muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13819, Karar No: 2023/7527, Tarih: 19.09.2023

II. CEVAP

1. Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konuşu taşınmazın 1939 yılında yapılan ilk orman tahdidine göre orman sınırları içerisinde kalan devlet ormanı olarak belirlendiğini, doğal servet ve kaynak niteliğindeki ormanlarda tapu tesisi zilyetlik gibi işlemlerin geçersiz olduğunu, taşınmazın geçmiş dönemde 2/A ve 2/B olarak sınırlandırılmamış olduğunu, 1988 yılında yapılan orman kadastro çalışmalarında da orman sınırları içinde olduğunun tespit edildiğini, 6292 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilmesinin mümkün olmadığını, iadesi veya bedeli ödenmesi gereken taşınmazlardan olmadığını, dava konusu taşınmazın orman idaresine tahsis edildiğini ve dava ile ilgisinin bulunmadığını, bu nedenle ... İstanbul Orman İşletme Müdürlüğüne davanın ihbar edilmesini talep ettiklerini; açılan davada İdari Yargının görevli olduğunu, idare yönünden dosyanın tefrik edilerek yargı yolu nedeniyle reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2. İhbar olunan ... vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş orman tahdidi içerisinde olduğunu, tapunun iptali ile orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmiş olduğunu, taşınmazın devlet ormanı olduğunu, davanın idare açısından öncelikle husumet yönünden reddine karar verilmesini, tapu sicilinin tutulmasından dolayı Hazinenin sorumlu olduğunu, davanın esasına girilse bile devlet ormanlarının arsa veya tarla olarak nitelendirilip değer tespiti yapılamayacağını, davacının burayı hiçbir şekilde kullanılmamış olduğunu ve üzerinde fiilen orman örtüsü ile kaplı olduğunu, haksız ve hukukî dayanaktan yoksun olan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, 8.681.120,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, 8.681.120,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece oluşturulan hüküm öncesi dosyaya giren tüm verilerin arazinin dava tarihi itibari ile kıymetinin 8.681.120 TL olduğunu teyit ettiğini, dava tarihinden ileri bir tarih için kıymet takdiri de söz konusu olamayacağına göre hükmü istinaf incelmesine görülmekte bir menfaatlerinin bu aşamada bulunmadığını, gerek dava gerekse ıslah dilekçesinde fazlaya dair haklar saklı tutulmuş olup bu kapsamda talep sonucunun artırıldığını, ilk hüküm istinaf edildiğine ve dava dilekçesinde fazlaya dair haklarının saklı tutulduğuna göre ıslah yolu ile talebin artırılması caiz olup Mahkemenin kısmi kabulünün doğru olmadığını, Yerel Mahkeme kararının kaldırılarak 28.03.2019 tarihli ıslah dilekçesinde belirtilen 11.419.040 TL alacağın faizi ile birlikte hüküm altına alınmasına karar verilmesini gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tescil edildiğinden husumetin yöneltilemeyeceğini, husumetin Orman Genel Müdürlüğüne yöneltilmesi gerektiğini, davanın hak düşürücü sürede açılmadığını, Orman Genel Müdürlüğüne karşı Eyüp 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/168 Esas sayılı dosyası ile tapu kaydındaki şerhin terkini davasında davanın reddine karar verildiğini, kararın kesinleştiğini, davanın seyri sırasında davacının mülkiyet hakkının sona ermesi nedeniyle eldeki davanın taleplerinin ileri sürülemeyeceğini, davacının aktif husumet ehliyeti kalmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, keşif sonucu düzenlenen raporda belirtilen değerin çok yüksek olduğunu, önceki raporlarla karşılaştırıldığında aykırılıkların mevcut olduğunu, taşınmazın arsa ya da tarla niteliğinde kabul edilerek rapor düzenlendiğini, 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesince devletin sorumlu olması için tapu memurunun kasıtlı ve kusurlu eyleminin olması gerektiğini, bir zararın bulunmadığını, madde kapsamındaki kusursuz sorumluluktan söz edilerek Hazineden tazminat istenmesinin kamu düzenine aykırı olduğunu, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tapu iptal kararının kesinleşme tarihi 2011 yılı itibarıyla arazi vasfındaki taşınmazın değerinin resmî veriler ışığında net gelir yöntemiyle belirlenmesine, davacı vekili tarafından ilk karara karşı sadece faiz talebi yönünden istinaf yoluna başvurulmuş olup hüküm altına alınan miktar itibarıyla Hazine lehine usulî muktesap hak durumu oluştuğundan Mahkemece ilk karardaki miktar üzerinden karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmamasına göre verilen karar usul ve kanuna uygun olup kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından taraf vekillerinin istinaf itirazlarının reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun 1007 nci maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Sorumluluk” başlıklı 1007 nci maddesi.

3. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 tarihli ve 2009/4 - 383 Esas, 2009/517 Karar sayılı kararında tapu işlemlerinin kadastro tespit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğu, tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan bu kayıtlarda yapılan hatalardan 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi anlamında Devletin sorumlu olduğunun kabulünün gerektiği, Devletin sorumluluğunun kusursuz sorumluluk olduğu, bu işlemler nedeniyle zarar görenlerin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince zararlarının tazmini için Hazine aleyhine adlî yargıda dava açabilecekleri belirtilmiştir.

4. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan güven duygularını sağlamak bakımından aynî hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk, asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

4. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan güven duygularını sağlamak bakımından aynî hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk, asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

5. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince açılan davalarda, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu sahibinin oluşan gerçek zararı neyse tazminatın miktarı da o kadar olmalıdır. Gerçek zarar, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu malikinin mal varlığında meydana gelen azalmadır. Tazminat miktarı zarar verici eylem gerçekleşmemiş olsaydı zarar görenin mal varlığı ne durumda olacak idiyse aynı durumun tesis edilebileceği miktarda olmalıdır. Zarara uğrayan kişinin gerçek zararı ise tazminat miktarının belirlenmesinde esas alınacak değerlendirme tarihine göre belirlenecek olup bu tarihe göre tapusu iptal edilen taşınmazın niteliği ve değeri belirlenmelidir. Taşınmazın niteliği arazi ise net gelir metodu yöntemi ile arsa vasfında ise değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması suretiyle gerçek değer belirlenmelidir.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dosyanın incelenmesinde; dava konusu İstanbul ili, Eyüp ilçesi, ..., 3 pafta ... parsel sayılı taşınmazın evveliyatında davacılar adına müştereken kayıtlı olduğu, taşınmazın davacıların murisi ... tarafından satın alma yoluyla iktisap edildiğini, 29.03.1985 tarihte taşınmaz üzerinde herhangi bir orman şerhinin bulunmadığı, 28.11.1995 tarihinde tapu kaydına orman şerhi verildiği, bilahare Orman idaresi tarafından taşınmazın orman sınırları içinde olması nedeniyle tapusunun iptali istemiyle açılan dava sonucunda İstanbul 20. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/71 Esas ve 2010/398 Karar sayılı ilâmı ile tapu kaydının iptaline ve orman vasfı ile ... adına tesciline karar verildiği, hükmün Yargıtay aşamasından geçerek 02.06.2011 tarihinde kesinleştiği, davacıların tapunun iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemiyle dava açtıkları anlaşılmaktadır.

3. Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre değerlendirme tarihi itibarıyla arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza net gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve taşınmazın gerçek bedelinin 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesi gereğince davalı Hazineden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre değerlendirme tarihi itibarıyla arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza net gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve taşınmazın gerçek bedelinin 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesi gereğince davalı Hazineden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aleyhine temyiz olunan davacılar yararına 03.09.2022 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince takdir olunan 8.400,00 TL vekâlet ücretinin temyiz eden davalı Hazineden alınmasına,

Davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/316, Karar No: 2019/4157, Tarih: 06.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/316 E.  ,  2019/4157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; ... köyünde ikamet eden oğulları ... 'ın, elektriklerin sürekli gidip gelmesi üzerine, elektriği tamamen kesmek için davalı kuruma ait trafoda bulunan seksonel kolu indirmeye çalıştığı sırada, elektrik akımına kapılarak 19/09/2010 tarihinde hayatını kaybettiğini, davalı kurum görevlisi tarafından hazırlanan olay yeri inceleme raporunda da müteveffanın elektrik akımına kapılmış olabileceğinin belirtildiğini, savcılık soruşturma dosyasında alınan bilirkişi raporu doğrultusunda kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini, raporun eksik ve hatalı olduğunu, davalı tarafın olayın meydana gelmesinde kusurunun bulunduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik her bir davacı yönünden ayrı ayrı 1.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı; davalı kuruma husumet yöneltilemeyeceğini, davanın zamanaşımına uğradığını, müteveffanın ölüm sebebinin araştırılmasının gerektiğini, dava konusu trafonun davalı kuruma ait olduğuna dair herhangi bir delil ve emarenin bulunmadığını, elektrik tesislerinin bilimsel esaslara ve kuvvetli akım yönetmeliğinde öngörülen esaslara uygun olarak yapıldığını, olayın meydana geldiği yerde herhangi bir elektrik arızasının bulunmadığını, sorumlulukları altında bulunan trafo ve hatların bakımının yapıldığını, dava konusu olayda davalı kurumun sorumluluğuna gidilemeyeceğini savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; olayın meydana geldiği direğin davalı kuruma ait olmadığı, dava dışı ... 'ın mülkiyetinde bulunan tarımsal sulama amacı ile kurulmuş elektrik tesisinin bir parçası olduğu ve özel trafo niteliğinde bulunduğu, bu sebeple davalı kurumun sorumluluğuna gidilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; Türk Borçlar Kanununu'nun 69. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Bir binanın veya diğer yapı eserlerinin maliki, bunların yapımındaki bozukluklardan veya bakımındaki eksikliklerden doğan zararı gidermekle yükümlüdür. (TBK m.69; BK m.58)

Dava; Türk Borçlar Kanununu'nun 69. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Bir binanın veya diğer yapı eserlerinin maliki, bunların yapımındaki bozukluklardan veya bakımındaki eksikliklerden doğan zararı gidermekle yükümlüdür. (TBK m.69; BK m.58)

Yapı malikinin sorumluluğu, bir bina ya da diğer bir inşa eserinin bizatihi kendisinden kaynaklanan bir nedenle oluşan zarardan sorumluluğu kapsamakta olup, niteliği itibariyle kusursuz sorumluluk türlerinden "olağan sebep sorumluluğu"dur. Burada malike kurtuluş kanıtı sunma olanağı tanınmamıştır. Malik ancak illiyet bağını kesen sebeplerin (mücbir sebep, zarar görenin kendi kusuru, üçüncü kişinin ağır kusuru gibi) varlığı durumunda sorumluluktan kurtulabilir.

Enerji nakil hatları da yapı eseri niteliğinde olup, bölgede elektrik enerjisinin dağıtımını yerine getirmektedir. Bu faaliyet, varlığı ve niteliği itibariyle bir tehlike ve dolayısı ile zarar ihtimali taşıdığından, davalı şirketin sorumluluğu, bir sebep sorumluluğu olan kusursuz (objektif) sorumluluktur.

Elektrik enerjisinin taşındığı enerji nakil hattı ile gerçekleşen zarar arasında uygun illiyet bağının bulunması sorumluluk için yeterlidir. Sorumlu kişi veya işletmenin, kusurlu olup olmaması, özen ödevini yerine getirip getirmemesi, işletme veya nesnede (şeyde) bir bozukluk veya noksanın bulunup bulunmaması, meydana gelen zararın tazmin borcu yönünden bir etkiye sahip değildir. Zira bunların sebep oldukları zararlarda, kusurun bulunup bulunmadığı ya da rolünün olup olmadığı çoğu zaman bilinemediği veya ispat edilemediği gibi, sorumlu kişi veya işletme, her türlü özeni gösterse, gözetim ve denetim ödevini yerine getirse, gerekli bütün tedbirleri alsa bile, çoğu zaman zararın meydana gelmesini önlemek mümkün değildir. Bu sebeple sorumluluğun bağlandığı olgu ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulduğu zaman , sorumluluk da gerçekleşmiş olacağından, bu işletme veya nesnelerin sahip veya işletenleri , bunların sebep oldukları zararı gidermek sorundadır. ( Prof. Dr. Fikret Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler 1991 Baskı Cilt 2 sf: 14-15)

Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nin 5. Maddesinde; kuvvetli akım tesislerinin, cana ve mala herhangi bir zarar vermeyecek ve tehlike oluşturmayacak bir biçimde yapılması gerektiği hükme bağlanmıştır.

Bu bağlamda; elektrik dağıtım şirketleri, elektrik verdiği ve abonelik tesis ettiği hatları denetlemek ve kontrol etmekle yükümlüdür. Şayet özel hat olması gereken gibi tesis edilmemişse bunu düzelttirmek , gerektiğinde elektriğini kesmek durumundadır. Elektrik dağıtım şirketi, kontrol ve denetim görevini yerine getirmezse doğan zarardan müteselsil olarak sorumlu olacaktır.

Bu bağlamda; elektrik dağıtım şirketleri, elektrik verdiği ve abonelik tesis ettiği hatları denetlemek ve kontrol etmekle yükümlüdür. Şayet özel hat olması gereken gibi tesis edilmemişse bunu düzelttirmek , gerektiğinde elektriğini kesmek durumundadır. Elektrik dağıtım şirketi, kontrol ve denetim görevini yerine getirmezse doğan zarardan müteselsil olarak sorumlu olacaktır.

Somut olayda; olay yeri inceleme raporu, adli tıp raporu, mahkemece yargılama sırasında alınan bilirkişi raporu, tanık beyanları ve diğer belgeler dikkate alındığında; davacıların oğulları müteveffa ...'ın, 19.09.2010 tarihinde, evinin yakınındaki trafo direğine çıkarak elektrik hattındaki arızayı gidermeye çalıştığı esnada, elektrik akımına kapılarak vefat ettiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece; davalı ... şirketinin, özel trafonun usulüne uygun yapılıp yapılmadığını denetlemek, elektrik verdiği ve abonelik tesis ettiği hatları kontrol etmekle yükümlü olduğu ve TBK'nın 69.maddesine göre kusursuz sorumluluğunun bulunduğu, müteveffanın ölümünün enerji nakil hattından kaynaklandığı, dolayısıyla uygun illiyet bağının kurulduğu dikkate alınarak, taraf ve Yargıtay denetimine uygun, konusunda uzman üç kişilik bilirkişi heyetinden kusur raporu alınmak suretiyle, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13817, Karar No: 2022/3209, Tarih: 01.06.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/13817 E.  ,  2022/3209 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Sakarya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.11.2018 tarih ve 2017/356 - 2018/356 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : Sanık hakkında TCK'nın 314/3 ve 220/7. maddeleri yollamasıyla TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 220/7 -2. cümle, 62, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet hükmüne yönelik düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar

Bölge adliye mahkemesince kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan kanuna eklenen geçici 5. maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığı görüldü;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yargılanan ve hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan mahkumiyet hükmü verilen sanığın, kovuşturma aşamasında kendisinin seçtiği bir müdafii bulunmadığı gibi CMK'nın 156. maddesi uyarınca da re'sen müdafi görevlendirilmediği, sanığa isnat edilen suçun niteliği dikkate alındığında, Anayasanın 36 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesinin zorunlu sonucu olarak CMK'nın 150. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca müdafi görevlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, savunma hakkının kısıtlanmasını netice verecek biçimde müdafi hazır bulundurulmaksızın hüküm kurulmak suretiyle CMK'nın 150/3, 188/1, 197/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

Ayrıntıları Dairemizin 2015/3 Esas sayılı kararında ve dairemizce de benimsenen, istikrar kazanmış yargısal kararlarda açıklandığı üzere;

Örgüte yardım suçunda kast unsuru yönünden, Yargıtay uygulamaları ve öğretideki görüşler incelendiğinde;

Bir suçun kanuni tanımında "bilerek", "bildiği halde", "bilmesine rağmen" gibi ifadelere açıkça yer veren suçlar olası kastla işlenemez (Prof.Dr. İzzet ÖZGENÇ, TCK Genel Hükümler, 7. Baskı, s. 241).

Kişi, örgütün işlediği somut fiili bilmese de terör örgütü olduğunu, sağladığı yardımın örgütün yararına kullanılacağını bilmeli ve bu irade ile hareket etmelidir. İnsani mülahazalarla yapılan yardımlar örgüte yardım suçunu oluşturmaz. Yapılacak her türlü yardımın suç olarak değerlendirilmemesi gerekir (Prof.Dr. A. Caner Yenidünya - Arşt.Görv. Zafer İçer, Suç İşlemek Amacıyla Örgüt Kurma, 1. Baskı, s. 56).