muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8292, Karar No: 2012/7947, Tarih: 15.11.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/8292 E.  ,  2012/7947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve paydaşları tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava ve temyize konu 107 ada 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 71, 72, 73, 76, 77, 78, 79 ve 80 parsel sayılı yüzölçümleri tutanaklarında yazılı taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak ayrı ayrı davalılar adına tespit edilmiştir. Davacı ... ve paydaşları miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında Hazine dava konusu taşınmazların kayalık niteliğinde olan ve imar ihya edilmemiş kısımlarının Hazine adına tescili istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemece davacı ... ve paydaşlarının davalarının reddine, katılan davacı Hazine'nin davasının kısmen kabulüne, dava konusu 107 ada 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 71, 72, 73, 76, 77, 78, 79 ve 80 parsel sayılı taşınmazların kadastro tepitlerinin iptaline, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenen 13.8.2009 tarihli haritada b1, b2, b3, b4, b5, b6, b7, b8, b9, b10 ve b11 ile gösterilen bölümlerinin katılan davacı Hazine adına, a1, a2, a3, a4, a5, a6, a7, a8, a9, a10 ve a11 ile gösterilen bölümlerinin ayrı ayrı davalılar adına tapuya tesciline, karar verilmiş; hüküm, davalı ... ve paydaşları tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ve temyize konu taşınmazların uzman bilirkişiler tarafından düzenlenen 13.8.2009 tarihli haritada b1, b2, b3, b4, b5, b6, b7, b8, b9, b10 ve b11 ile gösterilen taşınmaz bölümleri üzerinde tespit gününde davalı tarafın zemini ekonomik amacına uygun olarak kullanmak koşuluyla iktisap sağlayan süreye ulaşan zilyetliklerinin bulunmadığı, davalı taraf yararına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşmediği, mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve kararda gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davalı ... ve paydaşlarının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile uzman bilirkişiler tarafından düzenlenen 13.8.2009 tarihli haritada b1, b2, b3, b4, b5, b6, b7, b8, b9, b10 ve b11 ile gösterilen taşınmaz bölümlerine ilişkin hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 4,00 TL harcın davalı ... ve paydaşlarından alınmasına,

2-Davalı ... ve paydaşlarının 107 ada 59, 61, 62 ve 64 parsel sayılı taşınmazlara yönelik temyiz inceleme isteklerine gelince;

2-Davalı ... ve paydaşlarının 107 ada 59, 61, 62 ve 64 parsel sayılı taşınmazlara yönelik temyiz inceleme isteklerine gelince;

Kadastro Hakimi infazı mümkün doğru sicil oluşturmak zorundadır. Mahkemece hüküm yerinde dava konusu 107 ada 59, 61, 62 ve 64 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitlerinin iptaline karar verildiği halde bu taşınmazlar hakkında tescil hükmü kurulmamış olması isabetsiz, davalılar ... Dardahanoğlu ve paydaşlarının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile 107 ada 59, 61, 62 ve 64 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili hükmün BOZULMASINA, 15.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2164, Karar No: 2010/8559, Tarih: 11.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/2164 E.  ,  2010/8559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 12 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 11.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28636, Karar No: 2015/30140, Tarih: 01.12.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/28636 E.  ,  2015/30140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

İcra mahkemesi kararının, Dairemizin 02.07.2015 tarih ve 2015/7970-18829 sayılı ilamı ile bozulduğu, bozma ilamından sonra taraflarca yapılmış bir karar düzeltme isteminin bulunmadığı, 20.08.2015 tarihli dilekçede ise herhangi bir karar düzeltme ifadesinin yer almadığı belirlenmiştir.

Taraflarca yapılmış bir karar düzeltme talebi var ise, mahkemece dosya içine konularak gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26035, Karar No: 2014/14231, Tarih: 21.05.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/26035 E.  ,  2014/14231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/50745

MAHKEMESİ : Ezine Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/11/2011

NUMARASI : 2010/12 (E) ve 2011/193 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanıkların, katılana ait evin eklentisindeki ahırda muhafaza altında bulundurulan küçük baş hayvanlarını çalmaktan ibaret eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesinde düzenlenen suça uyduğu gözetilmeden aynı kanunun 142/2-g maddesi uygulanmak suretiyle sanıklara fazla ceza tayin edilmesi,

2-Çanakkale ili Ezine ilçesi için olay tarihinde güneşin 07:31' de doğup, 18:27' de battığı, katılanın 26/10/2009 tarihli ifadesinde olay günü yani 23/1/2009 günü köyde düğün vardı, bu nedenle biz de düğüne gitmiştik, sabah yani 24/10/2009 günü hayvanlara yem vermek için ağıla gittim, sürgülü kapının açık olduğunu ve içeride bulunan 3 hayvanımın çalınmış olduğunu tespit ettim" şeklinde beyanda bulunduğu, sanık İlkay' ın 06/11/2009 tarihli ifadesinde "akşam ezanı sıraları P.. köyüne geldik, hava kararmıştı, mahallede herkesin lambaları yanıyordu..." demesi karşısında, suçun işlendiği zaman diliminin kesin olarak bilinmemesi nedeniyle “kuşkudan sanık yararlanır” kuralı uyarınca, hükmün gerekçesinde olayın gece gerçekleştiğine ilişkin deliller tartışılmadan eylemin gece gerçekleştiğinden bahisle 5237 sayılı TCK.nun 143. maddesi uygulanarak hüküm kurulması,

3-Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezası ile mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanıkların 5237 sayılı TCY.nın 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, ancak “kendi altsoyu” üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3.fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 21/05/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun, hırsızlık suçunun nitelendirilmesine ilişkin bozma görüşüne katılmıyorum.

Konumuzla ilgili 5237 sayılı TCK.nun 142/2-g maddesinde; büyükbaş veya küçükbaş hayvanların barınak yerlerinden çalınmasını hırsızlık suçunun nitelikli hali olarak düzenlenmiştir.

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 21/05/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun, hırsızlık suçunun nitelendirilmesine ilişkin bozma görüşüne katılmıyorum.

Konumuzla ilgili 5237 sayılı TCK.nun 142/2-g maddesinde; büyükbaş veya küçükbaş hayvanların barınak yerlerinden çalınmasını hırsızlık suçunun nitelikli hali olarak düzenlenmiştir.

Hayvanların barındığı "ahır" tabir edilen yerlerin, hayvanlara mahsus "barınak" yerlerinden olduğunda tartışma ve duraksama yoktur.Bu nedenle somut olayımızda, suça konu küçükbaş hayvanların ahırdan çalındığının anlaşılması karşısında; sanıkların eylemlerinin, başka bir koşul aranmaksızın TCK.nun 142/2-g maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğu ve yerel mahkemece de eylem bu şekilde nitelendirilerek hüküm kurulmuş olduğundan hırsızlık suçuna ilişkin bozma düşüncesinin yerinde olmadığını düşünmekteyim.

Konunun daha iyi anlaşılması için somut olayımızla ilgili 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b ve 142/2-g maddelelerinin uygulanma koşullarını örnek üzerinden değerlendirecek olursak; hırsızlık suçunun, evin/konutun veya binanın eklentisinde/müştemilatında olan barınak niteliğindeki ahırdan gerçekleştirilmesi halinde, eylem, hem 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesindeki, "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", hemde TCK.nun 142/2-g maddesindeki, "(2) Suçun; g) Barınak yerlerinde,...büyük veya küçük baş hayvan hakkında" işlenmesi suç tanımlarına uymaktadır. Başka bir ifadeyle sanığın eylemi, aynı anda her iki maddede öngörülen suçun unsurlarını/öğelerini birlikte gerçekleştirdiğinden her iki maddeki suçta oluşmaktadır. Bu durumda TCK.nun 142/2-g maddesi, 142/1-b maddesine göre (ceza süresinin fazla olması nedeniyle) daha nitelikli olduğu için, hemde daha özel düzenleme içerdiği için (ceza süreleri aynı olan fıkralardaki uygulamalar gibi) öncelikle uygulanması gerekmektedir. Bunun aksine, daha nitelikli olan maddeye göre değilde daha az ceza içeren maddeye göre uygulama yapılmasının mantıklı bir açıklaması olamayacağı gibi anılan 142. maddenin bir ve ikinci fıkralarının diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamaylada çelişki oluşturmaktadır.

Örneğin; devlet hastahanesinde sıra beklemekte olan bir kişinin üzerinden, para veya telefonunu çalan sanığın eylemi; TCK.nun 142/1-a, 142/1-b ve 142/2-b maddelerinde tanımlanan; "(1) Hırsızlık suçunun; a) Kime ait olursa olsun kamu kurum ve kuruluşlarında ... bulunan ...eşya hakkında", "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", "(2) Suçun; b) Elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle..." işlenmesi suçlarını oluşturmaktadır. Bu durumda TCK.nun 142/2-b maddesindeki ceza süresi, aynı yasanın 142/1. maddesinin (a) ve (b ) bentlerindeki ceza sürelerine göre daha fazla olması nedeniyle sanık hakkında bu madde uyarınca, yani TCK.nun 142/2-b maddesi uygulanarak hüküm kurulması gerekmektedir. Yerleşik uygulamada bu şekildedir. 5237 sayılı TCK.nun 142. maddesinin birinci ve ikinci maddelerinin diğer bentleriyle ilgili benzer durumlar içinde aynı yöntem izlenerek uygulanması gereken madde, fıkra ve bendi belirlenmektedir. Somut olayımızda bu yöntemin tersi bir uygulama biçimini benimsememizi gerektirecek bir hüküm ve zorunluluk yoktur.

Aslında sayın çoğunluğun görüşünde, eylemin neden TCK.nun 142/2-g kapsamında değerlendirilemeyeceğine ilişkin tartışılabilecek nitelikte açık ve gerekçeli bir görüş dile getirilmeyip, sadece sonuç olarak uygulama biçimini dile getiren anlatımla yetinildiği için, açıklanmayan gerekçeyi tartışma olanağı olmadığından bu konuda başka birşey yazmaya gerek görülmemiştir.

Ancak bazı hukukçular, TCK.nun 142/2-g maddesinin metnine dayanarak ileri sürdükleri görüşlerinde; maddenin düzenleniş amacının, büyükbaş veya küçükbaş hayvanların toplumsal hayatın olağan akışı içerisinde, korunaksız bırakılan veya bırakılma zorunluğunda kalınan hayvanlara mahsus "barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde" bulunan hayvanlara ilişkin olduğunu bu nedenle, ahır veya ağılın konutun veya binanın eklentisi veya müştemilatı durumunda olması halinde, korunaksız bırakılma durumu sözkonusu olmadığından eylemin, TCK.nun 142/2-g maddesi kapsamında değil, 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini dile getirmektedirler. Ancak anılan madde metnine göre; açıkta korunaksız bırakılan büyükbaş veya küçükbaş hayvanlara yönelik hırsızlık eylemlerinin TCK. nun 142/2- g maddesi kapsamında cezalandırılacağında kuşku ve duraksama bulunmamakla birlikte, madde metninde ifade edilen barınak yerlerinin (somut olayımızda olduğu gibi hayvanlara mahsus ahırın) korunaksız olması veya sayın çoğunluğun görüşünde ifade edildiği gibi, bina ve eklentisi ile irtibatının bulunmaması gerektiği biçiminde bir sonuca ulaşmak olanaklı değildir. Ayrıca böyle bir kabul, yukarıda kısaca arzettiğim anılan maddenin diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamaya aykırı olduğu gibi mantıksal çelişki de içermektedir.

Kısaca bu çelişkiye değinecek olursak; TCK.nun 142/2-g maddesinde büyükbaş ve küçükbaş hayvanlara yönelik hırsızlık suçu düzenlenmektedir. Madde metninde, hırsızlık suçunun, "Barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyük veya küçük baş hayvan hakkında" işlenmesi nitelekli hal olarak düzenlenmektedir. Şimdi madde metnini irdeleyecek olursak; açık yerlerde bulunan hayvanın çalınmasının bu madde kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacağı tartışmasızdır. Hayvanlara mahsus barınak yerlerinin ise çok çeşitli olduğu bilinmektedir. Örneğin, açık alanda etrafı tel örgü veya çitlerle kapalı üstü açık ve basit kapısı olan "ağıl" tabir edilen yerler barınak kabul edildiği gibi, sağlam bina şeklinde yapılan ve içerisinde çok sayıda hayvanın bulunduğu "ahır" tabir edilen yerlerde barınak sayılmaktadır. Vatandaş çoğu zaman hayvanlarını hırsızlık eylemlerine karşı veya başka tehlikelerden korumak için, "ahır" veya "ağıl" tabir edilen bu barınak yerlerini konutunun altına veya eklentisine yapmakta veya hayvanlarına mahsus çifliğin bir köşesinde konut yaparak hayvancılıkla geçimini sağlamaktadır.

Şimdi açık yerlerde bırakılan veya açık alanda korunaksız basit bir ağılda bulunan hayvanın korunması için, mağdur zahmet edip hiçbir önlem almadığı gibi, böyle bir yerden hırsızlık eyleminin gerçekleştirmek içinde yoğun bir suç işleme kastına da gerek olmadan basitçe gerçekleştirilebilen eylem, TCK.nun 142/2-g maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmesine karşın, mağdurun hayvanlarını korumak için, zahmet ve masraf edip çoğu zaman sağlam ve muhkem olarak yapmış olduğu ahırla yetinmeyip, gerekirse bizzat müdahale ederek koruma sağlamak için konutunun altına veya eklentisine yapmış olduğu barınaktan (ahır veya ağıldan), faalin, bütün bu koruma ve engelleri aşacak yoğun bir suç kastıyla gerçekleştirmiş olduğu hırsızlık eyleminin ise, anılan madde kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmemesi, kanaatimce açık bir çelişkidir.

Aksine böyle korunaklı bir yerden yapılan hırsızlık eyleminin, faailin suç işleme kastındaki yoğunluk gözetilerek, birinci duruma göre daha nitelikli olarak düzenlenmiş olsaydı belki daha doğru olurdu. Ancak 5237 sayılı yasada böyle bir düzenleme olmamakla birlikte, temel cezanın belirlenmesi sırasında aynı yasanın 61. maddesindeki kriterler gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulmasının, işin doğasına ve hakkaniyete daha uygun olacağı kanaatindeyim.

Aksine böyle korunaklı bir yerden yapılan hırsızlık eyleminin, faailin suç işleme kastındaki yoğunluk gözetilerek, birinci duruma göre daha nitelikli olarak düzenlenmiş olsaydı belki daha doğru olurdu. Ancak 5237 sayılı yasada böyle bir düzenleme olmamakla birlikte, temel cezanın belirlenmesi sırasında aynı yasanın 61. maddesindeki kriterler gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulmasının, işin doğasına ve hakkaniyete daha uygun olacağı kanaatindeyim.

Konumuzla ilgili 765 sayılı TCK.nun ilgili maddelerine göz atacak olursak; anılan TCK.nun 491/5. maddesinde " Mandıra, ağıl gibi hayvanata mahsus yerlerde bulunan yahut lüzumuna göre açık yerlerde veya kırlarda bırakılan ve haklarında 492 nci maddenin 9 uncu fıkrasının tatbiki mümkün olmıyan hayvanları bu yerden almak suretiyle işlenirse; cezası bir seneden beş seneye kadar hapistir." biçiminde düzenleme yapılmış, aynı yasanın 492/9. maddesinde ise, " Meskun bir hanenin doğrudan doğruya müştemilatından olan veya duvarla çevrilmiş bulunan yerlerindeki hayvan hakkında işlenirse; suçlu iki seneden beş seneye kadar hapsolunur." şeklinde düzenlemeyle hırsızlık eyleminin, konutun eklentisindeki hayvana yönelik gerçekleştirilmesi halini, açık yerlerde bırakılan hayvanlara yönelik hırsızlık eylemine göre daha nitelikli durum olarak kabul etmiştir. Bu düzenlemede görüşümüzü desteklemektedir.

Yukarıda arzetmeye çalıştığım nedenlerle, sayın çoğunluğun hırsızlık suçunun nitelendirmesine ilişkin bozma görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/1992, Karar No: 2023/4768, Tarih: 06.07.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/1992 E.  ,  2023/4768 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMELERİ : 1) Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı, mahkumiyet, beraat

... Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.11.2019 tarihli ve 2017/65 Esas, 2019/497 Karar sayılı kararı ile sanık ... ... hakkında katılan ...' ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca, beraat kararı verildiği, sanık müdafinin bu hükmü temyiz etmesinde hukuki yarar bulunmadığı tespit edilmiştir.

Sanık ... ... hakkında katılan ... ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan 5271 sayılı Kanun'un 231 ... maddesinin beşinci fıkrası uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı itiraza tabi olduğu anlaşıldığından inceleme dışı bırakılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının, sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs, sanık ... (Horik oğlu) hakkında katılana yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçuna azmettirme suçundan kurulan hükümlere yönelik aleyhe olan temyiz isteminden 13.12.2022 tarihli dilekçe ile vazgeçtiği tespit edilmiştir.

Sanıklar Mehmet ... ve ... hakkında katılan ...'ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından bozma üzerine kurulan hükümlerin ; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince sanık ... hakkında maktul ...'e yönelik kasten öldürme, katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından, kurulan hükümlere yönelik ise istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... Ağır Ceza Mahkemesinin 11.11.2019 tarihli ve 2017/65 Esas 2019/497 Karar sayılı kararıyla;

1. Sanıklar Mehmet ... ve ... hakkında katılan ...'ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan ayrı ayrı 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatlerine, karar verilmiştir.

2. Sanık ... hakkında ;

a. Maktul ...'e yönelik kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b.Katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. ... Ağır Ceza Mahkemesinin 11.11.2019 tarihli ve 2017/65 Esas 2019/497 Karar sayılı kararının sanıklar ..., Mehmet ... ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 23.12.2021 tarihli ve 2020/3693 Esas, 2021/15273 Karar sayılı kararı ile ;

"Sanık Horik oğlu ... (1961doğumlu) hakkında maktul ...'e yönelik kasten öldürmeye azmettirme, katılan ...'a yönelik öldürmeye teşebbüse azmettirme, katılanlar ..., ..., ... ve Mehmet ... 'ye yönelik kasten yaralamaya azmettirme; sanık ... hakkında maktul ...'e yönelik kasten öldürme, katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs, katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten yaralama; sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçlarından ilk defa 11.11.2019 tarihinde hüküm kurulduğu, kurulan hükümlerin karar tarihi itibariyle 5271 sayılı Kanun'un 272 ... maddesi uyarınca istinaf kanun yoluna tabi olduğu ve istinaf incelemesi yapılmaksızın Dairemize temyiz incelemesi için gelmiş olduğunun anlaşılması karşısında, mercide yanılma nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 264 üncü maddesinin birinci fıkrası gözetilerek belirtilen hükümlerle ilgili olarak katılanlar vekili ve sanık ... müdafiinin istemlerinin istinaf olarak kabulüyle, esası incelenmeyen dosyanın, istinaf incelemesi yapılması için yetkili ve görevli Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,