muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/170, Karar No: 2010/182, Tarih: 05.10.2010

. bana sarılarak yumruk ile vurmaya başladı, A. vurmayın yapmayın durun diyerek bizi aralamak isterken, F. isimli şahıs elinde bulunan ekmek bıçağı ile A.’ın karın bölgesine vurdu, F.bıçağı A.’a vurmadan önce E.A.’ı göstererek buna da vur dedi, F. isimli şahıs da bıçakla A.a vurdu. Ben ise E. isimli şahsın elindeydim, şahsın elinden kurtulup kaçmak isterken E. beni de F. göstererek buna da vur dedi, F. isimli şahıs elinde bulunan bıçak ile benim sağ kalçama vurdu, bu sırada F.isimli şahıs elinde bulunan bıçağı rastgele sallamaya devam etti, gözü dönmüş şekilde bizim etrafımızda dolaşıyordu, bu esnada ben yere düştüm, iki arkadaşı daha geldi, onlar ile birlikte bana yerde iken tekme attılar, daha sonra yolun karşına geçerek bir arabaya binip olay yerinden ayrıldılar, ben şahısların gitmiş olduğu arabanın plakasını yaralı olmam nedeni ile alamadım, şahıslar yanımdan ayrıldıktan sonra ...Caddesinin üzerine büfenin yanına kaldırıma çıktım ve yoldan geçen bir araca elimi kaldırıp beni hastaneye götürmesini söyledim, tanımadığım bir araç ile hastaneye gittim…Ben bu güne kadar eniştem A..’ın defin işleri, gelen misafirler ve yaralı olmam nedeniyle ifade veremedim. Şikayetçiyim” demiş, Cumhuriyet savcılığında 03.07.2006 tarihli ifadesinde de, aynı şeyleri tekrar ederek, “kavga sırasında yırtılan gömleğim ile E.. isimli şahıs beni boğmaya kalktı, olay sırasında kullanılan bıçağın büfeden alınmış olabileceğini tahmin ediyorum, çünkü büyüklüğü itibarıyla üstte taşınabilecek nitelikte değil” şeklinde olayı anlatmış, duruşmada da benzer beyanlarda bulunmuştur.

