muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12067, Karar No: 2012/3391, Tarih: 07.03.2012

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

BK'nun 348. maddesi "İş sahibinin müşterilerini tanımak veya işlerinin esrarına nüfuz etmek hususlarında işçiye müsait olan bir hizmet akdinde her iki taraf, akdin hitamından sonra, işçinin kendi namına iş sahibi ile rekabet edecek bir iş yapmamasını ve rakip bir müessesede çalışmamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olmamasını şart edebilirler. Rekabet memnuiyetine dair olan şart, ancak işçinin müşterileri tanımasından ve esrara nüfuzundan istifade ederek iş sahibine hissolunacak derecede bir zarar husulüne sebebiyet veribilecek ise, caizdir. İşçi, akdin yapıldığı zamanda reşit değilse rekabet memnuiyetine dair olan şart batıldır." hükmünü haiz olup, madde metninden de anlaşılacağı üzere bu madde sözü edilen sırlara vakıf işçinin mukavele yapmak şartıyla işten ayrılması halinde aynı işi kendi adına yapmamasını, rakip bir müessesede çalışmamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olmamasını düzenlemektedir. Düzenleme hizmet sözleşmesi içinde yer almakla birlikte hizmet akdi süresinde yapılmaması gereken bir hususu değil, hizmet akdinin sona ermesinden sonra yapılmaması gereken bir hususta düzenleme getirmektedir. Hizmet akdinin devamında bir sadakatsizlik, bu ister bir sözleşme ile düzenlensin ister kanunla düzenlensin elbette ki İş Mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturacaktır. Oysa davada, davacı taraf davalının akdin sona ermesinden sonra gerçekleşen eylemi nedeniyle cezai şart istemektedir. Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle davanın İş Mahkemesinde görülmesini gerektirir bir durum mevcut değildir. Ayrıca, ticari sırrın ne olduğunun değerlendirilmesinin uzman mahkemelerce yapılması gerektiği de yadsınamaz bir gerçeklik olduğu gibi, "Rekabet Yasağı" kavramı da piyasa şartlarıyla sıkı sıkıya bağlı bulunan ticari bir konudur. Kaldi ki TTK'nun 4. maddesiyle yasa koyucu çok açık bir şekilde BK'nun 348. maddesinden kaynaklanan davaların mutlak ticari davalardan olduğunu öngörmüştür. Mutlak ticari davalar herhangi bir unsurun, bağlanma noktasının veya sebebin, davanın ticari niteliğini değiştirmediği, mahkemenin kanaatinin rol oynamadığı davalar olup Dairemizin yerleşmiş içtihatları da bu yoldadır. (2008/7321 E- 2008/9007 K, 2000/8808 E-2000/10150 K, 2006/9411 E-2007/12223 K, 2007/4507 E-2008/6825 K, 2005/6508 E-2006/9306 K) Ayrıca doktrinde de (Bkz. Prof.Dr.Polat Soyer, Rekabet Yasağı Sözleşmesi, Ankara 1994 s. 14) davanın mutlak ticari dava olduğu kabul edilmektedir. Bir kısım yazarlar ise (Bkz. Prof.Dr.S.Arıkan, Ticari İşletme Hukuku, Onuncu Bası, s.96) davanın mutlak ticari dava olduğunu, ancak böyle sayılmanın anlamsız olduğunu kabul etmektedir. Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2011/11-781 E sayılı kararında da bu tür davaların Ticaret Mahkemelerinde görülmesi kabul edilmiştir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle mahkemece mutlak ticari dava olan davaya bakılmak gerekirken, anılan bu hususlar nazara alınmadan dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 07/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/30644, Karar No: 2013/24952, Tarih: 03.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/30644 E.  ,  2013/24952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haklı olmayan sebeplerle feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, ancak, davacının geceleyin görevi başında uyuduğunun tespit edildiğinden 31.07.2007 tarihinde İş Kanunu'nun 25.maddesi hükümleri uyarınca iş akdinin haklı sebeplerle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, içerisinin karanlık olması ve dışarıda farların açık olması sebebiyle tanık tarafından kesin bir tespit yapılıp yapılamayacağı konusunda -kameralardan tespit yapılamadığı da dikkate alındığında- şüphe oluştuğu ve kaldı ki, davacının 2,5 yıllık çalışma süresi içinde ilk kez böyle bir durumunun tespit edildiği, bu durumda ise davacının uyuyup-uyumadığı hususunun şüpheli olduğundan bu durumun işveren için ancak geçerli fesih sebebi oluşturabileceği, dolayısıyla davacının daha önce bu yönde bir eylemi de tespit edilmediğinden çalıştığı süre de göz önünde bulundurulduğunda ölçülülük ilkesine aykırı olarak feshin haklı olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilerek kıdem ve ihbar tazminatları hüküm altına alınmış, yıllık izin ücreti isteminin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı işverence yapılan feshin haklı olup-olmadığı noktasında toplanmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı işverence yapılan feshin haklı olup-olmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (ı) alt bendinde, işçinin isteği ile ya da işini ihmal etmesi sonucu işyerindeki işin güvenliğini tehlikeye düşürmesi hali işverenin haklı fesih nedenleri arasında gösterilmiştir.İş güvenliği hükümleri, işçi sağlığı ve güvenliğini korumaya yönelik titizlikle uyulması gereken kurallardır. Bu konuda işverenin alması gereken tedbirlerin yanında işçinin de yükümlülükleri vardır. İşçinin kasıtlı bir davranışı ya da görevini savsaması sonucu işin güvenliği yönünden bir tehlike meydana gelmesi durumunda, işveren açısından derhal “haklı nedenle fesih hakkı” ortaya çıkar.İşçinin bu konuda uyarılması veya hatırlatmada bulunulmasına gerek olmadığı gibi, belli bir zararın oluşması da gerekmez. Aynı bentte belirtilen işçinin otuz günlük ücretinin tutarıyla karşılanamayacak bir zarar vermesi, işin güvenliğini tehlikeye düşürmekten bağımsız bir fesih nedenidir.

Güvenlik hizmeti veren bekçinin uyuması veya görev yerini terk etmesi (Yargıtay 9.HD. 4.11.2008 gün 2007/30651 E, 2008/30368 K.), yanıcı ve patlayıcı maddelerin bulunduğu yerde yasaklanmış olmasına rağmen sigara içilmesi (Yargıtay 9.HD. 21.12.2009 gün 2009/12861 E, 2009/36369 K), basınçla veya yüksek ısıyla çalışabilir bir cihazın kontrolü ile görevlendirilen işçinin görevini savsaması gibi durumlar, işin güvenliğini tehlikeye düşüren davranışlara örnek olarak verilebilir.Somut olayda, güvenlik görevlisi olan davacının görevi başında uyurken yakalandığı dosya kapsamı ile sabit olmakla, davacının iş akdinin işverence yasal süresi içinde haklı nedenle feshedilmesine karşın kıdem ve ihbar tazminatına hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12536, Karar No: 2015/29670, Tarih: 08.10.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/12536 E.  ,  2015/29670 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2015/214921

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/04/2015

NUMARASI : 2011/613 (E) ve 2012/1228 (K)

SANIKLAR : G.. T.., S.. C.., H.. S..

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanık S.. C.. ile temyiz dışı sanıklar G.. T.. ve H.. S..'nın, daha önceden hırsızlık yapma hususunda aralarında anlaştıkları, bu kapsamda müşteki S.. Y..'ın sahibi olduğu işyerine geldikleri, akabinde sözkonusu işyerinin deposına ait kapısının kilidini eğerek içeri giridikleri ve burada bulunan alarm cihazının kablolarını kesip hırsızlık yaptıkları, bu şekilde sanıkların üzerine atılı mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

1-Sanıklar G.. T.. ve H.. S..'nın temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanıkların yokluğunda verilen ve usulüne uygun olarak 08.05.2015-12.05.2015 tarihlerinde tebliğ olunan 28.04.2015 tarihli mahkumiyet hükümlerine yönelik, sanıkların yasal süresi geçtikten sonra yaptıkları 21.05.2015–28.05.2015 günlü temyiz inceleme başvurularının, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Sanık S.. C.. hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanık savunması, müşteki ile tanık ifadesi, görgü tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 08.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10026, Karar No: 2021/11455, Tarih: 18.11.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/10026 E.  ,  2021/11455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiş olup, hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 126 ada 2 parsel sayılı 1.399,09 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, irsen intikal, hibe ve pay devirleri nedeniyle, paylı olarak kadastro komisyon kararına istinaden ... , ..., ... ve ... adlarına; aynı ada 5 parsel sayılı 5.649,32 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise, ırsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına tespit edilmiştir.

Davacı ..., ırsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle kendi adına tespit edilen 126 ada 3 parsel sayılı taşınmaza dahil olması gereken taşınmaz bölümlerinin 126 ada 2 ve 5 parseller içerisinde davalılar adına tespit edilmesinin hatalı olduğu iddiasıyla, tapu kaydına da dayanarak dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacı ...’ın 126 ada 5 parsel sayılı taşınmaza yönelik davasının reddine ve bu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline; 126 ada 2 parsel sayılı taşınmaza yönelik davasının ise kabulü ile 126 ada 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların 25.09.2008 tarihli kadastro komisyon kararlarının iptali ile teknik bilirkişilerin 07.06.2016 tarihli raporlarının ekinde yer alan krokide "B" harfi ile gösterilen 62,03 m2 lik kısmın 126 ada 2 parselden ifraz edilerek 126 ada 3 parsele eklenmesine, 126 ada 2 parselin ifrazdan sonra kalan 1.337,06 m2'lik kısmının kadastro tutanağındaki vasıf ile tespit malikleri adina tapuya kayit ve tesciline, 126 ada 3 parsel sayılı taşınmazın ise "B" harfi ile gösterilen 62,03 m2 lik kısmın eklenmesinden sonra oluşan 25.642,76 m2 lik kısmın kadastro tutanağındaki vasıf ile ölü tespit maliki ... mirasçıları adına hükümde gösterilen paylarla tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı ...’ın 126 ada 3 ve 5 parsel arasındaki sınıra yönelik olarak ise gerek ... Kaymakamlığı’nın 1991/7 Karar sayılı men kararı ve gerekse keşifte dinlenen kişilerin beyanları dikkate alınarak kadastro tespitindeki sınırın önceki sınırla aynı olduğu ve çok uzun süreden bu yana bu şekilde kullanıldığı; 2 ve 3 parsel arasındaki sınırının ise 07.06.2016 tarihli raporlarda belirtilen şekilde olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Davacı ..., kadastro sırasında adına tespit edilen 126 ada 3 parsel sayılı taşınmaza dahil olması gereken taşınmaz bölümlerinin, davalı taraflar adına tespit gören 126 ada 5 ve 126 ada 2 parseller içerisinde bırakıldığı iddiasına dayanarak; bu bölümlerin davalı parsellerden ifraz edilerek kendi adına tespit gören 126 ada 3 parsele eklenmesi istemiyle dava açmıştır. Mahkemenin yaptığı araştırma ve uygulamaya göre, davacının dayandığı tapu kaydının dava konusu yere ait olmadığına ilişkin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenle eldeki uyuşmazlığın zilyetlik hükümlerine göre çözüme kavuşturulması gerektiği kuşkusuzdur. Ne var ki, çekişmeli taşınmazlar başında yapılan 27.05.2016 tarihli keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ... , dava konusu 126 ada 2 parsel ile davacıya ait 126 ada 3 nolu parsel arasındaki sınırı bildiğini ifade ederek bu sınırı göstermiş, 126 ada 3 ve 5 parseller arasındaki sınırı ise bilmediğini beyan etmiş; davacı tanığı ... , davaya konu 126 ada 2 parsel ile 126 ada 3 parsel arasındaki sınırı bildiğini belirterek bu sınırı göstermiş, devamında dinamit patlatılan yerin davacıya ait taşınmaza dahil olduğunu beyan etmiş; davacı tanığı Salih Yılmaz, 126 ada 2 ve 3 parseller arasındaki sınırı bildiğini, 1995 tarihinde sel olduğunda yolun kapanması üzerine davacı tarafın burada dinamit patlattığını ve dinamit patlatılan yerin davacının arazisine dahil olduğunu, 126 ada 3 ve 5 parseller arasındaki sınırı ise bilmediğini ifade etmiş; diğer davacı tanığı ... ise, 126 ada 2 ve 3 parseller arasındaki sınırı bilmediğini, 126 ada 3 ve 5 parseller arasındaki sınırı bildiğini, 5 nolu davalıya ait parselin ağaçlık kısmının bir miktarının davacıya ait komşu 3 nolu parsele dahil olduğunu, önceden bu iki yer arasında kuyuların bulunduğunu ve zamanla kapandığını beyanla, bu kısmı fen bilirkişiye gösterdiğini ifade etmiş; tespit bilirkişileri ise, sınırın kadastro tespitindeki gibi olduğunu ifade etmiş; yine bir kısım davalı tanıkları, 126 ada 3 ve 5 parseller arasındaki sınırın ağaçlık alan olduğunu, 126 ada 2 ve 3 parseller arasındaki sınırı ise bilmediklerini beyan etmişler; davalı tanığı ... , 126 ada 3 ve 5 parsel arasındaki sınırın ağaçlık alan olduğunu; diğer davalı tanığı ... ise, 126 ada 2 ve 3 parseller arasındaki sınırın, 2 parsel içerisinde yer alan kayalık olup kayalığın doğusunun davacı tarafa ait olduğunu ifade etmiş ancak; keşif sonucu düzenlenen teknik bilirkişi raporunda, dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıklarca tarif edilen (dinamit patlatılan yer, ağaçlık, kayalık, kuyular vs

... , 126 ada 3 ve 5 parsel arasındaki sınırın ağaçlık alan olduğunu; diğer davalı tanığı ... ise, 126 ada 2 ve 3 parseller arasındaki sınırın, 2 parsel içerisinde yer alan kayalık olup kayalığın doğusunun davacı tarafa ait olduğunu ifade etmiş ancak; keşif sonucu düzenlenen teknik bilirkişi raporunda, dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıklarca tarif edilen (dinamit patlatılan yer, ağaçlık, kayalık, kuyular vs. gibi) hudutlar, ayrı ayrı krokide gösterilmek suretiyle keşfi takibe imkan sağlanmamış; beyanlar arasında çelişki olduğu halde bu çelişki yöntemince giderilmemiş; keşif zaptında, davacı tarafa iddia ettiği yeri göstermesinin istendiğine ilişkin bir beyan yer almadığı halde, teknik bilirkişi tarafından, sadece “iddia edilen” sınırların çekişmeli 126 ada 2 parselin “B” ile gösterilen bölümü ile çekişmeli 126 ada 5 parselin “A” ile gösterilen bölümü olduğu yönünde rapor düzenlenmiş, ancak “iddia edilen sınır” olarak tarif edilen bu bölümlerin neye göre belirlendiği de bilirkişi raporundan anlaşılamamıştır. Nitekim, davacı vekili 20.06.2016 tarihli dilekçesi ile bilirkişi raporunun eksik düzenlendiği iddiasıyla itiraz ederek yeniden keşif yapılmasını yahut ek rapor alınmasını istemiştir. Bu şekilde eksik araştırma ve inceleme ile karar verilemez.

Hal böyle olunca; sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için Mahkemece, yerel bilirkişi, taraf tanıkları, tutanak bilirkişileri ve uzman fen bilirkişilerin katılımı ile mahallinde yeniden keşif yapılmalı ve yapılacak bu keşifte, öncelikle davacıdan, hak iddia ettiği taşınmaz bölümlerini göstermesi istenilmeli; dinlenecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından, taraflar arasındaki ortak sınırın neresi olduğu, davacının kendi taşınmazı içerisinde yer aldığını iddia ettiği taşınmaz bölümünün taraflardan hangisinin ne zamandan beri zilyetliğinde bulunduğu hususlarında maddi olaylara dayalı somut bilgiler alınmalı; tarafların ve yerel bilirkişi ile tanıkların göstereceği sınırlar uzman fen bilirkişisine krokide ayrı ayrı işaretlettirilmeli; beyanlar arasında çelişki doğduğu takdirde gerektiğinde yüzleştirme yapılmak suretiyle bu çelişki giderilmeye çalışılmalı; çelişkinin giderilememesi halinde, hangi beyana ne sebeple üstünlük tanındığı gerekçeli kararda tartışılarak açıklanmalı; fen bilirkişisinden, gösterilecek ortak sınır ile kadastro paftası çakıştırılarak, keşfi izleme ve yerel bilirkişi ve tanık beyanlarını değerlendirme olanağı sağlayacak rapor düzenlemesi istenilmeli ve bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu hususlar gözetilmeksizin, eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak karar verilmesi usul ve yasaya uygun bulunmadığından, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4362, Karar No: 2024/7477, Tarih: 12.12.2024

**8. Hukuk Dairesi         2023/4362 E.  ,  2024/7477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/208 E., 2023/226 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen Tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespiti davasına dair verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacı ...'ın Kayseri'de kurulu olan ... Ağa Vakfı'nın tevliyetine ehil vakıf evladı olduğunun tespiti istenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, alınan bilirkişi raporuna göre davacının birinci grup nesilden gelen erkek evlat olduğu, vakfiyede öncelikle erkek evlat soyundan gelen ve karnen ba'de karnin ve batnen ba'de batnin reşit, olgun ve salih büyük erkek evlada tevliyetin şart edildiği, davacının tevliyete ehil ancak tevcihine hak sahibi olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne ve davacının ... Ağa Vakfı'nın tevliyetine ehil vakıf evladı olduğunun tespitine karar verilmiş, davalı vekilinin istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesi tarafından esastan reddedilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 06.02.2023 tarihli ve 2021/14096 Esas, 2023/417 Karar sayılı ilamı ile; Mülhak Güpgüpzade ... Mustafa Ağa Vakfı Vakfının 1221 Hicri (1806 M.) tarihli vakfiyesinde tevliyet hususunun düzenlendiği bölümde geçen "...Tevliyet ba'de vefati sulüb evlad-ı zükurumdan ... şart eyledim ve ba'de vafetihi sülüb evlad-ı zükurümün zükurü ekber ve esen ve erşed ve aslah ve a'kaline batnen ba'de batnin ve karnen ba'de karnin evlad-ı evlad-ı zükurumün zükuründe bu şart-ı mezkure riyaet oluna..." ifadeleri bir bütün olarak değerlendirildiğinde, tevliyetin evvela vakıfın sülbi evladı es-Seyyid Mehmet Raşid Efendi'ye, adı geçenin vefatından sonra batın şartı ile erkek evladın en büyük, sağlıklı ve iyi erkek evladına bırakıldığı, davacının babasının sağ ve dava konusu vakfın mütevelli olduğu anlaşıldığına göre, vakfiyede öngörülen batın şartı davacının şahsında gerçekleşmediğinden davanın reddi gerekirken kabulü doğru görülmeyerek Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak tevliyet için batın şartı olduğu, davacıya göre ön batında bulunan davacının babasının (mevcut mütevelli) sağ olduğu, vakfiyede öngörülen batın şartının davacının şahsında gerçekleşmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili davanın reddine dair İlk Derece Mahkemesi kararına karşı verdiği temyiz dilekçesinde; davacının tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespitini istediği, tevliyetin davacıya tevcihine yönelik bir talep olmadığı, tevliyetin dolu olmasının bu davanın açılmasına engel olmadığı, verilecek kararın davacı yönünden manevi haz vereceği ileri sürülerek Mahkeme kararının bozulması istenmiştir.

Dava, mülhak vakfa mütevelli atanma kararına esas teşkil etmesi yönü ile vakfın tevliyetine ehil vakıf evladı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ : Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

269,85 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 157,75 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına,

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4 üncü bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi