muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5835, Karar No: 2014/19061, Tarih: 24.06.2014

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 150,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3725, Karar No: 2019/10471, Tarih: 13.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/3725 E.  ,  2019/10471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işveren işyerinde foto muhabiri editör olarak 01/02/2000 tarihinden itibaren çalışmakta iken 11/08/2011 tarihinde iş sözleşmesinin Bakırköy 29. Noterliğinin 05/08/2011 tarih ve 24269 sayısında kayıtlı feshi ihbarı ile feshedildiğini öğrendiğini, aylık net 1.600,00 TL ücretle çalıştırılan müvekkilinin haftanın 7 günü 08:30-22:00 saatleri arasında ve bazen de 24:00'a kadar çalıştırılmasına rağmen fazla çalışma ücretlerinin ve de %5 fazlalıkların ödenmediğinden bahisle; 100,00 TL kıdem tazminatı, 100,00 TL ihbar tazminatı, 100,00 TL izin ücreti, 200,00 TL ulusal bayram ve resmi tatil ücreti, 100,00 TL hafta tatili ücreti, 7.500,00 TL fazla çalışma ücreti ve 7.500,00 TL %5 gecikme tazminatı olmak üzere 15.600,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davacı vekili 07/03/2014 tarihli dilekçesi ile dava değerini toplam 113.754,38 TL olarak ıslah etmiştir

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece bozma öncesi yapılan ilk yargılamada, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine, dairemizin 18/09/2017 tarih ve 2017/7584, 2017/18311 esas, karar sayılı ilamı sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyulmuş olup, bozma sonrası yapılan yargılamada ilgili kayıtlar kapsama alınıp deliller toplandıktan sonra, davacının davasının kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bent kaspamı dışındaki tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının hüküm altına alınan fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ve %5 fazla ödeme tutarlarına uygulanacak faiz konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bent kaspamı dışındaki tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının hüküm altına alınan fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ve %5 fazla ödeme tutarlarına uygulanacak faiz konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Basın İş Kanunu’nda tazminat ve alacaklara en yüksek mevduat faizi uygulanacağına dair hüküm bulunmadığından mahkemece davacının hüküm altına alınan fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ve %5 fazla ödeme tutarlarına yasal faiz uygulanması gerekirken mevduat faizi uygulanması hatalı olmuştur. Mahkemece davacının hüküm altına alınan fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ve %5 fazla ödeme tutarlarına yasal faiz uygulanmaması hatalı ise de, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca kararın düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz konusu kararın hükmünde yer alan 1. fıkrasındaki“ 9.011,40 TL net fazla çalışma alacağının 7.500,00 TL.sine dava tarihi olan 24/08/2011 tarihinden itibaren, arta kalan kısım olan 1.511,40 TL. Sine ıslah tarihi olan 06.03.2014 tarihinden itibaren uygulanacak banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

1.068,37 TL net ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının 200,00 TL sine dava tarihi olan 24/08/2011 tarihinden itibaren, arta kalan kısım olan 868,37 TL sine ıslah tarihi olan 06.03.2014 tarihinden itibaren uygulanacak banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5.006,38 TL net hafta tatili ücret alacağının 100,00 TL sine dava tarihi olan 24/08/2011 tarihinden itibaren, arta kalan kısım olan 4.906,38 TL sine ıslah tarihi olan 06.03.2014 tarihinden itibaren uygulanacak banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

29.533,07 TL net gecikme tazminat alacağının 7.500,00 TL sine dava tarihi olan 24/08/2011 tarihinden itibaren, arta kalan kısım olan 22.033,07 TL sine ıslah tarihi olan 06.03.2014 tarihinden itibaren uygulanacak banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,’' rakam ve sözcüklerin çıkartılarak, yerine ; “ 9.011,40 TL net fazla çalışma alacağının 7.500,00 TL.sine dava tarihi olan 24/08/2011 tarihinden itibaren, arta kalan kısım olan 1.511,40 TL sine ıslah tarihi olan 06.03.2014 tarihinden itibaren uygulanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

1.068,37 TL net ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının 200,00 TL sine dava tarihi olan 24/08/2011 tarihinden itibaren, arta kalan kısım olan 868,37 TL sine ıslah tarihi olan 06.03.2014 tarihinden itibaren uygulanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5.006,38 TL net hafta tatili ücret alacağının 100,00 TLsine dava tarihi olan 24/08/2011 tarihinden itibaren, arta kalan kısım olan 4.906,38 TL sine ıslah tarihi olan 06.03.2014 tarihinden itibaren uygulanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

29.533,07 TL net gecikme tazminat alacağının 7.500,00 TL sine dava tarihi olan 24/08/2011 tarihinden itibaren, arta kalan kısım olan 22.033,07 TL sine ıslah tarihi olan 06.03.2014 tarihinden itibaren uygulanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine" rakam ve sözcüklerinin hükme eklenmesine karar verilerek hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/94, Karar No: 2022/486, Tarih: 28.06.2022

**Ceza Genel Kurulu         2022/94 E.  ,  2022/486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Nitelikli kasten öldürme suçundan sanık ...’ın TCK’nın 82/1-b-d-e, 53 ve 63. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin ... 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 16.08.2016 tarihli ve 79-153 sayılı, resen istinafa tabi olan hükme yönelik olarak sanık ... müdafisi tarafından da istinaf talebinde bulunulması üzerine dosyayı inceleyen ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince 22.03.2017 tarih ve 564-518 sayı ile; istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararın sanık müdafisi ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 17.10.2018 tarih ve 2448-4240 sayı ile;

“...1- Sanık ...'in cezai ehliyeti yönünden gerekli araştırmalar yapılarak raporunun aldırılmasına,

2- Dava dosyasının Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kuruluna gönderilerek; kesin ölüm sebebinin tespiti ile ölümün el, yumruk veya bir cisimle meydana getirilmiş küt travma sonucu meydana gelip gelmeyeceği, ölümün doğal olarak meydana gelip gelmeyeceği, maktulün ölümünün kendisinde önceden mevcut bir hastalığın tetiklemesi sonucu olup olmadığı, ölüm ile var kabul edilen sanığın darp eylemi arasında nedensellik bağı olup olmadığı hususlarında rapor aldırılması, sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması” nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince bozma ilamında belirtilen araştırmalar yapıldıktan sonra 17.09.2019 tarih ve 2830-1767 sayı ile; ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.08.2016 tarihli ve 79-153 sayılı kararının CMK’nın 280/2. maddesi gereğince kaldırılmasına, sanığın TCK’nın 82/1-d-e, 53 ve 63. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba hükmedilmiştir.

Hükmün sanık müdafisi ve katılan ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 23.06.2020 tarih ve 251-1421 sayı ile; katılan vekilinin temyiz talebinin reddine oy çokluğuyla karar verilerek;

Hükmün sanık müdafisi ve katılan ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 23.06.2020 tarih ve 251-1421 sayı ile; katılan vekilinin temyiz talebinin reddine oy çokluğuyla karar verilerek;

“Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanık ... ile eşi ...'ın evli ve 3 tane müşterek çocukları olduğu, aralarında ...'ın ailevi yükümlülüklerini ihmal etmesi nedeniyle uyuşmazlık bulunduğu, ailenin bakım ve ihtiyaçlarını komşular tarafından karşılandığı gibi ...'ın müşterek ikamete uğramadığı, sanığın bu dönem zarfında maktulü altına tuvaletini yapması nedeniyle dövmeye başladığı, maktulün almış olduğu darbeler neticesi kendisinden geçmesi üzerine sanığın maktulü kucağına alarak kapı önünde yardım istediği, olay yerine gelen acil servis tarafından maktulün hastaneye kaldırıldığı fakat yapılan müdahalelere rağmen maktulün göğse küt travma ile meydana gelmesi mümkün myokard rüptürüne bağlı kalp tamponadı sonucu hayatını kaybettiği anlaşılan olayda; hedef alınan vücut bölgesi, darbenin sayısı ve engel bir durum bulunmamasına rağmen sanığın eylemine kendiliğinden son vermesi dikkate alındığında, eyleminin kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunu oluşturduğu ve hakkında 5237 sayılı TCK'nın 87/4. maddesi uyarınca hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten öldürme suçundan hüküm kurulması,” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi ise 10.11.2020 tarih ve 2121-2151 sayı ile; “Dairemizin Yüksek Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 23.06.2020 tarihli ve 251-1421 sayılı ilamıyla bozma öncesi mahkûmiyet kararında direnilerek sanığın TCK 'nın 82/1-d-e maddeleri gereğince cezalandırılmasına ilişkin aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.” şeklindeki ibareyle direnerek önceki hüküm gibi sanığın cezalandırılmasına karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık ... müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.05.2021 tarihli ve 56886 sayılı "Bozma" istekli tebliğnamesi ile dosya, 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesi uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 31.01.2022 tarih ve 9183-684 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin nitelikli kasten öldürme suçunu mu yoksa kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin nitelikli kasten öldürme suçunu mu yoksa kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

15.01.2016 tarihli tutanakta; “15.01.2016 tarihinde 08.00-19.00 saatleri arası Asayiş Büro Amirliğine bağlı 7436 kod no’lu ekip olarak görev yaptığımız esnada saat 12.50 sıralarında haber merkezinin tarafımızı anons ederek Eğrek Mahallesi, 1208 Sokak, Rahman Apt. No: ll, D:14 adresinde küçük yaşta çocuğa şiddet uygulandığını, aynı zamanda 112 görevlilerinin de olay yerine seyir hâlinde olduklarını bildirmesi üzerine 7436 kod no’lu ekip olarak ivedi bir şekilde olay yerine intikal edilmiştir. Adres önüne geldiğimizde 112 ambulans ekipleri de bizim arkamızdan gelmiştir. Belirtilen apartmanın 4. katında bulunan daireye seri bir şekilde koşarak 112 görevlileri ile birlikte çıktığımızda daire kapısının açık olduğu, komşusunun telaşlı bir şekilde dışarıda olduğu, çocuğa şiddet uyguladığı iddia edilen ...’ın da kapıda telaşlı bir şekilde yardım bekledikleri görülmüş, acele ile müdahale etmek için 112 görevlileri ile birlikte daire içerisine girdiğimizde 2-3 yaşlarında çocuğun daire kapısından girişte karşı oda içerisinde yerde hareketsiz bir şekilde yattığı görülmüş, çocuk 112 görevlilerince olduğu yerden alınarak hızlı bir şekilde müdahale edilmek üzere ambulans ile ... Devlet Hastanesine götürülmüştür. (...) Olayın şüphelisi olarak çocuğun annesi ... isimli şahıs tarafımızdan yakalanmış, yakalama esnasında kendisine yasal hakları tam ve eksiksiz olarak hatırlatılmış, ... yanında bulunan 2 çocuğu ile birlikte gerekli inceleme ve işlemler yapılmak üzere Asayiş Büro Amirliğine getirilmiştir.” ibaresine yer verildiği,