muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5838, Karar No: 2014/19064, Tarih: 24.06.2014

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 1.573,55 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7189, Karar No: 2011/461, Tarih: 20.01.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/7189 E.  ,  2011/461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Sincan Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.11.2008 tarih ve 2008/100 - 2008/210 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl ve birleşen davalarda davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl ve birleşen davalarda davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatifin ilk girişte bir ortaklık payına sahipken zaman içerisinde ortaklık payının dörde çıktığını, 16.01.2000 tarihine kadar yapılan genel kurullarına çağrılan davacının bu tarihten sonraki genel kurullara çağrılmaması üzerine hisse durumunu gösterir belgenin gönderilmesini ihtarname ile davalı kooperatiften istediğini, ancak, bu isteme olumlu yanıt alamadığını ileri sürerek, davalı kooperatifte 4 adet ortaklık payının bulunduğunun tespitine ve bu ortaklıklarla ilgili olarak ortaklık payı belgesi verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan kooperatif ve ...vekilleri ile ..., davanın reddini istemiş, diğer davalı davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, iddia, benimsenen bilirkişi raporları ve dosya kapsamına göre, davalı kooperatif kayıtlarına göre davacının beş adet ortaklık edindiği, davacının üyeliğe kabulü yönünde yazılı başvurusu tespit edilmese de, yönetim kurulu kararları ile ortaklık payı edindiği, davacının davalı kooperatife ortak olduğuna ilişkin yönetim kurulu kararları yanında, bu ortaklıklarını devrettiğine ilişkin yönetim kurulu kararları da bulunduğu, alınan tüm bu kararların altında yönetim kurulu üyelerinin imzasının olduğu, bu suretle 20.07.1999 tarihi itibari ile davacının kooperatifte hissesinin kalmadığı, aidat ödemelerinin tetkikinde ise,

20.07.1999 tarihi itibari ile davacının aidat ödediği mevcut bir üyeliğinin sözkonusu olmadığı, dava konusu olan üyeliğe kabul ve devir muamelelerinin tam olarak yasa ve anasözleşmeye uygun biçimde yapılmadığı kabul edilmekle birlikte, her iki işleminde aynı biçimde gerçekleştirilmesi, davacının 14.01.1998 tarihli devir esnasında kooperatif müdürü olması, diğer devirlerden kısa bir süre önce ya da sonra yine davalı kooperatifte kooperatif müdürü olması nazara alındığında, üyelik devirlerinden haberdar olduğunun (ve bu devirlere rızasının bulunduğunun) kabulü gerektiği, öte yandan, devir ettiği üyeliklere ilişkin aidat ödemesi yapmaması ile birlikte, devir tarihinden itibaren devralan üyenin aidat ödemeye başlaması, istifa edilen üyeliklere ilişkin kayıtlarda davacı ödemesine rastlanmaması hususları da dikkate alındığında, davacının, dava tarihi itibari ile davalı kooperatifte üyeliğinin kalmadığı gerekçesiyle davalarının reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davalarda davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davalarda davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl ve birleşen davalarda davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 21,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2175, Karar No: 2018/4417, Tarih: 13.11.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/2175 E.  ,  2018/4417 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asıl ve birleşen dosya davacısı ... ile asıl ve birleşen dosya davalıları ... vs. arasındaki davadan dolayı ... 3. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 05.12.2017 gün ve 2017/153-271 sayılı bozmaya uyularak hüküm davacı ile davalı ... tarafından temyiz edilmiş davacı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde taraf vekilleri yapılan tebligata rağmen gelmediklerinden incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleşen dava eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedelinin tahsili istemine yönelik olup mahkemece asıl ve birleşen davanın kabulüne dair verilen hükmün davacı vekili, asıl davanın davalıları ... ile ... vekili ile birleşen davanın davalısı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm asıl ve birleşen davada yükleniciden alacağını temlik alan davacı vekili ile davalı ... tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmiştir.

Davanın karara bağlanmasından sonra davalı ... tarafından 02.02.2018 tarihli . temyiz dilekçesinde hiçbir gelirinin olmadığı, malvarlığının haciz altında olduğunu, taahhüdü ihlal suçundan dolayı cezası olduğu için mahkemeyi takip edemediğini cezanın kalktığında ise savunma . hakkının sona erdiğini beyan ederek adli yardım talepli olarak hükmü temyiz ettiğini belirtmiş, ancak temyiz harç ve giderlerinin yatırılmamış olduğu anlaşılmıştır.

Adli yardım talebi kanun yoluna başvuru sırasında istendiğinden, HMK'nın 336/3. maddesi uyarınca inceleme görevi Dairemize aittir.

Adli yardım 6100 sayılı HMK'nın 334. ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddeye göre adli yardımın şartları "ödeme gücünden yoksun olma" ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmaması"dır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1). Adli yardım talebinde bulunan kimsenin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir (m. 336/2). Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı « bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Somut olay incelendiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalı ... ... temyiz harcının ödeme gücünden yoksun olduğunu ve adli yardım koşullarının oluştuğunu kanıtlayacak soyut beyandan başka bir delil sunulmadığından, adli yardım talebinin reddi gerekmiştir.

6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanması gereken 1086 sayılı

Somut olay incelendiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalı ... ... temyiz harcının ödeme gücünden yoksun olduğunu ve adli yardım koşullarının oluştuğunu kanıtlayacak soyut beyandan başka bir delil sunulmadığından, adli yardım talebinin reddi gerekmiştir.

6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanması gereken 1086 sayılı

HUMK'nın 434/III. maddesinde temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamının ödeneceği, bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa kararı veren hakim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek 7 günlük kesin süre içinde tamamlanması gerektiği, aksi halde temyizden vazgeçmeşi sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirileceği, verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verileceği düzenlenmiştir. Adli yardım talebinin reddine dair Yargıtay kararının kesinleşmesi halinde davalı ...’ın temyiz itirazlarının incelenebilmesi için HUMK'nın 434/III. maddesine göre işlem yapılarak temyiz ve harçlarının tamamlatılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Davalı ...’ın adli yardım talebinin reddine,

Kararın davalı ...’a tebliğine,

HMK'mn 6459 sayılı Yasa’yla değişik 337/2 maddesi uyarınca bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edilebileceğine,

İtiraz dilekçesi verilmesi halinde dosyanın HMK'mn 6459 sayılı Yasa'yla değişik 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli Yargıtay 16. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmek üzere Başkanlığımıza gönderilmesi,

İtiraz edilmemesi yada adli yardım isteminin reddine dair itirazın reddedilmesi durumunda kabul kararının temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılması için 6100 sayılı HMK'mn geçici 3. maddesinin yollamasıyla uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK'nın 434/III. maddesi uyarınca işlem yapılarak dosyanın Dairemize gönderilmesi için mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10615, Karar No: 2023/11216, Tarih: 14.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/10615 E.  ,  2023/11216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/135 E., 2023/288 K.

KARAR : Kısmen Kabulüne

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen kurum işleminin iptali ile tespit davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalı SGK vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, 19.04.1990 - 17.11.2017 tarihleri arasında ... Odasında kaydının bulunduğunu, şeker pancarı, tütün ve yağlı tohum ekimi yaparak çiftçilik ile uğraştığını, 15.09.1994 - 13.10.2017 tarihleri arasındaki sigorta primlerini kesintisiz olarak Kuruma yatırdığını, ancak Kurum denetmeni tarafından yapılan soruşturma ile oda kayıtlarının usulüne uygun tutulmadığı gerekçesiyle 30.04.2014 tarihi itibariyle sigortalılığının ve primlerinin geçmişe yönelik olarak iptal edildiğini, ödenen primlerin 10.338,60 TL fazla ödeme olarak gösterildiğini, Kurum işleminin yasaya ve iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürerek, aksi Kurum işleminin iptali ile davacının 10.04.2014 tarihinden itibaren, son prim ödeme tarihine kadar, fazlalık primler de göz önüne alınarak 4/b kapsamında zorunlu Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine ve bu sürelerin sigortalı sürelerine eklenmesine karar verilmesini istemiş; 25.01.2021 günlü celsedeki beyanında, taleplerinin 01.05.2014-30.04.2015 tarihleri arası olduğunu, ihya ile tüm primleri ödediklerini, herhangi bir prim borcunun kalmadığını, dava açılmasına Kurum sebebiyet verdiğinden yargılama gideri ve avukatlık ücretinin Kuruma yükletilmesini, davacının son prim ödeme günü dahil 13.10.2017 ve sonrası için Bağ-Kurluluk sürelerinin göz önüne alınmasını istemiştir.

II.CEVAP

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 25.01.2021 tarihli ve 2020/247 - 2021/53 E.K. sayılı kararıyla; davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

II.CEVAP

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 25.01.2021 tarihli ve 2020/247 - 2021/53 E.K. sayılı kararıyla; davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, kaldırma kararı gereğince Kuruma başvurularak 01.05.2014-30.04.2015 tarihleri arasındaki primleri ödenmiş sürelerin ihyasının istenildiğini, Kurumun 05.11.2020 günlü yazısı ile ihya için 10.965,62 TL'nin ödenmesinin istenildiğini, 12.11.2020 günlü dilekçe ile Kuruma başvurularak davacının 10.338,60 TL fazla ödemesinin bulunduğunun bunun borcundan mahsubunun istenildiğini, Kurumun 18.11.2020 günlü yazısı ile davacının 02.01.2018 günlü ... Odasının kaydının bulunduğu belirtilerek talebin yerine getirilmediği, buna göre davacının işleminin yerine getirilmediğini, uyuşmazlığın davam etmekte olduğunu ve esas hakkında karar verilmesine yer olmadığı kararının yerinde olmadığını, bu nedenle davalı yararına avukatlık ücreti tayininin hatalı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 23.05.2022 tarihli ve 2021/1066 - 2022/956 E.K. sayılı kararı ile dosyadaki yazılara, hükmün Dairece de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, ileri sürülen tüm istinaf sebeplerinin İlk Derece Mahkemesince usul ve yasaya uygun bir şekilde değerlendirilerek hüküm kurulmasına göre yerinde bulunmayan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK 'nın 353/1-b-1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V.BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması ve Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Daire kararıyla; "... davalı Kurumca, davacının 01.10.1994 - 30.04.2014 tarihleri arasında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun kabul edildiği, 01.05.2014 - 30.04.2015 tarihleri arasındaki dönemin yargılama sırasında ihya ile borçlanılarak ödenmesi üzerine sigortalılık süresinden sayıldığı, 30.04.2015 sonrası için ise, gerek dava dilekçesi içeriği, gerekse davacı vekilinin 25.01.2021 günlü celsedeki beyanı nazara alındığında, davanın konusuz kalmadığı belirgin olduğundan, 30.04.2015 sonrası dönem yönünden davanın esasına girilerek, usulüne uygun şekilde araştırma yapılıp, sonucuna göre karar verilmesi gerekmektedir" şeklindeki gerekçeyle hüküm bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar