muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10741, Karar No: 2024/3478, Tarih: 07.03.2024

Toplantı veya gösteri yürüyüşünde olsun veya olmasın; yazı veya sözler (atılan slogan, taşınan pankart veya giyilen üniforma) ile verilen mesajın şiddete çağrı, tahrik ve teşvik edici ya da silahlı direnişe ve isyana davet şeklinde veya insanda saldırgan duygular oluşturacak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtacak nefret söylemi olup olmadığı değerlendirilmeli, doğrudan veya dolaylı şiddete çağrı var ise sanığın kimliği, konumu, konuşulan yer ve zamanı gibi açık ve yakın tehlike testi bakımından analize tabi tutulmalıdır. İfade özgürlüğü sadece memnuniyetle karşılanan zararsız veya önemsiz sayılan insanların kayıtsız kalabileceği bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda demokratik toplumu şekillendiren çoğulculuğun, hoşgörünün ve geniş fikirliliğin doğasında bulunan bir gereklilik olarak saldırgan, şok eden, rahatsızlık veren veya ayrılık yaratabilen fikirler için de uygulanabilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde,

Boğaz Köprüleri Uçaksavar Tabur Komutanlığında er olarak askerlik görevinde bulunan, tanıklar E.Y. ve O.Y.'nin beyanlarına göre birlikte bulundukları ortamda örgüt sempatizanlığı yapan sanığın sair sözlerinin terör örgütlerinin cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek, övecek ya da teşvik edecek nitelikte olmadığı gözetilmeyerek yasal olmayan gerekçeyle propaganda suçundan mahkumiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 05.03.2020 tarihli ve 2019/721 Esas, 2020/361 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 27. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25797, Karar No: 2016/5375, Tarih: 23.03.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/25797 E.  ,  2016/5375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 28.03.2013 havale tarihli dilekçesi ile süre tutum isteminde bulunan sanığın, gerekçeli kararın tebliği üzerine 13.06.2013 tarihli dilekçesinde, bipolar bozukluk tanısı ile tedavi gördüğünü, ne yaptığını bilmediğini belirtip, dilekçesi ekinde, ...... Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nde görevli psikiyatri uzmanı tarafından düzenlenen ve suç tarihinden önce ve sonra çeşitli tarihlerde, psikotik bozukluk, bipolar bozukluk, organik olmayan bozukluk tanıları ile tedavi gördüğüne ilişkin belgeyi ibraz etmesi karşısında, tedavi evrakı getirtilerek, suç tarihinde, işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde varsa azalmanın önemli derecede olup olmadığı, TCK'nın 32. maddesi kapsamında cezai ehliyetini etkileyen akıl hastalığının bulunup bulunmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu'nun ilgili ihtisas kurulundan ya da ..... ve ..... Hastaneleri'nden rapor aldırılıp sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,

2- Hırsızlık suçundan, TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca hükmedilen iki yıl hapis cezasında, aynı Kanun'un 143. maddesi uyarınca ¼ oranında artırım yapıldığı halde, 2 yıl 6 ay yerine, 2 yıl 4 ay hapis cezası belirlenip, buna göre sonuç olarak 1 yıl 15 gün yerine 11 ay 20 gün olarak eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15869, Karar No: 2010/7237, Tarih: 27.05.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/15869 E.  ,  2010/7237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, kendisinin ...’ya bağlı Yazılar Köyünde yaşayan yaşlı birisi olduğunu,davalının bohçacılık yapan biri olarak tanındığını, 2005 yılının mart ayında evine satış yapmaya gelen davalıdan 200 YTL lik örtü satın aldığını, vadeli alması nedeniyle davalının ısrarı ile davalının senet imzalattığını,boş olarak kağıda imzasını attırdığını, bilahare senedi 18.000 YTL olarak doldurarak takibe konulduğunu, daha sonra daha az para karşılığı senedi geri vermeyi teklif ettiğini kendisinin kabul etmediğini, köylerinde ve civar köylerde davalı ve ailesinin bu şekilde mağdur ettiği birçok insan olduğunu bildirerek borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, ... İcra Müdürlüğünün 2005/40 esas sayılı takip dosyasındaki 18.000 YTL bedelli senedin 17.800YTL’lik kısmı için davacının herhangi bir borcu olmadığının tespitine,7.120YTL kötüniyet tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiş, mahkemece süresinde olmadığı gerekçesiyle temyiz talebi reddedilmiş, bu karar da davalı tarafından temyiz edilmiştir.

HUMK.nun 175. maddesinde “Her sene bilumum mahkemeler Ağustosun birinden Eylülün beşine kadar tatil olunur.” hükmü düzenlenmiştir.Kararı temyiz eden davalıya karar tebliği 30.7.2009 tarihinde yapılmış olup temyiz süresinin son gününün adli tatil içerisinde kaldığı tartışmasızdır.Yine HUMK.nun 177. maddesinde “Bu kanunun tayin ettiği mühletlerin bitmesi tatil zamanına tesadüf ederse bu müddetler ayrıca bir

2009/15869-2110/7237

karar vermeğe lüzum olmaksızın tatilin bittiği günden itibaren yedi gün evvel uzatılmış addolunur.” Hükmü yer almaktadır.Davalı adli tatil içerisinde 21.8.2009 tarihinde kararı temyiz ettiğine göre anılan yasa hükmü dikkate alındığında temyiz talebi süresindedir.Bu nedenle temyiz talebinin reddi kararı kaldırılarak davalının temyiz itirazları incelenmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava,icra takibine dayanak 18.000YTL bedelli senetten dolayı menfi tespit istemine ilişkin olup mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacının senedin 17.800 TL’lik kısmından borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemiştir. Dava kısmen reddedildiğine göre kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerekir. Mahkemece bu hususun göz ardı edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi gereğidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz talebinin reddi kararının kaldırılmasına, ikinci bent gereğince davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bent gereğince kararın “Hüküm” başlıklı bölümünün 3.bendinin sonuna gelmek üzere “davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 575YTL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 27.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18336, Karar No: 2015/35433, Tarih: 15.12.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/18336 E.  ,  2015/35433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERDEK ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2012/37-2014/129

Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde kasiyer olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile hafta tatili, fazla çalışma, genel tatil ve yıllık izin alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının, iş yerinde kasiyer olarak çalışmakta iken mevcut kamera kayıtlarının incelenmesi sonucu şirketin kasasından bir çok kere haksız olarak para aldığı, işyerinde bulunan bir kısım yiyecek maddelerini ücretini vermeden kullandığı ve gerek çalışanlara gerekse haricen müşterilere sattığı bir kısım malların fişlerini kasadan kesmediğinin tespit edildiğini beyanla iş sözleşmesini İ.K 25 maddesine uygun olarak haklı nedenle feshedildiğinden ihbar ve kıdem tazminatına hak kazanılamayacağını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, Her ne kadar iş akdinin feshine gerekçe olarak gösterilen davacının eylemlerine ilişkin C. Savcılığınca kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verilmiş ise de gerek C. Savcılığınca güvenlik kamerası kayıtlarının çözümüne ilişkin raporda, gerek mahkememizce aldırılan raporda ve gerekse de davalı yanın sunduğu özel kriminal büronun raporunun kapsamından; davacının sorumlu bulunduğu petrol istasyonun market bölümünden aynı işyerinde çalışan işçilerin marketten ücretsiz faydalanması gibi bir uygulamanın söz konusu olmadığı halde diğer bir işçinin aldığı ayranı kasadan geçirip ücretini alması gerekir iken bu işlemleri yapmadığı, yine davacının iki farklı görüntüde de kasadan çıkardığı parayı hırkasının bilek kısmına sıkıştırdığının, diğer bir görüntü de ise kendi montunun cebine koyduğunun tespit edilmesi karşısında ve tanık Tuba Pınarcı' nın davacı ile yaptığı görüşmede davacının kasa fazlasını aldığını beyan ettiği yönündeki beyanı karşısında kasadan ve market bölümünden sorumlu olan davacının işverenin güvenini kötüye kullanması nedeni ile işverence yapılan feshin 4857 sy.nın 25 maddesinin 2-e bendine uygun olarak haklı nedene dayandığı, yıllık izin kullandırımaldığı, fazla mesai ve tatil çalışmaları bulunduğu gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminat istemlerinin reddine, diğer isteklerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı iş akdinin haksız feshedildiği gerekçesi ile temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı davacı iş akdinin haksız feshedildiği gerekçesi ile temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, iş akdinin feshinin haklı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İş sözleşmesinin işverence haklı neden olmadan feshedildiği işçi tarafından iddia edildiğinde, feshin haklı nedene dayandığını işveren kanıtlamalı, ayrıca dayandığı haklı nedenle ilgili delilerde somut olmalıdır.

Dosya içeriğine göre, davacının kasiyer olarak çalıştığı ve davacının açtığı bu davadan sonra davalı tarafından kasadan 05,00 TL kasa fazlasını alarak emniyeti suistimal suçunu işlediği gerekçesi ile Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunulduğu ve Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan soruşturma sonunda takipsizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır. Hazırlık soruşturmasında CD çözümleri yapılmış ve somut delil elde edilmemiştir. Serbest mali müşavir bilirkişi raporunda kasada açık olduğu da tespitine yer verilmemiştir. Dosya arasında bulunan CD kayıtlarının dökümü de çok net değildir. Dinlenen ve halen işyerinde çalışan davalı tanığı olayı doğrudan görmeyip, davacıdan alınan duyumunu ifade etmiştir. Davacının kasadan almadığını, müşterinin yanlışlıkla verdiği 5,00 TL nedeniyle işverenin şüphe feshi yaptığı, ancak yazılı bir fesih bildiriminin de mevcut olmadığı sabittir. Davacının savunması alınmamıştır. Davacının 5 TL aldığını söyleyen tanık halen davalı işyerinde çalışmaktadır. Şüphe feshi ancak geçerli neden olarak kabul edilebilir. Davalı işveren somut delillerle davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini kanıtlayamamıştır. Davacının ihbar ve kıdem tazminatının kabulü gerekirken reddine karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5793, Karar No: 2019/1406, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/5793 E.  ,  2019/1406 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/194, Karar No: 2019/1963, Tarih: 01.04.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/194 E.  ,  2019/1963 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TEKİRDAĞ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hükümler : a) Mahkûmiyet

b) Temyiz isteğinin reddi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

11/11/2005 tarihinde usulüne uygun şekilde sanık müdafiine tefhim edilen hükmün, bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 27/09/2018 tarihinde sanık tarafından temyiz edildiği, kaldı ki hapis cezası ile birlikte verilen tedbir kararına uymaması nedeniyle sanık hakkında hapis cezasının aynen infazı ile ilgili verilen 19.10.2006 tarihli karara Cumhuriyet savcılığı tarafından, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi hükümlerinin uygulanması nedeniyle yapılan itiraz üzerine itirazın reddine dair 25.03.2008 tarihli ek kararın sanığa usulüne uygun tebliğ edildiği; bu karara sanık tarafından itiraz edildiği ve itirazın, Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.04.2008 tarihli red kararı ile usulüne uygun reddedildiği, sanık hakkındaki hapis cezasının 13.01.2011 tarihinde yerine getirildiği, sanığın hakkındaki mahkeme kararını tüm bu aşamalarda öğrenmesine rağmen süresi içinde temyiz etmediği anlaşıldığından, temyiz istemi ve eski hale getirme talebinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 01/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10052, Karar No: 2015/13404, Tarih: 02.07.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/10052 E.  ,  2015/13404 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Asıl dava ve birleşen dava, hak sahibi konumundaki davalıya yapılan yersiz giderlerin tahsili için başlatılan icra takiplerine yapılan itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacı Kurum vekilinin ve davalının aşağıdaki bentlerin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalıya yersiz ödenen aylıkların yasal faiziyle birlikte davalı sigortalıdan geri alınması için başlatılan icra takibine yönelik itiraz üzerine açılan davanın yasal dayanaklarından olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun icra takip tarihi itibarıyla yürürlükte olan 67. maddesinin 2. fıkrasında, borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse alacaklı yararına ve istem üzerine tarafların durumuna, davanın ve hüküm altına alınan şeyin tahammülüne göre, hüküm altına alınan tutarın yüzde kırkından aşağı olmamak üzere uygun bir tazminata karar verileceği yönünde düzenleme öngörülmüştür. 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 02.07.2012 tarih, 6352 sayılı Kanunun 11. maddesiyle, bu fıkrada yer alan “yüzde kırkından” ibaresi “yüzde yirmisinden” şeklinde değiştirilmiştir.

6352 sayılı Kanunun 38. maddesi ile İcra ve İflas Kanununa eklenen geçici 10. Maddesinde; “Bu Kanunun ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılan takip işlemleri hakkında değişiklikten önceki hükümlerin uygulanmasına devam edilir.” hükmü öngörülmüş olup, Geçici 10. maddesindeki “takip işlemleri” ibaresinin takip talebi olarak anlaşılması gerektiği gözetilerek, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden önce yapılmış olan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkar tazminatının asgari yüzde kırk, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden sonra yapılan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkar tazminatının asgari yüzde yirmi olarak uygulanması gerekmektedir.

İtirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatına hükmedilebilmesi için, diğer koşulların yanında takibe konu alacağın likit olması da zorunludur. Anılan tür bir alacaktan söz edilebilmesi için ise gerçek tutarın belli ve sabit olması veya borçlu

./..

tarafından belirlenebilmesi için alacağın tüm unsurlarının bilinmesi ya da bilinebilecek durumda bulunması gereklidir. Buna göre, alacağın likit nitelikte olduğunun kabulü için borçlu tarafından tutarın araştırılarak belirlenmesi olanağının varlığı yeterlidir.

./..

tarafından belirlenebilmesi için alacağın tüm unsurlarının bilinmesi ya da bilinebilecek durumda bulunması gereklidir. Buna göre, alacağın likit nitelikte olduğunun kabulü için borçlu tarafından tutarın araştırılarak belirlenmesi olanağının varlığı yeterlidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, davacı Kurum tarafından asıl dava ve birleşen dava dilekçeleri ile icra inkar tazminatı talep edilmiş olduğu, yersiz ödenen aylıklar toplamı olan asıl alacağın, icra takip ve dava tarihi itibarıyla varlığı ve tutarının belli ve sabit, dolayısıyla likit nitelikte olduğu anlaşıldığından, takiplere haksız itiraz eden davalının, Kurum yararına hüküm altına alınan asıl alacak tutarının %20’si oranında tazminatla sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, mahkemece anılan istemin hüküm altına alınmaması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hükmün 2. bendinin sonuna, “icra takiplerine konu asıl alacak tutarları üzerinden ayrı ayrı %20 oranına göre hesaplanan icra inkâr tazminatlarının davalıdan alınarak davacı Kuruma verilmesine,” cümlesinin eklenmesine ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıdan alınmasına, 02.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10997, Karar No: 2012/1741, Tarih: 09.02.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/10997 E.  ,  2012/1741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Yatırım San. ve Tic. A.Ş. vd. aleyhine 18/09/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/11/2009 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar ... Yatırım San. ve Tic. A.Ş. ile ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne ve değer itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece davalılar ... ve ... Yatırım San. Ve Tic. AŞ den ödetilmek üzere istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, gösterilen davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Dava konusu haber, ... gazetesinin 12.07.2008 günlü sayısında “Müdüre Bak”, “Böyle rezalet görülmüş müdür” başlıklarıyla okuyucuya sunulmuş olup davacının, okul müdürü olarak görev yaptığı ... ili ... ilçesi ... Lisesinde okul aile birliği başkan yardımcısı ve üyesinin şikayet dilekçeleri ile okulda yaşandığı iddia olunan olaylar okuyucuya aktarılmıştır.

Dosya içeriğinden, okul aile birliği başkan yardımcısı ve muhasip üyesinin 23.06.2008 günlü, onyedi sayfadan ibaret şikayet dilekçesi ile davacı hakkında Milli Eğitim Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı’na, Çankaya Kaymakamlığına şikayetçi oldukları, söz konusu şikayet dilekçesi üzerine davacı hakkında 14.07.2008 günü soruşturma izni verildiği, MEB müfettişlerince yapılan soruşturma sonunda davacı hakkında iddia olunan bir takım suçlamalar nedeni ile disiplin yönünden cezalar önerildiği, idari yönden de müdürlük görevinden alınmasının teklif olunduğu anlaşılmaktadır.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.