muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/13706, Karar No: 2021/18735, Tarih: 09.06.2021

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. Thorgeir Thorgeirson/İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir. (Thorgeir Thorgeirson v/İzlanda, 13778/88, 25/06/1992)

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir. Siyasetçiler bu nedenle basın ve gazeteciler tarafından getirilen eleştirilere daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadırlar.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski/Polonya ,18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir. (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı'nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon / Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Somut olayda, sanığın gazetede yaptığı haberde kullanmış olduğu ifadelerinin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğinde olduğu, aksi düşüncenin, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8026, Karar No: 2012/1418, Tarih: 05.03.2012

**1. Ceza Dairesi         2009/8026 E.  ,  2012/1418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Eşini öldürmeye teşebbüs etmek

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 82/1-d-son, 35,62,53 maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Oluşa ve dosya içeriğine göre; olay tarihinde sanığın, batın, göğüs, sırt ve yüz bölgesinden 20 bıçak darbesiyle, batına nafiz olacak, diyafragma, karaciğer, kalın barsak harabiyetine neden olacak, yüz bölgesindeki fasial sinir kesileri nedeniyle yüzde sabit iz oluşturacak, hayati tehlike geçirecek şekilde mağduru yaraladığı olayda, 5237 sayılı TCK.nun 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, zararın ağırlığına göre alt ve üst sınırlar arasında, makul bir ceza tayini yerine 15 yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın kasten eşini öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin eksik incelemeye, suç niteliğine, haksız tahrikin varlığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre gözönüne alınarak sanık ...'ın tahliye talebinin reddine, 05/03/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8002, Karar No: 2015/12289, Tarih: 17.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/8002 E.  ,  2015/12289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2010

NUMARASI : 2005/627-2010/559

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın dair verilen hükmün süresi içinde davalılar G.T. San.ve Tic.Ltd.Şti.Tasfiye Memuru A.G., M.. G.., G.Harfiyat İnş.Tic.Ltd.Şti. Ve M.. A.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı G. Tuğla San.ve Tic.Ltd.Şti. arasında yapılan 31.3.1998 tarihli sözleşme gereğince .... Model V. Lastik tekerlekli yükleyicinin müvekkili şirkete 45.000,00 TL bedelle satılıp teslim edildiğini, davalı şirket yetkilisi davalı M.. G..'ün anılan iş makinasını geri almak için muvazaalı olarak yetkilisi olduğu G.Harfiyat İnş.Tic.Ltd.Şti.'ni davalı M.. A..'ya borçlandırdığını,davalı M.. A.. tarafından davalı G. Harfiyat İnş.Tic.Ltd.Şti.aleyhine yapılan Tekirdağ 2.İcra Müdürlüğünün 1998/2178 sayılı takip dosyasından iş makinasının 28.10.1998 tarihinde haczedilerek davalı N.. U..'a yediemin olarak bırakıldığını, ödeme emrinin borçlu şirket yetkilisi M.. G.. tarafından 28.10.1998 tarihinde icra dairesinde elden alınarak aynı gün haciz işleminin yapıldığını, borçlu ve alacaklının aynı vekille temsil edildiğini, davalı N.'nın alacaklı ve borçlu vekilinin sekteri olduğunu, haciz işlemi

yokluklarında yapıldığından istihkak iddiasında bulunamadıklarını, harici duyumlara göre iş makinasının satıldığını, şuan kimin elinde olduklarını bilmediklerini, takip dosyasının işlemden kaldırıldığını, yapılan icra takibinin ve haciz işlemlerinin muvazaalı olması nedeniyle fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak şimdilik 70.000,00 TL iş makinası bedeli ve 30.000,00 TL kazanç kaybı olmak üzere toplam 100.000,00 TL tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek gecikme faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilinin talep etmiş; 5.9.2006 tarihli ıslah dilekçesi ile kazanç kaybını 323.000,00 TL artırarak toplam 423.000,00 TL alacağın olay tarihinden itibaren işleyecek gecikme faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Davalı M.. G.. ve G.Tuğla San.ve Tic.Ltd.Şti.Tasfiye Memuru A. G.vekili, müvekkilinin 31.3.1998 tarihli sözleşme ile G.Tuğla Ltd.Şti'ne ait fabrikayı davacıya sattığını, satış bedeli ödenmediğinden davacı hakkında yaptıkları icra takibinin devam ettiğini, dava konusu iş makinasının davalı G.Hafriyat Ltd.Şti'ne ait olduğunu, anılan şirketin borcu nedeniyle haczedildiğini, davacının istihkak iddiasında bulunmadığını, davacının alacağının zamanaşımına uğradığını, istenen tazminatın fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı N.. U.. vekili davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar savunma yapmamıştır.

Davalı N.. U.. vekili davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar savunma yapmamıştır.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve bilirkişi raporu gereğince taraflar arasındaki 31.3.1998 tarihli sözleşmenin 14.maddesi gereğince dava konusu kepçenin davacıya verildiği,muvazaalı takip sonucu davacıdan geri alındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabul kısmen reddi ile 196.367,50 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, davacının 226.633,00 TL'lik talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar G. Tuğla San.ve Tic.Ltd.Şti.Tasfiye Memuru A. G.,M.. G.., G.Harfiyat İnş.Tic.Ltd.Şti. Ve M.. A.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava TBK'nun 19 maddesi gereğince açılmış muvazaalı takip işlemlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamı ve mevcut delil durumuna uygun düşmemektedir.

Dosya kapsamından 31.3.1998 tarihli sözleşmeye konu ve davacıya satıldığı iddia edilen ... Model V.Lastik Tekerlekli Yükleyicinin sözleşmenin tarafı olan davalı G. Tuğla San ve Tic.Ltd.Şti'ne ait olmayıp 6.12.1995 tarihli fatura içeriğinden davalı G. Harfiyat İnş.Tic.Ltd.Şti'ne ait olduğu, davalı G. Tuğla San ve Tic.Ltd.Şti'nin kendisine ait olmayan iş makinasını satım sözleşmesine konu edemeyeceği, sözleşmede bu konuda hüküm bulunsa bile geçerliliğinden sözedilemeyeceği, kaldi ki, dava konusu iş makinasının 2918 sayılı Yasanın 4199 sayılı Yasa ile değişik 22/c-2 maddesi gereğince özel veya tüzel kişinin üyesi bulunduğu Ticaret ve Sanayi Odasına tescili zorunlu araçlardan olduğu, aynı Yasanın değişik 20/d maddesinde de tescil edilmiş araçların satış ve devirlerinin tescil belgesi esas alınmak suretiyle noterlerce yada trafik şubeleri ve bürolarınca yapılacağı öngörüldüğünden davacı ile davalı G. Tuğla San ve Tic.Ltd.Şti arasında yapılan 31.3.1998 tarihli adi sözleşmenin iş makinasının satışı için geçerli kabul edilemeyeceği, Tekirdağ 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 3.4.2015 tarihinde kesinleşen 2013/394 esas 2014/417 karar sayılı ilamından da davacının 31.3.1998 tarihli sözleşmeden kaynaklanan edimini yerine getirmediği dolayısıyla dava konusu iş makinasının mülkiyetini bu şekilde de elde edemediği anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulü isabetli görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar G. Tuğla San.ve Tic.Ltd.Şti.Tasfiye Memuru A. G., M.. G.., G. Harfiyat İnş.Tic.Ltd.Şti. ve M.. A.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 17.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3368, Karar No: 2020/1521, Tarih: 07.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/3368 E.  ,  2020/1521 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15370, Karar No: 2014/11320, Tarih: 14.10.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/15370 E.  ,  2014/11320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BEYKOZ KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2010/2565-2013/70

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım Kadastrosu sırasında .....Köyü çalışma alanında bulunan 119 ada 1 parsel sayılı 1.074,72 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz beyanlar hanesine "6831 sayılı yasanın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır, bu taşınmaz bahçe ve üzerindeki bir katlı betonarme bina ve ahır 22 yıldan beri H.. Ç.. ve F.. Ç..'in kullanımındadır" şerhi yazılarak bahçe vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı H.. Ç.. kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın bir kısmının orman alanında bırakıldığı gibi kullanıcı olarak belirtilen F.. Ç..'in taşınmazda kullanıcı olmadığını öne sürerek dava açmış; ancak yargılama sırasında talebinin sadece beyanlar hanesinde kullanıcı olarak belirtilen F.. Ç.. lehine konulan kullanım şerhinin kaldırılmasına yönelik olduğunu belirtmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli .... Köyü 119 ada 1 parsel sayılı taşınmazın beyanlar hanesinde yer alan kullanıcı şerhinin "iş bu taşınmaz bahçe ve üzerindeki bir katlı betonarme bina ve ahır 22 yıldan beri L.. evladı H.. Ç..'in kullanımındadır" şeklinde düzeltilmesine, geri kalan kısımların aynen bırakılmasına, davalı K.. M.. hakkında açılan davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davalı F.. Ç..'in açılan davayı kabul ettiği, davalı Kadastro Müdürlüğü açısından anılan davalıya husumet tevcih edilemeyeceği, davalı Orman Genel Müdürlüğü yönünden ise çekişmeli alanın orman olmadığı gerekçesiyle hüküm kurulmuştur. Kadastro hakimi infazı mümkün doğru sicil oluşturmakla yükümlü olduğu gibi bir davada birden fazla istemle dava açılması halinde mahkemece davaya konu edilen istemlerin tümü yönünden olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerektiği de kuşkusuzdur. HMK'nın 297. maddesinde öngörüldüğü üzere kararın hüküm sonucu kısmında taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Somut olayda mahkemece hükmün gerekçesinde davalı Orman İdaresi yönünden çekişmeli alanın orman alanı olmadığı gerekçe gösterilerek adı geçen davalı hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerektiği bildirilmiş ancak hüküm yerinde davalı Orman İdaresi açısından olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmamış olması isabetsiz olduğu gibi, mahkemece taşınmazın beyanlar hanesindeki şerhin düzeltilmesine, geri kalan kısımların aynen bırakılmasına karar verilmiş olmakla beraber tescile ilişkin bir karar verilmeyerek infazda tereddüt yaratır nitelikte hüküm kurulmuş olması isabetsiz olup, davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden Orman İdaresine iadesine, 14.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5080, Karar No: 2009/4338, Tarih: 16.06.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/5080 E.  ,  2009/4338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında, kooperatif üyeliğine dayalı aidat borcunun tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali ve tapu iptali tescili istemlerine ilişkin asıl ve birleşen davalar sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı vekili, asıl davada, müvekkili kooperatifin üyesi olan davalının aidat borcunu ödemediğini ve borcun tahsili için başlatılan icra takibine itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile icra inkâr tazminatının davalıdan tahsilini, birleşen davada ise davalı adına tapuda kayıtlı bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile kooperatif adına tescilini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili, müvekkilinin üyelikten istifa ettiğini, kooperatifin ferdileşmeye geçtiğini ve bu nedenlerle davaların haksız olduğunu savunarak asıl ve birleşen davaların reddini istemiştir. Mahkemece, davalının noter aracılığı ile istifa ettiği, bu nedenle aidat borcunun tahsilinin istenemeyeceği, ayrıca taşınmazın tapusunun da davacı kooperatife döneceği gerekçesine dayanılmış, ancak asıl davanın toplam 21.089-YTL üzerinden kısmen kabulüne, birleşen davanın ise reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkeme kararının gerekçesinde, davalının kooperatif üyeliğinden istifa ettiği, bu nedenle kendisinden aidat ve gecikme faizi istenemeyeceği, buna göre de davalı üzerine kayıtlı tapunun iptali ile kooperatif adına tescilinin gerekeceği belirtildiği halde, kısa karar ve hüküm fıkrasında bu açıklamaların aksine, asıl davada icra takibine yapılan itirazın iptaline ve birleşen davada ise üyelik ilişkisi devam ettiği için tapu iptali isteminin reddine karar verildiği belirtilmiştir. HUMK’nun 389. maddesine uygun olarak gerekçeli kararın tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun olarak yazılması zorunludur. Kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan el çekmiş olan hâkimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak bulunmamaktadır. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili ya da farklı olması yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa’nın 141. maddesi ile HUMK’nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı durum yaratır. Ayrıca, anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Yukarıda açıklandığı üzere kısa karar ile gerekçeli karar arasında farklılık ve çelişki yaratılmış olması nedeniyle 10.04.1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararı uyarınca bu kısa kararla bağlı kalınmadan, yeni bir kısa ve buna uygun gerekçeli karar verilmesi gerekir. Temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, sair nedenlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 16.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.