muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1320, Karar No: 2018/986, Tarih: 25.04.2018

İfade özgürlüğü geniş bir şekilde yorumlanmakta ise de, sınırsız olmadığı da Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci fıkrasında belirtilmiştir. Burada çözülmesi gereken temel sorun ifade özgürlüğü ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın hangi ölçütlere göre saptanacağı sorunudur.

AİHM önüne gelen uyuşmazlıklarda yapılan müdahalenin ifade özgürlüğünü ihlal edip etmediğini aşağıdaki kriterleri uygulayarak tespit etmektedir:

1. Müdahalelerin yasayla öngörülmesi:

AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan “yasayla öngörülme” ifadesinin, ilk olarak, itiraz konusunun iç hukukta bir dayanağı olması gerektiğini hatırlatır. Ancak söz konusu ifade hukuki normların ilgili kişinin erişiminde olmasını, sonuçlarının öngörülebilmesini ve hukukun üstünlüğü ilkesine uygun olmasını gerektiren kanun niteliğine de atıfta bulunmaktadır (Association Ekin/Fransa, başvuru no: 39288/98; Ürper ve diğerleri/Türkiye kararı, başvuru no: 14526/07, 14747/07, 15022/07, 15737/07, 36137/07, 47245/07, 50371/07, 50372/07 ve 54637/07, 20 Ekim 2009).

2. Müdahalelerin meşru bir amaç izleyip izlemediği konusu:

Sözleşme’nin 10/2. maddesine göre, bu özgürlüklerin kullanılması “…demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.”

Açıkça görüldüğü üzere yasayla düzenlemek şartıyla “başkalarının şöhret ve haklarının korunması” amacıyla ifade özgürlüğünün sınırlandırılabileceği kabul edilmekte olup sınırlama haklı olsa bile, bu kez sınırlamanın orantılılığı gündeme gelecektir (bkz. sınırlamanın orantısızlığı konusunda Pakdemirli/Türkiye kararı). Ancak kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığı konusunda kuşku yoktur. Diğer bir deyişle, terazide bir yanda siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihin daha çok ifade özgürlüğünden yana kullanıldığı söylenebilir (Osman Doğru, Atilla Nalbant; İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi Açıklama ve Önemli Kararlar, C. 2, Ankara 2013, s. 232).

3. Müdahalelerin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı konusu:

3. Müdahalelerin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı konusu:

İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun temel yapılarından birini oluşturduğu ve toplumun gelişimi ve bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşullarından biri olduğu hatırlatılmalıdır (Lingens/Avusturya, A Serisi no. 103). İfade özgürlüğü istisnalara tabi olsa da, bu istisnalar dar bir biçimde yorumlanmalı ve sınırlama nedeni ikna edici bir biçimde ortaya konmalıdır (Observer ve Guardian/Birleşik Krallık, A Serisi no. 216).

Kabul edilebilir eleştiri sınırları hususunda ise AİHM, sıradan bir kimse ile karşılaştırıldığında bu sınırların, halka mal olmuş bir kişi olarak hareket eden siyaset adamları için daha geniş olduğunu bir çok kez kabul etmiştir. Siyasetçilerin fiil ve davranışları, kaçınılmaz olarak ve bilinçli bir şekilde, gazetecilerin olduğu kadar vatandaşların, hepsinden çok da siyasi rakibinin sıkı bir denetimine tabidir. Bir siyaset adamı, özellikle de kendisi eleştiriye yol açabilecek halka açık konuşmalar yaptığı zaman daha fazla hoşgörü göstermelidir. Elbette siyaset adamının namını koruma hakkı vardır, hatta özel yaşamının dışında bile, fakat ifade özgürlüğüne getirilen istisnalar dar bir yorumu zorunlu kıldığından, bu korumanın gerektirdikleri ile siyasi sorunların özgürce tartışılmasının getirdiği yararlar denge içinde olmalıdır (Bkz., özellikle, Oberschlick/Avusturya (no:2), 1 Temmuz 1997 tarihli karar, Derleme 1997-IV, ss. 1274-1275, § 29 ve adı geçen Lingens/Avusturya kararı, başvuru no: 9815/82, 08 Temmuz 1986, parag. 42).

Bu bağlamda Mahkeme, Sözleşme'nin 10/1. maddesinde güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini gerçekleştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatır. İfade özgürlüğü, Sözleşme'nin 10/2. madde sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olmaz (Handyside, parag. 49, başvuru no: 5493/72, 07.12.1976).

Dikkat edilmesi gereken bir diğer husus ise, “değer yargısı” ile “olaya dayalı bilgilendirme” arasında ayırım yapmaktır. Bir olayın olup olmadığı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi gerçekleştirilemez ve kanaat özgürlüğüne müdahale oluşturur. AİHM’ne göre ulusal hukukun bu ayrımı öngörmemesi kendi başına ifade özgürlüğüne aykırılık oluşturabilir.

Dikkat edilmesi gereken bir diğer husus ise, “değer yargısı” ile “olaya dayalı bilgilendirme” arasında ayırım yapmaktır. Bir olayın olup olmadığı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi gerçekleştirilemez ve kanaat özgürlüğüne müdahale oluşturur. AİHM’ne göre ulusal hukukun bu ayrımı öngörmemesi kendi başına ifade özgürlüğüne aykırılık oluşturabilir.

Konunun iç hukukumuzda nasıl yer aldığı konusuna gelince; Anayasa’ya göre, herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir ve her ne sebep ve amaçla olursa olsun kimse, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; düşünce kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz. Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir ve bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar.

Anayasa’nın 26. maddesinin ikinci fıkrasında bu hürriyetlerin kullanılması, sınırlandırılması düzenlenmiş; millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabileceği ifade edilmiştir.

Düşünce ve kanaat özgürlüğü sınırının aşılması ve kişilik hakkına saldırı seviyesine ulaşması hâlinde, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 58. ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddeleri gereğince manevi tazminat istenebilecektir.

Tüm bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay incelendiğinde; tarafların milletvekili oldukları, 29.03.2012 tarihli TBMM birleşiminde davacının kürsüde konuşma yaptığı sırada davalı ile aralarında sözlü ve fiziki müdahaleye varan tartışma yaşandığı, ertesi günü 30.03.2012 tarihinde davalı tarafından yapılan basın açıklamasında davacı hakkında ''ağzından salyalar akarak koşan kim, görüntülerde var'' şeklinde sözler kullanıldığı, bu açıklamanın yazılı ve görsel basın yayın organlarında yer bulduğu hususlarında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Ancak dava konusu basın açıklaması bir bütün olarak ele alındığında, davalı tarafından kullanılan sözlerin yukarıda vurgulanan AİHM içtihatları karşısında, ifade özgürlüğü kapsamında korunması gereken kişisel değer yargısı niteliğinde olmadığı, ''ağzından salyalar akarak koşmak'' ifadesinin insana yakışmayan bir benzetme olduğu, insana ait olmayan bir nitelemede bulunması nedeniyle ve çağrıştırdığı anlam itibariyle küçültücü olup hakaret içerdiği, davacının siyasi bir faaliyetine yönelik eleştiri niteliğinde olmadığı gibi siyasilerin katlanması gereken eleştiri sınırlarını da aştığı, davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği kabul edilmelidir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, davalı tarafından basın açıklamasında kullanılan sözlerin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmadığı, bu nedenle direnme kararının onanması gerektiği belirtilmişse de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde görülmemiştir.

O hâlde Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 25.04.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18792, Karar No: 2017/24315, Tarih: 02.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/18792 E.  ,  2017/24315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 12/04/2016 gün ve 2016/1488 Esas - 2016/7601 Karar sayılı ilama karşı davacı idare ile ihbar olunan ... Deri Org. San. Böl. vekillerince verilen dilekçeler ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, Yargıtay kararında yazılı gerekçelere göre karar düzeltme isteği HUMK'nun 440.maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirine uymadığından REDDİNE, davacı idare ile ihbar olunan ... Deri Org. San. Böl. peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına, H.U.M.K’nun 442. maddesi göz önünde bulundurularak takdiren 270,00-TL. para cezasının karar düzeltme isteyenlerden ayrı ayrı alınarak Maliye Hazinesine gelir kaydedilmesine, 02/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10507, Karar No: 2015/2513, Tarih: 13.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/10507 E.  ,  2015/2513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, kooperatifin eski ortaklarından olan ...'in davacı kooperatifte bulunan ortaklık payını davalıya devrettiğini, ortaklık payını ...'ten devir alan davalının devreden ortağın davacı kooperatife olan devir tarihindeki işyeri yapı maliyet borcunu ödemek amacı ile düzenlediği senetleri, ciro ederek davacı kooperatife vermiş olduğunu, davalı tarafından kooperatif borcuna istinaden düzenlenen senetler vadesinde ödenmediği için davacı kooperatif tarafından icra takibine girişildiğini, davalının yapmış olduğu itirazlar ile takibin durdurulduğunu ileri sürerek itirazın iptaline ve takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiş, cevaba cevap dilekçesinde netice-i talebini değiştirerek davasını alacak davası olarak değiştirmiştir.

