muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/102, Karar No: 2015/5284, Tarih: 15.04.2015

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.078,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 15/04/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Mahkemece davacıların işleme eser üzerinde miras yolu ile sahip oldukları mali haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle talep gibi 5846 sayılı Kanun'un 68. maddesi uyarınca üç kat telif tazminatına hükmedilmiş ise de; Kanun'un 68. maddesinin 1. fıkrasında eseri, icrayı, fonogramı veya yapımları hak sahiplerinden bu Kanuna uygun yazılı izni almadan, işleyen, çoğaltanların “bu Kanun hükümleri uyarınca tespit edilecek rayiç bedelin en çok üç kat fazlasını” isteyebileceği belirtilmiş olup, aynı kanunun 66/3 fıkrası gereğince mahkeme, mali haklara tecavüz halinde, “tecavüzün şümulünu, kusurun olup olmadığını, varsa ağırlığını” takdir etmek durumunda bulunduğundan, dava konusu olayda talep edilebilecek “en çok üç kat fazla” tazminatın tecavüzün şümulüne ve kusurun ağırlığına göre belirleme yetkisine sahiptir. BK’nun 43/1 maddesi de bu yetkiyi desteklemekte olup, mahkemenin bu hususları tartışmadan doğrudan belirlenen rayiç bedelin üç katına hükmetmesi isabetsizdir Anayasa Mahkemesi'nin konu ile ilgili 28.2.2013 gün 2012/133 Esas 2013/33 sayılı kararının gerekçesinde yer verilen -maddedeki “üç katı” ibaresi ile- “hak sahiplerinin dava yoluyla isteyebileceği bedele üst sınır getirildiği, hâkimin taleple bağlı olduğuna dair veya takdir yetkisine ilişkin olumsuz bir düzenleme içermediği, bu sınır içerisinde kalmak şartıyla hâkimin dosya içeriği ve talebi de gözeterek takdir yetkisi kullanacağının açık olduğu ve her dava konusu olayda tartışılması ve değerlendirmesi gerektiği” şeklindeki gerekçenin de muhalefet görüşümüz doğrultusunda bulunduğu ve hükmün bu nedenlerle bozulması gerektiği kanaatinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz. 15.04.2015
Yargıtay — Esas No: 2016/191, Karar No: 2017/5355, Tarih: 13.06.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/191 E.  ,  2017/5355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... ili, ... ilçesi, ... köyü 108 ada 63 sayılı parsel 2.534,69 m2 yüzölçümü ve taşlık ve çalılık niteliğiyle tapuda ... adına, 117 ada 6 ve 7 parsel sayılı taşınmazlar sırasıyla 572,82 m2 ve 693,10 m2 yüzölçümü kargir ev ve meyve bahçesi niteliğiyle beyanlar hanesinde 2/B ile ... sınırı dışına çıkarıldıkları ve üzerindeki ev ve meyve ağaçlarının dava dışı 3. kişilere ait olduğu oldukları yazılı şekilde ... adına tapuda kayıtlıdır.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkili tarafından nizasız ve fazılasız şekilde kullanılan 108 ada 63 parsel ile 117 ada 6 ve 7 parsel sayılı taşınmazların 2004 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında maliye hazinesi adına kaydedildiği ileri sürerek taşınmazların tapusunun iptali ile müvekkili adına tescilini talep etmiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1977 yılında ... kadastrosu, 1995 yılında aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman bilirkişi raporlarına göre; çekişmeli 108 ada 63 sayılı parselin taşlık kayalık ve çalılık vasfında olup, hali hazırda imar-ihyaya muhtaç, zilyetlikle kazanılması mümkün olmayan devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu, çekişmeli 117 ada 6 ve 7 sayılı parsellerin ise 6831 sayılı Kanunun 2/B uygulaması sonucu nitelik kaybı nedeniyle ... adına ... sınırları dışına çıkarılan taşınmazlardan olup, bu tür taşınmazların kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilmesine olanak bulunmadığı belirlenerek yazılı şekilde karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacı ...'ye yükletilmesine 13/06/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20517, Karar No: 2011/5153, Tarih: 23.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/20517 E.  ,  2011/5153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24089, Karar No: 2014/26632, Tarih: 24.09.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/24089 E.  ,  2014/26632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/399285

MAHKEMESİ : Tunceli Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2011

NUMARASI : 2011/24 (E) ve 2011/130 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

I-Tanık Erkan’ın mahkemedeki beyanlarında “suçu tefrikli sanıklar Aliş, Murat ve kendisinin işlediğini, suça konu kabloları Telekom deposundan çaldıktan sonra tekrar gelip almak üzere yakındaki dere yatağına bıraktıklarını ve kendisinin buradan ayrıldığını, ancak daha sonra tefrikli sanıklar Aliş ve Murat’ın yanlarına sanık Ercan’ı da alarak tekrar dere yatağına gittiklerini ve telleri alacakları sırada yakalandıklarını “beyan etmesi, sanığın da tüm aşamalardaki savunmalarında “ suça iştirak etmediğini, tefrikli sanıklar Aliş ve Murat’ın dere yatağında bakır kablo olduğunu, bunları satacaklarını, yardımcı olup olamayacağını sorduklarını, kendisinin de sadece paraya ihtiyacı olduğu kabul ettiğini, birlikte dere yatağına gittiklerinde ise yakalandıklarını “beyan etmesi, sanığın bu savunmasının aksinin ispat edilemediği gibi isnat edilen hırsızlık suçunu işlediğine veya diğerlerinin işledikleri hırsızlık suçuna herhangi bir surette iştirak ettiğine dair somut delilin de bulunmaması karşısında, sanığın eyleminin TCK'nın 165/1 madde ve fıkrası bağlamında tartışma ve değerlendirme konusu yapılması gerekirken, yazılı biçimde cezalandırılmasına karar verilmesi,

II-Kabule göre de;

1-Sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının ertelenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca belirlenen denetim süresinin hükmolunan ceza miktarından az olamayacağı gözetilmeyerek 1 yıllık denetim süresinin belirlenmesi;

2-TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasında öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK’nın 53/4 maddesi uyarınca uygulanmayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. Ç.. müdafiinin temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/256, Karar No: 2020/365, Tarih: 22.09.2020

**Ceza Genel Kurulu         2018/256 E.  ,  2020/365 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 13. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 662-684

Nitelikli hırsızlık suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ün beraatlerine ilişkin Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 04.07.2013 tarihli ve 842-508 sayılı hükümlerin, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 13. Ceza Dairesince 10.09.2015 tarih ve 27882-13487 sayı ile;

"Tanık ...'ın, sanıklardan ...'in annesine ait olup adı geçen sanık tarafından kullanıldığı belirlenen ... plakalı aracın olay tarihinde iki kez katılan kuruma ait tellerin çalındığı yerde bulunduğuna dair tüm aşamalardaki tutarlı beyanları, sanıkların çelişkili anlatımları, sanıklardan ...'ün kısmi ikrarı ve diğer sanıkları suçlaması hususları dikkate alındığında atılı suçtan cezalandırılmaları yerine yazılı şekilde karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 03.12.2015 tarih ve 662-684 sayı ile;

"..Mahkememizce daha önce verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu, bozma kararının oluş ve dosya kapsamıyla uyumlu olmadığı..." şeklindeki gerekçe ile bozmaya direnerek önceki hükümler gibi sanıkların beraatlerine karar vermiştir.

Bu hükümlerin de katılan vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.02.2016 tarihli ve 41160 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle dosya, kararına direnilen Daireye gönderilmiş, inceleme yapan Yargıtay 13. Ceza Dairesince 17.05.2018 tarih ve 295-7625 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara atılı hırsızlık suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Katılan ... temsilcisinin, Konya ili Harmancık Mahallesi Alakova Sokak üzerinde bulunan telefon direklerinden kablo hırsızlığı yapıldığı yönünde müracaatta bulunması üzerine soruşturmaya başlanıldığı,

Yakalama tutanağında; Alakova Sokak üzerinde bulunan direklerden gerçekleştirilen kablo hırsızlığı ile ilgili olarak tanık ...'ın ifadesi doğrultusunda başlatılan tahkikat kapsamında ... plakalı aracın İsmail Kaya Caddesi üzerinde park hâlinde görüldüğü, aracın içinden inen ..., ... ve ... isimli şahısların yakalandığı bilgilerine yer verildiği,

Olay yeri inceleme raporunda; bahse konu yerde yapılan incelemede herhangi bir bulguya rastlanılmadığının bildirildiği,

Anlaşılmıştır.

Yakalama tutanağında; Alakova Sokak üzerinde bulunan direklerden gerçekleştirilen kablo hırsızlığı ile ilgili olarak tanık ...'ın ifadesi doğrultusunda başlatılan tahkikat kapsamında ... plakalı aracın İsmail Kaya Caddesi üzerinde park hâlinde görüldüğü, aracın içinden inen ..., ... ve ... isimli şahısların yakalandığı bilgilerine yer verildiği,

Olay yeri inceleme raporunda; bahse konu yerde yapılan incelemede herhangi bir bulguya rastlanılmadığının bildirildiği,

Anlaşılmıştır.

Katılan kurum temsilcisi ... soruşturma aşamasında; Mevlana Türk Telekom Müdürlüğünde işletme amiri olarak görev yaptığını, 22.10.2012 tarihinde saat 21.30'da merkezde bulunan arıza sistemine Harmancık Mahallesi Alakova Sokak üzerinde bulunan kablolarda arıza olduğu bilgisinin geldiğini, ertesi gün saat 09.45 sıralarında arızayı kontrol etmek amacıyla bahse konu adrese gittiğinde Alakova Sokak üzerinde bulunan iki telefon direği arasındaki 80 metre uzunluğundaki kablonun kesilerek çalındığını tespit ettiğini, kablonun yaklaşık 1500 TL değerinde olduğunu,

Tanık ... aşamalarda; Harmancık Mahallesi Alakova Sokak üzerinde kurbanlık hayvan beslediği bir çardağının bulunduğunu, 23.10.2012 tarihinde gece saat 03.30 sıralarında dışarıdan bir araba sesi duyduğunu, dışarıyı kontrol ettiğinde telefon direklerinin yanında ... plakalı, Nissan marka, gri renkli bir araç gördüğünü, aracın farlarını söndürüp beklemeye başladığını, bunun üzerine aracın yanına doğru gittiğini, araç içinde karanlıktan yüzlerini göremediği üç şahsın bulunduğunu, araç içindekilerin kendisini fark edince olay yerinden kaçtıklarını, aynı gece saat 04.30 sıralarında aracın yeniden olay yerine geldiğini, bu esnada bir takım sesler duyduğunu, tekrar araca doğru ilerlediğini, aracın yine olay yerinden kaçtığını, telefon kablolarının şahıslar gelmeden önce yerde olduğunu, kendisinin de hem bu kabloların çalınabileceği hem de hayvanlarının olması nedenleriyle araca dikkatli bir şekilde baktığını, ancak araçta bulunan şahısların hırsızlık yapıp yapmadıklarını görmediğini,

Tanık ... yargılama aşamasında; sanıkların arkadaşı olduğunu, ... plakalı aracı sanık ...'in kullandığını, daha önce bu araçla birlikte gezip dolaştıklarını ancak suç tarihinde bahse konu aracın arızalı olması nedeniyle tamirde olduğunu, hırsızlık olayı ile ilgili olarak bilgisinin bulunmadığını,

Beyan etmişlerdir.

Sanık ... tüm aşamalarda; annesi adına kayıtlı olan ... plakalı aracı kendisinin kullandığını, 22.10.2012 tarihinde gece saatlerinde ev arkadaşı olan sanık ... ile birlikte evlerinde olduklarını, ertesi gün saat 09.00 ile 10.00 sıralarında birlikte Meram Sanayi Sitesine giderek tamirde olan aracını alıp Harmancık Mahallesinde biraz dolaştıklarını, daha sonra diğer sanık ...'ü aldıklarını, birlikte araç içinde uyuşturucu kullandıklarını, Harmancık Mahallesi Alakova Sokağı'na girip girmediklerini hatırlamadığını, araç içinde kız arkadaşını bekledikleri sırada polislerin kendilerini yakaladığını, suçlamayı kabul etmediğini,

Sanık ... tüm aşamalarda; sanık ...'in ev arkadaşı olduğunu, 22.10.2012 tarihinde evlerinde olduklarını, ertesi gün sanık ...'in kullandığı ... plakalı aracı sanayiden alarak dolaşmaya çıktıklarını, araç içinde uyuşturucu kullandığını, daha sonra aynı gün akşam saatlerinde araç içinde polisler tarafından yakalandıklarını, Harmancık Mahallesi Alakova Sokağı'nın nerede olduğunu bilmediğini, kablo çalmadığını,

Sanık ... soruşturma aşamasında ve sorgu hâkimliğinde; 22.10.2012 tarihinde akşam saatlerinde arkadaşları olan diğer sanıklar ile birlikte marka ve modelini hatırlamadığı araçla çarşı içinde gezdiklerini, Harmancık Mahallesi'ne hiç gitmediklerini, arkadaşlarının saat 22.00 sıralarında kendisini evine bıraktıklarını, ertesi gün öğleden sonra yine bir araya gelip araçla dolaşmaya başladıklarını, sanık ...'in kız arkadaşı ile buluşmak amacıyla İsmail Kaya Caddesi üzerinde bekledikleri sırada polislerin kendilerini yakaladığını, suçlamayı kabul etmediğini,

Yargılama aşamasında; 22.10.2012 tarihinde mahalleden arkadaşları olan ... ve sanıklar ile ... plakalı araçla dolaşmaya çıktıklarını, arkadaşlarının gece saat 23.00 sıralarında kendisini evine bıraktıklarını, ertesi gün sanıkların yanına gelerek ellerinde bulunan makas gibi bir cismi evinin yaklaşık 500 metre ilerisinde bulunan çalılıkların arasında sakladıklarını, atılı suçu diğer sanıkların işlediğini düşündüğünü,

Savunmuşlardır.

Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi hâlinde uygulanabileceği gibi, suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate veya herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanıklar ..., ... ve ...'nun, Konya ili Harmancık Mahallesi Alakova Sokak üzerinde bulunan, katılan kuruma ait direklerden yaklaşık 80 metre uzunluğundaki telefon kablolarını kesmek suretiyle çaldıklarının iddia edildiği olayda;

