muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/877, Karar No: 2020/57, Tarih: 04.02.2020

Öğretide hâkim olan görüşe göre de 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin, 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinden farklı olarak; "tazminden çok pişmanlık" esasına dayandığı kabul edilmektedir (Durmuş Tezcan-Mustafa Ruhan Erdem-Murat Önok, Teorik Ve Pratik Ceza Özel Hukuku, 11. Baskı, Seçkin Yayınevi, Ankara 2014, s. 696-702; Veli Özer Özbek-Mehmet Nihat Kambur-Koray Doğan-Pınar Bacaksız-İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 8. Baskı, Seçkin Yayınevi, Ankara 2015, s. 615-618.).

Bu açıklamaların sonucu olarak; iade ve tazminin cebri icra yoluyla gerçekleştirilmesi, zararın failin rızası hilafına veya ondan habersiz olarak üçüncü kişilerce giderilmesi, eşyanın failin yakalanmamak için kaçarken atması sonucu veya kaçarken yakalanan failin üzerinde ele geçirilmiş olması gibi hâllerde, failin gerçek anlamda pişmanlığından söz edilemeyeceğinden, TCK'nın 168. maddesinin uygulanma şartları oluşmayacaktır. Bununla birlikte, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için mağdurun uğradığı zararın aynen geri verme veya tazmin suretiyle giderilmesi şartı yerine getirilirken duyulan pişmanlığın mutlaka sözle ifade edilmesi zorunluluğu bulunmayıp, davranışlar yoluyla da gösterilebileceği; yine sanığın en azından pişmanlığını ya da iade ve tazmine rıza gösterdiğini ortaya koyacak söz veya davranışlarda bulunması, karşı duruş sergilememesi koşuluyla, suç nedeniyle meydana gelen zararın, sanık adına, üçüncü kişilerce giderilmesi hâlinde de sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması olayın özelliklerine göre mümkün olabilecektir.

Maddenin uyuşmazlık konusunu ilgilendiren kısmen iade veya tazmin hâlinde etkin pişmanlığı düzenleyen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168. maddesinin dördüncü fıkrasının; “Kısmen geri verme veya tazmin halinde etkin pismanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için ayrıca magdurun rızası aranır” şeklindeki açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere kanun koyucu, kısmen iade veya tazmin nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasında, mağdurun iradesini esas almak suretiyle, bu hükmün uygulanabilmesini mağdurun rızası şartına bağlamış mağdurun kısmi iade ve tazmine rıza göstermemesi hâlinde ise, failin etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanamayacağını hüküm altına almıstır.

Kısmi iadeden ne kastedildiğine ilişkin kanun maddesinde ve gerekçesinde bir açıklama bulunmamakla birlikte, etkin pişmanlık müessesinin bir amacının da mağdurun suçtan gördüğü zararın giderilmesi ve uğradığı haksızlığın meydana getirdiği sonuçların onarılması olduğu göz önüne alındığında, kısmi iadenin mağduru tatmin edecek miktarda ve mağdur açısından doğrudan sonuç doğurucu nitelikte olması, ayrıca bunun sonucu olarak da mağdura ilave külfet yüklememesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında ikinci uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında ikinci uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Katılanı basit bir tıbbî müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif şekilde yaraladıktan sonra suça konu 1.400 TL, cep telefonu ve arabayı alan sanığın, jandarma görevlileri tarafından çağrılması üzerine arabayı getirerek teslim ettiği hâlde suça konu 1.400 TL’yi ve cep telefonunu iade etmediği olayda; etkin pişmanlık hükmünün uygulanabilmesi için sanığın pişmanlık göstermesinin gerektiği, pişmanlığın mutlaka sözle ifade edilmesi zorunluluğu bulunmayıp davranışlar yoluyla da gösterilebileceği, sanığın da atılı suçlamayı kabul etmemekle birlikte duyduğu pişmanlığın sonucu olarak suça konu arabayı getirerek teslim etmesi karşısında, soruşturma aşamasında bir kısım eşyanın iadesini sağlayan sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının tespiti için katılanın yeniden dinlenerek, kendisinden soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iadeye rıza gösterip göstermediğinin sorulmasından sonra, sonucuna göre sanık hakkında verilen cezadan etkin pişmanlık nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 168/3. maddesi uyarınca indirim yapılıp yapılamayacağına karar verilmesi gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının bu uyuşmazlık yönünden değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Daire onama kararının sanık ... ile ilgili kısmının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün, katılana kısmi iade nedeniyle ceza indirimine rızasının bulunup bulunmadığı sorulup, sonucuna göre sanık hakkında TCK’nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Katılanın kısmi iade nedeniyle ceza indirimine rızasının bulunması hâlinde sanık ... ile aynı durumda olan inceleme dışı sanık ... hakkında da TCK’nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabileceği göz önünde bulundurularak bu hususta Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bir değerlendirme yapılması mümkün görülmüştür.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a) Birinci uyuşmazlık yönünden REDDİNE,

b) İkinci uyuşmazlık yönünden değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 27.10.2015 tarihli ve 27324-44208 sayılı onama kararının sanık ... ile ilgili kısmının KALDIRILMASINA,

3- Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.05.2012 tarihli ve 115-126 sayılı sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün, katılana kısmi iade nedeniyle ceza indirimine rızasının bulunup bulunmadığı sorulup sonucuna göre sanık hakkında TCK’nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 04.02.2020 tarihinde yapılan müzakerede her iki uyuşmazlık yönünden de oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8439, Karar No: 2020/975, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/8439 E.  ,  2020/975 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7143, Karar No: 2013/9201, Tarih: 20.05.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/7143 E.  ,  2013/9201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 09/02/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 24/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır. (T.C. Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Davaya konu edilen olayda,davacının ... Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Yüksek Okulu Müdürü ve Antrenörlük Bölümü Başkanı olarak görev yaptığı sırada, aynı üniversitede Tıp Fakültesi Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı Başkanı olan davalı tarafından sistemli olarak mobbing (psikolojik baskı) uygulandığı ve bu nedenle zarara uğranıldığı ileri sürüldüğüne göre, Anayasa'nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası'nın 13/1. maddesi gereğince kamu görevlisi hakkında dava açılamayacağından kast ve kusur aranmaksızın husumet nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yasal düzenleme gözetilerek, davalı hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddedilmesi gerekirken, işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/05/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Yerel mahkemece açıklanan yasal düzenleme gözetilerek, davalı hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddedilmesi gerekirken, işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/05/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. maddesi gereğince memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen biçim ve koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabilir. İdare aleyhine böyle bir davanın açılabilmesi, hizmet kusurundan kaynaklanmış, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlar ile sınırlıdır. Kamu görevlisinin, özellikle haksız eylemlerde, Anayasa ve özel yasalardaki bu güvenceden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Dava dilekçesinde belirtilen maddi olgulardan davalının salt kişisel kusuruna dayanıldığının anlaşılması karşısında öncelikle bu iddia doğrultusunda delillerin toplanıp değerlendirilerek sonuca varılması gerekir. Açıklanan nedenlerle dairemizin bozma kararına katılmıyorum. 20/05/2013
Yargıtay — Esas No: 2015/7231, Karar No: 2016/2998, Tarih: 17.03.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/7231 E.  ,  2016/2998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada..... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/01/2014 gün ve 2012/484-2014/10 sayılı kararı onayan Daire’nin 31/03/2015 gün ve 2014/6895-2015/4454 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkette davalının %25, dava dış...’nin %75 ortak olduğunu, davalının müvekkili şirketin 2005 yılında kuruluşundan 22.08.2012 tarihine kadar müdürlük görevini yürüttüğünü, 22.08.2012 tarihinde alınan ortaklar kurulu kararı ile davalının müdürlükten azledildiğini ve diğer ortağın müdür olarak atandığını, yeni müdür tarafından şirket kayıtları üzerinde yapılan incelemede davalının müvekkili şirkete ait banka hesabından toplam 219.472,00 TL'yi kendi hesabına “kar dağıtım ödemesi” olarak havale edilmesini talep ettiğini, kar dağıtımı konusunda ortaklar kurulunca alınmış bir karar bulunmadığını, davacının kar payı ödemesi olarak yaptığı para transferinin dayanağı olmadığını, davalının sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek, 219.472,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin 22/08/2011 tarihinde yapılan olağanüstü genel kurul toplantısında ibra edildiğini, şirket kayıtlarının incelenmesi halinde kar dağıtımının nasıl ve ne oranda yapılacağının, kar dağıtım kararının genel kurulda nasıl alındığının görüleceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı şirketin anasözleşmesinin 12. maddesinde kar payı dağıtımının ortaklar kurulunun %51 oy oranı ile alacağı karar ile yapılacağının kabul edildiği, 6762 sayılı TTK ve 6102 sayılı TTK gereğince kar dağıtımına ilişkin kararların genel kurul tarafından alınması gerektiği, somut davada 2007 ve 2008 yılına ait karın dağıtımına karar verildiği yönünde yazı mevcut ise de bu kararın ortaklar tarafından imzalanmadığının görüldüğü, bu nedenle de kar dağıtımı konusunda ortaklar kurulu tarafından alınmış bir karar bulunmadığı, davalının davacı şirketin müdürü iken kardan pay ayırarak uhdesine geçirmesi ve deftere bu şekilde kaydetmesinin usule aykırı olduğu, usulsüz olarak alınan kar payının iadesinin 6762 sayılı TTK’nın 535. ve 6102 sayılı TTK’nın 611. maddesinde düzenlendiği, anılan maddelerde iyiniyetli olarak alınan kar payının iade şekli de düzenlenmiş ise de, davalının kar payı olarak uhdesine geçirdiği tarihte müdür olması nedeniyle iyiniyetinden bahsedilemeyeceği, davacı tarafça 219.472 TL'nin iadesi talep edilmiş ise de davacı şirket ./..

defterleri ve banka kayıtlarına göre toplam 169.472,00 TL'nin davalı uhdesine geçtiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 169.472,00 TL'nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 31/03/2015 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 3,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 265,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 17/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15744, Karar No: 2012/16301, Tarih: 07.11.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/15744 E.  ,  2012/16301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 25/08/2009 gününde verilen dilekçe ile yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı iddiasına dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/05/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar ... Yayın Dağıtım Matbaacılık Elektronik ve Bilgisayar San. Tic. Ltd. Şti. ve ... vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı iddiasına dayalı manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... ve ... Yayın Dağıtım ve Matbaacılık Elektronik ve Bilgisayar San. Tİc. Ltd Şti tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalılardan ... tarafından kaleme alınan "Ergenekon Gölgesinde İhaneti Yaşamak" isimli kitabın ilgili bölümlerinde, kendisinin örgüt üyesi, ihbarcı, etkin pişmanlıktan yararlanan bir kişi gibi gösterildiğini belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, kitapta anlatılan tüm hususların somut bilgi ve belgelere dayandığını ve davacının doğrudan hedef alınmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; dava konusu kitapta davacı hakkında, ihbarcı, etkin pişmanlıktan yararlanan ve örgütün içinde olduğunu ima eden beyanlar ile kişilik haklarının ihlal edildiği değerlendirilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu "Ergenekon Gölgesinde İhaneti Yaşamak" isimli kitabın "Ergenekon'un Başlangıç Senaryoları" başlıklı ilk bölümünde; terör ve ergenekon isminin ne zaman biraraya geldiği anlatılırken, ilk olarak ...'in komplo senaryoları ile gündeme geldiği belirtilmiş, "...'e göre Ergenekon" başlıklı bölümde, Mütercimlerin 2008 tarihinde soruşturma kapsamında gözaltına alındığı, ifadesinde, haber merkezinde çalışırken kendisine ergenekon isimli bir dosya getirildiğini, ancak yayımlamadığını, Mütercimler'in bu dosyanın kim tarafından getirildiğini açıklamadığını, Savcılığın da nedense bunu sormadığını, iddianamedeki ifadelerde, Mütercimler'in ergenekon hakkında bildiklerini anlattığını, bu anlatımları ile kendinden emin görünen mütercimlerin söz konusu yapı ile ilişkisi olduğu veya işin içinden kendisine irtibat ve bilgi akışı olduğu şeklinde yorum yapıldığı, soruşturma savcılığının Mütercimler hakkındaki kanaatinin oldukça ağır olmasına,

-/-

-2-

2011/15744-2012/16301

-/-

-2-

2011/15744-2012/16301

neredeyse 10 yıldan 20 yıla kadar hapsi istenmesine rağmen, gözaltı sonrası serbest bırakıldığı, böylesi bir soruşturmada, soruşturmanın ana konusu olan ergenekon yapısını açığa çıkaran, ama kendisi de bu yapı içinde gösterilen bir kişinin serbest bırakılmasının Mütercimler'in etkin pişmanlıktan yararlanarak serbest bırakıldığını düşündürdüğü belirtilmiştir.

Dava konusu kitabın, davacı ile ilgili bölümleri bütünü ile incelendiğinde; kamuoyunda ergenekon davası olarak bilinen davanın iddianamesindeki isnatlarla ilgili yorum yapılarak düşüncelerin açıklandığı, güncel konulara yönelik bir konuda yazarın görüş ve yorumları ile birlikte fikir açıklaması niteliğinde olduğu ve davacının kişilik haklarına saldırı içermediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/11/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 07/11/2012
Yargıtay — Esas No: 2011/32898, Karar No: 2013/24269, Tarih: 26.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/32898 E.  ,  2013/24269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacı işçiye ödeneceği belirtilen kıdem tazminatı ile kullandırılmayan

izinleri karşılığı ücretin, fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının ödenmediğini belirterek, kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil ücret alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece tefhim edilen kısa kararda davanın kabulüne karar verilirken, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

HMK.'un 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun bulunması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi uygulama, yargılamanın aleniyeti ilkesine aykırılık oluşturur. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu'nun 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas,1992/4 Kararı gereğince de bozma nedenidir.

Mahkemece kısa kararda davanın kabulüne karar verilmesine rağmen, gerekçeli kararda davanın kısmen kabulü nedeniyle oluşan çelişki nedeni ile kararın sair incelenmeksizin kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda belirtilen nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14001, Karar No: 2010/16057, Tarih: 06.10.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/14001 E.  ,  2010/16057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SANIK(LAR) : Selçuk ...

SUÇ(LAR) : Görevini yaptırmamak için direnme

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanık ...'nün yüzüne karşı verilen hükümde, yasa yollarına başvuru yöntemi CYY.nın 232/6. maddesine uygun olarak gösterilmediğinden, bu sanığın yüzüne karşı yapılan bildirimin hukuken geçersiz olduğu görülmekle mahkemece gerekçeli kararın sanığa yöntemince tebliğ edilmesi gerektiği,

Anlaşıldığından, sanık ... ...'ın tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın temyiz iradesinin belirlenmesi bakımından sanık ...'ye, temyiz süre ve yöntemini gösteren uyarılı tebliğ işlemi gerçekleştirildikten sonra Dairemize yollanılmak üzere karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 06.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.