Davalı vekili, takibe konu yapılan bonolar ve alacağın zaman aşımına uğradığını, davacı kooperatifin bonoları, ciro yoluyla hamili bulunması nedeniyle davalı keşideci ile davacı kooperatif arasında mevcut bir temel borç ilişkisinden söz edilemeyeceğini, davacı kooperatifin ortaklık alacaklarından dolayı payı devralan ortağına başvurma süresinin (zamanaşımı) beş yıl olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının kooperatif ortaklığını devreden dava dışı ...'ten tüm hak ve vecibeleri ile birlikte 2 adet dükkanı devir aldığı ve ortaklık devir işleminin yönetim kurulu kararı ile kabul edilerek ortaklar pay defterine üye olarak kayıt edildiği, davalının devir yoluyla davacı kooperatifin ortağı bulunduğu, devreden dava dışı Hikmet Keklik'in, kooperatife olan tüm eski borçlarından davacı kooperatife karşı 1163 sayılı kanunun 35. maddesi gereğince sorumlu olduğu, davalının dava dışı ...in davacı kooperatife cari borcundan devir alan sıfatı ile sorumlu olduğu, bu nedenle temel hukuki ilişkinin kooperatif üyeliğinin devri gereğince oluşması nedeniyle davalının zamanaşımına ilişkin itirazlarının yerinde olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, ortaklık borcuna dayalı alacak istemine ilişkindir. Davacı taraf davasını 01.04.2013 tarihinde ıslah etmiştir. Dayanak olarak sunulan en ileri tarihli bono 30.10.2007 vade tarihli olup, TBK'nın 147/4 maddesi uyarınca 5 yıllık zaman aşımı süresi dolmuş olduğundan bu hususun dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, ortaklık borcuna dayalı alacak istemine ilişkindir. Davacı taraf davasını 01.04.2013 tarihinde ıslah etmiştir. Dayanak olarak sunulan en ileri tarihli bono 30.10.2007 vade tarihli olup, TBK'nın 147/4 maddesi uyarınca 5 yıllık zaman aşımı süresi dolmuş olduğundan bu hususun dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13329, Karar No: 2010/4842, Tarih: 03.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/13329 E.  ,  2010/4842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 4.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.07.2008 tarih ve 2007/494 - 2008/1003 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından yangın sigortası ile sigortalı bulunan ... Tekstil San. Tic. Ltd. Şti’ne ait fabrikanın elektrik atölyesinde 26.8.2005 tarihinde davalıdan satın alınan UPS sisteminin akülerinde hatalı montaj yada işçilik sonucu yangın çıkması nedeniyle hasarın meydana geldiğini, müvekkilinin 14.2.2006 tarihinde sigortalıya 2.314 TL hasar bedeli ödediğini, müvekkili şirketin sigortalının haklarına halef olduğunu, hasar bedelinin tahsili için Kadıköy 4. İcra Müdürlüğü'nün 2006/10281 sayılı dosyası üzerinden yapılan takibin davalının itirazıyla durduğunu ileri sürerek, haksız itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cihazın sigortalı şirkete çalışır durumda ve eksiksiz teslim edildiğini, yangın ekspertiz raporunda UPS ünitesi akülerinin yanması ile yangının başladığının belirlendiğini, ancak cihazın sağlam olarak teslim edildiğini, sigortalı şirkete ortamdaki hava akımının sağlanması gerektiği hususunda sözlü ve yazılı olarak uyarıda bulunulduğunu, ortamın hava akışı ve yeterli soğutma tertibatı olmadığı için akülerin ısınmış olduğunu, sigortalının cihazı soğutmaya yönelik bir çalışma yapmadığını, ortamdaki aşırı sıcaklığın etkisiyle cihazın ısısının yükselerek akülerin aşırı ısınıp alevlenmesiyle yangın olayının meydana geldiğini, müvekkilinin ortamın aşırı ısınmasında sistemin devre dışı kalacağı vaadinde bulunmadığını, ücret farkı olduğu için sigortalı tarafından elle kapatılan sistemin tercih edildiğini, sigortalı şirketin olayda ihmalinin bulunduğu, müvekkilinin kusurlu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, hasarın kesintisiz güç kaynağını besleyen akülerin kısa devre yapması sonucu oluşan yangın sebebiyle meydana geldiği, davalının sistemi kurmadan önce ön çalışma yapıp ortam ısısının kontrolü için hizmeti alanı uyarıp ısı kontrolünün sağlanacağı sistemi kurdurup sistemi o şekliyle devreye alması gerektiği, ısı kontrolü sisteminin sigortalı tarafından kurulmaması halinde ise davalı tarafından kurulan sistemin ısının aşırı yükselmesi halinde tehlikeli bir durumun ortaya çıkmaması için kendini devre dışı bırakmasının gerekli olduğu, ortamın aşırı ısınmasında veya benzer olayda sistem kendisini devre dışı bırakıp olayın meydana gelmesine engel olunmadığını, davalının %100 kusurlu bulunduğu gerekçesiyle, alacağına ilişkin itirazın iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporu ve gerekçede davalı şirketin gerekli havalandırma sistemi kurulmadan montaj yapması nedeniyle meydana gelen zararın tamamından sorumlu olduğu kablu edilmişse de, taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan 14.08.2005 tarihli servis fişinde davalının sigortalıyı hava akışının sağlanması hususunda uyardığı, buna rağmen davacı sigortalısının hava akışını sağlamadığı, yangının da bu sebeple çıktığı ve ayrıca davacı sigortalısının UPS sisteminin manuel kullanılabilen türünü tercih etmiş bulunmasına göre, otomatik olarak devre dışı kalan sistemi monte etmemiş olan davalının tam kusurlu olduğunun kabulü de mümkün değildir. Açıklanan bu nedenlerle rizikonun meydana gelmesinde davacının sigortalısının da müterafik kusurunun bulunup bulunmadığı değerlendirilmeksizin, yazılı gerekçelerle davalının tüm zarardan sorumlu tutulması yerinde görülmemiş, kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 03.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2016, Karar No: 2025/4707, Tarih: 24.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/2016 E.  ,  2025/4707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali ile ilaç bedelinin Kurumca karşılanması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Kurum işleminin iptali ile tedavi süresince akıllı kanser ilacının Kurumca karşılanmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; talep konusu ilacın SUT kapsamında bulunmadığını, Kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

İstinaf yoluna başvuran davalı vekili; kararın haksız ve hukuka aykırı olduğu, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi talebiyle istinaf yoluna başvurulduğu görülmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi talebiyle temyiz yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Kurum işleminin iptali ile tedavi süresince akıllı kanser ilacının Kurum tarafından karşılanması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1-5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 63. maddesinde, genel sağlık sigortalısının ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sağlıklı kalmalarını; hastalanmaları halinde sağlıklarını kazanmalarını; iş kazası ile meslek hastalığı, hastalık ve analık sonucu tıbben gerekli görülen sağlık hizmetlerinin karşılanmasını, iş göremezlik hallerinin ortadan kaldırılmasını veya azaltılmasını temin etmek amacıyla Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri sayılmış; anılan maddenin (f) bendinde Kurumun, “…sağlanacak sağlık hizmetleriyle ilgili teşhis ve tedavileri için gerekli olabilecek kan ve kan ürünleri, kemik iliği, aşı, ilaç, ortez, protez, tıbbî araç ve gereç, kişi kullanımına mahsus tıbbî cihaz, tıbbî sarf, iyileştirici nitelikteki tıbbî sarf malzemelerinin sağlanması, takılması, garanti süresi sonrası bakımı, onarılması ve yenilenmesi hizmetleri…” sağlayacağı, değişik 2. fıkrasında, Kurum, finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemleri ile (f) bendinde belirtilen sağlık hizmetlerinin türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, ödeme usul ve esaslarını Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığının görüşünü alarak belirlemeye yetkilidir. Ancak, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının görüşünün alınması (f) bendinde belirtilen ortez, protez ve diğer iyileştirici nitelikteki araç ve gereçlerin miktarını, standartlarını, sağlanmasını, uygulanmasını, kullanma sürelerini ve garanti süresi sonrası bakım, onarım ve yenilenmesi hususlarını kapsar. Kurum, bu amaçla komisyonlar kurabilir, ulusal ve uluslararası tüzel kişilerle işbirliği yapabilir. Komisyonların çalışma usul ve esasları Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığının görüşü alınarak Kurumca belirleneceği belirtilmiştir. Anılan Kanunun 64. maddesinin uyuşmazlık konusu dönemdeki düzenlemesine göre; Kurumca finansmanı sağlanmayacak sağlık hizmetlerinin, vücut bütünlüğünü sağlamak amacıyla yapılan ve iş kazası ile meslek hastalığına, kazaya, hastalıklara veya konjenital nedenlere bağlı olarak ortaya çıkan durumlarda yapılacak sağlık hizmetleri dışında estetik amaçlı yapılan her türlü sağlık hizmeti ile estetik amaçlı ortodontik diş tedavileri; geleneksel, tamamlayıcı, alternatif tıp uygulamaları ve Sağlık Bakanlığınca izin veya ruhsat verilmeyen sağlık hizmetleri ile Sağlık Bakanlığınca tıbben sağlık hizmeti olduğu kabul edilmeyen sağlık hizmetleri, yabancı ülke vatandaşlarının, genel sağlık sigortalısı veya genel sağlık sigortalısının bakmakla yükümlü olduğu kişi sayıldığı tarihten önce mevcut olan kronik hastalıkları olduğu belirtilmiştir. Aynı şekilde 72. maddesinde 65. madde gereği ödenecek gündelik, yol, yatak ve yemek giderlerinin Kurumca ödenecek bedellerini belirlemeye Sağlık Hizmetleri Fiyatlandırma Komisyonu yetkilidir