muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1776, Karar No: 2015/6212, Tarih: 07.12.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/1776 E.  ,  2015/6212 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı S..Dünyası Sav. San. Dan. Hiz. Güv. Sist. San. ve. Tic. Ltd. Şti. ile davalı M... Mağaza Güv. Sist. San. ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı Küçükçekmece 4. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 10.12.2013 gün ve 2011/935-2013/658 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından duruşmalı olarak istenilmiş ise de miktar itibariyle duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davada, davacı davalıdan alarm sistemi aldığı, sistemin mağazalarına kurulduğu, bedelinin ödendiği, alınan üründe arıza ve hataların tespit edildiği bu nedenle ödenmiş olan 5.000,00 TL ve barter usulü olarak davalı tarafa verilmiş eski güvenlik sistemi bedeli olan 3.000 euronun ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istenmiş, mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmiş, temyiz harçları yatırılmamıştır.

Mahkemenin 30.12.2013 tarihli ek kararı ile adli yardım talebinin değerlendirilmesi için dosya Yargıtay’a gönderilmiştir. Adli yardım talebi kanun yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı HMK'nın 336/3. maddesi uyarınca davacının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtay’a aittir.

Adli Yardım 6100 sayılı HMK'nın 336 vd. maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre adli yardımın şartları “ödeme gücünden yoksun olma” ve “haklı olma” dır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1) Adli yardımdan yardım talebinde bulunan kimsenin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye ibraz etmesi gerekir (m. 336/2). Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir. Adli yardım talebinde bulunan davasında haklı olduğu yolunda mahkemeye kanaat uyandırmak zorundadır (m. 334/1). Somut olayda, davacının ödeyeceği temyiz harcı 136,00 TL temyiz başvurma harcı ve 27,70 TL temyiz peşin harcı olmak üzere toplam 163,70 TL’dir. Davacının ibraz ettiği belgeler ile şirket ve yetkililerinin mal varlığına el koyma kararı, bu miktar harcın ödenmesi mümkün olmayacak miktarda olmadığından dolayı harcı ödemesi halinde şirket ortaklarının geçimini önemli ölçüde zora düşüreceğini ispata yeterli bulunmamaktadır. Haklılık koşulu yönünden de bir kanaat oluşmamıştır. Açıklanan nedenlerle davacının koşulları oluşmayan adli yardım talebinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1-Davacı vekilinin adli yardım talebinin reddine,

2-Kararın davacı vekiline tebliğine,

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1-Davacı vekilinin adli yardım talebinin reddine,

2-Kararın davacı vekiline tebliğine,

3-HMK’nın 6459 sayılı Yasayla değişik 337/2. maddesi uyarınca bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edilebileceğine,

4-İtiraz dilekçesi verilmesi halinde dosyanın HMK’nın 6459 sayılı Yasayla değişik 337/2 maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli Yargıtay 16. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na gönderilmesine,

5-Kararın kesinleşmesi halinde temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılması için 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesinin yollamasıyla uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK’nın 434/III. maddesi uyarınca işlem yapılmasına, yukarıda 2, 4, ve 5. bentler uyarınca işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8974, Karar No: 2024/9167, Tarih: 09.10.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/8974 E.  ,  2024/9167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2024/604 Değişik İş, 2024/600 Karar

HÜKÜM/KARAR : Başvurunun Kabulü

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda Uyuşmazlık Hakem Heyetince davanın kabulü ile 204.914,39 TL tazminata karar verilmiştir.

Karara davacı vekili ve davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince davalının itirazının reddine, davacının itirazının kabulü ile vekalet ücretine ilişkin bendin yeniden oluşturulmasına, geri kalan kısmın aynen infazına karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece 21.12.2021 tarih, 2021/6939 Esas, 2021/10722 Karar sayılı karar ile İtiraz Hakem Heyeti kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyetince yeniden yapılan yargılama sonucunda; Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının vekalet ücretine ilişkin bendinin yeniden oluşturulmasına, geri kalan kısmın aynen infazına karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece 24.01.2023 tarih, 2022/16362 Esas, 2023/898 Karar sayılı ile İtiraz Hakem Heyeti kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyetince yeniden yapılan yargılama sonucunda; Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının vekalet ücretine ilişkin bendinin yeniden oluşturulmasına, geri kalan kısmın aynen infazına karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekilince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

28.02.2023 tarihli ve 32118 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Sigortacılık Kanunu'nun 30 uncu Maddesinin On İkinci ve On Beşinci Fıkralarında Yer Alan Parasal Sınırların Artırılmasına İlişkin Tebliğde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ gereğince, tebliğin yürürlüğe girdiği 28.02.2023 tarihinden itibaren verilen İtiraz Hakem Heyeti kararları bakımından geçerli olmak üzere; tebliğin 2 nci maddesi “...Sigorta Tahkim Komisyonuna yapılan iki yüz otuz sekiz bin yedi yüz otuz Türk lirasının üzerindeki uyuşmazlıklar hakkında itiraz üzerine verilen hakem kararları için temyize gidilebilir...” şeklinde düzenlenmiştir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre Sigorta Tahkim Komisyonuna yapılan başvuruda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 204.914,39 TL olup İtiraz Hakem Heyetinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davalıya iadesine,

Dosya içeriğine göre Sigorta Tahkim Komisyonuna yapılan başvuruda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 204.914,39 TL olup İtiraz Hakem Heyetinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemesine gönderilmesine,09.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16208, Karar No: 2020/3831, Tarih: 05.03.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/16208 E.  ,  2020/3831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı Karşı Davalı İsteminin Özeti:

Davacı karşı davalı vekili, müvekkilinin 14/06/2011 tarihinde satış pazarlama temsilcisi olarak çalışmaya başladığını, 06/06/2014 tarihinde ihbarsız işine son verildiğini, işyerinde mesai saatlerinin haftanın altı günü 08.00-18.00 saatleri arası olduğunu, asgari geçim indirimi ücretlerinin hiç ödenmediğini, işverenden asgari geçim indirimi alacaklarını defalarca isteyen müvekkiline işverenin, asgari geçim indirimi ücretini vermeyeceğini belirterek, beğenmiyorsan çek git diyerek kovduğunu, müvekkilinin de şaşkınlıkla kendisine verilen kağıdı hiç okumadan imzaladığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil, ücret ile asgari geçim indirimi alacaklarının davalı karşı davacıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Karşı Davacı İsteminin Özeti:

Davalı/karşı davacı vekili, davacı karşı davalının 03/06/2011 tarihinde işe başladığını, asgari geçim indirimi alacağının ödendiğini, rakip firmada daha yüksek maaşla iş bulduğunu, bu sebeple işten ayrılacağını müvekkili şirket yetkilisine bildirdiğini ve 04/06/2014 tarihinde verdiği istifa dilekçesiyle tüm yasal haklarını almış olduğunu, kendi isteğiyle işten ayrıldığını savunarak davanın reddini, eşi ile birlikte planlı olarak yeni bir iş buldukları için ihbarda bulunmaksızın aynı anda istifa ederek şirketi zor durumda bırakmalarından dolayı ihbar tazminatının davacı karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

C) Mahkeme Kararının Özeti:

C) Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 14/06/2011-04/06/2014 tarihleri arasında davalı karşı davacı şirkette çalıştığı, davacı asilin duruşmadaki beyanında, 04/06/2014 tarihli istifa dilekçesindeki isim ve imzanın kendisine ait olduğunu, işyerindeki çalıştığı dönem içerisinde işverenlerinin maaşlarına zam yapmadığını, asgari geçim indirimi alacağının ödemediğini, bununla ilgili birkaç kez görüştüklerini, 04/06/2014 tarihinde de aynı görüşmeyi yaptıklarını, yine maaşlarına zam yapmayacağını ifade ettiklerini ve bu belgeyi imzalamaları halinde çıkabileceklerinin söylendiğini, kendisinin de ev alırken işverenden bir miktar borç para aldığını, daha sonra bu borcunu kredi çekerek ödediğini, bununla ilgili olarak kendisini borçlandıracağını düşünerek istifa dilekçesini imzaladığını ve işten ayrıldığını, asıl amacının istifa etmek olmadığını belirttiği, davacının fesih tarihi ile aynı gün başka bir işyerinde çalışmaya başladığı, 04/06/2014 tarihli dilekçesindeki amacının istifa olmadığı, ancak davacının maaşına zam yapmayacağını ve asgari geçim indirimi alacağının ödenmeyeceğinin ifade edilmesi nedeniyle iş akdini kendisinin haklı olarak feshettiği, kıdem tazminatına hak kazandığı, davalı karşı davacı, davacı karşı davalının iş akdini haklı bir neden olmadan bildirimsiz olarak feshettiğini belirtmiş ise de davacı karşı davalının iş akdini asgari geçim indinimi alacağının ödenmemesi sebebiyle haklı olarak feshetmesi nedeniyle davalı karşı davacının ihbar tazminatı talebinin reddi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı 04.06.2014 tarihli istifa dilekçesinde “02.06.2011 tarihinde başladığım işimden 04.06.2014 tarihinde tüm haklarımı alarak kendi isteğimle istifa ettiğimi bildiririm” hususlarına yer vermiş, haklı bir fesih sebebini istifa dilekçesinde belirtmemiştir. Davacı asil duruşmadaki kaçamaklı beyanında istifa dilekçesini kendisinin yazdığını ve imzaladığını açıklamıştır. Davacı tanıkları işyeri çalışanları olmayıp duyumlarını bildirmişlerdir.

Davacının asgari geçim indirimi alacağının ödenmediğine ilişkin beyanı feshe haklılık kazandırmaya yöneliktir. Ayrıldıktan hemen sonra başka işyerinde işe başlamıştır.

Bu itibarla istifa etmek suretiyle işten ayrılan davacı karşı davalının kıdem tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır. Ayrıca davacı karşı davalı iş akdini istifa etmek suretiyle feshettiğinden davalı karşı davacının ihbar tazminatı talebininde kabulü gerekirken reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Bu itibarla istifa etmek suretiyle işten ayrılan davacı karşı davalının kıdem tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır. Ayrıca davacı karşı davalı iş akdini istifa etmek suretiyle feshettiğinden davalı karşı davacının ihbar tazminatı talebininde kabulü gerekirken reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 05.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10983, Karar No: 2011/17205, Tarih: 26.10.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/10983 E.  ,  2011/17205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara, resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek ağaçlara ise maktuen değer biçilmesi, yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 60 oranında kabulü ile hesaplama yapılması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre bu oranın % 40 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/154, Karar No: 2011/188, Tarih: 27.09.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/10-154 E.  ,  2011/188 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname: 2011/148515

Yargıtay Dairesi : 10. Ceza Dairesi

Uyuşturucu madde ticareti suçundan sanık Y. A..’ın, 5237 sayılı TCY’nın 188/3, 62/1, 52/2, 53/1-3, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 1.660 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, zoralıma, mahsuba, hak yoksunluğuna ve tutukluluk halinin devamına ilişkin, Giresun Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24.03.2009 gün ve 5-60 sayılı hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 11.01.2010 gün ve 19832-2 sayı ile; “Yeni Türk Lirası olarak hükmedilen adli para cezasının Türk Lirasına çevrilmesi” suretiyle düzeltilerek onanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 13.06.2011 gün ve 148515 sayı ile;

“Uyuşmazlık, sanığa isnat edilen fiilin sübutuna ilişkindir. Yerel mahkeme yargılama sonucu sanığın müsnet suçu işlediği konusunda vicdani kanaatini, haklarında aynı iddianame ile dava açılan ancak bilahare tefrik kararı verilen B. T.. ve Y.K..’ün beyanlarına dayandırmıştır.

Cumhuriyet Başsavcılığımızın bozma talepli tebliğnamesini karşı düşünceyle uygun görmeyen Yargıtay 10. Ceza Dairesi ise onama kararına gerekçe olarak;

Olayla ilgili tutanak içeriğini, haklarında aynı olaydan dolayı uyuşturucu kullanma suçundan kamu davası olan ve bu davadan tefrik edilerek görülmeye devam edilen sanıklar B..ve Y..’ın anlatımlarını, sanığın dolaylı kabulünü, dosya içerisindeki diğer bilgi ve belgeleri göstermiştir.

Gerek yerel mahkemenin, gerekse Yargıtay 10. Ceza Dairesinin mahkûmiyete esas aldıkları gerekçenin aşağıda irdelendiği üzere kanımızca dayanakları bulunmamaktadır.

Şöyle ki;

1- Olayla İlgili Tutanak:

Öncelikle belirtmek gerekir ki, olayla ilgili üç adet tutanak bulunmaktadır. Ancak gerek 20.11.2008 tarihli tutanak, gerek aynı tarihli yakalama ve geçici muhafaza altına alma tutanağı ve gerekse 21.11.2008 tarihli ev arama tutanağında açıkça görüldüğü üzere, kamu davasına konu 13 gram esrar maddesi B. T..’de yakalanmış, sanığın ise ne üzerinde, ne de evinde herhangi bir suç unsuruna rastlanmıştır. Dolayısıyla söz konusu tutanakların sanık aleyhine yorumlanacak içerikleri bulunmamaktadır.

2- Sanıklar B.. ve Y..’ın Anlatımları:

a) Üzerinde 13 gram esrar maddesi bulunan B. T.., aşamalardaki beyanında uyuşturucuyu sanıktan kendisinin değil, Y. K..’ün aldığını söylemiş ve bu anlatımların bütününden alış verişe bizzat tanık olmadığı anlaşılmıştır. Dolayısıyla görgüye dayalı bilgisi olmayan ve aşağıda açıklandığı üzere esas itibariyle sanık Y. K..’ün anlatımına dayanan bu sanığın beyanına itibar etmek isabetli değildir.

2- Sanıklar B.. ve Y..’ın Anlatımları:

a) Üzerinde 13 gram esrar maddesi bulunan B. T.., aşamalardaki beyanında uyuşturucuyu sanıktan kendisinin değil, Y. K..’ün aldığını söylemiş ve bu anlatımların bütününden alış verişe bizzat tanık olmadığı anlaşılmıştır. Dolayısıyla görgüye dayalı bilgisi olmayan ve aşağıda açıklandığı üzere esas itibariyle sanık Y. K..’ün anlatımına dayanan bu sanığın beyanına itibar etmek isabetli değildir.

b) Mahkemenin ve Yargıtay 10. Ceza Dairesinin beyanlarına itibar ettiği diğer sanık Y.K..ise; soruşturma aşamasındaki kolluk ifadesinde esrar maddesini sanık Y..’den sanık B. T.. ile beraber aldıklarını söylerken, savcılık ve mahkemedeki anlatımlarında, uyuşturucuyu Y..’den kendisinin aldığını, B.T..in evin aşağısında başka bir yerde beklediğini belirtmiştir.

Görüldüğü gibi, sanık B. T..’in alım satım konusunda sanık Y..ile doğrudan bir teması yoktur. Üzerinde yakalanan esrar maddesi, 25 Lira karşılığında sanık Y..’dan devraldığı uyuşturucudur. Sanığın kolluk anlatımı ile savcılık ve mahkeme önündeki beyanı farklı ise de, mahkeme önünde ikrar ettiği bu fiil, uyuşturucu madde ticareti bağlamında TCK’nın 188/3. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken devretme olgusudur. Bu sanığın esrarı ticaret maksadı olmaksızın sanık Y..’den alarak B..’a verdiği yönündeki beyanı etkin pişmanlık hükümlerinden yaralanmaya yönelik suç atma niteliğindeki ifadelerdir ve bu yönüyle itibar edilmesi mümkün değildir.

3-Sanığın Dolaylı Kabulü:

Sanık Y. A..’ın aşamalardaki beyan ve savunmalarında doğrudan veya dolaylı bir kabulü yoktur. Dolayısıyla 10. Ceza Dairesinin bu yöndeki gerekçesinin yeterli dayanağı bulunmamaktadır.

4-Dosyadaki diğer bilgi ve belgeler:

Yargıtay 10. Ceza Dairesinin bu gerekçesinin de herhangi bir somut dayanağı yoktur.

Öte yandan sanıkların anlatımlarına göre, Y. K.. ile sanık Y. A..arasında . .. nolu telefonla irtibat kurulmuştur. Ancak bu önemli ayrıntı konusunda dosyada bir delil bulunmadığı gibi soruşturma ve kovuşturma aşamasında herhangi bir inceleme de yapılmış değildir.

4-Dosyadaki diğer bilgi ve belgeler:

Yargıtay 10. Ceza Dairesinin bu gerekçesinin de herhangi bir somut dayanağı yoktur.

Öte yandan sanıkların anlatımlarına göre, Y. K.. ile sanık Y. A..arasında . .. nolu telefonla irtibat kurulmuştur. Ancak bu önemli ayrıntı konusunda dosyada bir delil bulunmadığı gibi soruşturma ve kovuşturma aşamasında herhangi bir inceleme de yapılmış değildir.

Ceza muhakemesi, geçmişte yaşandığı iddia edilen bir olayın gerçekten meydana gelip gelmediği, meydana gelmiş ise bunun fail tarafından gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği ve olayın ceza hukuku açısından sonuçlarının belirlenmesi amacıyla yapılmaktadır. Bu yapılırken uyuşmazlık konusu olan olayı temsil eden ve mahkeme önünde canlandırılmasına yarayan bazı araçlardan faydalanılır ki, bunlara ‘delil, kanıt, ispat vasıtası’ denmektedir. Doktrinde çeşitli açılardan değişik sınırlandırmalar yapılmakla birlikte, bir ayrıma göre delillerin üç çeşidi olup; bunlar, ‘beyan, belge ve belirti’dir. Beyan ve belge delilleri, somut olaya özgü, onu doğrudan ispat etmeye yarayan deliller olup; beyanlar kendi içinde ‘şüpheli / sanık beyanı, tanık beyanı, sanıktan başka tarafların beyanı’ örneğin katılan, malen sorumlu ve benzerlerinin beyanı olarak üçe; belgeler ise yine kendi içinde, ‘yazılı belgeler, şekil tespit eden belgeler ve ses tespit eden belgeler’ olarak üçe ayrılmaktadır. Delillerin üçüncü türünü oluşturan ‘belirtiler’ de yine kendi içinde ‘doğal belirtiler’ örneğin sperm, kan gibi ve ‘yapay belirtiler’ örneğin giyilen üniforma, eşyanın kime ait olduğunu gösteren harfler ve benzeri şekilde ikiye ayrılmaktadır.

Ceza muhakemesinde maddi gerçek araştırıldığından kural olarak her şey delil olup, belli hususların belli delillerle ispat edilmesi gibi bir zorunluluk bulunmamaktadır. Bununla birlikte, delilin bazı özelliklerinin bulunması ve bu bağlamda gerçekçi, akılcı, olayı temsil edici ve müşterek olması, ayrıca hukuka aykırı da olmaması gerekir.

Dayanak ve gerekçeleri yukarıda açıklandığı üzere, gerek yerel mahkeme mahkûmiyet hükmünün, gerekse Yargıtay 10. Ceza Dairesi onama kararının dayanağı olarak gösterilen deliller, anılan kapsamda sanığın mahkûmiyetini gerektirecek nitelik ve yeterlilikte değildir. Önemle ifade etmek gerekir ki yargılama sonucunda fiilin fail tarafından işlendiğinin ispat edildiğinden söz edilebilmesi için, mahkemenin hukuk düzeninin kabul ettiği araçlarla bu konuda tam bir vicdani kanaate ulaşması zorunludur. Aksi takdirde, yani şüphe tam olarak yenilemiyor ve kesin bir kanaate ulaşılamıyorsa ‘şüpheden sanık yararlanır’ ilkesi gereğince beraatına karar verilmesi zorunludur” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün bozulmasına ve bozma gerekçesine göre sanığın tahliyesine karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA