muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15684, Karar No: 2016/387, Tarih: 18.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/15684 E.  ,  2016/387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Tüketici Mahkemesi’nce verilen 06/04/2015 tarih ve 2015/255-2015/629 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı Bankada müdür olarak çalışan ....'in müvekkiline "...(....) adı verilen bir özel bankacılık türev işleminden bahsettiğini, işlemde hiç bir riskin bulunmadığını, kârlılık yüzdesinin fazla olduğunu, müvekkilin asla zarara uğramayacağını, ana paranın korunacağını söylediğini, müvekkilini tamamen yanlış yönlendirdiğini, risk bildirimini, gerekli uyarıları yapmadan müvekkilini bu işleme dahil olmaya mecbur bıraktığını, müvekkilinin de tamamen güvene dayalı olarak tek sayfalık ve üzerinde hiç bir risk bildirimi olmayan 30.05.2013 tarihli formu imzaladığını, baştaki prosedürel eksikliğin sonradan banka müdürü tarafından verilen yazılı evrakla giderilmeye çalışıldığını, bu gelişmelerden sonra müvekkilinin 320.502,11 TL tutarındaki parasına banka tarafından el koyulduğunu, bu tutumun Tüketici Kanununda yer verilen sözleşme öncesi bilgilendirme yükümü ilkesine aykırılık taşıdığını, sırf mevduat toplama adına müvekkilinin aldatıldığını, ayrıca duyumlarına göre davalının bu türev/...işlemleri esnasında ... tarafından henüz yetki belgesi de almadığını ileri sürerek 320.502,11 TL'nin reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında ..... Sözleşmesi bulunduğu, daima anapara garantili “güvenli” bir yol olan vadeli mevduat dışında ...(....) olan bir .... Özel Bankacılık Türevi işlemi yapıldığı, ihtilafın tüketici mahkemesinin görev alanına girmediği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı bankanın sorumluluğuna dayalı alacak istemine ilişkin olup mahkemece, uyuşmazlığın çözümünde asliye ticaret mahkemelerinin görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı bankanın sorumluluğuna dayalı alacak istemine ilişkin olup mahkemece, uyuşmazlığın çözümünde asliye ticaret mahkemelerinin görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

Davacı, dava dilekçesinde 35 yıllık iş hayatının başından 2013 yılına kadar güvenli bir yol olan vadeli mevduat hesaplarını tercih ettiğini, bunun dışında riskli işlemlere dahil olmadığını ileri sürmüş, dava konusu ettiği tutarın ise ticari işletmesi ile ilgili olduğuna dair bir beyanda bulunmamıştır. 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un 3/1-k bendinde ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiler tüketici olarak, 3/1-1 bendinde de mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlemler tüketici işlemi olarak tanımlanmıştır. Bu durumda dava konusu işlemin mesleki veya ticari amaçla mı yapıldığının dolayısı ile tüketici işlemi kapsamında kalıp kalmadığının değerlendirilerek sonucuna göre görevin belirlenmesi gerekirken bu hususta hiç bir değerlendirme yapılmaksızın yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, 18/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1543, Karar No: 2020/4523, Tarih: 21.10.2020

**16. Hukuk Dairesi         2017/1543 E.  ,  2020/4523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU: TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “Mahkemece, davacının dayandığı vergi kaydının çekişmeli taşınmazın tamamını kapsadığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan değerlendirme ve varılan sonucun dosya kapsamına uygun düşmediği, davacının dayandığı vergi kaydının miktarının 40 Ar olup, sınırlarının dere, ..., dere ve yol okuduğu, keşif sırasında alınan mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarına göre, komşu taşınmazlarda ... isimli malik ve zilyet bulunmadığı, taşınmazın sınırlarında ise dere yer aldığı, dere ile taşınmaz arasında şahıs arazileri olduğundan dayanak vergi kaydının sabit sınırlı olduğunun kabulünün mümkün olmadığı, bu nedenle vergi kaydının 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 20/C maddesi kapsamında değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınır niteliğinde olduğundan miktarı ile geçerli olduğu belirtildikten sonra, çekişmeli taşınmazdan (davacı köy tüzel kişiliği temsilcisinin tercihi doğrultusunda) vergi kayıt miktarı kadar bölümün ifraz edilerek tapu kaydının iptali ile bu bölümün davacı Köy Tüzel Kişiliği adına tapuya tesciline, kalan bölüme yönelik davanın reddine karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 101 ada 40 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi tarafından hazırlanan 04.06.2014 tarihli rapor ve eki kroki-1 de (A) harfi ile gösterilen 4.000 metrekare (40 ar) yüzölçümündeki bölümün davalı Hazine adına kayıtlı olan tapu kaydının iptali ile, davacı İğdir Köyü Tüzel Kişiliği adına tapuya tesciline, geriye kalan bölüme yönelik davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı İğdir Köyü Tüzel Kişiliği temsilcisi ve davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden İğdir Köyü Tüzel Kişiliğinden alınmasına,

yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.10.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3486, Karar No: 2013/7827, Tarih: 12.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/3486 E.  ,  2013/7827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 09/11/2012 tarihli dava dilekçesi ile dava konusu ... Köyü 143 ada 12 parsel sayılı, 3640,32 m2 yüzölçümlü ve 143 ada 24 parsel sayılı 1091,82 m2 yüzölçümlü taşınmazların kadastro çalışmaları sonucu davalı adına tespit edildiğini, buna karşın; taşınmazların öncesinin taşlık, kayalık, çalılık ve makiliklerle kaplı olup Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu ve zilyetlikle kazanılmasının mümkün olmadığını belirterek, davalı adına yapılan tespitlerin iptali ile dava konusu taşınmazların Hazine adına tapuya tescil edilmesini talep ve dava etmiştir. Mahkemece; davanın kabulü ile, dava konusu 143 ada 12 ve 24 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile taşınmazların tamamının taşlık ve çalılık vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişi tarafından esasa yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanun ile eklenen geçici 8. madde gereği yapılan kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde,1956 tapulama çalışmaları yapılmış ve dava konusu taşınmazlar tespit harici bırakılmıştır. 25.12.1975 tarihinde ilân edilen; 6831 sayılı Kanuna göre orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde çalışmaları ve 1986 yılında yapılan 6831 sayılı Kanunun değişik 2/B madde uygulama çalışmaları bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve davalı yararına 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığı belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdığı temyiz harcının istek halinde iadesine 12/09/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13695, Karar No: 2025/3546, Tarih: 03.03.2025

**4. Hukuk Dairesi         2024/13695 E.  ,  2025/3546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1233 E., 2023/1737 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı ... vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalı ... vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 5. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren, Bölge Adliye Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE,03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12002, Karar No: 2018/9925, Tarih: 27.09.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/12002 E.  ,  2018/9925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın hacizli malların evinde bulunduğunu beyan ettiği, mahkemece hacizli malların evde mevcut olup olmadığının tespitinin kolluk güçlerinden istendiği, 26.03.2014 tarihli tutanakta sanıkla sadece telefon görüşmesi yapıldığı, bizzat malların yerinde görülmediği anlaşılmakla, mahkemece hacizli mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması sonucunda kaybolmasına veya bozulmasına neden olunup olunmadığı kolluk güçlerince yerinde gidilip tespit yapıldıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ve yerinde olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 27.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6559, Karar No: 2020/894, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/6559 E.  ,  2020/894 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34307, Karar No: 2015/25705, Tarih: 17.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/34307 E.  ,  2015/25705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe İade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki işe iade davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı .... İlçe Belediyeleri Turz. Gıd. Org. Rek. Yay. San. Tic. A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibariyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde seçimlerden sonra yeni kadrolar oluşturmak amacıyla iş akdinin feshedildiğini iddia ederek işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücreti ve işe başlatmama tazminatını talep etmiştir.

Davalı ...; davacının ... Belediyesi bünyesinde hizmet akdine bağlı işçi olarak çalışmadığını, davalı ... A.Ş.; ise davacının işvereni temsil ve yetkilerine haiz olduğunu, sendika ile akdedilen toplu iş sözleşmesinde şirketi temsil ettiğini, işe iade davasından yararlanamayacağını savunmuşlardır.

Mahkemece, davalı işveren tarafın geçerli fesih sebebini somut delillerle ve tereddüte yer bırakmayacak şekilde ispatlayamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18.maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre,işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütünü sevk ve idare edenlerin 18'nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Dolayısıyla bir banka şubesi ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu'nun 18'nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; davalı ... A.Ş. tarafından dosyaya sunulan ve davacı tarafça itiraz olunmayan 01.04.2013 ve 17.03.2011 tarihli yönetim kurulu karar tutanaklarına göre davacının, Belediye-İş sendikası yetkilileri ile yapılacak görüşmelerde, davalı şirketi temsile yetkili kılındığı, 17.12.2007 tarihli yönetim kurulu karar tutanağına göre ön muhasebe, personel işlemleri, kasa işlemler, resmi kurum ve kuruluşlarla olan yazışmalarda şirket adına imza yetkililerinden herhangi birisi ile birlikte vaz edeceği iki imza ile şirketi temsil ve ilzam etmeye, genel müdür olarak atanmasına karar verildiği, 25.04.2014 tarihli yönetim kurulu karar tutanağına göre 02.08.2014 tarihinde düzenlenen vekaletname ile davalı şirket adına temsilen vekil tayin edilen davacının, vekaletnamesinin iptaline karar verildiği, davalı ... A.Ş. tarafından sunulan organizasyon şeması belgelerine ve davacının kabulüne göre davalı şirkette genel müdür yardımcısı olduğu anlaşılmakla, tüm bu belgelerden davacının, davalı şirkette işveren vekili olarak çalıştığının kabul edilmesi ve iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağı gerekçesi ile davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup davalı vekilinin bu yöne dair temyiz itirazı yerindedir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davanın REDDİNE,

3.Alınması gereken, 27,70 TL harçtan peşin yatırılan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 2,50 TL harcın davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

4.Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 450,00 TL bilirkişi ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6.Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

3.Alınması gereken, 27,70 TL harçtan peşin yatırılan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 2,50 TL harcın davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

4.Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 450,00 TL bilirkişi ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6.Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7.Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 17.12.2015 tarihinde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2263, Karar No: 2023/11935, Tarih: 04.07.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/2263 E.  ,  2023/11935 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/316 E., 2022/630 K.

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık, katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu,

karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 29.03.2016 tarihli ve 2016/1245 Soruşturma No.lu iddianamesi ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

2. ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2016 tarihli ve 2016/191 Esas, 2016/272 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2016 tarihli ve 2016/191 Esas, 2016/272 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 19.09.2018 tarihli ve 2017/15679 Esas, 2018/14962 Karar sayılı ilâmıyla;

"02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.