muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1487, Karar No: 2022/3616, Tarih: 16.05.2022

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sâdır olmalıdır.

4. 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun’da, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda yer verilen “ağır – hafif tahrik” ayırımına son verilerek tahriki oluşturan eylem, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilip sanığın iradesine etkisi göz önünde bulundurulmak suretiyle ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar, diğer hâllerde ise maddede gösterilen iki sınır (¼ - ¾) arasında belirlenen oranda cezadan indirim yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

5. Haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi açısından, failin suçu ilk haksız fiilin doğurduğu öfke veya şiddetli elemin etkisiyle işleyip işlemediğinin belirlenmesi önemlidir. Mağdurdan gelen haksız hareketin psikolojik etkisinin devam ettiğinin kabulünde zorunluluk bulunan hâllerde, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekmektedir.

6. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, tanıklar Ş.S., N.K. ve Z.T.'nin soruşturma aşamasında tespit olunan beyanları, yine tanık N.K.'nın kovuşturma aşamasında; "İki[si] arasında bir tartışma yoktu." şeklinde ve sanık müdafiinin talebi üzerine aynı tanıktan sorulduğunda; "Şahıslar arasında herhangi bir tartışma görmedik." şeklindeki anlatımları karşısında, sanık hakkında kurulan hükümde, "... sanığın, maktülden kaynaklı haksız fiil nedeniyle kapıldığı haksız tahrikin etkisi altında atılı suçu işlediğine dair somut ve kesin delil bulunmadığı..." gerekçesiyle haksız tahrik indiriminin uygulanmaması yönündeki Mahkemenin takdirinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanık Müdafiinin Takdirî İndirim Sebebine Yönelen Temyiz Sebebi Yönünden

1. Cezanın hafifletilmesi sonucunu doğuran takdirî indirim nedenleri kanunî dayanağını, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinden almaktadır. Mezkûr hükmün birinci fıkrasına göre;

"Fail yararına cezayı hafifletecek takdiri nedenlerin varlığı halinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine, müebbet hapis; müebbet hapis cezası yerine, yirmibeş yıl hapis cezası verilir. Diğer cezaların altıda birine kadarı indirilir."

Şeklinde kaleme alınmıştır.

2. Yukarıda zikredilen hükmün ikinci fıkrası, Mahkemenin takdirî indirim nedeni uygulanıp uygulanmayacağına karar verirken göz önünde bulundurulması gereken kıstasları, bir diğer ifadeyle takdirin şekillenmesinde rol alacak kriterleri belirler. Buna göre;

"Takdiri indirim nedeni olarak, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurulabilir."

3. İlgili düzenleme incelendiğinde;

a) Failin geçmişi; sanığın suç işleme eğilimi olup olmadığını,

"Takdiri indirim nedeni olarak, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurulabilir."

3. İlgili düzenleme incelendiğinde;

a) Failin geçmişi; sanığın suç işleme eğilimi olup olmadığını,

b) Sosyal ilişkileri; failin düzenli bir sosyo-ekonomik statüsünün bulunup bulunmadığını,

c) Fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları; fiilden sonraki davranışları ile hakkındaki soruşturmayı sürüncemede ya da neticesiz bırakma çabası içinde olup olmadığını ve yargılama sürecinde suçun ortaya çıkmasına yardımcı olup olmadığını,

d) Cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri; yargılama neticesinde hükmolunacak sonuç ceza miktarının, cezanın caydırıcılığı yönünden fail üzerinde herhangi bir etkisinin bulunup bulunmayacağını,

İfade eder.

4. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 11.07.1976 tarihli ve 15643 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 07.06.1976 tarihli ve 1976/3-4 Esas, 1976/3 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nda açıkça vurgulandığı üzere, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 59 uncu maddesini hüküm altına alan kanun koyucu, hâkime takdirî indirim hükmünün uygulanması konusunda geniş bir takdir yetkisi tanıyarak uygulamada çıkabilecek olan ve önceden öngörülme olanağı bulunmayan çeşitli hâlleri kapsayacak bir kalıp bulmanın zorluğu karşısında hâkimin bu yetkisini kısıtlamaktan özenle kaçınmış ve bu tavrını 5237 sayılı Kanun'da da devam ettirmiştir. Nitekim, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin ikinci fıkrasında takdirî indirim nedenleri sıralandıktan sonra “gibi” denilmek suretiyle takdirî indirim nedenlerinin ilgili maddede sayılanlarla sınırlı olmadığı, aksine bunların örnek olarak belirtildiği açıkça vurgulanmıştır. Burada sayılan “failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar" uygulamada hâkimi sınırlayıcı değil yol gösterici nitelikteki gerekçelerdir. Bunun sonucu olarak da 5237 sayılı Kanun'un, takdirî indirim nedenleri yönünden sınırlayıcı sistemi değil, serbest değerlendirme sistemini benimsediği kabul edilmektedir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 31.01.2012 tarihli ve 2011/4-277 Esas, 2012-4 Karar sayılı kararı) O hâlde takdiri indirim nedeni uygulama/uygulamama yetkisi Mahkemenin takdirindedir. Ancak bu takdir yetkisi, sınırsız değildir. Bütün kararlarda olduğu gibi takdirî indirim nedeninin uygulanmasına veya uygulanmamasına ilişkin kararlar da gerekçeli olmalıdır. Bununla birlikte gösterilen gerekçelerin hak, adalet ve nasafet kuralları ile dava dosyası içeriğine ve ilgili kanun hükümlerine uygunluğunun Yargıtay denetimine tabi olacağında şüphe bulunmamaktadır.

5. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli yazılması zorunludur. Gerekçe, verilen hükmün dayanaklarının akla, hukuka ve dosya içeriğine uygun olarak izah edilmesidir. Yasal ve yeterli olmayan, dava dosyası içeriğine uymayan bir gerekçeyle karar verilmesi, kararın, kanunî bir gerekçeye dayanmaması nedeniyle hem kanun koyucunun amacına uygun düşmeyecek, hem de tarafları tatmin etmeyerek keyfîliğe yol açacaktır.

6. Bu tespitler kapsamında somut olay incelendiğinde öncelikle, kurulan hükümde takdirî indirim nedeninin uygulanmamasının, hukuk kurallarını zedeleyen, Kanun'un maksat ve amacına aykırı düşen, vicdanları rahatsız eden bir yanının olup olmadığı, diğer bir anlatımla takdirî indirim nedeninin uygulanmama sebebinin ‘makul’ ve ‘makbul’ olup olmadığı yürürlükteki mevzuat hükmüne göre irdelenmeli akabinde ise takdirî indirim nedeninin uygulanmama sebebinin, kanunî bir gerekçeye dayanıp dayanmadığı saptanmalıdır.

7. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, Mahkemece; "Sanığın kişiliği, eylem sırasındaki ve eylemden önceki davranışları, olayın oluş şekli, suçun işlemesindeki özellikler, sanığa verilen cezanın eylemi ile mütenasip olduğu kanaatiyle takdiren..." şeklindeki gerekçeye istinaden sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereği takdirî indirim sebebi uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 12.10.2021 tarihli ve 2021/1219 Esas, 2021/858 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.05.2022 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5275, Karar No: 2013/11656, Tarih: 04.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/5275 E.  ,  2013/11656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20.04.2010 gün ve 2009/174-2010/183 sayılı kararı onayan Daire’nin 01.11.2012 gün ve 2010/12576-2012/17226 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2006 yılında yapılan genel kurulda İMKB'nin kamu paylarını temsilen ... Yönetim Kurulu üyeliğine seçildiğini, anasözleşme gereğince yönetim kurulu üyeliği süresi 3 yıl olmasına rağmen müvekkilinin ... Piyasası Kurulu üyeliğine atanması nedeniyle 17.07.2007 tarihinde ... yönetim kurulu üyeliği görevinden ayrıldığını, 28.03.2008 olağan genel kurul toplantısında 2007 yılına ilişkin olarak yönetim kurulu üyeleri ile diğer personele kar dağıtımı kararı alınmasına rağmen müvekkiline 31.12.2007 ve 28.03.2008 olağan genel kurul tarihinde fiilen görevde bulunmadığı bahanesiyle 2007 yılı için temettü ödemesi yapılmadığını, bu kararın yerleşik Yargıtay kararlarına, eşitlik ilkesine ve hakkaniyette aykırı olduğunu, fiilen görevde bulunma şartının genel müdür dahil tüm personel için belirlenen bir kriter olduğunu yönetim kurulu üyelerini kapsamadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla müvekkilinin davalı ... A.Ş. yönetim kurulu üyesi olarak çalıştığı 01.01.2007-17.07.2007 tarihleri arasındaki dönem için payına isabet edecek temettü tutarı olan 18.000.TL'nin faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, davacıya 2007 yılı için temettü ödemesi yapılabilmesi için 31.12.2007 ve olağan genel kurul tarihinde fiilen görevde bulunması gerektiği, genel müdür için aranan şartın onun aldığı kar payının belli bir oranı üzerinden kar payı alacak yönetim kurulu üyesini kapsamadığını kabule olanak bulunmadığı, karardaki dağıtımın genel müdür dahil tüm personele performans, kıstalyevm, üstlenilen sorumluluk, risk, 31.12.2007 ve olağan Genel Kurul tarihinde fiilen görevde bulunması gibi hususlar dikkate alınarak yapılması ifadesinin davacının iddialarının aksini kanıtlar nitelikte olduğu, 28.03.2008 tarihli genel kurul kararı yürürlükte olduğu müddetçe davacıya 2007 yılı için temettü ödemesi yapılamayacağı, davalı bankanın 29.03.2007, 26.03.2009 ve 25.03.2010 tarihli genel kurullarında kar dağıtımı ile ilgili değişik esaslar kabul edilmiş olup yerleşik bir uygulamanın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair tesis edilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 04.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15093, Karar No: 2013/606, Tarih: 23.01.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/15093 E.  ,  2013/606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMANDAĞ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/07/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne, davalı Z.yönünden davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .. raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya içeriğinden, davacı Hazine tarafından başka taşınmazlarla birlikte 533 sayılı parselin paydaşları aleyhine açılan tapu iptal ve tescil davası sırasında o davanın davalılarından E. G..'nin payını İlmiye G..'ye, İ. G..'nin de Z. T..'ya devretmeleri nedeniyle kabulle sonuçlanıp kesinleşen tapu iptal ve tescil kararının kabul kapsamındaki bu paylar bakımından infaz edilemediği gerekçesiyle Hazine tarafından eldeki davanın açıldığı ve mahkemece, davanın kabulüne ilişkin olarak kurulan hükmün temyizi üzerine Dairece ittihaz edilen bozma kararına uyularak, karardan sonra pay edinen davalı İ..'nin edinmesinde iyiniyetli olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, diğer paydaş Z..'nın ise TMK'nun 1023. maddesi kapsamında iyiniyetli olduğundan bu maddenin koruyuculuğunda bulunduğu kabul edilerek bu davalı hakkındaki davanın reddine karar verildiği görülmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, davacı Hazine lehinde önceden sonuçlanıp dercaattan geçerek kesinleşen kararda husumet kendisine tevcih edilen İsmail eldeki davanın davalısı Z..'nın eşinin dedesidir. O halde, H..'nin İ..aleyhine açılan davayı TMK'nun 1024. maddesi hükmü uyarınca bilen ve bilmesi gerekli konumundaki kişi durumundadır. Öyle ise, bu husus bile başlı başına TMK'nun 1023.maddesinin koruyuculuğunda olmasına engel teşkil eder. Kaldı ki, Z..ile İ..'in ikametlerinde de komşu durumunda oldukları sabittir.

Hal böyle olunca, bu davalı yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucu Z..hakkındaki davanın reddedilmiş olması isabetsizdir.Önceki bozma ilamına yanlış anlam verilerek kabul kapsamı dışındaki istekler bakımından hüküm kurulmasına yer olmadığına şeklinde karar verilmesi de doğru değildir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı HMK'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla ) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,23.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9306, Karar No: 2011/12562, Tarih: 03.11.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/9306 E.  ,  2011/12562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... belediyesi ... mahallesi Kanalüstü mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Ayrıca ... isimli şahıs nizalı yerin batısındaki yolun nizalı yer içine katıştırıldığı iddiasıyla kendisi dahil başka kimselerce de yol olarak kullanıldığını iddia ederek müdahil olmuştur. Mahkemece, dava konusu yer hakkında, krokide (A) ve (C) harfi ile gösterilen kısımlar yönünden taşlık kayalık oluğundan MY. 713 ve 3402 sayılı Yasanın md 16 ve 17 şartları bulunmadığından, (B) harfiyle gösterilen yerin ise Silifke Asliye Hukuk Mahkemesinin 2000/818 Esas, 2001/1152 sayılı kesinleşmiş tescil kararı kapsamında kaldığından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 6831 sayılı Yasa hükmüne göre 1977 yılında yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu işlemi 1966 yılında yapılmış ve sonuçları 15.08.1966 tarihinde kesinleşerek taşınmaz tespit dışı bırakılmıştır. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, çekişmeli taşınmazın (A) ve (C) ile gösterilen bölümlerinin imar-ihya ve zilyetlikle kazanılacak yerlerden olmadığı, davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşmadığı, (B) ile gösterilen bölümün de Silifke Asliye Hukuk Mahkemesinin 2000/818 E., 2001/1152 K. sayılı tescil kararı ile davacı adına tescile karar verilen yer olduğu belirlenerek yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 03/11/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7191, Karar No: 2020/6026, Tarih: 16.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/7191 E.  ,  2020/6026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay günü saat 01:45 sıralarında katılan ...’in sevk ve idaresindeki ışık donanımı olmayan bisikleti ile seyir halinde iken; otogar kavşağına geldiğinde bisikletinin ön tekerlek kısımları ile otogar istikametinden gelip, kavşak içerisinde kavşağa girmek için bekleyen sanık ...’nun sevk ve idaresindeki ticari taksinin sol ön tampon kısımlarına çarpması ve çarpmanın etkisi ile vücudunda hayati fonksiyonlarını dördüncü derecede etkileyecek kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda; katılanın, trafik güvenliği ve düzeni ile ilgili olarak KTK ve Yönetmeliğinde gösterilen diğer kural, yasak, zorunluluk ve yükümlülüklere uymak, kuralını ihlalden asli kusurlu; sanığın ise kaza meydana geldiğinde kavşak içerisinde beklemekte olduğu ve herhangi bir kural ihlalinin bulunmamasından ötürü kusursuz olduğu anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin eksik inceleme yapıldığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 16.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13126, Karar No: 2013/17761, Tarih: 28.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/13126 E.  ,  2013/17761 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 Sayılı Kanuna aykırılık, İmar kirliliğine neden olmak

Hüküm : İmar kirliliğine neden olmak suçundan tüm sanıklar hakkında; Beraat, 2863 sayılı Kanunun aykırılık suçundan sanıklar ..., ... hakkında; Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık ve imar kirliliğine neden olmak suçlarından sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın imar kirliliğine neden olma suçlarına katılma ve davayı temyiz etme hakları bulunmadığından, katılan vekilinin bu yöndeki temyiz talebinin reddine karar verilerek 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan yapılan incelemede;

Sanıklar ... ve ...'in maliki oldukları ve sanık ...'e kiraladıkları, Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu'nun 14/10/1978 tarih ve A-1362 sayılı ve Taşınmaz Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu'nun 03/07/1987 tarih ve 3492 sayılı kararı ile 2. derece arkeolojik sit alanı olarak tescilli bölgede bulunan taşınmazda izin almadan pergole yapmak suretiyle fiziki ve inşai müdahalede bulundukları iddiasıyla sanıklar hakkında dava açıldığı, dosya kapsamında mevcut bilirkişi raporunda, denizde 6,50m x 7,00m ölçülerinde dolgu yapıldığı, etrafının deniz seviyesinden 50 cm yükseltilerek teras oluşturulduğu, üzerinin de ahşap dikmeler dikilerek ahşap örtü ile kapatıldığı, pergole oluşturulduğu, imalatların yapım tarihinin 2004 yılı öncesi olabileceğinin belirlendiği, sanık ...'in savunmasında dava konusu yeri kiraladığında pergolenin bulunmadığını, pergoleyi kendisinin inşa ettiğini, diğer sanıkların pergole yapılması hususunda bir telkinde bulunmadıklarını, müşterilerine hizmet amacıyla pergoleyi yaptığını, sanıklar...'in de benzer mahiyetteki savunmalarında, taşınmazı sanık ...'e kiraya verdiklerini, dava konusu yerde herhangi bir imalat yapmadıklarını ifade ettiklerinin anlaşılması karşısında, beraat kararı verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılama sonunda sanıkların müsnet suçu işlediklerinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 28/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10696, Karar No: 2010/11795, Tarih: 21.10.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/10696 E.  ,  2010/11795 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ....Tic.Ltd.Şti.vek.Av..... ile davalı 1-... Varlık Yönetim A.Ş.vek.Av.... 2-....San ve Tic.A.Ş.vek.Av.... aralarındaki menfi tespit davası hakkında İstanbul 8.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 14.07.2009 gün ve 442-478 sayılı hükmün davalılardan ... Varlık A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Dosya, ... Varlık Yönetimi A.Ş.vekilinin kararı temyiz etmesi üzerine ilk kez Dairemize gönderildiğinde 24.06.2010 günlü kararımızla; “Temyiz harçları ödenmedikçe müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanamayacağından temyiz harçları alınmışsa buna ilişkin belgelerin dosyaya eklenmesi, temyiz harçları ödenmemişse, HUMK.nun 434/3.maddesi gereği işlem yapılması, temyiz harçlarının anılan yasa maddesi gereği ödenmesi halinde, temyiz dilekçesinin kayıt tarihi de belirtildikten sonra yeniden incelenmek üzere dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine” karar verilmiş, dosyanın mahkemesince yeniden gönderilmesi üzerine incelenmesinde ise, temyiz eden davalı vekiline HUMK.nun 434/3.maddesi gereği temyiz harçlarını ödemesi için usulüne uygun tebligat yapılmadan ve temyiz harçları tahsil edilmeden gönderildiği, anlaşıldığından, Yargıtay kararlarına karşı gerekli özenin gösterilmesi, aksi halin sorumluluk doğrucağının bilinmesi gerektiğinden yukarıda yazılı olduğu şekilde geri çevirme kararımızın gereğinin yerine getirilmesi için dosyanın yeniden mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2606, Karar No: 2020/1937, Tarih: 12.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/2606 E.  ,  2020/1937 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.