muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1940, Karar No: 2015/2857, Tarih: 23.03.2015

alacağın tahsiline hükmedilmiştir. Bozma ilamında belirtilen ve davalı tarafından keşide edilen, 07.04.2011 tarihli ihtarname, davacılara 13.04.2011 tarihinde tebliğ edilmiştir. Bu tarihten sonra sözleşmede belirlenen bir aylık makul süre 13.05.2011 tarihinde dolmakta olup davalı kiracı bu tarihe kadar olan kira parasından sorumludur. Bundan ayrı yine dosya kapsamından davalı kiracının 30.04.2011 tarihine kadar ki kira bedelini davacılara ödediği anlaşılmaktadır. O halde davalı kiracının sorumlu olduğu makul süre kirası 30.04.2011 tarihi ile 13.05.2011 tarihleri arası 13 günlük kira parası iken bozmaya uyulduğu halde yazılı şekilde iki aylık makul süre kirasına hükmedilmesi doğru değildir. Ayrıca Dairemizin karar düzeltme ilamında davalı kiracının kiralananın giriş bölümünü betonladığı, asma tavan yaptırdığı ve spot lambalar takarak kiralananın değerini arttırdığı, bunun faydalı masraf olup olmadığı, davacıların bu tadilatlardan dolayı zenginleşip zenginleşmediği belirlenip sonucuna göre hor kullanma tazminatına hükmedilmesi belirtildiği halde mahkemece alınan bilirkişi raporunda sadece betonlamadan bahsedilmiş, asma tavan ve spot lambalar hakkında hiçbir değerlendirme yapılmamıştır. Bu durumda bilirkişilerden ek rapor alınarak davalı kiracı tarafından yapıldığı anlaşılan bu kalem masrafların zorunlu ve faydalı masraf olup olmadığı kiraya verenin bu kısım tadilatlardan dolayı zenginleşip zenginleşmediği, tazminattan indirilmesi gerekip gerekmediği üzerinde durulup sonucuna göre karar vermek gerekirken yazılı şekilde eksik araştırmayla karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 23.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23536, Karar No: 2014/20283, Tarih: 10.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/23536 E.  ,  2014/20283 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/157543

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/04/2012

NUMARASI : 2011/20 (E) ve 2012/136 (K)

SANIK : H.. E.., H.. E.., M.. B.., E.. M..

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Şikayetçinin Yapı Kredi Bankası Tekirdağ şubesinde bulunan hesabından sanık E..M.. adına kayıtlı telefon hattına tahsis edilmiş olan IP numarası kullanılarak C.. G..’ın hesabına havale edilen paraların Pos cihazlarından alışverişte kullanıldığının iddia edilmesine göre, söz konusu cihaz sahiplerinin tespit edilerek tanık sıfatıyla dinlenerek o tarihlerde C.. G.. adına kayıtlı kartla alışveriş yapan şahıs veya şahısların sanıklar olup olmadığı sorularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin istem gibi BOZULMASINA, 10/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5831, Karar No: 2014/19057, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5831 E.  ,  2014/19057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2013/87-2013/471

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işyerinde yıllardan beri uygulanmakta olan yüzde/puan usulü ücretlendirme sisteminin kaldırıldığını, tek taraflı yapılan bu değişikliğin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 ve 62. maddelerine aykırı olduğunu, müvekkilinin yüzde/puan sistemi ile daha iyi gelir elde etmesi ve teklif edilen ücretin düşük olması sebebiyle değişiklik önerisini kabul etmemesi üzerine iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, işyerinde yıllardan beri iki farklı ücret sistemi uygulandığını, çalışanların aylık maktu ücrete tabi çalışanlar ve yüzde/puan usulü ücrete tabi çalışanlar olarak ikiye ayrıldığını, 12.12.2011 tarihinde davalı işverene müracaat eden O. Sendikasına üye olan ve maktu ücrete tabi çalışan 106 işçinin bu durumdan yakındığını, bunun üzerine üniversitelerin ilgili bölümlerinde uzman kişilerden rapor hazırlatıldığını, 2011 Aralık ayında “Ücret Yönetimi Sistemi – Stratejik Yönetim ve Hukuksal Bakış Açısıyla Analiz” isimli raporun düzenlendiğini, bu raporun savunmaların esasını oluşturduğunu, değişiklik teklifinin işyerinde çalışan herkese teklif edildiğini, bunun 494 kişi olduğunu, bu kişilerden 238'nin O. Sendikası üyesi, 256'sının sendika üyesi olmadığını, 494 işçiden 429'unun teklifi kabul ettiğini, kabul oranının yüzde 86,84 olduğunu, feshin geçerli sebebe dayandığını, değişiklikle birlikte davacıya bireysel emeklilik, sağlık sigortası, yılda dört ikramiye, sosyal yardım gibi toplu iş sözleşmesi yardımlarının da ödeneceğini, maaşların aslında düşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 150,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/23847, Karar No: 2008/1752, Tarih: 11.02.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/23847 E.  ,  2008/1752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, ... ile davalı ...B vs aralarındaki tespit davası hakkında Giresun Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 20.9.2007 günlü ve 42-536 sayılı hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Uyuşmazlık konusu döneme ait sürelerde davacının hangi saatlerde derse girdiğini gösterir (23.03.1994 ile 2005 yılı Ocak ayları arasındaki davacının haftanın hangi günlerinde, ve hangi saatlerde derse girdiğini gösterir ayrıntılı ders proğramı) ders proğramlarının Halk Eğitim Merkezi ve Akşam Sanat Okul Müdürlüğün’den temin edilerek dosya içersine konulduktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalli mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.02.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5330, Karar No: 2013/1945, Tarih: 18.03.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/5330 E.  ,  2013/1945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

2004-2008 tarihlerinde ... köyü muhtarı olarak görev yapan sanığın köyün gelirlerinden elde ettiği paraları köy için harcamayarak 13.844 TL'yi zimmetine geçirdiği iddiası ile açılan dava sırasında 13/12/2009 tarihinde Naip Hakim tarafından yapılan keşiften sonra 15/09/2010 tarihinde Sayıştay emekli uzman denetçilerinden alınan raporda köyün gelirinin 22.765 TL, giderinin 19.381 TL olarak belirlendiği ve 3.384 TL açık olduğunun tespit edildiği, açık olarak tespit edilen bu miktarla ilgili olarak herhangi bir harcama belgesinin ibraz edilmediği, böylece yüklenen suçun tüm unsurlarının oluşmasına rağmen, daha önce savunmada adları geçmeyen ve raporda belirtilen açık miktarı yönünden dinletilen ... ile ... adlı tanıkların dosya kapsamına uygun düşmeyen beyanlarına itibar edilerek yazılı şekilde beraet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/512, Karar No: 2016/10196, Tarih: 21.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/512 E.  ,  2016/10196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... ve dahili davalı Bakanlık avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı; 01/05/2007- 31/01/2012 tarihleri arasında son olarak net 1179,00 TL ücret karşılığında davalılardan ... bünyesinde terzi sıfatıyla servis sorumlusu olarak çalıştığını, emeklilik nedeniyle işten ayrıldığını; çalışma süresince değişik dönemlerde ihaleleri alan diğer davalı şirketlerin alt işveren sıfatı ile davacıya karşı kendi dönemleriyle sorumlu olduklarını iddia ederek kıdem tazminatı ve yıllık izin alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı ....; davacının 06/07/2007-31/10/2007, 01/05/2010- 30/04/2011, 07/05/2011-12/05/2011, 13/05/2011- 17/05/2011 tarihleri arasında davalı şirkette çalıştığını, ihale alan şirket olduğunu, ... ile aralarında gerçek anlamda asıl işveren-alt işveren ilişkisi olmadığını, işçiler üzerinde herhangi bir yönetim hakkı olmadığını ve herhangi bir sorumluluğu bulunmadığını savunarak husumet itirazında ve zamanaşımı itirazında bulunmuş; esasa ilişkin olarak da ihale alan diğer şirketler ile aralarında herhangi bir bağlantı olmadığını, husumet itirazlarının reddi halinde de müvekkilin sadece kendi ihale dönemiyle sınırlı olarak sorumlu olduğunu, davacının kıdem tazminatını hak etmediğini ve sorumlu oldukları dönemler açısından davacının yıllık izinlerini kullandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ....; davacının 01/08/2008-30/04/2009 tarihleri arasında davalı adına sigortalı olarak çalıştığını, ihale alan şirket olduğunu, ... ile aralarında gerçek anlamda asıl işveren-alt işveren ilişkisi olmadığını, işçiler üzerinde herhangi bir yönetim hakkı olmadığını ve herhangi bir sorumluluğu bulunmadığını savunarak husumet itirazında ve zamanaşımı itirazında bulunmuş; esasa ilişkin olarak da ihale alan diğer davalı şirketler ile aralarında bağlantı olmadığını, husumet itirazlarının reddi halinde de sadece kendi ihale dönemiyle sınırlı olarak sorumlu olduğunu, davacının kıdem tazminatını hak etmediğini ve sorumlu oldukları dönemler açısından davacının şirket bünyesinde bir yılı doldurmadığı için yıllık izine hak kazanmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ....; davacının 01/05/2009-30/04/2010 tarihleri arasında davalı adına sigortalı olarak çalıştığını, ihale alan şirket olduğunu, ... ile aralarında gerçek anlamda asıl işveren-alt işveren ilişkisi olmadığını, işçiler üzerinde herhangi bir yönetim hakkı olmadığını ve herhangi bir sorumluluğu bulunmadığını savunarak husumet itirazında ve zamanaşımı itirazında bulunmuş; esasa ilişkin olarak da ihale alan diğer davalı şirketler ile aralarında herhangi bir bağlantı olmadığını, husumet itirazlarının reddi halinde de sadece kendi ihale dönemiyle sınırlı olarak sorumlu olduğunu, davacının kıdem tazminatını hak etmediğini ve sorumlu oldukları dönemler açısından davacının yıllık iznini kullandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ....; ihale alan şirket olduğunu ... ile aralarında gerçek anlamda asıl işveren-alt işveren ilişkisi olmadığını, işçiler üzerinde herhangi emir talimat verme veya yönetim hakkı olmadığını ve herhangi bir sorumluluğu bulunmadığını savunarak husumet itirazında bulunmuş, davacının 01/05/2011-31/01/2012 tarihleri arasında davalı adına sigortalı olarak çalıştığını, davacının son brüt ücretinin 1284,75TL olduğunu, davacının şirket bünyesinde bir yılı doldurmadığı için yıllık izine hak kazanmadığını, ihale alan diğer davalı şirketler ile davalının herhangi bir bağlantısı olmadığını, husumet itirazlarının reddi halinde de sadece kendi ihale dönemiyle sınırlı olarak sorumlu olduğunu, davacının kıdem tazminatını hak etmediğini ve sorumlu oldukları dönemler açısından davacının yıllık izne hak kazanmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Dahili Davalı ...; davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiğini, davacının hizmet alımı kapsamında çalıştığını, işverenlerin diğer davalı şirketler olduğunu, yönetim hakkının tamamen davalı şirketlerde olduğunu, davanın kendilerine yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Çağ şirketine usulüne uygun tebligat yapılmış, ancak davaya herhangi bir cevap sunmadıkları görülmüştür.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı ..., davalı Hazar şirketi ve davalı Bakanlık temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Davacının davalı şirketler ve ... aleyhine dava açtığı, yargılama sırasında ...’nün ...’na değil ...’na bağlı olduğunun tespiti üzerine davacının 05/08/2014 tarihli dilekçesi ile davayı . ...’na yönelttiği, davacı vekilinin bu işleminin HMK’nin 124/3. Maddesi kapsamında husumet tevcihindeki yanılgıyı düzeltme olup yapılan işlemde bir usulsüzlük bulunmadığı, ancak mahkemece husumet tevcih dilekçesinin davalı Bakanlığa dahili davalı şeklinde tebliğ edilmesinin sonuca etkisinin olmadığı anlaşılmıştır.

2-HMK 298/2. Maddesi, gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağını emretmiştir. Somut uyuşmazlıkta mahkemece hükmün esasını teşkil eden ve duruşmada tefhim edilen hüküm özetinde, hüküm altına alınan kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacaklarına faiz yürütülmediği halde infaza konu gerekçeli kararın hüküm sonucunda, kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacaklarına faiz yürütülerek hüküm özeti ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. Bu çelişki, başlı başına bir bozma sebebidir.

3-Kabule göre de, yıllık ücretli izin alacağına yasal faiz yerine mevduat faizi yürütülmesi hatalıdır.

4-Ayrıca, Harçlar Kanunu’nun 13/c maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu tartışmasız olan davalı . ...’na harç yükletilmesi de isabetsizdir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle HMK’nin 298/2. Maddesine aykırı şekilde çelişkili hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalıların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.