muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1167, Karar No: 2017/247, Tarih: 25.04.2017

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 04.11.2015 gün ve 23727-30961 sayı ile, itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında kişi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, itiraz merciince itirazın reddine karar verilmek suretiyle kesinleşmiş olup, itirazın kapsamına göre inceleme sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Kasten yaralama fiilinin, şikâyetçinin yüzünde sabit ize neden olup olmadığının tespiti açısından eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığı,

2- Eksik araştırma ile hüküm kurulmadığının kabulü halinde, ek savunma hakkı verilmeden, iddianamede talep edilmeyen TCK'nun 87/1-son maddesinin uygulanmasının, CMK'nun 226. maddesine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı,

Noktalarında toplanmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Emirdağ Devlet Hastanesince düzenlenen 17.01.2011 tarihli geçici raporda; şikâyetçinin sol göz çevresinde halka tarzında ekimoz ve hematom, burun kökünde hassasiyet ve kemik kırığı mevcut olduğu belirtilerek KBB ve göz hastalıkları kliniklerince değerlendirilmesinin uygun olduğunun bildirildiği,

Afyonkarahisar Devlet Hastanesi göz hastalıkları uzmanı tarafından düzenlenen 18.01.2011 tarihli raporda; şikâyetçinin yapılan göz muayenesinde, sol gözünde orbital ekimoz ve ödemin, yer yer subkonjonktival hemorajinin mevcut olduğu, sol kornea, ön segment ve fundus muayenelerinin doğal olduğu belirtilerek, yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olduğu bilgilerine yer verildiği,

Afyonkarahisar Devlet Hastanesi KBB uzmanı tarafından düzenlenen 20.01.2011 tarihli raporda; şikâyetçinin yapılan muayenesinde ve paranazal sinüs tomografisi ile nazal yan grafilerinin incelenmesi sonucunda, nazal ve sol zigomatik kemiklerde multiple fraktürler tespit edildiği belirtilerek, kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarını 2 (orta) derecede etkileyecek nitelikte olduğu ve yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olduğu yönünde görüş bildirildiği,

Afyonkarahisar Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 06.04.2011 tarihli raporda; şikâyetçinin 05.04.2011 tarihinde kurumlarında yapılan muayenesinde, burun sırtında sağa deviasyon ile sol göz küresinde çökme tespit edildiği ve haricen başkaca patolojik bir muayene bulgusu saptanmadığı, şikâyetçi hakkında Emirdağ Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen geçici rapor ve Afyonkarahisar Devlet Hastanesi KBB ve göz hastalıkları uzmanları tarafından düzenlenen raporların incelenmesinde, nazal kemik ve sol zigomatik kemikte multiple fraktürler tespit edildiğinin kayıtlı olduğu, yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olmadığı ve vücuttaki kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarını orta (2) derecede etkileyecek nitelikte olduğu belirtilerek, fiilin şikâyetçinin yüzünde sabit ize ve/veya yüzünün sürekli değişikliğine neden olup olmadığı hususunda, olay tarihinden itibaren tedavisinin tamamlanmış olması şartıyla 12 ay sonra yapılacak muayene sonucunda karar verilebileceğinin ifade edildiği,

Manisa Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 01.08.2012 tarihli raporda; yapılan muayenede, şikâyetçinin sol gözünde içe çöküklük bulunduğunun görüldüğü belirtilerek yaralama fiilinin yüzünde sabit ize neden olduğu yönünde kanaat bildirildiği,

Şikâyetçi Fazilet Çil'in aşamalarda; olay günü aralarında çıkan tartışma üzerine eşi olan sanığın, yüzüne ve burnuna yumruk ve tekmelerle vurduğunu, sanık tarafından darbedilmesi neticesinde burnunun ve gözaltı kemiğinin kırıldığını, gözünde kemik kırığına bağlı olarak kayma, dışa bakmada kısıtlanma gibi rahatsızlıkların oluştuğunu beyan ettiği,

Sanık ...'in aşamalarda; aralarında çıkan tartışmada şikâyetçinin saldırması üzerine kendini korumak için ellerini kaldırdığını, kargaşa sırasında şikâyetçinin yüzünü dirseğine çarptığını ve burnunun kanadığını, bilinçli olarak şikâyetçiye vurmadığını savunduğu,

Şikâyetçinin hükümden sonra, yaralanmasından dolayı sanık aleyhine tazminat davası açtığı, bu davanın Akhisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/487 esas numarasında görüldüğü, 01.08.2013 havale tarihli dava dilekçesinde, şikâyetçinin 2011 yılı Temmuz ayında Ege Sağlık Hastanesinde burun ameliyatı, Kaşkaloğlu Göz Hastanesinde de göz ameliyatları olduğu yönünde açıklamaların yer aldığı,

Şikâyetçinin hükümden sonra, yaralanmasından dolayı sanık aleyhine tazminat davası açtığı, bu davanın Akhisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/487 esas numarasında görüldüğü, 01.08.2013 havale tarihli dava dilekçesinde, şikâyetçinin 2011 yılı Temmuz ayında Ege Sağlık Hastanesinde burun ameliyatı, Kaşkaloğlu Göz Hastanesinde de göz ameliyatları olduğu yönünde açıklamaların yer aldığı,

Tazminat davası kapsamında, şikâyetçi hakkında Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunca düzenlenen 17.12.2014 tarihli raporda; Emirdağ Devlet Hastanesinin 17.01.2011 tarihli adli muayene formunda “sol göz ve çevresinde ekimoz, burun kökünde hassasiyet, çekilen grafisinde nazal kemikte kırık tespit edildiği”, Ege Sağlık Hastanesinin 01.06.2011 tarihli epikriz raporunda “burunda şekil bozukluğu, nazal solunum güçlüğü şikâyetiyle açık rinoplasti operasyonu geçirdiği”, taraflarınca yapılan 03.09.2014 tarihli muayenesinde “burnun sol tarafında maksiller bölgede daha fazlalığına bağlı hafif deformite, sol yanakta sulcus nazolabialis üzerinde karşı tarafa göre hafif kabarık görünüm, sol göz üst kapakta orta bölgede belli belirsiz yatay seyirli operasyon izi olduğu, sol gözde göz kapağında katlanma çizgisinin oluşmadığı görüldüğü, YSE (yüzde sabit eser) olmadığı” tespit edildiği belirtilerek şikâyetçinin yaşamış olduğu olay nedeniyle gelişen arızasının, Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit Yönetmeliği hükümleri kapsamında fonksiyonel araz bırakmadan iyileştiği, sürekli maluliyet tayinine yer olmadığı yönünde açıklamalara yer verildiği,

Akhisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 24.03.2015 gün ve 487-112 sayılı kararının gerekçe kısmında; "Davacının davalı tarafından burnunun kırılması nedeniyle yapılan tedaviler sonucu 01.06.2011 tarihinde Ege Sağlık (Üniversal) Hastanesine 1.353,13-TL, aynı tarihte Doç. Dr.....4.000,00-TL, 27.08.2012 tarihinde Kaşkaloğlu Hastanesine 600,00-TL, aynı tarihte Prof. Dr. ...... 1.500,00-TL ödeme yaptığı sabittir" şeklinde açıklamaların yer aldığı,

Emirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 08.03.2011 gün ve 125-43 sayılı iddianamesinde; “...mağdurun alınan doktor raporunda, burunda kemik kırığı bulunduğu, bu kırığın hayati tehlike oluşturmayacağı, BTM ile düzelemeyeceği ve hayat fonksiyonlarını orta derecede etkileyeceğinin belirtildiği,...şüpheli ...’in eşi olan mağdur ... ...suç tarihinde tekme ve yumruklarla vurarak yukarıda belirtilen şekilde yaralanmasına neden olmak sureti ile üzerine atılı eşe karşı nitelikli yaralama suçunu...işlediği...” şeklinde eylem anlatılarak, sanığın kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nun 86/1, 86/3-a, 87/3 ve 53/1. maddeleri uyarınca cezalandırılmasının talep edildiği,

Yargılama aşamasında, sanığa 5237 sayılı TCK’nun 87/1-c maddesinden ek savunma hakkı verildiği ancak 87/1-son maddesinin uygulanması bakımından ek savunma hakkı verilmediği,

Anlaşılmaktadır.

Yargılama aşamasında, sanığa 5237 sayılı TCK’nun 87/1-c maddesinden ek savunma hakkı verildiği ancak 87/1-son maddesinin uygulanması bakımından ek savunma hakkı verilmediği,

Anlaşılmaktadır.

1- Kasten yaralama fiilinin, şikâyetçinin yüzünde sabit ize neden olup olmadığının tespiti açısından eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığı;

TCK'nun 87. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde düzenlenen, yüzde sabit ize neden olan kasten yaralama fiili açısından alınması gereken raporlarla ilgili adli tıp uygulamalarına değinmekte yarar bulunmaktadır.

Oluşan yara az ya da çok iz bırakır, ancak her iz yüzde sabit iz niteliğinde değerlendirilmez. Yaralanma esnasında, yüz sınırları içerisinde oluşan yaranın iyileştikten sonra bıraktığı iz, gün ışığında veya iyi aydınlatılmış bir ortamda, insanlar arası sözel diyalog mesafesinden (1-2 metre) ilk bakışta belirgin bir şekilde fark edilebilir durumda ise yüzde sabit izden bahsedilir. İzin, sabit iz olup olmadığının değerlendirilmesi açısından iyileşme sürecinin tamamlanmış olması gerekir. Bu nedenle, adli tıp uygulamalarında, bu konudaki değerlendirme yaralanmadan en az altı ay sonra yapılmaktadır. Hekim gerek görürse bu süre uzayabilir. (Türk Ceza Kanununda Tanımlanan Yaralama Suçlarının Adli Tıp Açısından Değerlendirilmesi, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı-Adli Tıp Uzmanları Derneği-Adli Tıp Derneği, Haziran 2005, Sayfa 5)

Yargıtay uygulamaları da aynı doğrultuda olup, hekimin daha uzun bir süreye gerek görmediği hallerde, olayın üzerinden en az altı aylık süre geçtikten sonra yapılacak değerlendirmeye istinaden düzenlenen ve yüzde sabit izin varlığını ya da yokluğunu tespit eden raporların hükme esas alınabileceği, bu süre geçmeden düzenlenen raporların ise yüzde sabit izin varlığının tespiti açısından yeterli olmadığı ve hükme esas alınamayacağı kabul edilmektedir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın olay tarihinde aralarında çıkan tartışma sonucu şikâyetçi eşini darbederek burun ve elmacık kemiklerinde kırık oluşacak şekilde yaraladığı, şikâyetçi hakkında Manisa Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından fiilin üzerinden yaklaşık 18 aylık süre geçtikten sonra yapılan muayeneye istinaden düzenlenen 01.08.2012 tarihli raporda, sol gözde içe çöküklük bulunduğunun görüldüğü belirtilerek fiilin yüzde sabit ize neden olduğunun bildirildiği, şikâyetçinin yüzünde tespit edilen sabit izin geçirilen bir operasyon sonucu giderildiği anlaşılan olayda; adli tıp uygulamalarının, yüzde sabit izin varlığını tespit eden raporların, yaranın iyileşme süreci de gözetilerek olayın üzerinden asgari altı aylık bir zaman dilimi geçmesinden sonra düzenlenmesi yönünde olması ve somut olayda da yaralama fiilinin şikâyetçinin yüzünde sabit ize neden olduğu yönünde kanaat bildiren Manisa Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 01.08.2012 tarihli raporunun, Afyonkarahisar Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 06.04.2011 tarihli raporunda belirtilen 12 aylık süre geçtikten sonra yapılan muayeneye istinaden düzenlenmiş olması hususları birlikte değerlendirildiğinde, Manisa Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 01.08.2012 tarihli raporunun hükme esas alınacak yeterlilikte olduğu, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 17.12.2014 tarihli rapordaki saptamanın ise, şikâyetçinin yüzünde tespit edilen sabit izin geçirilen bir operasyon sonucu giderilmesine ilişkin olup, bu hususun suçun niteliğini değiştirmeyeceği, bu durumda raporlar arasında çelişkiden de bahsedilemeyeceği ve eksik araştırmayla hüküm kurulmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, bu uyuşmazlık yönünden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi Dr. ...; "Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün eksik araştırma sonucu verilip verilmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

Bilindiği üzere, ceza muhakemesinin amacı maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek biçimde ortaya çıkarılmasıdır. Böylelikle bir taraftan suçlulukla mücadele edilirken, diğer taraftan suçsuzluk karinesinin korunması amaçlanmaktadır. Maddi gerçeğin ortaya çıkarılması yöntemi; soruşturma ve (gerektiğinde) kovuşturma makamlarınca muhakeme konusu fiil ve faile ilişkin tüm araştırmaların eksiksiz biçimde yürütülmesi ve nihayet 'kuşkunun yenilmesi' olup; bunun sağlanamaması halinde ise kuşkunun fail lehine yorumlanmasıdır. Kuşkular yenilmeksizin, gerekli tüm araştırmalar etkin şekilde yürütülmeksizin verilmiş bir hükmün adil bir yargılama mahsulü olamayacağı tartışmasızdır.

Etkin soruşturma yükümlülüğü, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin (AİHM) kararları ile ortaya çıkmış bir yükümlülüktür. Doktrinde yerinde olarak belirtildiği üzere 'anılan yükümlülük, yaşama hakkı ile işkence yasağının ihlaline yönelik savunulabilir bir iddianın varlığı halinde, iç hukuk organlarınca yürütülecek ceza soruşturmasının faillerin tespit edilip cezalandırılmasını mümkün kılacak etkinliğe sahip olması gereklidir. Bunun dışında Mahkeme verdiği az sayıdaki kararda, Sözleşme'nin 4 veya 8. maddelerinin ihlalinin de taraf devletlere etkin soruşturma yükümlülüğü yüklediğine hükmetmişse de yükümlülük temelde yaşama hakkı ve işkence yasağının ihlali ile ilgilidir. Etkin soruşturma yükümlülüğü Türkiye açısından ise özel bir öneme sahiptir. Zira AİHM’nin konuya ilişkin kararları içerisinde Türkiye'ye ilişkin olanlar, hem nicelik hem de nitelik olarak kayda değer bir ağırlığa sahiptir. Hatta yükümlülüğün büyük ölçüde Türkiye aleyhine verilen kararlar ile ortaya çıktığını ve geliştiğini söylemek bile mümkündür.' (Cem Şenol, Etkin Soruşturma Yükümlülüğü (Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararlarında - CMK M. 172/3), İstanbul 2013, önsöz). Ceza muhakemesi hukukunda bu denli önem taşıyan ve özellikle Ülkemizin AİHM nezdinde birçok ihlal kararı ile anılmasının maalesef gerekçesini oluşturan etkin soruşturma yükümlülüğünün yerine getirilmesi kanaatimizce Ceza Adalet Sistemimiz açısından hayati bir önemi haizdir. Bu anlamda soruşturma ve kovuşturma makamları suç soruşturmalarında titizlikle tüm araştırmaları tamamlamalı; eksiksiz delille dava açılması sağlanmalı ve nihayetinde tüm soruşturma işlemleri tamamlandıktan sonra hüküm kurulmalıdır.

Ülkemizde üzüntüyle ifade etmek gerekirse etkin soruşturma yürütmeyi Cumhuriyet savcılıkları ve zorunlu hallerde kovuşturma makamlarının dahi yerine getirmedikleri ve soruşturma işlemlerinin birçok defa Yargıtay tarafından yapıldığı yadsınamaz bir gerçeklik olarak karşımızdadır. Gerçekten -bu konuda yapılmış bir araştırma veya yayınlanmış istatistikler bulunmamakla birlikte- Yargıtay kararlarında sıklıkla rastlanan ve 'eksik soruşturma sebebiyle bozma ilamı' olarak ifade edilen hükümler 'etkin soruşturma yükümlülüğüne aykırılık' oluşturan hâlin denetim muhakemesi sürecinde açık tespitinden başka bir şey değildir. Ülkemiz ceza muhakemesi uygulamasında durum bu şekilde üzüntü verici olunca denetim merciinin de üzerine düşen şey önüne gelen uyuşmazlıkta etkin soruşturma yükümlülüğü konusunda tartışmasız ilkeler ortaya koymak ve bu ilkelere harfiyen uyulmasını sağlamak konusunda çok titiz davranmaktır. Ancak böylelikle ceza muhakemesinin amaçlarına, dolayısıyla hukuk devleti ile demokratik toplumun gereklerine uygun muhakeme yürütüleceği kuşkusuzdur.

Uyuşmazlığın konusunu oluşturan iddia, yüzde sabit eser oluşturacak şekilde kasten yaralamaya ilişkindir. Bu suç tipinin sübutu bakımından mağdurda meydana gelen yaralanmanın yüzde sabit eser niteliğinde olup olmadığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi gerektiği hususu tartışmadan uzaktır. Bu itibarla belirtilen suç tipine ilişkin muhakemede 'mağdurun vücudunda meydana gelen yaralanmanın yüzde sabit eser niteliğinde olup olmadığının belirlenmesi olgusu' suçun nitelikli halinin netice unsuru bakımından gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi bakımından vazgeçilmez önem taşımaktadır. Bu bağlamda etkin soruşturma yükümlülüğü gereğince yapılması gereken tüm araştırma işlemleri muhakeme makamlarınca gerçekleştirilmiş olmalıdır. Bir diğer anlatımla hüküm kurabilmek için fiilin sübutu anlamında araştırılması imkanı bulunan tüm hususlar tüketilmiş, araştırılmış bulunmalıdır.

Belirtilen temel ilkeler çerçevesinde somut uyuşmazlıkta araştırılması gerektiği halde yerine getirilmeyen, atılı suçun nitelikli halinin gerçekleştiğini ispata elverişli ve zorunlu bulunmasına rağmen giderilmeyen 'açık çelişkili olgular' şöyle sıralanabilir:

1. Dosyada mevcut Adli Tıp Kurumu (ATK) Afyon Şube Müdürlüğünün 01.08.2012 tarihli raporunda 'müştekinin sol gözünde çöküklük tespit edildiği, bu durumun yüzde sabit iz niteliğinde olduğu' belirtilmiştir.

2. Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 17.12.2014 tarihli raporunun 3. Nolu paragrafında 'Ege Sağlık Hastanesi 01.06.2011 tarih bila sayılı epikriz raporunda burunda şekil bozukluğu, nazal solunum güçlüğü sebebiyle açık rinoplasti ameliyatı geçirdiği' şeklinde bir bulgu yer almaktadır.

3. Aynı İhtisas Kurulu raporunda meydana gelen yaralanma sebebiyle 'yüzde sabit eser olmadığı' tespit edilmiştir.

Belirtilen olgular karşısında muhakeme makamına yönelttiğimiz ilk sorumuz şudur: Ocak 2011’de gerçekleşen fiil sebebiyle 01.08.2012 tarihli raporda 'yüzde sabit iz bulunduğu' belirtildiğine göre 17.12.2014 tarihli raporda 'yüzde sabit eser bulunmadığı' şeklinde bir tespite ulaşılması; hem de bunun İhtisas Kurulu tarafından yapılması halinde bu raporlar arasında çelişki bulunduğu ortadadır. Anılan çelişki giderildikten sonra hüküm kurulması gerekmez mi?

İkinci sorumuz ise şudur: Mağdurun rinoplasti ameliyatı geçirdiği bildirilmiştir. Yüzdeki sabit eserin ameliyat sonucu ortadan kaldırılmasının suçun nitelikli halinin netice unsuru yönünden oluşumunu engellemeyeceği bilinmektedir. Anılan ameliyatın tedavi ve/ veya estetik amaçlı yapılabileceğinin bilinmesi karşısında belirtilen operasyona ilişkin tüm tıbbi belgelerin dosyaya eklenip, böyle bir ameliyatın yapılıp yapılmadığı ile sonuçları uzmanlarca değerlendirilerek yüzde sabit eserin –ameliyat yapılmadan önce bulunup bulunmadığı- hususunun şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespitinden sonra hüküm kurulması gerekmez miydi?

Mahkemece ancak belirtilen bu hususların araştırılması halinde, yani şüphenin hiçbir surette kuşkuya yer vermeyecek şekilde yenilmesinden sonra atılı suçun niteliği dolayısıyla failin hukuki durumu belirlenebilecek iken bu hususlar araştırılmaksızın –eksik araştırma sonucu- hüküm kurulmuştur.

Düşüncemize göre ulaşılabilmesi mümkün olan bulunan bu delil araçlarının araştırılmayarak değerlendirme dışı bırakılması etkin soruşturma yükümlülüğünün ihlali anlamına gelebilecektir. Söz edilen yükümlülük yerine getirilmeksizin yürütülecek bir muhakemenin ise masumiyet karinesi ile adil yargılanma ilkesine aykırı olacağı düşüncesiyle Sayın Çoğunluğun mahkûmiyet hükmünün eksik araştırmaya dayalı olarak kurulmadığı yönündeki görüşüne katılamıyorum." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; itirazın kabulü gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

2- Eksik araştırma ile hüküm kurulmadığı sonucuna ulaşılmakla, ek savunma hakkı verilmeden, iddianamede talep edilmeyen TCK'nun 87/1-son maddesinin uygulanmasının, CMK'nun 226. maddesine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı:

5271 sayılı CMK’nun “Hükmün konusu ve suçu değerlendirmede mahkemenin yetkisi” başlıklı 225. maddesinde;

“(1) Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir.

(2) Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir”,

Aynı kanunun “Suçun niteliğinin değişmesi” başlıklı 226. maddesinde ise;

“1) Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez.

2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır.

3) Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir.

4) Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Savunma hakkı, 1982 Anayasasının 36. maddesinde "Temel Haklar ve Ödevler" başlıklı ikinci kısmın ikinci bölümünde “Kişinin Hakları ve Ödevleri” başlığı altında; "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir" şeklinde düzenlenmiş olup, bu hakkın “temel hak” niteliğine uygun olarak, sanığa savunma hakkının verilmemesi veya savunma hakkının sınırlandırılması halinde hüküm daima hukuka aykırı olacaktır.

Buna göre, sanığın ceza muhakemesindeki en önemli haklarından birisi de; yargılamanın her aşamasında göz önünde bulundurulması gereken savunma hakkıdır. Anayasa ve uluslararası sözleşmelerle güvence altına alınmış olan bu hakkın, herhangi bir nedenle sınırlandırılması mümkün değildir. Nitekim 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 308/8. maddesine göre de savunma hakkının sınırlandırılması mutlak bozma nedenlerindendir.

Öte yandan, savunma hakkının sınırlandığından söz edebilmek için, savunmanın hükmü etkileyecek nitelik taşıması ve yargılaması yapılan fiile ilişkin olması gerekir. 5271 sayılı CMK’nun 226. maddesi, yargılaması yapılan ve iddianamede kanuni unsurları gösterilen suçun temas ettiği kanun maddelerinden başkasıyla mahkûmiyet durumunda veya cezanın artırılmasını ya da cezaya ek olarak güvenlik tedbiri uygulanmasını gerektiren nedenlerin ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkması hallerinde savunma hakkının sınırlanamayacağı ilkesi uyarınca, sanığın ek savunmasını yapabilmesi için bir takım usullere uyulması yükümlülüğünü getiren özel bir düzenlemedir. Belirtilen bu haller ortaya çıktığında mahkemelerin, bu konuda kanunun öngördüğü biçimde savunmasını yapamayan kişiler hakkında mahkûmiyet hükmü kurmaları mümkün değildir.

"Kasten yaralama" suçu 5237 sayılı TCK’nun 86. maddesinde;

"(1) Kasten başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması halinde, mağdurun şikâyeti üzerine, dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur.

(3) Kasten yaralama suçunun;

a) Üstsoya, altsoya, eşe veya kardeşe karşı,

b) Beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı,

c) Kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle,

d) Kamu görevlisinin sahip bulunduğu nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle,

e) Silâhla,

İşlenmesi hâlinde, şikayet aranmaksızın, verilecek ceza yarı oranında artırılır" şeklinde,

"Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama" ise aynı Kanunun 87. maddesinde;

"(1) Kasten yaralama fiili, mağdurun;

a) Duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına,

b) Konuşmasında sürekli zorluğa,

c) Yüzünde sabit ize,

d) Yaşamını tehlikeye sokan bir duruma,

e) Gebe bir kadına karşı işlenip de çocuğunun vaktinden önce doğmasına,

Neden olmuşsa, yukarıdaki maddeye göre belirlenen ceza, bir kat artırılır. Ancak, verilecek ceza, birinci fıkraya giren hâllerde üç yıldan, üçüncü fıkraya giren hâllerde beş yıldan az olamaz.

(2) Kasten yaralama fiili, mağdurun;

a) İyileşmesi olanağı bulunmayan bir hastalığa veya bitkisel hayata girmesine,

b) Duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine,

c) Konuşma ya da çocuk yapma yeteneklerinin kaybolmasına,