muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/35579, Karar No: 2018/12340, Tarih: 22.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/35579 E.  ,  2018/12340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Tüm dosya kapsamından, suça konu yerin kesinleşmiş orman kadastrosu içinde kaldığının anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında ceza tayin edilirken 6831 sayılı Kanun'un 93/2. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

1-Dosya kapsamından, sanıkların herhangi bir ağaç kesme ve örtü temizliği gerçekleştirmeden işgal ve faydalanmada bulunduğunun ve bu bağlamda doğrudan tazmini gereken bir zarar doğmadığının anlaşılması karşısında; sanıların kurum zararını gidermemesi nedeniyle haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9308, Karar No: 2012/241, Tarih: 17.01.2012

**6. Ceza Dairesi         2011/9308 E.  ,  2012/241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın 02.11.2009 günü kollukta ve aşamalarda tekrarladığı anlatımlarında, kendisine 3 yıl kadar önce şizofreni teşhisi konduğunu ve bu nedenle tedavi amaçlı ilaç kullandığını açıklaması ile Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi Başhekimliğinin 09.02.2010 tarihli yazısında, 13.10.2009-15.10.2009 tarihleri arasında tedavi gördüğünün belirtilmesi karşısında; suç tarihinde 5237 sayılı TCY.nın 32. maddesi gereğince işlediği suçun hukuksal sonuçlarını algılayamama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak derecede akıl hastalığının bulunup bulunmadığı araştırılarak, sonucuna göre hukuksal durumunun değerlendirilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13902, Karar No: 2018/2953, Tarih: 20.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/13902 E.  ,  2018/2953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :...ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı...Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/12/2015 gün ve 2015/826-2015/1044 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı TMSF vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK’nın 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesine göre, miktar veya değeri 1.000,00 TL'yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Bu miktar, karar tarihi olan 29.12.2015 tarihi itibariyle 2.080,00 TL'dir. Davacı vekili, 2.000,00 TL alacağın davalılardan tahsilini talep etmiş olup, mahkemece, yapılan yargılama sonunda davalı ... A.Ş. yönünden verilen hükmün kesinleşmiş olmakla yeniden karar verilmesine yer olmadığına, davalı TMSF'e husumet tevcih edilmediğinden, TMSF yönünden ise karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Bu durumda, dava değeri yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kalmaktadır. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davalı TMSF vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı TMSF vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, 20/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/899, Karar No: 2014/865, Tarih: 10.02.2014

**10. Ceza Dairesi         2014/899 E.  ,  2014/865 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, uyuşturucu madde ticareti yapma ve hırsızlık suçlarından hükümlü ... hakkındaki hükmün infaz aşamasında...Ağır Ceza Mahkemesi'nce 08.11.2013 tarihinde 2013/1137 değişik sayı ile verilen itirazın kabulüne ilişkin kararın kanun yararına bozulmasına ilişkin talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 23.12.2013 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İncelenen dosyadan;

a) Hükümlü ...'nın uyuşturucu madde ticareti yapma ve hırsızlık suçlarından kesinleşmiş mahkûmiyet hükümlerinin infazı sırasında,... Ağır Ceza Mahkemesi'nce 14.01.2013 tarihinde 2013/15 değişik iş sayı ile mahkûmiyet hükümlerine konu hapis cezalarının 5275 sayılı Kanun'un 99 ve 101. maddeleri gereğince 9 yıl 23 ay 10 gün hapis cezası olarak toplanmasına karar verildiği,

b) Hükümlünün ...Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda cezasını infaz ederken 23.10.2013 tarihli dilekçesiyle, cezasının kalan kısmını...Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda çekmek istediğini belirttiği,

c) ... Cumhuriyet savcısınca 23.10.2013 tarihinde 2013/1848 B.M. sayı ile hükümlünün.... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/290 esas sayılı dosyasında, TCK'nın 103. maddesinin 2 ve 4. fıkraları uyarınca yargılandığı, Mahkemece hükümlünün eylemi TCK'nın 104. maddesinin 1. fıkrası kapsamında değerlendirilerek bu maddeye göre cezalandırılmasına karar verildiği, ancak hükmün temyiz edilmesi nedeniyle kesinleşmediğinden, iddianamede belirtilen suçtan kovuşturmanın devam ettiğinin kabul edilmesi gerektiği belirtilerek, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 8. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendi uyarınca hükümlünün açık ceza infaz kurumuna nakledilmesine ilişkin talebinin reddine karar verildiği,

