muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/9974, Karar No: 2018/22979, Tarih: 12.12.2018

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davalı şirketin 2008 yılının ikinci yarısında ekonomik kriz sebebiyle üretimleri durdurmuş olduğunu, bu çalışılmayan zorunlu dönemle birlikte işçilere öncelikle yıllık ücretli izinlerinin kullandırılmış olduğunu, ardından ise işyerindeki işçiler hakkında 4857 sayılı İş Kanunu'nun 40. maddesinin uygulamasına başlanarak ilk 7 gün yarım ücret ödendiğini ve bundan sonra ücret ödemesiz (ücretsiz izin) şekilde uygulama yapıldığını, ücret ödenmeyen dönem için bu sırada 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanuna 15.05.2008 tarihinde 5763 sayılı Kanunun 18. maddesi ile eklenen "Kısa Çalışma Ödeneği" başlıklı ek madde 2'deki emredici bildirim zorunluluğu sebebiyle ve işçilerin mağdur olmamaları için, davalı işyerindeki genel ekonomik kriz veya zorlayıcı sebeplerle zorunlu durma ve işçilerin ücretsiz izne çıkarılmaları halini gerekçeleri ile birlikte İŞKUR'a işçilerin üyesi olduğu Birleşik Metal İş Sendikası'na bildirdiğini, işyerinde kısa çalışma uygulaması kapsamında olan işçilere, 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu'nda düzenlenen 'kısa dönem ödeneği' nin tamamen devlet tarafından ödenen bir nevi işsizlik ödeneği olduğunu, iş akdi feshedilmeyip askıya alınan dönem için işyerinde çalışmayan ve işveren tarafından kendisine hiçbir ücret ödenmeyen işçilere çalışma şartına bağlı olan ikramiye, yakacak parası, çocuk parası, öğrenim yardımı, bayram yardımı, ayakkabı yardımı taleplerinin hiçbir hukuki dayanağı olmadığını, kaldı ki kısa dönem ödeneği alan işçiye, işverence herhangi bir ödeme yapılması halinde kısa dönem ödeneğinin kesileceğini, sona eren toplu iş sözleşmesi hükümlerinin yenisi devreye girinceye kadar hizmet akdi hükmü olarak devam ettiğini, davacının talep etmiş olduğu sosyal yardımların, işçilere her ay maaşları ile birlikte ödendiğini, dolayısıyla işçilerin maaş almadıkları yani fiili olarak çalışmadıkları dönemlerde işbu sosyal yardımlardan faydalanma imkânı olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işyerinde işveren tarafından 4857 sayılı İş Kanunu 40. madde gereği zorunlu nedenle işin durması ve 26.12.2008 tarihinden itibaren çalışılmayan ilk 7 gün için yarım ücret ve sonrasında ücretsiz izin uygulamasına ilişkin bildirimin davacıya işveren tarafından yapılmış olduğunu gösterir işveren belgesinin bulunduğu, davalı şirketin 15.09.2009 tarihli yazı ile İŞKUR' a başvurarak 16.09.2009 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere işyerinde 4857 sayılı İş Kanunun'un 40. maddesinin uygulanması zorunluluğunun doğduğunu bu sebeple 7 günü takip eden günlerde 'kısa çalışma ve kısa çalışma ödeneği' ödemelerinin ilgili personele yapılmasını talep etmiş olduğu; İŞKUR'un olumlu cevap vermiş olduğunu, işyerinde uygulanan ilk dönem kısa çalışma uygulamasında davacının 08.01.2009 ila 30.01.2009 tarihleri arasında 22 gün kısa çalışma ödeneğinden faydalanmış olduğu, işyerinde uygulanan ikinci dönem kısa çalışma uygulamasında ise davacının 23.09.2009 ila 05.11.2009 tarihleri arasında 43 gün kısa çalışma ödeneğinden faydalanmış olduğunu,davacı işçinin çalışmadığı ve hizmet akdinin askıda olduğu davaya konu dönemlerde "kısa dönem çalışması" yapıldığı, zira aynı dönemlerde SGK tarafından davacı işçiye ve arkadaşlarına kısa dönem ödemesi yapıldığı, bu anlamda davalı tarafın ifade ettiği şekilde belirtilen dönemde işyerinde "ücretsiz izin" uygulanması yapıldığının kabulünün olanaklı olmadığı T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından görevlendirilen iş müfettişinin 25.12

.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından görevlendirilen iş müfettişinin 25.12.2008 tarihinde davalı işyerine gelerek tutanak düzenlemiş olduğu, tutanağın son bölümünde; işyerinde, toplam 388 mavi yakalı personel için kısa çalışma ödeneği talebinde bulunulduğu, bu işçilerin teftiş tarihi itibarıyla bir kısmının ücretli bir kısmının ise ücretsiz izinde bulunduğunu, bu arada işçilerin toplu iş sözleşmesi gereği hak kazandıkları nakdi sosyal yardımlardan tam olarak yararlandıklarının belirtilmiş olduğu, davalının iddia ettiği ücretsiz izin sürecinin, yapmış olduğu kısa dönem başvurusunun cevabının beklendiği evrede bir geçiş süreci olduğu ve hatta bu süreçte işçilerin sosyal yardımlardan tam olarak faydalandığı şeklindeki beyanıyla zaten işçilerin ücretsiz izinde olmadığını (zira işçiler ücretsiz izinde iken işverenin hiçbir ücret ödeme yükümlüğü bulunmaktadır), işçilerin toplu iş sözleşmesi gereği hak kazanmış oldukları sosyal yardımlardan tam olarak faydalandırılmasıyla da kısa dönem çalışması yapılacak süreçte bu yükümlüğünü kabul etmiş olduğu (örneğin kısa çalışma dönemlerinde çocuk yardımlarını ödemeye devam etmiştir) anlaşıldığı, kısa dönem çalışmasına uygulandığı dönemde işveren hem işçini kaybetmediği hem de ücret ödeme edimini yerine getirmediği, ancak buna karşılık işçinin iş akdini derhal fesih imkanı tanınmadığı, bu anlamda iş sözleşmesinin sona ermediği, bu bakımdan kısa çalışma süresinin işçinin kıdeminden sayılması gerektiği, bununla bağlantılı olarak da yasal mevzuat kapsamında sosyal yardımlardan işçinin faydalanması gerektiği kanaatine varılmıştır.Nitekim konuya ilişkin Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 14.07.2011 Tarih ve 2010/50993 Esas- 2011/27305 Karar sayılı kararına göre; "Somut olayda davacı işçinin 22.12.2008-18.06.2009 tarihleri arasında Yasa'ya uygun biçimde 5 ay 27 gün kısa çalışma yaptığı ve kısa çalışma süresinin çalışılmış sayılan süre kapsamında kıdemine eklenmesi gerektiği tartışmasızdır. Davacının kıdemine eklenen kısa çalışma yaptığı süre Yasanın Geçici 8. maddesinde 5838 sayılı Yasanın 1. maddesi ile yapılan değişiklik kapsamında kaldığından 5 ay 27 günlük fiili kısa çalışma süresinin kıdemine eklenmesine ilişkin Mahkeme kararının Yasa koyucunun iradesine ve Yasaya uygun olduğu açıktır", denildiğini, açıklanan nedenlerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı vekili, davalının 2008 ve 2009 yıllarında Türkiye İş Kurumu'na başvurarak bir kısım işçiler için farklı tarihlerde ve farklı sürelerde kısa çalışma talebinde bulunduğunu, davacının da kısa çalışma uygulamasına tabi tutulan işçiler arasında olduğunu, ancak davalının kısa çalışma dönemlerinde davacıyı ikramiye, yakacak, çocuk, öğrenim, bayram ve ayakkabı yardımlarından faydalandırmadığını, davacıya ödenmeyen sosyal yardımların o dönem yürürlükte olan toplu iş sözleşmeleri ile tanımlanmış haklar olduğunu, kısa çalışma uygulaması kapsamındaki işçilerin, iş sözleşmeleri devam ettiğinden toplu iş sözleşmesinde işçinin faydalanabilmesi için fiili çalışma koşuluna bağlanmadığını iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Kısa çalışma döneminde işçinin iş görme borcu ile işverenin ücret ödeme borcu askıda olduğundan yasa gereği sadece kurum tarafından ödeme yapıldığından bu dönem için toplu iş sözleşmesinden doğan sosyal yardımlara hak kazanılması mümkün değildir. Mahkemece davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.12.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4045, Karar No: 2014/7427, Tarih: 15.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/4045 E.  ,  2014/7427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20.03.2012 gün ve 2010/434-2012/340 sayılı kararı bozan Daire’nin 10.10.2013 gün ve 2012/14795-2013/18096 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, şirketine ait Dayı Dede isimli yatın davalı ... şirketi tarafından sigortalandığını, sigorta bedelinin 300.000 Euro olduğunu, yatın 2009 yılında imal edildiğini ve olay tarihinden iki ay önce denize indirildiğini, söz konusu yatın 28.09.2009 tarihinde sabah 05:30 sularında Kurtoğlu Burnu'nda kayalıklara çarpmak suretiyle kaza geçirdiğini, kaza sonucu yatın tüm kompartımanlarına su dolduğunu, olay yerinden geçen G-Harun isimli yat tarafından Ağa Limanı'na çekildiğini ve burada battığını, daha sonra yat Port Göcek marinasına çekçek alanına çekilerek karaya alındığını, gerekli tüm koruma tedbirlerinin alındığını, kaza neticesinde sigortalanmış olan yatın tam ziya halinin gerçekleştiğini, ancak bu hususta davalı ... şirketi ile anlaşma sağlanamadığını, davalı ... şirketince oluşan zarara karşılık 152.000 Euro gönderildiğini, yatırılan tutarın 15.12.2009 tarihinde çekildiğini, aynı tarihte ihtar ile 148.000 Euro bedelin ödenmesinin talep edildiğini ileri sürerek şimdilik 15.000 Euro ve kara park bedeli olarak ödediği 7.939,58 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 28.02.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 74.244 Euro daha arttırmıştır.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, taraflar arasındaki temel uyuşmazlığın teknenin tam ziya olup olmadığı noktasında toplandığı, sigorta tekniği yönünden yatın hükmi tam ziya olduğu, sigortacının gerçek zararı ödemekle yükümlü bulunduğu, tam ziya için rizikonun gerçekleşme anındaki (Tekne) değerinin esas alınması gerekeceği, tam ziya tazminatın hesaplanmasında teknenin hasar tarihindeki değerinin değil, onarılmış değerinin esas alınması gerektiği, sigorta ettirenin kendisine verilmesi istenmedikçe sigortacı tarafından hurda bedelinin tazminattan düşürülmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne ve hasar fark tazminatı olarak 89.244 Euro alacağın 15.000 Euro'luk kısmının dava tarihinden itibaren işleyecek, 74.244 Euro'nun ise ıslah tarihi olan 28.02.2012 tarihinden itibaren TCMB tarafından Euro cinsi mevduata uygulanacak en yüksek faiz oranı üzerinden hesaplanacak faizi ile beraber davalıdan tahsiline dair tesis edilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce ilamda belirtilen nedenlerle bozulmuştur.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen

gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiç birisini ihtiva etmeyen diğer karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.

2- Dava, tekne-yat sigorta poliçesi uyarınca ödenmesi gereken tazminatın bakiyesinin tahsili istemine ilişkindir.

Davacıya ait yatın davalı nezdinde sigorta örtüsüne alındığı, 28.09.2009 tarihinde sigortalı yatın danizde kayalıklara çarpması sonucu tam zayi kabul edilecek şekilde hasara uğradığı, davalının bir kısım tazminat ile 10.700 Euro çekek ücreti ödemesi yaptığı, işbu davanın bakiye sigorta tazminatının tahsili için açıldığı hususları uyuşmazlık konusu değildir. Davacının talep edebileceği tazminatın belirlenmesine ilişkin olarak yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen raporda sigortalı teknenin onarım değeri esas alınmış, davalının ödemelerinin mahsubu yapılarak bakiye alacak tespit edilmiş, mahkemece davalının ... olduğu çekek ücreti dahil edilerek hüküm kurulmuştur. Bilirkişi raporunda sigortalı teknenin onarım değerinin hesaplanmasında ise malzeme ve işçilik kalemleri ile KDV oranı dikkate alınarak hesaplama yapılmış, ancak onarım değerinde dikkate alınması gereken çekek ücreti bu hesaplamaya dahil edilmemiştir. Başka bir anlatımla, sigortalı teknenin onarım giderleri arasında yer alan çekek ücreti dikkate alınmamıştır. Mahkemece bu kalem giderin esas alınarak sigortalı teknenin onarım değerinin belirlenmesinde ve davalının ödemelerinin mahsubunda bir yanlışlık bulunmamaktadır. O halde, davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde kararın bozulması yerinde olmadığından davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Bu durum karşısında, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 10.10.2013 tarih 2012/14795 Esas-2013/18096 Karar sayılı bozma ilamının 3. bendinin tamamının bozma ilamından çıkarılmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer karar düzeltme istemlerinin reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 10.10.2013 tarih 2012/14795 Esas-2013/18096 Karar sayılı bozma ilamının 3. bendinin tamamının bozma ilamından çıkarılmasına, ödediği karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 15.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16546, Karar No: 2019/2779, Tarih: 27.03.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/16546 E.  ,  2019/2779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 11.12.2014 gününde verilen dilekçe ile irtifak hakkının terkini talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.10.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kamulaştırılarak üzerinde irtifak hakkı tesis edilen taşınmazdaki enerji nakil hattının sökülmesi üzerine, taşınmazın tapu kaydındaki irtifak hakkı şerhinin terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık Kamulaştırma Kanununun 22. maddesi uyarınca tarafların anlaşmasıyla vazgeçme ve devir değil, dava konusu taşınmazdan geçen enerji nakil hattının deplase edilmesi nedeniyle söz konusu irtifak hakkının terkini isemine ilişkindir. Bu durumda ise; irtifak hakkı bedelinin Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin 11. maddesinin hükümleri kıyasen uygulanarak belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

Öncelikle, dava konusu taşınmazın emsal incelemesi yapılarak değeri belirlendikten sonra, taşınmazın tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattının taşınmazdan geçiş güzergahı dikkate alınıp, söz konusu enerji nakil hattı nedeniyle taşınmazın tamamında meydana gelecek olan değer düşüklüğü oranı belirlenip, taşınmazın tamamının değeri ile bu oranın çarpılması sonucu bulunacak miktar belirlenerek, bu bedel depo ettirilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden bu yönteme uyulmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, sair temyiz hususlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18030, Karar No: 2015/2578, Tarih: 15.06.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18030 E.  ,  2015/2578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklardan ...nin ortağı ve sorumlu müdürü, diğer sanıkların ise muhasebe ve hasta kabul birimlerinde çalışan olarak görev aldıkları ...Sağlık Hizmetleri .... Ltd. Şti. ile Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı arasında, fizik tedavi ve rehabilitasyon konularında sözleşme imzalandığı, sözleşme uyarınca ...Devlet Hastanesi ve ... Devlet Hastaneleri’nde uzman doktorlar tarafından fizik tedavi seans süresi gösterilerek sevk edilen veya kendiliğinden özel sağlık merkezlerine müracaat eden hastaların, özel sağlık merkezlerinde düzenlenen, fizik tedavi seans süresini gösteren ve hastaların imzaladıkları tedavi kartı, SGK internet sitesinden alınan provizyon belgesi, hastanın sağlık karnesi örneği faturaya eklenerek kuruma gönderildiğinde, bu belgelere göre hastanın fizik tedavi harcamalarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından özel sağlık merkezlerine ödendiği;

...Sağlık Merkezi’ne, yukarıda belirtildiği şekilde, hastanede görevli doktorlar tarafından fizik tedavi süreleri yazılarak sevk edilen, yönlendirilen veya kendiliğinden müracaat ederek özel sağlık merkezinde çalışan doktorun muayenesiyle fizik tedavi süreleri önerilen hastaların kayıt işlemlerinin sanıklar ..., ..., ... ve ... tarafından

yapıldığı, tedavi seans sürelerini gösteren tedavi kartlarının hazırlandığı ve hastalara daha tedaviye başlanılmadan, topluca ve peşinen imzalarının attırıldığı, gelen hastalara sevklerine uygun şekilde 14 seanslık fizik tedavi uygulandığı, ancak 60 dakika olması gereken seans sürelerinin 60 dakikadan daha az sürelerde uygulandığı halde, sanıkların Sosyal Güvenlik Kurumunda görevlileri aldatıp, kurum zararına, sağlık merkezi sahibi ve kendilerine yarar sağlamak amacıyla, hastalar tam tedavi görmüşler gibi önceden, topluca imzalatılan ve gerçek tedavi sürelerini göstermeyen tedavi kartları esas alınarak faturalar düzenledikleri, sağlık merkezi’nin ortağı ve sorumlu müdürü şüpheli ...’ın, gerçek tedavi süresini yansıtmadığından, sahte olduğunu bildiği, özel belge niteliğindeki fizik tedavi kartlarına bağlı faturaları kullanarak, kurum görevlilerini aldatıp, Sosyal Güvenlik Kurumu zararına, kendisine ve şirketine 3.346,49 TL yarar sağladığı, sanıkların bu suretle özel belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işledikleri iddia olunan somut olayda; sanığın cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan kurum vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1236, Karar No: 2011/6080, Tarih: 05.05.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/1236 E.  ,  2011/6080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ..., ..., ... vd.

Vekilleri Av. ...

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması gerekmektedir.

Aynı kamulaştırmaya ilişkin Dairemizce geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen İlçe Tarım Müdürlüğü cetvellerine göre (ör; Orhaneli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/119 E.-456 K., Dairenin 2010/1627 E.-8435 K.) biber ürününün 2008 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi 2.150 kg olarak bildirildiği halde bilirkişi raporunda daha yüksek verim (2.350 kg) üzerinden hesap yapılması doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan bozmaya uygun ek rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5094, Karar No: 2019/2883, Tarih: 21.05.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/5094 E.  ,  2019/2883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs ve bu suça azmettirme, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : 1. Sanık ... hakkında; TCK'nin 37/1, 81/1, 35/2, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası.

2. Sanıklar ... ve ... hakkında; TCK'nin 38/1, 81/1, 35/2, 62. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 7 yıl 6 ay hapis cezası.

2. Sanık ... hakkında; 6136 sayılı Yasanın 13/4, TCK'nin 62, 50/3, 52/2. maddeleri uyarınca 25 gün hapis ve 80. TL adli para cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahkemenin sanıklar hakkında katılan ...'e olan eylemleri nedeniyle yapmış olduğu uygulamada suç niteliği bakımından bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan tebliğnamede bu yönde bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Katılanın, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, vekilinin bu suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin CMUK.un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nin, katılan ...'i kasten öldürmeye teşebbüs, sanıklar...'in bu suça azmettirme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları

inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, katılan vekilinin ve sanıklar müdafileri ile sanık ...'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A- Sanıklar...in, katılan ...'i öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA,

B- Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise;

Maktul ve katılan ...'in bulundukları araç içerisine tabanca ile ateş edilmesi sonucu maktulün hayatını kaybettiği, katılan ...'in ise sağ göğüs bölgesinde sıyrık oluşacak şekilde yaralandığı, bu eylem...'in azmettirmesi sonucu sanık ...'in ele geçirilemeyen tabanca ile gerçekleştirdiği, diğer sanık ...'nin de aracın sürücü tarafındaki camı tıklatarak maktul ve katılan ...'in dikkatlerini dağıtarak sanık ...'in suçu işlemesine iştirak ettiği olayda;

Hükmün "delillerin değerlendirilmesi ve gerekçe" başlıklı kısmında, sanık ...'ın "sanık...ile birlikte hareket ederek maktul ... ve müşteki ...'nin içerisinde bulundukları aracın sürücü tarafındaki camını tıklayarak maktul ve müşteki Besim'in dikkatlerini dağıtarak sanık...'in suçu işlemesine yardım ettiği" şeklindeki kabule yer verilmesine rağmen hüküm kısmında sanık ... için 5237 sayılı TCK'nin 37. maddesine göre "fail" olarak hüküm kurulması suretiyle gerekçe ve hüküm arasında çelişki oluşturulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin, sanık ... ve sanıklar.... müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün tebliğnamedeki düşünceden farklı gerekçeyle BOZULMASINA, 21/05/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.