muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/16, Karar No: 2023/683, Tarih: 20.12.2023

İnsanın dış dünyaya yansıyan davranışlarını esas alan ceza hukuku, onun davranışlarında iç dünyasının, o anki ruh hâlinin ve genel psikolojik özelliklerinin önemi bulunduğunu kabul ederek bu psikolojik durumlara belli bir hukuki değer vermektedir. Bu itibarla modern ceza hukuku sadece işlenen suçu değil, suçun işlenmesinde etkili olan nedenleri göz önünde bulundurarak cezalandırma yoluna gitmektedir (Devrim Aydın, Yeni Türk Ceza Kanunu'nda Haksız Tahrik, AÜHFD, 2004, C. 54, s.225).

Haksız hareketin kişi üzerinde ve onun psikolojik aleminde bir tepki doğuracağını kabul eden modern ceza hukuku, failin bu durumunu değerlendirmekte, cezai sorumluluğunu azaltan bir sebep olarak görmektedir. Failin bu subjektif durumuna önem veren çeşitli ülkelerin ceza kanunlarında, failin cezasında belli oranlarda indirim yapılması esası kabul edilmiştir (M. Muhtar Çağlayan, Yargıtay İçtihatları Işığında Haksız Tahrik Üzerine Bir İzah Denemesi, Adalet Dergisi, Ocak –Şubat, 1982, S.1, s.14).

Bu düşünceden hareketle TCK'nın 29. maddesinde de haksız tahrik; "Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir." şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak hüküm altına alınmıştır.

Ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik, kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet ya da şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade etmektedir. Bu hâlde fail, suç işleme yönünde önceden bir karar vermeden, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısı üzerinde meydana getirdiği karışıklığın neticesi olarak bir suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan nedenlerden biridir. Başka bir anlatımla, haksız tahrik hâlinde failin iradesi üzerinde zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları ile öğretide de kabul gören görüşler doğrultusunda haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sâdır olmalıdır.

5237 sayılı TCK'da, 765 sayılı TCK'da yer alan ağır – hafif tahrik ayırımına son verilerek; tahriki oluşturan eylem, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilip sanığın iradesine etkisi göz önünde bulundurulmak suretiyle maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda cezasından makul bir indirim yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sâdır olmalıdır.

5237 sayılı TCK'da, 765 sayılı TCK'da yer alan ağır – hafif tahrik ayırımına son verilerek; tahriki oluşturan eylem, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilip sanığın iradesine etkisi göz önünde bulundurulmak suretiyle maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda cezasından makul bir indirim yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

Haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi açısından, failin suçu ilk haksız fiilin doğurduğu öfke veya şiddetli elemin etkisiyle işleyip işlememesi önemlidir. Mağdur ya da ölenden gelen haksız hareketin psikolojik etkisinin devam ettiğinin kabulünde zorunluluk bulunan hâllerde, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekmektedir.

Yerleşmiş yargısal kararlarda kabul edildiği üzere, gerek fail, gerekse mağdurun karşılıklı haksız davranışlarda bulunması hâlinde, tahrik uygulamasında kural olarak, haksız bir eylem ile mağduru tahrik eden fail, karşılaştığı tepkiden dolayı tahrik altında kaldığını ileri süremez. Ancak maruz kaldığı tepki, kendi gerçekleştirdiği eylemle karşılaştırıldığında aşırı bir hâl almışsa, başka bir deyişle tepkide açık bir oransızlık varsa, bu tepkinin artık başlı başına haksız bir nitelik alması nedeniyle fail bakımından haksız tahrik oluşturduğu kabul edilmelidir.

Karşılıklı tahrik oluşturan eylemlerin varlığı hâlinde, fail ve mağdurun yek diğeri yönünden tahrik oluşturan bu haksız davranışları birbirlerine oranla değerlendirilmeli, öncelik-sonralık durumları ile birbirlerine etki-tepki biçiminde gelişip gelişmediği göz önünde tutulmalı, ulaştıkları boyutlar, vahamet düzeyleri, etkileri ve dereceleri gibi hususlar dikkate alınmalı, buna göre; etki-tepki arasında denge bulunup bulunmadığı gözetilerek, failin başlangıçtaki haksız davranışına gösterilen tepkide aşırılık ve açık bir oransızlık saptanması hâlinde, failin haksız tahrik hükümlerinden yararlandırılması yoluna gidilmelidir.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Sanığın Buca-Bornova; maktulün ise Buca-Yeşilyurt minibüs hattında şoför olarak çalıştıkları, minibüs hatlarının kısmen aynı güzergâhı paylaştığı ve duraklarının yan yana olduğu, olay günü seyir hâlindeki sanık ve maktul arasında yolcu alma mücadelesi nedeniyle gerginlik yaşandığı, seferini tamamlayan sanığın saat 15.00 sıralarında kendi duraklarının hemen yanında olan maktulün hattının durağına gittiği ve oturmaya başladığı, yaklaşık beş dakika sonra seferini tamamlayan maktulün de aynı yere geldiği, yolda yaşanan gerginliğin dolmuş durağına gelen sanık ve maktul arasında tartışmaya döndüğü ve kavga şeklinde devam ettiği, bu sırada masanın üzerinde bulunan soda şişesini alarak maktule atmak isteyen sanığın, tanıklar tarafından engellendiği, sanık ve maktul arasında karşılıklı küfürleşme yaşandığı, ardından maktulün kendi durağına doğru ilerlediği, sanığın da kendi durağı olan Buca-Bornova durağının çay ocağına girdiği ve buradan aldığı ekmek bıçağını avucundan koluna doğru görünmeyecek şekilde tuttuğu, maktulün bulunduğu durağa doğru giderken yerde bulunan bir kaldırım taşını da diğer eline aldığı, iki minibüsün arasında bulunan maktule önce elindeki taşı fırlattığı, ardından da ekmek bıçağını maktulün sol koltuk altına vurduğu, çevredekilerin hemen müdahale ettikleri, sanığın maktule yönelik başka bir hamle yapmasının bu şekilde engellendiği, yakın yerde bulunan sivil polis memurlarının olay yerine gelerek sanığı, kullandığı bıçakla birlikte yakaladıkları, Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesine kaldırılan maktulün olaydan beş gün sonra 04.08.2019 tarihinde kesici-delici alet yaralanmasına bağlı olarak sol aksiler/ven kesisi, iç ve dış kanama ile gelişen komplikasyonlar (akut miyokatinfaktüsü) sonucu öldüğü anlaşılan olayda;

Sanığın aşamalardaki savunmalarında ilk haksız hareketin maktulden kaynaklandığını savunduğu, 30.07.2019 tarihli tutanakta; kalabalık içerisindeki sanığın; "Sen benim anama avradıma küfredemezsin!" diyerek bağırdığının belirtildiği, olay sırasında maktulü tutan tanık ...'in, sanığın eline şişeyi almasının ardından öncelikle maktulün hakaret ettiğini, sonrasında sanıkla karşılıklı küfürleştiklerini; sanığı tutan tanık ...'in, sanığın şişeyi eline almasından önceki aşamada maktulün sanığa hakaret ettiğini, tanıklar Kerem ve Cumhur'un ise ilk önce kimin küfrettiğini hatırlamadığını beyan ettikleri, bu hâliyle savunma ve tanık anlatımlarından ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının kesin bir biçimde belirlenemediği hususları hep birlikte değerlendirildiğinde, ortaya çıkan durumun, şüpheden sanık yararlanır kuralı gereğince sanık lehine değerlendirilerek sanık hakkında TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiği, maktulden kaynaklanan haksız davranışın etki ve derecesi ile ulaştığı boyut dikkate alınarak da bu indirimin asgari oranda uygulanmasında zorunluluk bulunduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, sanık hakkında TCK'nın 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; "Sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulama koşullarının bulunmadığı," düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle,

1- İlk Derece Mahkemesinin direnme gerekçesinin İSABETLİ OLMADIĞINA,

2- İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.04.2022 tarihli ve 19-99 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanık hakkında TCK'nın 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2023 tarihinde yapılan müzakere oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22557, Karar No: 2024/3296, Tarih: 15.04.2024

**4. Hukuk Dairesi         2021/22557 E.  ,  2024/3296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2018/4087 E., 2020/3966 K.