d) Hükümlünün belirtilen karara itiraz etmesi üzerine,...İnfaz Hakimliği'nce 31.10.2013 tarihinde 2013/618 esas ve 2013/620 karar sayı ile hükümlü hakkında TCK'nın 103/2, 43 ve 103/4 maddeleri uyarınca cezalandırılması için iddianame düzenlendiği, ancak.... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 09.07.2009 tarihli kararı ile TCK'nın 104/1. maddesinden hüküm kurulduğu, hükmün sanığın temyizi üzerine temyiz incelemesine gönderildiği, hükümlü hakkında devam eden kovuşturmanın 5237 sayılı TCK'nın 104/1. maddesinde düzenlenen suça ilişkin olduğunun kabulü gerektiği, belirtilen suçun kanunda öngörülen cezasının üst sınırının ise yedi yıldan az olduğu, bu durumda hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiği belirtilerek, hükümlünün başvurusunun kabulü ile ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.10.2013 tarihinde 2013/1848 B.M. sayı ile kararının iptaline karar verildiği,

e) Cumhuriyet savcısının, hükümlü hakkında TCK'nın 103/2, 43, 103/4 ve 109/2. maddeleri uyarınca cezalandırılması için kamu davası açıldığı,.... Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen hükümlerin sanık ve katılanlar tarafından temyiz edildiği, hükümlü hakkındaki kovuşturmanın 7 yıldan fazla ceza içeren kişi hürriyetinden yoksun kılma ve çocuğun cinsel istismarı suçlarından devam etmesi nedeniyle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayacağı gerekçesiyle...İnfaz Hakimliği'nin kararına itiraz etmesi üzerine,...Ağır Ceza Mahkemesi'nce 08.11.2013 tarihinde 2013/1137 değişik iş sayı ile, itirazın kabulü ile...İnfaz Hakimliği'nin 31.10.2013 tarih ve 2013/618 esas ve 2013/620 karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verildiği

Anlaşılmıştır.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, «Dosya kapsamına göre; 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/1-7 b maddesi ile hükümlü hakkında; denetimli serbestlik tedbiri uygulanmaya başlanmasından önce işlediği iddia olunan ve cezasının üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan dolayı soruşturma veya kovuşturmaya devam edilmesi, hâlinde, denetimli serbestlik müdürlüğünün talebi üzerine, infaz hâkimi tarafından, hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilir”, ve “Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği’nin 8/2-b. maddesinde, “Kapalı kurumda hükümlü olup; haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar, bu durumları devam ettiği sürece açık kurumlara ayrılamaz.” şeklindeki hükümler gereğince,... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 09/07/2009 tarihli, 2007/290 esas, 2009/203 sayılı kararı ile sanığın, reşit olmayan ancak 15 yaşından büyük mağdure ile rızaen cinsel ilişkide bulunmak suçundan hükmolunan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 104/1. maddesindeki öngörülen cezanın üst sınırının 7 yıldan az olduğu ve kurulan mahkûmiyet hükmünün de henüz kesinleşmediği gözetilmeden ve açık ceza infaz kurumuna nakli bakımından diğer koşullar değerlendirilmeden yazılı şekilde Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.» denilerek,...Ağır Ceza Mahkemesi'nin 08.11.2013 tarihli kararının kanun yararına bozulması istenmiştir.

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 8. maddesinin 2. fıkrasında;

“Kapalı kurumda hükümlü olup;

a) İşlediği iddia olunan başka bir suçtan dolayı haklarında 04/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 100 üncü maddesine göre tutuklama kararı verilenler,

b) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar,

bu durumları devam ettiği sürece açık kurumlara ayrılamaz.” hükmü öngörülmüştür.

a) İşlediği iddia olunan başka bir suçtan dolayı haklarında 04/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 100 üncü maddesine göre tutuklama kararı verilenler,

b) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar,

bu durumları devam ettiği sürece açık kurumlara ayrılamaz.” hükmü öngörülmüştür.

Somut olayda, hükümlü ... hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan TCK'nın 103. maddesinin 2 ve 4. fıkraları ile kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanunun 109. maddesinin 2, 3 ve 5. fıkraları uyarınca cezalandırılması için kamu davası açıldığı, her iki suç için de kanunda öngörülen ceza miktarının üst sınırının yedi yıldan az olmadığı,.... Ağır Ceza Mahkemesi'nce 09.07.2009 tarihinde 2007/290 esas ve 2009/203 karar sayı ile hükümlü hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan açılan dava ile ilgili olarak eyleminin TCK'nın 104. maddesinin 1. fıkrası kapsamında reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu gerekçesiyle 2 yıl 1 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise beraatine karar verilmiş ise de, her iki hükmün de katılanlar tarafından temyiz edilmesi nedeniyle, hükümlü hakkında TCK'nın 103 ve 109. maddeleri uyarınca açılan davalarla ilgili kovuşturmanın devam ettiği, bu durumda hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılamayacağı anlaşıldığından, yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteğinin CMK'nın 309. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderilmesine, 10.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3678, Karar No: 2018/7052, Tarih: 11.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/3678 E.  ,  2018/7052 K.**

**"İçtihat Metni"**

Otoyol ve/veya köprülerden ücret ödemeden geçme eyleminden dolayı kabahatli... Makarna Un İrmik Gıda San. Tic. A.Ş. hakkında 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat Ve Görevleri Hakkında Kanun'un 30. maddesi gereğince 13,50 Türk lirası geçiş ücreti ve 135,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Karayolları...Otoyol Bakım İşletme Şefliğinin 10/11/2015 tarihli ve UA 1201780 sayılı idari para cezası kararına karşı yapılan başvurunun kabulü ile idari para cezasının iptaline ilişkin ... 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 24/02/2016 tarihli ve 2016/206 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 12/06/2017 gün ve 4937 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16/06/2017 gün ve KYB. 2017-37765 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

1- Dosya kapsamına göre, kabahatli hakkında idari para cezasının yanı sıra geçiş ücreti de tahakkuk ettirildiği, ... 1. Sulh Ceza Hakimliğince kabahatlinin ödemesi gereken otoyol geçiş ücretinin mahsup edilmesinden sonra kalan miktara ilişkin olarak idari para cezasının iptal edilmesi gerekirken, mahkemesince yetkisi olmadığı halde, hem idari para cezasının hem de geçiş ücretinin tamamın iptal edilerek yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- Anayasa Mahkemesinin 26/02/2015 tarihli ve 2013/6217 başvuru sayılı kararında da yer alan "Kanuni düzenlemeler ve içtihat karşısında başvurucu lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi, ilgili yasal mevzuatın lafız ve amacına açıkça aykırı olup, başvurucunun Anayasanın 36. maddesinde güvence altına alınan hakkaniyete uygun yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verilmesi gerekir." şeklindeki açıklama, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 31/2. maddesindeki "Kanun yoluna başvuru dolayısıyla oluşan bütün masraflar ve vekalet ücreti, başvurusu veya savunması reddedilen tarafça ödenir." biçimindeki düzenleme gereğince, başvurusu kabul edilen kabahatli lehine savunması reddedilen idare aleyhine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi Hükümleri gereğince vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma ihbarnamesinin (2) nolu bendi yönünden yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma ihbarnamesinin (2) nolu bendi yönünden yapılan incelemede;

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

Bu açıklamalara ve yerleşik yargısal kararlara göre (Yargıtay 1. CD’nin 05/11/2008 tarih ve 2008/9091-7078 E.K; 3. CD’nin 14/11/2007 tarih ve 2007/12330-8319 E.K; 11. CD’nin 27/02/2013 tarih ve 2012/28035 E., 2013/3196 K. ve 12. CD’nin 27/12/2012 tarih ve 2012/21561-28771 E.K sayılı kararları) vekalet ücretinin şahsi hakka ilişkin olması nedeniyle bu hususta kanun yararına bozma talebinde bulunulamayacağından, yerinde görülmeyen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma ihbarnamesinin (1) nolu bendi yönünden yapılan incelemede ise;

... 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 24/02/2016 tarihli ve 2016/206 değişik iş sayılı kararı ile itiraz üzerine kaldırılan... plaka sayılı aracın 05/12/2014 tarihine ait ihlalli geçişine ilişkin düzenlenen idari para cezası tutanağının aynı zamanda otoyol geçiş ücretini de içerdiği, kabahatlinin ödemesi gereken otoyol geçiş ücretinin mahsup edilmesinin ardından kalan miktara ilişkin idari para cezasının iptalinin gerektiği anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, ... 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 24/02/2016 tarihli ve 2016/206 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4-c maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 11/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12123, Karar No: 2023/11925, Tarih: 27.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/12123 E.  ,  2023/11925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/524 E., 2023/29 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen kabul

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

27.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2221, Karar No: 2013/7010, Tarih: 11.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/2221 E.  ,  2013/7010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R –

...Genel Müdürlüğü İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının g bendinde "derelerin her iki tarafında, kadastral sınırlarından itibaren 100 metre yapı yaklaşma mesafesi bırakılır" hükmü yer almakta iken, 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı genel kurul kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında temizlik, bakım ve onarımlarının yapılması maksadı ile imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ve dere işletme bandları idarece kamulaştırılır" hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değiştirilmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp, imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı.... Genel Müdürlüğünden ve imar planını yapan belediyelerden sorulmasından,

Sonra, alıncak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.