muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/857, Karar No: 2023/529, Tarih: 22.02.2023

b. 5271 Sayılı Kanun'un Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına İlişkin 231 inci Maddesinin Uygulanmama Gerekçesinin Yerinde Olmadığına İlişkin Temyiz Nedeni Yönünden ;

Hükmün gerekçe kısmında "Sanığa verilen hapis cezasının süresi itibariyle yasal olarak uygulanma imkanı bulunmadığından..." şeklindeki gerekçe ile sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 nci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmamasına karar verilmesi hukuka uygun bulunmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır

c. Diğer Temyiz Sebepleri Yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

1. Katılanlar Vekilinin Temyiz Talebi Yönünden;

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 07/10/2020 tarihli ve 2020/88 Esas, 2020/2881 Karar sayılı kararının katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Katılanlar vekilinin, yüzüne karşı 07/10/2020 tarihinde açıklanan karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 17/11/2020 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, katılanlar vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2. Sanık Müdafiinin Temyiz Talebi Yönünden;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 11.Ceza Dairesinin, 07/10/2020 tarihli ve 2020/88 Esas, 2020/288 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9910, Karar No: 2015/12770, Tarih: 07.04.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/9910 E.  ,  2015/12770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacının iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan feshedildiğini iddia eden davacı vekili, feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden davalının sorumluluğuna karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirket Yönetim Kurulu tarafından ilaç sektöründeki olumsuzluklara bağlı olarak alınan karar uyarınca şirket kadrolarının yeniden yapılanmasına ve buna bağlı olarak istihdamda daralmaya gidilmesine ve şirket personelinden takriben %25-30 oranında personelin iş akdinin sona erdirilmesine karar verildiğini, bu nedenlerle öncelikle kapatılan saha ve bölge müdürlerinin iş akitlerinin feshi yönünde karar alındığını, müvekkili şirket tarafından toplu çıkış prosedürü yerine getirilerek davacının iş akdinin geçerli olarak feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı tarafın yeniden yapılanmaya gitmesini gerekli kılan unsurların davalı şirkete yönelik somut olumsuzluklarını ortaya koyan hususlara ilişkin işletmesel karar dışında somut olarak bilgi ve belgelere rastlanılmadığı, davalı tarafın özellikle satış saha ekibinde daralmaya gitmesini gerektirecek olan satış adetlerinde azalma gibi şirketin istihdam kısıtlamasına gitmesini gerektirecek herhangi bir somut delile rastlanılmadığı, dosya içeriğinde norm kadro çalışması yapıldığına dair herhangi bir somut bilgiye de rastlanılmadığı, davalı şirketin ilaç sektöründe son yıllarda yaşanan gelişmelere dayanmasına rağmen, fesihten birkaç ay önce 617 olan personel sayısını yaklaşık % 45 oranında arttırarak 889 sayısına çıkarması, davalı şirketin küçülme iddiasını zayıflatmaktadır. Davalı şirketin yeniden yapılanmaya gittiği ve bu cihette davacı dahil 200'ün üzerinde kişinin toplu çıkışının yapıldığı sabit ise de, iş akdinin davalı şirketin yeniden yapılanma çerçevesinde personel daraltmasına gitmesini gerektiren unsurları somut olarak ortaya koyamamış olduğu ve "fesih son çare" ilkesine riayet edilmemiş olduğu gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Davalı vekili kararı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Temyiz:

Davalı vekili kararı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

İşverenin işyerinde işçi sayısını azaltma yönünde kendini zorunlu görmesine yol açan durumun onun tarafından daha önce alınan hatalı bir karara dayanması, iş sözleşmesinin feshini İş Kanunu’nun 18. maddesi anlamında geçersiz kılmaz. İş sözleşmesinin feshine yol açan işletmesel kararın yargı denetimine tabi olmaması, hatalı olarak alınan işletme kararları açısından da söz konusu­dur. Yargıç, işletmesel kararın hatalı olup olmadığını denetleyemez. Buna bağlı olarak feshin geçersizliğine karar veremez.

4857 sayılı Kanunu’nun 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel koşullarına uyduğunu içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli veya haklı nedene dayandığını kanıtlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan nedenlerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını ve feshin geçerli nedenini oluşturduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığı değerlendirilmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil teknik denetim kapsamında bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının iş sözleşmesi 23.10.2013 tarihli fesih bildirimi ile “Ülkemizde ilaç piyasasında gerçekleşen düzenlemelere bağlı olarak, fiyatlandırma politikaları, ilaç tanıtımına getirilen yasal sınırlamalar, referans kur uygulamaları, kur farkları, e-reçete, orjinal ürünlerimizin çok sayıda jeneriğinin çıkması ve benzeri hususlardan şirketimizi olumsuz olarak etkilemesi sebebiyle şirketimizde yeniden yapılanma zorunluluğu oluşmuştur.

