muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3827, Karar No: 2020/2235, Tarih: 02.03.2020

Karar, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı kurum vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı kurumdan alınmasına, 02/03/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9887, Karar No: 2025/466, Tarih: 07.01.2025

**5. Ceza Dairesi         2024/9887 E.  ,  2025/466 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret ve cinsel taciz suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tokat 2. Asliye Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tokat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2024 tarihli ve 2023/627 Esas, 2024/610 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8158, Karar No: 2012/10038, Tarih: 12.04.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/8158 E.  ,  2012/10038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı ... Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; ... Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren ... 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli ... Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 12.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19834, Karar No: 2014/34076, Tarih: 13.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/19834 E.  ,  2014/34076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇERKEZKÖY İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/04/2014

NUMARASI : 2014/20-2014/58

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haklı ve geçerli bir neden olmadan feshedildiğini iddia ederek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin geçerli bir neden olmadan, savunması alınmadan ve yazılı bir fesih bildiriminde bulunulmadan davalı işveren tarafından sona erdirildiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Somut olayda, davacının SGK kayıtları uyarınca dava dışı H.. Otomotiv Sistemleri A.Ş. çalışanı olduğu anlaşılmakla, davanın H.. A.. isimli şirket aleyhine yürütülüp sonuçlandırılması hatalıdır.

Mahkemece husumet tevcihinde kabul edilebilir yanılgı nedeniyle davacı tarafa davasını 6100 sayılı yasanın 124/2-4. maddesi uyarınca doğru hasma yöneltmesi sağlanarak taraf teşkili tamamlanıp sonuca gidilmesi gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 13.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1254, Karar No: 2024/5463, Tarih: 27.06.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/1254 E.  ,  2024/5463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2309 E. 2023/2274 K.

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Hükmolunan hapis cezasının süresine göre, 5271 Kanun'un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği sanık müdafinin duruşma talebinin reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığının 12.07.2023 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası; esrar elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapmak suçundan 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca dava açılmıştır.

2. Manavgat 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.10.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında esrar elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapmak suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 16.640,00 TL adli para cezası; uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ve 33.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 28.11.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği;

1. Arama koşulları oluşmadan yapılan arama neticesinde elde edilen delillerin de hukuka aykırı delil niteliğinde olduğuna,

2. Sanığın atılı suçu işlediğine dair tanık H.O.'nun beyanı dışında delil bulunmadığına, bu şahsın sanığa iftira attığının Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2023/351 Esas nolu dosyasında mevcut whatsapp yazışmaları ile de sabit olduğuna,

3. Ele geçen maddenin kişisel kullanım sınırında olduğuna,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği;

1. Arama koşulları oluşmadan yapılan arama neticesinde elde edilen delillerin de hukuka aykırı delil niteliğinde olduğuna,

2. Sanığın atılı suçu işlediğine dair tanık H.O.'nun beyanı dışında delil bulunmadığına, bu şahsın sanığa iftira attığının Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2023/351 Esas nolu dosyasında mevcut whatsapp yazışmaları ile de sabit olduğuna,

3. Ele geçen maddenin kişisel kullanım sınırında olduğuna,

4. Malzemeler üzerinde yeterince inceleme yapılmadan hüküm kurulduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay, sanığın uyuşturucu madde satışı yaptığı iddiasına ilişkindir.

2. Hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti suçundan işlem yapılan ......., kolluk ile yaptığı görüşmede, kendisinden ele geçirilen uyuşturucu maddeyi sanıktan aldığını ve etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanmak istediğini beyan etmesi üzerine mahkeme kararı ile sanığın ikametinde yapılan aramada, çeşitli miktarlarda skunk esrar, toz esrar, esrar tohumu, metamfetamin, 2 adet hassas terazi, saksı ve sera içerisinde ekili kök kenevir bitkisi, İsviçre skunk uyuşturucu maddesi tohumu olarak bilinen maddelerin ele geçirildiği belirlenmiştir.

3. Antalya Bölge Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 14.06.2023 tarihli raporu ile ele geçen maddelerden bir kısmının uyuşturucu maddelerden THC (Tetrahydrocannabino) ihtiva eden ve esrar elde edilmesine elverişli hint keneviri bitkisi olduğu ve %30 oranında olmak üzere esrar elde edilmesine elverişli olduğu, bir kısım yeşil renkli bitki parçalarının %60 oranında olmak üzere esrar elde edilmesine elverişli olduğu, iki adet terazi üzerinde hint keneviri bitkisi kökenli uyuşturucu maddelerin aktif maddesi olan THC kalıntısı bulunduğu belirlenmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın hasat edilmiş haldeki uyuşturucu maddeler ile birlikte üzerinde THC kalıntısı bulunan hassas terazileri bulundurması ve H.O.A.'ya uyuşturucu madde satması nedeniyle uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği belirtilerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Arama İşleminin Hukuka Aykırı Olduğuna İlişkin

Hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti suçundan işlem yapılan .......,.'nın, kendisinden ele geçen maddeleri sanıktan satın aldığına dair beyanı üzerine Manavgat 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 17.05.2023 tarihli arama kararında belirtilen saatler içerisinde 5271 sayılı Kanun'un 116 ve devamı maddelerinde aranan koşullar gerçekleştirilmek suretiyle yapılan arama işleminin hukuka uygun olduğu, bu işlem ile sanığın ikametinde elde edilen delillerin hukuka uygun olduğu ve hükme esas alınabileceği anlaşılmakla, sanık müdafinin bu hususa ilişkin temyiz sebebi reddedilmiştir.

B. Diğer Temyiz Sebepleri Yönünden

B. Diğer Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık ile arasında herhangi bir husumet bulunmayan......,. isimli şahsın sanık hakkında aşamalarda değişmeyen anlatımları, bu anlatımları destekler nitelikte sanığın ikametinde ele geçen uyuşturucu maddeler ve hassas teraziler ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın, hakkında Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2023/351 Esas sayılı dava dosyasında mahkumiyet kararı verilen .......,.'dan ele geçen esrar maddesini bu şahsa sattığı, ikametinde hassas terazi de bulundurmasına ve bu terazilerin üzerinde uyuşturucu madde kalıntısının ele geçmesine göre uyuşturucu maddeleri satış amaçlı bulundurduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 28.11.2023 tarihli ve 2023/2309 Esas, 2023/2274 Karar sayılı kararında sanık müdafince ileri sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Manavgat 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.06.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/17769, Karar No: 2015/22116, Tarih: 11.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/17769 E.  ,  2015/22116 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı, davalılar ..., ..., İnşart İnş. Ltd. Şti. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının ve davalılar ..., ... ile İnşart İnş Ltd Şti nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davacı ile aralarında herhangi bir iş ilişkisi bulunmadığını, devir tarihinden önceki tüm alacaklardan sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiş, davalı ..., her türlü mali sorumluluğunun ihale alan firmalara at olduğunu, davacının iş akdinin elektrik dağıtım işinin ...’ a devredildikten sonra feshedildiğini belirterek davanın reddini istemiş, davalı İnşart Ltd Şti de, davacının iş akdinin ... ‘ın tek taraflı sonlandırması ile feshedildiğini, şirketlerine kusur izafe edilemeyeceğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında kıdem tazminatının hesaplanması ve bir kısım davalıların alacaklardan sorumlulukları konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; ... ve ... arasında 01.01.2011 tarihinde iş yeri devri olmuş ve ... devreden asıl işveren, ... devralan asıl işveren ve İnşart Ltd Şti de en son alt işveren sıfatı ile davacının tazminat ve bir kısım ücret alacaklarından sorumlu tutulmuşlardır. Kıdem tazminatından devralan şirket ve en son alt işverenin sorumluluğu tüm süre yönünden son ücrettendir. Devreden işverenin sorumluluğu ise devir ettiği tarihteki süre ve ücret miktarı ile sınırlıdır. Davalıların kıdem tazminatı yönünden sorumluluklarının bu esaslara göre belirlenmesi ve hüküm altına alınması gerekirken devreden şirket Gedaşın kıdem tazminatından devir ettiği tarihteki süre ve ücret miktarı ile sorumlu olduğuna karar verilmesi isabetliyse de devralan asıl işverenin devir aldığı tarihten fesih tarihine kadar sorumlu tutulması yine son alt işvereninde sadece kendi dönemi ile sorumlu tutulmuş olması hatalı olmuştur. Devreden şirket ... ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretinden sorumlu tutulmaması doğru olup ihbar tazminatı ile yıllık izin ücret alacaklarından devralan iş veren ile son alt işverenin birlikte sorumlu olmaları gerekirken sadece devralan işveren ... sorumlu tutulmuş olması ayrıca fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ve kabul şekli bakımından da hafta tatili ücret alacakları yönünden de devralan işveren ve son alt işverenin davacının tüm çalışma döneminden sorumluluklarına karar verilmesi gerekirken devralan şirketin devir aldığı tarihten fesih tarihine kadar, son alt işvereninde sadece kendi dönemi ile sorumlu tutulmuş olması da isabetsizdir. Ayrıca 1994-2003 tarihleri arasında davacının çalıştığı anlaşılan davalı alt işveren ...’ın davacının çalıştığı dönem ve ücretle sınırlı olarak kıdem tazminatından sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken davalı ... hakkındaki davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olup bozma sebebidir.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücretinin hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.