muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/476, Karar No: 2025/3758, Tarih: 09.05.2025

Şeklinde düzenlenmiştir.

5. Hükümlü hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan Ağır Ceza Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünün 07.06.2023 tarihinde kesinleştiği ve kesinleşen mahkumiyet hükmünün infazı amacıyla mahkemesince 04.08.2023 tarihinde Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği anlaşılmaktadır.

6. Hükümlü hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan verilen ve kesinleşen 4 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 23.08.2023 tarihli ve 2023/1-3308 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün cezasının infazına 16.08.2023 tarihinde Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başlandığı, şartla tahliye tarihinin 23.03.2026, bihakkın tahliye tarihinin ise 06.09.2027 olarak belirlendiği, hükümlünün cezasının infazı sırasında 01.09.2023 tarihinde Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrılmasına karar verildiği, Açık Ceza İnfaz Kurumuna gönderilen hükümlü vekilinin 08.12.2023 tarihli dilekçe ile hükümlünün cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilmesi için Açık Ceza İnfaz Kurumuna müracaat ettiği, Ceza İnfaz Kurumu tarafından tebliğ tebellüğ belgelerinin İnfaz hakimliğine gönderilmesi üzerine İnfaz hakimliğince, hükümlünün İnfaz hakimliğine yaptığı herhangi bir itiraz yada talep dilekçesi bulunmadığı gerekçesiyle evrakın işlemsiz iadesi ile reddine karar verildiği, bu karara karşı yapılan itiraz üzerine itiraz mercii olan Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulüne karar verilerek İnfaz hakimliğinin kararının kaldırılmasına "hükümlünün 7456 sayılı yasanın yürürlüğe girdiği tarih olan 31.07.2023 tarihinde ceza infaz kurumunda bulunduğu varsayılarak cezasının infaz edilmesi için Diyarbakır CBS İlamat ve İnfaz Bürosuna (dosya no 2023/1-3308 ilam dosyası) müzekkere yazılmasına" karar verilmiştir.

7. Hükümlünün infaza konu cezasının uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan almış olduğu 4 yıl 4 ay 15 gün hapis cezası olup, uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun 5237 sayılı Kanun’un 188 maddesinde düzenlenen ve 7242 sayılı Kanun’un 52 nci maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun’un geçici 6 ncı maddesinde sayılan istisna suçlardan olması nedeniyle, şartla tahliye tarihine bir yıl kala denetimli serbestlik tedbirinden yararlanmasının mümkün olduğu görülmektedir.

8. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 ncu maddenin altıncı fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar, Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar ve örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar hariç olmak üzere, 31/7/2023 tarihi itibarıyla kapalı ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlülerden, toplam hapis cezası on yıldan az ise bir ayını, on yıl ve daha fazla ise üç ayını bu kurumlarda geçirip ilgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmasına üç yıl veya daha az süre kalanlar, bu şartların oluştuğu tarih itibarıyla açık ceza infaz kurumlarına ayrılabilir. Bu hükümlüler ile 31/7/2023 tarihinde geçici 9 uncu maddenin altıncı fıkrası kapsamında açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlüler, talepleri hâlinde en az üç ay açık ceza infaz kurumunda kalmış olmak şartıyla ilgili mevzuat uyarınca cezaların denetimli serbestlik tedbiri altında infazı uygulamasından üç yıl erken yararlandırılır." düzenlemesine göre hükümlünün hukuki durumu değerlendirildiğinde, cezasının infazı amacıyla 16.08.2023 tarihinde Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna alınan, 01.09.2023 tarihinde Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrılmasına karar verilen ve şartla tahliye tarihi 23.03.2026 olup, denetimli serbestlikten şartla tahliye tarihine ancak bir yıl kala yararlanması mümkün olan hükümlünün bu madde hükmünden yararlanmasının mümkün olmadığı, maddede yer alan "31/7/2023 tarihi itibarıyla kapalı ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlülerden," şeklinde açıkça belirtildiği gibi 31.07.2023 tarihi itibariyle kapalı ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin bu düzenlemeden yararlanarak, cezaların denetimli serbestlik tedbiri altında infazı uygulamasından üç yıl erken yararlandırılmaları yönünde yasa koyucunun iradesini, yoruma açık olmayacak şekilde ortaya koyduğu, düzenlemenin kapsamının yorum yoluyla genişletilmesinin, düzenlemede öngörülen şartlar dikkate alındığında mümkün olmadığı, hükümlünün 31.07.2023 tarihinde Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunmaması nedeniyle, düzenlemenin kapsamı dışında olup, bu düzenlemeden yararlandırılmak suretiyle erken denetimli serbestliğe ayrılmasının mümkün olmadığı anlaşılmakla itiraz merciince verilen karar yerinde olmadığı gibi İnfaz hakimliğinin, hükümlünün denetimli serbestlikten yararlanma isteği üzerine Ceza İnfaz Kurumu tarafından bir değerlendirme yapılmaksızın, sadece tebliğ tebellüğ belgelerinin gönderilmesi nedeniyle verdiği kararda hukuka aykırılık bulunmaması nedeniyle, itirazın reddi yerine kabulüne dair itiraz merciince verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19.01.2024 tarihli ve 2024/78 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12584, Karar No: 2009/13278, Tarih: 16.12.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/12584 E.  ,  2009/13278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERDEMLİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/05/1992

