muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13608, Karar No: 2014/2507, Tarih: 25.02.2014

Dava konusu 402 ada 10, 11, 12 ve 13 sayılı parseller ile 10 ada 8 nolu parsele ilişkin olarak ise 402 ada 10 nolu parselin 22 Milyar, 11 nolu parselin 48 Milyar, 12 nolu parselin 48 Milyar ve 13 nolu parselin de 55 Milyar TL. bedellerle 28.10.2004 tarihinde borçlu davalı S.. S.. tarafından M.. E..’a satıldığı, M..E.. tarafından 24.12.2004 tarihinde aynı bedellerle davalı S.. Y..’ya, Sedef tarafından 14.01.2005 tarihinde davalı H.. A..’a, H.. A.. tarafından da 31.10.2006 tarihinde tekrar davalı S.. Y..’ya satıldığı, bilirkişilerin bu taşınmazlardan 10 nolu parselin tasarruf tarihindeki gerçek değerini 106.746,00 TL, 11 nolu parselin 202.969,00 TL, 12 nolu parselin 204.475,00 TL, 13 nolu parselin ise 243.450,00 TL. olarak belirledikleri yine dava konusu 10 ada 8 nolu parselin 27.09.2005 tarihinde borçlu davalı S.. S.. tarafından davalı H.. Y..’a 10.000.00 TL. bedelle satılmış olduğu, bilirkişilerin ise bu taşınmazın tasarruf tarihindeki gerçek değeri 49.575.00 TL olarak bildirdikleri, üçüncü kişi konumunda olan davalılar M... E.. ve H.. Y..’ın taşınmazların gerçek bedellerini haricen ödediklerini iddia etmedikleri gibi bu hususta yasal ve geçerli delil de ibraz edilmediği yine davalı S.. Y..’nın cevap dilekçesinde borçlu davalı Sedat ile geçmişe dayanan ticari ilişkileri olduğunu hatta taşınmazların daha önce borçlu davalıya aradaki ticari ilişki nedeniyle anneleri tarafından teminat amaçlı olarak verildiğini bildirdiği, H.. Y..’ın da taşınmazın daha önce teminat amaçlı olarak borçlu davalıya verildiğini beyan ettiği, davalılardan H.. A..’un da borçlu davalının durumunu bilebilecek kişilerden olduğu, taşınmazların kısa sürelerle aynı kişiler arasında el değiştirdiğinin anlaşıldığı, taşınmazların tapuda gösterilen satış bedelleri ile gerçek değerleri arasında bir mislini aşan fahiş fark bulunması, ayrıca davalıların borçlu davalının mali durumu ile alacaklıları ızrar kastını bilen veya bilmesi gereken kişilerden olmaları yanında davalılardan S.. Y..’nın dairenin 2010/7645 esas sayılı dava dosyasında da borçludan satın aldığı başka taşınmazlar hakkında da tasarrufun iptali davası nedeniyle davalı konumunda olduğu orada verdiği beyanlardan davalı borçlu ile ticari ilişkilerinin bulunduğunun anlaşıldığı ve tüm dosya kapsamına göre..... ada 10, 11, 12 ve 13 sayılı parseller ile 10 ada 8 nolu parsele ilişkin davanın İİK.nun 278/III-2 ve 280/1-2 maddeleri uyarınca kabulü ile yapılan tasarrufların iptali gerektiğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı Ünal vekili, davalı Mehmet vekili, davalı Sedef vekili, davalı Hasan ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı Ünal vekili, davalı Mehmet vekili, davalı Sedef vekili, davalı Hasan ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Hükmü temyiz eden davalı Hasan vekili 31/01/2014 tarihli dilekçesi ile ve temyiz eden davalı Sedef vekili de 24/06/2013 tarihli dilekçe ile temyiz isteğinden feragat ettiklerini bildirdikleri ve vekaletnamelerinde temyizden feragate yetkili oldukları anlaşıldığından temyiz istemlerinin feragat nedeniyle reddi gerekmiştir.

2- Davalı Ünal vekili ve davalı Mehmet vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bozma ilamına yönelik yapılan karar düzeltme istemlerinin reddi ve mahkemece bozmaya uyulmuş olmasından dolayı kesinleşen hususlara ilişkin yeniden inceleme yapılmasının mümkün olmamasına göre temyiz istemlerinin reddi gerekmiştir.

3- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece bozma ilamına uyulup davanın kabulüne yönelik hüküm kurulduğu halde davalı Ünal’a yapılan satışa ilişkin bir karar verilmemesi yasaya aykırı olduğu gibi harç ve yargılama giderlerinden sorumluluğa ilişkin hüküm oluşturulurken adı geçen davalı hakkındaki dava reddedilmiş gibi kabul edilerek karar verilmesi suretiyle hüküm içinde çelişki yaratılması da doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Hasan ve davalı Sedef vekilinin temyiz istemlerinin feragat nedeniyle REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Ünal ve davalı Mehmet vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (3) numaralı bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalı Ü.. H.. ve S.. Y..'dan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalılar H.. Y.., S.. Y.., Ü.. H.. ve M.. E..'a geri verilmesine 25.02.2014 tarihinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4223, Karar No: 2024/817, Tarih: 13.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4223 E.  ,  2024/817 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/164 E., 2023/342 K.

DAVA TARİHİ : 28.11.2016

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çankırı 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2020/571 E., 2022/768 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasının usulüne uygun olarak tamamlanmadığı, kabule göre de kadına maddî tazminat talebinin açıklattırılması ve belirsizliğin giderilmesi gerektiği gerekçesiyle başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılarak eksiklikler giderildikten sonra karar verilmek üzere, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma davasının kabulüne ve tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; erkeğin, ailesinin tarafların özel hayatına karıştığını, düğün takılarına el koyarak geçim düzenine müdahil olduklarını ve erkek eşin ailesinin müvekkiline müdahalesine sessiz kaldığını, ailesi ile birlikte olduğunda tarafına küçük düşürücü imalarda bulunduğunu, bu olaylar karşısında boşanmak istediğini söylediğini, ailelerin araya girmesiyle müvekkilinin boşanma kararını askıya aldığını, erkek eşin bir süre düzeldiğini, ancak daha sonra sorumluluklarını yerine getirmeyi aksatmaya başladığını, cinsel problemlerden dolayı müvekkiline bağırdığını sesini yükselttiğini, en son olarak kombinin bozulmasından kaynaklı tartışma sonrasında erkek eşin sinirlenerek yemek masasındaki bardakları kapıya doğru fırlattığını, müvekkilinin üzerine yürüdüğünü ve iki eliyle boynunu tutup kendisini sarsarak şiddet uyguladığını, elini sinirle sıkıp sürükleyerek evden kovduğunu, hakaret ederek evden kaçtığını iddia ederek; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı kadının iddialarının asılsız ve gerçek dışı olduğunu, evliliklerinin sıradan evlilik gibi tesis edilemediğini eşinin cinsel münasebetten kaçındığını, kendi erkekliğine laf ederek onurunu kırdığını, hakaret ettiğini, eşinin ailesinin olaylara müdahil olduğunu, ortaya sürülen iddialar nedeniyle haysiyet ve onuru ile oynandığını, boşanmak istemediğini eşini sevdiğini, aile birliğini kurtarmak istediğini belirterek, boşanma davasının reddini talep etmiştir

