muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/175, Karar No: 2011/210, Tarih: 11.10.2011

Sanık, maktulün küfrün yanı sıra bıçakla üzerine yürüdüğünden de bahsetmektedir. Üstelik bunu ispat için bir bıçak ortaya çıkarmış ve teslim etmiştir. 53 yaşındaki maktulün 20 yaşındaki sanığın üzerine bıçakla yürümesi mantık dışı olduğu gibi, maktulün yaşam tarzı ile de izah edilemez. Yargıtay sırf sanığın ifadesine dayanarak maktulü annesine küfür etmesinden kaynaklanan tahrik ile öldürdüğünü kabul etmektedir. Oysa sanığın ifadesinde küfrün yanı sıra üzerine bıçakla yürüdüğü beyanı da mevcuttur. O halde hangi sebeple sanığın savunması bölünerek bir kısmına itibar edilmiş, diğer bölümü atlanmıştır. Eğer savunmaya itibar edilecekse olayın akabinde yaşanması mümkün bıçakla saldırı olayının da kabulü zorunlu olacaktır ki, bu durumda tahrikin derecesi de değişebilecektir. Ancak Yargıtay sanığın maktulün bıçakla üzerine yürüdüğüne dair beyanına itibar etmemiş, küfürle ilgili beyanını esas almıştır. Kanaatimizce sanığın ifadesi tamamen daha ağır cezadan kurtulmaya yöneliktir. Belirtildiği şekilde maktul ile eşi S..arasında hiç bir problem yoktur. Bilakis olaydan bir hafta önce resmi nikâh kıyan maktul, samimiyet ve iyi niyetini ortaya koymuştur. Maktul ile sanık arasında S.... ile ilgili bir münakaşa yaşanması için bir sebep de yoktur. Münakaşanın kaynağı sanığın da belirttiği gibi sanığın bir işe girmemesi ve çalışmamasıdır. İşsiz güçsüz olan ve maktulden geçinen yirmi yaşındaki sanığın, bu haliyle başlayan tartışmanın Selver’e uzanması için bir sebep yoktur. Sanığın maktulün kendisine çalışması gerektiğine dair söylediği sözlerden etkilendiği açıktır. Belki tartışma sanığın artık çalışmaya başlaması ve ayrı bir evde yaşamasına kadar gitmiştir. Selver, sanığın annesi olduğu gibi maktulün de eşidir. Maktulün, S.... hakkında söylediği bir sözün sanığı öldürmeye ittiği kabul edildiğinde sanığın kendisi hakkında çalışmasıyla ilgili söylenmiş olabileceği sözlerin de aynı etkiyi doğurabileceği unutulmamalıdır. Daha önce hiçbir kavga ve tartışma yaşandığı dosyaya yansımamıştır. Maktulün olumlu sosyal yaşantısı ve iyi niyeti dikkate alındığında, sanığın ölümünü garantiye alacak şekilde çok sayıda vurması sadece annesine küfretmesiyle açıklanamaz. Kendisini evden kovması ihtimali ve öldüğünde malından mülkünden istifade düşüncesi akla gelecek sebeplerdendir. Bu yüzden maktulden kaynaklanan tahrikin varlığı sabit görülmemiş eski hükümde direnilerek hüküm kurulmuştur” gerekçesi ile önceki hükümde direnmiştir.

Re’sen temyize tabi olan hükmün, sanık müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “bozma” istemli, 16.06.2011 gün ve 177784 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Re’sen temyize tabi olan hükmün, sanık müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “bozma” istemli, 16.06.2011 gün ve 177784 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık S... D.... Hakkındaki beraat kararı, Özel Dairece onanarak kesinleşmiş bulunduğundan, direnme hükmünün kapsamına göre inceleme, sanık Y... K...hakkında kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Maktül H... D... ’in sanık Y... K... tarafından öldürüldüğü konusunda Özel Daire ile yerel mahkeme arasında bir uyuşmazlık ve bu kabulde dosya içeriği itibariyle de bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; Sanık hakkında tahrik hükümlerinin uygulanmamasının isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Sanığın olay gecesi, tartıştığını ve yokluğunda annesine hakaret ettiğini ileri sürdüğü üvey babasını balta ile alın bölgesine vurmak suretiyle öldürdüğü, cesedini bir çuvala koyarak traktörle götürüp sulama kanalına attığı ve dedesinin evinde bulunan annesinin yanına gittiği, ertesi gün maktulden haber alınamaması nedeniyle annesinin başvurusu üzerine olayın jandarmaya intikal ettiği, aradan yirmisekiz gün geçtikten sonra pişmanlık duyan sanığın önce annesi ile konuştuğu, daha sonra suçunu itiraf ederek dayısı ile birlikte gidip teslim olduğu, cesedi koyduğu çuvalı atmış olduğu yeri kolluk görevlilerine göstermesi üzerine maktule ait cesedin sulama kanalının içerisinden çıkarıldığı,

Görgü tanığı bulunmayan olayın bu şekilde ortaya çıktığı,

Sanığın tüm aşamalarda ısrarla ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde, olay gecesi tartıştığı üvey babasının annesine küfrettiğini ve bıçakla üzerine yürüdüğünü, bu nedenle balta ile vurmak suretiyle kendisini öldürdüğünü beyan ettiği,

23.02.2007 tarihli olay yeri tespit ve ölü muayene tutanağına göre;

“Daha önce kaybolan bir kişinin, üvey oğlu tarafından öldürülerek mahalle altından geçen bir kanala atıldığının bildirilmesi üzerine olay yerine gelindiğinde kolluk tarafından cesedin kanalın içerisinden çıkarıldığının görüldüğü,

23.02.2007 tarihli olay yeri tespit ve ölü muayene tutanağına göre;

“Daha önce kaybolan bir kişinin, üvey oğlu tarafından öldürülerek mahalle altından geçen bir kanala atıldığının bildirilmesi üzerine olay yerine gelindiğinde kolluk tarafından cesedin kanalın içerisinden çıkarıldığının görüldüğü,

Yapılan ölü muayenesi sonucu; cesedin yüz kısmının yassılaşarak deforme olduğu, alt ve üst çenenin kırık, dişlerinin bir kısmının çıkmış, bir kısmının yerinde sallanır vaziyette, burnun kırık ve çökük olduğu, alında çökme ve kafatasında yaygın çökme kırıkları bulunduğu, göğsün ön kısmında yaygın hiperemi, sulu cilt kanaması ve cilt sıyrığı olduğu, el ve ayaklarda yaygın sabunlaşma görüntüsü, uyluk ve bacaklarda yaygın veziküllü hiperemik görüntü bulunduğu, vücudun diğer kısımlarında cildin yer yer sıyrılmaya yüz tuttuğu, karın bölgesinin yeşil mavi arası bir renk görüntüsü aldığı, başka yerinde kesici, delici, ateşli silah yarasına rastlanılmadığı, gelen koku, ciltteki dökülme ve dış görünüşe göre ölümün üç dört haftalık olduğu,”

Adli Tıp Kurumu İzmir Grup Başkanlığının 25.02.2007 tarihli raporunda;

“...İncelenen ölü muayene tutanağı, yapılan dış muayene ve otopsi bulgularına göre kanında 0,46 promil etil alkol bulunan, aranan diğer uyutucu ve uyuşturucu maddeler ile iç organlarında toksik maddelerden hiçbirisi bulunmayan şahsın kafa travmasına bağlı kafatası kemikleri kırığı ile beyin zarı kanamasından öldüğü”nün belirtildiği,

Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulunun 23.07.2007 tarihli raporunda;

“...Cesette tespit edilen 0,46 promil etil alkolün, cesedin çürüme sürecinde vücutta doğal olarak oluşabilecek düzeyde olduğu, çevrenin etkisiyle oluşmasının beklenmediği, etil alkolün koklatılmak suretiyle uyutucu ve uyuşturucu etkisinin bulunmadığı, alkolün etkisinin kişisel farklılıklar gösterdiği, ancak saptanan düzeydeki alkolün uyutucu ve uyuşturucu etkisinin beklenmediği” tespitinin yapıldığı,

Anlaşılmaktadır.

Haksız tahrik, 5237 sayılı TCY’nın 29. maddesinde;

“Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir” şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenmiştir.

5237 sayılı Yasada tahrikle ilgili olarak, 765 sayılı TCY’nda yer alan ağır tahrik - hafif tahrik ayırımına son verilmiş ve tahriki oluşturan fiilin, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilmesi ve sanığın iradesi üzerindeki etkisi göz önüne alınarak maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda indirim yapılması şeklinde bir düzenlemeye gidilmiştir.

5237 sayılı Yasada tahrikle ilgili olarak, 765 sayılı TCY’nda yer alan ağır tahrik - hafif tahrik ayırımına son verilmiş ve tahriki oluşturan fiilin, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilmesi ve sanığın iradesi üzerindeki etkisi göz önüne alınarak maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda indirim yapılması şeklinde bir düzenlemeye gidilmiştir.

Ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik; kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade etmektedir. Bu halde fail suç işleme yönünde önceden bir karar vermeksizin, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısında meydana getirdiği karışıklığın bir sonucu olarak suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan bir nedendir. Başka bir anlatımla haksız tahrik halinde failin iradesi üzerinde bir zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmış bulunmaktadır.

Haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan bir fiil bulunmalı,

b) Bu fiil haksız olmalı,

c) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

d) Failin işlediği suç, bu ruhi durumun tepkisi olmalı,

f) Haksız tahrik teşkil eden eylem, mağdurdan sadır olmalıdır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ile Özel Dairelerce duraksamasız olarak sürdürülen uygulamaya göre failin, ilk haksız hareketin mağdur veya maktulden kaynaklandığına ilişkin savunmasının aksinin kanıtlanamaması halinde “kuşkudan sanık yararlanır” ilkesi uyarınca sanık yararına haksız tahrik hükümleri uygulanmalıdır.

c) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

d) Failin işlediği suç, bu ruhi durumun tepkisi olmalı,

f) Haksız tahrik teşkil eden eylem, mağdurdan sadır olmalıdır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ile Özel Dairelerce duraksamasız olarak sürdürülen uygulamaya göre failin, ilk haksız hareketin mağdur veya maktulden kaynaklandığına ilişkin savunmasının aksinin kanıtlanamaması halinde “kuşkudan sanık yararlanır” ilkesi uyarınca sanık yararına haksız tahrik hükümleri uygulanmalıdır.

Amacı, maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden kurmak olan ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden birisi de insan haklarına dayalı demokratik bir rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde olması gereken, öğreti ve uygulamada da; “suçsuzluk” ya da “masumiyet karinesi” olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latince; “in dubio pro reo” olarak ifade edilen “kuşkudan sanık yararlanır” ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın cezalandırılması bakımından gözönünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin kuşkunun, sanığın yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, bir suçun gerçekten işlenip işlenmediği veya işlenmiş ise gerçekleştirilme biçimi konusunda herhangi bir kuşku belirmesi halinde de geçerlidir. Gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılamamış olay ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti, yargılama sürecinde toplanan kanıtların bir kısmına dayanılıp diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan olası kanıya değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, hiçbir kuşku ve başka türlü oluşa olanak vermeyecek açıklıkta olmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın olay gecesi, tartıştığını ve annesine hakaret ettiğini ileri sürdüğü üvey babasını balta ile alın bölgesine vurmak suretiyle öldürdüğü ve cesedi çuvala koyarak traktörle götürüp sulama kanalına attığı, aradan yirmisekiz gün geçtikten sonra pişmanlık duyduğu, önce annesi ile konuşarak suçunu itiraf ettiği, daha sonra dayısı ile birlikte gidip teslim olduğu ve cesedi koyduğu çuvalı atmış olduğu yeri görevlilere göstermesi üzerine maktule ait cesedin sulama kanalının içerisinden çıkarıldığı anlaşılmaktadır.

Sanık tüm aşamalarda ısrarla, duraksamaya yer vermeyecek ve birbiriyle uyumlu olacak şekilde, olay gecesi tartıştığı üvey babasının annesine küfrettiğini ve bıçakla üzerine yürüdüğünü, bu nedenle balta ile vurmak suretiyle kendisini öldürdüğünü beyan etmiş, hakkındaki beraat hükmü kesinleşen sanığın annesi S... D... İle dayısı Y... Z... de sanığın olayı kendilerine bu şekilde anlattığını belirtmişlerdir.

Sanık tüm aşamalarda ısrarla, duraksamaya yer vermeyecek ve birbiriyle uyumlu olacak şekilde, olay gecesi tartıştığı üvey babasının annesine küfrettiğini ve bıçakla üzerine yürüdüğünü, bu nedenle balta ile vurmak suretiyle kendisini öldürdüğünü beyan etmiş, hakkındaki beraat hükmü kesinleşen sanığın annesi S... D... İle dayısı Y... Z... de sanığın olayı kendilerine bu şekilde anlattığını belirtmişlerdir.

Sanığın ikrarı ve yer göstermesi ile ortaya çıkan ve meydana geliş şekline yönelik olarak savunma dışında görgü tanığı veya başkaca bir delil elde edilemeyen olayda, maktulü öldürdüğüne ilişkin beyanlarına itibar edilip, üvey babası olan maktulün, aralarında meydana gelen tartışma esnasında annesine hakaret ettiğine, bu nedenle bir anlık öfkeyle kendisini öldürdüğüne yönelik savunmasına değer verilmemesinin, “ikrarın bölünemezliği” ilkesi ile yukarıda ayrıntısına yer verilen “kuşkudan sanık yararlanır” ilkesine aykırı olacağı açıktır.

Aksi kanıtlanamayan savunmalar doğrultusunda olay bütünlüğü ve karşılıklı davranışlar zinciri dikkate alındığında, sanığın herhangi bir olumsuz davranışı bulunmamasına karşın maktulün, yaşanan tartışma esnasında sanığın üzerine yürüyüp annesine hakaret ettiği, sanığın da maktulden kaynaklanan bu haksız fiilin yarattığı hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında hareket ederek atılı suçu işlediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Özel Daire bozma kararı isabetli bulunduğundan, yerel mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.03.2011 gün ve 8-61 sayılı direnme hükmünün BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.10.2011 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5217, Karar No: 2014/8639, Tarih: 29.05.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/5217 E.  ,  2014/8639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ...21.Asliye Hukuk Mahkemesi ve...21. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R -

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın mutlak ticari dava olduğu belirtilerek görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Asliye Ticaret Mahkemesince, uyuşmazlığın bireysel kredi kartı sözleşmesinden kaynaklandığı ve genel mahkemelerin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Somut olayda işin esası hakkındaki uyuşmazlık, kredi kartından kaynaklanan borcun tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptaline ilişkin olup, taraflar arasındaki ilişkinin bankacılık işleminden kaynaklandığı, dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı Kanunun 4/f maddesi gereğince davanın mutlak ticari dava niteliğinde olduğu anlaşıldığından, itirazın iptali hakkındaki uyuşmazlığın TTK hükümleri çerçevesinde Asliye Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince...21. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 29.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6722, Karar No: 2020/954, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/6722 E.  ,  2020/954 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/499, Karar No: 2018/13253, Tarih: 11.12.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/499 E.  ,  2018/13253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

26.9.2004 tarih ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanuna paralel olarak, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümlerinde değişiklik yaparak istinaf ve temyiz ile ilgili hükümleri yeniden düzenleyen 18.3.2005 tarih ve 5311 sayılı Kanun ile İcra İflas Kanunu'na eklenen geçici 7. maddeye göre, 5311 sayılı Kanun hükümleri Bölge Adliye Mahkemeleri'nin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında uygulanır.

Şikayetçi-borçlunun ihalenin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, ... 5. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 17.01.2017 tarih ve 2016/633 E. - 2017/49 K. sayılı kararı ile esastan incelenerek şikayetin reddine karar verildiği para cezası yönünden hüküm kurulmadığı, şikayetçi tarafından, şikayetin reddine dair ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulduğu, ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nin 06.11.2017 tarih ve 2017/1367 E. - 2017/2445 K. sayılı kararı ile; borçluların istinaf taleplerinin esastan reddine, devamında hükmün 2. fıkrası ile; “İİK’nun 134/2. maddesi gereğince feshi talep olunan ihale bedelinin %10’u oranında para cezasının davacıdan tahsili ile hazineye irat kaydına” şeklinde hükmün düzeltilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde; davanın esasıyla ilgili olarak, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında duruşma yapılmadan karar verileceği hükmü yer almaktadır.

Buna göre; Bölge Adliye Mahkemesince, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesi gereğince, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, ilk derece mahkemesince kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, yeniden esas hakkında karar verilmeksizin, para cezası yönünden ilk derece mahkemesi hüküm fıkrasının düzeltilmesi suretiyle verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

Buna göre; Bölge Adliye Mahkemesince, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesi gereğince, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, ilk derece mahkemesince kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, yeniden esas hakkında karar verilmeksizin, para cezası yönünden ilk derece mahkemesi hüküm fıkrasının düzeltilmesi suretiyle verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nin 06.11.2017 tarih ve 2017/1367 E.-2017/2445 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca re'sen (BOZULMASINA), dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1039, Karar No: 2006/2518, Tarih: 03.05.2006

9. Ceza Dairesi 2006/1039 E., 2006/2518 K.

**9. Ceza Dairesi 2006/1039 E., 2006/2518 K.**

**- GÖREV**- 5235 S. ADLİ YARGI İLK DERECE MAHKEMELERİ İLE BÖLGE ADL... [ Madde 11 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 250 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 252 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 5 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

3713 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun 250. maddesinde yer almaması ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanunun göreve ilişkin 11. maddesi hükmü karşısında; davaya bakmanın Asliye Ceza Mahkemesinin görevine girdiği gözetilerek 5271 sayılı Yasanın 5 ve 252/1-g maddesi hükümleri ve suç tarihi de dikkate alınıp görevsizlik kararı verilmesi ve dosyanın görevli Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, C. Savcıları ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün (BOZULMASINA), 03.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.