muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1778, Karar No: 2023/1376, Tarih: 20.02.2023

6-Hayvan yetiştiriciliği bulunduğunun ileri sürüldüğü hallerde, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 01.06.2011 gün ve 2011/10-306-365 sayılı kararında da belirtildiği üzere 16.05.1986 tarihinde yürürlüğe giren 3285 sayılı Hayvan Sağlığı ve Zabıtası Kanununun 22 nci maddesi kapsamında hayvanlarına ilişkin menşe şehadetnamesinin bulunup bulunmadığı tespit edilerek, büyük ve küçükbaş hayvanlarına ilişkin istatistik bilgileri ve bu hayvanlara ilişkin yapılması zorunlu bulunan periyodik aşılara ilişkin bilgiler İlçe Tarım Müdürlüklerinden sorulmalı, köy muhtarı ve ihtiyar heyeti üyeleri gibi tarımsal faaliyetin varlığını yakından bilebilecek durumdaki tanıklar dinlenilerek sigortalılık olgusunun varlığı hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır.

Ayrıca 2926 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinde belirtilen şekilde sigortalılığın sona erip ermediği araştırılmalı ve bu bağlamda çekişmeli dönemde 506 sayılı Kanun kapsamında SSK sigortalılığı ya da 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı varsa ve bu sigortalılık süresi makul süreyi aşmışsa, HGK.nun 14.02.2007 gün, 2007/21-73-71 sayılı ve 14.03.2012 gün, 2011/10-804-152 sayılı kararları göz önünde bulundurularak sigortalılığın sona erdiği olgusu da dikkate alınmalıdır.

3. Değerlendirme

1-Davacı vekilinin ek kararı temyiz talebi yönünden;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 344 üncü maddesi gereğince, istinaf dilekçesi verilirken, istinaf kanun yoluna başvuru için gerekli harçlar ve tebliğ giderleri de dâhil olmak üzere tüm giderler ödenir. Bunların hiç ödenmediği veya eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren mahkeme tarafından verilecek bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususu başvurana yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verir. Anılan Kanunun 366 ncı maddesine göre de "Bu Kanunun istinaf yolu ile ilgili 343 ilâ 349 ve 352 nci maddeleri hükümleri, temyizde de kıyas yoluyla uygulanır."

Eldeki davada, Bölge Adliye Mahkemesinin, davacı vekiline eksik temyiz harç ve giderlerini 1 hafta içinde yatırılmasına ilişkin muhtırayı 03.01.2023 tarihinde tebliğ ettiği, masrafın yatırılmaması nedeniyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verildiği, davacı vekili tarafından ek kararın temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Yukarıda sözü edilen yasa hükümlerine aykırı olarak hükmü temyiz eden davacı vekili tarafından süresinde eksik temyiz harç ve giderlerinin yatırılmadığı, Mahkemece verilen ek kararın, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 344 üncü maddesindeki yönteme uygun olduğu anlaşılmakla, anılan ek karara yönelik davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan 16.01.2023 tarihli “temyiz talebinin reddine” ilişkin ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

2-Davalı Kurum vekilinin temyiz talepleri yönünden;

2-Davalı Kurum vekilinin temyiz talepleri yönünden;

Uyuşmazlık konusu tevkifat listelerinde ... isimli kişinin künye bilgileri Ali kızı 10.04.1931 Başaran doğumlu olarak yer almaktadır. Davacı, 20.12.1957 Kuyucak doğumlu olup, babasının adı Durmuş Kemal'dir. Mahkemece, uyuşmazlığa konu müstahsil makbuzlarının davacıya ait olduğu sonucuna varışmışsa da, Ali kızı 10.04.1931 Başaran doğumlu ... isimli kişinin varlığına ilişkin yapılan araştırma eksik ve yetersiz olup, hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu tür aidiyet ve tespit davalarında gerçeğin tam olarak saptanması için, tanık beyanları ile birlikte işin kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde etraflıca araştırılması gerekmektedir. Mahkemece bu doğrultuda yapılacak iş, öncelikle “Ali kızı 10.04.1931 Başaran doğumlu ...” isimli bir kişinin bulunup bulunmadığı ilgili İl Nüfus Müdürlüğü ve Ziraat Odasından sorulmalı, tespit edilen şahıslar arasında duruşmalarda daha önceden beyanına başvurulmayan şahısların belirlenmesi halinde bunların da tanık olarak beyanlarına başvurulmalı, makbuzun düzenlendiği tarihte nerede oturdukları, ne işle meşgul oldukları, bu tevkifatın kendilerine ait olup olmadığı hususu açıklığa kavuşturulmalı, adı geçen komisyoncunun elinde uyuşmazlık konusu döneme ait tevkifat listesi olması halinde getirtilmeli, komisyoncunun da tanık olarak beyanına başvurularak toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilmeli ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Kabule göre, ihtilaf konusu kesinti veya kesintilerin davacıya ait olduğunun tespiti halinde, 08.12.2006-31.05.2007 döneminde, çakışan sigortalılık hali gözetilerek, hangi sigortalılığa üstünlük tanınacağının çözümlenmesi gerekir.

VI. KARAR

... Bölge Adliye Mahkemesinin 10. Hukuk Dairesince verilen 16.01.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Temyiz olunan 02.11.2022 tarihli Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,20.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9946, Karar No: 2021/7693, Tarih: 08.11.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/9946 E.  ,  2021/7693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 1) Sanık ... hakkında; CMK’nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat

2) Sanıklar ... ve ... hakkında TCK’nın 89/1, 2-b, 62, 51, 51/3. maddeleri uyarınca ayrı ayrı mahkumiyet

3) Sanık ... hakkında; TCK’nın 89/1, 82-b, 62, 51, 51/3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Temyiz Edenler : Sanık ... müdafii, sanık ..., katılan vekili

Taksirle yaralama suçundan sanıklar ..., ... ve ...’in mahkumiyetlerine; sanık ...’ün beraatine ilişkin hüküm, sanık ... müdafii, sanık ... ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

A- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Katılanın olay günü yanında bilgi sahibi olarak ifadelerine başvurulan ..., ... ve ... ile birlikte Bahçeler Mahallesi ... Sokak üzerinde yürüdükleri sırada sokak üzerinde daha önceden açılmış olan doğalgaz vana çukuruna düştüğü ve hayati tehlike geçirecek, yüzde sabit iz kalacak ve vücutta 6. derecede kemik kırığına neden olacak şekilde yaralandığı söz konusu adreste aydınlatma hizmeti vermekle yetkili ... Elektrik Dağıtım A.Ş’nin elektrik mühendisi olan sanık ... hakkında olayın meydana geldiği yerin meskun mahal olması dikkate alınarak sokak aydınlatılmasının yapılmamasından ötürü kusurlu olduğu gerekçesi ile kamu davası açılmışsa da; yargılama aşamasında 10.08.2015 ve 25.05.2015 tarihli üçlü iş güvenliği uzmanından oluşan heyetlerce alınan bilirkişi raporlarında da belirtildiği üzere; işveren sıfatına sahip firma ile yüklenici firma arasında şehrin doğalgaz dağıtım sistemine ait her türlü tesisler, yapım ve montaj faaliyetlerinin EPDK tarafından yayınlanan ilgili mevzuat, yönetmelik ve kararlarına uygun olarak yüklenici firma tarafından eksiksiz olarak yapılması konusunda anlaşma sağlandığı, yapım işine dair sözleşme hükümleri uyarınca da; olay tarihinde aydınlatma sisteminin bulunmayışı nedeni ile anılan şirkete kusur izafe edilemeyeceği, olaya neden olan doğalgaz vana çukurunun anılan önlemlerle birlikte geceleri de aydınlatmasının işveren ve yüklenici firmalar tarafından sağlanması gerektiğinden olay nedeni ile sanık ...’ün işletme yetkilisi olarak herhangi bir kusuru bulunmadığı anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin kusur durumuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA;

B- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin temyiz incelmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin kusur durumuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA;

B- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin temyiz incelmesinde;

Sanıklara isnat edilen eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 89. maddesinin 1-2-3. fıkralarında düzenlenen ''taksirle yaralama'' suçuna ilişkin olduğu, taksirle bir kişinin yaralanmasına sebebiyet verilmesi halinde gerçekleşecek olan taksirle yaralama suçu için TCK'nın 89. maddesinin 1. fıkrasında temel ceza miktarının ''üç aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası'' olarak belirlendiği; 5271 sayılı CMK'nın, 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan ''Basit Yargılama Usulü'' başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan; ''Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.'' şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan ''01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.'' şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı ve 16.03.2021 tarihli 31425 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas-2021/4 Karar sayılı iptal kararları ile ''...kovuşturma evresine geçilmiş..., ...hükme bağlanmış...'' ibarelerinin, aynı bentte yer alan ''...basit yargılama usulü...'' yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle;

Kovuşturma evresine geçilmiş veya hükme bağlanmış olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan kesinleşmiş hükümler haricindeki düzenlemelerin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; ''mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir.'' şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararlarının neticeleri itibariyle maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle, sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, ''Basit Yargılama Usulü'' yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması;

Bozmayı gerektirmiş olup, ... müdafii, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı sair yönler incelenmeksizin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak; BOZULMASINA, 08.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29897, Karar No: 2016/2210, Tarih: 27.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/29897 E.  ,  2016/2210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı ... avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili davalı işveren nezdinde mağaza görevlisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız feshedildiğini ifade ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız feshedildiği, diğer taleplerine ilişkin alacakları da olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibareniki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğü devam eden mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun

14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilenmadde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur.

Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır.

Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davalılar arasında işyeri devri olduğu anlaşılmaktadır. Bununla beraber mahkemece davalıların sorumlulukları belirlenirlen yukarıdaki esaslara riayet edilmediği ve davalıların sadece kendi dönemlerinden sorumluluğu ile yetinildiği görülmektedir. Bu şekilde verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. Mahkeme tarafından usulü kazanılmış haklarda göz önüne alınarak işyeri devrine ilişkin yukarıdaki açıklamalara göre karar verilmelidir.

3-Fazla çalışmanın ispatı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

Fazla çalışmayı işçi, fazla çalışmanın ücretinin ödendiğini ise işveren ispatlamak zorundadır.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan raporda davacının haftada seksendört saat çalıştığı ve otuzdokuz saat fazla çalışmasının olduğu kabul edilmiştir. Bununla birlikte aynı işyerine ilişkin dairemizce onanan 2014/25501 esas sayılı dosyada haftalık çalışma süresinin altmışaltı saat ve fazla çalışmanın ise yirmibir saat olduğu kabul edilmiştir. Aynı yerde aynı şekilde çalışmanın bulunduğu bir durumda farklı fazla çalışma sürelerinin tespiti çelişkidir. Bu itibarla Dairemizce onanan emsal dosyada olduğu gibi davacının çalışma süresinin ve fazla çalışma süresinin tespiti ile davacının fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınması gerekmektedir.

Diğer taraftan yine hükme esas alınan bilirkişi raporunda 4857 sayılı Kanun’un 68. maddesinde düzenlenen ara dinlenmeleri de dikkate alınmadan davacının günlük çalışma süresi ile fazla çalışma süresinin belirlenmesi de yerinde değildir.

4-Mahkemece ulaşılan sonuca göre de davalı lehine vekalet ücretine hükmedilirken karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 12/2. maddesinin dikkate alınmaması da isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10602, Karar No: 2015/16002, Tarih: 02.12.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/10602 E.  ,  2015/16002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çerkezköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2014

NUMARASI : 2004/840-2014/22

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiline Tekirdağ Ağır Ceza mahkemesi'nde görülen ceza davasına konu senedi kefil sıfatıyla zorla imzalattırıldığının tespit edildiğini, ceza mahkemesi kararında senette imzaları bulunan Remzi ve Hasan yönünden geçerli olduğu belirtilmesine rağmen müvekkili yönünden geçersiz olduğuna dair karar verilmiş olmadığından bu hususun müphem bırakıldığını ileri sürerek müvekkilinin senetteki kefaletinin iptaline, kefil olarak borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu senedin aralarında davacınında bulunduğu arkadaşları R. Ö. ve H. T. tarafından kendisinden alınan fidan karşılığı verildiğini, ceza mahkemesinde görülen davada davacının borçlu olmadığı hususunda bir karar verilmediğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılamada toplanan delillere göre; Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/527 Esas sayılı dosyasında; davaya konu bononun davacı M.. A..'e zorla imzalatıldığının ve bu nedenle davalı R.. C..'ın ihkak-ı hak suçunu işlediğinin kabul edildiği ve cezalandırılması cihetine gidildiği, temyiz üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesi tarafından zamanaşımı nedeniyle cezanın düşmesine karar verildiği, Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesince kabul edilen oluş ve dinlenen tanık beyanları gözetildiğinde davaya konu bononun davacıya zorla imzalatıldığı gerekçesiyle talep gibi bu bono nedeniyle davacının borçlu olmadığının tespitine ve bononun davacı yönünden iptaline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, davacı-kefile zorla senet imzalattırıldığı iddiasıyla kefil olarak senetten borçlu olmadığının tespiti ile kefaletin iptali istemine ilişkindir. Mahkemece dava konusu senet sebebiyle ağır ceza mahkemesinde açılan ceza davasında dinlenen tanık beyanlarına dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir. Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 818 sy. BK'nın 53. maddesi (6098 sy. TBK'nın 74. maddesi) gereği ceza hakimi tarafından tespit edilen maddi vakıa hukuk hakimini bağlar. Ne var ki, somut olayda Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesince davalı-sanık hakkında ihkakı hak suçundan mahkumiyetine karar verilmiş ise de, Yargıtay 6. CD tarafından yapılan temyiz incelemesi sonunda ceza zamanaşımı sebebiyle kamu davasının düşmesine karar verildiğinden davalı hakkındaki mahkumiyet hükmü kesinleşmemiştir. O halde anılan Ağır Ceza Mahkemesince verilen karar kesinleşmediğinden hukuk hakimini bağlamaz ve ceza davasında dinlenen tanık beyanlarına delil olarak dayanılamaz. Bu durumda davacı vekilinin delilleri toplanarak karar yerinde tartışılıp varılacak uygun sonuç dairesinde karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 02/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/680, Karar No: 2012/1998, Tarih: 15.02.2012

**20. Hukuk Dairesi         2012/680 E.  ,  2012/1998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... mahallesi, 1618 ada 8 parsel sayılı taşınmaz, 6831 sayılı Yasanın 2/B madde uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve bahçe olarak 15 yıldan beri ... evlatları ... ve ...'in müşterek fiili kullanımında olduğu ve taşınmazın tamamının göl mutlak koruma alanı içerisinde bulunduğu belirtilerek Hazine adına tespit edilmiştir. Davacılardan ... baba adının yanlış yazıldığını, ...'de soyadının Yüksel olarak yazıldığını belirterek bu yanlışlığın düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu 1618 ada 8 sayılı parselin kadastro tutanağının iptaline, bahçe niteliği ile Hazine adına kayıt ve tesciline kadastro tutanağının beyanlar hanesine "İş bu taşınmaz bahçe olarak 15 yıldan beri ... kızı ... ve ... kızı ...'in müşterek fiili kullanımındadır, taşınmazın tamamı göl mutlak koruma alanı içerisindedir, 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına Orman sınırları dışına çıkarılmıştır"şerhinin yazılmasına karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına 15/02/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.