muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/25642, Karar No: 2022/16260, Tarih: 06.12.2022

Gerekçeli karar başlığına davacı olarak Türkiye Gençlik ve Eğitim Hizmet Vakfı adına yetkili ... yazılması gerekirken, sadece ... yazılmış olmasının maddi hatadan kaynaklandığı ve mahallinde düzeltilebileceği anlaşılmakla, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ve yayın istemlerine ilişkindir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, CHP Genel Başkanı olan davalının 02.12.2014 tarihli Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde yapmış olduğu grup toplantısındaki konuşmada davacı vakıf hakkında sarfettiği sözlerin ifade özgürlüğü kapsamında kalıp kalmadığının değerlendirilmesi ve ulaşılacak sonuca göre manevi tazminatla sorumlu tutulup tutulamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Manevi zarar, kişilik değerlerinde oluşan objektif eksilmedir. Duyulan acı, çekilen ızdırap manevi zarar değil, onun görüntüsü olarak ortaya çıkabilir. Acı ve elemin manevi zarar olarak nitelendirilmesi sonucu, tüzel kişileri ve bilinçsizleri; öte yandan, acılarını içlerinde gizleyenleri tazminat isteme haklarından yoksun bırakmamak için yasalar manevi tazminat verilebilecek bazı olguları özel olarak düzenlemiştir. Bunlar kişilik değerlerinin zedelenmesi [Türk Medeni Kanunu (TMK) m. 24], isme saldırı (TMK m. 26), nişan bozulması (TMK m. 121), evlenmenin butlanı (TMK m. 158/2), boşanma (TMK m. 174/2) bedensel zarar ve ölüme neden olma [818 sayılı Borçlar Kanunu (BK) m. 47, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu (TBK) m. 56] durumlarından biri ile kişilik haklarının zedelenmesi (818 sayılı BK m. 49, 6098 sayılı TBK m. 58) olarak sıralanabilir. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesi ile Borçlar Kanunu’nun 49. maddesi diğer yasal düzenlemelere nazaran daha kapsamlıdır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde; “Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse, hakimden, saldırıda bulunanlara karşı korunmasını isteyebilir. Kişilik hakkı zedelenen kimsenin rızası, daha üstün nitelikte özel veya kamusal yarar ya da kanunun verdiği yetkinin kullanılması sebeplerinden biriyle haklı kılınmadıkça, kişilik haklarına yapılan her saldırı hukuka aykırıdır.” düzenlemesi mevcuttur.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddesinde ise; “Kişilik hakkının zedelenmesinden zarar gören, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat adı altında bir miktar para ödenmesini isteyebilir. Hâkim, bu tazminatın ödenmesi yerine, diğer bir giderim biçimi kararlaştırabilir veya bu tazminata ekleyebilir; özellikle saldırıyı kınayan bir karar verebilir ve bu kararın yayımlanmasına hükmedebilir.” hükmü yer almaktadır.

Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddelerinde belirlenen kişisel haklar, bedensel ve ruhsal tamlık ve yaşam ile nesep gibi insanın, insan olmasından güç alan varlıklar ya da kişinin adı, onuru ve sır alanı gibi dolaylı varlıklar olarak iki kesimlidir. Görüldüğü üzere TBK'nın 58. maddesi gereğince kişilik hakları zarara uğrayanların manevi tazminat isteme hakları vardır.

Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddelerinde belirlenen kişisel haklar, bedensel ve ruhsal tamlık ve yaşam ile nesep gibi insanın, insan olmasından güç alan varlıklar ya da kişinin adı, onuru ve sır alanı gibi dolaylı varlıklar olarak iki kesimlidir. Görüldüğü üzere TBK'nın 58. maddesi gereğince kişilik hakları zarara uğrayanların manevi tazminat isteme hakları vardır.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa) 90. maddesinin son fıkrası; “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmünü içermektedir. Bu durumda, mahkemelerce önlerine gelen uyuşmazlıklarda usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar ile iç hukukun birlikte yorumlanması ve uygulanması gerekmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin “İfade özgürlüğü” başlıklı 10. maddesi; “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamlarının müdahalesi olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü ve haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar… Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” hükmünü içermektedir.

İfade özgürlüğü geniş bir şekilde yorumlanmakta ise de, sınırsız olmadığı da Sözleşmenin 10. maddesinin 2. fıkrasında belirtilmiştir. Burada çözülmesi gereken temel sorun ifade özgürlüğü ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın hangi ölçütlere göre saptanacağıdır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi önüne gelen uyuşmazlıklarda yapılan müdahalenin ifade özgürlüğünü ihlal edip etmediğini tespit etmek üzere uygulamaları ile bir takım kriterler belirlemiştir. Bu kriterler:

1-Müdahalelerin yasayla öngörülmesi:

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi önüne gelen uyuşmazlıklarda yapılan müdahalenin ifade özgürlüğünü ihlal edip etmediğini tespit etmek üzere uygulamaları ile bir takım kriterler belirlemiştir. Bu kriterler:

1-Müdahalelerin yasayla öngörülmesi:

AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan “yasayla öngörülme” ifadesinin, ilk olarak, itiraz konusunun iç hukukta bir dayanağı olması gerektiğini hatırlatır. Ancak söz konusu ifade hukuki normların ilgili kişinin erişiminde olmasını, sonuçlarının öngörülebilmesini ve hukukun üstünlüğü ilkesine uygun olmasını gerektiren kanun niteliğine de atıfta bulunmaktadır (Association Ekin/Fransa, başvuru no: 39288/98; Ürper ve diğerleri/Türkiye kararı, başvuru no: 14526/07, 14747/07, 15022/07, 15737/07, 36137/07, 47245/07, 50371/07, 50372/07 ve 54637/07, 20 Ekim 2009).

2-Müdahalelerin meşru bir amaç izleyip izlemediği konusu:

Sözleşme’nin 10/2. maddesine göre, “… bu özgürlüklerin kullanılması, demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlâkın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.”

Görüldüğü üzere yasayla düzenlemek şartıyla ve “başkalarının şöhret ve haklarının korunması” amacıyla ifade özgürlüğünün sınırlandırılabileceği kabul edilmekte olup sınırlama haklı olsa bile, bu kez sınırlamanın orantılılığı gündeme gelecektir (bkz. sınırlamanın orantısızlığı konusunda Pakdemirli/Türkiye kararı). Kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir.

3-Müdahalelerin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı konusu:

AİHM, ifade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun temel yapılarından birini oluşturduğu ve toplumun gelişimi ve bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşullarından biri olduğunu hatırlatır (Lingens/Avusturya, başvuru no: 9815/82, 08 Temmuz 1986). İfade özgürlüğü istisnalara tabi olsa da, bu istisnalar dar bir biçimde yorumlanmalı ve sınırlama nedeni ikna edici bir biçimde ortaya konmalıdır (Observer ve Guardian/Birleşik Krallık, A Serisi no: 216, başvuru no: 13585/88, 26.11.1991).

AİHM, ifade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun temel yapılarından birini oluşturduğu ve toplumun gelişimi ve bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşullarından biri olduğunu hatırlatır (Lingens/Avusturya, başvuru no: 9815/82, 08 Temmuz 1986). İfade özgürlüğü istisnalara tabi olsa da, bu istisnalar dar bir biçimde yorumlanmalı ve sınırlama nedeni ikna edici bir biçimde ortaya konmalıdır (Observer ve Guardian/Birleşik Krallık, A Serisi no: 216, başvuru no: 13585/88, 26.11.1991).

İfade özgürlüğü; haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilme, düşünce, tavır ve kanaatlerinden dolayı kınanmama ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilme, anlatabilme, savunabilme, başkalarına aktarabilme ve yayabilme imkânlarına sahip olma anlamlarına gelir. Düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve bu konuda başkalarını ikna çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Dolayısıyla toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesine bağlıdır. Bu itibarla düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğü demokrasinin işleyişi için hayati önemdedir. Aynı zamanda demokratik toplumun temelini oluşturan, toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel unsurlardan olup bu özgürlük, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil; incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. İfade özgürlüğü; yokluğu hâlinde demokratik bir toplumdan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Ancak belirtmek gerekir ki ifade özgürlüğü sınırsız değildir. Başta siyasi kişiler olmak üzere, en geniş hâlde dahi ifade özgürlüğünün, kişilerin itibarına zarar verecek boyuta ulaşmaması gerekir. Bu gereklilik, temel hak ve hürriyetlerin; kişinin topluma, ailesine ve diğer kişilere karşı ödev ve sorumluluklarını da ihtiva ettiğini belirten Anayasa'nın 12. maddesinin ikinci fıkrasından doğan bir zorunluluktur. Bu itibarla, Anayasa'nın 26. maddesinin ikinci fıkrasına göre ifade özgürlüğünün sınırlandırılma nedenlerinden biri de başkalarının şeref ve itibarının korunmasıdır.

Müdahale edilen ifade özgürlüğü ile davacının müdahale edilen şeref ve itibar hakkının korunması arasında adil bir dengenin gözetilip gözetilmediğinin karar yerinde değerlendirilmesi de gerekecektir.

Müdahale edilen ifade özgürlüğü ile davacının müdahale edilen şeref ve itibar hakkının korunması arasında adil bir dengenin gözetilip gözetilmediğinin karar yerinde değerlendirilmesi de gerekecektir.

İfade özgürlüğü, temsil ettikleri seçmenlerinin kaygılarına dikkat çektikleri ve onların menfaatlerini savunmak zorunda oldukları için halkın seçilmiş temsilcileri bakımından özel bir öneme sahip olup bu değerlendirmenin de özel olarak yapılması gerekirse de çatışan haklar arasında dengeleme yapılabilmesi için kullanılan ifadelerin türünün, kamusal tartışmalara katkı sunma kapasitesinin, ifadelere yönelik kısıtlamaların niteliğinin ve kapsamının, ifadelerin kimin tarafından dile getirildiğinin, kime yöneldiğinin, tarafların ünlülük derecelerinin ve ilgili kişilerin önceki davranışlarının, kamuoyu ile diğer kişilerin kullanılan ifadeler karşısında sahip oldukları hakların ağırlığının gözetilmesi de gerekmektedir.

Tüm bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay incelendiğinde; davaya konu açıklama ve konuşmaların yapıldığı tarihlerde, davacı özel hukuk hükümlerine tabi bir vakıf, davalı ise ana muhalefet partisinin genel başkanı olup siyasetçi sıfatını taşımaktadır.

Davalının taşıdığı sıfat itibariyle, ülkede meydana gelen yahut gelme ihtimali bulunan siyasi, ekonomik, sosyal ve toplumsal olaylarla ilgili görüş ve düşüncelerini açıklaması, gerektiğinde yönetim makamında bulunanlar aleyhine sert, incitici ve ağır eleştirilerde bulunması gerek Dairemizin gerekse AİHM’nin istikrar kazanmış uygulamalarında kabul edilebilir bir durumdur.

Ancak davacı, konuşma tarihinde özel hukuk hükümlerine tabi bir vakıf olup, siyasi bir kişilik değildir. Davalının eleştiri ve değerlendirmelerini başka türlü ifade etme imkanı varken, konuşmasında davacı vakıf için “siyasi nüfuz sonucu elde edilen rüşvet havuzu”, “rüşvetin merkezi” şeklinde doğrudan olgu isnadında bulunur tarzda, kesin yargı içeren şekilde beyanda bulunması nedeniyle özle biçim arasındaki denge bozulmuştur. Gerçekleşen eylem ile kamuoyunu bilgilendirme ve eleştirinin ötesinde, davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu anlaşılmaktadır. İfade özgürlüğünün sınırsız olmaması, ifade özgürlüğü kullanılırken ödev ve sorumluluklara özen gösterilmesi gerekliliği karşısında, davacıya yönelik kullanılan ifadeler, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturacak nitelikte olup, eleştiri sınırlarını aşacak boyuta varmıştır.

Açıklanan nedenlerle; mahkemece davacı yararına uygun bir miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle istemin tümden reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmemiştir. Bu nedenle, Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Açıklanan nedenlerle; mahkemece davacı yararına uygun bir miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle istemin tümden reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmemiştir. Bu nedenle, Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile temyiz edilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 373/1. maddesi gereğince kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının HMK’nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 8.400,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 06.12.2022 tarihinde üye ... ve ...'ün karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2022/2483, Karar No: 2024/4391, Tarih: 01.07.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/2483 E.  ,  2024/4391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Ortaca 1.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş olup, davalı Hazine ve Orman İdaresi vekilinin temyizi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı tarafından dava dilekçesinde hudutları bildirilen, ... ili Ortaca ilçesi ... Mahallesinde bulunan taşınmaz, yörede 1954 yılında yapılan tapulama çalışmalarında özel mülkiyete konu olmayan yerlerden olduğu gerekçesiyle tescil harici bırakılmıştır.

Davacı ... vekili, dava dilekçesinde hudutlarını bildirdiği yaklaşık 15 dönümlük araziyi, vekil edeninin imar ihya ettiğini ve eklemeli olarak otuz yılı aşkın süredir vekil edenin zilyetliğinde olduğunu açıklayarak taşınmazın vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, 3402 Sayılı Kadastro Kanunu (3402 Sayılı Kanun) 17 nci maddesindeki zilyetlikle kazanım koşullarının davacı lehine oluştuğu gerekçesiyle; davanın kabulüne dair verilen karar, davalılardan Orman İdaresi vekili ile Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 05.02.2018 tarihli ve 2016/6604 Esas, 2018/644 Karar sayılı ilamı ile "6360 sayılı Kanun uyarınca ... Büyükşehir Belediyesinin davaya dahil edilmesi ve sonrasında yeniden keşfe çıkılarak, taşınmazın 3573 sayılı Kanun ile yörede meydana gelen yangın karşısındaki durumunun haritaların getirtilerek saptanması, öte yandan çekişmeli taşınmazın konumu ve evveliyatının eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarına göre belirlenmesi gerektiği gerekçesi" ile bozulmuş; bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile, 12.12.2014 havale tarihli bilirkişi raporunda A harfi ile gösterilen 7.345.55 metrekarelik taşınmazın davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalılardan Hazine ve Orman İdaresi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17 nci maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Yörede 1942 yılında 3116 Sayılı Orman Kanunu (3116 Sayılı Kanun) göre yapılan orman kadastrosu ile 11.07.1982 tarihinde kesinleşen 6831 sayılı Orman Kanunu (6831 sayılı Kanun) 1744 Sayılı 6831 Sayılı Kanunu'nun Bazı Maddelerinin Değiştirilmesine ve Bu Kanuna 3 Ek Madde ile Bir Geçici Madde Eklenmesine Dair Kanun (1744 Sayılı Kanun) ile değişik 2 nci madde uygulaması ve evvelce sınırlandırılması yapılmamış ormanların kadastrosu vardır.

İlk Derece Mahkemesince, hükme esas alınan teknik bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen temyize konu taşınmaz bölüm üzerinde, davacı yararına zilyetlikle iktisap koşullarının oluştuğu gerekçesiyle yazılı olduğu şekilde karar verilmiştir. Bir taşınmazın zilyetlikle kazanılabilmesi için, öncelikle zilyetlikle kazanılabilecek yerlerden olması, bundan sonra da 3402 sayılı Kanun'un 14 üncü ve 17 nci maddeleri uyarınca, emek ve para harcanmak suretiyle imar-ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilmesi ve bu işlemlerin tamamlanmasından sonra kazanmayı sağlayacak zilyetlik süresinin geçmesi zorunludur. Dosya safahatından, İlk Derece Mahkemesince 20.10.2007 tarihinde keşfe çıkıldığı, dinlenen kişilerce bu yerin 3-4 yıl önce evvelki zilyedinden davacı tarafından satın alındığı, daha öncesinde bu yerin zilyetliğinin ...'e ait olduğu ve 40 yıl önce Hüseyin tarafından yabani zeytinlerin aşılandığı, temizlik ve bakımının yapılarak imar ihya edildiği, 1996 yılında bölgede yangın çıktığı ve tüm zeytinliğin yandığı, sonrasında ...'in burayı kullanmakta zorluk çekince davacıya sattığı ve davacının yeniden çekişmeli taşınmazı imar ihya ederek zeytinlik hale getirdiğini belirtmişler, bu keşif sonucu dosyaya sunulan 22.11.2007 tarihli ziraat raporunda, taşınmazın %10-25 arası eğimli olduğu, sulama imkanının bulunmadığı, teraslama yapıldığı, zeytin yetiştiriciliğine uygun olduğu, 1996 yılında yangın sonucu bölgede yangın çıktığı ve çekişmeli taşınmazın bu yangından etkilendiği, yangından sonra yanan ağaçların üstünden kesim yapılarak kök bölgesinden çıkan delicelerin aşılandığı, arazi üzerinde bu şekilde aşılanmış 1-6 yaşlarında 167 adet zeytin ve 60 adet delice ile 1 adet 35-40 yaşlarında yangından zarar görmeyen aşılı zeytin ağacının bulunduğu belirtilmiş; 13.11.2007 tarihli orman raporunda ise, ... köyünde 1942 yılında orman tahdit çalışmalarının yapıldığı, bu tahditte taşınmaz bölümünün orman sınırları dışında kaldığı, orman tutanaklarının zemine de uygulandığı, taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiştir. Yine dosya kapsamından, 24.11

.11.2007 tarihli orman raporunda ise, ... köyünde 1942 yılında orman tahdit çalışmalarının yapıldığı, bu tahditte taşınmaz bölümünün orman sınırları dışında kaldığı, orman tutanaklarının zemine de uygulandığı, taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiştir. Yine dosya kapsamından, 24.11.2014 tarihinde İlk Derece Mahkemesince keşfe çıkıldığı, dosyaya sunulan raporlarda, ziraat bilirkişisince, dava konusu taşınmazın doğusundaki 90 nolu ve güneyindeki 45 nolu zeytinlik kullanımlı parsellerin 3573 sayılı Zeytincilik Kanunu kapsamında verildiği, ancak söz konusu taşınmazın zeytincilik paftasında 77 parsel içerisinde gözükmesine rağmen Ortaca İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün yazılarından 3573 sayılı Kanun kapsamında herhangi bir işlem yapılmadığı, dava konusu taşınmazın yamaç arazi konumunda olduğu, kuzey tarafında %50-60 ve güney tarafında % 10-25 eğimli olduğu, taşınmaz üzerinde % 40-50 oranında taşlılık problemleri ve yer yer yüzeyde ana kayaların olduğu, taşınmaz üzerinde yangında bir kısmı yanan ancak yıllar içerisinde sürgün veren yanmış ağaç köklerinin aşılanması sonucu oluşan yaklaşık 100 adet 5-15 yaşlarında ekonomik verim çağında zeytin ağaçlarının bulunduğu belirtilmiş, orman raporunda ise, kesinleşen tahdide göre dava konusu taşınmazın tamamının kesinleşmiş Devlet Ormanı sınırı dışında kaldığı, 1959-1978- yeşile boyalı çalılık alanda 1987 hava kısmen açıklık kayalık kısmen de orman örtüsü şeklinde üzerinde delice ve zeytin ağaçlarının olduğu, eğimin %50-60 olduğu, dava konusu yerin 3573 sayılı Kanuna göre oluşturulan zeytincilik yasası paftasında 77 parsel içinde kaldığı, öncesinin orman sayılan yerlerden olduğu ve yanan alanda kalmadığı belirtilmiş; 26.12.2019 tarihinde yeniden yapılan keşif sonucu ise taşınmazın eğiminin %20-50 arası olduğu, amenajman haritasında çok bozuk kızılçam ağaçları ile kaplı olarak gösterildiği, 1978 ve 1995 yılı memleket haritalarında çalılık rumuzu ile belirtildiği, 1975, 1987 ve 1992 yılı hava fotolarında taşınmazın zeytinlik ve çalılık olarak gözüktüğü, davacının bahsettiği gibi, yanan orman sahası krokisinde kalmadığı belirtilmiştir

.12.2019 tarihinde yeniden yapılan keşif sonucu ise taşınmazın eğiminin %20-50 arası olduğu, amenajman haritasında çok bozuk kızılçam ağaçları ile kaplı olarak gösterildiği, 1978 ve 1995 yılı memleket haritalarında çalılık rumuzu ile belirtildiği, 1975, 1987 ve 1992 yılı hava fotolarında taşınmazın zeytinlik ve çalılık olarak gözüktüğü, davacının bahsettiği gibi, yanan orman sahası krokisinde kalmadığı belirtilmiştir. Ne var ki; İlk Derece Mahkemesince taşınmazın niteliğini kesin olarak belirlemekten uzak, çelişkili raporlara değer verilmiş; davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı da net olarak saptanmamış; taşınmazın öncesi orman veya 6831 sayılı Kanun'un 1/J maddesi kapsamında eğimi % 12'yi aşan ve toprak muhafaza karakteri taşıyan çalılık niteliğinde olan yerlerin orman sayılacağı ve aslı orman ve orman toprağı olan, kanun gereğince tahsis edilmeyen yerin aşılanmak suretiyle zilyetlikle iktisabının mümkün olmayacağı, bu tür yerlerin kesinleşen orman kadastrosunda orman sınırları dışında bırakılmasının da şahıslara hak bahşetmeyeceği irdelenmemiş, zeytin ağaçlarının kümelendiği kısımlar dışında üzerinde zeytin ağacı bulunmayan taşlık ve kayalık durumdaki bölümler, denetime elverişli şekilde fen bilirkişi raporunda gösterilmediği gibi, bu bölümler yönünden iktisap koşulları gerçekleşmediğinden, bu bölümlere ilişkin davanın reddinin gerektiği de düşünülmemiştir.