muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/190, Karar No: 2019/593, Tarih: 10.10.2019

Savunmuşlardır.

5237 sayılı TCK’nın “Parada sahtecilik” başlıklı 197. maddesi;

“1) Memlekette veya yabancı ülkelerde kanunen tedavülde bulunan parayı, sahte olarak üreten, ülkeye sokan, nakleden, muhafaza eden veya tedavüle koyan kişi, iki yıldan oniki yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır.

(2) Sahte parayı bilerek kabul eden kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis ve adlî para cezası ile cezalandırılır.

(3) Sahteliğini bilmeden kabul ettiği parayı bu niteliğini bilerek tedavüle koyan kişi, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” şeklinde düzenlenmiş,

Aynı maddenin gerekçesi ise;

“Madde metninde parada sahtecilik suçu tanımlanmıştır.

Suçun konusu paradır. Paranın, madeni veya kağıt para ya da millî veya yabancı para olması arasında fark gözetilmemiştir. Suç konusu paranın kanunen tedavülde bulunması gerekir. Bu nedenle, tedavülden kaldırılmış ve örneğin antika özellik taşıyan paranın sahte olarak üretilmesi, ancak dolandırıcılık suçu bağlamında değerlendirilebilir.

Söz konusu suçu oluşturan seçimlik hareketler, sahte olarak üretme, ülkeye sokma, nakletme, muhafaza etme ve tedavüle koyma olarak belirlenmiştir.

Sahte paradan söz edebilmek için, üretilen paranın sahteliğinin beş duyu organıyla anlaşılabilir olmaması gerekir. Başka bir deyişle, tecrübe sahibi olmayan ve parayı özel bir incelemeye tâbi tutmayan bir kimsenin bu parayı gerçek para olarak kabul etmesinin olanaklı bulunması gerekir. Gerçek para olmadığı ilk bakışta anlaşılabilen durumlarda, suçtan söz edilemez. Başka bir deyişle, para görüntüsü taşımakla birlikte aldatıcılık özelliği olmayan kağıt veya maden parçası, bu suçun konusunu oluşturmaz. Bu hususu vurgulamak için uygulamamızda sahte paranın ‘sürüm yeteneği’nden söz edilmektedir.

Maddenin ikinci fıkrasında sahte parayı kabul etmek, ayrı bir suç olarak tanımlanmıştır. Ancak, bu suçun oluşabilmesi için, kabul edilen paranın sahte olduğunun bilinmesi gerekir; yani bu suç, ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Üçüncü fıkrada ise, sahteliği bilinmeden kabul edilen paranın bu niteliğinin öğrenilmesine rağmen tedavüle konulması, birinci fıkraya göre daha az cezayı gerektiren bir durum olarak kabul edilmiştir. Bu durumda, kişi sahteliğini bilmeden kabul ettiği parayı, bu özelliğini öğrendikten sonra elinden çıkarmaya çalışmaktadır.” şeklinde açıklanmıştır.

Parada sahtecilik suçu kamu güvenine karşı işlenen suçlardan olup zarar görme tehlikesi altında bulunan ve kamu güveni zedelenen tüm toplum bu suçun mağduru durumundadır.

Parada sahtecilik suçu kamu güvenine karşı işlenen suçlardan olup zarar görme tehlikesi altında bulunan ve kamu güveni zedelenen tüm toplum bu suçun mağduru durumundadır.

Bununla birlikte sahte paranın kullanılması hâlinde bireyler de zarara uğramaktadırlar. Parada sahtecilik suçunun maddi konusu para ya da paraya eşit sayılan değerlerdir. Para Türk Dil Kurumu Türkçe Sözlüğünde "Devletçe bastırılan, üzerinde değeri yazılı kâğıt veya metalden ödeme aracı." olarak tanımlanmıştır. Paranın gerçekliğine ve üzerinde yazılı değerine duyulan güven, ekonomik hayatta ödeme vasıtası olan işlevinin sürmesini sağlamaktadır. (Osman Yaşar- Hasan Tahsin Gökcan- Mustafa Artuç, Türk Ceza Kanunu, 2. Bası, 5. Cilt, Ankara, 2014, s. 6048.) Madde gerekçesinde de belirtildiği gibi suça konu para tedavülde bulunmak kaydıyla milli ya da yabancı bir ülkeye ait kağıt veya madeni para olabilir. Bununla birlikte alışverişlerde kullanılabilen fiş, marka, kupon gibi şeyler bu suç kapsamına girmemektedir.