HÜKÜM/KARAR : İstinaf İsteminin Kabulü ile Hükmün Kaldırılarak Yeniden Esas

Hakkında Hüküm Kurulmak Suretiyle Davanın Kısmen Kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/111 E., 2017/363 K.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge adliye mahkemesinin ilk derece mahkemesi kararını kaldırıp düzelterek veya yeniden esas hakkında hüküm vermesi ile ilk derece mahkemesi kararı hayatiyetini kaybetmiş olur. Bu durumda hüküm mahkemesi sıfatıyla ilk derece mahkemesi kararını kaldırarak yeniden esas hakkında hüküm tesis eden bölge adliye mahkemesinin, vermiş olduğu bu kararın temyizen incelenmesinin talep edilmesi üzerine, 6100 sayılı HMK'nun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin süresinde olup olmadığını denetleyerek, temyiz dilekçesinin süreden reddine dair ek karar verme yetkisi de ilk derece mahkemesinde değil bölge adliye mahkemesindedir. Dolayısıyla ilk derece mahkemesi kararını kaldırarak yeniden esas hakkında hüküm tesis eden bölge adliye mahkemesinin kararı sonrasında ilk derece mahkemesince, temyiz dilekçesi üzerinde inceleme yapılarak ek karar verilemez. Zira böyle bir durumda ek karar verme yetkisi bölge adliye mahkemesine aittir.

Somut olayda; ilk derece mahkemesince verilen karara karşı davacı vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine bölge adliye mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun davalılar ... ve ... bakımından kabulüne, diğer davalı bakımından ise reddine, İlk Derece Mahkemesi kararının, HMK'nın 353/1-b/2. maddesi gereğince düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmek üzere kaldırılmasına, davalı 4.kişi ... hakkında açılan davanın reddine, davalı ... ve ... aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiştir. Bölge adliye mahkemesinin bu kararının davalı ... vekilince temyizi üzerine ilk derece mahkemesince 21.06.2021 tarihli ek karar ile davalı tarafça temyiz süresi geçtikten sonra temyiz başvurusunun yapıldığı gerekçesiyle davalı ... vekilinin temyiz başvurusu süresinde olmadığından temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Her ne kadar temyiz dilekçesi ilk derece mahkemesine verilmiş ise de; ilk derece mahkemesi kararını kaldırarak bölge adliye mahkemesince yeniden tesis edilen hüküm üzerine verilen temyiz dilekçesi ile ilgili ek karar ancak bölge adliye mahkemesince verilebileceğinden eldeki uyuşmazlık kapsamında ilk derece mahkemesince verilen 21.06.2021 tarihli ek kararın usul hükümlerine uygun bir karar olduğu söylenemez. Bu durumda, ilk derece mahkemesinin 21.06.2021 tarihli ek kararı yok hükmünde olduğundan kaldırılmasına; dosyanın 6100 sayılı HMK'nun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ek karar verilmek ve bu ek karar tebliğ edilerek temyiz süresi beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmek üzere bölge adliye mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1-Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesinin 21.06.2021 tarihli ek kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Dosyanın belirtilen işlemlerin yapılması için Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE;

15.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10508, Karar No: 2021/15755, Tarih: 04.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/10508 E.  ,  2021/15755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuğun müştekilerin semt pazarında naylon çadırla örtülü vaziyette bulunan manav tezgahlarından meyve ve sebze çalması şeklinde gerçekleşen olayda, Dairemizce de kabul edilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.12.2017 tarihli ve 2014/2-445 E. 2017/556 K. sayılı kararında belirtildiği üzere TCK'nın 142. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki nitelikli halin uygulanabilmesi için hırsızlık suçuna konu eşyanın, adet veya tahsis ya da kullanımı gereği açıkta bırakılmış olmasının gerekmesi, hırsızlık suçuna konu eşyanın adet gereği açıkta bırakıldığının kabulü için bu konuda süreklilik kazanmış genel bir alışkanlığın bulunmasının zorunlu olması ve adetlerin zamana, yere ve bölgeye göre değişebilmesi hususları göz önüne alındığında, suçun işlendiği yörede pazarcılık yapan kişilerin, satışa sunduğu ürünleri geceleyin pazar yerinde, tezgah üzerinde açıkta bırakmaları yönünde süreklilik kazanmış genel bir alışkanlığın bulunup bulunmadığının, başka bir anlatımla müştekilerin pazar yerinde, açıkta bıraktıkları meyve ve sebzelerin adet gereği açıkta bırakılan eşyalardan olup olmadığının mahalli bilirkişi dinlemek, gerektiğinde keşif yapmak suretiyle araştırılıp açıklığa kavuşturulması, sonucuna göre suçun niteliği belirlenerek TCK'nın 142/1-e maddesi kapsamında kalıp kalmadığının değerlendirilmesi gerekirken, bu konuda herhangi bir araştırma yapılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Müştekilerin 08.05.2015 tarihli ifadelerinde pazar yerindeki manavlarına saat 07.30-08.00 sıralarında gelip, saat 21.00-22.00 sıralarında tezgahlarını örterek ayrıldıklarını, olay tarihinde sabah tezgahlarına geldiklerinde hırsızlığı fark ettiklerini beyan ettiklerinin ve olay yerini gösterir güvenlik kamerası kayıtlarının tarih ve saatinin güncel olmayıp, 13.01.1970 tarihini ve 15.45.46 saatini göstermesi karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık suçunun sanıklar lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve suçun gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan sanık hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

3- Dosya içerisindeki değer tespit tutanaklarına göre, müşteki ...’ın tezgahından çalınan meyve ve sebzenin 115,00 TL ve diğer müşteki ...’un tezgahından çalınan meyve ve sebzenin toplam değerinin 125,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında kurulan hükümlerde TCK’nın 145. maddesinin uygulama koşullarının bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Dosya içerisindeki değer tespit tutanaklarına göre, müşteki ...’ın tezgahından çalınan meyve ve sebzenin 115,00 TL ve diğer müşteki ...’un tezgahından çalınan meyve ve sebzenin toplam değerinin 125,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında kurulan hükümlerde TCK’nın 145. maddesinin uygulama koşullarının bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Kararda, gün adli para cezasının belirlenmesi sırasında uygulama maddesi gösterilmeyerek CMK’nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/ son maddesinin gözetilmesine, 04.10.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16830, Karar No: 2015/21999, Tarih: 30.11.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/16830 E.  ,  2015/21999 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/94395

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/01/2013

NUMARASI : 2012/111 (E) ve 2013/12 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

15/01/2013 tarihli hükmün, suça sürüklenen çocuğun birlikte savunma yapmak suretiyle haberdar olduğu mahkemece atanan zorunlu müdafiinin yüzüne karşı verildiği, dosya içeriğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin kararı temyiz etmediği, ancak suça sürüklenen çocuğa gerekmediği halde 21/02/2013 tarihinde yapılan tebliğ üzerine suça sürüklenen çocuğun kararı temyiz ettiği anlaşılmakla; 15/01/2013 tarihinde suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1 maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 21/02/2013 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 30/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13960, Karar No: 2008/17594, Tarih: 16.10.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/13960 E.  ,  2008/17594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2008

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin görevi 2797 Sayılı Kanunun 14. maddesinde gösterilmiştir. Anılan madde hükmü ile 12. Hukuk Dairesinin İİK.nun uygulanmasından doğan dava, itiraz ve şikayetler dolayısıyla icra mahkemesinden verilen diğer Hukuk Dairelerinin görevi dışında kalan hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu  istihkak istemi olup belirgin biçimde Dairemizin inceleme görevi dışında kalmakla ve niteliği bakımından Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin iş bölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ :  Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 21. Hukuk Dairesine gönderilmesine,  16.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6807, Karar No: 2011/11791, Tarih: 22.11.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/6807 E.  ,  2011/11791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, yargılamanın yenilenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi davalılar ve Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilleri tarafından, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise bir kısım davalılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden bir kısım davalılar vekilleri Av.... ve Av.... ile aleyhine temyiz olunan davacı vekili Av.... geldiler. Diğer davalılar adına gelen olmadı. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Sonradan yazılan gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması, 10.04.1992 gün ve 1991/7-1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince mutlak bozma nedenidir.

Mahkemece taraflara tefhim edilen kısa kararda "Mahkememizin 1966/1195 Esas-1967/869 Karar" sayılı ilamın iptaline denilmiş, ancak gerekçeli kararda ise dava dilekçesindeki istem gibi "Mahkememizin 1968/779 Esas-1968/1213 Karar" sayılı ilamın iptaline karar verilmiştir. Saptanan bu çelişki karşısında, anılan İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca diğer hususlar incelenmeksizin mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıdaki nedenle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı ... ve arkadaşlarına iadesine, 22.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8257, Karar No: 2025/4961, Tarih: 19.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/8257 E.  ,  2025/4961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/671 E. - 2022/113 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/70 E. - 2020/153 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3. ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.