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine kadastroca davalı adına tespit edilen 925 parsel sayılı taşınmazın taşlık kayalık vasfında devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu, davalı lehine zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını ileri sürerek tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmaza ilişkin kadastro tespit tutanağının kesinleşmemiş olduğu bu nedenle kadastro mahkemesinin davaya bakmaya görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Karar davacı Hazine vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece kadastro mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görev yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu 925 parsel sayılı taşınmazın genel kadastro sırasında 28.01.1985 tarihli kadastro tespit tutanağı ve 20.02.1985 tarihli ek tutanakla 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi uyarınca tespit edilerek 29.07.1989 tarihinde kadastro tespitinin kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Davacı Hazine, çekişmeli yerin Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yer olduğu, kazandırıcı zaman aşımı zilyetliği ile iktisap koşullarının davalı yararına gerçekleşmediğini ileri sürerek 29.07.1991 tarihinde  eldeki davayı açmış, mahkemece çekişmeli taşınmaza ilişkin tutanağa itiraz edildiği ve Hazine yönünden tespitin kesinleşmediği gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiği görülmektedir.

Gerçekten de 3402 Sayılı Kanun’un 25 ve 26. maddeleri hükmü gereğince, genel mahkemede önceden çekişme konusu edilen yerin tutanağının tanzimi tarihinde genel mahkemenin görevinin son bulacağı ve Kadastro Mahkemesine aynı yasanın 27. maddesi hükmü gereğince devir kararı verileceği tartışmasızdır. Oysa eldeki davada, çekişmeli taşınmazın kadastro tutanağı, tespit kişi adına yapılmak suretiyle 29.07.1989 tarihinde kesinleşmiş ve dava kadastro tespitinin kesinleşmesinden sonra 29.07.1991 tarihinde açılmıştır.

Hemen belirtilmelidir ki; kadastro tespitinin kesinleşme tarihinden itibaren kadastrodan önceki sebeplere dayalı olarak hak iddia edenlerin 3402 Sayılı Kanunun 12/3. maddesi hükmü gereğince genel mahkemelerde dava açabilecekleri tartışmasızdır.

O halde, mahkemece tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda delilleri toplanarak işin esası bakımından karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yasal olmayan gerekçelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.12.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/452, Karar No: 2018/1565, Tarih: 28.02.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/452 E.  ,  2018/1565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

VASİ : ...

KISITLI : ...

VASİ ADAYI : ...

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Soma Sulh Hukuk ve Gülşehir Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ..., Uşak 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 12.08.2009 tarih ve 2009/864 Esas, 2009/871 Karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve babası ...’un velayeti altına bırakılmıştır.

Soma Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğü, Soma Sulh Mahkemesine hitaben yazdığı dilekçesi ile mevcut vasinin Uşak’ta yaşaması nedeni ile kısıtlı ile ilgilenemediğini belirterek ...’ın kısıtlıya vasi olarak atanmasını talep etmiştir.

Soma Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının MERNİS adresinin "..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Gülşehir Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının MERNİS adresinin "..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur" hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Uşak 2. Sulh Hukuk Mahkemesince TMK'nın 412/1. maddesine göre verilmiş bir izin kararı olmadığından eldeki dosyada Uşak 2. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından verilmiş bir yetkisizlik kararı yoksa da vasi değişikliğine ilişkin taleple ilgili olarak karar vermekte Uşak 2. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Uşak 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 28/02/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7262, Karar No: 2010/8337, Tarih: 15.07.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/7262 E.  ,  2010/8337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 31.03.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında isim tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın usul yönünden reddine dair verilen 06.05.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraflarca istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile, 202 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 1/2 oranında maliki olduğunu, tapu kaydındaki "... oğlu ... " şeklindeki kaydın "... oğlu ..." olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacının tapu iptali ve tescil davası açması gerektiği halde, eldeki davayı açtığından bahisle davanın usul yönünden reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı ile davalı idare temyiz etmiştir.

