muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11707, Karar No: 2011/10684, Tarih: 22.09.2011

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava konusu poliçelerin bir kısım primlerinin zamanında ödenmediği, davalı ... şirketinin BK'nun 101. maddesi uyarınca ihtar yazısını davacıların en son bildirilen adresine gönderdiği, PTT Genel Müdürlüğü cevabı yazısına göre ihtarların davacı ...'nin kendi imzasına 20.07.2006 ve 23.08.2006 tarihlerinde tebliğ edildiği, dolayısıyla poliçelerin davalı tarafından iptali işleminde bir usulsüzlük bulunmadığı, ömür boyu yenileme garantisinin davacılara verilmesini zorunlu kılan bir düzenlemenin olmadığı, tarafların poliçe genel ve özel şartlarına uymak zorunda oldukları, somut uyuşmazlıkta da bu özel şartlar uyarınca sözleşmeye aykırı hareket ederek poliçelerinin iptal edilmesine neden olan davacıların, yeni düzenlenen poliçede ömür boyu yenileme hakkını talep etmelerinin haklı olmadığı gibi bu taleplerinin MK'nun 2. maddesinde öngörülen objektif iyi niyet ve sigortacılıktaki azami iyi niyet kurallarına aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Ancak dava, sağlık sigorta poliçelerinin davalı tarafından iptalinin ve yeni poliçelerde ömür boyu yenileme garantisine yer verilmemesinin haksız olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Davacıların 1999 yılından bu yana davalı ... şirketi ile devam eden sigortalılık ilişkilerinin bulunduğu, Poliçe Özel Şartları uyarınca dört yılın sonunda ömür boyu yenileme garantisi hakkını kazandıkları, ancak davacı ...'nin 25.03.2006, davacı ...'nin 26.03.2006 tarihinde başlayan bir yıl süreli poliçelerinin devamı sırasında, ... için 25.07.2006, ... için 26.06.2006 tarihli prim taksit borçlarının ödenmediği konularında taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalının davacılara ait poliçeleri iptal etmesinin usulüne uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Zira anılan Poliçe Özel Şartlarının 5.2.3. maddesi uyarınca, bu güvenceyi kazanmış sigortalının prim borcunu ödememesi nedeniyle poliçenin iptal olması veya herhangi bir nedenle sigortalılığın kesintiye uğraması durumunda, sigortacının güvence taahhüdü son bulur.

Bu konuda davacılar vekilince müvekkillerine hiçbir tebligatın yapılmadığı savunulmuşken, davalı tarafından davacıların poliçelerinin kendilerine ihtarda bulunulduktan sonra iptal edildiği iddia edilmiş ve 10.07.2006 ve 08.08.2006 tarihli iadeli taahhütlü ihtarnameler sunulmuştur. Mahkemece bu ihtarnamelerin davacılara tebliğ edilip edilmediği PTT Genel Müdürlüğü'nden sorulmuş, gelen cevapta gönderilen ihtarların 20.07.2006 ve 08.08.2006 tarihlerinde bizzat davacı ...'nin imzasına tebliğ edildiği bildirilmiş ve bu konuda düzenlenen dağıtım/teslim listeleri sunulmuştur. Ancak davacılar vekilince bu kez de anılan belgelerdeki imzaların müvekkiline ait olmadığı bildirilmiştir. Her ne kadar mahkemece başkaca bir araştırma yapılmaksızın tebliğ işlemi geçerli kabul edilmişse de sadece PTT Genel Müdürlüğü yazısından ve aidiyetleri itiraza uğrayan imazaları içeren listelerden hareketle bu sonuca varılması mümkün değildir.

Bu durum karşısında mahkemece, davacılara yapılan tebligatların geçerli olup olmadığı üzerinde durulmadan poliçelerin davalı tarafından iptal edilmesinde bir usulsüzlüğün bulunmadığının kabul edilmesi ve yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, takdir edilen 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 22/09/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19451, Karar No: 2017/5384, Tarih: 30.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/19451 E.  ,  2017/5384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, bozmaya uyarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının asıl işveren İstanbul İl Özel İdaresi bünyesinde, alt işveren Jettem Temizlik şirketi işçisi olarak çalıştığını, ancak haksız yere ve işçilik alacakları ödenmeden işten çıkartıldığını iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı...a yöneltilmesinin hatalı olduğunu, dava konusu alacak ve faiz taleplerini, bilirkişi raporunda aleyhe değerlendirme ve hesaplamaları, ıslah dilekçe içeriğini ve diğer aleyhe beyanları kabul etmediklerini, davanın genişletilmesine değiştirilmesine muvafakat etmediklerini, ıslahla değeri artırılarak talep edilen davanın reddine karar verilmesini, davacı iddialarının haksız ,hukuki dayanaktan yoksun olup; davacıyla gerek müvekkil İdare gerekse kapatılan İl Özel İdaresi arasında iş akdi bulunmadığın, davacının, İdare nezdinde talep olunacak herhangi bir hak ve alacağı bulunmadığını belirterek usul ve yasaya aykırı ,haksız açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davacının belirli süreli olarak çalıştığını ve il özel idaresinin 6360 sayılı Yasanın öngördüğü şekilde başka kamu kurum kuruluşlarına devredilmesi üzerine aralarındaki sözleşmenin sona erdiğini ve davacı taraf ile de yapılan belirli süreli iş akdinin kendiliğinden sona erdiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Bozma ilamı ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemenin ilk kararı, Dairemizin 07/03/2016 tarih ve 2015/27154 E., 2016/4972 K. sayılı kararı ile; "Somut uyuşmazlıkta, işveren ... Bakanlığı olup, husumet tevcihinde kabul edilebilir yanılgı olduğu anlaşıldığından, davanın HMK.nun 124. maddesi uyarınca ... yöneltilerek sonuca gidilmesi gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan karar verilmesi hatalı " gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, Yargıtay bozma ilamına uyulmasına ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dava tarihinin 23/05/2014 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında 24/03/2016 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilecek maddi hata kabul edilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dava tarihinin 23/05/2014 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında 24/03/2016 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilecek maddi hata kabul edilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Mahkemece reddedilen miktar yönünden davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı HMK.'nun geçici 3/2 maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) SONUÇ:

Hüküm fıkrasına 10 numaralı bent olarak "Karar tarihinde yürülükte bulunan AAÜT'ne göre belirlenen 1.020,59 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak vekille temsil olunan davalılara verilmesine," bendinin eklenmesine, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılardan ....ne yükletilmesine, 30/03/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3660, Karar No: 2021/7752, Tarih: 08.04.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/3660 E.  ,  2021/7752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 15. Hukuk Dairesi

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirket bünyesinde Nisan 2009 ile 17/02/2014 tarihleri arasında servis şoförü olarak çalıştığını, 12/03/2010 tarihinde formaliteden şirket müdürü olarak tayin edildiğini, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız şekilde feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma yaptırılmasına karşın ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik ücret alacaklarına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 12/03/2010 tarihinde Ortaklar Kurulu Kararı ile şirketin olağan ve olağanüstü işlerini yürütmesi için şirket müdürü olarak atandığını, üst düzey yetkili olduğunu, davacının 13/03/2010-17/02/2014 tarihleri arasında çalıştığını ve işini özenle yapmaması sebebi ile iş akdinin feshedildiğini,kıdem ve ihbar tazminatlarının hesabına yatırıldığını, müvekkili şirketin eğitim kurumu olduğunu Milli Eğitim Bakanlığı tarafından belirlenen çalışma koşullarına bağlı olduğunu fazla çalışma yapılmadığını, ücret ödemelerinin resmi kanallar aracılığı ile yapıldığını beyan ederek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının fazla çalışma ücretinin hesaplanması uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını işçi, bunların karşılığı ücretlerin ödendiğini işveren ispat etmek zorundadır.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının fazla çalışma ücretinin hesaplanması uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını işçi, bunların karşılığı ücretlerin ödendiğini işveren ispat etmek zorundadır.

Dosya içeriğine göre; davacı vekili müvekkilin haftanın 6 günü 08:00-20:30/21:00 saatleri arasında çalıştığını ayrıca pazar günleri ise günün belirli saatlerinde çalışma yaptığını ancak fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiş, davalı vekili davalı işyerinin Milli Eğitim Bakanlığı’nca belirlenen çalışma koşullarına bağlı olduğunu, davacının fazla mesai alacağının kabul edilemez olduğunu savunmuştur. Hükme dayanak alınan bilirkişi kök ve ek raporunda ise, davacı tanığı ...’ın haftanın 7 günü çalıştıklarını, çalışma saatlerinin 08:00-17:30 saatleri arasında olduğunu, 17:30’dan sonra veli görüşmelerine gittiklerini, yeni öğrenci kaydı yapmak için görüşmeler yaptıklarını, haftanın 5 günü saat 01:00’e kadar çalıştıklarını, diğer davacı tanığı ...’un ise haftanın 7 günü çalıştıkları, 09:00-17:45 saatleri arasında normal mesailerinin olduğu, 17:45’ten sonra veli görüşmelerine gittikleri, bazen 22:00’ye kadar çalışıldığını müdüre hanımdan duyduğu yönündeki beyanları ile davalı tanıklarının bu hususta bir beyanda bulunmamış olmaları gözetilerek, dosya içeriğindeki diğer delil ve tanık beyanlarıyla birlikte değerlendirildiğinde davacının haftanın 6 günü 08:00-21:00 saatleri arası çalıştığı ve ara dinlenmeler dikkate alındığında haftada 24 saat fazla çalışma yaptığı kanaatine varılmak suretiyle hesaplama yapıldığı anlaşılmıştır.

Ne var ki; davacı tanıklarının beyanları esas alınarak davacının 01.04.2009 ile 17.02.2014 tarihleri arasında geçtiği belirlenen tüm çalışma dönemi için hesaplama yapılmış ise de, davacı tanığı ...’ın davalı işverenlikte 25.02.2009-05.03.2010 tarihleri arasında çalıştığının tespit edildiği; diğer davacı tanığı ...’un ise 2010 yılının Eylül ayından 2014 yılı Şubat ayı sonuna kadar çalıştığını beyan ettiği görülmektedir. Çalışma sistemine ilişkin olarak sunulan bir işyeri kaydının bulunmadığı hususu göz önüne alındığında, fazla çalışmaya ilişkin iddianın, davacının belirtilen tanıklarla birlikte çalıştığı dönemler yönünden ispatlandığının kabulü dosya içeriğine uygun düşecektir. Yine, raporda her zaman 08:00-21:00 saatleri arası çalışıldığının kabulüyle hesaplama yapılmış ise de; davacının özel eğitim ve rehabilitasyon merkezi olan davalı işyerinde fiilen servis şoförü olarak görev yaptığı ve eğitim öncesi ve sonrası öğrencilerin evlerinden merkeze ve merkezden evlerine taşınması ile şirket işleyişine bağlı veli ziyaretleri gibi diğer verilen işleri sürdürdüğü, tanık ifadelerinin yanı sıra davacının yargılama süresindeki beyanları ve işyerinin Milli Eğitim Bakanlığına bağlı bir eğitim merkezi olduğu hususu da gözetildiğinde, 25.02.2009- 05.03.2010 tarihleri arasındaki dönemde; 08:00-20:30 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenme ile günlük 11 saat ve haftalık 66 saat çalışarak 21 saat haftalık fazla mesai yaptığının, 2010 Eylül ile fesih tarihine kadar olan dönemde ise; 09:00-20:30 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenme ile günlük 10 saat ve haftalık 60 saat çalışarak haftada 15 saat fazla mesai yaptığının kabulünün dosya kapsamı ile daha uyumlu olacağı anlaşılmakla, yazılı şekilde verilen karar hatalı değerlendirmeye dayalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Kural olarak, yargılama aşamasında dayanılıp sunulmayan deliller, temyiz veya karar düzeltme aşamasında sunulamazlar; sunulmuş olsalar bile, bu aşamalardaki incelemeler sırasında dikkate alınamazlar. Bu kuralın tek istisnası, dayanılıp sunulan delillin, o davaya konu borcu söndüren bir nitelik taşıması; örneğin, davaya konu borcun ödenmiş olduğunu gösteren makbuz, ibraname gibi bir belge olmasıdır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 114/h maddesinde, “davacının, dava açmakta hukuki yararının bulunması” dava şartları arasında sayılmıştır. Ödenmiş alacak hakkında davacının dava açmakta hukuki yararı yoktur. Bu halde, 6100 sayılı Kanun’un 115. maddesi gereğince, dava şartının varlığı ya da yokluğunun incelenmesi, doğrudan mahkemeye verilmiş ödevlerden olması karşısında, önceden ileri sürülmemiş olsa bile temyiz aşamasında dava şartının var olup olmadığını kendiliğinden gözetilmesinde bir usuli engel bulunmamaktadır.

Davanın hukuksal niteliği ve somut olayın özelliği gereği davalı, temyiz aşamasında dava konusu borcu söndüren nitelikte bir belge vermişse, bu belge üzerinde gerekli inceleme yapılmak suretiyle bir karar verilmesi gerekir. Diğer bir anlatımla, yargılama aşaması henüz tamamlanmamış ise böyle durumda, borcu itfa eden belge değerlendirmeye alınmalıdır. Gerçekten de, yargılamada davayı inkâr eden davalının savunması, borcun bulunmadığı savunmasını da kapsar. O nedenle, davalının borcun ne sebeple bulunmadığını açıklama ve iddianın aksine delillerini ikame etme hakkının ortadan kalktığından söz edilemez. Belirtilen nedenlerle, temyiz aşamasında sunulan ve borcu söndüren bir belgenin varlığı karşısında savunmanın genişletilmesi yasağından söz edilemeyeceğinin kabulü de zorunludur. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 24.02.2016 Tarih, 2014/22-735 Esas,2016/166 Karar)

Davalı tarafça temyiz itirazı ekinde imzalı ücret bordrolarının sunulmuş olduğu ve bordrolarda asgari geçim indirimi alacak tahakkuklarının bulunduğu anlaşılmakla, asgari ücrete göre düzenlenmiş imzalı olan ücret bordrolarının davacıya gösterilerek imzasının inkar edilmemesi halinde, davacının davalı işyerinde fiilen yaptığı işin yanı sıra şirket ortaklarınca resmiyette şirket müdürü olarak tayin edilmesinden kaynaklı yasal sorumlulukları dikkate alınarak belirlenen ücretine göre hesap edilen asgari geçim indirimi alacaklarından bordrodaki tutarlar mahsup edilerek bu alacak hakkında yeniden hüküm kurulması gerekmektedir.

4-Davacının tanık beyanlarına göre dini bayramlar dışındaki ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı belirlenmiş ise de, davalı işyerinin Milli Eğitim Bakanlığına bağlı özel eğitim ve rehabilitasyon merkezi olması nedeniyle milli bayramlarda faaliyetinin devam edip etmediği hususunun bağlı olduğu il/ilçe Milli Eğitim Müdürlüğünden sorularak neticesine göre değerlendirme yapılması lüzumunun gözetilmemiş olması bir diğer bozma gerekçesi kabul edilmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25122, Karar No: 2015/8123, Tarih: 02.06.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/25122 E.  ,  2015/8123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2014

NUMARASI : 2014/621-2014/704

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı S.. T.. vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 02.06.2015 Salı günü davacı vekili Av. M. E. ile davalı S.. T.. vekili Av. S.. K.. geldiler. Diğer davalılar tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Hükmüne uyulan bozma ilamında, İİK’nin 284. maddesine göre tasarrufun iptali davalarının tasarruf tarihinden itibaren 5 yıllık süre içinde açılmasının öngörüldüğü, somut olayda bu süre geçmediği, davalılar arasındaki akrabalık ve davanın diğer şartlarının da mevcut olduğu nazara alınarak davanın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinin isabetli olmadığına işaret edilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı Seyfi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, bozmaya uygun karar verilmiş olmasına kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozma ile kesinleşen hususlarda yeniden inceleme yapılmasının mümkün olmamasına ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davalı Seyfi vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, ve 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalı S.. T..'ndan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 1.383,27 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı S.. T..'ndan alınmasına 2.6.2015 gününde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16518, Karar No: 2018/4457, Tarih: 05.06.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/16518 E.  ,  2018/4457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 07.05.2013 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.04.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ..., ... ve ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacılar, dava konusu 673 ve 675 parsel sayılı taşınmazlar lehine geçit hakkı kurulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ..., ... ve davalı ... vekili, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile; davacı ...'e ait ... İli ... İlçesi ... Köyü 673 parsel sayılı taşınmaza, bilirkişi ...tarafından hazırlanan 12/03/2014 tarihli krokide (ek 2) 2. alternatif olarak gösterilen kırmızı ve yeşil renkli güzergahtan (dere-826 parsel) 3 metre genişliğinde; davacı ...'a ait ... İli ... İlçesi ... Köyü 675 parsel sayılı taşınmaza, bilirkişi ... tarafından hazırlanan 12/03/2014 tarihli krokide (ek 1) 3. alternatif olarak gösterilen sarı, kırmızı ve yeşil renkli güzergahtan (673 parsel-dere-826 parsel) 3 metre genişliğinde geçit irtifakı tesisine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ..., davalı ... ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Davalı ...’ın temyizden feragat ettiği anlaşılmış olmakla, temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı ... ve davalı ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.