Mağdur A.A. ise, kolluktaki 16.06.2006 tarihli ifadesinde; “…A. isimli arkadaşla beraber Adanalılar Büfesi yanında oturup bira içiyorduk. Yan tarafta oturup içen beş kişi bize hitaben laf atmaya başladılar. Anteplileri Niğdeliler halleder gibi laflar sarfediyorlardı. Ben de kendilerine Antepli olduğumu söyledim. Bu ara A.isimli arkadaşım V. T.’ı telefonla arayarak yardım istedi. Beş kişiden 30-35 yaşlarında bıyıksız 80 kilo civarında bir kişi gelerek önce beni daha sonra A.’ı bıçakladı. Oraya gelen V.T.’ı da bıçakladı ve oradan kaçarak gittiler, beni bıçaklayan şahıstan davacı ve şikayetçiyim ” demiş, Cumhuriyet savcılığında 03.07.2006 tarihli ifadesinde; “…şahıslar aralarında Antepli-Niğdeli fıkrası anlatıyorlardı, Niğdeli Antepliyi halleder gibi sözler söylüyorlardı, bunun üzerine arkadaşım A.bu şahıslara tepki gösterdi, ‘biz de Antepliyiz, niye böyle fıkralar anlatıyorsunuz’ dedi, bunun üzerine bu gruptan iki kişi bizim yanımıza gelerek bize hitaben ‘bizim içimizde Antepli de var Niğdeli de var istediğimiz gibi konuşuruz’ dedi, bunun üzerine A. ile bu şahıslar arasında bir ağız münakaşası başladı, ben bu şahısları araladım, daha sonra A. cep telefonu ile bir arkadaşını aradı, karşısındaki şahsa ne söylediğini duymadım, daha sonra adını bu olay nedeniyle öğrendiğim V. T. yanımıza geldi, A.'a hitaben ‘nedir mevzu’ dedi, A. da yan tarafta oturan şahıslarla aralarında geçen diyaloğu anlattı. V.'ı gören bu şahıslar V.'a hitaben ‘sen kabadayı mısın? Bunlara yardıma mı geldin, gel konuşalım’ dediler, V. ve A. ile karşı guruptan iki kişi konuşmak üzere büfeden uzaklaşıp boş araziye doğru yürüdüler, ben de bir süre sonra peşlerinden gittim, münakaşa yapacaklarını düşündüğüm için aralamak istiyordum, ancak bir ara bu şahıslar bize saldırdılar, ilk önce iri yarı bıyıksız olan şahıs hiçbirşey söylemeden sol böğrüme doğru bir bıçak salladı, ben yaralandım ve oradan kaçtım, bu sırada ‘vurun, öldürün’ gibi sesler geliyordu, kimin kime vurduğunu bilmiyorum, ben tedavi için hastaneye gelmiştim, V.da hastaneye gelmişti, V.’ın bir yakını hastaneye bizi ziyarete geldiğinde A.'ın öldüğünü söyledi, ben bu şahısları tanıyorum, aramda bir husumet yoktur. Bu nedenle şikayetçi değilim” demiş, duruşmadaki 07.09.2006 tarihli ifadesinde ise; aynı şeyleri tekrar ederek, “bana bir kere bıçak sallayarak yaralayan iri yarı adam buradaki F.T.’tur, istese beni öldürebilirdi, sanki sen aradan çık dercesine salladı, A.’ın nasıl yaralandığını bilmiyorum, A.’da bıçak görmedim, olsa görürdüm, biraları açmak için bıçak vs. bir şey var mı diye sorduğumda yok demişti, A.’da bıçak yoktu, ben şikayetçiyim ancak müdahale talebim yoktur” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Diğer tanıkların oluş anına ilişkin ayrıntılı bilgileri bulunmamaktadır.

Diğer tanıkların oluş anına ilişkin ayrıntılı bilgileri bulunmamaktadır.

Bunlardan; olayın başladığı tekel büfesinin sahibi olan M.T. kolluktaki 17.06.2006 tarih ve 01.28 saatli ifadesinde; “16.06.2006 günü saat 22.00 sıralarında çalıştırmış olduğum tekel büfesine isimlerini bilmediğim iki şahıs geldi. İki adet bira alarak iş yerinin arka tarafında bulunan boş araziye doğru gittiler, bu şahıslardan öncede iki şahıs daha gelip bira alıp aynı yere içmek için gitmişlerdi. Aradan biraz zaman geçtikten sonra şahısların birbirleri ile ağız münakaşası yaptıklarını duydum. Delikanlı ol lan gibi laflar duydum. Şahıslar ile aramızda 15-20 metre kadar mesafe vardı. Şahıslara benim iş yerimin yanında münakaşa etmeyin uzaklaşıp gidin dedim. Tamam ağabey diyerek iş yerimin arka tarafında bulunan boş araziye doğru gittiler. 15-20 dakika sonra ismini bilmediğim bir şahıs bana bıçak soktular diyerek bağırarak ambulans çağırdı, gelen ambulansa binerek gitti. Daha sonra ben iş yerimi kapatıp bitişiğimde bulunan iş yeri arkadaşlarımın yanına gittim. Ben bıçaklama olayını görmedim” demiş, kolluk tarafından tekrar bilgisinin alınmak istenmesi üzerine aynı tarihte saat 12.15 te verdiği ifadede ise; “…Önceki ifadem sırasında sorulmayan bazı hususları söylemeyi unuttum, bunları belirtmek istiyorum. E. Ç. ile F. T.t isimli şahısları sürekli olarak benim tekel büfemden cumartesi günleri bira alıp arka taraftaki arazide içtiklerinden dolayı tanırım, A. isimli şahsı da şahsen tanırım bu şahıs da zaman zaman benim işyerime gelir ve bira alır, arka tarafta içerdi, 16.06.2006 günü saat 22.00 sıralarında işyerimde iken F. isimli şahıs geldi, benden bira aldı ve gitti, arkasından E. isimli şahısta geldi, O da benden bir bira aldı, aradan 15 dakika geçtikten sonra A.ile yanında bulunan tanımadığım bir şahıs motorla geldiler onlar da iki bira aldılar ve gittiler, aradan 10 dakika geçtikten sonra dışarıdan sesler geldiğini duydum, dışarı çıktığımda benden bira alan şahısların ağız münakaşası yaptıklarını gördüm, şahıslara burada münakaşa yapmayın buradan uzaklaşın dedim, şahıslar da hızarın arka tarafındaki boş araziye gittiler, aradan 15 dakika geçtikten sonra bir bağırma sesi duydum, tekrar dışarı çıktığımda A. isimli şahıs bana bıçak soktular dedi, yoldan karşı tarafa geçti, ben de karakola gittiğini düşündüm, sonra A. geri döndü yolun karşı kaldırımına oturdu, hemen büfeyi kapattım, sonra bekçi arkadaşların yanına gittim, ambulansı arattırdım, ambulans geldi, şahıslar hastaneye götürüldüler, E. ile F.' in araba ile geldiklerini önce görmedim ancak, olaydan sonra araçlarının yolun karşı tarafında olduğunu gördüm, olay sırasında kimin kimi bıçakladığını görmedim” şeklinde beyanda bulunmuş, 07.09.2006 tarihli duruşmada ise; önceki beyanlarını tekrarla, olay sırasında kimsenin büfeden bıçak almadığını söylemiştir.

M.D.ise kolluktaki 17.06.2006 tarihli ifadesinde; “… 16.06.2006 günü saat 22.00 sıralarında bekçiliğini yaptığım ağaç biçme atölyesinin arka tarafından tanımadığım bir şahsın beni bıçakladılar diyerek koştuğunu gördüm. Şahsı tanımıyorum, bıçaklama olayını görmedim. Sadece tanımadığım bir şahısın bana bıçak soktular diyerek bağırdığını gördüm” demiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde;

Sanık F., gece vakti Adanalılar isimli tekel büfesi önünde E.ve diğer arkadaşları ile birlikte bira içerken, anlatılan bir fıkra nedeniyle aynı yerde bira içmekte olan başka bir grupla E. arasında tartışma çıkmış, ilk etapta bu tartışma yatıştırılmış, daha sonra diğer grupta bulunan maktûl A.’ın telefon ederek olay yerine kayınbiraderi V.’ı çağırması ve V.’ın da olay yerine gelmesi üzerine yatışan tartışma yeniden başlamıştır.

Bu aşamada, A.ve V., kendilerine göre oldukça iri olduğu ifade edilen E.’in kollarına girmek suretiyle, E.’i konuşmak için boş araziye doğru götürmüşler, elinde bıçak olan A. da onların hemen arkasından aynı araziye doğru gitmiştir.

Karanlık ve ıssız olduğu anlaşılan alanda yeniden alevlenen tartışma sırasında, A., V. ve A., E.’i darp etmişler, aynı zamanda E., A.tarafından sağ kalçasından bıçaklanmıştır.

Bunun üzerine, E.’in “F. abi yetiş” şeklinde bağırmasının ardından, büfenin önünde oturmakta olan sanık F. kavganın olduğu yere doğru koşmuş, olay yerine gittiğinde arkadaşı E.’in yaralı olarak yerde yattığını görmüş, tam bu sırada da maktûl A. tarafından kendisine bıçakla saldırılması üzerine, A.ile boğuşmak suretiyle A.ın elindeki bıçağı almıştır.

