muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4288, Karar No: 2011/5629, Tarih: 02.05.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/4288 E.  ,  2011/5629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :24.06.2010

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davacı ve davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, temerrüt nedeni ile tahliye ve kira alacağı istemine ilişkindir. Mahkemece, alacak istemi atiye terkedildiğinden alacak yönünden davanın açılmamış sayılmasına, tahliye davasının kabulüne, davalı kiracı şirketin kiralanandan tahliyesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalılar vekili tarafından ayrı, ayrı temyiz edilmiştir.

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalılar vekilinin tüm ve davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Davacı vekilinin tahliyeye ilişkin temyiz itirazına gelince; davacı vekili davalıların 15.11.2008 başlangıç tarihli sözleşme ile kiracı bulunduklarını, davalıların 2009 Ekim ayından bakiye 2.800-TL ile 2009 yılı Kasım ayı kira bedeli olan 3.152.-TL'yi ödemediğinden kiracılara temerrüt ihtarnamesi gönderildiğini, 30 günlük süre içinde ödeme yapılmadığından temerrüt nedeni ile kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalılar vekili, kira sözleşmesinin vekil sıfatı ile imzalanmasının usulsüz olduğunu bu sözleşmeye bağlı olarak gönderilen noter ihtarının da usulsüz olduğunu bildirerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davalı ...'un şirket temsilcisi olup sözleşmeyi kefil sıfatı ile imzaladığı, usulüne uygun olarak gönderilen noter ihtarı ile talep edilen kira parasının 30 günlük yasal süre içinde ödenmediğinden temerrüt nedeni ile davalı şirketin tahliyesine karar verilmiştir.

Hükme esas alınan ve takibe dayanak yapılan 18.08.2008 tanzim 15.11.2008 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi davacı vekili ile davalılar ... ile ... Gıda Tekstil Ltd. Şti arasında düzenlenmiş, davalı ... kendi adına asaleten ve şirket adına vekaleten kiracı olarak sözleşmeyi imzalamıştır. Davacı bu sözleşmeye dayanarak 25.11.2009 tarihinde keşide ettiği ve 02.12.2009 tarihinde tebliğ edilen ihtarname ile 2009 yılı Ekim ayı bakiye kirası 2.800-TL ve 2009 yılı Kasım ayı kirası olan 3.152.-TL'nin tahsilini ve temerrüt nedeni ile kiralananın tahliyesini istemiştir. Noterden düzenlenen temerrüt ihtarı her iki kiracıya da usulüne uygun tebliğ edilmiştir. Yapılan yargılama sırasında davacı vekili kira alacağını atiye terk ettiğini bildirmiştir. Davalılar istenen ay kiralarının ödendiğini kanıtlayamamıştır. Bu durumda mahkemece, her iki kiracı davalılar hakkında temerrüt nedeni ile tahliye kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde sadece davalı kiracı şirket hakkında tahliye kararı verilmesi doğru değildir. Hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarda 2 no'lu bentte açıklanan nedenle tahliyeye ilişkin olarak BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/503, Karar No: 2012/237, Tarih: 19.06.2012

**Ceza Genel Kurulu         2011/6-503 E.  ,  2012/237 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname: 2009/106818

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Sanık T.H.’nün kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine, katılan S. T.’a yönelik yağma suçundan TCY’nın 149/1-a-h ve 62. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis, katılan E. Ç.’ye yönelik yağma suçuna teşebbüsten ise TCY’nın 149/1-a-h, 35/2 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, cezalarının TCY’nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin, Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 17.09.2008 gün ve 335-359 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 18.10.2011 gün ve 11510-44083 sayı ile;

“Sanığın sorgusunun yapıldığı 26.10.2007 tarihli oturuma ait tutanağın 1 ve 2. sayfalarının yazman tarafından imzalanmaması suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 219. maddesine aykırı davranılması” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 25.11.2011 gün ve 106818 sayı ile;

“Sanık hakkındaki 26.10.2007 tarihli oturumu belgeleyen duruşma tutanağının 49303 sicil numaralı yazman tarafından imzalanmamış olduğu görülmüştür. Ancak,

18.01.2008 tarihli (sonraki) duruşma tutanağında, heyet değişikliği nedeniyle önceki tutanaklar (26.10.2007 tarihli tutanak da dahil) okunmuş, tutanak, bu duruşmaya da katılan 49303 sicil numaralı yazmanca da imzalanmıştır. O halde, 26.10.2007 tarihli duruşma tutanağı içeriği, aynı yazman tarafından imzalanmış bulunmakla, delillerin belgelendirilmesinde gerçeğe uygunluk sağlanmış, maddi gerçeklik de ihlal edilmemiştir. Zira, eksiklik olduğu belirtilen duruşmada kaydedilen savunma, gerekçeli kararda da aynen belirtilmiş, yine bu eksikliğe ilişkin itiraz da ileri sürülmemiştir.

Yine, CMK’nun 304/2. maddesi; ‘Yargıtay, dosyayı 303 üncü maddede belirtilenlerin dışında kalan hâllerde yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere hükmü bozulan bölge adliye mahkemesine veya diğer bir bölge adliye mahkemesine gönderir’ şeklindedir. Maddi gerçekliğin ihlal edilmediği ve eksik imzalı duruşma tutanağındaki işlemlerin daha sonra tekrar edilmiş olduğu da göz önüne alındığında, yeniden incelemeyi gerektirir bir durum bulunmamaktadır. Bu nedenle, söz konusu eksiklik, yerinde giderilebilir bir unutma olarak değerlendirilmelidir” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, imza eksikliğinin giderilmesi ve dosyanın incelenmesi için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözülmesi gereken uyuşmazlık; esaslı işlemlerin yapıldığı oturuma ait duruşma tutanağındaki kâtip imzası eksikliğinin bozma nedeni yapılıp yapılmayacağının belirlenmesine ilişkindir.

Ceza yargılaması işlemlerinin belgelendirilebilmesi ve bu işlemlere belge kanıtı değeri tanınabilmesi amacıyla düzenlenen ve yargılamanın, yasanın aradığı şekilde oluşturulan heyet tarafından ve yine yasanın belirlediği ölçüler içerisinde yapılıp yapılmadığı hususunda yegâne delil olan ve sahteliği ya da gerçeğe aykırı olarak düzenlendiği yine aynı değerdeki bir delil ile kanıtlanana kadar resmi belge niteliği taşıyan duruşma tutanaklarının şekli ve içerikleri,

5271 sayılı Ceza Yargılaması Yasasının “Duruşma Tutanağı” başlıklı 219. maddesinde; “Duruşma için tutanak tutulur. Tutanak, mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır. Duruşmada yapılan işlemlerin teknik araçlarla kayda alınması halinde, bu kayıtlar vakit geçirilmeksizin yazılı tutanağa dönüştürülerek mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır. Mahkeme başkanının mazereti bulunursa tutanak, üyelerin en kıdemlisi tarafından imzalanır” şeklinde düzenlenmiş,

CYY’nın 220. maddesinde, duruşma tutanağının başlığında; duruşmanın yapıldığı mahkemenin adı, oturum tarihi, hâkim, Cumhuriyet savcısı ve zabıt kâtibinin adı ve soyadının belirtileceği hüküm altına alınmıştır.

CYY’nın 221. maddesi uyarınca duruşma tutanaklarında; “oturuma katılan sanığın, müdafiinin, katılanın, vekilinin, kanunî temsilcisinin, bilirkişinin, tercümanın, teknik danışmanın adı ve soyadı, duruşmanın seyrini ve sonuçlarını yansıtan ve yargılama usulünün bütün temel kurallarına uyulduğunu gösteren unsurlar, sanık açıklamaları, tanık ifadeleri, bilirkişi ve teknik danışman açıklamaları, okunan veya okunmasından vazgeçilen belge ve yazılar, istemler, reddi halinde gerekçesi, verilen kararlar ile hüküm” yer alır.

CYY’nın 222. maddesinde ise; “duruşmanın nasıl yapıldığı, kanunda belirtilen usul ve esaslara uygun olarak yapılıp yapılmadığı ancak tutanakla ispat olunabilir. Tutanağa karşı yalnız sahtecilik iddiası yöneltilebilir” hükmüne yer verilmiştir.

Ceza Genel Kurulunun yerleşik kararlarında belirtildiği üzere; yargılama işlemleri, onlara belge kanıtı değeri tanınması için duruşmada okunarak tutanaklara yansıtılmakta ve duruşmaya katılan mahkeme başkanı, hâkim ve zabıt kâtibi tarafından imzalanarak resmi belge niteliğine kavuşturulmaktadır. Yargılama sürecinin sonunda verilen, yargılamayı sonlandıran ve tutanağa geçirilip duruşmada okunan son kararın da oturuma katılan başkan ve tüm hâkimler ile tutanağı yazmakla görevli zabıt kâtibi tarafından imzalanması gerekmektedir.

Diğer taraftan, 1412 sayılı Ceza Yargılaması Usulü Yasasının 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 308. maddesinin;

“Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır.

1- Mahkemenin kanun dairesinde teşekkül etmemiş olması,

2- Hâkimlik vazifesine iştirakten kanunen memnu olan bir hâkimin hükme iştirak etmesi,

3- Makbul şüpheden dolayı hakkında ret talebi vaki olup da bu talep kabul olunduğu halde hâkimin hükme iştirak etmesi yahut bu talebin kanuna mugayir olarak reddolunması suretiyle hâkimin hükme iştirak ettirilmesi,

4- Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmağa kendini vazifeli veya salahiyetli görmesi,

5- Cumhuriyet Müddeiumumîsi yahut kanunen vücudu lazım diğer şahsın gıyabında duruşma yapılması,

6- Şifahi bir duruşma neticesi olarak verilen hükümde aleni muhakeme kaidesinin ihlal edilmesi,

7- Hükmün esbabı mucibeyi ihtiva etmemesi,

8- Hüküm için mühim olan noktalarda mahkeme kararıyla müdafaa hakkının tehdit edilmiş olması” şeklindeki açık düzenlemesi karşısında, belirtilen hukuka mutlak aykırılık halleri dışındaki aykırılıkların bozma nedeni sayılabilmesi için esasa etkili olmaları gerekir. Esasa, yani yerel mahkemece verilen hükme etkisi bulunmayan nispi hukuka aykırılık halleri ise bozma nedeni oluşturmayacaktır.

7- Hükmün esbabı mucibeyi ihtiva etmemesi,

8- Hüküm için mühim olan noktalarda mahkeme kararıyla müdafaa hakkının tehdit edilmiş olması” şeklindeki açık düzenlemesi karşısında, belirtilen hukuka mutlak aykırılık halleri dışındaki aykırılıkların bozma nedeni sayılabilmesi için esasa etkili olmaları gerekir. Esasa, yani yerel mahkemece verilen hükme etkisi bulunmayan nispi hukuka aykırılık halleri ise bozma nedeni oluşturmayacaktır.

Nitekim 20.05.1957 gün ve 5–13 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında; “Bir hükmün bozulmasını istilzam eylemesi bakımından, sureti mutlakada kanuna muhalefet kâfi olmayıp kanuna vuku bulan muhalefetin hükmün esasına ve neticesine tesir etmiş veya etmesi mümkün bulunmuş olması icap eylediği, duruşmada hazır bulunan hükümlüye TCK’nın 94. maddesinde yazılı ihtaratın yapılmamasının, esasa ve sonuca etkili olmaması bakımından hükmün bozulmasını gerektiren hallerden olmadığı”, Ceza Genel Kurulunun 29.06.2004 gün ve 124–155 sayılı kararında; “Ceza Muhakemeleri Usulü Yasasının 307. maddesine göre temyiz, ancak hükmün yasaya aykırı olması sebebine dayanır. Yasaya aykırılık ise bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanmasıdır. Anılan Yasanın 308. maddesinde sekiz bent halinde, tamamı usule ilişkin olan ve yasaya mutlak aykırılık oluşturduğu varsayılan haller sıralanmıştır. Bozma gerektirip gerektirmeyeceği hususunda Yargıtay’a araştırma yetkisi tanınmamış olan bu hallerin varlığının saptanması durumunda hükmün Yargıtay’ca bozulması gerekmektedir. Anılan maddenin dışındaki muhakeme normlarına aykırılık bakımından ise aykırılığın son karara etkisi bulunup bulunmadığının araştırılması gerekir. Hukuka aykırılığın son karara etki etmediği, kaldırılmasının da etkide bulunmayacağı muhakkak ise bu aykırılıkların bozma sebebi sayılması çoğu kez yargılamanın uzamasından başka bir işe yaramayacaktır…”, 28.02.2012 gün ve 294–64 sayılı kararında ise; “hazır bulunduğu duruşmada şikâyetçi ve vekilinin davaya katılma istemi üzerine sanık ve müdafiinin görüşü alınmadan katılma isteminin kabulüne karar verilmesi hukuka aykırılık oluşturmakta ise de, sanık ve müdafiinin katılma kararından haberdar olmaları, katılma kararı verildikten sonra yapılan duruşmada hazır bulunmalarına rağmen katılma kararı konusunda bir itirazda bulunmamaları, hükmü temyiz eden sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde bu konuya ilişkin bir itirazının olmaması karşısında, nispi nitelikteki bu hukuka aykırılığın esasa etkili olduğundan veya savunma hakkının kısıtlanmasından söz edilemeyecektir” sonucuna ulaşılmıştır.

Öğretide de; “Haksız kararın kaldırılması demek olan bozmanın işe yaraması, yani sonunda başka ve haklı bir karar verilmesi lazımdır. Eğer önceki hükümden başka bir karar verilemeyecekse bozmanın manası yoktur. Onun için aykırılığın son karara tesirini araştırmak gerekir. Son karar doğru ve haklı bulunduğunda, ona tesir etmediği kabul olunan aykırılıklar bozma nedeni sayılmamalıdır” (Nurullah Kunter, Ceza Muhakemesi Hukuku, 9. Bası, s. 529), “Maddi hukuka aykırılıklar daima bozma nedeni olurken, muhakeme hukukuna aykırılıklar kural olarak her zaman bozma nedeni sayılmazlar. Muhakeme hukukuna aykırılıklar verilmiş kararı etkilememişlerse hukuka aykırı olsalar bile bozma nedeni sayılmazlar. Bu kuralın istisnası CMUK’nun 308. maddesindeki mutlak bozma nedenleridir. Verilecek kararı etkilememiş olan muhakeme hukukuna aykırılıklar için son kararın bozulmasına gerek yoktur” (Öztekin Tosun, Suç Muhakemesi Hukuku Dersleri Muhakemenin Yürüyüşü, İstanbul 1973, s. 200–201), “CMUK’nun 308. maddesinde sayılanlar dışındaki muhakeme hukukuna aykırılıklar mutlak olmayan temyiz sebepleri olarak ifade edilir. Mutlak temyiz nedenleri bulunduğunda hüküm mutlaka bozulacaktır. Mutlak olmayan temyiz nedenlerinin varlığı halinde ise, hükmün bozulabilmesi için söz konusu temyiz sebebinin hükmü etkilemiş olup olmadığına bakılacaktır” (Bahri Öztürk, Uygulamalı Ceza Muhakemesi Hukuku, 3. Bası, s. 611), “Temyiz sebebi ile bozma sebebi birbirlerinden farklı kavramlardır. Hükme tesiri bulunmayan aykırılıklar bozma sebebi teşkil etmezler” (Feridun Yenisey, Duruşma ve Kanun Yolları, 2. Bası, s. 184), “Son kararda var olan hukuka aykırılık, mahkemenin son kararını etkilemiş, hukuki ihlal kararın temellerini oluşturan hukuk normlarının aykırılığından doğmuş ise, bunun bir temyiz nedeni olarak kabul edilmesi ve kararın bozulması gerekir. Aksine son kararda bir hukuku zedeleme olmasına karşılık, bu aykırılık kararı etkilememiş, mahkemenin son kararı bu ihlal olmadığı takdirde de değişmeyecek durumda olursa bir temyiz nedeninden söz edilemez. Nispi temyiz nedenlerinden söz edildiğinde, yargılama hukuku ihlalinin son karara nispeti, yani etkisi araştırılmalıdır” (Erdener Yurtcan, Ceza Yargılaması Hukuku, 4. Bası, s. 443), “Hükmün usulden bozulması için kanunun ihlal edilmiş olması kâfi değildir. Hükmün, kanunun ihlaline de istinat etmiş olması lazımdır. Yani kanun ihlal edilmiş olduğu içindir ki, hüküm bu suretle verilmiştir. Eğer kanun ihlal edilmemiş olsaydı, hüküm verildiği gibi verilmeyecek idi. Diğer bir tabirle, hükmün bozulması için, hüküm ile kanunun ihlali arasında bir rabıtanın mevcut olması icap eder” (Baha Kantar, Ceza Muhakemesi Usulü, 4. Bası, s. 365), “Hükmün sonucunun başka türlü olabileceği, yani hükmün değişebileceği kabul edilmeyen durumlarda usule aykırılık bozma nedeni sayılmamaktadır

. Yani kanun ihlal edilmiş olduğu içindir ki, hüküm bu suretle verilmiştir. Eğer kanun ihlal edilmemiş olsaydı, hüküm verildiği gibi verilmeyecek idi. Diğer bir tabirle, hükmün bozulması için, hüküm ile kanunun ihlali arasında bir rabıtanın mevcut olması icap eder” (Baha Kantar, Ceza Muhakemesi Usulü, 4. Bası, s. 365), “Hükmün sonucunun başka türlü olabileceği, yani hükmün değişebileceği kabul edilmeyen durumlarda usule aykırılık bozma nedeni sayılmamaktadır. Kendisine aykırı davranılan kural, ister mahkemece kendiliğinden göz önünde tutulması gereken, ister iddia yahut itiraz üzerine uygulanması gereken bir kural olsun hükmün sonucunu değiştirecek nitelikte olmadıkça bozma sebebi değildir” (Recai Seçkin, Yargıtay Tarihçesi ve İşleyişi, s. 82), “Her hukuka aykırılık, temyiz nedeni, dolayısıyla bozma nedeni sayılmaz. Sadece hükme esas teşkil eden hukuka aykırılıklar temyiz nedeni olarak ileri sürülebilir. Başka bir değişle, bir hukuka aykırılığın temyiz nedeni sayılabilmesi için, hukuka aykırılık ile hüküm arasında sebep sonuç ilişkisi bulunması gerekir. Bu tür hukuka aykırılıklar, bir muhakemede hükmü etkilerken, başka bir muhakemede hükmü etkilemeyebilir. Bu nedenle her somut olayda hukuka aykırılıkların hükmü etkileme ihtimali ayrıca araştırılmalıdır. Şu halde, mutlak temyiz nedenleri dışında kalan ve son karara etkisi olmayan hukuka aykırılıklar temyiz nedeni sayılamazlar” (Nur Centel–Hamide Zafer, Ceza Muhakemesi Hukuku, 6. Bası, s. 707), “Bir hukuka aykırılık halinde hükmün bozulabilmesi için, bu hukuka aykırılığın hükmü etkileyip etkilemediği araştırılır. Hükmü etkilememiş hukuka aykırılıklar dolayısıyla hüküm bozulmaz” (Yener Ünver–Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 5. Bası, s. 864), “Şayet bir hukuka aykırılık hali sanığın lehine bir şekilde hükme etki ediyor veya lehte ya da aleyhte herhangi bir etkide bulunmuyorsa, bu halde ortada bir temyiz sebebinin olduğundan bahsedilemez” (Özbek–Kanbur–Doğan–Bacaksız–Tepe, Ceza Muhakemesi Hukuku, Ankara 2011, 2. Bası, s. 719) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün esasına etkisi bulunmayan ve hukuka kesin aykırılık hallerinden sayılmayan aykırılıkların bozma nedeni sayılmaması gerektiği düşüncesi benimsenmiştir.

Nitekim Ceza Genel Kurulunun 17.04.2012 gün ve 299-156 ile 05.06.2012 gün ve 167-225 sayılı kararları da aynı doğrultudadır.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Sanık savunmasının alındığı 26.10.2007 günlü oturumda düzenlenen iki sayfadan ibaret tutanak oturuma katıldığı anlaşılan zabıt kâtibi tarafından imzasız bırakılmış ise de; duruşma tutanağının başlığında yasanın aradığı şekilde mahkemeye heyeti ile zabıt kâtibinin isimlerine yer verilmiş, tutanağın birinci sayfası mahkeme başkanı, ikinci sayfası ise mahkeme başkanı ve üyeleri tarafından imzalanmış, hüküm katılanlar, sanık ve müdafiine tefhim edilmiş, süre tutum dilekçesi veren sanık müdafiine gerekçeli karar da tebliğ edilmiştir. Hükmü temyize hakkı bulunan katılanlar bu hakkı kullanmazken, sanık müdafii de anılan duruşma tutanağının sahte ya da gerçeğe aykırı olduğu veya mahkemenin yasanın aradığı şekilde teşekkül etmediği yönünde bir iddia ileri sürmemiştir.

Bu durumda, 5271 sayılı CYY’nın 222. maddesi uyarınca tutanaklarda sahtecilik yapıldığına veya tutanakların gerçeğe aykırı olarak düzenlendiğine ya da 1412 sayılı CYUY’nın 308. maddesinde belirtilen, mahkemenin kanun dairesinde teşekkül etmediğine ilişkin bir iddianın bulunmaması karşısında, anılan Yasa maddesi uyarınca mutlak hukuka aykırılık oluşturmayan ve mahallinde de giderilebilecek eksiklik niteliğinde olan bu husus, hükmün esasına etkili bulunmaması nedeniyle bozma nedeni yapılmamalıdır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Genel Kurul Üyesi; “Duruşma tutanağındaki imza eksikliğinin mutlak bozma nedeni yapılması gerektiği” görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 18.10.2011 gün ve 11510-44083 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, hükmün esasının incelenmesi için Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.06.2012 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10192, Karar No: 2011/14148, Tarih: 30.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/10192 E.  ,  2011/14148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/04/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 3 parsel sayılı taşınmazın hileli yollarla alınan vekaletname ile vekalet görevi kötüye kullanılarak davalı M. tarafından Ü. Ç.'e danışıklı olarak satış suretiyle temlik edildiğini, onun da diğer davalı E.'e, ondan da dahili davalı F.'ya devredildiğini ileri sürerek, tapu iptali, tescil veya tazminat isteklerinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddiaların kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 30.12.2011 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat . geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davalılar vekili Avukatlar ile davalı asil gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ....tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, vekâletin hile ile alınıp kötüye kullanıldığı iddiasına dayalı tapu iptali, tescil veya tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişmeli 2577 ada 3 parsel sayılı taşınmaz davacı adına kayıtlı iken 07.4.2009 tarihli vekâletnamedeki yetkiye dayalı olarak vekil davalı M. tarafından 27.4.2009 tarihli akitle diğer davalı Ü.e satış yoluyla devredildiği, Ü. tarafından da 02.6.2009 tarihinde davalı E.e onun da 05.6.2009 tarihinde dahili davalı F.’ya sattığı görülmektedir.

Davacının, miras bırakanından kalan taşınmazların intikal işlemleri için davalı M.’e vekâlet verdiğini, hileli yollarla kendisine ait çekişmeli taşınmazında vekâletname kapsamına alındığını ve bilgisi dışında vekâlet görevi kötüye kullanılarak danışıklı biçimde devirlerinin sağlandığını ileri sürerek, eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, vekâletnamenin resmi kurum huzurunda düzenlenip imzalandığı, alıcıların vekâlet görevinin kötüye kullanıldığını bilecek konumda olmadıkları, satış bedellerinin rayice uygun olduğu gerekçeleri ile tapu iptali ve tescil isteğinin reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davacının bu yönlere değinen temyiz itirazları terinde değildir. Reddine,

Ne varki, davacı iptal tescil isteği yanında terditli olarak davada vekile de husumet tevcih edilerek bedelden kaynaklanan tazminat isteğinde de bulunduğu halde mahkemece bu yönde bir değerlendirme yapılmamış ve bu istek yönünden olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiştir.