muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/5698, Karar No: 2008/8469, Tarih: 26.06.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/5698 E.  ,  2008/8469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

\_K A R A R\_

Davacı, davalıya kiraladığı tarlaların kira bedelinin ve elektrik giderlerinin tahsili isteminde bulunmuştur. 01.03.2004 tarihli Yargıtay Başkanlar Kurulu kararı ile 11. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılmakta olan Borçlar Kanunundaki hasılat kirası hükümlerine tabi ticari işletme kiralamasından kaynaklanan uyuşmazlıkları temyiz inceleme görevi Dairemize ait bulunmaktadır. Somut olaydaki uyuşmazlık yukarıda da değinildiği gibi ticari işletme kirasından kaynaklanmamaktadır, ayrıca, aynı sözleşme ilişkisinden kaynaklanan tahliye davasına ilişkin yapılan yargılama sonucu verilen hükmün temyiz incelemesi de Yargıtay 6. Hukuk Dairesince yapılmış olup, 2797 sayılı Yargıtay K.nun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 6.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 26.06.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7098, Karar No: 2014/13778, Tarih: 22.12.2014

**10. Ceza Dairesi         2014/7098 E.  ,  2014/13778 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan hükümlü ... hakkındaki hükmün infazı aşamasında, hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ilişkin karara yönelik itiraz üzerine, Muş Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen itirazın reddine ilişkin 14.02.2013 tarihli ve 2013/102 değişik iş sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 12.12.2013 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İncelenen dosyadan;

a) Hükümlü ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan dolayı, Van 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 18.02.2010 tarihinde 2009/482 esas ve 2010/63 karar sayı ile 5237 sayılı TCK'nın 188/3, 188/4, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis ve 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmolunduğu,

b) İnfaz aşamasında hükümlünün 23.10.2011 tarihinde ceza infaz kurumundan firar etmesi nedeniyle... Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığı'nca 21.11.2011 tarihinde 2011/17 karar sayı ile 5275 sayılı Kanun’un 44. maddesinin 3. fıkrasının (ı) bendi uyarınca 11 gün hücreye koyma cezası verildiği, aynı eylem nedeniyle hükümlü hakkında açılan kamu davası sonunda ise Van 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 07.05.2013 tarihinde 2013/75 esas ve 2013/199 karar sayı ile “hükümlünün meydana gelen deprem sırasında zorunluluk hali nedeniyle ceza infaz kurumundan kaçtığı ve 2 gün sonra kendiliğinden teslim olduğu gerekçesiyle, TCK'nın 25. maddesinin 2. fıkrası ve CMK'nın 223/3-b maddesi uyarınca hükümlü hakkında ceza verilmesine yer olmadığına” karar verildiği,

c) Hükümlünün 04.02.2013 tarihli dilekçesiyle, cezasının kalan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilmesini istediği,

d) Muş İnfaz Hakimliği'nce 04.02.2013 tarihinde 2013/15 dosya ve 2013/13 karar sayı ile hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihi olan 16.11.2013'e kadar olan kısmının, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi ve 6411 sayılı Kanun'un geçici 4. maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği, hükümlünün aynı tarihte denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak üzere ceza infaz kurumundan salıverildiği,

e) Cumhuriyet savcısınca, hükümlünün daha önce kapalı ceza infaz kurumundan firar etmesi nedeniyle, Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliği'nin 8. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendi uyarınca açık ceza infaz kurumuna ayrılamayacağı, bu nedenle 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezasının infazına karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle karara itiraz edildiği,

f) Muş Ağır Ceza Mahkemesi'nce 14.02.2013 tarihinde 2013/102 değişik iş sayı ile "itirazın reddine" karar verildiği

Anlaşılmıştır.

f) Muş Ağır Ceza Mahkemesi'nce 14.02.2013 tarihinde 2013/102 değişik iş sayı ile "itirazın reddine" karar verildiği

Anlaşılmıştır.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, «Dosya kapsamına göre; hükümlü ... hakkında, firar eylemi nedeniyle... Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığınca hücreye koyma cezası verilmesi ve 02.09.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğin 8. maddesinin e fıkrasındaki "eğitimevleri hariç, kapalı veya açık kurumlardan firar edenler açık kurumlara ayrılamaz" şeklindeki düzenleme karşısında, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşımadığı gözetilmeden, itirazın kabul edilmesi yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.» denilerek, Muş Ağır Ceza Mahkemesi'nin 14.02.2013 tarihli kararının kanun yararına bozulması istenmiştir.

Hükümlü ...'ın, firar eylemine ilişkin olarak, Van 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 07.05.2013 tarihinde 2013/75 esas ve 2013/199 karar sayı ile “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi, belirtilen hükmün kesinleşmesi; bu durumda hükümlü hakkında aleyhe yorum yapılarak firar eylemi nedeniyle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayacağı ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezasının infazına karar verilemeyeceğinin kabulünün mümkün olmaması karşısında; kanun yararına bozma isteğinin REDDİNE, dosyanın adı geçen Mahkemeye iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderilmesine, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11691, Karar No: 2013/18093, Tarih: 17.12.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/11691 E.  ,  2013/18093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : VASİYETNAMENİN İPTALİ, TENKİS

Yanlar arasında görülen vasiyetnamenin iptali, olmadığı taktirde tenkis davası sonunda, yerel mahkemece vasiyetnamenin iptali isteğinin reddine,tenkis isteğinin ise kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar ....... vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu,açıklamaları dinlendi,gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, vasiyetnamenin iptali,olmadığı taktirde tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, kısa kararda tenkis isteğinin kabulü yönünden hüküm kurulmuş; gerekçeli kararda ise bunun yanında vasiyetnamenin iptali isteğinin reddine de karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, tarafların tüm delilleri toplanıp tetkik edildikten ve HUMK.'nun 376. (HMK. 186) maddesine göre son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, aynı yasanın 388. (HMK. 297) maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. (HMK. 297) maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.'nun 389. (HMK. 297) maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren, tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur.

Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ve HUMK.'nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

10.04.1992 tarihli 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı ile kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı;bozmadan sonra yerel mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile karar verebileceği öngörülmüştür.

Somut olayda, değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararda yalnızca tenkis isteğinin kabulü yönünden hüküm kurulmuş iken gerekçeli kararda bunun yanında vasiyetnamenin iptali isteğinin reddine de hükmedilmesi suretiyle kısa karara çelişkili biçimde gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Somut olayda, değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararda yalnızca tenkis isteğinin kabulü yönünden hüküm kurulmuş iken gerekçeli kararda bunun yanında vasiyetnamenin iptali isteğinin reddine de hükmedilmesi suretiyle kısa karara çelişkili biçimde gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Davalılar .....vekilinin temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile yerel mahkeme kararının (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4629, Karar No: 2006/8617, Tarih: 29.05.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/4629 E.  ,  2006/8617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ile davalının işlettiği restoranlardan ... şubesinin % 25 hissesinin kendisine devri konusunda 19.10.2001 tarihli sözleşme yapıldığını, muhtelif tarihlerde 21.200 dolar ödeme yaptığını, ancak kendisine haber verilmeden işletmenin dava dışı ... şirketine devir edildiğini, davalının 11.445 dolara tekabül eden 19.000 YTL. bedelli çek dışında kendisine ödeme yapmadığını ileri sürerek, fazla hakları saklı kalarak bakiye bedelden şimdilik 500 doların tahsil tarihindeki kur üzerinden ve temerrüt tarihi 10.6.2004 tarihinden itibaren reeskont faizi ile ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının yapılan adi ortaklık sözleşmesine göre, 21.200 dolar ödeyerek % 21,2 oranında pay sahibi olduğunu davalının fiilen işletmenin başında bulunduğunu, ortaklık zarar edince ... Ltd.Şt.ne devir edildiğini, devir bedelinden yapılan harcamalar v.s. düşüldükten sonra davacı payına düşen 19.000 YTL.nın ödendiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, adi ortaklığın son bulmasına ilişkin şartların somut olayda gerçekleşmediği, taraflar arasındaki ilişkinin alacak-borç ilişkisine dönüştüğü kabul edilerek, fazla hakları saklı kalarak 500 doların temerrüt tarihinden 10.6.2004 tarihinden yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı arasındaki 19.10.2001 tarihli protokol başlıklı belgede, ... Ltd.Şt.adına, ... şubesinin % 25’inin, 25.000 dolar karşılığında davacıya devir

Davacı ile davalı arasındaki 19.10.2001 tarihli protokol başlıklı belgede, ... Ltd.Şt.adına, ... şubesinin % 25’inin, 25.000 dolar karşılığında davacıya devir

edildiği, devir işlemlerinin ve ortaklık sözleşmesinin imzalanıp, 1.11.2001 tarihinde ortaklığın geçerlilik kazanacağı, düzenlemesi mevcuttur. Anılan protokol gereğince, davacı tarafından 21.200 doların muhtelif tarihlerde davalıya ödendiği konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. 27.4.2002 tarihli devir protokolü ile de, ... Ltd.Şt.nin ... Restoran ... şubesinin işletmesinin 104.000 YTL.na dava dışı ... Ltd.Şt.ne devir edildiği, 1.6.2002 tarihinden itibaren bu şirket tarafından işletileceğinin kararlaştırıldığı anlaşılmıştır. Davacı, yapılan sözleşme dışında adi ortaklığın kurulmadan 3.şahsa yapılan devir ile son bulduğunu beyan etmiştir. Dinlenen davacı tanıkları, davacının lokantaya ortak olduktan sonra, zaman zaman lokantaya gittiğini, ancak zarar edince satmak istediğini söylediğini, lokantada personel müdürlüğü yapan davalı tanığı da davacının 40 ... kadar lokantada çalıştığını, söylemişlerdir. Dosyadaki tüm bilgi ve belgelerden, davalının işletmesi altındaki lokantaya davacının sermaye ödeyerek ortak olduğu, yani B.K.nun 526 ve devamı maddelerinde düzenlenen şekilde bir adi ortaklığın kurulduğunun kabulü gerekir. Ancak işletmenin 3.şahsa devir edilmesi ile, adi ortaklığın fiilen son bulduğu anlaşılmaktadır. Ortaklık son bulduğuna göre, tasfiyenin de mahkemece bizzat yaptırılması gerekir. Ortaklığın feshi ile ortaklığın tasfiyesi ayrı ayrı hukuki işlemlerdir. BK.nun 538. maddesinde belirtildiği gibi tasfiye bütün hesapların görülüp ortaklığın aktif ve pasif bütün mal varlığının belirlenip ortakların birbirleri ile alacak verecek ve ortaklıktan dolayı olan ilişkilerinin kesilmesi yoluyla ortaklığın sona erdirilmesi malların paylaşılması ya da satış yoluyla elden çıkarılmasıdır. Ortaklık sözleşmesinde hüküm bulunduğu takdirde tasfiyenin bu sözleşmedeki hükümlere göre yapılması asıldır. Böyle bir hükmün bulunmaması halinde ise, tasfiyenin bu defa BK.nun 539. maddesindeki sıra takip edilerek yapılması gerekir. Açıklanan bu hukuki olgular karşısında, öncelikle ortaklığın sona erdiği tarih itibariyle aktif ve pasif mal varlığı belirlenmeli, ortaklığı yöneten ve idareci ortak olan davalıdan ortaklık hesabını gösterir hesap istenilmeli, verilen hesapta uyuşmazlık çıktığı takdirde taraflardan delilleri sorularak toplanmalı, bu şekilde belirlenen mal varlığının ne şekilde tasfiye edileceği taraflardan sorulmalı, tasfiyede anlaştıkları takdirde ona göre karar verilmelidir. Taraflar tasfiye konusunda anlaşamadıkları takdirde, mahkeme tayin edeceği tasfiye memuru marifetiyle tespit edilen ortaklık mallarının mevcut olanların satılmasına şayet bu mallar mevcut değilse değerleri bilirkişi marifetiyle belirlenip, elde edilen gelirden veya

malların belirlenen değerlerinden öncelikle ortaklığın borçları ödendikten sonra kalan kısmın davacının ortaklık payı ve davalı tarafından yapılan ödeme gözetilerek taraflar arasında paylaştırılmasına karar verilmelidir. Mahkemece, eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, hükmün bozulması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 29.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1322, Karar No: 2007/6527, Tarih: 21.06.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/1322 E.  ,  2007/6527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih :

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıdan İbranice yazılmış orijinal el yazması İncil kitabı satın almak üzere 150.000.00 YTL’ye anlaştıkları ve miktar kısmı yazılı 37.000.00 YTL bedelli (4) adet senet düzenlendiğini müvekkilinin kitabı teslim almak üzere Şırnak’a gittiğinde kitabın henüz Irak’tan gelmediğini söylemeleri üzerine müvekkilinin dolandırıldığını anladığını ve senetleri geri istediğini ancak davalının önce senedin Mersin’de olduğunu Mersin’e gelince de senetleri yırttıklarını söylediğini ve senetlerden birini müvekkili aleyhine takibe koyduğunu, bu nedenle dava açma zarureti doğduğunu belirterek müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tesbiti ile %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkilinin babası ... ...'la arkadaş olduklarını ve acil paraya ihtiyacı olduğunu söyleyerek müvekkilinin babasından borç para istediğini, müvekkilinin de bu parayı oğlu davalıdan alıp davacıya verdiği ve dava konusu senedin düzenlendiğini davacının iddiasını yazılı delille isbat etmesi gerektiğini öne sürerek davanın reddi ile tazminata karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan yargılama sonunda davacının senede karşı olan iddiasını yazılı delille isbat edemeyip teklif olunan yeminin de davalı tarafından usulen yerine getirildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 21.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3886, Karar No: 2023/694, Tarih: 21.03.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/3886 E.  ,  2023/694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2021/100 E., 2021/306 K.

Dosyanın davalı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine 15/03/2022 tarihinde yapılan duruşma sonrasında Dairenin 2021/7854 Esas, 2022/2316 Karar sayılı ilamı ile kararın onanmasına karar verilerek mahalli mahkemesine gönderildiği, mahkemece sehven yeniden 11/05/2022 tarihinde tevzi formu düzenlemek suretiyle daireye gönderilmesi üzerine sehven yeniden duruşma günü verildiği görülmekle ;

SONUÇ: Dosyanın işlem yapılmaksızın mahkemesine İADESİNE 21.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2017/11714, Karar No: 2019/7437, Tarih: 18.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/11714 E.  ,  2019/7437 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 51/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay anına ilişkin olup heyetçe izlenen CD içeriğine göre: sanığın idaresindeki otomobille, meskun mahaldeki, 2 şeritli ve tek yönlü yolda, sol şerit üzerinde, kendisine hitaben yanan kırmızı ışığın yeşile dönmesi üzerine, beklemekte olan diğer araçlarla beraber harekete geçtikten hemen sonra, sağından doğru yola girerek karşıdan karşıya geçmeye çalışan yaya katılan ...'e çarpması neticesinde katılan ...'in kucağındaki oğlu ...'le birlikte yere düştüğü ve ...'in olaydan bir gün sonra öldüğü olayda; mahkemece yapılan keşfi takiben düzenlenen 10/05/2014 tarihli ve oluşa uygun olduğu değerlendirilen mahalli bilirkişi raporundaki tespitlere itibar edilerek meydana gelen kazada kusuru bulunmayan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerel yerinde görülerek hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8007, Karar No: 2024/9017, Tarih: 25.11.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/8007 E.  ,  2024/9017 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/152 Esas, 2024/590 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Bakırköy 9. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.12.2023 Tarihli ve 2022/829 Esas, 2023/1305 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının merkezî nüfus idaresi sistemindeki yerleşim yeri adresinin Mudanya/Bursa olduğu, davacı vekilinin 26.12.2023 tarihli celsede kısıtlı adayının 2023 yılı haziran ayından bu yana Mudanya'da bulunan bir rehabilitasyon merkezinde kaldığını, burasının bakım evi olduğunu, yatılı şekilde bu bakım evinde kalacağını ve vasi adayınında Bursa'da ikamet ettiği beyan ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Kahramankazan Sulh Hukuk Mahkemesinin 30.04.2024 Tarihli ve 2024/152 Esas, 2024/590 Karar Sayılı Kararı

Bakım kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı, kısıtlı adayının davanın açıldığı tarihte yerleşim yerinin Zeytinburnu/İstanbul olduğu, yargılama devam ederken yerleşim yerinin değiştirilerek ... Mahallesi ..... Caddesi Manolya Sokak No:33 Mudanya/Bursa olarak değiştirildiği ve kısıtlının Mudanya'da bulunan Özen Konuk Evi'ne yerleştiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Kurumlarda bulunma” başlıklı 22 nci maddesi şöyledir:

“Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz. Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağından, dosya kapsamından kısıtlı adayının bakımevine alınmadan önceki yerleşim yeri adresinin Zeytinburnu/İstanbul olduğu anlaşılmakla uyuşmazlığın Bakırköy 9. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağından, dosya kapsamından kısıtlı adayının bakımevine alınmadan önceki yerleşim yeri adresinin Zeytinburnu/İstanbul olduğu anlaşılmakla uyuşmazlığın Bakırköy 9. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Bakırköy 9. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.