muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7372, Karar No: 2014/12367, Tarih: 04.06.2014

Grev hakkı 1982 Anayasası nın 54. maddesinde düzenlenmiştir. AY md. 54 uyarınca: "Toplu iş sözleşmesinin yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması halinde işçiler grev hakkına sahiptirler." Bilindiği gibi uluslararası düzenlemelere uyum amacıyla 12 Eylül 2010 tarihinde referanduma götürülen 07.05.2010 tarihli Anayasa değişiklikleri kapsamında 54. maddede bir takım değişiklikler gerçekleştirilmiştir. Bu kapsamda Anayasamızın 54/7 maddesinde yer alan "Siyasi amaçlı grev ve lokavt, dayanışma grev ve lokavtı, genel grev ve lokavt, işyeri işgali, işi yavaşlatma, verimi düşürme ve diğer direnişler yapılamaz." hükmü kaldırılmıştır. Anayasanın 54 maddesinde değişiklik gerekçesinde: "Maddeyle, tarafı olduğumuz uluslararası sözleşmeler ile çağdaş demokratik toplumlarda çalışma hayatını düzenleyen ve genel kabul gören evrensel ilkelerle bağdaşmayan, grev ve lokavt hakkına gereksiz sınırlamalar getiren, 54 üncü maddenin üçüncü ve yedinci fıkraları yürürlükten kaldırılmaktadır. Söz konusu hükümlerin kaldırılmasıyla, sendikal haklar ile grev ve lokavt hakkının kullanılabilmesi bakımından, ileri hir adım atılmış olmaktadır " ifadeleri yer almaktadır.

Belirtmek gerekir ki: Anayasanın 54.maddesinde anılan yasaklar kaldırılmasına rağmen 2822 sayılı Kanunda bu yönde bir değişiklik yapılmamış, ancak 6356 sayılı Yasada ise bu yasaklara yer verilmemiştir. Bununla birlikte, gerek 2010 değişikliği sonrası 2822 sayılı Kanun ve gerekse 6356 sayılı Yasanın ilgili hükümlerinin yorumu noktasında Anayasa değişiklikleri önem taşımaktadır. Zira, Anayasa değişikliği öncelikle yasa koyucunun bu konudaki iradesini ortaya koymaktadır, İrade: maddede sayılanların Anayasa metninden çıkarılmasıdır. Ancak bu noktada önemli olan husus; anayasa koyucunun yasakların uluslararası düzenlemelere aykırılığından hareket etmesi, dolayısıyla yasaklamaların Türk Hukuk sisteminde uygulanmaması gerektiğini benimsemesidir.

