muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2586, Karar No: 2018/5156, Tarih: 21.06.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/2586 E.  ,  2018/5156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 18/04/2018 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına ilişkin İstanbul Anadolu 29. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 31/10/2017 tarihli ve 2016/638 esas, 2017/494 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 27/04/2018 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli hakkında, 28/05/2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan soruşturma sonucunda TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının beş yıl süre ile ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, ayrıca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması halinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunun ihtar edilmesine karar verildiği,

2- Denetimli serbestlik ve tedavi tedbirinin infazı aşamasında, şüphelinin yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiği gerekçesi ile kamu davasının ertelenmesi kararı kaldırılarak kamu davası açıldığı,

3- Yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 29. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 31/10/2017 tarihli ve 2016/638 esas, 2017/494 sayılı kararı ile “sanığın savunmasının aksine denetimli serbestlik yükümlülüklerini kasıtlı olarak ihlal etmediği” şeklindeki gerekçeye dayanılarak kovuşturma şartı bulunmadığından bahisle “karar verilmesine yer olmadığına” ve “tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına” karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken, anılan Kanun'da düzenlenmeyen karar verilmesine yer olmadığı şeklinde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, İstanbul Anadolu 29. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 31/10/2017 tarihli ve 2016/638 esas, 2017/494 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

Somut olayda, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın cezalandırılması isteğiyle açılan davada, "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda, Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, CMK’nın 223. maddesinde karar ve hüküm türleri arasında sayılmayan “karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu, bununla birlikte mahkemece “tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına” karar verilmiş olması karşısında, mahkemece verilen kararın esasen “durma kararı” niteliğinde olduğu ve bu şekildeki bir yasaya aykırılığın 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendinin kıyasen uygulanması ile Dairemizce düzeltilmesinin mümkün olduğu değerlendirilerek kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

D) Karar :

Açıklanan nedenlerle, kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden; karar verilmesine yer olmadığına ilişkin İstanbul Anadolu 29. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 31/10/2017 tarihli ve 2016/638 esas, 2017/494 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak, gerekçe bölümünde ve hüküm fıkrasında yer alan “esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına” şeklindeki ibarenin ÇIKARILMASINA, çıkarılan bu ibarenin yerine “kamu davasının durmasına” ibaresinin YAZILMASINA, hükmün gereklerinin bu şekilde yerine getirilmesine, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 21.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10887, Karar No: 2014/2519, Tarih: 27.02.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/10887 E.  ,  2014/2519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silifke Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/01/2011

NUMARASI : 2007/240-2011/33

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine ve A.. B.. tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 07.03.2007 tarihli dava dilekçesinde hudutlarını bildirdiği .. Belediyesi, .. Mahallesinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararlarına oluştuğunu iddia ederek, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne; 17/11/2009 tarihli fen bilirkişisi rapor ve ekli krokisinde (C) harfi ile gösterilen 254.66 m² ve (D) harfi ile gösterilen 150.44 m2'lik kısımların davacı adına kayıt ve tesciline, (A) harfi ile gösterilen 1476,77 m2 ve (B) harfi ile gösterilen 40.60 m2'lik kısımlar yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalılar M.. H.. ve A.. B.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazların tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1976 yılında orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması yapılmış ve kesinleşmiştir. Daha sonra 1985 yılında 2896 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanun hükümlerine göre orman kadastrosunu tamamlama ve 2/B madde uygulaması yapılıp, 17.4.1986 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir. 1987 yılında 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması yapılmış; bu çalışma da 25.01.1989 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir. Genel arazi kadastrosu 1966 yılında yapılmış, çekişmeli taşınmaz tesbit dışı bırakılmıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne; 17/11/2009 tarihli fen bilirkişisi rapor ve ekli krokisinde (C) harfi ile gösterilen 254.66 m² ve (D) harfi ile gösterilen 150.44 m2'lik kısımların davacı adına kayıt ve tesciline karar verilmiş ise de yeterli inceleme ve araştırma yapılmadan hüküm kurulmuştur. Şöyle ki; dosya içinde bulunan dava konusu yere ait olan fotoğraflar ile karara dayanak alınan orman ve ziraat bilirkişi raporları birbirleri ile çelişkilidir. Dosyada bulunan dava konusu yere ait olduğu belirtilen fotoğraflarda, davalı taşınmaz, büyük oranda taşlık ve kayalık olup, tarım yapılabilir nitelikte değildir ve üzerinde ağaç olmamasına karşın ziraat ve orman bilirkişi raporlarında taşınmazın (C ve D) harfleri ile gösterilen kısmında halihazırda buğday ekili olup dağınık halde 20-25 yaşlarında zetin ağaçları olan tarım arzisi olduğu belirtilmiştir. Ayrıca, ziraat bilirkişisi raporu kendi içinde de çelişkiler içermektedir. Şöyle ki; 23.11.2009 tarihli raporun ilk sayfasında (C ve D) harfleri ile gösterilen taşınmazın imar ve ihyası tamamlanmış tarım arazisi, (A ve B) harfleri ile gösterilen alanın ise imar ve ihya görmemiş taşlık kayalıklarla kaplı yer olduğu belirtildikten sonra raporun sonuç ve kanaat kısmında taşınmaz bir bütün olarak değerlendirilmiş ve taşınmazın taşlık ve çalılık olarak bırakılan tapulama dışı alanda kaldığını, eğiminin %2-3 olduğunu, imar ve ihyasının tamamlandığını belirtmiştir.

