muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1919, Karar No: 2024/2657, Tarih: 13.03.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın açılmasına Kurumun sebebiyet verdiğini, dava açıldıktan sonra davanın konusuz kaldığını, müvekkili lehine nisbi vekalet ücreti verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...J. Uzm. Çvş olarak görev yapan ...'ın Şırnak ili Beytüşşebap ilçesi Kayacelabuk üs bölgesinde pusu, dinleme, keşif ve gözetleme görevini icra ettiği esnada üs bölgesinde bulunan 5 numaralı mevziden 1 numaralı mevziye inerken arazinin eğimli olması ve aşırı rüzgarın etkisiyle dengesini kaybedip kayalıklardan düşerek sol ayağından yaralanması üzerine davacının 04.10.2021 tarihli dilekçe ile 3713 sayılı Kanun uyarınca vazife malülü sayılması hususunda yaptığı başvurunun 60 günlük süre içinde cevaplanmaması üzerine 24.12.2021 tarihinde eldeki davanın açıldığı, dava açıldıktan sonra Vazife Malüllüğü Tespit Kurulu'nun 31.12.2021 tarihli kararı ile talebin kabul edeldiği anlaşılmakla, yargılama gideri ve vekalet ücretinin davanın açılmasına sebebiyet veren Kurum'dan alınması gerektiğinden davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK 353/1-b.2 maddesi uyarınca kabulü ile Mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmiştir." gerekçesiyle "1-Davacı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK 353/1-b.2 maddesi uyarınca kabulü ile ... 17. İş Mahkemesinin 17.03.2022 tarih ve 2021/290 E. ve 2022/51 K. sayılı kararının kaldırılmasına, yerine,

2-Konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına," karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili; zararın hesaplanması ve sonrasında nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı Kurum vekili özetle; Kurum işleminin yerinde olduğunu, uyuşmazlığın ön inceleme öncesi giderildiğini, aleyhe yargılama gideri olmaması gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, vazife malullük aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun)331 nci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, AAÜT nin 6 ncı maddesi

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacı vekilinin tüm, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacı vekilinin tüm, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Uyuşmazlığın ön inceleme duruşması öncesi 31.12.2021 tarihinde giderildiğinin belirgin olduğu işbu davada, davalı Kurum aleyhine yarı oranında vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bölge Adliye Mahkemesi hükmünün, vekalet ücretine ilişkin (5) nolu hükmündeki "17.900,00" ibaresinin silinerek yerine "8.950,00" ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6300, Karar No: 2015/11275, Tarih: 16.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/6300 E.  ,  2015/11275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beykoz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2012

NUMARASI : 2011/492-2012/252

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 20/09/2011 tarihli dava dilekçesi ile, müvekkilinin murisi Sait Paşa'ya ait Mayıs 1305 tarih 56 numaralı tapu kapsamında kalan taşınmazın 1947 yılında 4785 sayılı Kanun gereği bedel ödenmeksizin devletleştirildiğini ve 358 Hektar yüzölçümüyle Temmuz 1947 tarih 41 numaralı tapu kapsamına alındığını, daha sonra 1958 yılında yapılan kadastroda Beykoz, Çubuklu Mahallesi 184 ada 7 ((887491 m²) ve 186 ada 3 (462810 m²) parsel olarak orman vasfıyla Hazine adına tescil edildiğini, daha sonra 1987 yılında yapılan 2/B uygulamaları ile 184 ada 7 sayılı parselin de imar ve ifraz işlemlerine konu edilerek bir çok parsele bölündüğünü, ancak 2/B uygulamasının dava edildiğini ve hala kesinleşmediğini bildirerek, 184 ada 7 sayılı parselin (887.492 m²) ifrazı ile oluşan 781 ada 4 parsel sayılı taşınmazın davalılar adına kayıtlı tapusunun iptali ile davacı adına tescilini talep etmiştir.

