muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9928, Karar No: 2010/11718, Tarih: 05.10.2010

İzin sahası ve imar planları iptal edilmesi nedeniyle ... Belediyesinin verdiği inşaat ruhsatları tartışmalı hale gelmiştir. Bu işlemlerin tümünde bilgisi olan izin sahibi şirketin, tartışmalı inşaat ruhsatlarına dayanarak ve hatta inşaat ruhsatlarında dışına çıkılarak hiç ruhsatı olmayan binaların inşaasına devam etmesi iyi niyet kuralları ile bağdaşıp bağdaşmadığı davanın esasını inceleyecek mahkemesinde takdir edilecektir.

85- 6831 Sayılı Yasanın 52. maddesine eklenen ve özel ormanlarda "inşaat yapılabilir" hükmünü getiren 05.06.1986 gün 3302 Sayılı Yasanın 7. maddesi ile ilgili hükümet teklifi, komisyon tutanakları ile T.B.M.M. tutanakları incelendiğinde, hükümet tarafından 52. maddeye böyle bir ek madde eklenilmesinin istenmediği, komisyonlarda da bu konuda hiçbir görüşmenin yapılmadığı ve tutanak düzenlenmediği, 6831 Sayılı Yasanın 1, 2, 7, 8, 9, 10, 11 ve Geçici 2. maddelerinde yapılması öngörülen değişiklikler 04.06.1986 günü T.B.M.M.'nin 115. birleşiminde görüşüldüğü sırasında, Denizli Milletvekili...ile ... Milletvekili ... ... ve 10 arkadaşının verdiği önerge ile meclis gündemine alındığı ve görüşülerek aynı gün kabul edildiği, yine 3302 Sayılı Yasa ile değiştirilen 52. maddeye eklenen "imar planlamasına uygun" ve "bu kanunun 17. maddesine göre izin almak" tümceleri eklenerek 6831 Sayılı Yasanın 52/2. sayılı maddesini değiştiren 22.05.1987 gün ve 3373 Sayılı Yasanın 11. maddesinin de hükümet teklifinde bulunmadığı, ancak Orman ve Köyişleri Komisyonunda yapılan görüşmeler sırasında tasarıya 11. madde olarak ilave edildiği ve Bütçe ve Plan Komisyonunda da aynen kabul ediliği ve 22.05.1987 günü T.B.M.M.'nin 110. Birleşiminde görüşülerek yasalaştığı görülmektedir.

86- 6831 Sayılı Orman Yasasının tüm hükümleri "kamu düzeniyle" ilgilidir. Orman İdaresi memurlarının ve belediye yetkililerinin Anayasa ve yasa hükümlerine aykırı ve suç oluşturan işlem ve eylemleri sonucu kişiler yararına oluşan kazanılmış hakdan söz edilemez. Nitekim bu konuda işlem yapan devlet memurlarından bir kısmı ceza mahkemesinde mahkum olmuşlardır. Özel ormanlarla ilgili tüm hükümlerde Orman Yasasında yer aldığına göre, özel orman ile ilgili hükümler kamu düzeniyle ilgilidir ve diğer özel mülklerle ilgili hükümleri düzenleyen yasalar devlet ve özel ormanlarda uygulanamaz. 6831 Sayılı Yasanın 17 ve 52. maddeleri ile diğer hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, yasanın 1/1. maddesi gereğince devlet ormanlarında olduğu gibi, özel ormanlarda yerleri ile birlikte ormandır. Üzerindeki ağaçların bina yapılarak yada şu veya bu nedenlerle yok edilmiş olması o yerin özel

orman olma özelliğini değiştirmez. 19.12.1945 gün 1945/14-16 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararında da açıklanıp kabul edildiği gibi, özel ormanlarda diğer özel mülklerde olduğu gibi tam anlamıyla özel mülkiyet hükümleri uygulanamaz. Kamu yararı amacıyla özel orman sahiplerinin tasarruf hakları Anayasanın 169. maddesi ve Orman Yasası hükümleriyle sınırlandırılmıştır. İşte bunun içindir ki, 6831 Sayılı Orman Yasasının 17/4 ve 52/2. maddeleri yorumlanırken bu ilkelerin gözönünde bulundurulması gerekir. Bu maddeler gereğince, özel orman alanının belli bir bölümünde olmak üzere, en fazla % 6'lık alanı, imar planlamasına tabi tutulmak koşuluyla inşaat yapılmasına izin verilebilecektir. Özel ormanın imar planlamasına tabi tutulacak bu % 6'lık bölümü tespit edilirken "orman alanlarının tabi vasıflarının korunmasına özen gösterilecek" ve imar planlamasına tabi tutulacak % 6'lık sahada imar planlaması neyi gerektiriyorsa tüm imar işlemleri bu % 6'lık izin sahasında yapılacaktır. Başka bir deyişle, imar planlamasına tabi tutulacak % 6'lık saha içine yapılacak binaların, inşaat alanının tamamı % 6'ya dahil edilip, yine binalar için gerekli yollar, otoparklar, çocuk oyun alanları, kapalı açık garajlar, havuz, spor tesisleri, ticari ve sosyal tesis gibi, benzeri yapıların tümünün alanı imar planlamasına tabi tutulmak amacıyla izin verilen özel ormanın yatay alanının % 6'sını geçmeyecektir. Çünkü yapılacak bina, yol ve her türlü tesis, özel ormanın bir bölümünün orman olarak kullanılmasına engel olacak ve yasa metnindeki "orman alanlarının tabi vasıflarının korunmasına özen gösterilir" hükmü dikkate alınmamış olacaktır.

İmar planlamasına tabi tutulacak % 6'lık sahada yapılaşmanın elverdiği ölçüde ve geriye kalan % 94'lük orman alanında ise, özel orman faaliyetlerine aynen devam edilecektir. Binaların inşaat alanlarının tamamı hesaba katılmadan bu binalar için gerekli yollar, açık ve kapalı havuzlar, çocuk oyun alanları, garajlar, otoparklar, ticari ve sosyal tesisler gibi benzeri yapıların tüm inşaat (yatay ve dikey) alanlarının toplamı hesaba katılmadan (emsale dahil edilmeden), sadece binaların yatay alanlarının kapladığı alana göre % 6'lık izin sahasının belirlenmesi, taşınmazın orman toprağı olma niteliği gözönünde bulundurulduğunda Anayasa ve Yasa hükmü ile bağdaşmaz. Çünkü özel ormanda asıl olan yapılaşma olmayıp, izin verilen alanda kısmen ve bu alan dışında kalan bölümde ise yine eskiden olduğu gibi ormancılık faaliyetlerinin sürdürülmesidir.

87- ... Köyü 6 sayılı parselin 137.531 m2'lik bölümü izin sahası olduğu halde, dosya içindeki orto foto ve hali hazır haritalar ile imar planlarında, binaların 2.292.187 m2 olan 6 sayılı parselin tamamını kapsar şekilde yayılmış olduğu ve parselin tamamında imar planlaması yapıldığı gidişli gelişli iki üç şeritli yolların bulunduğu görülmektedir. ..., özel orman sahiplerinden 6831 Sayılı Yasanın 51. maddesi gereğince özel ormanın amenajman (ormanın nasıl işletileceğini gösterir plan) planlarının yapılarak tasdik edilmesi amacıyla Orman İdaresine gönderilmesini istemiş, yine aynı yasanın 53. maddesi gereğince ... ... I özel ormanına mesul müdür olarak kimin atandığını sormuş, davalı şirket bu yerde orman bulunmadığı için amenajman planlarının yapılamayacağını ve mesul müdür de atamayacağını bildirmiştir.

Dosya içindeki haritalardan 6 sayılı özel orman parseli üzerindeki binaların konumu ve açılan yollar incelendiğinde, yakın çevredeki özel orman niteliğinde olmayan ve 3194 Sayılı İmar Yasası hükümlerine göre imar uygulamasına tabi tutulan arazilerdeki yapılaşma yoğunluğu ile 6 sayılı parsel üzerindeki yapılaşma yoğunluğu arasında çıplak gözle dahi görüldüğü gibi, hemen hemen hiçbir fark bulunmamaktadır. Yasa koyucu özel orman nitelikli taşınmazlar ile özel orman olmayan taşınmazlar arasında yapılaşma yoğunluğu ve imar konusunda hiçbir ayırım olmayacağı düşüncesinde olsa idi, özel ormanlarda % 6'lık sınırı getirmemesi, özel ormanlarda da 3194 Sayılı Yasa hükümlerine göre imar planlaması yapılmasını öngördü.

88- O halde, Anayasanın 169., 6831 Sayılı orman Yasasının 6/2, 50 ila 59. maddeleri 3224 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince Orman Genel Müdürlüğünün bu davayı açmada aktif dava ehliyetinin, yine Orman Yönetiminin gerek yasanın 17 ve 52. madde hükümlerine göre verdiği izin sahalarında, gerekse izin sahası dışında kalan özel ormanlarda, yukarıda yazılı Anayasa ve yasa hükümleri ile 25.04.2002 tarihinde yürürlüğe giren yönetmeliğin 18 ve 22. maddeleri gereğince denetim ve gözetim yetkisinin bulunduğunun kabulünün gerektiği

anlaşılmakla, mahkemenin Orman İşletme Müdürünün 28.03.1996 gün 2186 sayılı yazısını dayanak göstererek, 6 sayılı parselin özel orman cinsli olduğunun sicilden terkini işlemini yok sayarak, yeniden cinsinin özel orman olarak düzeltilmesine karar verilmesi doğrudur. Ancak, 6 sayılı ana taşınmaz kat mülkiyetine çevrilerek tapu kayıtları oluşturulduğundan ve kat mülkiyeti tapularının durumu da bu dava sonuçlarına göre belli olacağından, kat mülkiyeti tapularının cinsi hanesinin düzeltilmemesi isabetsiz ise de, bu yanılgı yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden, davalıların bu ve diğer konulara yönelik temyiz istemlerinin reddi ile hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

Mahkemece, Orman Yönetiminin bu davayı açmada aktif dava ehliyeti bulunduğu kabul edilerek, yukarıda yazılı ilkeler doğrultusunda davanın esasına girilip yapılacak inceleme ve araştırmaya göre, davacı ... Yönetiminin elatmanın önlenmesi, kal ve yok hükmünde olduğu ileri sürülen kat mülkiyeti tapularının iptali konularındaki istekleri ile ilgili de karar verilmesi gerekirken, Orman Yönetiminin aktif dava ehliyeti bulunmaması nedeniyle bu konulardaki davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olduğundan, Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: 1) Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalıların tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, yerel mahkeme kararının hüküm fıkrasının (B-1) bendinin hükümden tamamen çıkartılarak, bunun yerine [(B-1) "Davayı konu ... ilçesi ... Beldesi, 1-2 pafta 6 sayılı parselin tapu kaydındaki özel orman niteliğinin, Orman Bölge Müdürlüğünün 28.03.1996 gün 2186 sayılı yazısı ile kaldırılmasının, yok sayılmasına ve ana taşınmaz ile bu ana taşınmazdan oluşturulan kat mülkiyeti tapularının cinslerinin iptaline ve bu dava sonucunda verilecek kararlara etkili olmamak üzere 6 parsel sayılı ana taşınmaz ile bu ana taşınmazda kat mülkiyeti şeklinde oluşturulan bağımsız bölümlerin tümünün cinsleri hanesine "... ... I Özel Ormanı" olduğunun yazılmasına] ve hükmün düzeltilmesine ve H.Y.U.Y.'nın 438/7. maddesi gereğince (B-1) bentteki mahkeme hükmünün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA,

2) Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde Orman Yönetimine iadesine, 05.10.2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2803, Karar No: 2013/10532, Tarih: 15.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/2803 E.  ,  2013/10532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

KARAR DÜZELTME İSTEYEN :Davacı

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; kısmen bozulmasına, kısmen onanmasına dair Dairemizin 25.09.2012 gün ve 12930 - 22444 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. maddesi gereğince; bu maddede gösterilen para cezasının miktarı 5252 sayılı Kanunun 4. maddesiyle artırıldığından ve aynı yasanın 7. maddesiyle; ceza, idari para cezasına dönüştürüldüğünden, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 17. maddesinin 7. fıkrasıyla da idari para cezaları her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yıl uygulanan miktarın, o yıl için belirlenmiş olan yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanacağı öngörülmüş olmakla, bu suretle hesaplanan 219.00 TL. idari para cezasının ve Harçlar Kanunu uyarınca alınması gerekli 50.45 TL. ilam harcının karar düzeltme talep edene yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, oyçokluğuyla karar verildi. 15.04.2013 (Pzt.)

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

Davacı kadın eş tarafından açılan davada zina sebebiyle boşanma (TMK.md.161) kararı verildiği konusunda bir çekişme yoktur.

Çekişme nedir?

1-Zina özel ve mutlak bir boşanma sebebidir. Bu tür davalarda davacı eşin kusuru tartışılamaz.

Değerli çoğunluğun davalı erkek eş tarafından açılan bir boşanma davası da bulunmadığı halde mutlak ve özel bir boşanma davası olan zina sebebiyle boşanma davasında, davacının kusurlarını tartışıp hele hele bu tartışma sonucu hakkında hiçbir dava açılmayan, davacı eşi eşit kusurlu duruma düşürmesi boşanma maddi ve usul hukuku ile bağdaşmaz.

2-Davalı erkek eş temyiz aşamasında “yeni delil” sunmuş ve bu yeni delil değerli çoğunluk tarafından bozma hükmüne esas alınabilmiştir.

a-Boşanma davalarında temyiz aşamasında delil sunulabilmesine ilişkin pozitif usul hukukunda hiçbir normatif düzenleme bulunmamaktadır. Nitekim değerli çoğunluk böyle bir uygulamanın isabetine yönelik herhangi bir usul hükmüne atıf yapamamıştır. Çünkü böyle bir usul hükmü yoktur.

b-Temyiz aşamasında sunulan delilden yerel mahkeme hakiminin bir haberi yoktur. Yerel mahkeme hakiminin bile haberi olmadığı bir delili Yargıtay kendiliğinden değerlendiremez.

Anayasal yetki, Yargıtay’ın yerel mahkeme yerine geçerek delil değerlendirmesini içermemektedir.

b-Temyiz aşamasında sunulan delilden yerel mahkeme hakiminin bir haberi yoktur. Yerel mahkeme hakiminin bile haberi olmadığı bir delili Yargıtay kendiliğinden değerlendiremez.

Anayasal yetki, Yargıtay’ın yerel mahkeme yerine geçerek delil değerlendirmesini içermemektedir.

Yargıtay ancak ve ancak yerel mahkemenin delil değerlendirmesini üstelik sadece temyiz varsa inceleyebilir.

Açıkladığım sebeplerle değerli çoğunluğun görüşüne katılabilme olanağım bulunmamaktadır.

Her yönüyle usul ve kanuna uygunluk gösteren yerel mahkeme kararının onanması düşüncesindeyim.

KARŞI OY YAZISI

Türk Medeni Kanununun 161. maddesinin ilk fıkrası hükmüne göre; “eşlerden biri zina ederse diğer eş boşanma davası açabilir” Davacı, “zina” ve “evlilik birliğinin temelinden sarsılması” sebeplerine birlikte dayanarak boşanma davası açmış; mahkemece, davalının bir başka kadınla cinsel ilişkisi sabit görülerek zina sebebiyle boşanma kararı verilmiştir. Toplanan delillerle davalının bir başka kadınla cinsel ilişkide bulunduğu gerçekleşmiştir.

Zina, mutlak bir boşanma sebebidir. Bu sebebe dayanan bir boşanma davasında, sebebin gerçekleşmiş olması yeterli olup, ayrıca bu olayın evlilik birliği üzerindeki etkilerine (diğer bir ifade ile bu olay sebebiyle ortak yaşamın temelinden sarsılmış, amacını yitirmiş, devamına olanak kalmamış olup olmadığına) bakılmaz. Olayın gerçekleşmiş olması tek başına boşanma için yeterlidir. Diğer eşin benzeri davranışları gerçekleşmiş olsa bile, artık dikkate alınamaz ve sonucu etkilemez Çünkü, mutlak boşanma sebebine dayanarak boşanma talep etmiş olan eşin, kusurlu tutum ve davranışları, zina yapan eş tarafından boşanma sebebi yapılmamıştır. Boşanmaya, davayı açan eşin kusurlu tutum ve davranışları değil, davalı eşin “zinası” sebep olduğuna göre, bu eşin tazminatla (TMK. m. 174/2) sorumlu tutulmasında bir yanlışlık bulunmamaktadır. Bu bakımdan davacının karar düzelme isteği haklı ve yerindedir. Kabulü ile Dairemizin, davalı yararına tesis ettiği “manevi tazminatla” ilgili bozma kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/3260, Karar No: 2014/9167, Tarih: 05.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/3260 E.  ,  2014/9167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Karar vermeye yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 27.03.2007 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının süresinde temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 17.05.2012 tarihli ek Kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/859, Karar No: 2020/3951, Tarih: 08.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/859 E.  ,  2020/3951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 05.06.2017 tarih ve 2012/533-2017/476 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesinin duruşmalı olarak davalı şirket vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 06.10.2020 günü hazır bulunan asıl ve birleşen dosya davacısı vekili Av. ... ile asıl ve birleşen dosya davalısı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından üretilen Erkunt marka traktörün şirketin Çubuk Bayii tarafından 09.02.2005 tarihinde ...'e satıldığını, sözkonusu traktörün Massey Ferguson Çubuk Bayii olan ... Ltd. Şti. tarafından 14.04.2005 tarihinde alınarak müvekkili tarafından üretilen traktörü kötülemek amacıyla, beygir gücü ve ağırlığı çok farklı Massey Ferguson marka traktör ile arkalarından birbirine bağlandığını, traktörler ters yönde çektirilerek Erkunt marka traktörün zorlanmasına ve kısmen yanmasına neden olunduğunu, davalı şirketin, müvekkili tarafından üretilen traktörü küçültücü ve şirketin ticari itibarını zedeleyici bu haksız eylemi nedeniyle olayın çevre köyler ve ilçelerde duyulduğunu ve bölgede satışların tamamen durduğunu, haksız rekabet yüzünden şirketin ticari menfaatlerinin zarar gördüğünü, müvekkilinin ciro kaybı nedeniyle 249.621,74 TL maddi zarara, markaya karşı oluşan güvensizlik duygusu nedeniyle de manevi zarar uğradığını ileri sürerek, asıl davada davalının hüsnüniyet kaidelerine aykırı haksız fiilleri nedeniyle oluşan haksız rekabetin tespit ve men'ine, yanlış ve yanıltıcı durumun düzeltilmesine, haksız rekabetin neticesi olan maddi durumun ortadan kaldırılmasına, eski hale getirilmesine, şimdilik 1.000 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminatın, birleşen davada ise 248.621,74 TL maddi tazminatın 15.04.2005 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; ek davada ıslah diekçesi ile 149.057 TL maddi, 10.000TL manevi tazminatın davalıdan tahsili talep etmiştir.

Davalı vekili, bu işi ilk yapanın davacı şirket olduğunu, her iki traktörün toprağa saplanmasına rağmen etrafa "Massey'i sürükledik" diyerek haksız rekabet yarattıklarını, müvekkili şirketten traktör alanların hangi traktörün daha iyi olduğu hususunda dert yandıklarını, her yerde "yarıştıralım" diyenin davacı şirket yetkilileri olduğunu, traktörlerin güç gösterisinin yapılmasında bir art niyet bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, bu işi ilk yapanın davacı şirket olduğunu, her iki traktörün toprağa saplanmasına rağmen etrafa "Massey'i sürükledik" diyerek haksız rekabet yarattıklarını, müvekkili şirketten traktör alanların hangi traktörün daha iyi olduğu hususunda dert yandıklarını, her yerde "yarıştıralım" diyenin davacı şirket yetkilileri olduğunu, traktörlerin güç gösterisinin yapılmasında bir art niyet bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece uyulan bozma ilamına göre, davaya konu olan, davalı şirket tarafından satılan Massey Ferguson marka trakörün, davacı şirket tarafından üretimi yapılan Erkunt marka traktöre göre daha üstün özelliklere ve güce sahip olduğunu kanıtlamak amacıyla her iki traktörün birbirine bağlanması suretiyle halkın önünde güç gösterisi yapılması şeklinde gerçekleştirilen eylemin somut olaya zaman ititbariyle uygulanması gereken 6762 sayılı TTK'nın 57/10 maddesi gereğince haksız rekabet teşkil ettiği, mahkememizce alınan bilirkişi raporundan da anlaşılacağı üzere davacının bu eylem nedeniyle uğradığı zararın 296,220,00 TL olduğu ancak davacının asıl ve birleşen davadaki talebinin 149.057,00 TL olduğu, davacının birleşen davadaki talebinin bakiye kısmından feragat ettiği, somut olaya zaman itibariyle uygulanması gereken BK'nın 49. maddesi gereğince, davalının davaya konu eyleminin hukuka aykırılığı tespit edilmiş olmakla, davacının manevi tazminat isteminin de yerine olduğu, somut olayın özelliklerine göre davacı tarafından talep edilen miktarın uygun olduğu anlaşıldığından ve bozma ilamında belirtilen ceza davası sonucunda zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verildiğinden ceza davası nazara alınmadan asıl davanın kabulüne, birleşen davanın 148.057,00 TL üzerinden kısmen kabulüne, davacının bakiye kısımdan feragat etmesi nedeniyle fazlaya ilişkin istemin feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

(1) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı şirket vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

(2) Dava haksız rekabetin tespiti, önlenmesi, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

6762 sayılı TTK'nın 58. maddesi uyarınca haksız rekabet yüzünden müşterileri, kredisi, mesleki itibarı, ticari işletmesi veya diğer iktisadi menfaatleri zarar gören veya böyle bir tehlikeye maruz bulunan kimse maddede belirtilen davaları açabilecek ve aynı maddenin (d) bendi uyarınca kusur varsa zarar ve ziyanın tazminini (e) bendi uyarınca da Borçlar Kanunu’nun 49. maddesinde gösterilen şartlar mevcutsa manevi tazminat verilmesini isteyebilecektir.