Tanık ...'ın, 23.10.2012 tarihinde gece saat 03.30 sıralarında araba sesi duyması üzerine dışarıyı kontrol ettiğinde telefon direklerinin yanında ... plakalı, Nissan marka, gri renkli bir araç gördüğü, aracın farlarını söndürüp beklemeye başladığı, aracın yanına doğru gittiği sırada araç içinde karanlıktan yüzlerini göremediği üç şahsın kendisini fark ederek olay yerinden kaçtıkları, aynı gece saat 04.30 sıralarında aracın yeniden olay yerine geldiği, tekrar araca doğru ilerlediği, aracın yine olay yerinden kaçtığı yönünde beyanda bulunduğu anlaşılmakla birlikte, katılan kurum temsilcisinin 22.10.2012 tarihinde saat 21.30'da merkezde bulunan arıza sistemine Harmancık Mahallesi Alakova Sokak üzerinde bulunan kablolarda arıza olduğu bilgisinin geldiği şeklindeki beyanı dikkate alındığında, suça konu kabloların tanık ...'ın ... plakalı aracı olay yerinde gördüğü zaman diliminden daha önce kesilmiş olduğunun kabulünün gerektiği, kaldı ki, tanığın da, telefon kablolarının şahıslar gelmeden önce yerde olduğunu, kendisinin de hem bu kabloların çalınabileceği hem de hayvanlarının olması nedeniyle araca dikkatli bir şekilde baktığını ifade etmesi karşısında, tanığın, sanıkları telefon kablolarını keserken gördüğüne ya da yerde bulunan kabloların sanıklar tarafından alınıp götürüldüğüne dair somut ve görgüye dayalı bir bilgisinin bulunmadığı, tanığın, sadece sanıkların kendilerinin de içinde gezdiklerini kabul ettikleri ... plakalı aracı olay tarihinde suç yerinde iki kez gördüğünü beyan ettiği, bu beyandan tek başına atılı suçun sanıklar tarafından işlendiği sonucuna varılamayacağı gibi başkaca nedenle de olay yerinde bulunmaları mümkün olan sanıklar aleyhine yoruma gidilemeyeceği, nitekim, sanık ...'in de, tarih bilgileri dosya içeriğine uygun olmamakla birlikte diğer sanıklarla beraber Harmancık Mahallesi'nde araçla dolaştıklarını, araç içinde uyuşturucu madde kullandıklarını, Alakova Sokağı'na girip girmediklerini hatırlamadığı şeklinde olay yeri yakınlarında bulunduklarını kabul ettiği, olay yerinde yapılan incelemede, sanıklara ait herhangi bir delile ulaşılamadığı, suça konu eşyanın sanıklardan da ele geçirilemediği, her ne kadar sanık ... yargılama aşamasında diğer sanıkların evine gelerek makas benzeri bir aleti biraz ilerideki çalılıklara sakladıklarını ileri sürmüş ise de, saklandığı iddia edilen aletin suçta kullanılıp kullanılmadığına dair herhangi bir tespit işlemi yapılmadığı, sanığın bu beyanının atfı cürüm niteliğinde olabileceği hususları birlikte değerlendirildiğinde,

Tüm aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmeyip suça konu kabloları çalmadıklarını savunan sanıkların üzerlerine atılı nitelikli hırsızlık suçunu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yerel Mahkemenin sanıkların atılı suçtan beraatlerine ilişkin direnme gerekçesinin isabetli olduğuna, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; "Sanıklara atılı suçun sabit olduğu," düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.12.2015 tarihli ve 662-684 sayılı hükümlerindeki direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Usul ve kanuna uygun bulunan Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükümlerinin ONANMASINA,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 22.09.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2395, Karar No: 2014/12877, Tarih: 30.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/2395 E.  ,  2014/12877 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/221597

MAHKEMESİ : Çeşme Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2013/51 (E) ve 2013/280 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Sanığın yönetim kurulu başkanı, hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen temyiz dışı sanık G.. B..'in ise genel müdür olarak sorumlusu ve yetkilisi oldukları Ç..Turizm Otelcilik İnşaat Tarım ve Gıda Sanayi A.Ş’ye ait P.. Otel isimli işyerinin .. Blokları son katları ve .. Bloğunun tamamının ruhsatsız oldukları gerekçesiyle belediye encümeni kararı uyarınca 11.03.2009 tarihinde mühürlendiğinin, ancak 05.06.2009 tarihinde yapılan kontrolde ise mühürlenen alanların hizmete açıldığının ve mühürlerin kopartıldığının iddia olunması, sanığın, şirketin yönetim kurulu başkanı olduğunu, işletmenin sorumluluğunun genel müdür olan G. B..e ait olduğunu ,mühürleme yapıldığının kendisine bildirildiğini ancak mühürlerin bozulması yönünde bir talimat vermediğini savunması, G. B..in 18.02.2010 tarihli savcılık ifadesinde mühürleri kendi insiyatifi ile kaldırdığını sanık V.. Ö..'in bir talimatı olmadığını beyan etmesi, 11.03.2009 ve 05.06.2009 tarihli tutanaklarda sanığın imzasının bulunmaması karşısında; sanığın, temyiz dışı sanık G.. B..'in mühür bozma eylemine iştirak ettiğine veya bu suçun işlenmesine azmettirdiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilmeden ve 5237 sayılı TCK.nun 20. maddesindeki ceza sorumluluğunun şahsiliği ilkesi de gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.