muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/735, Karar No: 2023/4061, Tarih: 03.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/735 E.  ,  2023/4061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/165 E., 2015/209 K.

HÜKÜM : Ret

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davalı TPMK vekili

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Davalı TPMK vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; Türkçe’de “ŞAMPANYA olarak okunan CHAMPAGNE sözcüğünün Fransa Hükümeti tarafından 1927 yılında şarap üretimi yapılan coğrafi bölgelerin sınırlarının belirlenmesinin ardından köpüklü beyaz şaraplarıyla ünlü Fransa’nın Champagne bölgesinde üretilen ve işlenen ürünler ile ilgili “coğrafi işaret” olarak tüm dünyada tanınır hale geldiğini, davalı şirketin CHAMPAGNE coğrafi işaretinin ününden ve bilinirliğinden faydalanacak ve bu coğrafi işaretin ayırt ediciliğini sulandıracak şekilde 3. sınıfta yer alan ürünler (parfüm) için 2011/21623 sayılı marka tescil başvurusunda bulunduğunu, CHAMPAGNE sözcüğünün başta köpüklü şarap dışında bir ürün ve hizmet için tescil edilebilmesinin müvekkilinin iznine bağlı olduğunu, başvurunun 193 sayılı resmi Marka Bülteni'nde yayınlanmasına müvekkilinin itiraz ettiğini, itirazın reddedildiğini, YİDK’ya yapılan itirazın da reddedildiğini ileri sürerek 21.02.2014 tarihli ve 2014-M-1463 sayılı YİDK kararının iptaline, davalıya ait dava konusu 2011/21623 sayılı CHAMPAGNE ANTONİO LORENZO ibareli markanın dava devam ederken tescil edilmesi halinde hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; başvuru ile itiraza gerekçe gösterilen işaret arasında ilişkilendirilme ihtimali bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı şirket, davaya cevap vermemiştir.

III. MAHKEME KARARI

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; başvuru ile itiraza gerekçe gösterilen işaret arasında ilişkilendirilme ihtimali bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı şirket, davaya cevap vermemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile somut olayda CHAMPAGNE ANTONIO LORENZO markasının, CHAMPAGNE ibaresinin coğrafi işaret korumasını içeren “şarap” emtiası üzerinde değil, bu emtiadan çok farklı olan ve tamamen ilişkisiz sayılan 3. sınıf emtiaları üzerinde tescilli olduğu, “şarap” emtiasından farklı ürünleri kapsayan ve ürünün coğrafi kaynağı konusunda yanıltıcılık yaratmayan “CHAMPAGNE ANTONİO LORENZO şekil” markasının tescilinin, davacıların coğrafi işaretten doğan haklarını ihlal etmediği, markanın “üretim yeri” ya da “coğrafi kaynağı” konusunda tüketicileri yanıltmayacağı, Fransa’nın CHAMPAGNE adlı yerleşim yerinin 03. sınıftaki ürünlere dair bir tanınmışlığı olmadığı, ortalama bir tüketicinin “CHAMPAGNE ANTONIO LORENZO şekil” markası sebebiyle ürünün menşei konusunda yanılgıya kapılmayacağı, markanın coğrafi işarete konu CHAMPANGE ürünü ile ilişkilendirilmesi ve bu ürünün menşeinden dolayı bir yanılgıya yol açmasının da hayatın olağan akışı içinde mümkün bulunmadığı, “CHAMPAGNE ANTONIO LORENZO şekil” ibareli markanın tescilinin 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendine aykırılık teşkil etmediği, markanın davacıların coğrafi işaretten kaynaklı sınai mülkiyet haklarını ihlal etmediği, YİDK kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Yargıtay Kararı

Dairenin 09.05.2022 tarihli ve 2021/632 E., 2022/3677 K. sayılı kararıyla "... Her ne kadar davalı adına tescil edilen 2011/21623 sayılı ve “Champagne Antonio Lorenzo + şekil ibareli markanın tescil kapsamının farklı olduğu gerekçesiyle mahkemece davanın reddine karar verilmiş ise de davacı şirket adına tescilli coğrafi işaretin tanınmışlık düzeyi ve ünü dikkate alındığında, davalının davaya konu bu markayı tescil kapsamındaki, 3. sınıf, “Ağartma ve temizlik amaçlı maddeler. Parfümeri ; kozmetik ürünleri, kişisel kullanım amaçlı koku vericiler. Sabunlar. Diş bakımı ürünleri. Aşındırıcı ürünler (Zımpara bezleri, zımpara kağıtları, pomza taşlarıi pastalar dahil). Parlatma ve bakım ürünleri (deri, vinil, metal, ahşap v.b. için) ürünler yönünden tescil ettirmiş olmasının, davacının üzerinden haksız faydalanma olduğu kabul edilerek, tescil başvurusuna itirazın reddine dair YİDK kararının iptaline ve markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru olmamış..." gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TPMK vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davalı TMPK vekili karar düzeltme dilekçesinde özetle; Davacının coğrafi işaretine konu şarap emtiası ile davalının markasına konu temizlik/kozmetik emtialarının birbirinden farklı olduğunu, davacının " CHAMPAGNE " coğrafi işaretinin kapsamında yer alan emtiaların şarap ve içecek sınıfında tanınmış olduğunu, davalının markasının temizlik ve kozmetik ürünleri üzerinde tescil edilmesinin, davacının şarap ve içecek sınıfında tescilli ve bilinir olan coğrafi işaretinden haksız yarar sağlamaya yol açmasının mümkün olmadığını belirterek Dairemiz bozma ilamının kaldırılarak Mahkeme kararının onanmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı ve 442 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre davalı TPMK vekilinin 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı TPMK vekilinin karar düzeltme isteminin 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi gereğince REDDİNE,

Aşağıda yazılı bakiye 206,80 TL karar düzeltme ret harcının ve 3506 sayılı Kanun ile değiştirilen 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren 1.581,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine,

03.07.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava; coğrafi işaret sahipliğine dayalı olarak davalının marka başvurusuna itiraz edilmesi üzerine verilen itirazın reddi yönündeki YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

Davacının coğrafi işaret korumasından yararlandığı ibare olan "CHAMPAGNE" sözcüğü, jenerik hale gelmiş bir renk ismi ve aynı zamanda şarap üretimi ile ünlü olan Fransa'nın bir bölgesinin adıdır. Anılan işaret "şarap" emtiası için davacıya koruma sağlamaktadır. Ne var ki; bu ibare yaygın kullanım sonucu belirli bir rengin adı haline gelmiştir. Şarap üretim bölgesi ve üretilen şarabın rengi ile ilgili olmayan mal ve hizmetler açısından ayırt edici unsurlar eklenerek marka olarak tescilini, 556 sayılı KHK hükümleri kapsamında engelleyen bir düzenleme bulunmamaktadır.

O halde Yerel Mahkemenin kararı doğru olduğundan davalı TPMK vekilinin karar düzeltme itirazının kabulü gerekirken, sayın çoğunluğun aksi yöndeki ret kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/8492, Karar No: 2016/3246, Tarih: 15.03.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/8492 E.  ,  2016/3246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalılar ... ve ... vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 15.03.2016 Salı günü davalılar ... ve ... vekili Av. ... geldi. Davacılar ve davalı ... ... tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalılar ... ve ... vekili dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili; davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın sürücüsünün kusurlu olarak, davacı ...'in kullandığı, davacı ...'ın yolcu olduğu motosiklete çarpması sonucu meydana gelen trafik kazasında, müvekkillerinin ağır derecede yaralandıklarını ve maluliyet oluştuğunu belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla; davacılar için ayrı ayrı olmak üzere sürekli işgücü kaybı nedeniyle 2.000 TL, geçici işgücü kaybı nedeniyle 1.500 TL ve tedavi gideri olarak 1.500 TL olmak üzere toplam 10.000 TL maddi tazminatın tüm davalılardan, ayrı ayrı 50.000 TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline verilmesini talep etmiş, 04.12.2013 tarihinde harcını tamamlamak suretiyle maddi tazminat taleplerini davacı ... için 92.346,08 TL'ye, davacı ... için 77.470,39 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı ... şirketi vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ve ... vekili; aracın ...'e ait olmaması nedeniyle bu davalıya yönelik davanın husumet nedeniyle reddi gerektiğini, müvekkili ...'a izafe edilen kusuru kabul etmediklerini, davacıların kask takmaması ve motosikletin farlarının yanmaması nedeniyle müterafik kusurlu olduklarını öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., aracını kazadan önce galeriye sattığını, aracın devrini üç ay sonra verecekken kazanın meydana geldiğini, kaza sırasında işleten olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., aracını kazadan önce galeriye sattığını, aracın devrini üç ay sonra verecekken kazanın meydana geldiğini, kaza sırasında işleten olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı ...'e yönelik davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine; davalı sürücü ...'un %100 oranında kusurlu olduğu kabul edilerek, davacıların %26 ve %21 sürekli maluliyet oranlarına göre, bilirkişi raporu benimsenerek, davacıların maddi tazminat davalarının kabulü ile; davacı ... için 82.295,18 TL sürekli, 8.550,90 TL geçici iş göremezlik zararı, 1.500 TL tedavi ve yol gideri olmak üzere toplam 92.346,08 TL; davacı ... için 72.131,85 TL sürekli, 3.838,54 TL geçici iş göremezlik zararı, 1.500 TL tedavi gideri ve yol gideri olmak üzere toplam 77.470,39 TL maddi tazminatın davalılar ... ve 'den kaza, davalı ... şirketinden (poliçe limiti ile sınırlı olmak kaydıyla) dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline; manevi tazminat davalarının kısmen kabulü ile, davacı ... için 15.000 TL, için 12.000 TL manevi tazminatın davalılar ... ve 'den kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline verilmiş; hüküm, davalılar ... ve vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 20/d maddesine göre trafikte kayıtlı motorlu araçların noterlerce yapılmayan her çeşit satış ve devirlerinin geçersiz olmasına, davalı tarafından 2918 sayılı KTK.'nun 3. maddesinde tanımlanan işleten sıfatının devredildiğine dair yasal ve yeterli delil sunulmamış bulunulmasına; özellikle, ceza yargılaması sırasında alınan bilirkişi raporlarındaki kusur dağılımının oluşa ve dosya içeriğine uygun bulunması

sebebiyle benimsenmesinde ve hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre; davalılar ... ve vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, duruşmada vekille temsil olunmayan davacılar yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, aşağıda dökümü yazılı 3.774,85 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar ... ve ...'den alınmasına 15/03/2016 gününde oybirliğiyle verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/421, Karar No: 2015/2275, Tarih: 15.04.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/421 E.  ,  2015/2275 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Terör örgütü propagandası yapmak

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İfade özgürlüğü T.C. Anayasasının 26. ve Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına dair Sözleşmenin 10. maddesi ile teminat altına alınmıştır.

İfade özgürlüğünün kullanımına meşru bir müdahale için;

1- Müdahalenin yasalarda öngörülmüş olması,

2- Ulusal güvenlik, toprak bütünlüğü, kamu emniyeti, kamu düzeninin sağlanması ve suçun işlenmesinin önlenmesi, sağlığın korunması, ahlakın, başkalarının şöhret ya da haklarının korunması, gizli tutulması kaydıyla alınmış bilgilerin açıklanmalarının engellenmesi ve yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanmasına ilişkin değerlerden bir veya bir kaçını korumaya yönelik olmalıdır.

3- Müdahale demokratik bir toplumda gerekli bulunmalıdır.

İfade özgürlüğü terörle mücadele kapsamında en çok müdahale ve sınırlamaya maruz kalan temel haklardandır. Nitekim 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 7/2. maddesindeki propaganda yasağı bu duruma örnek teşkil etmekle birlikte yasa koyucu madde de zaman zaman yaptığı değişikliklerle özgürlüğü genişletmiştir. Bu amaçla 11.04.2013 tarih ve 6459 sayılı Kanunun 8. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu; terör örgütünün propagandası suçunun oluşabilmesi için; örgütün “cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da teşvik edecek şekilde” yapılması zorunlu kılınarak, sınırlamanın AİHS uygun hale getirilmesi amaçlanmıştır. Ancak, aynı kanunun 7. maddesinin 2. fıkranın b bendinde ise; toplantı ve gösteri yürüyüşünde gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1- Örgüte ait resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2- Slogan atılması,

3- Ses cihazları ile yayın yapılması,

4-Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi,

Şeklindeki fiil ve davranışlar propaganda suçundan cezalandırılacaktır. Bu düzenleme ile kanun koyucu herhangi bir unsurun varlığına bağlı olmaksızın bu suçun oluşacağı kabul edilmek suretiyle ifade özgürlüğü parametrelerini dışlayan tipe uygun eylem tanımlaması yapmıştır.

T.C. Anayasasının 90/son fıkrasında “usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konularda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.”

Temel hak ve hürriyetlere ilişkin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ekli protokoller Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmıştır. Anayasal düzenleme karşısında, ifade özgürlüğüne ilişkin Avrupa Sözleşmesinin 10. maddesi bir iç düzenleme şekline dönüşmüştür.

Temel hak ve hürriyetlere ilişkin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ekli protokoller Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmıştır. Anayasal düzenleme karşısında, ifade özgürlüğüne ilişkin Avrupa Sözleşmesinin 10. maddesi bir iç düzenleme şekline dönüşmüştür.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de; kişinin hakkı ile toplumun çıkarı ve özellikle kişinin temel ifade özgürlüğü hakkı ve demokratik toplumun terör örgütlerinin faaliyetlerine karşı kendini korumaya ilişkin meşru hakkı arasında bir denge kurulması ihtiyacını beraberinde getirmektedir. (.. v. Türkiye) Devletlerin terör ile mücadelesinin zorluklarına vurgu yaparak, müdahalenin acil bir toplumsal ihtiyaçtan kaynaklanıp kaynaklanmadığı, hedeflenen meşru amaca uygun olup olmadığını, devlet yetkililerince ileri sürülen gerekçelerin ilgili ve yeterli bulunup bulunmadığı ortaya konulmalıdır. (.../ Türkiye davası)

Terör ile mücadele kendine özgü bir takım zorlukları barındırdığından devletler bu mücadelede daha geniş bir takdir marjına sahip olduğu kabul edilmekle birlikte terör ile mücadelede bir hukuk rejimidir. Uluslarası hukuktan kaynaklanan yükümlülüklerin ihmal edilebileceği bir alan değildir.

Toplantı veya gösteri yürüyüşünde olsun veya olmasın; yazı veya sözler (atılan slogan, taşınan pankart veya giyilen üniforma) ile verilen mesajın şiddete çağrı, tahrik ve teşvik edici ya da silahlı direnişe ve isyana davet şeklinde veya insanda saldırgan duygular oluşturacak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtacak nefret söylemi olup olmadığı değerlendirilmeli, doğrudan veya dolaylı şiddete çağrı var ise sanığın kimliği, konumu, konuşulan yer ve zamanı gibi açık ve yakın tehlike testi bakımından analize tabi tutulmalıdır.

İfade özgürlüğü sadece memnuniyetle karşılanan zararsız veya önemsiz sayılan insanların kayıtsız kalabileceği bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda demokratik toplumu şekillendiren çoğulculuğun, hoşgörünün ve geniş fikirliliğin doğasında bulunan bir gereklilik olarak saldırgan, şok eden, rahatsızlık veren veya ayrılık yaratabilen fikirler içinde uygulanabilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, sanığın MKP/HKO terör örgütü mensubu olmak, Anayasal düzeni zorla değiştirmeye teşebbüs etmek suçlaması nedeniyle yargılandığı davada savunma sırasında; "kominist önder ... ölümsüzdür, O'nun şahsında tüm devrim şehitlerinin önünde saygıyla eğiliyorum. Şehitler ölmez, şehit namırın" şeklinde ifade kullandığı kabul edilen eylemde propaganda suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, müsnet suçtan sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de; mahkemenin gerekçesinde; "Propaganda eylemi açısından; düşüncenin ya da fikrin yazıyla, sözle açıklanış biçimi itibariyle, şiddeti bir araç olarak öngörüp öngörmediği, kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam isteyip istemediği, benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğunun ileri sürülüp sürülmediği ve insanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıp kışkırtmadığı hususları birlikte değerlendirilerek eylemin propaganda suçu kapsamında kalıp kalmadığı hususu değerlendirilmelidir." şeklinde 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesinde yaptırıma bağlanan propaganda suçunun unsurlarını yasanın ruhuna ve uluslararası normlara uygun yorumlandığı halde söz konusu ifade ile bu suçun ne şekilde oluştuğu izah edilmeden mahkumiyet hükmü kurularak gerekçede çelişki yaratılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 15.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5098, Karar No: 2019/2852, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5098 E.  ,  2019/2852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/25270, Karar No: 2024/18543, Tarih: 17.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/25270 E.  ,  2024/18543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/544 E., 2021/329 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sivas 3.Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/286 E., 2019/79 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7 maddeleri delaletiyle 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay 16. Ceza Dairesinin (kapatılan) İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında ve Dairemizin müstakar ilamlarında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 inci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın savunmaları ve Bank Asyadaki hesap hareketlerine dair kayıtlar, bilirkişi raporu, sendika ve dernek üyelikleri ve sair deliller birlikte değerlendirildiğinde, örgüte yardım kastı ile hareket ettiğine yönelik savunmalarının aksini ispat eden, cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayan sanığın, atılı suçtan beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.12.2024tarihinde oy birliğiyle karar verildi.