Anayasadaki yasakların kaldırılması ile bağlantılı olarak değerlendirilmesi gereken bir başka durum konuya ilişkin uluslararası düzenlemeler ve Anayasanın 90. madde hükmüdür. Gerek ILO gerekse Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Mahkeme kararları ve yine Avrupa Sosyal Şartı kapsamında grevi de kapsayan toplu eylem hakkı bir insan hakkı olarak kabul edilmektedir. Bu bağlamda toplu eylem hakkı bir üst kavram olarak benimsenmiş olup, buna grev yanında grev benzeri protesto eylemleri, kurallı çalışma, işi yavaşlatma gibi eylemler de dahil edilmiştir. ILO denetim organları çeşitli tarihlerde verdikleri kararlarda siyasi amaçlı grev, genel grev ve sempati grevlerinin yasaklanmasını Türkiye bakımından eleştirmiş ve sendika üyelerinin menfaatlerini etkileyen konularda eylem yapma imkanının tanınması ve desteklenen grevin yasal olması kaydıyla sempati eylemlerine izin verilmesi gerekliğini belirtmiştir. ILO'nun denetim organlarına göre: grev hakkı yalnızca toplu iş sözleşmesinin imzalanması ile çözülebilecek endüstriyel uyuşmazlıklarla sınırlı değildir. İşçilerin grev hakkı vasıtasıyla korudukları mesleki ve ekonomik menfaatler sadece daha iyi çalışma koşulları veya mesleki nitelikteki toplu taleplere ilişkin değildir. Ayrıca işçileri doğrudan ilgilendiren ekonomik ve sosyal politika sorunları ve işletmenin karşıladığı problemlere yönelik çözümleri de içerir. Hükümetin ekonomik politikasının sosyal ve istihdama ilişkin sonuçlarını protesto eden ulusal grevin yasak olmadığına ilişkin açıklama ve grevin yasaklanması, örgütlenme özgürlüğünün ciddi ihlali niteliğindedir (Freedom of Association: Digest of Decisions and principles of the freedom of Association Committee of the Governing Body of the ILO. Fourth Revised Edition. Geneva 1996.470 vd.) ILO denetim organlarına göre dayanışma grevlerinin tümüyle yasaklanması kötüye kullanmalara sebebiyet verebilecektir. Aynı değerlendirme sempati grevleri için de geçerli olup, bu tür eylemlerin meşruiyeti grevin yasal olması şartına bağlıdır. Aletlerin bırakılması, işi yavaşlatma, oturma, aşırı kurallı çalışma gibi eylemler barışçıl şekilde gerçekleştirildiği sürece korunmalıdır. Bu eylemler ancak barışçıl olma niteliğini kaybettiği takdirde kısıtlanabilir. (B.GHRNIGON/A.ODERO/H.GUIDO. ILO Principles Concerning the Right to Strike, International Labour Review, Vol. 137 (1998) No.4. 444 vd).

Grev hakkı bakımından önemli bir diğer düzenleme Avrupa Sosyal Şartı ve denetim organı olan Avrupa Sosyal Haklar Komitesidir. Avrupa Sosyal Şartının 6/4. Maddesinde "grev hakkı dahil toplu eylem hakkı" düzenlenmiştir. Avrupa Sosyal Haklar Komitesi maddeyi yorumunda: grev hakkının sadece toplu iş sözleşmesi prosedürü sırasında ve bu prosedürle bağlantılı olarak kullanılamayacağını kabul etmektedir. Komiteye göre: toplu iş sözleşmesi prosedürü dışında, işçilerin iş sözleşmelerinin feshinin bildirildiği dönemde bir grup işçinin bunu önleme veya işten çıkarılanların geri alınması için yaptıkları eylemler toplu eylem hakkı kapsamında yer alır. Belirtmek gerekir ki. Türkiye Avrupa Sosyal Şartı'nın 5 ve 6. Maddelerini onaylamamıştır. Bununla birlikte, İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi Türkiye'ye ilişkin kararlarında Şartın ilgili hükümlerini uygulamıştır.

AlHM Türkiye aleyhinde verdiği kararda toplu iş sözleşmesi prosedürü ile bağlantılı olmayan 1 günlük genel grevin Hükümet tarafından yasaklanmasının ve çalışanlara disiplin cezası uygulanmasının AİHS ve Avrupa Sosyal Şartı ve ILO ile benimsenen kurallara aykırı olduğunu kabul etmiştir. Sonuç olarak, uluslararası normlar uyarınca: işçilerin ekonomik ve sosyal durumlarını etkileyen veya işyerindeki uygulamalara yönelik olarak kısa süreli, demokratik bir hakkın kullanımı niteliğindeki protesto eylemleri toplu eylem hakkına dahildir. Bu gibi eylemler salt politik nitelikte olmadıkça yasaklanamaz.

Nitekim 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanununda bu yasağın kaldırıldığı dikkate alındığında, temelde bir protesto niteliği taşıyan bu eylemin uluslararası normlar kapsamında toplu eylem hakkı çerçevesinde korunan bir eylem olarak değerlendirilmesi gerektiği söylenebilecektir. Uluslararası normlar uyarınca demokratik bir hakkın kullanımı şeklinde protesto eylemleri barışçıl nitelik taşıdığı takdirde ve ölçülülük ilkesine uygun olmak şartıyla yasadışı eylem olarak değerlendirilmemelidir. Anayasanın 90. maddesiyle uluslararası sözleşmelerin kanun hükmünde kabul edilmesinin sonucu, temel hak ve özgürlükler konusunda uluslararası normlar ile iç hukuk kuralları arasında bir çatışma olduğu takdirde uluslararası normların dikkate alınmasını gerektirir.

Somut olayda; davalı işverence,fesih bildiriminde belirtilen eylemlerin davacı tarafından yapıldığı ispat edilemediği gibi, davalı işverence işyerindeki çalışanlar yerine başka işçilerin alınacağı ve otobüsler ile işyerine getirileceği yönündeki duyum üzerine işçilerin girişleri kapattıkları ve davacı tanığı Mustafa Yolcunun beyanlarından kendisinin işyerine getirilen otobüsteki kişilerden olduğunun ayrıntısıyla açıklandığı, olay nedeniyle Emniyet Müdürlüğüne yapılan ihbar üzerine olay yerine gelen Emniyet görevlileri tarafından tutulan tutanakta kapı önlerindeki işçi sayısının 300 kişi civarında olduğu ve kapı girişlerinin büyük konteynırlarla kapatıldığının belirtildiği, saat 09:00 -14:00 arası süren eylemde işyeri sendika temsilcisi olan davacıların davalı tanığı güvenlik şefi Metin Ayhanoğlu beyanlarında "bu dört kişi turnike dışındaki giriş bariyerlerine kadar gelip işçilerle konuşma yapıp geri dönüyorlardı, beklemede kalın bu işi başaracağız şeklinde sözler söyleniyordu" şeklindeki beyanından davacının işyeri dışında olup sendika ile işyeri arasındaki irtibatı sağlamakla görevli olduklarının anlaşılmasına ve dava devam ederken 24/02/2013 tarihinde yapılan eylem gerekçe gösterilerek çok sayıda işçiden 22 işçinin iş akdinin feshedilmesi ve sendika işyeri temsilcileri olan davacı ve 3 arkadaşı dışındaki 18 işçinin işverence tekrar işe başlatıldığının tespit edilmesine göre gerçek amacı TİS bağıtlamak olan, işçilerin iktisadi ve sosyal çıkarlarını koruma ve düzeltme amacı taşıyan işyerinde yapılan bu eylemin uluslararası normlar uyarınca demokratik bir hakkın kullanımı niteliğinde olduğu, Avrupa sosyal şartının 6/4 maddesi Avrupa insan hakları sözleşmesi ve İLO ile benimsenen kurallara göre işçilerin ekonomik ve sosyal durumlarını etkileyen veya işyerindeki uygulamalara yönelik olarak kısa süreli demokratik bir hakkın kullanımı niteliğindeki protesto eylemlerinin toplu eylem hakkına dahil olduğu, ölçülülük ilkesine uygun olmak şartıyla yasa dışı eylem olarak değerlendirilemeyeceği, Avrupa Sosyal Şartı Sözleşmesinin 6/4 maddeleri de nazara alındığında telafisi imkansız zarar meydana getirmeyecek şekilde toplu eylemde bulunmanın işverene haklı nedenle fesih hakkı vermeyeceği, 6. Maddenin Türkiye tarafından onaylanmaması, sosyal şartla bağlı olmama sonucunu doğurmayacağı, Anayasanın 54.maddesindeki yasakların kalkması ve Anayasanın 90.maddesi hükmü uyarınca uluslararası normlar uyarınca demokratik bir hakkın kullanımının söz konusu olduğu veya demokratik bir hakkın kullanımı niteliğinde sayılmasının uygun olacağı gerekçesiyle feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine ve davacının kıdemi ve fesih nedeni dikkate alınarak işe başlatmama tazminatının davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında belirlenmesine, her ne kadar davacı vekili tarafından feshin sendikal nedenle yapıldığı iddia edilmiş ise de, feshin 24.02

.maddesi hükmü uyarınca uluslararası normlar uyarınca demokratik bir hakkın kullanımının söz konusu olduğu veya demokratik bir hakkın kullanımı niteliğinde sayılmasının uygun olacağı gerekçesiyle feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine ve davacının kıdemi ve fesih nedeni dikkate alınarak işe başlatmama tazminatının davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında belirlenmesine, her ne kadar davacı vekili tarafından feshin sendikal nedenle yapıldığı iddia edilmiş ise de, feshin 24.02.2013 tarihinde gerçekleşen işçi eylemleri nedeniyle yapıldığı, işyerinde 1400 e yakın sendikalı işçinin çalıştığının işverence bildirildiğinin anlaşılmasına göre feshin sendikal nedene dayanmadığı, bu nedenle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi yönünde hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal sürede başvurmasına rağmen davalı işverene işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminatın davacı talebi nazara alınarak davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Alınması gereken 25.20 TL harçtan peşin alınan 24.30 TL harcın tenzili ile bakiye 0.90=1.00 TL harç giderinin davalıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

6-Davacının yapmış olduğu 140.35 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Artan gider ve delil avansının istek halinde ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 04.06.2014 gününde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4594, Karar No: 2019/13386, Tarih: 17.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/4594 E.  ,  2019/13386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalılardan.... Özel Güv. ve Koruma Hiz. San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacının davalılardan...’s AVM'ye ait alışveriş merkezi işyerinde diğer davalının nezdinde güvenlik görevlisi olarak 01.03.2010- 01.05.2012 tarihleri arasında çalıştığını, alacaklarının ödenmesini temin için işverene çektiği ihtarname sonrasında işverenin haksız ve kendisi ile ilgisi olmayan bir gerekçe ile iş sözleşmesini feshettiğini, 01.05.2012 günü AVM işveren vekilinin davacı işçiye “ mağaza personelinin nerede olduğunu sorduğunu, müvekkili davacının kargo için dışarı çıkmış olabileceği şeklinde yanıt vermesi üzerine, işveren vekilinin davacı işçiye “madem öyle işini derhal bırak istifanı ver” dediğini ve ertesi gün müvekkiline işbaşı yaptırılmadığını, kendisine daha düşük ücret ile başka bir iş teklif edildiğini, kabul etmemesi üzerine de daha sonra çağrılacağı söylenerek uzaklaştırıldığını, buna rağmen sonraki süreçte bir dönüş yapılmadığını, davalıların asıl işveren alt işveren ilişkisi çerçevesinde birlikte sorumlu olduklarını iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücret alacağı, hafta tatili ücret alacağı, asgari geçim indirimi ve ücret alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

... Gayrimenkul Yatırım San. ve Tic. A.Ş. vekili; dava dilekçesinde kendilerinin davalı olarak gösterilmediğini, haklarında usulüne uygun bir dava açılmadığını beyanla haklarında iş bu davada herhangi bir karar verilmesinin mümkün olmadığını, ...’s AVM ile aralarında anılan AVM’nin yönetimi ile ilgili bir ilişkinin olmadığını, davacının hiç işçileri olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ve davalı ... Özel Güv. ve Koruma Hiz. San. ve Tic. A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Dava dilekçesinde ...'s AVM yönetimi davalı asıl işveren olarak gösterilmiş, davaya konu tazminat ve işçilik alacakları talep edilmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ve davalı ... Özel Güv. ve Koruma Hiz. San. ve Tic. A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Dava dilekçesinde ...'s AVM yönetimi davalı asıl işveren olarak gösterilmiş, davaya konu tazminat ve işçilik alacakları talep edilmiştir.

Davacı vekili 11.12.2012 tarihli dilekçe ile temsilde yanıldığını ileri sürerek...'s AVM yönetiminin... Gayrimenkul Yatırım San. ve Tic. A.Ş. tarafından yerine getirildiği anlaşıldığından bu firma yönünden davaya devam edilmesini talep etmiştir. Mahkemece adı geçen davalıya tebligat yapılmış, ve davacının çalıştığı dönemde AVM yönetimi işinin Aktif Yönetim ve Danışmanlık Hizmetleri Ltd. Şti. tarafından yerine getirildiği bildirilmiştir. Davacı vekili bu bildirim üzerine 26.08.2015 tarihli dilekçe ile asıl işverenin kim olduğunun bu dava sebebiyle belirlenebildiğini temsilde yanılma sebebi ile davanın Aktif Yönetim ve Danışmanlık Hizmetleri Ltd. Şti. firmasına yöneltilmesi gerektiğini belirtmiştir.

Mahkemece HMK.nın 124. maddesi gereğince sözü edilen talep değerlendirmemiş, öte yandan ıslah suretiyle dahi taraf değişikliğine gidilemeyeceği gerekçesi ile açılan davanın ... Gayrimenkul Yatırım San. ve Tic. A.Ş. yönünden husumet yokluğu sebebiyle reddine...'s AVM yönünden ise davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının davalı asıl işverenin tespiti noktasında tereddüt yaşadığı önce ticari unvanı hasım gösterdiği ardından önceki yönetim işini üstlenen şirkete husumet tevcih ettiği ancak buna rağmen iş ilişkisinin devamı sırasında başka bir asıl işverenin yönetim organizasyonunu ifa ettiği anlaşılmakla HMK'nın 124. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir yanılgıya dayalı olarak hasımda hata yapıldığından Aktif Yönetim ve Danışmanlık Hizmetleri Ltd. Şti. firması yönünden ilgili hüküm gereği ile husumet tevcih edilerek karar verilmesi gerekirken davacının bu talebi değerlendirilip HMK.nın 124. maddesi uyarınca işlem yapılmadan yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre esasa ilişkin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4044, Karar No: 2017/9227, Tarih: 11.09.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/4044 E.  ,  2017/9227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Kişisel İlişkinin Yeniden Düzenlenmesi-Velayetin Değiştirilmesi-İştirak Nafakası

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı baba tarafından, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

İlk derece mahkemesince davacı-davalı babanın çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine yönelik davasının reddine, davalı-davacı annenin velayetin değiştirilmesine yönelik karşı davasının ise kabulüne dair verilen hükme karşı taraflar istinaf talebinde bulunmuş, Bölge Adliye Mahkemesi, davalı-davacı babanın istinaf taleplerinin esastan reddine karar vermiş, hüküm davacı-davalı baba tarafından temyiz edilmiştir.

1-Bölge Adliye Mahkemesince verilen bir kararın temyiz yoluna başvurulabilen kararlardan olup olmadığının belirlenmesinde davanın fer'i niteliğindeki hükümler dikkate alınamaz. Davalı- davacı annenin davası velayetin değiştirilmesine ilişkin olup çekişmesiz yargı işidir (HMK m. 362/2-b-13). Bölge Adliye Mahkemesince çekişmesiz yargı işlerinde verilen kararlar kesin nitelikte olup, bu kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamaz (HMK m.362/l-ç). Bu sebeple davacı-davalının velayetin değiştirilmesi davasına yönelik temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Velayetin değiştirilmesine dair ilk derece mahkemesi kararı yukarıda açıklanan sebeple kesinleştiğinden, davacı-davalı babanın velayet hakkı kendisinde iken istediği kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasının konusu kalmadığından bu husus gözetilerek bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı-davalının velayetin değiştirilmesi davasına yönelik temyiz dilekçesinin yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple REDDİNE, kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, dosyanın İstanbul 1. Aile Mahkemesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 11.09.2017 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/29390, Karar No: 2013/22623, Tarih: 03.10.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/29390 E.  ,  2013/22623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Aynı karar ile hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından mahkumiyet hükmü kurulan sanık ...'ın yokluğunda verilen hükmün tebliği sırasında başka bir suç nedeniyle Kastamonu E Tipi Ceza İnfaz Kurumunda bulunması nedeniyle 09.03.2010 tarihinde infaz memuru ... imzasına yapılmış ise de; Tebligat Kanununun 19. maddesi uyarınca tutuklu veya hükümlülere tebligat yapılması gereken durumlarda, tebligatın yapılmasını tutukevi veya cezaevi müdürü ve bunun bulunmaması halinde kurumu yöneten memur sağlar. Muhatap hemen bulundurulursa tebligat memuru tarafından ona yapılır. Yoksa, evrak tebligatın yapılması için müessese müdür veya memuruna bırakılır. Bu durumda adı geçen müessese müdür veya memurun tebligatı bizzat muhatabına yapması ve durumu belgeleyen bir tutanak düzenleyip hükmü veren mahkemeye göndermesi gerekir.

Somut olayda ise, sanığa çıkarılan gerekçeli kararı alan infaz koruma memurunun gerekçeli kararı sanığa teslim ederek tebligatın gereğini yerine getirdiğine dair tutanağa dosya içinde rastlanılmadığından, varsa söz konusu tutanağın dosya içine konulması aksi halde, infaz koruma memuruna yapılan tebligatın, cezaevi idaresi tarafından usulüne uygun olarak sanığa teslimi sağlanarak buna dair tutanak ile verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 03/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8043, Karar No: 2012/9991, Tarih: 12.04.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/8043 E.  ,  2012/9991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı ... Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; ... Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren ... 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli ... Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 12.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3887, Karar No: 2015/12602, Tarih: 23.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/3887 E.  ,  2015/12602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 29/06/2011 tarihinde davalı ... şirketi nezdinde trafik sigortası bulunan... plakalı aracın, müvekkiline ait ...plakalı BMW marka araca çarparak hasarlanmasına neden olduğunu, kazanın oluşumunda... plakalı aracın tam kusurlu olduğunu, Almanya'da yaptırılan hasar tespitinde 5.438,86 Euro hasar tespit edildiğini, tamir için 5 iş günü gerektiğini, günlüğü 50 Euro'dan toplam 250 Euro aracın mahrumiyet bedeli belirlendiğini, hasar tespiti için 545,50 Euro bilirkişi ücreti ödediklerini, toplam zararın 6.234,06 Euro olduğunu, davalı ... şirketinin 14/02/2013 tarihinde 2.329,50-Euro=5.558,68 TL ödeme yaptığını, bakiye 3.904,56 Euro'nun temerrüd tarihi olan 31/01/2013 tarihinden itibaren 3095 sayılı yasanın 4/A maddesi uyarınca işletilecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, yaptırılan ekspertiz incelemesi ile davacıya ait araç hasarının 5.558,68 TL olarak tespit edildiğini ve bu miktarın ödendiğini, sorumluluklarının kalmadığını, davacının taleplerinin fahiş olduğunu, onarıma ilişkin fatura olmadığından hasar bedeline KDV dahil edilmediğini, temerrüt oluşmadığını, var ise yasal temerrüt faizi talep edilebileceğini, değer kaybı, araç mahrumiyet bedeli ile tespit masraflarının sigorta teminatı kapsamında olmadığını beyanla, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre,davanın kısmen kabulü ile; 1.200,65 EURO hasar bedelinin 31/01/2013 tarihinden itibaren, 3095 sayılı kanunun 4/A maddesi uyarınca hesaplanacak 1 yıllık EURO mevduat hesabına Devlet Bankalarında uygulanacak en yüksek faizi ile birlikte fiili ödeme tarihindeki TL karşılığının davalıdan

alınıp, davacıya verilmesine, fazla istemin reddine, karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.