muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12170, Karar No: 2018/640, Tarih: 24.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/12170 E.  ,  2018/640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplumu oluşturan bireyler olduğu, 5237 sayılı TCK'nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre bu durumda yani suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireyler olması halinde tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılamayacağından meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de durumun değişmeyeceği cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler nedeniyle sanık hakkında Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.04.2014 tarih 2013/458 esas, 2014/153 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2015/32632 esası ile aynı gün incelemesi yapılan, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.04.2014 tarih 2013/464 esas, 2014/149 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2015/34245 esası ile aynı gün incelemesi yapılan, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.04.2014 tarih 2013/456 esas, 2014/151 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2015/34436 esası ile aynı gün incelemesi yapılan, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 23.09.2014 tarih 2013/462 esas, 2014/258 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2016/8471 esası ile aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmalarına karar verilen dava dosyalarının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyaların getirtilip incelenerek mümkün olması halinde birleştirilerek, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

Kabule göre;

Adli emanette bulunan suça konu hard disklerin müsaderelerine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, dosyada delil olarak saklanmalarına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5612, Karar No: 2019/3059, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5612 E.  ,  2019/3059 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7132, Karar No: 2013/12175, Tarih: 10.06.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/7132 E.  ,  2013/12175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2012

NUMARASI : 2009/616-2012/525

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

İ.. M.. İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının g bendinde "derelerin her iki tarafında, kadastral sınırlarından itibaren 100 metre yapı yaklaşma mesafesi bırakılır" hükmü yer almakta iken, 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı genel kurul kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında temizlik, bakım ve onarımlarının yapılması maksadı ile imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ve dere işletme bandları idarece kamulaştırılır" hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değiştirilmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp, imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı İ.. M..nden ve imar planını yapan belediyelerden sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1766, Karar No: 2020/4004, Tarih: 12.11.2020

**6. Ceza Dairesi         2020/1766 E.  ,  2020/4004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit, yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle ve Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 10/06/2020 tarihli görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... hakkında yakınan ...’ye karşı tehdit ve yaralama suçlarından düzenlenen Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 16.07.2013 gün, 2013/5013 sayılı iddianame anlatımına göre, sanık ...’ın yakınan ...’den olan alacaklarını tahsil etme amacıyla yakınana bıçak tevcih edip yaralayıp ''Ya paramı hazırla ya kafanı koparırım'' şeklinde sözlerle tehdit ettiğinin anlaşılması karşısında; sanık ...’nin eylemlerinin sübutu halinde yağma veya yağmanın daha az cezayı gerektiren hali olan 5237 sayılı TCK’nin 150/1. maddesi yollamasıyla tehdit ve/veya yaralama suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, sanığın ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca korunmasına, 12.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/406, Karar No: 2010/1686, Tarih: 18.02.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/406 E.  ,  2010/1686 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... arasında görülen dava hakkında Alanya İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 31/03/2009 gün ve 2009/44-2009/552 sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 30.09.2009 gün ve 6976-8654 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Karar düzeltme isteminde bulunan davalı vekiline ve davacı vekiline Dairemiz ilamının tebliğine ilişkin dosyada herhangi bir belge veya kayda rastlanılmamıştır. Bu husus araştırılarak tebliğ edilmişse, tebliğ belgesinin eklenmesi veya kayıtlara dayanılarak tebliğ tarihinin bildirilmesi, tebliğ edilmemişse bu hususun belirtilmesi için dosyanın yerel İcra Hukuk Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE ve bu gibi hususlarda gerekli dikkat ve özenin gösterilerek gecikmelere neden olunmamasına, 18.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11156, Karar No: 2024/12643, Tarih: 26.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/11156 E.  ,  2024/12643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/999 E., 2024/1572 K.

KARAR : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/152 E., 2024/161 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesinin temyiz başvurusu değerlendirme kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

26.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2861, Karar No: 2015/4420, Tarih: 29.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/2861 E.  ,  2015/4420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'in, avukatlık bürosunun önünde beklemekte olan katılanların yanına gelerek kendisini Turan ismiyle tanıtıp katılanların davasının bittiğini, dosyayı kapatması için 1.700 TL alması gerektiğini söylediği, 1.700 TL aldıktan sonra hemen döneceğini belirterek ortadan kaybolduğu anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, dolandırıcılık suçunu katılanlara yönelik aynı anda işlemiş olması karşısında, hükmolunan cezada TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29/09/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/464, Karar No: 2020/2979, Tarih: 24.09.2020

**4. Hukuk Dairesi         2020/464 E.  ,  2020/2979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avuka... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 04/10/2013 gününde verilen dilekçe ile taksirle yaralamaya neden olma eyleminden kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/11/2017 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Gerekçeli karar başlığında dava tarihi 04/10/2013 olarak yazılması gerekirken, 02/03/2017 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, trafik kazası sonucu yaralanma eyleminden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece,davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm,davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalı ...’ün araç maliki, diğer davalı ...’in sürücüsü olduğu kamyonet ile Birecik-Nizip karayolunda bulunan Shell petrol istasyonundan yolun karşı tarafında bulunan dinlenme tesisine geçmek istediğini, üç şeritli bölünmüş yolun üçüncü şeridine geldiği sırada karşı istikametten yolda seyir halinde olan davacı ...’ın sevk ve idaresindeki motosikletin ön tekeri ile farına çarpması sonucunda adı geçen davacı vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığını, cismani zarar nedeniyle oluşan manevi zararlarının davalılardan tahsili talebinde bulunmuşlardır.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, 27/02/2014 tarihinde verilen ilk kararla davanın kabulüne karar verilmiş, kararı sadece davalı araç sürücüsü ...’in temyiz etmesi üzerine, Yargıtay 17.Hukuk Dairesi tarafından 06/12/2016 gün, 2014/14121 esas ve 2016/11199 karar sayılı ilam ile yaralanan davacı ...'in yaralanma şekli, özür oranı dikkate alındığında, davacılar için hükmedilen manevi tazminat miktarlarının çok fazla olduğu, mahkemece makul ölçüde manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyulmuş, ancak her iki davalı yönünden de davanın kısmen kabulüne karar verilerek hüküm kurulmuştur.

Dosya kapsamından; mahkemece verilen 27/02/2014 tarihli ilk kararı davalı ...’ün temyiz etmemesi üzerine adı geçen davalı bakımından ilk kararın kesinleşmiş olduğu anlaşılmaktadır. Şu halde mahkemece, adı geçen davalı bakımından yeniden hüküm tesisi usul ve yasaya uygun görülmemiş, kararın bu nedenle davacılar yararına bozulması gerekmiştir.

Dosya kapsamından; mahkemece verilen 27/02/2014 tarihli ilk kararı davalı ...’ün temyiz etmemesi üzerine adı geçen davalı bakımından ilk kararın kesinleşmiş olduğu anlaşılmaktadır. Şu halde mahkemece, adı geçen davalı bakımından yeniden hüküm tesisi usul ve yasaya uygun görülmemiş, kararın bu nedenle davacılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no’lu bentte açıklanan sebeplerle davacılar yararına BOZULMASINA, davacıların diğer temyiz itirazlarının (1) no’lu bentte gösterilen nedenlerle REDDİNE ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/09/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/22434, Karar No: 2020/12777, Tarih: 06.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/22434 E.  ,  2020/12777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Gerekçeli karar başlığında, ...’ın sıfatının “katılan” yerine “müşteki” olarak gösterilmesi suretiyle 5271 Sayılı CMK'nin 232/2-b maddesine aykırı davranılması,

2) Sanık hakkında hüküm kurulurken, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Hadjianastassiou/Yunanistan, 16.12.1992; Van de Hurk/Hollanda, 19.04.1994; Hiro Balani/İspanya 09.12.1994; Ruiz Torija/İspanya, 09.12.1994) kararlarında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3. maddesinde, 5271 sayılı CMK'nin 34, 230 ve 289. maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.05.2015 tarihli ve 2014/145 Esas sayılı kararı uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtayın bu işlevini yerine getirebilmesi için, sonuca etkili tüm argümanların, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

3) Katılanın yaralanmasına ilişkin Kırkağaç Devlet Hastanesince düzenlenen 16.07.2011 tarihli raporda “sol ön kolda kesici alet yaralanması sonucu 6 cm derin kesi sütüre edildi basit tıbbi müdahale ile iyileşir” şeklinde görüş belirtilmiş ise de bulguların rapor içeriği ve yaralanmanın sonucu açısından uyumsuz olduğu, bu haliyle raporun hükme esas alınacak yeterlilikte olmadığı anlaşılmakla, her türlü tereddütlerin giderilmesi bakımından, katılanın tüm tedavi evrakları ve raporları ile birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevk edilerek yaralanmasının özellikle basit tıbbi müdahale ile giderilip giderilemeyeceği ve 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerinde belirtilen tüm ölçütlere göre niteliği hususunda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin raporu alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yetersiz rapora dayanılarak eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

4) Sanığın eşinin amcası olan katılanın, olay günü kahvehanede sanığa “kayınçom” “bacını alacağım enişten olacağım” şeklinde laflar etmesi üzerine sanığın katılanı yaraladığı olayda, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması,

Kabule ve uygulamaya göre de;

4) Sanığın eşinin amcası olan katılanın, olay günü kahvehanede sanığa “kayınçom” “bacını alacağım enişten olacağım” şeklinde laflar etmesi üzerine sanığın katılanı yaraladığı olayda, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması,

Kabule ve uygulamaya göre de;

5) Sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının "dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına" ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d. maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

6) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

6) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ceza miktarı açısından CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 06.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.