muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10463, Karar No: 2018/6805, Tarih: 08.11.2018

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, yangına davalının kusuru ile sebep olduğu gerekçesi ile alınan bilirkişi raporu benimsenerek, idarenin yangın söndürmede kullandığı arazöz gideri, iaşe gideri ve akaryakıt giderine hükmedilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; Mahkemece alınan 04/11/2014 tarihli, yüksek orman mühendisi raporuna göre, dava konusu orman yangınının örtü yangını şeklinde olduğu, hayatını kaybeden orman ağaçlarının bulunmadığı, canlı varlık sayısında azalma veya toprakta yaşayan mikro organizma üzerinde olumsuz etkisinin bulunmadığı, bu nedenle talep edilen ağaçlandırma giderinin usul ve yasaya uygun olmadığı belirlenmiştir. Fakat Orman idaresi tarafından düzenlenen yangın hasarat raporunda, yangın söndürme işinde kullanılan araçlara ait akaryakıt gideri, arazöz gideri ve yangının söndürülmesine katılanların iaşe giderinden oluşan idare zararı tespit edilmiştir. Böylece Mahkemece hüküm altına alınan tazminat miktarının, orman yangınına müdahale eden işçilerin erzak, su ve sigara giderinden oluşan iaşe giderini de kapsadığı anlaşılmıştır. Haksız fiilden kaynaklanan tazminat davalarında kural olarak gerçek zarar ilkesi geçerlidir. Zarar gören ancak haksız fiil sebebiyle uğradığı gerçek zararını haksız fiil sorumlularından isteyebilir. Zarar görenin zararı giderebilmek için kendi çalıştırdığı işçilerinin iaşesine ödediği ücretler haksız fiil meydana gelmemiş olsa dahi ödenmesi gereken bir gider olup, bunların zarar ile ilgisi bulunmamaktadır. Şu halde; mahkemece yangının söndürülmesine katılanların iaşe giderine hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, kararın bu nedenle bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8627, Karar No: 2014/21315, Tarih: 10.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/8627 E.  ,  2014/21315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yargıtay dosya gönderme formunda temyiz tarihi 02.10.2013 olarak yazılmış ise de; temyiz dilekçesindeki hakim ve müdür havalesininin 04.10.2013 tarihli olduğu görülmekle yapılan incelemede;

Sanığın yüzüne tefhim olunan hükmü, yasal süresinden sonra 04.10.2013 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 10.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15543, Karar No: 2013/5833, Tarih: 13.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/15543 E.  ,  2013/5833 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 09.09.2008 gün ve 2008/274 Esas, 2008/674 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun mağdur sayısınca oluşacağı gözetilmeden TCK.nın 43. maddesinin tatbiki suretiyle zincirleme biçimde tek suçtan hüküm kurularak eksik ceza tayini karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, olayın oluş şekli, yüzyüzelik ilkesi ve mahkemenin takdirine göre sanık hakkında TCK.nın 110. maddesinden 2/4 oranında indirim yapılması ve sanığın adli sicil kaydındaki hükümlerde hakkında 765 sayılı TCK.nın 46 ve 47.maddelerinden uygulama bulunmayışı ve atılı suçun hukuki anlam ve sonuçlarını kavrayabileceği, cezai ehliyetini etkileyen ruhsal hastalık ya da akıl zayıflığının bulunmadığı, cezai ehliyetinin tam olduğuna dair ... Prof. Dr. ... Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 07.07.2008 tarihli yeterli görülen rapora göre hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmadığından bu hususta bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1184, Karar No: 2020/1190, Tarih: 05.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/1184 E.  ,  2020/1190 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19396, Karar No: 2022/1194, Tarih: 24.01.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/19396 E.  ,  2022/1194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5846 sayılı Kanunun 81. maddesinde yer alan ''Musiki ve sinema eserlerinin çoğaltılmış nüshaları ile süreli olmayan yayınlara bandrol yapıştırılması zorunludur'' düzenlemesi uyarınca süreli olmayan yayınların bandrole tabi bulunduğu, anılan Kanunda "süreli olmayan yayın" tanımının yer almadığı ancak 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 2/h maddesinde "süresiz yayın" kavramının ''Belli aralıklarla yayımlanmayan kitap, armağan gibi basılmış eserler'' olarak tanımlandığı, yine Türk Dil Kurumu tarafından yazılan Türkçe Sözlükte kitap kavramının ''Ciltli ve ciltsiz olarak bir araya getirilmiş, basılı veya yazılı kağıt yapraklarının bütünü'' olarak belirtilmesi karşısında, bir kitabın bütün sayfalarını ihtiva eden fotokopilerinin -ciltlenmiş olsun veya olmasın- 5846 sayılı Kanunun 81/1. maddesi kapsamında bandrole tabi bulunduğu gözetilerek, somut olayda; sanığa ait iş yerinde yapılan aramada şikayetçi şirketin hak sahibi olduğu kitap fotokopilerinin ele geçirildiği, bilirkişi raporunda, 5846 sayılı Kanun kapsamında Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında, “ilim ve edebiyat eseri” niteliğinde olduğunun belirtildiği, şikayetçinin olayda ele geçen eserlere ilişkin hak sahipliğini kanıtlayan belgeleri sunduğu anlaşılmakla, sanık hakkında 5846 sayılı Kanunun suç tarihinde yürürlükte bulunan 71/1 ve 81/13. maddelerinin uygulanması gerekmekte ise de, hükümden sonra 17/07/2020 tarihli ve 31188 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 12.06.2020 tarih ve 2019/74 E., 2020/29 K. sayılı kararı ile, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun 23/01/2008 tarihli ve 5728 sayılı Kanunun 143. maddesiyle değiştirilen 81’inci maddesinin on üçüncü fıkrasında düzenlenen “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmünün iptal edilmiş olduğu da gözetilerek sanığın eyleminin 5728 sayılı Kanunla değişik 5846 sayılı Kanunun 81/4. maddesine uyduğu halde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca, isteme kısmen uygun olarak, BOZULMASINA, yeniden yapılacak yargılamada CMUK’nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 24.01.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16437, Karar No: 2015/3948, Tarih: 14.04.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/16437 E.  ,  2015/3948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 103 ada 13 parsel sayılı 41.207.70 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, yasal süresi içinde dava konusu taşınmazın taşlık yerlerden olduğu ve zilyetlik koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 103 ada 13 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi davalı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın özel mülkiyete konu tarım arazisi niteliğinde bulunduğu ve davalı lehine zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; somut olayda, keşif sonrası dosyaya ibraz edilen ziraat mühendisi bilirkişisinin raporunda; dava konusu taşınmazın yaklaşık %15 oranında kayalık, %25 oranında taşlık olduğu belirtilmiş, taşların toplanması ve taşınmazın etrafına duvar örülmesinin imar-ihya olarak kabul edilebileceği belirtilmiş, ayrıca rapora ekli fotoğraflarda da taşlık kısımların olduğu gözlenmiştir. Taşınmazların imar ve ihyası 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesi uyarınca emek ve para sarf edilerek tamamlanması, tamamlandığı tarihten itibaren davasız ve aralıksız en az 20 yıl süreyle zilyetlik altında bulundurulması şartına bağlıdır. Mahkemece doğru sonuca varılabilmesi için, dava konusu taşınmazın tespit tarihinden geriye doğru 15-20-25 yıllık üç ayrı zamanda çekilmiş stereoskopik hava fotoğrafları getirtilerek mahallinde jeodezi ve fotoğrametri mühendisi bilirkişi ve ziraat mühendisi bilirkişi ile keşif yapılarak çekişmeli taşınmazın önceki ve şimdiki niteliğinin, imar ve ihyaya konu olup olmadığının, konu olmuş ise imar-ihyaya en erken ne zaman başlanıldığının ve tamamlandığının, arazinin ekonomik amacına uygun olarak tarım arazisi niteliğiyle zilyetliğine ne zaman başlanıldığının belirlenmesine çalışılmalı, tanık ve yerel bilirkişi ifadeleri de bilimsel esaslara ve maddi bulgulara dayanılarak hazırlanan söz konusu bilirkişi raporlarıyla denetlenmeli, taşınmazın uydu ve hava fotoğrafları ile kadastro paftası harita çizim programı vasıtasıyla çakıştırılmalı, ziraat bilirkişisi vasıtasıyla taşınmazın öncesi ve zirai faaliyete konu olup olmadığı hangi tarihte imar-ihyaya başlandığı, tamamlandığı ve zilyetliğin hangi tasarruflar ile sürdürüldüğü imar ve ihyanın tamamlandığı tarihten itibaren tespit tarihine kadar yirmi yıllık kazanma süresinin dolup dolmadığı hususları irdelenmeli, bundan sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 14.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9172, Karar No: 2009/8864, Tarih: 21.12.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/9172 E.  ,  2009/8864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosyanın incelenmesi sonucunda, geri çevirme kararı gereklerinin eksiksiz olarak yerine getirilmediği görülmüştür.

Davacı dayanağı Ağustos 1341 tarih 116, Ağustos 1341 tarih 117, Ocak 1928 tarih 35 nolu, tapu kayıtlarının iktisap sebebini gösterir şekilde tesisinden itibaren tüm tedavüllerinin Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Arşiv Dairesi Başkanlığından celbi ile dosya içerisine konulması, geri çevirme kararı gerekleri yerine getirilirken titizlik gösterilmesi, tapu kayıtlarının birbirini okur ve okunaklı olmasına dikkat edilmesi, ayrıca sözü edilen tapu kayıtlarının kadastro sırasında revizyon görüp görmediği, revizyon görmüş ise revizyon gördüğü parsellere ait tespitlerin kesinleşip kesinleşmediğinin mahalli Tapu Sicil Müdürlüğünden araştırılarak revizyon gördükleri parsellere ait onaylı tutanak örneklerinin celbi ile dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1144, Karar No: 2024/8332, Tarih: 06.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1144 E.  ,  2024/8332 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1649 E., 2023/1868 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/88 E., 2022/358 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlere karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı erkek vekili dava dilekçesinde; kadının erkekten habersiz tüplerini bağlattığını, erkek hakkında asılsız dedikodular yaydığını, hakaret ettiğini, birlik görevlerini yerine getirmediğini belirterek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine, erkek için 5.000,00 TL manevî tazminat, 5.000,00 TL maddî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili cevap ve birleşen dava dilekçesinde; erkeğin kadını aldattığını ve başka birisiyle ilişkisi olduğunu, sadakat yükümlülüğüne uymadığını belirterek tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuklar için ayrı ayrı aylık 1.000,00 TL iştirak nafakasına, kadın lehine 1.500,00 TL yoksulluk nafakası ile 150.000,00 TL maddî ve 150.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin kadına mesaj ile köpek muamelesi yapacağını, insan gibi davranmayacağını yazarak psikolojik şiddet uyguladığı, ortak haneyi ayırdığı süreçte maddî destekte bulunmadığı, eşi ile iletişime geçmediği, başka bir kadınla samimi mesajları ve fotoğraflarının olduğu, erkek eşin güven sarsıcı hareketlerde bulunduğu, kadının ise erkeğin bilgisi dışında tüplerini bağlatarak erkek eşe karşı evlilik birliğini yükümlülüklerine aykırı harekette bulunduğu, erkeğin iddia ettiği kadın eşin yemek yapmadığı, evini temizlemediğine ve kendisine hakaret edildiğine ilişkin iddialarını destekleyen tek tanığın kadın eşin erkek eş ile duygusal ilişkisi olduğu iddia edilen kişi olan S. A. tarafından desteklendiği, bu kişi tarafından ileri sürülen iddiaların dikkate alınmadığı, bu iddialarını ispatlayamadığı gerekçesiyle her iki davanın da kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi gereği boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, her bir çocuk için aylık 750,00 TL iştirak nafakası, kadın için aylık 750,00 TL yoksulluk nafakası, 45.000,00 TL maddî, 44.000,00 TL manevî tazminata, erkek eşin tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; boşanmaya neden olan olaylarda kusurlu tarafın kadın olduğunu, buna rağmen müvekkilinin ağır kusurlu kabul edilerek kadın lehine tazminat ve nafaka takdir edilmesi doğru olmadığı gibi, velâyetin anneye verilmesinin de doğru olmadığını beyan etmek suretiyle, belirtilen yönlerden kararın kaldırılarak velâyetin müvekkiline verilmesi gerektiğini ileri sürerek kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatlar ile velâyet yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; boşanmaya neden olan olaylarda kusurlu tarafın erkek olduğunu, müvekkilinin herhangi bir kusurunun bulunmadığını, erkek tarafından açılan davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğu gibi, müvekkili için takdir edilen tazminat ve nafaka miktarlarının da yetersiz olduğunu, yine erkek lehine iki defa vekâlet ücreti takdirinin de usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek kusur belirlemesi, erkeğin kabul edilen davası, nafaka ve tazminat talepleri ile vekâlet ücreti yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin bilgisi dışında tüplerini bağlatan kadının kusurlu, eşine hakaret ve tehdit içerikli mesajlar göndermek suretiyle psikolojik şiddet uygulayan, eşine maddî destekte bulunmayan ve güven sarsıcı hareketlerde bulunan erkeğin ise ağır kusurlu olduğu belirtilmiş ise de; eşinin kendisinin haberi olmaksızın tüplerini bağlattığına ilişkin iddia, erkek tarafından ispat edilemediği gibi, bir an için aksi kabul edilse dahi, tarafların 2. çocukları olan Ali'nin 17.10.2008 tarihinde dünyaya geldiğinin, iş bu boşanma talepli davanın ise 10.02.2020 tarihinde açıldığının anlaşılması karşısında; ileri sürülen bu iddianın mevcut şartlarda boşanma nedeni olarak kabulüne de olanak bulunmadığı, erkek tarafından boşanma nedeni olarak ileri sürülen diğer iddiaların da ispatlanamadığının anlaşılması karşısında, kadına kusur isnat edilmesi doğru görülmemiş, kusur belirlemesi boşanmaya neden olan olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğu şeklinde değiştirilerek düzeltilmesi gerektiği kanısına ulaşıldığı, kadına atfı mümkün hiçbir kusurun gerçekleşmediği, bu durumda açıklanan nedenle erkeğin davasının reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı, ne var ki kadının davasında verilen boşanma hükmü istinaf edilmeyerek kesinleştiği, böylece erkeğin boşanma davasının konusuz kaldığı, tarafların boşanmaya neden olan olaylardaki kusur dereceleri, kadının kişilik haklarına yapılan saldırı ile boşanma yüzünden zedelenen mevcut ve beklenen menfaatleri kapsamında kadın lehine maddî manevî tazminat takdir edilmesinde, düzenli işi ve geliri bulunmayan, boşanma nedeniyle yoksulluğa düşeceği anlaşılan kadın için yoksulluk nafakası takdir edilmesinde de usul ve yasaya aykırı bir durum bulunmadığı, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, evlilik süresi, erkeğin boşanmaya yol açan olaylarda tam kusurlu bulunması, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında kadın yararına takdir edilen maddî ve manevî tazminat miktarının az olduğu, yine takdir edilen yoksulluk nafakasının da az olduğu, dosya içinde mevcut, sosyal inceleme raporu içerikleri, taraf ve çocuk beyanları dikkate alındığında, velâyetin babaya verilmesine karar verilmesi gerekirken anneye verilmesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunduğu gerekçesi ile kadının istinaf başvurusunun kusur belirlemesi, erkeğin kabul edilen davası, tazminatların ve yoksulluk nafakasının miktarı yönlerinden, erkeğin istinaf başvurusunun ise velâyet ve iştirak nafakası yönlerinden kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili bentlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kusur gerekçesinin düzeltilmesine, erkeğin davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, kadın lehine yargılama giderleri ve vekâlet ücretine, kadın için aylık 1.500,00 TL yoksulluk nafakası ile 100.000,00 TL maddî ve 100

.500,00 TL yoksulluk nafakası ile 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine, anne ile ortak çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmasına, kadının iştirak nafakası talebinin reddine karar verilmiş, tarafların sair istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.