muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/467, Karar No: 2021/16, Tarih: 02.02.2021

Mahkemede önceki ifadelerinden farklı olarak; olay gecesi ..., ..., Selami ve ... ile birlikte alkol aldıklarını, mağdur ...’ın ... ile ilişkisi olduğunu öğrenmeleri üzerine bu olayı konuşmak için ...’ı çağırdıklarını, bir süre sonra yanlarına gelen mağdur ...’ın ... ile anal yoldan ilişkiye girdiğini kabul edince kendilerini kaybederek ..., ... ve ... ile birlikte ...’ı dövmeye başladıklarını, Selami’nin mağdura vurmadığını, bira şişesi ile vurmadıklarını, olaylar sırasında kendisine ait cep telefonuyla ...’ın sözlerini kaydettiğini, pişman olduğunu,

Savunmuşlardır.

Uyuşmazlığın isabetli bir şekilde çözümlenebilmesi için faillik kavramı ile her bir fail hakkında cezanın belirlenmesinde göz önüne alınacak hususların değerlendirilmesi gerekmektedir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nda suça iştirakte, faillik ve şeriklik ayrımı öngörülmüş, azmettirme ve yardım etme şeriklik kavramı içinde değerlendirilmiştir.

TCK'nın 37. maddesinde;

"(1) Suçun kanuni tanımında yer alan fiili birlikte gerçekleştiren kişilerden her biri, fail olarak sorumlu olur.

(2) Suçun işlenmesinde bir başkasını araç olarak kullanan kişi de fail olarak sorumlu tutulur. Kusur yeteneği olmayanları suçun işlenmesinde araç olarak kullanan kişinin cezası, üçte birden yarısına kadar artırılır" şeklindeki hüküm ile maddenin birinci fıkrasında müşterek faillik, ikinci fıkrasında ise dolaylı faillik düzenlenmiştir.

Kanunda suç olarak tanımlanan fiilin, birden fazla suç ortağı tarafından iştirak hâlinde gerçekleştirilmesi durumunda TCK’nın 37/1. maddesinde düzenlenen müşterek faillik söz konusu olacaktır.

Öğretideki görüşler de dikkate alındığında müşterek faillik için iki şartın birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir:

1- Failler arasında birlikte suç işleme kararı bulunmalıdır.

2- Suçun işlenişi üzerinde birlikte hâkimiyet kurulmalıdır.

Müşterek faillikte, birlikte suç işleme kararının yanı sıra fiil üzerinde ortak hâkimiyet kurulduğu için her bir suç ortağı “fail” konumundadır. Fiil üzerinde ortak hâkimiyetin kurulup kurulmadığının belirlenmesinde, suç ortaklarının suçun icrasında üstlendikleri rolleri ve katkılarının taşıdığı önem göz önünde bulundurulmalıdır.

Kişinin eyleminin, bir suça katılma aşamasına ulaşıp ulaşmadığı, ulaşmışsa da suça katılma düzeyinin belirlenmesi için, eylemin bir aşamasındaki durumun değil, eylemin yapılması için verilen kararın, bu kararın icra ediliş biçiminin, olay öncesi, sırası ve sonraki davranışların da dikkate alınıp, tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi gerekir. Zira "yardım etme"yi müşterek faillikten ayıran en önemli unsur, kişinin suçun işlenişi sırasında fiil üzerinde ortak hâkimiyetinin bulunmamasıdır.

Temel cezanın belirlenmesinde izlenecek usul ve göz önünde bulundurulması gereken kriterler TCK'nın 61. maddesinde gösterilmiş olup maddenin ilgili ilk beş fıkrası;

"(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suç konusunun önem ve değerini,

Temel cezanın belirlenmesinde izlenecek usul ve göz önünde bulundurulması gereken kriterler TCK'nın 61. maddesinde gösterilmiş olup maddenin ilgili ilk beş fıkrası;

"(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suç konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanunî tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler.

(2) Suçun olası kastla ya da bilinçli taksirle işlenmesi nedeniyle indirim veya artırım, birinci fıkra hükmüne göre belirlenen ceza üzerinden yapılır.

(3) Birinci fıkrada belirtilen hususların suçun unsurunu oluşturduğu hâllerde, bunlar temel cezanın belirlenmesinde ayrıca göz önünde bulundurulmaz.

(4) Bir suçun temel şekline nazaran daha ağır veya daha az cezayı gerektiren birden fazla nitelikli hâllerin gerçekleşmesi durumunda; temel cezada önce artırma sonra indirme yapılır.

(5) Yukarıdaki fıkralara göre belirlenen ceza üzerinden sırasıyla teşebbüs, iştirak, zincirleme suç, haksız tahrik, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı ve cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsî sebeplere ilişkin hükümler ile takdiri indirim nedenleri uygulanarak sonuç ceza belirlenir" şeklindedir.

TCK’nın “Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi” başlıklı 3. maddesinde de;

"(1) Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.

(2) Ceza Kanununun uygulamasında kişiler arasında ırk, dil, din, mezhep, milliyet, renk, cinsiyet, siyasal veya diğer fikir yahut düşünceleri, felsefi inanç, millî veya sosyal köken, doğum, ekonomik ve diğer toplumsal konumları yönünden ayrım yapılamaz ve hiçbir kimseye ayrıcalık tanınamaz" biçimindeki hüküm ile cezanın belirlenmesinde gözetilecek "eşitlik" ve "orantılılık" ilkelerine vurgu yapılmıştır.

(2) Ceza Kanununun uygulamasında kişiler arasında ırk, dil, din, mezhep, milliyet, renk, cinsiyet, siyasal veya diğer fikir yahut düşünceleri, felsefi inanç, millî veya sosyal köken, doğum, ekonomik ve diğer toplumsal konumları yönünden ayrım yapılamaz ve hiçbir kimseye ayrıcalık tanınamaz" biçimindeki hüküm ile cezanın belirlenmesinde gözetilecek "eşitlik" ve "orantılılık" ilkelerine vurgu yapılmıştır.

Müşterek faillik, suçun birden fazla suç ortağı tarafından "birlikte suç işleme kararına bağlı olarak" ve "fiil üzerinde ortak hâkimiyet kurulmak suretiyle" müştereken gerçekleştirilmesidir. Müşterek faillikte, birlikte suç işleme kararının yanı sıra fiil üzerinde ortak hâkimiyet kurulduğu için, her bir suç ortağı "fail" statüsündedir. Müşterek faillerin hareketleri bir bütün olarak adeta tek kişinin fiili gibi değerlendirilir (Hamide Zafer, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Beta Yayınları, Kasım 2013, s. 440.). Bu nedenle müşterek faillerin her biri kanunda o suç için öngörülmüş temel ceza ile cezalandırılmalı, ancak bu ifadeden müşterek faillerin mutlaka aynı miktarda ceza ile cezalandırılmalarının zorunlu olduğu şeklinde bir sonuç da çıkarılmamalıdır. Kusurun ağırlığı, amaç ve saik gibi faile göre farklılık gösteren kriterlere dayanılarak her bir fail yönünden temel cezanın farklı şekilde belirlenmesi mümkün ise de, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı gibi her fail için geçerli ortak kriterlere dayanılarak temel cezanın farklı şekilde belirlenmesinin eşitlik ilkesine aykırı olacağı ve ayrıca çelişkiye neden olacağı açıktır.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

... ilçesinde yaşayan sanıklar ..., ... ve ...’nün, inceleme dışı sanıklar ... ve Selami ...ile birlikte 26.08.2008 tarihinde saat 22.00 sıralarında bir büfeden bira aldıktan sonra İtfaiye Amirliğinin arka tarafındaki boş bir yerde bira içip sohbet etmeye başladıkları, sohbet esnasında inceleme dışı sanık ...’in yakın arkadaşı olan mağdur ...’ın ... adındaki bir erkekle cinsel ilişkiye girdiği yönündeki söylentilerden bahsedilmesi üzerine inceleme dışı sanık ...’in, mağdur ...’ı arayarak yanlarına çağırdığı, bir süre sonra mağdur ...’ın sanıkların yanına geldiği, inceleme dışı sanık ...’in mağdur ...’a söylentilerin doğru olup olmadığını sorduğu, sanıklardan...’in konuşulanları cep telefonuna kaydettiği, mağdur ...’ın ... ile cinsel ilişkiye girdiğini doğrulaması üzerine inceleme dışı sanık ... ile sanıklar ..., ... ve ...’nün mağduru darbetmeye başladıkları, inceleme dışı sanık ...’in elindeki bira şişesiyle mağdurun kafasına birkaç kez vurduğu, 27.08.2008 tarihinde gece saat 02.00 sıralarında uzun süredir devam eden kavga seslerinden rahatsız olan ve olay yerinin yakınında evinin balkonunda bulunan tanık ...’in ihbarı üzerine olay yerine polislerin geleceğini anlayan sanıkların mağdur ...’ı evine göndererek olay yerinden ayrıldıkları, mağdur ...’ın aldığı darbelerin etkisiyle hayati tehlike geçirecek ve vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda;

Sanıklar ..., ... ve ...’nün inceleme dışı sanık ...’yle birlikte aldıkları suç işleme kararına bağlı olarak fiil üzerinde ortak hâkimiyet kurmak suretiyle müştereken mağdur ...’ı darbettikleri, dolayısıyla eylemlerini TCK’nın 37/1. maddesi kapsamında müşterek fail olarak gerçekleştirdikleri hususunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır. Zira eylemin ani şekilde gelişmemesi, sanıkların yarım saatten fazla bir süreye yayılan zamanda mağdur ...’ı hem konuşturup hem de birlikte darbetmeleri, inceleme dışı sanık ...’in mağdura bira şişesiyle vurduğunu görmelerine rağmen, bu duruma ses çıkarmayıp önleyici herhangi bir harekette bulunmadan aksine tekme ve tokatlarla mağdura vurup inceleme dışı sanık ...’e destek vererek eylemine iştirak etmeleri, sayıca fazla olan sanıkların kavgada üstünlük sağlayarak mağdur ...’ın direncini kırdıktan sonra inceleme dışı sanık ...’in saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli olduğu hususunda tereddüt bulunmayan bira şişesiyle mağdur ...’ı yaralaması karşısında; müşterek faillerin hareketlerinin bir bütün olarak adeta tek kişinin fiili gibi değerlendirilmesi ve her birinin suçun nitelikli hâlleri ile ağırlaştırıcı sebeplerinden de sorumlu tutulması gerektiğinden sanıklar ..., ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen cezada TCK’nın 86/3-e maddesi uyarınca artırım yapılmasında herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.09.2018 tarihli ve 1163-382 sayılı kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.09.2018 tarihli ve 1163-382 sayılı kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının haklı nedene dayanmayan itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın kabul edilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 02.02.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.

..
Yargıtay — Esas No: -, Karar No: -, Tarih: 22.12.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/19264 E.  ,  2008/22604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 3. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının temyizine ilişkin dilekçenin reddini mutazammın 27.05.2008 tarih, 8494-10654 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı banka vekilince, borçlu aleyhinde, 4.338,01 YTL asıl alacak, 8.428,85 YTL işlemiş faiz, 32,25 YTL ihtar masrafı, 421,04 YTL ..olmak üzere toplam 13.212,15 YTL alacağın, asıl alacağına işleyecek %78, 37 yıllık faiziyle tahsili amacıyla ilamsız icra yolu (ör.7 ödeme emriyle) ile takibe konulması üzerine, borçlunun süresinde icra müdürlüğüne verdiği dilekçesiyle 13.212,15 YTL borcunun olmadığından takibe ve borca itiraz ederek takibin durdurulması talep edilmiştir.

Alacaklı vekilince, icra mahkemesinde borçlunun itirazının kaldırılmasının talebi üzerine, mahkemece karar gerekçesinde; alacaklının takip tarihi (02.07.2007) itibariyle 4.338,01 YTL asıl alacak, 7.308,02 YTL icra temerrüt faizi ve 365,40 YTL faiz gider vergisi alacağı olduğundan bahisle; "Davanın kısmen kabulü ile ödeme emrinde işlemiş temerrüt faizinin 7.308,02  YTL ve faizin gider vergisinin 365,40 YTL olarak düzeltilmesine, ödeme emrinin buna göre düzenlenerek yeniden davalı borçluya tebliğine, takibin devamına..." şeklinde hüküm tesis edilmiştir.

Alacaklı vekilinci, mahkemenin asıl alacak ve fer'ileri üzerinden takibe devam kararı vermesi yerine sadece faiz yönünden hüküm tesisi ve ödeme emrinin yeniden düzenlenerek borçluya tebliğine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu...vs'den bahisle kararı temyiz ettiği görülmektedir.

Dairemizin gerek uyuşmazlık konusu miktarın, gerekse de temyiz dilekçesi içeriği itibariyle, İİK'nun 363/1-son cümlesi gereğince kesinlik sınırı (3.600 YTL) altında bulunmadığı sehven nazara alınmayarak temyiz dilekçesinin reddine karar verildiği anlaşılmakla, Dairemizin 27.05.2008 tarih 2008/8494 Esas, 2008/10654 Karar sayılı temyiz dilekçesinin reddine ilişkin kararın kaldırılmasına oybirliğiyle karar verildi.

Alacaklı vekilinin temyiz isteminin incelenmesine geçildi:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı vekilinin temyiz isteminin incelenmesine geçildi:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Mahkemece de kabul edilen usul ve yasaya uygun bilirkişi raporuna göre; takip tarihi itibariyle alacaklının borçludan 4.338,01 YTL asıl alacak, 7.308,02 YTL işlemiş temerrüt faiz ve 365,40 YTL  faizin  gider  vergisi  alacağı  olduğunun  kabul edilerek, davanın kısmen  kabulü ile hüküm tesis edilirken 4.338,01 YTL asıl alacaktan bahsedilmeyerek hükmün infazında tereddüt yaratıldığı gibi İİK'nun 68.maddesi gereğince icra mahkemesince borçlunun itirazın kısmen veya tamamen kaldırılmasına karar verilmesi ile yetinilmesi  gerekirken, yeniden ödeme emrinin düzenlenerek borçluya tebliğine karar verildiği görülmektedir. Yapılan bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Adana 3.İcra Mahkemesi'nin 04.03.2008 tarih ve 2007/746 Esas, 2008/200 Karar sayılı kararının hüküm bölümünün 2 no'lu ve 3 no'lu bendinin silinerek yerine "Borçlunun 4.338,01 YTL asıl alacak, 7.308,02 YTL işlemiş faiz ve 365,40 YTL faizinin gider vergisi, 32,25 YTL ihtar masrafı olmak üzere 12.043,68 YTL'ye yaptığı itirazın kaldırılmasına ve takibin bu miktar üzerinden devamına" şeklinde düzeltilerek İİK 366 ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına mahal olmadığına, 22.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16266, Karar No: 2013/13378, Tarih: 26.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16266 E.  ,  2013/13378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18/04/2012 tarih ve 2009/415-2012/53 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 10.06.2005 tarihinde sağlık sigorta sözleşmesi düzenlendiğini, müvekkiline 2006 yılı mart ayında kolon kanseri teşhisi konduğunu, davalının 05.05.2006 tarihinde haksız olarak sigorta akdini fesih ettiğini ve feshine hastalığın gizlendiğini gerekçe gösterdiğini, İstanbul 10. A.T.M. 2006/528 nolu dosyasından davalının feshinin haksızlığına karar verildiğini ve sözleşmenin halen geçerli olduğunu, kanser hastalığı sebebiyle yapılan harcamalar tutarı olan 33.437,22 TL' sının tahsili için başlattıkları icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini, takibin devamını ve %40 inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sigorta sözleşmesinin feshinin haklı olduğunu, davacı tarafından talep edilen tedavi giderlerinin sigorta teminatı kapsamında olup olmadığının uzman bilirkişi marifetiyle tespiti gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, davalının sigorta sözleşmesini haksız feshettiğinin kesinleşmiş mahkeme kararıyla sabit olduğu, ancak dava konusu tedavi giderlerinin sigorta poliçesinin sona erdiği tarihten sonraki döneme ilişkin bulunduğu bu nedenle sigorta teminatı kapsamında olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16340, Karar No: 2016/7193, Tarih: 30.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/16340 E.  ,  2016/7193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 25/12/2014 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptalinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/07/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, .. öğrenci olduğunu, 2013-2014 eğitim öğretim döneminde 3308 sayılı .. kapsamında davalıya ait eğitim kurumunda staj gördüğünü, asgari ücretin %30'undan aşağı olmamak üzere ücrete hak kazandığından, .. esas sayılı dosyası ile başlatılan icra takibine davalının itirazı ile takibin durduğunu belirterek, itirazın iptali ile inkâr tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, yasal olarak ödemenin yapılmasının mümkün olmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, yargılama sırasında alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile .. esas sayılı takibine davalının itirazının kısmen iptali ile, .. TL üzerinden takibin devamına, icra inkar tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

a) 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun “ .. ” başlıklı 25. maddesinin “Aday çırak, çırak ve işletmelerde meslek eğitimi gören öğrencilere ödenecek ücret ve bu ücretlerdeki artışlar; aday çırak veya çırağın velisi veya vasisi veya kişi reşit ise kendisi; öğrenciler için okul müdürlüğü ile iş yeri sahibi arasında Bakanlıkça belirlenen esaslara göre düzenlenecek sözleşme ile tespit edilir. (Değişik son cümle: 13/2/2011-6111/64 md.) Ancak, işletmelerde meslek eğitimi gören örgün eğitim öğrencilerine, asgari ücretin net tutarının yirmi ve üzerinde personel çalıştıran iş yerlerinde yüzde 30’undan, yirmiden  az personel çalıştıran iş yerlerinde yüzde 15’inden, aday çırak ve çırağa yaşına uygun asgari ücretin yüzde 30’undan aşağı ücret ödenemez.” şeklinde olduğu, yine aynı kanunun “Mesleki eğitime katılma payı” başlıklı 24 maddesinin son bendinde “....  Bu sayının tespitinde görev ve çalışma statüsüne bakılmaksızın iş yerinde 1475 sayılı İş Kanununa tabi olarak çalıştırılan personel sayısı dikkate alınır.” denilmektedir.

Dosya içerisindeki belgelerden, davacının davalı ... Bakanlığına bağlı .. tarihli sözleşme ile staja başladığı, yaklaşık 8 ay süre ile staj eğitimi gördüğü, 3308 sayılı kanunun 25'inci maddesinde işletmelerde meslek eğitimi gören örgün eğitim öğrencilerine, yirmi ve üzerinde personel çalıştıran iş yerlerinde asgari ücretin net tutarının, yüzde 30’undan, yirmiden  az personel çalıştıran iş yerlerinde yüzde 15’inden az ücret ödemesinin olamayacağının açıkça düzenlenmiş olduğu, buna göre iş yerinde çalışan personel sayısının belirlenerek hesaplama yapılması gerekirken, ilçede bulunan davalı .. .. bağlı tüm okullardaki personel sayısı esas alınarak hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

b) 3308 sayılı Kanun'un 26. maddesi ve dosyada yer alan sözleşmenin 21. maddesi uyarınca mesleki eğitim gören davacının staj gördüğü sürede izinli veya çalışamadığı sürelerin de araştırılarak, yapılacak hesap ve kararda bu hususun da dikkate alınması gerekirken, fasılasız çalıştığının kabulü ile hüküm kurulması nedeniyle de karar bozulmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2 a-b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan sebeplerle reddine 30/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1147, Karar No: 2019/7915, Tarih: 09.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1147 E.  ,  2019/7915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 20.12.2018 tarih ve 2016/202-2018/496 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili, davalı vekili ve fer'i müdahil vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada hesap açtırarak hazine bonosu aldığını, yanında çalışan ... isimli kişinin davalı bankadaki hesaplardan, banka çalışanlarının gerekli dikkati ve özeni göstermemesi sonucunda çeşitli tarihlerde, çeşitli miktarlarda paralar çektiğini, bu ödemelerden davacının haberinin olmadığını, bahse konu paraların yasalara aykırı şekilde ödenmiş olmasından banka ve istihdam ettiği kişilerin sorumlu olduğunu ileri sürerek, tüm zararın tespiti ile fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydı ile şimdilik 18.000.- TL’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımı geçtikten sonra açıldığını, hesap ile ilgili işlemlerde bankanın herhangi bir kusurunun bulunmadığını, davacının işlemlerin tamamından haberdar olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacının çalışanı olan dava dışı ...'nın davalının banka hesaplarından 20.12.2004 tarihinde 16.000,00 TL ve 07.12.2004 tarihinde 2.000,00 TL çektiği, 07.02.2004 ve 20.12.2004 tarihli dekonttaki imzaların davacının eli ürünü olmadığı, banka hesabına giren paranın hesap sahibine yada onun talimatı ile üçüncü kişiye ödenebileceği, davacı tarafından bahsi geçen ödemelere ilişkin herhangi bir talimatın verilmediği, banka tarafından yapılan ödemelerin usulsüz olduğu, dava dışı ...'nın davacının çalışanı olduğu ayrıca davacının hesaplarını kontrol etmediği ve zarar görmemek için gerekli önlemleri almadığı bu nedenle de davacının müterafik kusurunun bulunduğu gerekçesiyle taraflar eşit kusurlu kabul edilerek davanın kısmen kabulü ile 8.000,00 TL'nin 20/12/2004 tarihinden, 1.000,00 TL'nin 07/12/2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili, davalı vekili ve fer’i müdahil vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.