Bundan sonraki aşamada, sanık F.arkadaşı E.'in yaralanıp kendisine de saldırılmış olmasından dolayı kapıldığı tehevvürün etkisi ile eline geçirdiği bıçakla, o sırada saldırılarına son vermiş olan A., V. ve A.'yi yaralamış, yaralananlardan A.da kısa bir süre sonra ölmüştür.

Bu durumda; somut olay açısından yasal savunma ve yasal savunmada sınırın aşılması hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekmektedir:

Yasal savunma 5237 sayılı TCY.nın 25/1. maddesinde; “Gerek kendisine ve gerek başkasına ait bir hakka yönelmiş, gerçekleşen, gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı o anda hâl ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorun¬luluğu ile işlenen fiillerden dolayı faile ceza verilmez” biçiminde düzenlenmiştir.

Öteden beri öğreti ve uygulamada kabul edildiği üzere; 5237 sayılı TCY.nın 25/1. maddesinde düzenlenen ve hukuka uygunluk nede¬nlerinden birini oluşturan yasal savunma, hukuka aykırılığı ortadan kaldırmakta, dolayısıyla eylemi suç olmaktan çıkarmaktadır. Ancak, yasal savunmanın kabul edilebilmesi için saldırıya ve savunmaya ilişkin koşulların birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Yasal savunmanın saldırıya ilişkin koşullarını;

Öteden beri öğreti ve uygulamada kabul edildiği üzere; 5237 sayılı TCY.nın 25/1. maddesinde düzenlenen ve hukuka uygunluk nede¬nlerinden birini oluşturan yasal savunma, hukuka aykırılığı ortadan kaldırmakta, dolayısıyla eylemi suç olmaktan çıkarmaktadır. Ancak, yasal savunmanın kabul edilebilmesi için saldırıya ve savunmaya ilişkin koşulların birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Yasal savunmanın saldırıya ilişkin koşullarını;

a) Bir saldırının bulunması; burada somut bir saldırının varlığı gerekmekte ise de, başlayacağı muhakkak olan ve başladığı takdirde savunmayı olanaksız kılacak veya güç hale getirecek bir saldırıyı başlamış, keza bitmiş olmasına rağmen tekrarından korkulan bir saldırıyı da henüz sona ermemiş saymak zorunludur.

b) Saldırının haksız olması,

c) Saldırının herhangi bir hakka yönelik olması,

d) Saldırı ile savunmanın eşzamanlı bulunması,

Şeklinde;

Savunmaya ilişkin koşullarını ise;

a) Savunmada zorunluluk,

b) Saldırı ile savunma arasında oran bulunması (Ölçülülük ilkesi),

Biçiminde saymak olanaklıdır.

Bu açıklamalar ışığında, sanığın maktûl A.’a yönelik eyleminin yasal savunma kapsamında kabul edilip edilemeyeceğine gelince;

Somut olayda saldırının tekrarlanabileceği kabul edildiği takdirde, saldırı ve savunmaya ilişkin diğer koşulların bulunduğu kabul edilebilir ise de, “gerçekleştirilen savunma, maruz kalınan tecavüzü defedecek ölçüde olması” yani “saldırı ile savunma arasında oran bulunması” koşulu gerçekleşmediğinden yasal savunma koşullarının oluştuğundan bahsedilemez. Zira, maktûlün, kendisinin ve arkadaşının vücut dokunulmaz¬lığına yönelik saldırısı karşısında, sanığın savunma hakkının doğduğunun kabulü olanaklı ise de; sanığın maktûlün elinde bulunan bıçağı aldıktan sonra silahsız ve bir anlamda savunmasız kaldığı anlaşılan maktûl ve mağdurlara bıçakla vurması eyleminde, savunma ile saldırı arasındaki dengenin savunma lehine bozulmuş olduğu, dolayısıyla da ölçülülük ilkesinin ihlal edilmiş olması nedenine dayalı olarak yasal savunma koşullarının oluşmadığı kabul edilmelidir.

Savunmanın yasal savunma koşullarında başladığı, fakat ölçülülük ilkesinin ihlal edilmesi nedeniyle yasal savunmanın kabul edilmediği bu gibi durumlarda, “sınırın aşılması” söz konusu olabilmektedir.

“Sınırın aşılması” da 5237 sayılı TCY’nın 27. maddesinde “ceza sorumluluğunu etkileyen nedenlerden biri” olarak düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCY’nın 27. maddesinin 1. fıkrası; “Ceza sorumluluğunu kaldıran nedenlerde sınırın kast olmaksızın aşılması halinde, fiil taksirle işlendiğinde de cezalandırıla¬biliyorsa, taksirli suç için kanunda yer alan cezanın altıda birinden üçte birine kadarı indiri¬lerek hükmolunur” şeklinde olup, madde metninde yer alan “Ceza sorumluluğunu kaldıran nedenlerde sınırın kast olmaksızın aşılması” ibaresinden yasa maddesinin ve gerekçesinin aksine öğretide kabul edilen görüşe uygun olarak “Hukuka uygunluk hallerinde sınırın aşılmasının” anlaşılmasının isabetli olacağı sonucuna ulaşılmıştır.

Diğer taraftan, 5237 sayılı TCY’nın 27. maddenin 2. fıkrasında, “Meşru savunmada sınırın aşılması mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaştan ileri gelmiş ise faile ceza verilmez” denilmek suretiyle, bu fıkranın uygulama alanı “yasal savunma” ile sınırlan¬dırılmıştır.

Hukuka uygunluk nedeninin bulunması, eylemin suç olmasını engelleyece¬ğinden, bu durumda fail hakkında 5271 sayılı CYY’nın 223/2-d bendi uyarınca beraat kararı verilmesi gerekecektir. Buna karşılık, “sınırın aşılması” bir hukuka uygunluk nedeni değil, 27. maddenin 1. fıkrasındaki durum itibarıyla kusurluluğu azaltan, 27. maddenin 2. fıkrasındaki durum itibarıyla da kusurluluğu ortadan kaldıran nedenlerden birisi olduğundan, hukuka uygunluk nedenlerinde sınırın kast olmaksızın aşılması halinde, Yasanın 27/1. maddesine göre indirimli ceza veya Yasanın 27/2. maddesine göre 5271 sayılı CYY’nın 223/3-c bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmelidir.

Şu halde, 27. maddenin 1. fıkrasının uygulanabilmesi için; öncelikle bir hukuka uygunluk nedeninin söz konusu olması ve failin, bu hukuka uygunluk nedenine ilişkin koşulların sınırlarını “kast olmaksızın” aşması gerekmektedir. Bunun doğal sonucu olarak da sınır kasten aşılmış ise bu fıkra ile uygulama yapılamayacaktır.

Somut olayda; sınırı kasten aştığı hususunda duraksama yaşanmayan sanığın eyleminin 5237 sayılı TCY’nın 27/1. maddesi kapsamında değerlendi¬rilemeyeceği açıktır.

Sanığın eyleminin 5237 sayılı Yasanın 27/2. maddesi kapsamında değerlen¬dirilip değerlendirilemeyeceğine gelince;

5237 sayılı Yasanın 27/2. maddesinin uygulanabilmesi için;

1-Yasal savunma kapsamında korunabilecek bir hakkın bulunması,

2-Saldırıya ilişkin koşulların gerçekleşmesi,

3-Savunmaya ilişkin koşullardan “ölçülülük” şartının, savunma lehine ihlal edilmesi suretiyle sınırın aşılması,

4-“Sınırın aşılmasının” mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaştan ileri gelmesi,

Gerekmekte olup, bu koşulların birlikte gerçekleşmesi halinde, yasal savunmada sınırı aşan faile ceza verilmeyecektir.

5237 sayılı Yasanın 27/2. maddesinin uygulanabilmesi için;

1-Yasal savunma kapsamında korunabilecek bir hakkın bulunması,

2-Saldırıya ilişkin koşulların gerçekleşmesi,

3-Savunmaya ilişkin koşullardan “ölçülülük” şartının, savunma lehine ihlal edilmesi suretiyle sınırın aşılması,

4-“Sınırın aşılmasının” mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaştan ileri gelmesi,

Gerekmekte olup, bu koşulların birlikte gerçekleşmesi halinde, yasal savunmada sınırı aşan faile ceza verilmeyecektir.

Bu durumda; kişinin, maruz kaldığı saldırı karşısında içine düştüğü korku, telaş ve şaşkınlık dolayısıyla davranışlarını yönlendirme yeteneğinin ortadan kalkması söz konusu olacağından, yasal savunmada sınırın aşılmasından dolayı kusurlu sayılmayacağı kabul edilir. Dolayısıyla burada belirleyici olan, maruz kalınan saldırının kişiyi içine düşürdüğü psikolojik durumdur. Zira, kişi sırf maruz kaldığı saldırının tesiriyle, “heyecan, korku ve paniğe” kapılarak yasal savunmanın sınırlarını aştığında bu maddeden yararlanabilecek, buna karşılık; sırf saldırının etkisiyle değil de, (velev ki saldırıdan kaynaklanmış olsa dahi) öfke ve gazap gibi nedenlerle sınırı aştığında ise aynı korumadan faydalanamayacaktır. Başka bir deyişle, sınırın aşılması konusunda failin o anda içinde bulunduğu ruh hali gözönünde tutulacaktır. Yani, failin niyeti, fiilin icra tarzına ve ruh haline göre ciddi bir saldırının def’inden ziyade, kin duygusunu tatmine yönelik ise “yasal savunmanın” sınırlarını aşma değil, ancak haksız tahrik söz konusu olabilecektir.

Somut olayda; maktûl ve mağdurlar öncelikle E.’in vücut bütünlüğüne yönelik bir saldırıda bulunmuşlar, E.’in bağırarak yardım istemesi nedeniyle sanık F.’in olay yerine gelmesi üzerine de, bu saldırıyı “F.’e” yöneltmişlerdir. Sanık F..e yönelik saldırı, maktûl tarafından “bıçakla”, mağdurlar tarafından ise “taşlar ve mermer parçaları ile” yapılmıştır. Burada maktûl ile mağdurlardan gelen ve “sanığın yaşam hakkına veya en azından vücut dokunulmazlığına” yönelen haksız bir saldırı bulunmakta ve devam etmekte ise de; sanık Fatih’in girdiği mücadele sonunda A.’ın elindeki bıçağı almasının ardından, maktûl ve mağdurların saldırıları durmuş, fakat sanık olaydan kaynaklanmış bile olsa arkadaşının yaralanmasından duyduğu üzüntünün ve kendisine karşı yapılmış ve bitmiş olan saldırının kızgınlığı ile maktûl ile mağdurları bıçakla yaralamış, eline geçirdiği bıçakla maktûlün önce sağ karın kısmına vurarak karaciğer sağ alt lobunu, bununla da yetinmeyerek bıçağı yukarı doğru hareket ettirerek sağ diyaframayı parçalayarak, ölüme neden olmuştur. Bu şekilde gerçekleşen olayda üzüntü ve kızgınlığın etkili olduğu, dolayısıyla, ağır düzeydeki haksız tahrik altında işlenmiş kasten öldürme ve kasten yaralama suçlarından bahsedilebilirse de, mazur görülebilecek bir korku, panik ya da heyecanın tesirinden söz edilemeyeceğinden, 5237 sayılı TCY’nın 27. maddesinin 2. fıkrasının uygulanma koşullarının oluştuğu söylenemez.

Bu itibarla; Özel Daire bozma kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, yerel Cumhuriyet savcısı temyizinin kabulüyle, direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.11.2009 gün ve 225-407 sayılı direnme hükmünün, tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA,

2- Dosyanın Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.10.2010 günü yapılan müzakerede tebliğnamedeki isteme uygun olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15157, Karar No: 2024/973, Tarih: 05.02.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/15157 E.  ,  2024/973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/825 E., 2016/169 K.

SUÇLAR : Dolandırıcılık, sahteliğini bilmeden kabul ettiği parayı sahteliğini bilerek tedavüle koyma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Cumhuriyet savcısı, sanık

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 02.12.2015 tarihli ve 2015/15408 sayılı iddianamesiyle sanık hakkında dolandırıcılık ve sahteliğini bilmeden kabul ettiği parayı sahteliğini bilerek tedavüle koyma suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 197 nci maddesinin üçüncü fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle Konya Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır.

2. Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.02.2016 tarihli ve 2015/825 Esas, 2016/169 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a) Dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) Sahteliğini bilmeden kabul ettiği parayı sahteliğini bilerek tedavüle koyma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin üçüncü fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

3. Tebliğnamede; sanığın suça konu paraların sahte olduğunu bildiğine dair delillerin neler olduğunun gösterilmediği, kabule göre de fiilinin 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi uyarınca daha ağır cezayı ihtiva eden dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gerekçesiyle görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Cumhuriyet savcısının temyizi; sanığın tek bir fiille iki ayrı suç işlediğine, 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi uyarınca daha ağır yaptırımı düzenleyen dolandırıcılık suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken ayrıca parada sahtecilik suçundan da hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna, kabule göre de sanığın yalnızca suç işleme kişiliğinden bahsedilerek yeterli gerekçe gösterilmeden 5237 sayılı Kanun'un 62 ve 51 inci maddelerinin tatbik edilmediğine ilişkindir.

1.Cumhuriyet savcısının temyizi; sanığın tek bir fiille iki ayrı suç işlediğine, 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi uyarınca daha ağır yaptırımı düzenleyen dolandırıcılık suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken ayrıca parada sahtecilik suçundan da hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna, kabule göre de sanığın yalnızca suç işleme kişiliğinden bahsedilerek yeterli gerekçe gösterilmeden 5237 sayılı Kanun'un 62 ve 51 inci maddelerinin tatbik edilmediğine ilişkindir.

2. Sanığın temyizi; paraları sahte olduğunu bilmeden kullandığına, bu parayı kendisine para üstü olarak veren kişinin araştırılmadığına, asıl bu kişinin suçlu olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın suç tarihi olan 21.06.2015 tarihinde merkez bankasının raporuna göre sahteliği ve aldatıcılık niteliği sabit 20,00 TL'lik banknotu seyyar satıcılık yapan şikâyetçiye vererek 1,00 TL ye iki adet permatik ve 19,00 TL para üstünü aldığı, yaklaşık 30 dakika sonra aynı seyyar satıcıya aynı seri numaralı sahte 20,00 TL lik bir adet daha banknot vermek suretiyle yara bandı ve krem satın almak istediği, seyyar satıcının paranın sahteliğinden şüphelenerek şikâyetçi olduğu anlaşılmıştır.

2. Sanık suça konu parayı sigara alırken 50,00 TL üstü olarak bir bakkaldan aldığını ve sahte olduğunu bilmediğini savunmuştur.

3. Mahkemece her iki suçtan da sanık hakkında mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1.Tebliğnamede Hukuki Süreç bölümünün (3) numaralı paragrafında izah edilen gerekçelerle bozma yönünde görüş serdedilmiş ise de; sanığın kısa aralıklarla sahte 20,00 TL lik banknotları verip çok düşük miktarda ürün ve para üstü alması karşısında; sahte olduğunu bildiği parayı tedavüle koyduğu, özgülenmiş kastının sahte parayı piyasaya sürmeye yönelik bulunduğu gözetilerek sanık hakkında yalnızca 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin üçüncü fıkrasına temas eden sahteliğini bilmeden kabul ettiği parayı sahteliğini bilerek tedavüle koyma suçundan hüküm kurulması gerekirken her iki suçtan ayrı ayrı mahkûmiyet kararları verilmesi,

2.Kabule göre de;