Parada sahtecilik suçunun oluşabilmesi için aldatma yeteneğinin varlığı gerekmektedir. Mülga 765 sayılı TCK'nın 321. maddesinde; "Taklit ya da tağyir edilen paranın kalplığı kolaylıkla anlaşılabilir surette ise geçen maddelerdeki cezalar üçte bire kadar indirilir." şeklindeki düzenlemede paranın kalplığı yani "sürüm yeteneği" nin bulunmaması bir indirim sebebi olarak öngörülmüşken 5237 sayılı Kanun'un 197. maddesinin gerekçesinde sürüm yeteneği ile kandırma yeteğinin aynı anlamda kullanıldığı belirtilmiştir. Dolayısıyla suç tarihinde sürüm yeteneği olmayan sahte para nedeniyle fail hakkında ceza indirimine gidilmeyecek beraatine karar verilecektir. Bu durumda sahte paradan bahsedilebilmesi için aldatma kabiliyetinin beş duyu organıyla fark edilmemesi ve CMK'nın 73. maddesi kapsamında yetkili kurumların merkez ve taşra birimleri tarafından sahteliğin tespit edilmesi gerekmektedir.

Parada sahtecilik suçu seçimlik hareketlerle işlenebilen suçlardan olup bu seçimlik hareketler TCK'nın 197. maddesinin 1. fıkrasında "... memlekette veya yabancı ülkelerde kanunen tedavülde bulunan parayı, sahte olarak üreten, ülkeye sokan, nakleden, muhafaza eden veya tedavüle koyan kişi, ... cezalandırılır." şeklinde sayılmıştır. Suçun oluşması için sayılan eylemlerden bir tanesinin gerçekleştirilmesi yeterli olup ayrıca paranın tedavüle sürülmesi zorunlu değildir. Bununla birlikte birden çok seçimlik hareket birlikte işlenmesi hâlinde cezanın bireyselleştirilmesi sırasında TCK'nın 61. maddesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması gerekmektedir.

Somut olay gözetildiğinde tipe uygunluk bakımından " sahte parayı tedavüle koyma" eylemine ayrıca değinmek faydalı olacaktır. Sahte parayı tedavüle koymak onu ekonomik hayata dahil etmek, piyasada kullanılmasını sağlamak anlamına gelmekte olup diğer seçimlik hareketlerin aksine zarar doğurma riski en yüksek olan eylem şeklidir. Bu seçimlik harekette suç teşkil eden davranış sahte parayı tedavüle koyma/sürme olup tedavül görmesini sağlaması gerekli değildir. Tedavüle koyma eylemi, failin sahte parayı bu amaçla muhatabına vermesi ile tamamlanır. (Osman Yaşar- Hasan Tahsin Gökcan- Mustafa Artuç, Türk Ceza Kanunu, 2. Bası, 5. Cilt , Ankara, 2014,s 6054.)

Parada sahtecilik suçunun manevi unsuru kasttır. Suçun oluşumu için zarar doğması şart olmayıp bu suça iştirak mümkündür. İştirak, azmettirme veya yardım etme şeklinde olabileceği gibi suça iştirak eden kişilerin fiile hâkimiyet kurmaları hâlinde müşterek faillik şeklinde de olabilir.

Aynı anda temin edilen sahte paraların değişik tarihlerde piyasaya sürülmesi olarak da ifade edilebilen tedavüle koyma eylemi niteliği itibarıyla süreklilik arz edip teselsülü bünyesinde barındırdığından bu seçimlik harekete ilişkin olarak zincirleme suç veya gerçek içtima kuralları uygulanmayacak ve failin kesintisiz olarak gerçekleşen eylemi tek suç olarak kabul edilecektir. Yargıtayın yerleşik içtihatları da bu yöndedir. Ancak bu durum tedavüle koyma fiilinin her zaman tek suç oluşturacağı şeklinde yorumlanmamalıdır. Hukuki veya fiili nedenlerle temadinin kesilmesinden sonra eylemin tekrar sürdürülmesi hâlinde farklı değerlendirmeler yapılması mümkündür. Ancak bu değerlendirme her olayda ayrı ayrı ve diğer şartlar dikkate alınarak yapılmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İnceleme dışı sanık ...’nin 10.10.2012 tarihinde saat 11.00 sıralarında sanık ...’e ait olan ancak kendisinin kullandığı 3. Z.. 89 plaka sayılı araçla 100. Yıl Mahallesi, Uğur Mumcu Caddesi üzerinde bulunan...Temizlik isimli iş yerine geldiği, söz konusu aracın ön yolcu koltuğunda ...’nin kız arkadaşı olan inceleme dışı sanık ... ...’in, arka koltuğunda ise sanık ...’in bulunduğu, ...’nin araçtan inerek...Temizlik isimli iş yerinde çalışan mağdur ... ...’e bozdurmak amacıyla 200 TL'lik sahte para verdiği, bu sırada da ... ile sanık ...’in söz konusu aracın içinde ...’yi bekledikleri, ...’in parayı bozdurmak amacıyla komşu iş yeri olan ... isimli markete götürmesi üzerine ...’nin de suça konu aracın şoför mahalline binerek ...’i beklemeye başladığı, ... isimli iş yeri çalışanı tanık ... tarafından söz konusu paranın sahte olduğu tespit edilince ...’in araç içinde kendisini beklemekte olan ...’nin yanına giderek “Para sanırım sahteymiş, paranızı alın.” deyip sahte parayı ...’ye iade ettiği, suça konu aracın olay yerinden ayrılmasından sonra saat 11.56'da 155 Polis İmdat Hattını arayan tanık ...’ın, 100. Yıl Mahallesi, Uğur Mumcu Caddesi üzerinde bulunan iş yerine 3. Z.. 89 ya da 3. Z.. 51 plaka sayılı araçla gelerek sahte 200 TL vermeye çalışan bir şahsın aynı araçla itfaiye istikametine doğru gittiğine yönelik ihbarda bulunduğu, aynı gün saat 12.30 sıralarında devriye görevi yapan kolluk görevlileri tarafından ihbara konu aracın Atatürk Bulvarı üzerinde bulunan kavşaktan şehir merkezi istikametine seyir hâlinde olduğunun görülmesi üzerine durdurulduğu, aracın şoför mahallinde ...’nin, sağ ön yolcu koltuğunda ...’in, arka koltuğunda ise sanık ...’in bulunduğu, şahıslara üzerlerinde suç unsuru olup olmadığı sorulduğunda; ...’nin ... seri numaralı 1 adet 200 TL'lik sahte parayı; ...’in ise 3 adet 100 TL'lik, 3 adet 50 TL'lik, 4 adet 20 TL'lik ve 4 adet 10 TL'lik gerçek banknotlardan oluşan toplam 570 TL'yi kolluk görevlilerine teslim ettikleri, sanık ...’in üzerinde ise herhangi bir suç unsuruna rastlanılmadığı anlaşılan olayda; mağdur ... ...’in aracın sürücü koltuğunda beklemekte olan ...’nin yanına giderek verdiği paranın sahte olduğuna yönelik beyanda bulunmasına karşın o sırada söz konusu aracın arka koltuğunda oturan sanık ...’in bu duruma tepki göstermeden inceleme dışı sanıklar ile birlikte hareket ederek kendisine ait olup ... tarafından kullanılan araçla olay yerinden ayrılması, yaklaşık yarım saat sonra yine ...’nin sevk ve idaresinde olan, ön yolcu koltuğunda ...’in, arka koltuğunda ise kendisinin bulunduğu araç içinde kolluk görevlileri tarafından yakalanması, bu süre zarfında da sanık ...'in inceleme dışı sanıklar ile birlikte hareket etmeye devam etmesi, ayrıca ... ve ...'in aşamalarda sanık ...'e ait araçla Tekirdağ il merkezine geldikten sonra öncelikle ...’nin teyzesinin evine gittiklerine, bu sırada da sanık ...’in kendilerini araç içinde beklediğine, yine ...’in sanık ...’in inceleme dışı sanık ..

...’in, arka koltuğunda ise kendisinin bulunduğu araç içinde kolluk görevlileri tarafından yakalanması, bu süre zarfında da sanık ...'in inceleme dışı sanıklar ile birlikte hareket etmeye devam etmesi, ayrıca ... ve ...'in aşamalarda sanık ...'e ait araçla Tekirdağ il merkezine geldikten sonra öncelikle ...’nin teyzesinin evine gittiklerine, bu sırada da sanık ...’in kendilerini araç içinde beklediğine, yine ...’in sanık ...’in inceleme dışı sanık ...’nin arkadaşı olduğuna yönelik beyanlarının sanık ... ile inceleme dışı sanıkların olay tarihinden önce de birbirlerini tanıklarını ortaya koyması ve 08.11.2012 tarihli araştırma tutanağına göre de ... isimli sitenin inşaatının devam etmesi nedeniyle söz konusu sitenin bahçe düzenleme işini aldığı belirtilen sanık ...’in sitede herhangi bir iş yapmadığının anlaşılması karşısında, sanık ...'in inşaatını yaptığı ... isimli siteye gittiği sırada otostop yaparken aracına aldığı ve daha öncesinde tanımadığı ...'nin oto tamir ustası olduğunu öğrenmesi üzerine aracını kullanmasını istediğine ve aracın arka koltuğuna ise ...'nin aracı nasıl kullandığını görmek amacıyla oturduğuna ilişkin beyanın hayatın olağan akışına aykırı olup inceleme dışı sanık ...'nin beyanları ile de çelişen savunmalarına itibar edilemeyeceğinden sanık ...'in inceleme dışı sanıklar ... ve ... ile birlikte hareket ederek atılı parada sahtecilik suçunu işlediği sabit olup Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan itiraz gerekçesinde belirtilen hususların araştırılmasının, dosyadaki mevcut delillere göre tespit edilen maddi gerçeğe bir katkı sağlamayacağı kabul edilmelidir.

Bu nedenle dosya kapsamı itibarıyla araştırılması gereken başkaca bir husus bulunmadığından, sanığın mahkûmiyetine ilişkin Yerel Mahkeme hükmü ile Özel Daire onama kararı isabetli olup Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi; "İtirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 10.10.2019 günü yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7667, Karar No: 2018/6193, Tarih: 28.06.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/7667 E.  ,  2018/6193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ile davalı ... San. A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 21.07.2012 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirin rücuan tahsili istemine ilişkin olup davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesidir.

5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir.

Bu tür rücu davalarında kusurun belirlenmesinde, öncelikle zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğu, ilgili ceza dosyası ile varsa hak sahipleri tarafından açılmış tazminat dosyaları celbedilip incelenip, dosya içeriğindeki tüm deliller birlikte takdir olunarak ve özellikle derdest ceza dosyasındaki kusur ile bu davadaki kusur raporları arasındaki çelişkiler de giderilerek belirlenmeli; kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, tarafların kusur oran ve aidiyetleri işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden alınacak bilirkişi raporu uyarınca saptanmalıdır. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, 5510 sayılı Kanunun 21., 4857 sayılı Kanunun 77., İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Yukarıda anlatılanlar ışığında somut olaya dönüldüğünde, mahkemece ilgili ceza dosyası celp edilip, cezada mahkum olanlara bir miktar kusur verilip, hükmün açıklanmasının geriye bırakılması verilenlerin cezasının kesinleşmediği de dikkate alınarak ceza davasında belirlenen maddi olguların bağlayıcı olacağı hususu gözetilmek suretiyle yeniden konusunda uzman bilirkişi heyetinden kusur raporu alınarak hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalı ... San. A.Ş. vekillerinin bu yönlerini amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15907, Karar No: 2024/4795, Tarih: 24.04.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/15907 E.  ,  2024/4795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/135 E., 2022/377 K.

SUÇ : 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, sanığın yokluğunda verilen hükümde temyiz süresinin 15 gün şeklinde yanıltıcı gösterilmesi nedeniyle öğrenme üzerine gerçekleştirilen temyiz isteğinin süresinde kabul edilmesi gerektiği, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, üzerine atılı suçu işlediğine dair somut delil bulunmadığından usul ve kanuna aykırı olarak kurulan hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, güvenlik güçleri tarafından otobüs durakları yanında geçitlerin başında sanığın açtığı seyyar tezgahta bandrolsüz kitap satışı yapıldığını tespit edilmesi üzerine, bahse konu yere yaklaştıklarında görevlileri tanıyan sanığın tezgahı bırakıp kaçtığı, bahse konu tezgahta arama yapıldığı ve toplam 220 adet bandrolsüz kitap ele geçirildiği anlaşılmış olup sanığın 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun (5846 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin dördüncü ve onüçüncü fıkraları ile aynı Kanun'un 71 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Ele geçirilen kitaplar hakkında, katılanlar tarafından kanunî süresi içerisinde hak sahipliğini ispatlamaya elverişli hukuken geçerli belgelerin sunulduğu görülmüştür.

Kitaplar hakkında düzenlenen bilirkişi raporunun dosya arasında bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık savunmasında, bahse konu kitapları satan kişinin kendisi olmadığını, zaman zaman o bölgede su satışı yaptığını beyan etmiştir.

Tanık sıfatıyla dinlenen ..., sanığı kitap satışı yaparken gördüğünü beyan etmiş olup sanığı kendisine gösterilen fotoğraflardan teşhis etmiştir.

Dairemizin bozma ilâmının gereğinin yerine getirildiği görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen hususlar dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen hususlar dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

1.Hem adlî para cezası hem de cezası verildiği ve adlî para cezaları için 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 58 inci maddesine göre tekerrür hükümleri uygulanmayacağı halde tekerrür hükümleri uygulanmasına karar verilirken hiçbir ayrım yapmaksızın sanığın cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

2. 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi uyarınca zincirleme suç kapsamında olduğu kabul edilen ve Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 30.01.2019 tarihli, 2016/3042 Esas, 2019/1137 Karar sayılı kararı ile onanarak kesinleşen İstanbul (Kapatılan) 4. Fikri ve Sinaî Haklar Ceza Mahkemesinin 01/04/2014 tarihli, 2013/449 Esas, 2014/231 Karar sayılı dosyasından verilen 8.100,00 TL adlî para cezasının mahsubuna karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, söz konusu cezanın netice cezadan düşülmesi suretiyle sonuç olarak 4 ay hapis ve 500,00 TL adlî para cezası üzerinden infazın yapılmasına karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün kesinleşen cezanın mahsubuna ilişkin bendinde yer alan " mahsup edilerek infazın 4 ay hapis ve 500 tl adli para cezası üzerinden yapılmasına" ibaresinin çıkartılarak yerine "mahsubuna'' ibaresinin yazılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

24.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9851, Karar No: 2008/8013, Tarih: 16.12.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/9851 E.  ,  2008/8013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 105 ada 71 parsel sayılı 1945.96 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedneiyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı ... vekili, yasal süresi içinde taşınmazın taşlık, kayalık ve makilik yerlerden olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yarılama sonunda; davanın reddine ve çekişmeli parselin davalı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.