muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14066, Karar No: 2024/1492, Tarih: 06.03.2024

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, sanığın atılı suçu işlediğine dair somut delil bulunmadığına, sanık lehine haksız tahrik koşullarının oluştuğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Katılan ile tanık ... isimli kişinin husumetli oldukları, sanık ile katılan arasında dosyaya yansıyan bir husumetin bulunmadığı, sanığın tanık ...'nin kiracısı olduğu, katılanın ... isimli kişinin talimatları doğrultusunda sanık ... ve inceleme dışı sanık ... tarafından dövüldüğünü beyan etmişse de, yaralanmanın basit bir yaralanma olmayışı, bu itibarla dayak yiyen kişinin yürüyüşünde, duruşunda farklılıklar olabileceği gibi, burnu kanayan kişinin en azından bir eli ile burnundaki kanı tutmasının olağan akışa uygun kabul edilmesi karşısında, kamera kayıtları incelendiğinde katılanın böyle bir hareketinin olmadığı, normal bir şekilde aracına doğru yürüdüğü, tanık ...'nin isimli iş yerine girdiğine dair görüntü kaydı bulunmadığının anlaşılması karşısınnda, katılanda meydana gelen yaralanmanın sanığın eylemi sonucu oluştuğuna dair her türlü şüpheden uzak, kesin, somut ve inandırıcı delil elde edilmediğinden, sanığın beraatine karar verilmiştir.

2. Sanık savunmaları, katılanın beyanları, tanıkların anlatımları, Alanya Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 19.02.2020 tarihli adli muayene raporu, teşhis tutanağı, görüntü çözüm tutanakları, nüfus ve adli sicil kayıtları, tutanaklar ve diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Katılan ... ile tanık ... Arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, katılanın tanık hakkındaki şikayetlerinden vazgeçmesi hususunda sanık ... ve inceleme dışı sanık ... tarafından uyarıldığının iddia edildiği ancak katılanın şikayetinden vazgeçmediği, bunun üzerine katılanın, tanık ...'nin işlettiği petrol istasyonuna çağrıldığı, burada sanık ... ve inceleme dışı sanık ...'in fikir

ve eylem birliği içerisinde iştirak halinde elleriyle vurarak basit tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek ve vücudundaki kemik kırıklarının ... fonksiyonlarına ikinci derecede etki edebilecek şekilde yaraladıkları kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

ve eylem birliği içerisinde iştirak halinde elleriyle vurarak basit tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek ve vücudundaki kemik kırıklarının ... fonksiyonlarına ikinci derecede etki edebilecek şekilde yaraladıkları kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, katılanın beyanı ve adli muayene raporunun içeriği karşısında, eylemin sanık ve hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan Rasim tarafından birlikte gerçekleştirildiğinin saptandığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, katılandan sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 12.01.2022 tarihli ve 2021/2852 Esas, 2022/65 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Alanya 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2991, Karar No: 2020/3119, Tarih: 01.12.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/2991 E.  ,  2020/3119 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... vs. ile davalılar ... vs. arasındaki davadan dolayı ... Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 19.02.2020 gün ve 2018/1 E.-2020/347 K. sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptâli ve tescil istemine ilişkin olup, mahkemece dava konusu taşınmazların tapularının iptâli ve davacı adına tesciline dair verilen 09.02.2020 tarihli karar, davalı ... vekili tarafından adli yardım isteminde bulunulmak suretiyle temyiz edilmiştir.

Davalı ... vekilinin adli yardım talebi kanun yoluna başvuru sırasında istenildiğinden 6100 sayılı HMK'nın 336/3. maddesi uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı HMK'nın 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddeleri göre adli yardımın şartları "ödeme gücünden yoksun olma" ve "talebin açıkca dayanaktan yoksun olmaması"dır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (madde 334/1). Adli yardım talebinde bulunan kimsenin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir (madde 336/2). Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Somut olay incelendiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalı ... vekilince davalının temyiz harcını ödeme gücünden yoksun olduğu ve adli yardım koşullarının oluştuğunu kanıtlayacak yeterli delil sunulmadığı ve davalı üzerinde kayıtlı taşınmazların miktarı ile bunlardan elde edebileceği gelirler dikkate alındığında ödeme gücünden yoksun olma koşulunun gerçekleşmemiş olması sebebiyle adli yardım isteminin kabulü mümkün görülmemiş, reddi gerekmiştir.

6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK'nın 434/III. maddesinde temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamının ödeneceği, bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa kararı veren hakim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek 7 günlük kesin süre içinde tamamlanması gerektiği, aksi halde temyizden vazgeçmeşi sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirileceği, verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verileceği düzenlenmiştir. Adli yardım talebinin reddine dair Yargıtay kararının kesinleşmesi halinde davalı ...'ın temyiz itirazlarının incelenebilmesi için HUMK'nın 434/III. maddesine göre işlem yapılarak temyiz ve harçlarının tamamlatılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Davalı ...'ın adli yardım talebinin reddine,

Kararın davalı ... vekiline tebliğine,

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Davalı ...'ın adli yardım talebinin reddine,

Kararın davalı ... vekiline tebliğine,

HMK'nın 6459 sayılı Yasa'yla değişik 337/2 maddesi uyarınca bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edilebileceğine,

İtiraz dilekçesi verilmesi halinde dosyanın HMK'nın 6459 sayılı Yasa'yla değişik 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli Yargıtay 16. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmek üzere Başkanlığımıza gönderilmesi,

Kararın kesinleşmesi halinde temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılması için 6100 sayılı HMK'nın 366. maddesi yollamasıyla uygulanması gereken aynı yasanın 344. maddesi uyarınca işlem yapılmasına,

Gerekli işlemlerin tamamlandıktan sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın Batman 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4007, Karar No: 2020/1984, Tarih: 24.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4007 E.  ,  2020/1984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 17/04/2018 tarih ve 2012/214 E- 2018/131 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 04/07/2019 tarih ve 2018/1355 E- 2019/751 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili Prof. Dr. ... ile Dr. ...'in, seri kitaplar kapsamında "Obstetrik ve Jinekoloji Soruları" adı ile TUS sınavına yönelik kitap hazırladıklarını, kitabın ilk olarak Sağlık Vakfı Yayınlarından, daha sonra Nobel Tıp Kitabevi Yayınlarından çıktığı, Nobel Tıp Kitapevi tarafından müvekkile yapılan ödemelere ilişkin belgelerin ekte sunulduğunu, 2003'ten itibaren ise kitabın TUSDATA Yayınları ve yan kuruluşu olan Klinisyen Yayınlarından çıktığını, ancak bu kitap dolayısıyla anılan şirket tarafından müvekkiline hiçbir telif ödemesi yapılmadığını, kitabın 2012 yılı satış fiyatının 100 TL olduğunu, her baskının 6.000 adet olduğundan hareketle 3.000.000 TL üzerinden telif hakkı talep ettiklerini, FSEK 68. maddesi gereğince şimdilik 20.000 TL tazminatın tahsilini istediklerini, editör olarak davacı ile dava dışı Dr. ...’in ortak telif hakkı sahibi olduklarını, davacının eşinin söz konusu dava ile hiçbir ilgisinin olmadığını, şirket ortaklığından ayrılma nedeniyle yapılan hisse devrinin telif haklarını kapsamadığını, davalının davacıya ait hakların kendilerine devredildiğine dair belge sunamadığını ileri sürerek, 30.12.2015 havale tarihli ıslah dilekçesi ile 52.317,75 TL telif alacağının, haksız fiil tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 1997 yılında yapılan sözleşmelerle davacıya ve dava dışı ...’e devredilen mali hakların, davacı tarafından davalı tarafa usulüne uygun olarak devredildiğini gösterir nitelikte herhangi bir sözleşmenin de bulunmadığı, 2005 yılında hisseler satılırken alınan bedele kitapların telif haklarının dahil olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 1997 yılında yapılan sözleşmelerle davacıya ve dava dışı ...’e devredilen mali hakların, davacı tarafından davalı tarafa usulüne uygun olarak devredildiğini gösterir nitelikte herhangi bir sözleşmenin de bulunmadığı, 2005 yılında hisseler satılırken alınan bedele kitapların telif haklarının dahil olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, davanın açılış tarihi olan 2012 yılına kadar sessiz kaldığı, davalıya bir ihtar göndermediği gibi herhangi bir hak talebinde de bulunmadığı, bu kadar uzun süre sessiz kaldıktan ve karşı tarafta artık dava açmayacağına dair güven oluşturduktan sonra, işbu davayı açarak eser sahipliğine dayalı telif haklarını talep etmesinin, Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesinde düzenlenen dürüstlük kuralına aykırı olduğu, dolayısıyla davacının sessiz kalma suretiyle hak kaybına uğradığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf itirazlarının kabulüyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 24/02/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9701, Karar No: 2016/7792, Tarih: 01.09.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/9701 E.  ,  2016/7792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : HASILAT KİRASI SÖZLEŞMESİNDEN KAYNAKLANAN