Bu bağlamda; şirketimizin yeniden yapılanmasına, yeni ürün lansmanlarının durdurulmasına, ürünlere ilişkin pazarlama stratejilerinin yeniden belirlenmesine, faaliyette bulunan dört line'ın ikiye indirilmesine, istihdamda daralmaya gidilmesine, saha ve merkez kadrolarında buna uygun organizasyon değişiklikleri yapılmasına, şirket kadrolarının yeniden yapılandırılmasına karar verilmiştir. Tüm bu açıklamalara bağlı olarak olarak işin yürütümüne bağlı sebeplerle iş akdiniz geçerli nedenlerle kıdem ve ihbar tazminatınız ödenmek suretiyle feshedileceğini tarafınıza bildirir... ” denilerek 4857 sayılı Kanun'un 17,18 ve 19. maddeleri uyarınca feshedilmiştir.

Fesihte işletmesel gerekliliğe dayanıldığından fesih bildiriminde belirtilen bir yeniden yapılanma olup olmadığı, fesihte tutarlı davranılıp davranılmadığı, fesihte son çareye uyulup uyulmadığı konusunda mahkemece yapılan araştırma yetersizdir.

Mahkemece her ne kadar fesihten birkaç ay önce personel sayısının %45 oranında arttırıldığı belirtilmiş ise de, dosya içersindeki merkez işyerine ait fesih öncesi ve sonrası dönemleri gösteren ve bazı şubelere ait 2013 yılı Mayıs ayı sigorta bildirgelerinin bulunduğu, söz konusu bildirgelerin incelenmesi neticesinde davalı işverenliğin şubelerindeki bir kısım personelin çıkışları yapılarak akabinde merkez şubesine yeniden girişlerinin yapıldığı tespit edilmiştir. Öncelikle davalıya ait merkez işyeri dışındaki işyerlerine ait fesih öncesi ve sonrası altışar aylık sigorta bildirgeleri dosya kapsamına getirtilmelidir. Davalının Mart 2013-Haziran 2013 tarihleri arasında bölgelerde bulunan irtibat bürolarının kapatılıp tüm firma çalışanlarının sigorta girişlerinin İstanbul'a taşındığı, bu tarihler arasındaki işe girişlerin çalışanların sigortalılıklarının nakli kapsamında olduğu ve yeniden yapılanma kararı sonrasında personel ihtiyacı doğduğu takdirde eski çıkarılan işçilerin işe geri alındığı yönündeki itirazlarının değerlendirilerek fesih öncesi ve sonrası işe yeni alınan işçi sayısının ve işe yeni alınan işçilerin daha önce işletmesel karar kapsamında işten çıkarılan işçilerden olup olmadığı saptanması için dosyanın bilirkişi heyetine tevdi ile sonucuna göre bir karar verilmedir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17986, Karar No: 2014/7719, Tarih: 27.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/17986 E.  ,  2014/7719 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1,89/2-b, 62/1, 51/1-3. maddeleri yarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki araç ile gündüz vakti, tek yönlü yolda seyrine göre sağ tarafta kaldırımda beklemekte olan yaşı küçük mağdura çarparak kemik kırığı olacak şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda; sanığın talimat ile alınan savunmasında şikayetçilerin maddi zararlarını karşılamaya hazır olduğunu bildirmesine rağmen, dosya içeriğine göre bu hususta bir çabasının bulunmadığı gibi, mağdurun babasının 10.10.2012 tarihli celsede 10 milyara yakın zararının bulunduğu ve zararın sanık tarafından karşılansa dahi şikayetten vazgeçmeyeceği şeklindeki beyanı ile kollukta yapılan uzlaşma teklifini kabul etmemesi karşısında, tebliğnamedeki sanığa zararı giderme imkanı tanınması yönündeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 27.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13221, Karar No: 2015/27490, Tarih: 25.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/13221 E.  ,  2015/27490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Es Ecza Deposu...A.Ş. ticari ünvanlı şirketin Anadolu-Kayseri şubesi nezdinde satış mümessili-tahsilat yetkisili olarak çalışan sanığın,... eczanesi işleticisi katılanla (aralarında yazılı bir akit olmaksızın) sipariş alma yerine getirme, eczaneye teslim edilen mal karşılığı (yasal olmayan defterde izlenen cari hesapta) parayı Ziraat Bankası Sivas-Sanayii Sitesi şubesinde açtırdığı "şahsi hesabına" şikayetçi tarafından (önceden yapılageldiği gibi) aktarılmasını sağlaması şeklindeki mutad ilişki içinde oluşan güven ortamında; 2006 yılı Ocak ayında ecza deposundan toplamda 12.857 TL mal alımı yapıldığı halde eczacı Hasan'ın ödeme yapılacak miktarı belirlemesi için kendisine verdiği defter üzerindeki rakamların önlerine rakam eklemeleri yapıp, borç miktarını arttırarak 22/02/2006 tarihi itibariyle 16.858 TL'nin (4.000 TL fazla paranın) hesabına yatırılmasını sağlaması ve fazla parayı sahiplenmesi eyleminin "hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma" suçunu oluşturduğu iddia edilen somut olayda;

