muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4726, Karar No: 2022/8801, Tarih: 21.11.2022

2- Davacı vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Tazminat talebinin dayanağı olan Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 2004/571 Esas – 2007/160 Karar ve 2013/412 Esas – 2015/88 Karar sayılı ceza dosyaları kapsamında, davacının resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından 14.06.2001-14.01.2002 tarihleri arasında 214 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda dolandırıcılık suçundan beraatine, resmi belgede sahtecilik suçundan ise mahkumiyetine karar verildiği, sanık (davacı) müdafisi ile Cumhuriyet savcısının aleyhe olarak yapmış olduğu temyiz üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 02.10.2013 tarih ve 2008/3229 Esas, 2013/14150 Karar sayılı kararı ile dolandırıcılık suçu açısından 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2. maddesinde öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin temyiz incelemesi için geçen süre içerisinde dolmuş olduğundan, 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşürülmesine karar verildiği, resmi belgede sahtecilik suçu yönünden ise aleyhe yapılan temyiz sebebiyle her bir eylem için ayrı suç oluştuğunun gözetilmemesi nedenine dayanılarak hükmün bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine yapılan yargılamada, resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyetine karar verildiği, bu kararın sanık (davacı) müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesince 21.12.2016 tarih, 2016/485 Esas, 2016/8644 K. Sayılı ilamıyla temyiz incelmesine kadar geçen süre içerisinde olağanüstü zaman aşımı süresinin dolmuş olduğu belirtilerek 765 sayılı TCK'nın 102/3, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddeleri uyarınca davaların düşürülmesine karar verilmiş olduğu, davanın tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 466 sayılı Kanuna tabi olduğu anlaşılmakla;

Davacının 71.343,00 TL maddi, 1.000.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece, CMK'nın 144/1-c maddesinde "genel veya özel af, şikayetten vazgeçme, uzlaşma gibi nedenlerle hakkında kovuşturmaya yer olmadığına veya davanın düşmesine karar verilen veya kamu davası geçici olarak durdurulan veya kamu davası ertelenen veya düşürülenlerin" tazminat isteyemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine hükmedilmesi üzerine davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmakla, davacı hakkındaki tutuklama işleminin 01.06.2005 tarihinden önce gerçekleşmiş olması nedeniyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 6. maddesine göre, davanın 466 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğu ve tazminat isteminin kapsamı nazara alınarak, zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi haline dayanan tazminat istemlerinin 466 sayılı Kanunun 1. maddesinde tahdidi şekilde sayılan tazminat istenebilecek haller içinde bulunmadığından 466 sayılı Kanunun 1. maddesinde tazminat davası açmak için aranan şartların gerçekleşmemesi nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, 5271 sayılı CMK'nın hükümlerine göre değerlendirme yapılarak düşme kararı verildiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi, sonucu itibariyle doğru olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin davacı hakkında beraat hükmü kurulduğu, kararının hukuka ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun bulunan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 02.03.2018 tarihli, 2018/48 Esas, 2018/733 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karara karşı yapılan temyiz isteminin isteme uygun olarak 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE; 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE; 21.11.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17621, Karar No: 2024/4705, Tarih: 24.01.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/17621 E.  ,  2024/4705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/209 E., 2023/44 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etmek

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yargıtay 3. Ceza Dairesinin, 15.03.2022 tarihli ve 2021/18271 Esas, 2022/1408 sayılı bozma kararı üzerine;

1. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.02.2023 tarihli ve 2022/209 Esas, 2023/44 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 nci maddesinin yedinci fıkrası yollaması ile 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin yedinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 21.07.2023 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Masumiyet karinesinin uygulanması gerektiğine,

2. Şüpheden sanık yararlanır ilkesinin göz ardı edildiğine,

3. Faizsiz olması sebebiyle bu bankayla çalışmayı tercih ettiğine,

4. Beraat kararı verilmesi gerektiğine,

5. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda:

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı ilamında açıklandığı üzere:

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda:

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı ilamında açıklandığı üzere:

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 inci maddesinin yedinci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün 5237 sayılı Kanun'un 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen mutad hesap hareketlerinin müsnet suç yönünden örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebileceğinde kuşku bulunmamakta ise de, aksi kanıtlanamayan savunmaları ve mutadın dışına çıkan bankacılık işlemi yaptığı belirlenemeyen sanığın örgüte yardım kastı ile hareket ettiğinin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde kanıtlanamamış olması karşısında müsnet suçtan beraati yerine olgu ve delillerin hatalı değerlendirilmesi neticesinde ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü tesisi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.02.2023 tarihli ve 2022/209 Esas, 2023/44 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası (a) bendi uyarınca ... 2. Ağır Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5796, Karar No: 2013/399, Tarih: 17.01.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/5796 E.  ,  2013/399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

... ile Hazine aralarındaki tescil davasının kabulüne dair.... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 29.09.2011 gün ve 579/622 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava dilekçesinde vekil edeni adına tapuda kayıtlı 382 parselin devamı niteliğinde olan taşınmazın miras yoluyla intikal ve kazanmayı sağlayan eklemeli zilyetlik nedenlerine dayanarak vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, Fen Bilirkişisi ...'ın 19.04.2011 tarihli krokili raporunda A harfi ile göstermiş olduğu 2533m2lik kısmın en son parsel numarası verilerek davacı adına tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddeleri uyarınca açılan tapusuz taşınmazın tescili isteğine ilişkindir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de, Mahkemenin yazılı gerekçesine katılma olanağı bulunmamaktadır. Davaya konu taşınmaz, 28.10.1978 tarihinde yapılan tapulama çalışmaları sırasında tescil harici bırakılmıştır. Taşınmaza komşu 383 parsele tapulama sırasında revizyon gören 27.09.1973 tarih ve 25 sıra nolu tapu kaydı nizalı yeri taşlık okumaktadır. 15.04.2011 tarihinde mahallinde yapılan keşfe katılan Uzman Ziraatçi Bilirkişi ...raporunda, nizalı taşınmazın yüzeyinin genellikle kayalık ve toprak ile örülü kısımlarda toprak derinliğinin çok sığ olduğunu, üzerinde hiçbir tarımsal faaliyet görülmediğini, uzun süredir derin olarak işlenmediğinden sıkı bir hal kazanmış, kil ve kireç içeriğinin fazlalığından dolayı da doğal bitki örtüsü oluşumunun çok zayıf bulunduğunu, taşınmaz üzerinde birçok yerde kayaların yer aldığını, bazı kısımlardaki engebelerin tarım alet ve makinalarının çalışmasına engel olacak düzeyde fazla görüldüğünü açıklamıştır. Raporda yer alan taşınmaza ait fotoğraflardan da, taşınmazın halen kayalı ve taşlık vasfında olup, ekonomik amaca uygun biçimde tarımsal faaliyet sürdürülen yerlerden olmadığı, imar-ihyaya muhtaç olduğu net bir biçimde görülmektedir. Saptanan bu somut olgular karşısında, Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken takdiri delil niteliğinde olan Yerel Bilirkişi ve tanık beyanlarına değer verilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK. nun 388/4. (HMK. m.297/ç) ve HUMK. nun 440/1. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine, 17.01.2013 tarihinde oybirilğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11750, Karar No: 2013/20378, Tarih: 26.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/11750 E.  ,  2013/20378 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm süresi içinde davalılar vekillerince temyiz edilmiş, davalı ... Bilgisayar ve Elektronik San.Tic.Ltd.Şti. vekili tarafından duruşma istenmiş ise de; HUMK'nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece karar gerekçesinde fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarından hakkaniyet indirimi yapıldığı belirtilmiş ancak ne oranda indirim yapıldığının açıklanmamış olması hatalı ise de kararı davacının temyiz etmediği gözetildiğinde bu hususun bozma nedeni yapılamayacağının anlaşılmasına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, davalı ...'ye ait işyerinde alt işveren işçisi olan davacı işçinin ödenmeyen kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkin olup, husumet davalı ... ile en son alt işveren olan davalı ... Bilgisayar ve Elektronik Ltd.Şti.'ne yöneltilmiştir.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve

borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasa'nın 14 ncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasa'nın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin

sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 son cümlesi uyarınca asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden alt işverenle birlikte sorumludur. 4857 sayılı İş Kanunu ile asıl işverenin, bu Kanundan, iş sözleşmesinden ve alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden sorumlu tutulması şeklindeki düzenleme, asıl işverenin sorumluluğunun genişletilmesi olarak değerlendirilmelidir. Bu durumda, ihbar, kıdem, kötüniyet ve işe iade sonucu işe başlatmama tazminatları ile ücret, fazla çalışma, hafta tatili, bayram ve genel tatili, yıllık izin, ikramiye, pirim, yemek yardımı, yol yardımı gibi tüm işçilik haklarından birlikte sorumluluk esastır. Kanunun kullandığı “birlikte sorumluluk” deyiminden tam teselsülün, dolayısı ile müşterek ve müteselsil sorumluluğun anlaşılması gerekir.

Somut olayda davacı asıl işveren davalı ...'ye ait işyerinde Bilgi İşlem Dairesinde bilgi işlem personeli olarak alt işverenler nezdinde 27.12.2006-19.07.2009 tarihleri arasında çalışmış olup, en son devralan işveren olan ... Ltd.Şti. nezdindeki çalışması 01.02.2008-19.07.2009 tarihleri arasındadır.

Somut olayda davacı asıl işveren davalı ...'ye ait işyerinde Bilgi İşlem Dairesinde bilgi işlem personeli olarak alt işverenler nezdinde 27.12.2006-19.07.2009 tarihleri arasında çalışmış olup, en son devralan işveren olan ... Ltd.Şti. nezdindeki çalışması 01.02.2008-19.07.2009 tarihleri arasındadır.

Davalı ... asıl işveren olarak davalı ... Ltd.Şti. devralan işveren olarak davacının talep gözetilerek hesaplama yapılan 27.12.2006-15.06.2009 tarihleri arasında tahakkuk eden işçilik alacaklarının tümünden müştereken ve müteselsilen sorumluyken mahkemece asıl işveren olan davalı ...'nin fazla çalışma ile genel tatil alacağının 27.12.2006-31.01.2008 tarihleri arasındaki dönemde tahakkuk eden bölümünden, davalı Rant Ltd.Şti.'nin ise kıdem tazminatı yönünden 01.02.2008- 15.06.2009 tarihleri arasındaki döneme isabet eden bölümünden sorumlu tutulmuş olması hatalı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı bu yanlışlık kararı temyiz eden her iki davalının da hak alanını ilgilendirdiğinden düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hüküm fıkrasının 1. bendinde yazılı olan "(Davalı ... Bilgisayar Şirketi bunun 2.282,16 TL'sı ve ferilerinden sorumludur)", 3. bendinde yazılı olan "(Bu miktarın 5.898,64 TL'sından davalı ... sorumludur)", 5. bendindeki "(Bunun 310,22 TL'sından davalı ... sorumludur)" rakam ve sözcüklerinin silinmesine, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 26.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11198, Karar No: 2020/1303, Tarih: 21.01.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/11198 E.  ,  2020/1303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre, sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç tarihinde sanıkların sokak üzerinde beklemekte olan müştekinin yanına geldikleri, müşteki ile bir süre sohbet ederek onu meşgul edip pantolonunun sağ arka cebinden cüzdanını çaldıkları, durumu fark eden müştekinin kesintisiz takibi sonucu sanıkların arkasından koşarak onları yakalamaya çalışması üzerine sanıkların Polis Merkezi Amirliğinin içerisine girdikleri, sanıkların üst aramasında suça konu cüzdanın ele geçirilememesi üzerine müşteki sanıkların kaçış istikametine dönerek yaptığı araştırmada cüzdanını 150 metre uzaklıkta kaldırım üzerinde ağacın kenarında çöp yığınlarının yanında bulduğunun anlaşılması karşısında; eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı ve teşebbüs aşamasında kalan suçlarda etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden tamamlanmış suçtan mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine 21.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.