Mahkemece, husumetin tapuda kayıt maliki gözüken "... oğlu ... "a (veya mirasçılarına) karşı yöneltilmesi gerektiği halde, tapu sicil müdürlüğüne yöneltildiği gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmesi doğru değildir. Zira, davacı dava dilekçesinde net olarak davasını "tapu kaydında isim tashihi" davası olarak nitelendirmiştir. Tapu kaydında yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesine ilişkin davalarda tapu sicil müdürlüğü yasal hasımdır. Öte yandan, dosya arasındaki aile nüfus kayıt tablosunun incelenmesinde davacının babası olduğu anlaşılan 1891 doğumlu ... oğlu ... 'un 1966 tarihinde öldüğü, yine davacının kardeşi 1922 doğumlu ... oğlu ... 'un da 1941 yılında öldüğü sabittir. Halbuki, dosya arasındaki 202 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tapulama tutanağının edinme sebebinde Haziran 1968 tarihli ve 33 sıra numaralı tapu kaydına atıf yapılmış, 03.05.1991 günlü tapulama tespitinde dava konusu taşınmaz "... oğulları ... ve ... " adına yazılmıştır. Bu tarih itibariyle 1891 doğumlu davacının babası ... oğlu ... (ölüm tarihi 16.03.1966) ile davacının kardeşi 1922 doğumlu ... oğlu ... 'un (ölüm tarihi 06.02.1941) vefat ettikleri sabittir. Dosya arasındaki tapunun oluşumuna esas teşkil eden Kumru Kadastro Mahkemesinde 09.01.1992 tarihinde açılan ve 18.12.1992 tarihinde karara bağlanan 1992/7 esas 1992/54 karar sayılı dava dosyasında da davalı ... oğlu ... 'un doğum tarihi 1936 olarak yazılmış olup, davacının nüfustaki doğum tarihi ile örtüşmektedir. Tapulama tutanağı ve tüm dosya içeriğindeki bilgi ve belgeler tapu malikinin "... oğlu ..." olduğunu gösterdiğinden, davanın kabulü yerine husumetin yanlış tevcih edildiğinden bahisle usul yönünden reddine karar verilmesi doğru olmamış, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıran davacıya verilmesine, 15.07.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2448, Karar No: 2007/3581, Tarih: 22.03.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/2448 E.  ,  2007/3581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil istemine ilişkin davada Tekirdağ 2. Sulh Hukuk ile 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 13.06.2006 tarihinde açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

H.Y.U.Y.’nın 1 ve devamı maddeleri uyarınca, taşınmazın aynına ilişkin davalarda görevli mahkeme taşınmazın dava tarihindeki değerine göre belirlenir.

Dosya kapsamından, dava değeri 5500.00.-YTL. olarak gösterilip dava açılmıştır. H.Y.U.Y.'nın 8. maddesinde 21.07.2004 gün ve 5219 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik gözetilerek dava değeri 5.490.00.- YTL.'yi geçen görülmekte olan davada uyuşmazlığın çözümünde Asliye Hukuk Mahkemesi görevlidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22/03/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17086, Karar No: 2023/4492, Tarih: 21.06.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/17086 E.  ,  2023/4492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/167 E., 2016/323 K.

SUÇLAR : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı, cinsel taciz (Suça sürüklenen çocuk ...); kasten yaralama (Sanık ...)

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.06.2016 tarihli ve 2016/167 Esas, 2016/323 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, suça sürüklenen çocuk ... hakkında ise sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı ile cinsel taciz suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure ... Vekilinin Temyiz İsteği

Mağdurenin iffet ve namusunu ortaya koyacak şekilde suçlamada bulunması hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, mağdurenin beyanın delil olarak kabul edilerek suça sürüklenen çocuğun cezalandırılmasına karar verilmesine yöneliktir.

B. Katılan - Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanık ...’in yaralama eyleminin sabit olduğuna, tanık ...’in katılan suça sürüklenen çocuğun anlatımıyla uyumlu beyan verdiğine, sanık ...’in kavga esnasında ittirdiğine yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Milas Cumhuriyet Başsavcılığının 25.03.2016 tarih ve 2016/539 Esas numaralı iddianemesiyle; suça sürüklenen çocuk (SSÇ) ... hakkında 2016 yılı Ocak ayında, ... Mahallesinde, mağdure ... ile karşılaştığı, ...'ın mağdure ...'e hitaben "Şittt yavrum" demek sureti ile tacizde bulunduğu, 06.02.2016 tarihinde, SSÇ ... ile mağdure ...'in ... mahallesinde, yolda karşılaştıkları, SSÇ ...'ın mağdure ...'e "Seni seviyorum, seninle çıkmak istiyorum" demek sureti ile tacizde bulunduğu, 13.02.2016 tarihinde ... Mahallesi Belediye binasının yan tarafında SSÇ ...'a mağdure ...'in kalçasını ellediği iddiasıyla cinsel taciz ve sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçlarından kamu davası açılmıştır.

2. Milas Cumhuriyet Başsavcılığının 28.03.2016 tarih ve 2016/544 Esas numaralı iddianemesiyle; katılan SSÇ ... ile temyiz dışı şüpheliler arasında, önceye dayalı husumet olduğu, suç tarihinde, tarafların ... Mahallesinde karşılaştıkları, şüpheli ...'ın katılan SSÇ ...'a "...'ı hiç dövdün mü" dediği, katılan SSÇ ...'ın arkasını dönüp gitmek istediği esnada şüpheli ...'ın ele geçirilemeyen sopa ile katılan SSÇ ...'ın alnına vurduğu, sanık ...'in katılan SSÇ ...'ı eliyle ittirdiği şeklindeki anlatımıyla sanık ... hakkında basit tıbbi müdahale (BTM) ile giderilebilir kasten yaralama suçundan kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

3. Mahkeme tarafından yapılan yargılama neticesinde; SSÇ ...'ın hakkındaki suçlamaları kabul etmediği, katılan ...'i daha önce tanımadığını, kendisine tacizde bulunmadığını belirttiği, katılan ...'in abisi olan temyiz dışı SSÇ ...'ın ifadesinde SSÇ ...'ın kardeşi yanındayken "Naber yavrum" diye laf attığını belirttiği, yanında ... isimli arkadaşının olduğunu söylediği, tanık ...'in ifadesinde kendisinin böyle bir olaya şahit olmadığını, ...'ın katılan ...'i taciz etmediğini belirttiği, katılan ...'in ifadesinin Sosyal Hizmet Uzmanı bilirkişi eşliğinde alındığı, katılanın soruşturma aşamasında alınan ifadesinde yargılama aşamasında alınan ifadesi arasında esaslı şekilde çelişkilerin bulunduğu, katılanın ifadesinde olayı jandarmada da anlattığını, ancak jandarmanın zapta geçmediğini belirttiği, katılanın ifadelerinde yer ve zamana ilişkin çelişkiler bulunduğu gibi iddia edilen eylemlere ilişkin de çelişkiler bulunduğu, katılanın iddia ettiği olayın pazarda yaşandığı, ancak katılanın iddiasına göre defalarca böyle bir olay ile karşılaşmasına rağmen bağırmadığı, yardım istemediği, böyle bir durumda yardım istememenin hayatın olağan akışına uygun düşmediği, her ne kadar katılanın iddia ettiği eylemlere ilişkin delil temini kolay olmasa da katılanın anlatımlarının aşamalardan beri çelişkili olduğu, bu nedenle katılanın anlatımlarına itibar edilmediği, tüm dosya kapsamı itibarı ile suça sürüklenen çocuğun savunmalarının aksini kanıtlayan her türlü şüpheden uzak, somut ve kesin delil elde edilemediği değerlendirmesiyle SSÇ ... hakkında ayrı ayrı her iki suçtan beraatine karar verildiği görülmüştür.

4. Mahkeme tarafından yapılan yargılama neticesinde; sanığın hakkındaki suçlamaları kabul etmediği, katılan ...'ın sanık ...'in kendisini ittirdiğini belirterek şikayetçi olduğu, olaya ilişkin bilgisi olan tanık Kaan'ın ifadesinde olay yerinde sanık ...'in de olduğunu, ancak onun katılanı ittirdiğine vurduğuna şahit olmadığını belirttiği göz önüne alındığında katılanın soyut anlatımlarından başka sanık ...'in üzerine atılı suçu işlediğine dair savunmasının aksini kanıtlayan her türlü şüpheden uzak, somut ve kesin delil elde edilemediği değerlendirmesiyle sanık ... hakkında beraatine karar verildiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE