muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8140, Karar No: 2022/6989, Tarih: 16.09.2022

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6/2-ç maddesinde yer alan, “Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması şartı aranır.” şeklindeki düzenleme karşısında, hükümlünün koşullu salıverilme tarihinin 02/09/2022 tarihi olduğu, Erzincan T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 31/08/2021 tarihli ve 2021/1292 sayılı ve 02/09/2021 tarihli ve 2021/1318 sayılı kararlarında hükümlünün örgütle bir bağının bulunmadığı, açık ceza infaz kurumuna ayrılma ve denetimli serbestlik hükümlerinden yararlanma talepleri bakımından uygun ve iyi halli olduğuna karar verilmesi karşısında, koşullu salıverilme tarihine 1 yıldan az süre kalan ve mensup olduğu örgütten ayrıldığı idare ve gözlem kurulu kararı ile tespit edilen hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma ve denetimli serbestlik hükümlerinden yararlanma talebinin kabul edilmesi gerektiği, hükümlünün tarafsız koğuşa geçerek örgütten ayrıldığı kanaatine varılması için bilinçli bir şekilde hareket ettiğine ilişkin İnfaz Hakimliği gerekçesinin somut bir sebebe dayanmadığı cihetle, itirazın kabulü yerine yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 08/06/2022 gün ve 94660652-105-24-22609-2021-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre açıklanan sebeple yerinde görüldüğünden, Erzincan 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/09/2021 tarihli ve 2021/424 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16/09/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17641, Karar No: 2007/223, Tarih: 22.01.2007

10. Hukuk Dairesi 2006/17641 E., 2007/223 K.

**10. Hukuk Dairesi 2006/17641 E., 2007/223 K.**

**- PRİM BORÇLARI

- SİGORTALILIK

- ZORUNLU SİGORTALILIK**- 2926 S. TARIMDA KENDİ ADINA VE HESABINA ÇALIŞANLAR SOSY... [ Madde 3 ]

- 2926 S. TARIMDA KENDİ ADINA VE HESABINA ÇALIŞANLAR SOSY... [ Madde 5 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, 2926 sayılı yasaya göre sigortalı olduktan sonra 1479 sayılı yasaya tabi çalışmaları nedeniyle iptal edilen sürelerde tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacının, 01.9.1985 tarihinde başlayan 2926 sayılı Yasaya tabi sigortalılığı, besicilik faaliyetine dayalı vergi kaydı nedeniyle, 1479 sayılı yasaya tabi ve taraflar arasında çekişmesiz durumdaki, 12.3.1987-31.12.1988 dönemi zorunlu sigortalılığı uyarınca kesintiye uğramış; yirmi ayı aşan 1479 sayılı yasaya tabi sigortalılık sona erdikten sonra, davacının 2926 sayılı yasaya tabi sigortalılığını sürdürme konusundaki iradesini ortaya koyacak herhangi bir başvurusu bulunmadığı gibi, ürün bedellerinden ilk kesintinin yapıldığı 22.4.1996 tarihine kadarki dönemde, başkaca prim ödemesi de olmamıştır.

1479 sayılı Yasaya tabi zorunlu sigortalılığı nedeniyle tarımsal faaliyetine uzunca bir süre ara veren davacı, yeniden tarım Bağ-Kur sigortalısı olma yönündeki iradesini, teslim ettiği ürün bedellerinden yapılan kesintiyle ortaya koyduğu halde, ara verdiği dönemde diğer bir anlatımla sigortalılık koşulları yönünden herhangi bir edimde bulunmadığı 01.01.1989 - 01.5.1996 tarihleri arasındaki süre yönünden, 2926 sayılı Yasa hükümlerine aykırı olarak, geçmişe dönük sigortalılık süresi tespitine yol açan yaklaşımla hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, Üye Ali Göcen'in muhalefetine karşı; Başkan Coşkun Erbaş, Üyeler M.Zafer Erdoğan, Sami Koçak ve Üye Süleyman Caner'in oylarıyla ve oyçokluğuyla 22/01/2007 gününde karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, Üye Ali Göcen'in muhalefetine karşı; Başkan Coşkun Erbaş, Üyeler M.Zafer Erdoğan, Sami Koçak ve Üye Süleyman Caner'in oylarıyla ve oyçokluğuyla 22/01/2007 gününde karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

2926 Sayılı Tarımda kendi adına ve hesabına çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununun Konya İl'inde uygulanmaya başlanması, Bakanlar Kurulunun 17.05.1984 tarih ve 1984/8085 sayılı kararının Resmi Gazetenin 29.05.1984 tarih ve 18415 sayısında yayınlanması üzerine, 29.05.1984 tarihinde gerçekleşmiştir. Davacı, Altunbaş Köy Muhtarının düzenlediği bildirge ile, Bağ-Kur tarafından, re'sen 01.09.1985 tarihi itibariyle 2926 sayılı yasa kapsamına alınmıştır. Daha sonra Besicilik ve celepçilik işinden dolayı vergide kaydı bulunduğundan, 12.03.1987 tarihinde 1479 Sayılı Yasaya tabi sigortalılığı başlatılmış ve vergi kaydının sona erdiği 31.12.1988 tarihi itibariyle, 30.07.1997 tarihli (İB) formuna istinaden zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı sona erdirilmiştir. Davacının dernek kaydı esas alınarak, 30.07.1997 tarihinde 1479 sayılı yasaya göre Bağ-Kur sigortalılığı, tekrar başlatılmıştır.

Davacı, 01.01.1989 - 30.07.1997 arası Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunu istemiştir.

Mahkeme, istemin kabulüne karar vermiştir.

Dairemiz; 1479 sayılı yasaya tabi sigortalılığı sona erdikten sonra 2926 sayılı yasaya tabi sigortalılığını sürdürme konusundaki iradesini ortaya koyacak bir başvurusu bulunmadığını, ilk prim kesintisinin yapıldığı 22.04.1996 tarihini takip eden 01.05.1996 tarihinden öncesine ilişkin talebin kabulünü isabetsiz görmüş, mahkeme kararını bu gerekçe ile bozmuştur.

Bozma kararına aşağıdaki nedenlerle iştirak edemiyoruz.

Bunlar:

1-Bağ-Kur'un vergi kaydına dayanarak besicilik ve celepçilik işinden dolayı davacıyı 2926 sayılı yasa kapsamından çıkarıp, 1479 sayılı yasa kapsamına alması, hukuken geçerli sayılamaz. Zira, besicilik işi 2926 sayılı yasanın 3. maddesi anlamında tarımsal bir faaliyettir. Bu tür faaliyetleri yapanlar tarım Bağ-Kur sigortalısıdır. Davacı bu durumda; 01.09.1985'den itibaren 2926 sigortalılığından ayrılmamıştır.

Örnek olarak dairemizin 31.10.2006 tarih ve 2006/6949 E. - 2006/13712 K. sayılı Kararında; Besicilik faaliyetinin 1479 sayılı yasa kapsamında kabul edilemeyeceği söylenmiştir.

Dairemiz, davayı bu yönü ile incelememiştir. Bozma kararı bu yönden isabetsizdir.

2-A…

Örnek olarak dairemizin 31.10.2006 tarih ve 2006/6949 E. - 2006/13712 K. sayılı Kararında; Besicilik faaliyetinin 1479 sayılı yasa kapsamında kabul edilemeyeceği söylenmiştir.

Dairemiz, davayı bu yönü ile incelememiştir. Bozma kararı bu yönden isabetsizdir.

2-A…

… Tarım Kredi Kooperatifinin 04.09.2006 tarihli yazısı ile; davacının 20.04.1987 tarihiden bu yana Kooperatifin ortağı olduğu anlaşılmaktadır. Yine, Akşehir Ziraat Odası Başkanlığının 11.09.2006 tarihli yazısında; davacının, "17.03.1980 tarihinden itibaren aidatlarını düzenli yatırdığı ve halen kaydının devam ettiği" görülmektedir. Öte yandan, Jandarmanın 24.09.2006 günlü tutanağı ile; "ortaklık ve kiracılık yaptığı, 20-25 dönüm arazisinin olduğu, pancar, haşhaş nohut, buğday, arpa ektiği" tespit edilmiş, bu tutanağın doğruluğu dosyada mevcut tapu kayıtları ile desteklenmektedir. Bu kayıtlar 2926 sayılı yasanın 10. maddesi anlamında, 1985 yılından itibaren davacının 30.07.1997 tarihe kadar tarımsal faaliyetine ara vermediğini göstermektedir.

2926 sayılı yasaya tabi sigortalılık; yasanın 5/2. maddesinde açıkça ifade edildiği gibi, (2926 sayılı yasanın 2/son maddesindeki, istisna hariç) niteliği itibariyle zorunlu sigortalılıktır. Yani, yasanın söylediği gibi "sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemez ve kaçınılamaz".

2926 sayılı yasaya tabi sigortalılık; yasanın 5/2. maddesinde açıkça ifade edildiği gibi, (2926 sayılı yasanın 2/son maddesindeki, istisna hariç) niteliği itibariyle zorunlu sigortalılıktır. Yani, yasanın söylediği gibi "sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemez ve kaçınılamaz".

Sosyal Güvenlik Hukukunda, bütün zorunlu sigortalılıklar, "çalışma" esasına dayanmaktadır. 2926 sayılı yasaya tabi sigortalılık için, tarımsal faaliyet öngörülmüştür. Dairemiz, tevkifatın yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı yasaya tabi sigortalılığın başlatılmasını; kanunun lafzına ve ruhuna uygun düşeceğini "İÇTİHAT" etmiştir. Bu anlayışı kabul etmek mümkün değildir. Zira, tarımsal faaliyet ile birlikte sigortalılık başlar. Dairemizin kararının yanlış olduğunu şu örnekle açıklayabiliriz. Örneğin, 01.07.1986 tarihinde ofise buğday teslim eden bir çiftçinin, (bazen 3 ay, bazen 6 ay sonra parasını aldığında, tevkifat 01.10.1986 yılında yapılıyor. Dairemiz sigortalılığı bu ayı takip eden ay başı 01.11.1986 tarihinde başlatıyor.) O yıl ofisin hemen para verdiğini düşünerek, tevkifatın 01.07.1986 tarihinde yapıldığını kabul edelim. Dairemize göre, 01.08.1986 tarihinde sigortalılığı başlatılacaktır. Ancak, bu anlayışı şu nedenle kabul edemiyoruz. Çiftçi tarımsal faaliyetine 1985 yılında başlamıştır. Tohumu toprağa, 1985 yılı Ekim ayında atmıştır. Dairemiz tarımsal faaliyetin başlangıcını, sigortalılığa hernedense esas almamaktadır. Öte yandan, 2926 sayılı yasanın 36. maddesine göre; Tarım Bağ-Kur sigortalıların, prim borçlarını Bakanlar Kurulu kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle de ödeyebilecekleri kabul edilmiştir. Bu kuralı irdelediğimizde, tevkifat için önceden bir sigortalılığın olması ve bu sigortalılığa dayalı prim borcunun ortaya çıkması gerekir. Ürün teslim edildiğinde; -ürün 1 yıllık tarımsal faaliyet sonucunda elde edilir- teslim edilen ürün bedelinden %1 tevkifat yapılmaktadır. Şayet, ürün miktarı çoksa, son 1 yılın primini karşılamaktadır. Azsa, kalan prim borcunu sigortalı ödemektedir. Örneğimize uyarlarsak; 01.07.1985 tarihinden itibaren sigortalılığı söz konusu oluyor, primlerini tevkifat yoluyla alıyor, fakat, Dairemiz 01.08.1986'dan itibaren sigortalı kabul ediyor. Bu anlayışı, kanunun lafzına ve ruhuna uygun kabul etmek en azından mantık kuralına aykırı düşer.

İçtihatlarımız, davacıyı ve davacı gibi olan sigortalıları, sosyal güvenlikten kısmen yoksun bırakmak sonucunu yaratmışır.

3-Türkiye Şeker Fabrikaları Ilgın Şeker Fabrikasından verilen 29.09.2005 günlü yazıda, 1995 yılı için davacı adına %1 prim kesintisi yapıldığı söylendiği halde, Sümer Holding A.Ş. adına verilen 05.09.2006 tarihli ve mahkemeye hitaben yazılmış yazıda; 1994 yılı için (o) tevkifat tutarının 20.04.1995 tarihinde 41 nolu dekont ile Emlak Bankasına havale edildiği şeklinde garip ve çelişkili bir cevap verildiğinden, Dairemizin bozma kararı bu yönüylede eksik bulunmaktadır.

3-Türkiye Şeker Fabrikaları Ilgın Şeker Fabrikasından verilen 29.09.2005 günlü yazıda, 1995 yılı için davacı adına %1 prim kesintisi yapıldığı söylendiği halde, Sümer Holding A.Ş. adına verilen 05.09.2006 tarihli ve mahkemeye hitaben yazılmış yazıda; 1994 yılı için (o) tevkifat tutarının 20.04.1995 tarihinde 41 nolu dekont ile Emlak Bankasına havale edildiği şeklinde garip ve çelişkili bir cevap verildiğinden, Dairemizin bozma kararı bu yönüylede eksik bulunmaktadır.

Anlatılan nedenlerle Dairemizin bozma kararına katılmıyor, yukarıdaki gerekçe ile mahkeme kararını kısmen doğru buluyor, saygılarımla, sunuyorum.

Ali Göcen

Üye
Yargıtay — Esas No: 2014/11929, Karar No: 2014/19370, Tarih: 10.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/11929 E.  ,  2014/19370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 3. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2013/399-2013/768

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26/12/2013 tarih ve 2013/399-2013/768 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı şirket ve Evi S..vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı ile davalılardan Evi S..'nin imzaladığı franchising sözleşmesine göre bu davalının kirası altında bulunan çiçekçi dükkanını işletmek amacıyla davacının devir aldığını, bu davalının çiçekçi dükkanında Sabuncakis konseptine uygun olarak tasarım yapmak üzere tadilat yapmayı ve 11831 nolu floran numarasını devretmeyi kabul ve taahhüt ettiğini, tadilat bedeli olarak da 55.000,00 TL olarak 12 taksitte ödeneceğini kararlaştırıldığını, bunun üzerine müvekkilinin Denizbank Bahçelievler Şubesi'ne ait her biri 4.580,00 TL bedelli 12 ayrı çeki keşide ederek davalıya verdiğini, ancak davalının tüm uyarılara rağmen çiçekçi dükkanında herhangi bir tadilat yapmadığı gibi flora numarasını da devretmediğini, bu hususun Ankara 5 Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2008/603 D.İş sayılı tespit dosyasında alınan bilirkişi raporu ile belirlendiğini, 1. çekin davalı Evi S..ye ödendiğini, bir kısım çeklerinde diğer davalı S.. K..'a devredildiğini, bu şahıs tarafından da 5 çek için toplam 48.406,60 TL'lik takip başlatıldığını, çeki takibe koyan davalının kötü niyetli hamil olduğunu ileri sürerek takibe konulan çeklerden dolayı davacının davalılara borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında icra takibine konu çek bedelleri ödendiğinden çek bedellerinin isdirtanı talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili davanın reddini savunmuştur.

Davalılar vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu çeklerin davacı tarafından sözleşme gereği davalılardan Ş.. A.. ve Evi S..i ismi yazılarak verildiği, sözleşmede yazılı işlerin ve devirlerin sözleşmenin tarafı olan davalı tarafından yapılmadığı, davalı S.. K..'ın iyi niyetli hamil olması nedeniyle bedelsizlik defi'nin bu davalıya karşı ileri sürülemeyeceği, diğer davalılar yönünden verilen çeklerin bedelsizliğinin ispat olunduğu, takip sonrası 2008/9504 sayılı icra dosyasına 31.07.2008 tarihinde 29.158,00 TL 2008/9505 sayılı icra dosyasına ise 08.08.2008 rarihinde 28.153,00 TL ödeme yapıldığı, bu ödemelerden davalı Eva S.. ve Ş. Ç. A.Ş'den istenebileceği gerekçesiyle davalı S.. K.. hakkında açılan davanın reddine, diğer davalılar aleyhine açılan davanın kabulü ile dava konusu çekler nedeniyle başlatılan icra takipleri nedeniyle borçlu olmadığının tespitine ve anılan icra dosyalarına davacı tarafından yapılan ödemelerin bu davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı şirket ve Evi S.. vekili temyiz etmiştir.

. 1-Türkiye Cumhuriyeti Anayasası yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. Gerek mülga 1086 sayılı HUMK’nın 382 ve devamı maddelerinde gerekse yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 294 ve devamı maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca hükme bağlanmıştır. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması ve tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi ilke olarak kabul edilmiştir. Bu nedenle hükmün açık, anlaşılır ve şüpheye yer vermeyecek şekilde infazı kabil olarak kurulması ve de en önemlisi sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun bulunması gerekir. Aksi halde, yargılamanın açıklığı ilkesi dolayısıyla kamu vicdanı zedelenmiş ve mahkeme kararlarına duyulan güven sarsılmış olacaktır. Kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki olmaması gerektiği gibi gerekçe ile hüküm fıkrası arasında da çelişki bulunmaması yasal bir zorunluluk olup, HMK'nın 298/2. maddesinde gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Kararların bu hususlara aykırı oluşturulması mahkeme kararlarına duyulan güveni sarsacağı gibi verilen kararların hukuki denetiminin yapılmasını da olanaksız kılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece kısa kararda davalı S.. K.. hakkında açılan davanın reddine karar verildiği halde gerekçeli kararda bu davalı hakkında herhangi bir hüküm kurulmamıştır. Bu durum karşısında, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılmaması doğru olmamış, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin ve davalılar Ş.. Ç.. Evi Sabuncaki vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

Somut olayda, mahkemece kısa kararda davalı S.. K.. hakkında açılan davanın reddine karar verildiği halde gerekçeli kararda bu davalı hakkında herhangi bir hüküm kurulmamıştır. Bu durum karşısında, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılmaması doğru olmamış, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin ve davalılar Ş.. Ç.. Evi Sabuncaki vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin ve davalılar Ş.. Ç..A.Ş. ile E. S. vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, alınmadığı anlaşılan 1.923,00 TL temyiz ilam harcının davalı Evi S.ve davalı şirketten alınmasına, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 10/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20846, Karar No: 2014/25891, Tarih: 08.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/20846 E.  ,  2014/25891 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-... adına Av. ... 2- Sabal Kürk Deri Konf. Kuyumculuk Besicilik İnş. Gıda İletişim Akaryakıt San Tic. Ltd Şti 3- Sansar Kürk Deri Kuyumculuk İnşaat Ltd. Şti aralarındaki dava hakkında Bakırköy 2. İş Mahkemesinden verilen 10.07.2014 günlü ve 2010/79-2014/254 sayılı hükmün, davalı SGK Başkanlığı ve Sansar Kürk Deri Kuyumculuk İnşaat Ltd. Şti tasfiye memuru avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Gıyabi hükmün, aleyhine dava açılarak hüküm kurulan davalı şirkete, hem dava dilekçesinin hem de gerekçeli kararın, davalı şirketin '' Keresteciler Sanayi Sitesi 10. Sok. no:1 Kazan-Ankara '' adresine “' 35. madde uyarınca tebliğ edildiği ancak gıyabi hüküm tebliğinin usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece; yeni bir geri çevirmeye mahal vermeksizin, gıyabi hükmün, aleyhine hüküm kurulan davalı şirketin ticaret sicili araştırılarak, Ticaret Sicilinde kayıtlı adresine, şayet ona erişilmezse Kurum’da bulunan adresine 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanun ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümlerine göre yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, davalı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının bu noksanlık giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 08.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6155, Karar No: 2024/7678, Tarih: 04.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6155 E.  ,  2024/7678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20.Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1202 Esas, 2023/1125 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/360 E.,2021/206 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2020/92288 başvuru nolu ''...'' ibareli markanın 03, 14, 35 inci sınıflarda tescili için yaptığı marka başvurusunun YİDK kararı ile "6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunun 5 inci maddesinin 1-h bendi uyarınca dini mana taşıdığı ve İngilizce ... (Türkçe KİSVE) olan ibarenin Kabenin örtüsü anlamına geldiği" gerekçesiyle reddedildiğini, KİSVE ibaresinin dini anlam taşımadığına ilişkin olarak Cumhurbaşkanlığı Diyanet İşleri Başkanlığından, İstanbul Üniversitesi İlahiyat Fakültesinden ve Bursa Uludağ Üniversitesi Arap Dili ve Belagati Anabilim Dalı’ndan alınan yazılarda; KİSVE (...) kelimesinin Türkçeye Arapçadan girdiğinin, orijinali ... olan kelimenin Türkiye’de bu şekliyle değil, daha kolay olan KİSVE şeklinde halk tarafından kabul görerek kullanıldığının, Türkiye de ... ibaresinin dini değerleri içeren işaret olarak görülmesi ve değerlendirilmesinin mümkün olmadığının, kisve kelimesinin tek başına değil, kisve-i şerif olarak kullanıldığında bu kelimenin kabe örtüsü anlamına geldiğinin belirtildiğini, kisve kelimesinin orijinalinin Arapça olduğunu ve kıyafet, örtü, giyilen elbise anlamlarına geldiğini, edebi olarak ise giyilen şeyin kişiye kattığı anlama vurgu yaptığını, müvekkili şirketin markayı tanınır hale getirdiğini, ayırt edicilik kazandırdığını belirterek YİDK kararının iptaline, markanın tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; "6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin 1-h bendi uyarınca “Dini değerleri veya sembolleri içeren işaretlerin" tescil edilemeyeceğini, başvurunun esas unsuru durumundaki ''...” ibaresinin “Kabe’nin örtüsü” anlamına geldiğinini, başvuru konusu işaretin fiili olarak kullanılıyor olmasının anılan kanun maddesi kapsamındaki tescil engelini ortadan kaldıran bir husus olmadığından bu yöndeki iddianın yerinde olmadığını, itiraz dilekçesinde sunulan argümanların da sonuca etki eder nitelikte görülmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.