muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5878, Karar No: 2014/5456, Tarih: 10.04.2014

Mahallinde yapılan keşiften sonra alınan 10.12.2012 tarihli raporda yolda aydınlatma olmadığı belirtilerek yapılan değerlendirme sonucunda davalı tarafın gerekli önlemleri almamış, uyarıcı, ikaz ve trafik işaretlemelerini yapmaması, trafik güvenliğini sağlamaması sebebiyle 1.dereceden ağır kusurlu olduğu, davacı aracının sürücüsünün kusurunun olmadığı bildirilmiş, itiraz üzerine alınan 30.1.2013 tarihli raporda yolda aydınlatma olup olmadığı hususu değerlendirilmemiş, davalı tarafın %25, davacı tarafın %75 oranında kusurlu oldukları belirtilmiş; davacı vekilinin itirazı üzerine ATK'den alınan raporda kaza tespit tutanığı ve olay yerine ait fotoğraflardan kaza mahallinde aydınlatmanın mevcut olduğu kabul edilerek, tanık beyanları değerlendirilmeden davalı tarafa %25 kusur izafe edilmiştir. Olay yerinde aydınlatma olup olmadığı, sokak lambalarının kaza sırasında yanıp yanmadığı konusundaki çelişki giderilmemiştir. Bu durumda mahkemece öncelikle kaza tespit tutanağını düzenleyen tutanak tanığının usulüne uygun biçimde dinlenilmesi, olay mahallinde aydınlatma olmadığının, sokak lambalarının yanmadığının, yolun karanlık olduğunun tespiti halinde gerektiğinde kusur durumunun belirlenmesi için ATK'dan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu gibi eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 10.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12281, Karar No: 2014/6857, Tarih: 19.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/12281 E.  ,  2014/6857 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/166158

Mahkemesi :Şenkaya Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi :29.12.2010

Numarası :2009/306 - 2010/255

Suç :Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma, Suç Üstlenme

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık K.. C.. ile suç üstlenme suçundan sanık T.. D..'ın beraatlerine ilişkin hükümler, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının sair nedenlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olaydan yaklaşık 4 saat sonra yapılan ölçümde 73 promil alkollü olduğu belirlenen sanık K.. C..'ın olay günü gündüz saat 06:45 sularında, açık havada, meskun mahal dışında, yüzeyi kuru, asfalt kaplama, 4,2 metre genişliğindeki eğimsiz, düz yolda idaresindeki ticari minibüsle seyir halindeyken, olay mahallinde alkol ve hızın etkisiyle aracın direksiyon hakimiyetini kaybederek seyrine göre yolun solundan yol dışı kalıp köy yolu kavşağı kenarında bulunan taşlara çarpması şeklinde gelişen olayda; olay mahallinde intikal eden kolluk görevlilerince 05.12.2009 günü saat 10:50 itibariyle düzenlenen tutanakta, araç üzerinde yapılan incelemelerde, aracın sürücü koltuğu, direksiyonu, paspas üzerinde kan lekeleri bulunduğunun, paspas üzeri ile sol kapı döşemesi, ayak basamağı üzerinde alkol döküntüleri olduğunun, alkol kokusu alındığının, sürücü koltuğu ve paspas üzerindeki kan lekelerinin silinerek temizlenmeye çalışılmış olduğunun, burnunda yara bandı bulunan sanık Karaca'nın pantolon paçaları ile ayakkabılarında da kan izleri bulunduğunun, şahsın hareketlerinden alkollü olduğunun, saat 10:21'de yapılan ölçümde 73 promil alkollü olduğunun, yaralanmasının ne zaman meydana geldiği sorulduğunda, akşam evde cama çarptığını beyan ettiğinin belirtilmesi, mevcut yaralanmasıyla ilgili olarak Oltu Devlet Hastanesinde tedavi gören sanık Karaca hakkında düzenlenen 05.12.2009 tarihli adli raporda, burun sırtında bir miktar ödem mevcut olduğunun ve hastanın bir gün önce kapıya çarparak yaralandığını iddia ettiğinin belirtilmesi,

Sanık T.. D..'ın olay sonrası kolluk görevlilerince alınan beyanında, sanık Karaca'nın, rahatsız olduğunu söyleyerek köylerine gelecek yolcuyu araçla alıp gelmesini kendisinden rica etmesi üzerine sanık Karaca'ya yardım olsun diye aracın anahtarını kendisinden alarak Y.. Köyüne gitmek için yola çıktığını ve kaza yaptığını ifade etmesine karşın, yargılama aşamasında alınan beyanında, nişanlısının yanına gitmek için aracı sanık Karaca'dan istediğini ifade etmesi; yine sanık Karaca'nın soruşturma aşamasında kolluk görevlilerince alınan beyanında, Sanık Tahsin'in, Y.. Köyünden bir yolcusu olduğunu ve birlikte gidip yolcuyu almalarını teklif ettiğini, alkollü ve yorgun olduğu için anahtarı sanık Tahsin'e vererek yolcuyu sanık Tahsin'in almasını ifade ettiği halde, yargılama aşamasında alınan beyanında, aracın anahtarını, sanık Tahsin'e nişanlısını görmeye gitmek istemesi üzerine verdiğini belirtmesi, tanıkların kazanın meydana geliş şekline ilişkin bilgilerinin bulunmadığı ve beyanlarının, kaza sonrasına ilişkin olduğu, sanıkların çelişkili beyanları ve kolluk görevlilerince araç üzerinde yapılan incelemeler sonucu elde edilen deliller, sanık Karaca'nın yaralanma şekline ilişkin çelişkili beyanları, olayın oluş şekli ve dosya kapsamındaki deliller itibariyle, kazanın alkollü sanık K.. C.. tarafından meydana getirildiği, sanık T.. D..'ın suçu üstlendiği anlaşıldığından sanıkların atılı suçlardan cezalandırılmaları yerine, yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Avukatlık asgari ücreti tarifesinin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık K.. C.. yararına, hazine aleyhine maktu vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8272, Karar No: 2014/14096, Tarih: 23.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/8272 E.  ,  2014/14096 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 01/11/2012

Numarası : 2012/26-2012/941

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde temizlik görevlisi olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak sonlandırıldığından bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı şirketler ortaklığı, davacının iş akdini kendilerinin sonlandırmadığını, davacının kendilerinin ayrılmasından sonra yeni ihaleyi alan şirkette çalışmaya devam ettiğini bu nedenle feshe bağlı alacaklardan sorumlu olmadıklarını, kendi dönemleri yönünden tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı şirketlerin kıdem tazminatından dönemleri ile diğer alacaklardan tümüyle birlikte sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir .

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davalı şirketler, kendilerinin son işveren olmadığını, davalı Kurum ise son işverenin dava dışı G.. L.. olduğunu ve davacının en son bu şirkette çalıştığını bildirmiştir. Dosyaya getirtilen hizmet bildirim cetveline göre, davacı, en son, davalı Kurum nezdinde, 10956811 sicil nolu G.. G.. Ltd.Şti’de 1.1.2012-18.1.2012 tarihleri arasında çalışmıştır. Bu durumda işyeri devri nedeniyle, son işveren davalı şirket ortaklığı değildir. Bu durumda, davalı şirket ortaklığının, sadece kendi dönemleri ile sınırlı olmak üzere davacının kıdem tazminatı alacağından sorumlu olacağı, feshe bağlı alacaklar olan ihbar ve yıllık izin taleplerinden sorumlu tutulamayacağı, sorumluluğun sadece davalı Kurum’a ait olacağı açıktır.

3-Ayrıca, davacının hizmet bildirim cetvelinde Temmuz ve Ağustos aylarında bazı yıllarda “2-ücretsiz izin” ve “7-puantaj kayıtları” açıklaması ile eksik gün bildirimi yapıldığı, bu nedenle bu yıllar itibariyle, davacının sezonluk olarak, okulların açık olduğu dönemlerde çalıştığı sabittir. Sezonluk çalışmalarda yıllık izin hakkının olmadığı hususu da göz önünde tutularak, davalı Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumunun sorumlu olacağı yıllık izin ücretinin tespiti gerektiği halde yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine 23.6.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11584, Karar No: 2025/2294, Tarih: 26.02.2025

**5. Ceza Dairesi         2024/11584 E.  ,  2025/2294 K.**

**"İçtihat Metni"**

Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat talebine ilişkin yapılan inceleme sırasında; Tekirdağ 4. Ağır Ceza Mahkemesiyle Ankara Batı 3. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve Tekirdağ 4. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Ankara Batı 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.06.2024 tarihli ve 2024/171 Esas, 2024/446 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11420, Karar No: 2014/11385, Tarih: 05.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/11420 E.  ,  2014/11385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 20. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/01/2014

NUMARASI : 2013/741-2014/29

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin 14.12.2010 tarihinden beri davalı şirkette çalıştığını, işveren tarafından 30.09.2011 tarihinde iş akdinin haksız şekilde son verildiğini, iş akdi feshedildiğinde müvekkilinin davalı şirkette eczane grubu satış müdürü olarak görev yaptığını, davalı T.T.M Pazarlamanın kozmetik ve sağlık ürünlerinin satış ve pazarlamasını yaptığını, davalı şirketin satış pazarlama direktörü tarafından 30.09.2011 tarihinde Y....'deki şirket merkezine çağrıldığını şirket merkezine giden müvekkiline “şirkette yeni bir sistem kuruyoruz. Bu yeni sistemde seninle çalışmayı düşünmüyoruz” denilerek sözlü olarak iş sözleşmesinin feshedildiğini, müvekkilinin iş sözleşmesinin feshedildiğine dair bir yazının kendisine verilmesini istediğini herhangi bir yazı verilmediğini belirterek feshin geçerli sebeple yapılmadığının tespiti ile geçersizliğini, müvekkilinin işe iadesini, iade edilmediği taktirde çalıştığı süre dikkate alınarak altı aylık brüt maaşı üzerinden işe başlatmama tazminatı ile çalışılmayan süreler için doğmuş bulunan dört aylık ücret ve diğer haklarının müvekkiline ödenmesini dava masrafı ve vekalet ücretinin davalı tarafa yüklenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile şirket genel müdürü birlikte yaptıkları denetimde davacının fazla prim almak amacıyla çok miktarda ürünü müşterisi olan eczanelere verdiğini ve bu ürünlerin büyük bir kısmının geri iade edildiğinin tespit olunduğunu, davacının bunun üzerine işe gelmediğini ve tebligatı da almadığını, davacının ifade ettiği gibi kısa süre içerisinde önemli başarılar elde ettiğini düşünerek müvekkili şirkette terfi ettirildiğini, ancak davacı ile şirket genel müdürü birlikte müşteri eczaneleri denetlediklerinde ecza depolarına davacının yüksek miktarda prim almak amacıyla çok miktarda mal depoladığını ve bunların geri iade edileceğini bildirdiğini, hızla terfi ettirilen işini iyi yapan bir çalışanın sebepsiz olarak işten çıkarılmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının gerçek durumu gizlediğini, davacının işe iade talebinin haksız ve yersiz olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur. Mahkemece tüm dosya kapsamından iş sözleşmesinin davalı işverence haklı veya geçerli sebeple feshedildiği ispat edilemediği gerekçesi ile davacının işe iadesine karar verildiği, Dairemizce yapılan incelemede haklı feshe gerekçe gösterilen siparişler ve sipariş iptallerine ilişkin belgelere göre davacının haksız prim alıp almadığı, davacının eczanelere taleplerinin üzerinde ürün gönderip göndermediği hususlarında eksik inceleme sebebiyle kararın araştırmaya yönelik bozulmasına hükmolunduğu, mahkemece bozma ilamına uyulması üzerine alınan bilirkişi raporu doğrultusunda işverenin feshe gerekçe gösterdiği hususları ispat edemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Davacı işçinin 02.02.2011 -30.09.2011 tarihleri arası davalı şirketin eczane grubu satış müdürü olarak çalıştığı, ecza depolarına yüksek miktarda prim almak amacıyla, çok miktarda mal depoladığı ve bunların iade edileceği müşteri eczaneler tarafından bildirilmesi üzerine davacının iş sözleşmesinin davalı şirket tarafından feshedildiği anlaşılmaktadır.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Davacı işçinin 02.02.2011 -30.09.2011 tarihleri arası davalı şirketin eczane grubu satış müdürü olarak çalıştığı, ecza depolarına yüksek miktarda prim almak amacıyla, çok miktarda mal depoladığı ve bunların iade edileceği müşteri eczaneler tarafından bildirilmesi üzerine davacının iş sözleşmesinin davalı şirket tarafından feshedildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda mahkemece karara esas teşkil eden bilirkişi raporuna göre dosyaya sunulan sipariş formları değerlendirildiğinde davacının yaptığı satışın çok üzerinde iade faturasının ibraz edildiği, yapılan incelemede iade faturalarının büyük kısmının davacıya ait olmadığı ayrıca davacıya sattığı ürünler üzerinden prim ödemesi yapıldığına ilişkin davalı işveren tarafından hiçbir belge sunulmadığı ve davacının sipariş aldığı ürünlerinin çoğunun iade edildiğinin ispat edilemediği gerekçesi ile feshin geçersizliğine karar verilmişse de dosya kapsamında davacının sorumlu olduğu ecza depolarından davalının iddia ettiği gibi ciddi miktarda ürünün iade edildiği ancak davacının sözkonusu malların siparişinden menfaat elde ettiğinin belirlenemediği anlaşılmasına göre davalı tarafından davacıya duyulan güvenin zedelendiği, işverenden artık iş ilişkisini sürdürmesi beklenemeyeceği gözetilerek objektif iyi niyet kurallarına göre feshin geçerli sebebe dayandığı kabulü gerekir. Hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 422,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 05.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4507, Karar No: 2021/6748, Tarih: 13.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/4507 E.  ,  2021/6748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten öldürmeye teşebbüs suçuna yardım etme

HÜKÜMLER : 1- ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin

29/11/2019 tarih, 2018/128 (E) ve 2019/471

(K) sayılı ilamı ile;

A- Sanık ... hakkında;

...'ye yönelik kasten insan

öldürmeye teşebbüsten 5237 sayılı TCK'nin

81, 35/2, 53, 58. maddeleri uyarınca 12 yıl

hapis;

B- Sanık ... hakkında;

...'ye yönelik kasten insan

öldürmeye teşebbüsten 5237 sayılı TCK'nin

81, 35/2, 39/2-c, 53, 58. maddeleri uyarınca

6 yıl hapis;

C- Sanık ... hakkında;

...'ye yönelik kasten insan

öldürmeye teşebbüsten 5237 sayılı TCK'nin

81, 35/2, 39/2-c, 53, 58. maddeleri uyarınca

6 yıl hapis;

2- Hapis cezalarına yönelik istinaf isteminin

Esastan Reddine dair ... Bölge Adliye

Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 25/06/2020

tarih, 2020/1227 E. ve 2020/970 K. sayılı

kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... müdafii 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz isteminde bulunmuş ise de; hükmün CMK 286/2-a maddesi gereğince miktar itibariyle kesin nitelikte olduğu anlaşıldığından, sanık ... müdafiinin ise; gerekçeli kararın kendisine, 15.07.2020 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine karşın, 01.09.2020 tarihinde CMK'nın 295. maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süresinden sonra temyiz dilekçesi verdiği ve işin tutuklu olmasına nazaran adli tatil içerisinde de temyiz süresinin işleyeceği anlaşıldığından CMK'nın 298/1. maddesi gereğince temyiz istemlerinin ayrı ayrı REDDİNE karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/1227 Esas, 2020/970 Karar sayılı kararının sanıklar ... ve ... müdafileri tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Sanık ... müdafii duruşmalı inceleme isteminde bulunmuş ise de; 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 100. maddesi ve 7079 sayılı Kanunun 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 299. maddesi uyarınca REDDİYLE incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar ... ve ... hakkında hükmedilen kasten öldürmeye teşebbüs ve kasten öldürmeye teşebbüs suçuna yardım etme suçlarına ilişkin hapis cezalarının beş yılın üzerinde olması nedeniyle CMK'nın 286/2.b maddesi gereğince, verilen kararların temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/1227 Esas, 2020/970 Karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine dair" hükmün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ... müdafiinin suç vasfına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık ... müdafiinin suç vasfına, takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271