Mahkemece, keşif yapılmaksızın dayanılan eski tarihli tapu kaydının 4785 sayılı Kanun karşısında yasal değerinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede ilk orman kadastrosu 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre 1940 yılında yapılmış, 29.06.1940 tarihinde ilân edilerek 29.09.1940 tarihinde kesinleşmiştir. Daha sonra 04.02.1981 tarihinde ilân edilen 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması ile 1987 yılında yapılıp 07.03.1988 tarihinde ilân edilen 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması vardır.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede ilk orman kadastrosu 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre 1940 yılında yapılmış, 29.06.1940 tarihinde ilân edilerek 29.09.1940 tarihinde kesinleşmiştir. Daha sonra 04.02.1981 tarihinde ilân edilen 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması ile 1987 yılında yapılıp 07.03.1988 tarihinde ilân edilen 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması vardır.

Çekişmeli taşınmazın geldisi olan, Çubuklu Mahallesi 184 ada 7 parsel sayılı 887.491 m² yüzölçümlü taşınmaz yörede 1958 yılında kesinleşen genel arazi kadastrosu sırasında, orman kadastrosunun kesinleşmesiyle Hazine adına oluşturulan Temmuz 1947 tarih 41 nolu tapu kaydı revizyon gösterilerek orman niteliği ile Hazine adına tespit ve tescil edilmiş, daha sonra bir bölümü 1981 yılında 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması ile bir bölümü de 1987 yılında 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması ile Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır. Çekişmeli taşınmaz LXIII sayılı 2. madde poligonu içinde olup, Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerler Beykoz Belediye Meclisinin 23.03.1987 gün ve 16 sayılı kararı ile onanan Rüzgarlıbahçe Islah İmar Planı kapsamında 2981/3290 sayılı Kanun hükümlerine göre 184 ada 13, 14, 15, 16 ve 17 sayılı parsellere ifraz edilerek, çekişmeli taşınmazın da içinde bulunduğu 184 ada 13 parsel Hazine; 184 ada 14, 15, 16 ve 17 sayılı parseller B.. B.. adına tescil edilmiştir. B.. B.. adına tescil edilen parseller daha sonra yeniden ifraz ve tevhit işlemine tabi tutularak çok sayıda ada ve parsellere ayrılmıştır.

Davacının dayandığı Nisan 1305 tarih 56 numaralı tapu kaydının cinsi “Çubuklu Caddesinden 73 nolu Sahilhaneye tâbi Yazıcı Mehmet Efendi Çiftliği demekle arif ve 10 kil tohumu istiab eder tarla ve bağ tarla ve Mahmudoğlu tarlalarını havi bir bap çiftlik”, sınırları; “Bir tarafı Kavacık tarlası ve ittisalinde iki çeşmeden Kanlıca Merası Hendeği ile dere ve andan sırt ve andan Emlaki Humayun sınırı ile dik aşağı dereye ve andan kör dereye ve andan baş yukarı sırtta olan nişan taşına ve andan dik aşağı Kirazlı derenin tahtında Arabacı bahçesinin tarlaları sınırı ile Mahmutoğlu deresinin tahtında set üstünden geçip Arabacı bahçesi sınırı ile Katırcı yolu ile başyukarı sırtta kebir Çatalkayaya ve andan Dedeoğlu merası sınır ile Çavuşbaşı sınırına ve andan tarikiam ile yeni çeşmeye müntehi bahçe ve çayır ve arazi ve tarla ve yine harici ez hududu Kirazlı tarlası demekle meşhur yeni çeşme karşısında bazen Ali tarlası ve bazen Esat tarlası ve bir tarafı Kanlıca caddesi ve bir tarafı Çubuklu Caddesi”, maliki “Sadri Esbak Müşarunileyh Sait Paşa Hazretleri" Nev-i "Sultan Mahmut Han Sani Hazretleri Vakfı mülhakatından Cami Endorun Vakfı” olup, miktarı belli değildir. Orman kadastrosu sırasında tapu ibraz edilmediği gibi o tarihte üzerindeki bitki örtüsünün orman olması nedeniyle orman niteliği ile Hazine adına sınırlandırılıp, Temmuz 1947 tarih 41 numarada "Mahmut oğlu Sait Paşa" ve "Yetimoğlu Ormanları" ismi ile Hazine adına tescil edilmiştir. Ormana verilen "Sait Paşa" isminin davacı miras bırakanına ait olması, davacıya bir hak sağlamayacağı ve bu ormanın Sait Paşaya ait olduğunu göstermeyeceği gibi, Anayasanın 169 ve 170. maddelerinin koruyuculuğu altında olan orman ve orman rejimi dışına çıkarılan kamu malı niteliğindeki taşınmazlar imar uygulamasına tâbi tutulamaz. Keza, 3194 sayılı İmar Kanunu ve 2981/3290 sayılı Kanunlarda orman alanlarının ve 2/B madde uygulaması ile orman rejimi dışına çıkarılan alanların imar uygulamasına açılacağı konusunda bir hüküm bulunmadığı gibi, sözü edilen yasalar bu tür arazilerin imar uygulamasına tâbi tutulmasını da yasaklamıştır. İdari mercilerin yasadan kaynaklanan bir yetkileri olmadan aldıkları kararlar yok hükmünde olup, buna dayanılarak yapılan tesciller de yolsuz tescil hükmündedir.

Ancak; dairenin 14/09/2014 günlü geri çevirme kararı ile dosyaya getirtilen belgelerin incelenmesinden, çekişmeli taşınmazın geldisi olan 184 ada 7 (13) parsele ilişkin olarak; davacının ve diğer ifraz parselleri maliklerinin müdahil; Hazine ve Orman Yönetiminin de taraf olduğu Beykoz Kadastro Mahkemesinin 1988/34, bununla birleşen 1988/37 ve 1989/11 (eski esası 1984/104) sayılı aplikasyona itiraz davalarının halen derdest olduğu anlaşılmaktadır. İster ilk orman tahdit hattının yanlış aplike edildiği; isterse 2/B'ye ayrılma koşullarının bulunmadığı iddiasıyla açılmış olsun, aplikasyona itiraz davalarının sonucu eldeki davayı etkileyebilecek mahiyette olduğu halde, mahkemece dava sonuçları beklenmeden karar verilmiştir. O halde mahkemece, davacının da müdahil olduğu davaların sonuçları beklenmeli, bundan sonra yukarıda açıklanan hususlar da gözönünde bulundurulmak suretiyle karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 16/11/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7855, Karar No: 2020/917, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/7855 E.  ,  2020/917 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18282, Karar No: 2022/2027, Tarih: 13.04.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/18282 E.  ,  2022/2027 K.**

**"İçtihat Metni"**

İlk Derece Mahkemesi : İzmir 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.07.2020 tarih ve 2019/193 - 2020/135 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : Sanık hakkında TCK'nın 314/3 ve 220/7. maddeleri yollamasıyla TCK'nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53. maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Dairemizin 2015/3 Esas sayılı kararında ve Dairemizce de benimsenen, istikrar kazanmış yargısal kararlarda açıklandığı üzere;

Örgüte yardım suçunda kast unsuru yönünden, Yargıtay uygulamaları ve öğretideki görüşler incelendiğinde; Bir suçun kanuni tanımında "bilerek", "bildiği halde", "bilmesine rağmen" gibi ifadelere açıkça yer veren suçlar olası kastla işlenemez (Prof. Dr. İzzet Özgenç, TCK Genel Hükümler, 7. Baskı, s. 241). Kişi, örgütün işlediği somut fiili bilmese de terör örgütü olduğunu, sağladığı yardımın örgütün yararına kullanılacağını bilmeli ve bu irade ile hareket etmelidir.

İnsani mülahazalarla yapılan yardımlar örgüte yardım suçunu oluşturmaz. Yapılacak her türlü yardımın suç olarak değerlendirilmemesi gerekir (Prof. Dr. A. Caner Yenidünya - Arşt. Görv. Zafer İçer, Suç İşlemek Amacıyla Örgüt Kurma, 1. Baskı, s. 56).

Örgüte yardım suçunda manevi unsurun oluşması için genel kasıt yeterli değildir. Özel kasıt ile işlenen bir suçtur. Fail örgütün amacını gerçekleştirmesine katkı sağlamak kastı ile hareket etmelidir (Yrd. Doç. Dr. Namık Kemal Topçu, Örgütlü Suçlar ve Terör Suçları, s. 164).

Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte bilerek ve isteyerek yardım edilmiş olması gerekir. Başka bir ifadeyle, yardım fiilinin örgütün suç işlemek amacıyla kurulmuş bir örgüt olduğu bilinerek gerçekleştirilmiş olması gerekir. Fıkra metninde geçen "bilerek" ibaresi doğrudan kastı ifade eder. Doğrudan örgüte değil de örgüt mensuplarına yardım edilmesi halinde, yardım edilen kişilerin suç işlemek amacıyla kurulmuş bir örgüt mensubu olduklarının da bilinmesi gerekmektedir. Örgüt mensuplarına yapılan yardım, aynı zamanda örgüte yapılan yardım olarak değerlendirmek gerekir. Ancak, bu yardımın örgütün amacını gerçekleştirmeye hizmet eden bir yardım olması gerekmektedir (Prof. Dr. İzzet Özgenç, Suç Örgütleri, 7. Baskı, s. 38-39).

Yukarıda yer verilen öğretideki görüşler ve Yargıtay yüksek 9. ve 16. Ceza Dairesinin geçmişteki uygulamaları göz önüne alındığında; suç örgütleri veya silahlı terör örgütlerine yardım suçunun ancak doğrudan kastla işlenebileceği, yardımın örgütün amacını gerçekleştirmeye hizmet etmesi gerektiği, örgüt üyelerine yapılan yardımın da örgüte yapılmış gibi kabul edilmekle birlikte örgüt üyesinin mensup olduğu örgütün bilinmesi ve bu yardımın da insani mülahazalarla değil örgütün amaçlarını gerçekleştirme gayesiyle yapılması hususunda ortak bir kanaat mevcuttur.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgüte ait iki farklı eğitim kurumunda SGK kaydı olan, dosya arasında bulunan ... hesap hareketleri incelendiğinde; ...’nın TMSF'ye devir işlemi sonrasında da hesabında bulunan mevduatı çekmeyen sanığın, ... hesap hareketlerinin atılı suç yönünden belirleyici nitelikte gözükmemesi karşısında; örgütlü suçlar soruşturma bilgi bankasından hakkında ifade yahut beyan bulunup bulunmadığı araştırılıp varsa dosyaya getirilerek gerekirse tanık sıfatıyla dinlendikten sonra sanığın örgüte yardım kastı da değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmolunan cezanın süresine göre CMK’nın 307/5. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı saklı tutularak hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 17. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir

Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.04.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15991, Karar No: 2008/18286, Tarih: 23.12.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/15991 E.  ,  2008/18286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalılardan Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dairemizin 30.05.2008 gün 2008/3555-8031 sayılı eksik iadeye ilişkin Yargıtay ilamının 2 ve 3 numaralarında istenilen belgeler dosya arasına getirilmeden dava dosyasının dizi pusulasına bağlanarak gönderildiği anlaşılmıştır.

Dava ekonomisi, yargılamanın seriliği ilkelerine uygun olarak temyiz işlemlerinin yapılabilmesi için Yargıtay ilamlarının azami ölçüde titizlikle, özenle, dikkatle okunarak gereklerinin en kısa zamanda yerine getirilmesi gerekli olup, aksi taktirde ilgililer hakkında görevi ihmal savıyla suç duyurusunda bulunulacaktır.

SONUÇ: Yargıtayca incelenmesine gerek görülen, 30.05.2008 gün 2008/3555-8031 sayılı eksik iadeye ilişkin Yargıtay ilamının 2 ve 3 numaralarında değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın bir kez daha Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 23/12/2005 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/737, Karar No: 2014/144, Tarih: 25.03.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/737 E.  ,  2014/144 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 7. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 16.06.2010

Sayısı : 215-399

Petrol kaçakçılığı suçundan sanığın 5015 sayılı Kanunun Ek 5/1, 5237 sayılı TCK'nun 62 ve 53. maddeleri gereğince iki yıl altı ay hapis ve 2.000 Lira adli para cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve müsadereye ilişkin, Şemdinli Asliye Ceza Mahkemesince verilen 16.06.2010 gün ve 215-399 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yerel mahkemece 14.12.2010 gün ve 215-399 sayı ile, süresinden sonra olduğundan bahisle temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Temyiz isteminin reddi kararının da sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesince 15.04.2013 gün ve 29698-8776 sayı ile;

"Temyiz talebinin reddine dair yerel mahkemenin 14.12.2010 gün ve 215-399 sayılı ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin temyiz itirazının reddiyle, redde dair hükmün onanmasına" oyçokluğuyla karar verilmiştir.

Daire Üyeleri S. Çilesiz ve ...; "Kararın tefhim bölümünde 'tefhim tebliğ'den itibaren yedi gün içerisinde denilmek suretiyle sanığın kararın tebliğini bekleyeceği gözetilerek tefhimdeki yanılgıdan dolayı temyiz süresinde olduğu kabul edilip dosyanın esastan incelenmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 25.06.2013 gün ve 32772 sayı ile;

"Yerel mahkeme hükmünde; sanığın yüzüne karşı, müdahil vekilinin yokluğunda, tebliğ tefhimden itibaren yedi gün içerisinde Yargıtay temyiz yolu açık olmak üzere karar verildiğinin belirtildiği ve gerekçeli kararın sanığa tebliğ edilmediği, yasa yolu açıklamasında hükmün yoklukta ve yüze karşı verilenler açısından başvuru süresinin ne zaman başlayacağının ayrı ayrı tefhim veya tebliği belirtilmemesi nedeniyle sanığın yasa yoluna başvuru hususunda yanıltıldığı, CMK'nun 40. maddesi uyarınca bu hususun eski hale getirme nedeni sayıldığı anlaşıldığından, hükümden sonra müdafilik görevini üstlenen sanık vekilinin öğrenme üzerine verdiği temyiz dilekçesinin süresi içinde olduğunun kabul edilmesi gerektiği" düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire ret kararının onanması kararının kaldırılmasına ve hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 7. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

CMK'nun 308/1. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 12.09.2013 gün ve 11387-18028 sayı ile, oyçokluğuyla itiraz nedeninin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçeyle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

CMK'nun 308/1. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 12.09.2013 gün ve 11387-18028 sayı ile, oyçokluğuyla itiraz nedeninin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçeyle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözülmesi gereken uyuşmazlık; sanığın yüzüne karşı tefhim olunan hükümde gösterilen kanun yolu bildiriminin yanılgıya yol açıp açmadığı ve buna bağlı olarak müdafiinin temyizinin süresinde olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın hazır bulunduğu oturumda tefhim olunan hükmün kanun yolu bildiriminin; "...sanığın yüzüne karşı, müdahil vekilinin yokluğunda, tebliğ-tefhimden itibaren yedi gün içinde Yargıtay temyiz yolu açık olmak üzere" şeklinde gösterildiği, gerekçeli kararın sanığa tebliğ edilmediği ve kesinleştirilip infazına başlandığı, sanığın, hükmün kesinleşme tarihinden sonra görevlendirdiği müdafii tarafından hükmün temyiz edildiği ve dilekçesinde; "sanığın okuryazar olmadığını, Türkçe'yi yeterince bilmediğini, savunma hakkının kısıtlandığını, yüzüne okunan kararın ne olduğunu bilmediğini, daha sonra mahiyetini anladığını haliyle süresinde temyiz edilmediğini" belirttiği anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan 310. maddesinde, yüze karşı verilen kararlarda temyiz isteminin hükmün tefhiminden itibaren bir hafta içerisinde hükmü veren mahkemeye verilecek dilekçe ya da zabıt kâtibine yapılacak beyanla olacağı, bu takdirde beyanının tutanağa geçirilip hâkime tasdik ettirileceği, yoklukta verilen kararlarda ise temyiz süresinin tebliğle başlayacağı belirtilmiştir.

5271 sayılı CMK'nun 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerinde ise, hüküm ve kararlarda başvurulacak kanun yolu, başvurunun yapılacağı merci, başvuru yöntemi ve süresinin hiçbir tereddüde mahal bırakmayacak biçimde açıkça belirtileceği hükümlerine yer verilmiş olup, bu hükme aykırılık, aynı kanunun 40. maddesi gereği eski hale getirme nedeni oluşturacaktır. Bu bildirimdeki temel amaç, süjelerin başvuru haklarını etkin biçimde kullanmalarının sağlanması ve bu eksiklik nedeniyle hak kayıplarına yol açılmamasıdır. Ancak burada dikkat edilecek veya eski hale getirme nedeni olabilecek husus, eksik ya da hatalı kanun yolu bildirimi nedeniyle hakkın kullanılmasının engellenip engellenmediğinin belirlenmesidir. Bildirimdeki eksikliğin yol açtığı hak kaybı bulunmamakta ise, bu durum eski hale getirme nedeni oluşturmayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;