muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1893, Karar No: 2013/4658, Tarih: 26.06.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/1893 E.  ,  2013/4658 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2012/207178

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 15/06/2012, 2009/202 (E) ve 2012/172 (K)

SUÇ : Kasten yaralama onucu ölüme sebebiyet verme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık Şaban hakkında kasten yaralama sonucu öz annesinin ölümüne neden olma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin dosya içeriğinin incelemesinde;

Maktule Emine'nin suç tarihi itibari ile 84 yaşında olup yargılama aşamasında ölen oğlu sanık İsmail ile birlikte yaşadığı, ayrıca sanık İsmail'in hakkında ek-takipsizlik kararı verilen Türkan isimli bayanla birlikteliğinin olduğu ve Türkan'ın da sanık İsmail ve maktule ile aynı evde kaldığı, maktulenin zaman zaman yalınayak sokaklarda dolaştığı, çevrede bulunan işyerlerine girerek yemek yediği, sokaklarda kaldığı ve kendi kendine konuştuğu, sanık İsmail'in suç tarihinden önceki tarihlerde annesine ait iki evi satarak parasını kendisinin almış olduğu ve çevreye borçlarının olduğu, sanık Şaban'ın ise diğer sanık İsmail'in abisi ve maktulenin de büyük oğlu olduğu, eşi ve çocukları ile birlikte Almanya'da yaşadığı, diğer kardeşi sanık İsmail'in annesine kötü davrandığı ve darp ettiği yönündeki komşu ve yakınlarının telefonları nedeniyle 25.12.2005 tarihinde İstanbul'a geldiği, annesinin oturduğu dairenin karşısındaki daireye yerleştiği, annesini evde bulamadığı, komşuların annesini üstü başı kirli şekilde sokakta bulup getirmesi üzerine, annesinin temizliği ile ilgilendiği ve yeni kıyafetler aldığı, bu tarihten itibaren de annesinin kendisi ile birlikte kalmaya başladığı, tekrar yurt dışına çıkacak olması nedeniyle annesine daha iyi bakılabilmesi açısından Darülaceze Yurduna yerleştirmeye karar verdiği ve bu amaçla resmi işlemlere başladığı, yapılacak noter işlemlerine esas olmak üzere akıl sağlığı yönünden rapor aldırılması için olay tarihi olan 04/01/2006 tarihinde sabah saatlerinde diğer sanık İsmail ile birlikte annesini Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine götürdükleri, muayenesi yapılan ve tomografisi istenen maktulenin sedyede beklediği sırada fenalaşarak hayatını kaybettiği,

Hastanede görevli doktor tanık Demet'in beyanına göre; sanık Şaban'ın kardeşi tarafından annesine kötü muamelede bulunulduğunu ve şikayetçi olduğunu belirtmesi üzerine konunun Cumhuriyet Savcılığına intikal ettirildiği ve otopsi işlemi yapılmasının sağlandığı, sanık İsmail'in ise hastanede beklemeden olay yerinden kaçtığı, hakkında çıkarılan yakalama emri nedeniyle yargılama aşamasında yakalanabildiği,

Hastanede görevli doktor tanık Demet'in beyanına göre; sanık Şaban'ın kardeşi tarafından annesine kötü muamelede bulunulduğunu ve şikayetçi olduğunu belirtmesi üzerine konunun Cumhuriyet Savcılığına intikal ettirildiği ve otopsi işlemi yapılmasının sağlandığı, sanık İsmail'in ise hastanede beklemeden olay yerinden kaçtığı, hakkında çıkarılan yakalama emri nedeniyle yargılama aşamasında yakalanabildiği,

Adli Tıp Kurumu Morg İhtisas Dairesi'nin 13.02.2006 tarihli otopsi raporuna göre; maktulenin vücudunda çok sayıda künt travmatik lezyonlar ile kafa kubbe kemiklerinde oksipital ve parietal sütürlerin birleşim yerinden çıkan ve sol parietal kemiğe doğru ilerleyen 3 cm.lik yine kafa kaide kemiklerinde sağ oksipital kemikten başlayan ve sağ orta kafa çukurunda sonlanan iki adet ayrı lineer kırık hattı bulunduğu, ölümün künt kafa travmasına bağlı kafatası kırıkları ile birlikte beyin kanaması ve beyin doku harabiyeti sonucu meydana gelmiş olduğu, ölüme neden olan künt travmatik yaralanmanın 1-3 haftalık bir zaman dilimi içerisinde meydana gelmiş olabileceği, vücudunda saptanan çok sayıdaki künt travmatik lezyonların ise dağılım ve nitelikleri dikkate alındığında 5-21 günlük bir zaman dilimi içerisinde birden fazla kez travmaya maruz kalmış olduğu,

Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu'nun 16.01.2008 tarihli raporunda ise; otopside kafa içinde en az iki öldürücü nitelikte travmatik lezyon tanımlandığının, kafadaki künt travmatik lezyonların başlı başına ölüm meydana getirir nitelikte olduğunun ve bu kırıkların etkili eylemle oluşabilecekleri gibi sert bir zemine birden fazla kez şiddetle düşme, çarpma, merdivenlerden yuvarlanarak başını sert zemine çarpma gibi durumlarda da oluşabileceğinin, aralarında tıbben ayrım yapılamadığının belirtildiği,

Sanık Şaban'ın aşamalardaki bütün savunmalarında suçlamaları kabul etmediği ve annesini darp etmediğini kardeşi diğer sanık İsmail tarafından kendisi yurt dışından gelmeden önce annesinin darp edilmiş olduğunu belirttiği,

Sanık İsmail'in ise ölmeden önce Ağır Ceza Mahkemesindeki savunmasında Şaban'ın geldikten bir hafta sonra annesiyle kavga etmiş oluğunu, tahminine göre annesini hırpalamış ve dövmüş olduğunu belirttiği,

Maktulenin komşuları ve yakınları olan tanıkların, sanık Şaban'ın annesini darp ettiğine ilişkin, doğrulanmayan duyumlar dışında görgülerinin bulunmadığı, aksine tanıkların bir kısmının maktulenin sanık İsmail tarafından çeşitli zamanlarda darp edildiğinin görüldüğü,

Mahkemenin, otopsi raporu, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu raporu, dolaylı tanık anlatımları ve sanık İsmail'in mahkeme huzurundaki savunmalarına itibar ederek; sanık Şaban'ın Almanya'dan gelip yaşlı olan ve çeşitli yerlerinden rahatsızlığı süren annesi Emine'yi dövdüğünü ve bunun sonucunda ölümün meydana geldiğini kabul ederek sanığın cezalandırılmasına karar verdiği anlaşılmış ise de;

Ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan "in dubio pro reo

Mahkemenin, otopsi raporu, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu raporu, dolaylı tanık anlatımları ve sanık İsmail'in mahkeme huzurundaki savunmalarına itibar ederek; sanık Şaban'ın Almanya'dan gelip yaşlı olan ve çeşitli yerlerinden rahatsızlığı süren annesi Emine'yi dövdüğünü ve bunun sonucunda ölümün meydana geldiğini kabul ederek sanığın cezalandırılmasına karar verdiği anlaşılmış ise de;

Ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan "in dubio pro reo

(kuşkudan sanık yararlanır)" kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulunun suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlı olduğu, gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddiaların sanığın aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamayacağı, ceza mahkumiyetinin yargılama sürecinde toplanan kanıtların bir kısmına dayanılarak ve diğer bir kısmı göz ardı edilerek ulaşılan olası kanıya değil, kesin ve açık bir ispata dayanması ve bu ispatın hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermeyecek açıklıkta olması gerektiği, yüksek de olsa bir olasılığa dayanılarak sanığı cezalandırmanın, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan varsayıma dayalı olarak hüküm vermek anlamına geleceği, ceza yargılamasında mahkumiyet hükmünün büyük veya küçük bir olasılığa değil, her türlü kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanması gerektiği, adli hataların önüne geçilebilmesinin başka bir yolunun da bulunmadığı gözetilerek;

Adli Tıp Kurumu raporları dikkate alındığında maktule de ölümü meydana getiren kafadaki yaralanmaların sanık Şaban'ın Türkiye'ye gelmesinden önceki bir tarihte de meydana gelmiş olabileceği, sanığın gelişinden sonra meydana geldiğinin kesin olarak tespit edilemediği, sanığın suçu işlediğine dair görgüye dayalı tanık anlatımı bulunmadığı, sanık İsmail'in Adli Tıp Kurumu raporları ile örtüşmeyen atfı cürüm niteliğindeki tahmini suçlamalarından başka, sanık Şaban'ın savunmasının aksini kanıtlar nitelikte mahkumiyetine yeter kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın atılı suçtan beraati yerine, dosya kapsamına uygun düşmeyen soyut gerekçeyle yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık Şaban müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA 26/06/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

26/06/2013 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık Ş.. İ.. müdafii Avukatlar R.. E..., M. M.ın yokluklarında 27/06/2013 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2016/1410, Karar No: 2017/1390, Tarih: 25.04.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/1410 E.  ,  2017/1390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, hakaret

HÜKÜM : TCK'nun 81, 35, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası

TCK'nun 125/1, 125/4, 62, 53 ve CMK'nun 231. maddeleri uyarınca 2 ay 27 gün hapis cezası

TÜRK MİLLETİ ADINA

Temyizin kapsamına göre, sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemi ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin subuta, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

a- Sanığın, olay yerine gelen şahıslara yaralanan mağduru hastaneye götürmelerini söylediğini savunması karşısında, bu hususta ilgililerin detaylı beyanının alınması ve buna göre savunma doğrultusunda sanık hakkında TCK'nun 36. maddesinde düzenlenen "gönüllü vazgeçme" hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının tartışılması gerektiği,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan hükmün, tebliğnamedeki düşünce hilafına

BOZULMASINA, 25/04/2017 gününde sayın Üye ... ve sayın Üye ...'in hükmün onanması gerektiğine ilişen karşı oyları ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık ... hakkında, katılan ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı TCK.nun 81, 35, 62, 53. maddeleri uyarınca neticeten 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair verilen mahkeme kararına karşı sanık müdafii tarafından yapılan temyiz istemi üzerine, Dairemizce yapılan temyiz incelemesi neticesinde, sayın çoğunluk görüşü tarafından “... sanığın, olay yerine gelen şahıslara yaralanan mağduru hastaneye götürmelerini söylediğini savunması karşısında, bu hususta ilgililerin detaylı beyanının alınması ve buna göre savunma doğrultusunda sanık hakkında TCK.nun 36. maddesinde düzenlenen gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının tartışılması gerektiği...” yönündeki bozma düşüncesine katılmıyoruz.

ÇÜNKÜ:

Maddi olaya bir göz atarsak; katılanın Akseki Belediyesinden almış olduğu su borusu döşemesine ilişkin ihale gereği, yaptığı iş sırasında, sanığın evinin önünde meydana gelen hasarlar ve susuz kalması nedeniyle zarar gördüğünü iddia etmektedir. Bu konuda bir ihtilaf da yoktur. Daha önce, bu konuda katılanı da “ Başımı belaya sokma” şeklide uyardığı da sabittir.

Suç tarihinde sanık, alkollü olarak evine gittiği esnada, yerlerinde çamur olmasından dolayı kayarak yere düşmüş ve üstü başı çamur olmuştur.

Suç tarihinde sanık, alkollü olarak evine gittiği esnada, yerlerinde çamur olmasından dolayı kayarak yere düşmüş ve üstü başı çamur olmuştur.

Bu duruma sinirlendiği için, evine gidip suç konusu av tüfeğini ve fişeklerini de alarak katılanın bulunduğu şantiyeye geldiği ve katılana seslenmek suretiyle ona tüfeğini hedef alıp, doğrultmak suretiyle bir el ateş etmesi neticesinde, öldürücü nahiye olarak tabir edilebilecek, kafada, yüzde, göğüste, el ve parmaklarda isabet edip, hayati tehlike teşkil edecek şekilde ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek derecede yaralamıştır.

Sayın çoğunluk görüşü ile olayın bu şekilde meydana geldiğine yönelik bir ihtilaf da yoktur.

Ancak, sanığın tüfeğini ateşledikten sonraki, söz ve davranışlarının işlediği suçun vasıflandırılmasında önem arzettiği de muhakkaktır.

Olayın sıcaklığı ile beyanına başvurulan görgü tanığı ...'ün de beyanı burada çok önem arzetmektedir. Beyanından aynen alıntı ile, “... ... elindeki tüfek ile koşarak şantiyeye geldiğini gördüm. Ofis penceresinin yanına geldi ve bu sırada ofiste bulunan ...'ya hitaben “çık lan pzvk. seni öldürmeye geldim diyerek bir el ateş etti.” bende hemen bağırdım, beni görünce silahını doldurmaya çalıştı, bizde kaçtık ve ...'ya yardım etmek amacıyla aşağı indik. İndiğimiz zaman Avni yolun ortasında kanlar içinde yatıyordu ve ... bize hitaben “ben vurdum, siz gelmeseydiniz öldürecektim” dedi ve arkasındaki araçtan bahisle buradan kaldırın dedi. Daha sonra aynı şantiyede çalıştığım ... ve Bedir Bostancı ile birlikte şantiyeye ait araç ile Avni'yi hastaneye götürdük.” demektedir.

Bu tanığın beyanında geçen diğer görgü tanıkları ... ve Bedir Bostancı'da daha sonraki aşamalarda değiştirseler bile olayın sıcaklığı ile verdikleri ilk beyanları da aynı doğrultuda beyanda bulunmuşlardır. Diğer bir kısım tanık beyanlarında da sanığın kendilerine “ alın bunu hastaneye götürün, ölmesin” şeklinde beyanda bulunduklarını belirtmektedirler.

Tanık Ömer Faruk Yılmaz, silah sesinden hemen sonrasında mağduru yerde yatarken gördüğünü ve 112 ve 155'i aradığını beyan etmişlerdir.

Olay yeri şantiye önü ve yol üzeridir. Olay yerine çok yakın bir yerde bulunan Jandarma Lojmanları önündeki nöbetçi askerlerin beyanlarından da anlaşılacağı üzere, silah sesinin geldiği ve yaralının bulunduğu yere çok sayıda insan toplanmıştır.

Olaynı bu şekilde başladığı, geliştiği ve sonlandığı anlaşılmaktadır.

ŞİMDİ HUKUKSAL DÜZENLEMEYE BİR BAKARSAK;

Sayın çoğunluk görüşünün bozma gerekçesinde ileri sürdüğü gibi “gönüllü vazgeçme”nin unsurlarını irdelememiz gerekmektedir.

5237 sayılı Yasanın 36. maddesi, failin, üç aşamada gönüllü vazgeçmesinin mümkün olduğunu kabul etmiştir. Birincisi suçun icra hareketlerine hiç başlamayarak suçtan gönüllü vazgeçmek, ikincisi, icra hareketlerine başlamışsa, kendi çabalarıyla icra hareketlerinin, dolayısıyla suçun tamamlanmasından gönüllü vazgeçmek ve nihayet, icra hareketlerini tamamlamışsa gönüllü olarak neticenin gerçekleşmesini önlemek.

5237 sayılı Yasanın 36. maddesi, failin, üç aşamada gönüllü vazgeçmesinin mümkün olduğunu kabul etmiştir. Birincisi suçun icra hareketlerine hiç başlamayarak suçtan gönüllü vazgeçmek, ikincisi, icra hareketlerine başlamışsa, kendi çabalarıyla icra hareketlerinin, dolayısıyla suçun tamamlanmasından gönüllü vazgeçmek ve nihayet, icra hareketlerini tamamlamışsa gönüllü olarak neticenin gerçekleşmesini önlemek.

1) İcra hareketlerine başlamış olmak ve kendi çabasıyla suçun tamamlanmasını önlemek; Kanunda bahsedilen suçun tamamlanmasını önlemek, hiç

../..

S/4

şüphesiz icra hareketlerinin tamamlanmamasıdır ve Kanunun 35/1 fıkrasında bahsedilen “ elinde olmayan nedenler” ibaresiyle birlikte düşünülmelidir. Failin icra hareketlerine gönüllü olarak son verdiği noktada, eylemi öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturuyorsa, bu suç açısından da icra hareketleri tamamlanmıştır. Artık bu noktada failden beklenen, neticenin meydana gelmesini önlemek olup, icra hareketlerine devam etme imkanı olduğundan bahisle, sadece icra hareketlerinden vazgeçmiş olması, maddenin uygulanmasını gerektirmez.

2) Kendi çabasıyla neticenin gerçekleşmesini önlemek: Neticenin gerçekleşmesini önleme, gönüllü vazgeçmeden yararlanmak isteyen faile, icra hareketlerini bitirdikten sonra yüklenen aktif bir yükümlülüktür.

3) Vazgeçmenin gönüllü olması: Vazgeçmenin gönüllü olması, failin kendi istek ve iradesiyle icra hareketlerini tamamlamaktan vazgeçmesi, yada neticenin oluşmasını engellemesidir. Failin, elverişli hareketlerle yada elverişli araçlarla icra hareketlerini tamamlama olanağına sahip olduğunu, ancak istek ve iradesi ile icra hareketlerini tamamlamadığını, icra hareketlerini tamamladığı halde neticenin gerçekleşmesini yine istek ve iradesi ile önlediğini söyleyebiliyorsak, vazgeçme gönüllüdür.

ŞİMDİ, TÜM BU UNSURLARIN OLAYIMIZDA BULUNUP BULUNMADIĞIN İRDELER İSEK;

Sanık öldürmeye elverişli alet kullanmış, öldürücü nahiyelere hedef almış ve isabet kaybetmiştir.

Sanık olay yerine gelen tanıkları görünce eylemine devam etmediğini ve katılanı öldüreceğini bizzat tanıklara söylemiştir. Başlangıçtaki kastını da, katılana “ seni öldüreceğim” şeklinde beyanı ile birlikte ateş etmek suretiyle göstermiştir.

Artık bu aşamada eylemi vasıflandırmamız gerektiğinde öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır. Zira, suçun manevi kast unsurunu, seni öldüreceğim demek suretiyle açığa çıkarmış, buna yönelik icrai hareketlerine de başlamış ve katılanı doktor raporunda belirtildiği gibi, hayati tehlike geçirecek şekilde de yaralamıştır. Eyleme devam etmemesininde iradi olmadığı, tanıkların olay yerine gelmesiyle zorunlu olarak son verdiği, yine sanığın beyanı ile açığa çıkmaktadır. Yani, sanık kasten öldürmeye teşebbüs suçuna ilişkin tüm icra hareketlerini tamamlamıştır.

Bu aşamadan sonra gönüllü vazgeçme hükümlerinden yararlanabilmesi ise neticeyi önlemeye yönelik olarak aktif bir davranış ve çabada bulunması ile oluşabilir. Evet, sanık silah sesi üzerine olay yerine gelen bir kısım tanıklara, “ alın bunun hastaneye götürün.” şeklinde bayanda bulunmuştur. Ancak, zaten olay yeri yol üzeridir ve olay yeri silah sesi üzerine anında kalabalıklaşmıştır. Bir tanık silah sesi üzerine hem 112, hem 155'i kendiliğinden aramış, bizzat katılanın iş arkadaşları

da, çağrılan ambulansı dahi beklemeden iş yerine ait araç ile zaten onu hastaneye götürmüşlerdir. Yani, sırf sanığın alın, bunu hastaneye götürün şeklindeki beyanı onun neticeyi önlemeye yönelik aktif bir çabasını göstermez. Bizzat alıp, kendisi götürmesi durumunda aktif bir çaba kabul edilebilir ise de , sadece beyan ile yetinmenin neticeyi önlemeye yönelik aktif bir davranış olarak kabulü de azınlık görüşüne göre doğru değildir.

TÜM BU DEĞERLENDİRMELER IŞIĞINDA,

Sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçu ile ilgili olarak, tüm icrai hareketlerini tamamladığı, neticeyi önlemeye yönelik aktif bir hareketinin bulunmadığı, sadece bir kısım tanık beyanlarının sayın çoğunluk görüşünde belirtildiği gibi, sanığın, alın bunu hastaneye götürün şeklindeki beyanının da gönüllü vazgeçme kapsamında kabulü tüm dosya kapsamına göre açık ve net olarak zaten mümkün olmayacağından, sayın çoğunluk görüşünde belirtildiği üzere bu hususun mahkemenin kararında sadece tartışılmamış ve gerekçelendirilmemiş olması nedeniyle bozma isteyen düşünceye tarafımızdan iştirak edilmediğinden dolayı,

Mahkeme kararının ONANMASI düşüncesi ile muhalifiz.

15/04/2017 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı Hüsamettin Yuca'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'un yokluğunda 27/04/2017 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/4151, Karar No: 2013/9102, Tarih: 06.05.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/4151 E.  ,  2013/9102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Tekirdağ İş Mahkemesi'nin 2010/18 E., 2011/243 K. sayılı kararının kesinleşmiş ise kesinleşme şerhi bulunan bir suretinin temininden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06/05/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7197, Karar No: 2014/10709, Tarih: 26.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/7197 E.  ,  2014/10709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2013

NUMARASI : 2012/205-2013/22

Davacı M.. B.. vekili Avukat S. K.. tarafından, davalı S.. K.. ve diğeri aleyhine 13/04/2012 gününde verilen dilekçe ile haksız fiilden kaynaklanan yaralanma ve tehdit nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı S.. K.. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalılardan S.. K.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından; Kastamonu 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/332 esas, 2009/225 sayılı kararı ile; sanıklar hakkında her bir müştekiye karşı ayrı ayrı "Cebir ve tehdit kullanarak kişi hürriyetinden yoksun bırakma" suçundan hapis cezası verilerek kesinleştiği, davalılardan S.. K.. hakkında verilen 8 yıl hapis cezasının infazına 04/03/2010 tarihinde başlandığı anlaşılmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. maddesi; "(1) Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. (2) Bu hak; a) Yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, b) Açıklama ve ispat hakkını, c) Mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içerir." şeklinde düzenlenmiştir.

Şu halde, davalılardan S.. K..'a usulüne uygun dava dilekçesi tebliğ edilmediğinden beyan ve delilleri toplanmamış, hukuki dinlenilme hakkı kısıtlanmıştır. Mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, dava dilekçesi usulüne uygun tebliğ edilip savunma hakkı olanağı sağlanmadığından verilen karar usul ve yasaya uygun bulunmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.