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava; yarıcılık sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 16.01.2016 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 26.02.2016 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2016 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 13. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 11.4.2015 tarihinde yürürlüğe giren, Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın 13.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 01.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1271, Karar No: 2013/4879, Tarih: 28.03.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/1271 E.  ,  2013/4879 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, ...'in sahibi olduğu işyerinde 15/10/1981 tarihinde işe başladığını sigortasının 1983 yılından itibaren yatırıldığını, 1998 yılında işyerinin vergi kaydının ... Et ve Et Mamülleri Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. olarak devam ettiğini her iki işyerinin aynı yerde faaliyet gösterdiğini, ortaklarının da aynı olduğunu davalıya ait işyerinde pastırma ustabaşısı olarak çalıştığını 2009 yılı Mart ayı içerisinde davalının işyerinde kalp krizi geçirip anjiyo tedavisi yapıldığını bu sebeple yerine başka bir usta başının alındığını ve davalı ...'in "sen git daha sonra gel" dediğini, 5 Nisan 2009 tarihinde iş akdinin ... ve ... ... tarafından feshedildiğini belirterek kıdem ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının kendisinin işten ayrıldığını, izinlerini kullanıp, resmi tatillerde ve bayramlarda çalışmadığını, emekli olduktan sonra kendisine toplam ../..

2013/1271-4879 S.2

40.050,00 TL ödeme yapıldığını, davacının işvereni geçmişe yönelik ibra ettiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme, davacının işverenden aldığı paraların mahsubundan sonra geri kalan kısmı gösteren ve bilirkişi raporunda "2. Seçenek" olarak gösterilen kısmın kabulü gerektiği, davacı "İbraname"de ödenen paranın üzerinde oynama yapıldığı iddiasında bulunmuş ise de bu oynama iddiasını ispatlayamadığı, ...'in müstakilen işlettiği işletmeyi 1998 yılında Limited Şirket haline getirdiği ve davanın 10 yıl sonra açıldığı görülmekle ...' in bu tarihten önceki dönemlere ait borcu zamanaşımına uğradığından bu davalıya yönelik davanın reddine, alacaklardan davalı Limited Şirketinin sorumlu olduğuna karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ıncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 inci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır. Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin

../..

2013/1271-4879 S.3

hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur.

1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ıncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır.

Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacı davalı işyerinde 1983 yılından 2009 yılına kadar aralıksız çalıştığını iddia etmiştir.

Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacı davalı işyerinde 1983 yılından 2009 yılına kadar aralıksız çalıştığını iddia etmiştir.

Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre işyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi halinde, bu işlem de bir tür işyeri devridir. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır.

Davamızda yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında ...’in 1998 yılında işletmeyi şirket haline dönüştürdüğünden davalı işyerinde işyeri devri olduğu tartışmasızdır. Davacının şahıs yanında geçen tüm çalışmasından kaynaklanan yılık izin ve ihbar tazminatı

../..

2013/1271-4879 S.4

hariç zamanaşımına uğramayan diğer alacaklardan devirden itibaren 2 yıllık süre boyunca şahsın sorumlu tutulması gerekir. Kıdem tazminatı açısından ise böyle bir sınırlama olmaksızın sorumlu olduğunun göz önüne alınması gerekecektir.

İşletmenin limited şirketine dönüştüğü 1998 yılından fesih tarihine kadar olan çalışma dönemi açısından ise; Davacının şirketin içinin boşaltılmış olduğu iddiası karşısında her ne kadar davacının işvereni limited şirketi olarak gösterilmiş olsa bile Sosyal Güvenlik Kurumuna müzekkere yazılarak ...’in aynı adreste kendi adına aynı iş konusunda faaliyet gösteren bir ticari faaliyetinin olup olmadığının araştırılması çıkan sonuca göre ...’in aynı işi yaptığına dair bir delilin tespit edilememesi durumunda bu dönemle ilgili şimdiki gibi, eğer ...’in aynı işi kendi adına da yaptığının tespit edilmesi durumunda ise işçilik alacaklarının tümünden davalı ... ve şirketin müşterek ve müteselsil sorumlu tutulması gerecektir.

Mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.