Üzerinde oynamalar yapıldığı ileri sürülen defterin, yasal niteliği bulunmayan katılan tarafından hesaplarının izlendiği defter olması, katılanın zaman zaman sanığın şahsi hesabına fazla para gönderip ondan döviz almasını rica etmesi gibi fiili durumlar nazara alındığında ihtilafın hukuki nitelik taşıdığını, sanığın suçu işlediğinin sabit olmadığını bu nedenlerle "beraatine" karar verilmesi gerektiğini takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 25/06/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3596, Karar No: 2013/7842, Tarih: 12.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/3596 E.  ,  2013/7842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 27/02/2012 tarihli dava dilekçesi ile dava konusu .... Köyü 102 ada 224 parsel sayılı 3159,93 m2 yüzölçümlü taşınmazın kadastro çalışmaları sonucu davalı adına tespit edildiğini, buna karşın taşınmazın öncesinin taşlık, kayalık, çalılık ve makiliklerle kaplı olup devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu ve zilyetlikle kazanılmasının mümkün olmadığını belirterek, davalı adına yapılan tespitin iptali ile dava konusu taşınmazın Hazine adına tapuya tescil edilmesini talep ve dava etmiştir. Mahkemece; davanın kabulüne, dava konusu 102 ada 224 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın tamamının tarla vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından esasa yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanun ile eklenen geçici 8. madde gereği yapılan kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde,1956 tapulama çalışmaları yapılmış ve dava konusu taşınmaz tespit harici bırakılmıştır. 19.11.1974 tarihinde ilân edilen; 6831 sayılı Kanuna göre orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde çalışmaları ve 21.03.2002 tarihinde ilân edilen 6831 sayılı Kanunun değişik 2/B madde uygulama çalışmaları bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve davalı yararına 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığı, belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdığı temyiz harcının istek halinde iadesine 12/09/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12139, Karar No: 2023/7482, Tarih: 04.12.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/12139 E.  ,  2023/7482 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1051 E., 2021/847 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarih, 2018/11-38 Esas ve 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca ilk derece mahkemesince verilen beraat kararı kaldırılarak istinaf mercii tarafından mahkûmiyet kararı verilmesi suretiyle hüküm türü değiştirildiğinden kararın temyizi kabil olduğu belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.02.2020 tarihli ve 2019/50 Esas, 2020/153 Karar ile Sanığın kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine, karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 26.03.2021 tarihli ve 2020/1051 Esas, 2021/847 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine, 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile; sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları uyarınca 1 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz nedenleri; Bölge Adliye Mahkemesinin kararı kaldırmasının hukuki olmadığına, suçun sanık tarafından gerçekleştirildiğine dair katılanın iddiasından ve adli tıp raporundan başka delil olmadığına, haksız tahrike, ertelemeye, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Yargıtay — Esas No: 2022/15045, Karar No: 2023/4086, Tarih: 08.06.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/15045 E.  ,  2023/4086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/208 E., 2022/203 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

KARAR : Direnme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Malatya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.06.2022 tarihli ve 2021/208 Esas, 2022/203 Karar sayılı kararı ile Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin, 04.03.2021 tarihli ve 2020/3238 Esas, 2021/1837 Karar sayılı bozma kararına karşı direnme kararı verilmiş ise de; mahkemece bozma sonrasında olaya ilişkin tanıklar ... Emre ile Azad'ın beyanları alınıp, mağdurun tedavi evrakları yönünden ayrıca araştırma yapıldığının anlaşılması karşısında, mahkeme kararının direnme olmayıp eylemli uyma niteliği taşıdığı belirlenmiştir.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin

birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, İlk Derece Mahkemesinde silahların eşitliği ve çekişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda savunmaya yeterli imkânın sağlanması ve bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunmayı kullanılabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından, 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanun'un 94 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Malatya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.04.2019 tarihli ve 2018/389 Esas, 2019/199 Karar sayılı ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 11.11.2019 tarihli ve 2019/2010 Esas, 2019/1222 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 279 uncu maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca; sanık müdafilerinin istinaf başvurularının ise aynı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.