Ayrıca dava konusu taşınmazın kuzeyinde bulunan 946 parsel sayılı taşınmaz eldeki davanın da davacısı olan Y.. S.. tarafından açılan Silifke 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2000/971 E.- 2001/1081 K. sayılı dosyası ile tescil edilmiş olup, 946 parsel sayılı taşınmazın tescil krokisi eldeki dava konusu taşınmazı “ Kerim Yıldırım tarlası” olarak okumakta, dolayısı ile davanın açıldığı tarihte davacının temyize konu taşınmaza zilyet olduğu konusunda tereddüt oluşturmaktadır. Eksik inceleme ve araştırma ile çelişkili raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

O halde mahkemece daha önce keşfe katılmamış bir fen ve üç ziraat bilirkişi eşliğinde yeniden keşif yapılarak, dava konusu taşınmazın çevresindeki hükmen tescil edilmiş olan taşınmazlara ait dosyalarda yer alan beyanların ve krokilerin dava konusu taşınmazı ne olarak okudukları belirlenmeli, yerel bilirkişi ve tanıklardan bu kroki ve beyanlar sorularak arada bir çelişki olursa giderilmeli, ziraat bilirkişilerden alınacak rapor ile zilyetlikle kazanılabilecek kültür arazisi olup olmadığı, taşınmazın niteliği, imar ve ihya olgusunun ve ekonomik amaca uygun kullanım bulunup bulunmadığı, imar ve ihyanın tamamlanıp tamamlanmadığı, kullanımın ne şekilde olduğu hususlarında ayrıntılı rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar Hazine ve A.. B..nın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 27/02/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3806, Karar No: 2017/4709, Tarih: 05.12.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/3806 E.  ,  2017/4709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Öldürmeye teşebbüs, hakaret, kasten yaralama, tehdit

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında;

a) Mağdur ...'i öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nun 81, 35, 29, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası,

b) Mağdur ...'e hakaret suçundan TCK'nun 129/3. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı,

2- Sanık ... hakkında;

a) Mağdur ...'i kasten yaralama suçundan TCK'nun 86/1, 87/3 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay hapis cezası,

b) Mağdur ...'e hakaret suçundan TCK'nun 129/3. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı.

c) Mağdur ...'i tehdit suçundan TCK'nun 106/1-1. cümle ve 53. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Temyiz kapsamına göre, sanık ... hakkında adam öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm ile sanık ... hakkında katılan ...'i kasten yaralama ve tehdit suçlarından dolayı kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in, katılan ...'e karşı öldürmeye teşebbüs suçu ile katılan sanık ...'in, katılan ...'i kasten yaralama ve tehdit suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, katılan sanık ... için tahrike ve takdire dair cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan sanık ...'in bir sebebe dayanmayan; katılan sanık ... ile Cumhuriyet Savcısının meşru savunmaya yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A-)Sanık ...'in adam öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün, 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkralarında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde, değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEREK tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B-)Sanık ... hakkında kasten yaralama ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

B-)Sanık ... hakkında kasten yaralama ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre, mağdur sanık ... ile tanık Nurten arasında ticari ilişki kapsamında hukuki çekişme bulunduğu, bu minvalde; olay günü akşam saat 22.00 sıralarında Nurten'in yanına mağdur sanık ...'i de alarak Hüseyin'in evine gittiği, evde yapılan konuşmaların tartışmaya dönüştüğü, tartışma sırasında Nurten'in, Şahin'in uyarısıyla dışarı çıktığı, akabinde evde yalnız kalan sanık ve mağdurun karşılıkılı olarak küfürleştikleri, Şahin'in Hüseyin'i tehdit etmesinin ardından, yüzüne kafa atarak burnunu kırdığı, Hüseyin'in de Şahin'i bıçaklayarak öldürmeye teşebbüs ettiği olayda,

a)1 ile 3 yıl aralığında hapis cezası öngören ve TCK'nun 86/1. maddesinde düzenlenen "kasten yaralama" ile 6 aydan 2 yıla kadar hapis cezası öngören ve TCK'nun 106/1-1. cümlesinde düzenlenen "tehdit" suçlarının uygulanması sırasında, aynı Kanunun 61. maddesi uyarınca, suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği yer ve zaman, sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı gibi hususlar gözönünde bulundurularak, makul bir ceza yerine, yazılı biçimde alt sınırdan ceza belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

b)Sanık ...'in adli sicil kaydındaki kesinleşen ilamlar nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

c)TCK'nun 53. maddesi tatbik edilirken, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 05/12/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10530, Karar No: 2023/917, Tarih: 27.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/10530 E.  ,  2023/917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.11.2014 tarihli ve 2014/149 Esas, 2014/208 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.11.2014 tarihli ve 2014/149 Esas, 2014/208 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. İzmir 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.11.2014 tarihli ve 2014/149 Esas, 2014/208 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin 27.05.2021 tarihli ve 2017/4966 Esas, 2021/3840 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulü yönünden değişen kanuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinin gerekmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İzmir 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2022 tarihli ve 2021/430 Esas, 2022/217 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanık lehine delillerin toplanmadığına, suçun işlendiği belirtilen saatin atılı suçu işlemeye müsait olmadığına, sanığın cezalandırılması için yeterli delil olmadığına, alt sınırdan uzaklaşılmasının yerinde olmadığına, ve diğer hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanık lehine delillerin toplanmadığına, suçun işlendiği belirtilen saatin atılı suçu işlemeye müsait olmadığına, sanığın cezalandırılması için yeterli delil olmadığına, alt sınırdan uzaklaşılmasının yerinde olmadığına, ve diğer hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece "Olay günü saat 21:30 sıralarında katılanın kalmakta olduğu Üniversite yurdundan çıkarak arkadaşının evine gitmek için yaya bir şekilde ... parkına giriş yaptığı, parkın girişinde bulunan simit tezgahının yanında arkadaşları ile beklemekte olan sanığın, katılanın tam yanlarından geçtiği esnada katılana hitaben 'Ben böyle bir seksilik görmedim' şeklinde laf attığı, katılanın bu sözler üzerine hemen ileride bulunan polis noktasına giderek durumu anlatıp şikayetçi olduğu, katılanın polislerle birlikte simit tezgahının yanına giderek sanığı teşhis ettiği, her ne kadar sanık atılı suçu işlemediğini iddia etmekte ise de, katılanın sanığın yanında başka kimseler olmasına rağmen onları değilde sanığı göstermesi, katılanın sanığı daha önceden tanımaması, iftira atması için somut bir nedenin bulunmayışı, katılanın sanığı kesin olarak teşhis etmiş olması, nazara alındığında savunmalarına itibar edilemeyeceği mahkememizce sabit kabul edilerek,

Sanığın suç tarihinde yolda yürüyen katılana cinsel saikle müsnet sözleri söylemek suretiyle üzerine atılı cinsel taciz suçunu işlediği kanaatine varıldığından sevk maddeleri uyarınca cezalandırılmasına, suç kayıtlarına yansıyan suça eğilimli kişiliği, mükerrir oluşu, olay yerinin herkese açık park alanı olması, suçun işlendiği saat, eylemin katılan üzerindeki etkisi dikkate alınarak sanığın tercihen hapis cezası ile ve alt sınırdan uzaklaşılarak cezalandırılmasına" şeklindeki gerekçeyle karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahkemece bozma öncesi gerçekleştirilen yargılama sonucunda verilen ilk mahkumiyet kararının temyiz incelemesinde 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemenin ardından 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “Kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “basit yargılama usulü” yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğundan bahisle bozulması üzerine söz konusu ilama istinaden mahkemece esasen ceza miktarı itibarıyla sanığın lehine olan basit yargılama usulünün tatbiki suretiyle hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması nedeniyle hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2022 tarihli ve 2021/430 Esas, 2022/217 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden esası incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19887, Karar No: 2013/4063, Tarih: 06.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/19887 E.  ,  2013/4063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.10.2010 gün ve 2010/2-169 Esas ve 2010/188 sayılı karara göre hükümde sadece kanun yoluna başvuru şeklinin gösterilmemiş olması "yasa yolu süresinin" işlemeye başlamasını engellemeyeceğinden ve katılan vekili açısından bir yanılgı oluşturmayacağı anlaşılmakla tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir. Yapılan incelemede;

Katılan vekilinin yüzüne karşı yüzüne karşı tefhim olunan 09.09.2008 tarihli beraat hükmüne yönelik, yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 17.09.2008 günlü temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.un 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 06.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16708, Karar No: 2009/24954, Tarih: 14.12.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/16708 E.  ,  2009/24954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının temyizen tetkiki davacı  tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

Karar, temyiz edene 29.05.2009 tarihinde tefhim edildiği halde temyiz dilekçesi belirli süre geçirildikten sonra 09.06.2009 tarihinde verilip kaydettirilmiştir. Süre aşımı bakımından temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 14/12/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.