muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5079, Karar No: 2025/10816, Tarih: 04.06.2025

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek '"yeterli bir altyapının" mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından "soyguncu belediye başkanı" olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya, 18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu paylaşımın içeriği gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Ankara 16. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13418, Karar No: 2015/8996, Tarih: 14.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/13418 E.  ,  2015/8996 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Aynı tarihte temyiz incelemesine tabi tutulan seri dosya kapsamları nazara alındığında; davacıların davalı işyerinde farklı birim ve işlerde çalıştıkları anlaşılmaktadır. Dosya içerisinde hizmet alım sözleşmeleri bulunmadığından davacı ve arkadaşlarının hangi hizmet alım sözleşmesi ya da sözleşmelerine dayanılarak davalıya ait işyerinde çalıştıkları anlaşılamamıştır. Gerek söz konusu eksikliğin giderilmesi gerekse de dosyaların temyiz incelemelerinin daha hızlı ve etkin yapılabilmesi amacıyla; Orhaneli Termik Santralinde çalışan ve muvazaa tespitli olarak alacak davası açan tüm işçilerin, santralin hangi biriminde ve hangi işte çalıştığının liste halinde bildirilmesi, yine bu işçiler hangi hizmet alım sözleşmesi ile davalıya ait işyerinde çalışıyor ise ilgili hizmet alım sözleşmelerinin düzenlenecek liste üzerine kaydedilmesi, denetim yapılabilmesi amacıyla da işçilerin görev belgeleri ve talep konusu döneme ait tüm hizmet alım sözleşmelerinin (teknik ve idari şartnamaler de dahil olmak üzere) belge karmaşasının önüne geçilmesi amacıyla işyerinin birimlerine göre yapılacak tasnife ve kronolojik sıralamaya dikkat edilmek suretiyle CD ortamına kaydedilerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2961, Karar No: 2015/21225, Tarih: 26.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/2961 E.  ,  2015/21225 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Biga 1. Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI :

DAVACI : Ö.. S..

DAVALI : Ö.. S..

DAVA TÜRÜ : Katkı payı

Ö.. S.. ile Ö.. S.. aralarındaki dava hakkında Biga 1. Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesi'nden verilen 11.12.2012 tarih ve .. sayılı hükmün Daire'nin 13.11.2014 gün ve ...Esas - .. Karar sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Davacı vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilamında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK'nun 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE ve anılan Kanunun 442. maddesi uyarınca (6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi gereğince 1086 sayılı HUMK'nun 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye irad kaydına ve aşağıda dökümü yazılı 57,60 TL peşin harcın red harcına mahsubuna, 26.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2686, Karar No: 2015/7952, Tarih: 02.07.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/2686 E.  ,  2015/7952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2013/191091

MAHKEMESİ : Mardin 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05.03.2012

NUMARASI : 2010/482 Esas, 2012/18 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelendi.

Her ne kadar mağdure G... Rehabilitasyon merkezinde kalıyor olsa dahi hakkında bir koruma kararının bulunmadığı ve hüküm tarihi itibariyle de 6284 sayılı Kanunun yürürlükte bulunmadığı gözetilerek Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu (SHÇEK) vekilinin davaya katılma hakkı bulunmadığından 6284 sayılı Kanun gereğince talepte bulunan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyizinin de sanık Ramazan hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik olduğu da gözetilerek bu temyiz ile sanık Adnan müdafiin temyizleriyle sınırlı olarak inceleme yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık Adnan hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 49/1. maddesi düzenlemesi nazara alındığında anılan Kanunun 102/5. maddesi uyarınca öngörülen cezanın 10 yıldan 20 yıla kadar olduğu gözetilerek hakkaniyet gereği TCK'nın 102/2, 3-a maddeleri uyarınca bulunan 10 yıl 6 ay hapis cezasından bir miktar daha artırım yapılması gerektiği halde yapılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine,incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Koruma kararı olmadığı halde SHÇEK vekilinin davaya katılmasına karar verilip lehine maktu vekâlet ücretine hükmolunması ve sanık hakkında TCK'nın 102/2,3-a maddeleri uyarınca tayin olunan 10 yıl 6 ay hapis cezasından anılan Kanunun 43/1. maddesi 1/4 oranında artırım yapılması sonucunda 12 yıl 13 ay 15 gün yerine ayların yıllara çevrilmesi suretiyle aleyhe sonuç doğuracak şekilde 13 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası tayin edilmesi,

Ancak;

Koruma kararı olmadığı halde SHÇEK vekilinin davaya katılmasına karar verilip lehine maktu vekâlet ücretine hükmolunması ve sanık hakkında TCK'nın 102/2,3-a maddeleri uyarınca tayin olunan 10 yıl 6 ay hapis cezasından anılan Kanunun 43/1. maddesi 1/4 oranında artırım yapılması sonucunda 12 yıl 13 ay 15 gün yerine ayların yıllara çevrilmesi suretiyle aleyhe sonuç doğuracak şekilde 13 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası tayin edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık Adnan müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca 4. bentteki "13 yıl 1 ay 15 gün" ibaresi çıkartılarak, yerine " 12 yıl 13 ay 15 gün" yazılması ve "Katılan SHÇEK kendisini vekille temsil ettirdiğinden avukatlık asgari ücret tarifesi gereğince maktu 2.400 TL ücreti vekâletin sanıktan alınarak katılan kuruma verilmesi" şeklindeki 8. bendin hükümden çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Sanık Ramazan hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mağdurenin sanık hakkında aşamalarda verdiği beyanları, sanığın tevil yollu ikrarı, diğer sanık Adnan'ın savcılık ifadesi ve tüm dosya kapsamına göre sanık Ramazan'ın üzerine atılı suçu işlediği sabit olduğu halde mahkûmiyeti yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27498, Karar No: 2016/6831, Tarih: 11.04.2016

**4. Ceza Dairesi         2015/27498 E.  ,  2016/6831 K.**

**"İçtihat Metni"**

Muhtelif suçlardan .... Asliye Ceza Mahkemesinin 03/10/2013 tarihli ve 2013/129 değişik iş sayılı kararı ile, içtimalı 3 yıl 18 ay 15 gün hapis cezasına hükümlü ... hakkındaki hapis cezalarının infazı sırasında, daha önceki firar fiilinden dolayı kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair, .. Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 11/08/2014 tarihli ve 2014/2046 sayılı kararının, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 14/4. maddesi gereğince onanması talebinin reddi ile anılan iade kararının iptaline ilişkin, ... İnfaz Hâkimliğinin 19/09/2014 tarihli ve 2014/1254 esas, 2014/1415 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 09/10/2014 tarihli ve 2014/1602 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.01.2015 gün ve 22294 sayılı tebliğnamesiyle, Yargıtay 18. Ceza Dairesine gönderilen dava dosyası, görevsizlik kararıyla Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 19/12/2013 tarihli ve 2013/14257 esas, 2013/29604 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, 5275 sayılı Kanun'un 44/3-1 maddesinde firar fiili karşılığında hücreye koyma disiplin cezasını öngören düzenleme ile aynı Kanun'un 14/4. maddesinde yer alan "Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar ... kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler. Bu karar, infaz hâkiminin onayına sunulur." şeklindeki düzenleme ve yine Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 12/1 -b maddesinde yer alan "Açık kurumlarda cezası infaz edilmekte olan hükümlülerden ... b) firar edenlerin.....kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur." şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, bu hükümlerin infazı devam etmekte olan (infazı sırasında firar edilen) ilâm ya da ilamların yanısıra sair ilamları da kapsadığı, firar eylemine konu ilam ile sınırlı tutulmaması gerektiği, sonraki tarihlerde infazına başlanılan veya başlanılacak olan diğer ilamların infazı için de açık infaz kurumuna ayrılmaya engel teşkil edeceği cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay Kanununun 14. maddesine dayanarak hazırlanan ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı kararıyla kabul edilerek, 26.02.2016 tarih ve 29636 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan işbölümüne göre, uyarlama yargılamaları hariç olmak üzere, hükmün infazı aşamasında disiplin cezaları, koşullu salıverilme, koşullu salıverilmenin geri alınması, denetimli serbestlik ve infazla ilgili diğer uyuşmazlıklardan kaynaklanan iş veya kararlara yönelik temyiz incelemesinin, hükme esas alınan suç ya da kararların niteliğine bakılmaksızın Yargıtay 1. Ceza Dairesince yerine getirileceği anlaşılmakla; Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 11/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3417, Karar No: 2012/10364, Tarih: 13.11.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/3417 E.  ,  2012/10364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile Hazine, ... ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair İskenderun 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17.11.2011 gün ve 187/375 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, mevkii ve sınırları dava dilekçesinde yazılı tahmini 7000 m2’lik tapusuz taşınmazın eklemeli zilyetlik ve imar-ihya nedenlerine dayanarak koşulları gerçekleştiğinden vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Hazine, dava konusu yerin dere yatağı olduğunu, dere yataklarının imar-ihya ve zilyetlik ile kazanılamayacağını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., tebliğata rağmen duruşmalara katılmamış, beyanat da vermemiştir.

Mahkemece, Dairenin 06.10.2005 tarih, 2005/5884-6472 Esas ve Karar sayılı Dairenin bozma ilamına uyularak, davanın kabulüne, 05.05.2011 tarihli raporda A1 ile gösterilen 3892,88 m2 ve A2 ile gösterilen 3456,12 m2 olmak üzere toplam 7349 m2’lik yerin davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hüküm, Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından; dava konusu taşınmazın 1926 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında dere yatağı olarak tescil harici bırakıldığı tartışmasızdır. 06.03.2002 tarihli jeolog bilirkişi raporunda özetle; dava konusu yerin Zilli Deresi fezayen alanı üzerinde kaldığı bu yerde DSİ-YSE ve Köylerce yapılan ıslah çalışmaları ile Zilli Deresinin 25-30 yıl öncesinden kenarları tahkim edilerek bugünkü yatağına çekildiği, taşınmazın zemin yapısının nehir kökenli alüvyon, blok çakıl, çakıl ve kum ile killerden oluştuğu, üzerinde humuslaşmış 25-30 yıllık tabakanın oluştuğu, tarımsal faaliyeti engelleyecek kaya, blok, çakıllarının temizlendiği yazılıdır. Dosyada mevcut DSİ ve YSE’den gelen kayıtlarda bu yerde plan ve projeye dayalı olarak herhangi bir ıslah çalışmasının yapılmadığı; ancak, köylülerce nehir kenarına kaya ve taşlar dizilerek taşkınların önlenmeye çalışıldığı eldeki ve diğer Daireden geçen dosyalardan bilinmektedir. Ayrıca, bozmadan sonra yapılan keşifte görevli Ziraat Mühendisi Deniz Topalkara’nın 03.06.2008 tarihli raporu kapsamında "… taşınmazın Zilli Deresi yatağı üzerinde olması nedeniyle taşlı olması gerekirken emek ve masraf ile taşların temizlendiği, dışarıdan toprak taşınarak imar ve ihya edilerek tarıma kazandırıldığı…” yazılıdır. Açıklanan olgu vs bilgiler dosya kapsamındadır.