muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5842, Karar No: 2014/19068, Tarih: 24.06.2014

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin

tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 1.573,55 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23313, Karar No: 2016/5980, Tarih: 23.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/23313 E.  ,  2016/5980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adıyaman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2015

NUMARASI : 2014/1289-2015/412

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davalı idare, taşınmazda, kadastro tespitinden önce kamulaştırma yapıldığını iddia ettiğinden, dosya içinde bulunan belgeler haricinde varsa kamulaştırma evrakı ve projesi davalı idareden getirtilip mahallinde yeniden keşif yapılarak, alınacak fen bilirkişisi raporu ile dava konusu enerji nakil hattının kamulaştırma kapsamında kaldığının belirlenmesi durumunda, taşınmazın kamulaştırma tarihindeki zilyetlerine yapılan tebligatlara ilişkin belgeler davalı idareden; dava konusu taşınmazın kadastro tespit tutanağı ve dayanak belgeler de Tapu Müdürlüğünden istendikten sonra kesinleşmiş bir kamulaştırma bulunup bulunmadığı, varsa davacı ile zilyet arasında halef-selef ilişkisinin olup olmadığı hususlarında inceleme yapılması; iki farklı enerji nakil hattı olduğunun tespiti halinde ise tapuda mevcut olan eski irtifak hakkı nedeniyle oluşacak değer düşüklüğü de hesaplamada dikkate alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan açıklanan nedenlerle hükmün, H.U.M.K 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2874, Karar No: 2013/8195, Tarih: 22.05.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/2874 E.  ,  2013/8195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1-1 ve 2. cümle, 62, 51/1-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması ve daha önce kasıtlı suçtan üç aydan fazla hapis cezasına mahkumiyeti bulunmasına rağmen hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Kendisine teslim edilen eşyaları adresten taşındığı için yanında götürdüğünü beyan eden sanığın savunmasının doğruluğunun saptanması bakımından, malların suç tarihi itibari ile mevcut olup olmadığı, teslim edilen mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı araştırılıp belirlendikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 22.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/157, Karar No: 2007/12, Tarih: 29.01.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/157 E.  ,  2007/12 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 218 ada 6 parsel sayılı 778.78 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, taksim, satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davacı ... adına tespit edilmiş; tasarruf kontrol memuru tarafından yapılan zemin kontrolünde dere yatağı niteliğinde bulunmakla itiraz edilerek tutanağın Kadastro Komisyonuna aktarılması üzerine, Komisyon Tutanağı ile taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Kanunun’nun 16/C maddesi gereğince dere yatağı olarak paftasında gösterilmesi gereken yerlerden olduğu gerekçesiyle itirazın kabulü ve tespitin iptali ile taşınmazın dere yatağı olarak paftasında gösterilmesine karar verilmiştir. Davacı ... vekili, yasal süresi içinde taşınmazın davacı adına tespiti gerektiği iddialarına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulü ile çekişmeli parselin davacı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli parselin tarım arazisi olduğu, taşınmaz üzerindeki zilyetliğin tesbit tarihine kadar çekişmesiz, aralıksız ve malik sıfatıyla 20 yılı aşan bir süre devam ettiği, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. Maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile mülk edinme şartlarının gerçekleştiği mahkemece mahallinde yapılan keşif, uygulama, dinlenen yerel bilirkişi ve tanık beyanları, düzenlenen teknik bilirkişi raporu ile belirlenmiştir. Delillerin takdiri mahkemeye ait olup takdirde de bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenlerle ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 29.1.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/739, Karar No: 2014/1005, Tarih: 17.02.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/739 E.  ,  2014/1005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Malatya 2. Asliye Hukuk Hakimliği (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi :06.11.2012

Numarası :2012/197-551

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan fiyat farkı, hatalı poz uygulaması nedeniyle yapılan eksik ödeme ve gecikme cezası kesintisinin davalı iş sahibi idareden tahsili istemlerine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı iş sahibi idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan 15.03.2011 tarihli sözleşmenin 8/2. maddesine göre Yapım İşleri Genel Şartnamesi sözleşmenin eki olarak kabul edilmiştir. Sözleşmenin eki Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin 40. maddesi uyarınca, yüklenicinin geçici hakedişlere itirazı olduğu takdirde, karşı görüşlerinin neler olduğunu ve dayandığı gerekçeleri, idareye vereceği ve bir örneğini de hakediş raporuna ekleyeceği dilekçesinde açıklaması ve hakediş raporunu “İdareye verilen ...tarihli dilekçemde yazılı ihtirazi kayıtla” cümlesini yazarak imzalaması gereklidir. Bu şekilde itiraz edilmediği takdirde yüklenici hakedişi olduğu gibi kabul etmiş sayılır. Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin 40. maddesindeki bu düzenleme 6100 Sayılı Hukuk Muhakemesi Kanunu'nun 193. maddesi (1086 Sayılı HUMK 287. maddesi) uyarınca delil sözleşmesi niteliğinde olup, mahkemece re'sen gözetilmelidir.

Taraflar arasında ihtilafa konu olan 18.233/9 poz numaralı “Çatıya 4 cm poliüretan dolgulu üstü 0,5 mm, altı 0,5 mm alüminyum örtü yapılması” imalatının bedeli % 100 fiziki gerçekleşme ile 4 numaralı hakedişe dahil edilmiş ve bedeli ödenmiştir. Yüklenici bu hakedişi hiçbir itiraz ileri sürmeden imzaladığından sözleşme eki Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin 40. maddesi uyarınca hakediş raporunu olduğu gibi kabul etmiş sayılır. Bu nedenle mahkemece sabit olmayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulü doğru olmayıp, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı iş sahibi idare vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalı iş sahibi idare yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13335, Karar No: 2015/352, Tarih: 15.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/13335 E.  ,  2015/352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2013

NUMARASI : 2009/90-2013/211

Davacı İl Özel İdaresi'ne izafeten Kocaeli Valiliği vekili Avukat Sibel tarafından, davalılar S.. S.. vdl aleyhine 15/10/2002 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalılar C.. Ş.., S.. S.. ve İ.. G.. vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalılara sorumlulukları oranında yükletilmesine, peşin alınan harcın bundan mahsubuna 15/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28047, Karar No: 2014/33252, Tarih: 30.10.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/28047 E.  ,  2014/33252 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... 2-... vekili avukat ... ile ... A.Ş. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 2. Tüketici Mahkemesinden verilen 23.5.2013 tarih ve 2012/1293 2013/750 sayılı hükmün Dairenin 25.3.2014 tarih ve 2013/31477 2014/8824 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacılar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacılar, ... İlçesi, ... Mahallesi, 38 pafta, 189 ada, 25 parsel üzerinde inşa edilen ... ... ... Evleri isimli projeden, A2 blok 7.kat 29 numaralı bağımsız bölümü 11.9.2008 tarihinde dava dışı 3. şahıstan satın aldığını, konutu satın almasında geniş yeşil alanı, otoparkı, havuzu, oyun alanları, sosyal tesisleri kapsamakta oluşunun etkili olduğunu, site ortak alanları olarak bilinen ve tüm giderleri site sakinleri tarafından karşılanan alanların mülkiyetinin daire sahiplerine ait olmadığının, aksine ... Belediyesine ait olduğu duyumlarının alındığını, site yönetimi tarafından yapılan araştırmada konut satın alanların yanıltıldığının anlaşıldığını, davalı şirketin ... Belediyesine ait olan alanları kendisine aitmiş gibi göstererek konutları pazarladığını ileri sürerek, tüm reklam, maket ve tanıtım materyallerine aykırı imalat nedeniyle uğranılan zararın tespitini, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000.00.TL' nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacıya daire satmadığını, davacı ile arasında akdi ilişki bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacı ile davalı arasında akdi ilişki bulunmadığından davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş; davacı tarafından temyiz edilen hüküm Dairemizin 25.3.2014 tarih, 2013/31477esas-2014/8824 karar sayılı ilamı ile onanmış, bu kez davacı tarafça karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

2014/28047-33252

Davalı, davacıya daire satmadığını, davacı ile arasında akdi ilişki bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacı ile davalı arasında akdi ilişki bulunmadığından davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş; davacı tarafından temyiz edilen hüküm Dairemizin 25.3.2014 tarih, 2013/31477esas-2014/8824 karar sayılı ilamı ile onanmış, bu kez davacı tarafça karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

2014/28047-33252

Dava, satın alınan dairede ayıp ve eksik bulunduğu iddiasıyla 4077 Sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince açılan bedel indirimine ilişkindir. Davacının dava konusu daireyi dava dışı şirketten tapuda devraldığı anlaşılmaktadır. Davacı ile davalı arasında sözleşme ilişkisi mevcut olmamakla birlikte davacı 4077 Sayılı Yasada düzenlenen davalının imalatçı-üretici sıfatı ile sorumluluğuna bir başka ifade ile yasal sorumluluğuna dayanmıştır. 4822 sayılı Yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 4. maddesinin 3. fıkrasında, “İmalatçı-üretici, satıcı, bayi, acente, ithalatçı ve....kredi veren ayıplı maldan ve tüketicinin bu maddede yer alan seçimlik haklarından dolayı müteselsilen sorumludur. Ayıplı malın neden olduğu zarardan dolayı birden fazla kişi sorumlu olduğu takdirde bunlar müteselsilen sorumludurlar.” denilmektedir. Davalının, dava konusu taşınmazın imalatçı-üreticisi olduğu dosya kapsamından anlaşılmakta olup esasen davalının bu konuda bir itirazı da bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle davalının pasif husumet ehliyeti vardır. Mahkemece işin esasına girilerek taraf delilleri toplanıp değerlendirildikten sonra hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirirken kararın zuhulen onandığı karar düzeltme aşamasında anlaşıldığından onama ilamının kaldırılarak hükmün açıklanan gerekçe ile bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacıların karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 25.3.2014 tarih, 2013/31477 esas - 2014/8824 karar sayılı onama ilamının kaldırılarak hükmün BOZULMASINA, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.