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 10.04.2018 tarih, 2016/593 Esas ve 2018/192 Karar sayılı kararı ile; evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkek eşe kusur olarak izafe edilen maddî vakıların ispatlanamadığı aksine kadının erkeği, cinsel yetersizlik ile suçladığı, cinsel münasebetin tesisine yanaşmadığı ve engellediği böylelikle eylemlerinin cinsel şiddet oluşturacak biçimde evliliğin devamına izin vermediği, mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı, bu sonuca ulaşılmasının tamamen davacı kadının tutum ve davranışlarından kaynaklandığı, davalı erkeğe atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili davanın reddine ilişkin kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin 18.11.2020 tarih ve 2018/1783 Esas, 2020/1360 Karar sayılı kararı ile, dava dilekçesinin erkek eşe tebliğinin usulsüz olduğu, böylelikle dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasının usulüne uygun olarak tamamlanmadan ön inceleme duruşması yapılıp tahkikata geçilmesinin doğru olmadığı, davacı kadının maddî tazminat talebindeki belirsizliğin giderilmesi gerekçesi ile; başvurunun kabulü ile kararın kaldırılarak eksiklikler giderildikten sonra karar verilmek üzere, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine ve kaldırma sebebine göre sair istinaf itirazlarının incelenmemesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkek eşin, kadına hakaret ettiği, en son tartışmalarında "yallah" deyip kolundan tutup dışarı attığı, bu şekilde fiziksel şiddet uyguladığı, kadın eşin ise evlendikten sonra dahi müşterek evin eşyalarının yerleştirilmesi dahil bir çok konuda abisinin ve yengesinin etkisinde hareket ettiği, kendisini hazır hissetmediğini söyleyip cinsel ilişkiden kaçındığı, aralarında cinsel ilişki kurulamadığı, bu şekilde davalı erkek eşe cinsel şiddet uyguladığı, evlilik birliğinin çekilmez hale gelmesinde tarafların eşit kusurlu olduğu ve haklarında maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi şartlarının oluşmadığı, kadın eşin yoksulluk nafakası talebi bulunmadığı gerekçesiyle;tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, tarafların maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine, kadın eşin yoksulluk nafakası talebi olmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilinin boşanmak istemediğini, mahkemenin tarafları eşit kusurlu saymasının hakkaniyete aykırı olduğunu belirterek, Mahkeme kararının kaldırılarak, davanın reddine karar verilmesi yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacının dava dilekçesinde ceza dosyasına delil olarak dayandığı, davalının cevap dilekçesi ve ıslaha cevap dilekçesi içeriğinde maddî vakıaya ilişkin ikrarının bulunduğu, davacının tazminat talebi bulunsa da İlk Derece Mahkemesince tazminat talebi hakkında verilen karara karşı kanun yoluna başvurmadığı, İlk Derece Mahkemesince; davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin toplanıp değerlendirildiği, usulü işlemlerin Hukuk Muhakemeleri Kanununa uygun olarak yerine getirildiği, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, boşanmaya karar verilmesinde ve davalının kusura ilişkin yapılan değerlendirmede, her hangi bir isabetsizlik bulunmadığı, usul ve kanuna uygun olan hükme karşı davalı erkek vekilinin istinaf taleplerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu evlilik birliğinin temelinden sarsılması hususunun gerçekleştiğini beyanla; boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak ve birliğin devamına imkan vermeyecek bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, boşanma davasının kabulünün doğru olup olmadığı, kusur belirlemesi noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı, 194 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10171, Karar No: 2009/975, Tarih: 24.02.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/10171 E.  ,  2009/975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 55 ada 8 parsel sayılı 90710 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adlarına payları oranında tesbit edilmiştir. İtirazı Kadastro Komisyonunda reddedilen davacılardan ... ve müşterekleri vekili, tapu kaydı, vergi kaydı ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine; davacı Hazine vekili ise tespitte uygulanan tapu kaydının taşınmaza uymadığı iddiasına dayanarak dava açmışlardır. Yargılama sırasında davacı Hazine ayrıca tapu kayıtlarına dayanmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda çekişmeli 55 ada 8 parsel sayılı taşınmazın payları oranında davacılar adlarına tesciline karar verilmiş, hüküm, bir kısım davalılar ... ... ve müşterekleri vekili ile davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin 12.12.2007 tarihli kısa kararında "Davacılar ... ile ... ... mirasçılarının davasının kabulüne, çekişmeli 55 ada 8 parsel sayılı taşınmazın ... ve ... ... mirasçıları adlarına payları oranında tesciline" karar verildiği halde, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında " ... ve ... ... mirasçılarının bir bölümünün paylarının kısa kararda yazılı olan pay miktarından farklı yazıldığı, ... mirasçısı Kaan Köksalan'a kısa kararda pay verildiği halde gerekçeli kararın hüküm fıkrasında adı geçene pay verilmesinin unutulduğu, pay ve paydada eşitlik sağlanmayıp doğru sicilin oluşturulmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, hem kısa kararla gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında, hem de gerekçeli kararın hüküm fıkrasının kendi içinde çelişki yaratılmıştır. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 388.maddesinde hüküm fıkrasında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında tereddüte yer vermeyecek şekilde gösterilmesi, kısa kararla gerekçeli kararın hüküm fıkralarının aynı olması gerektiği hususları hükme bağlanmıştır. Kısa kararla gerekçeli kararın birbiri ile çelişkili olması yargılamanın aleniliği ilkesine aykırı ve mahkemelere olan güveni sarsıcı nitelikte olup, bu husus 1999/7 esas, 1992/4 karar sayılı 10.04.1992 günlü Y.İ.B.K uyarınca da bozma nedeni oluşturmaktadır. Temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine yer olmadığına, 24.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2276, Karar No: 2024/4393, Tarih: 18.09.2024

**12. Ceza Dairesi         2024/2276 E.  ,  2024/4393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/261 E., 2022/208 K.

SUÇ : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

KARAR : Mahkumiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 179/3 delaletiyle 179/2 ve 62/1. maddeleri gereğince 4 ay 5 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Bünyan Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2020 tarihli ve 2019/170 esas, 2020/165 sayılı kararının, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 21/01/2021 tarihli ve 2020/1367 esas, 2021/33 sayılı kararıyla bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama neticesinde sanığın anılan suçtan 5237 sayılı Kanun'un 179/3 delaletiyle 179/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Bünyan Asliye Ceza Mahkemesinin 18/04/2022 tarihli ve 2021/261 esas, 2022/208 karar sayılı kararının itiraz edilmeden 30/04/2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 11/03/2024 tarihli ve 94660652-105-38-29713-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 03/04/2024 tarihli ve KYB-2024/32522 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 03/04/2024 tarihli ve KYB-2024/32522 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre sanığın Bünyan Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2020 tarihli kararı ile cezalandırılmasına dair kararın sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 21/01/2021 tarihli kararı ile bozulduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun "Davaya yeniden bakacak mahkemenin işlemleri" başlıklı 307/5. maddesinde yer alan, "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz." şeklindeki düzenleme uyarınca, aleyhe istinaf yoluna başvurulmaması karşısında, istinaf bozma kararından önce tayin olunan cezanın sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği ve yeniden kurulan hükümde önceki cezadan fazla cezaya hükmedilmeden karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 179/3 delaletiyle 179/2 ve 62/1. maddeleri gereğince 4 ay 5 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Bünyan Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2020 tarihli ve 2019/170 esas, 2020/165 sayılı kararının, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 21/01/2021 tarihli ve 2020/1367 esas, 2021/33 sayılı kararıyla bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama neticesinde sanığın anılan suçtan 5237 sayılı Kanun'un 179/3 delaletiyle 179/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Bünyan Asliye Ceza Mahkemesinin 18/04/2022 tarihli ve 2021/261 esas, 2022/208 karar sayılı kararının itiraz edilmeden 30/04/2022 tarihinde kesinleşmiştir.

2.İnceleme konusu hükümde, sanığın Bünyan Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2020 tarihli kararı ile cezalandırılmasına dair kararın sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 21/01/2021 tarihli kararı ile bozulduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun "Davaya yeniden bakacak mahkemenin işlemleri" başlıklı 307/5. maddesinde yer alan, "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz." şeklindeki düzenleme uyarınca, aleyhe istinaf yoluna başvurulmaması karşısında, istinaf bozma kararından önce tayin olunan cezanın sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği ve yeniden kurulan hükümde önceki cezadan fazla cezaya hükmedilmeden karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Bünyan Asliye Ceza Mahkemesinin 18/04/2022 tarihli ve 2021/261 esas, 2022/208 karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3 maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3.5271 sayılı Kanun’un 309/4 maddesinin (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.09. 2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21606, Karar No: 2019/9567, Tarih: 25.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/21606 E.  ,  2019/9567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, haklı sebep olmaksızın davalı tarafından iş sözleşmesine son verildiğini, ödenmeyen alacaklarının bulunduğunu ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı, davanın reddini savunmuştur.