muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8168, Karar No: 2011/8926, Tarih: 07.06.2011

**13. Hukuk Dairesi         2011/8168 E.  ,  2011/8926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, sahibi bulunduğu Özel Eğitim Merkezi vasıtasıyla özürlü şahıslara hizmet vermek için davalı kurum ile sözleşme imzaladığını, davalı kurumun 2008 yılı kasım faturasından 36.056 TL.nın ödenmediğini ileri sürerek 36.056 TL.nın faturaların iade tarihi olan 19.12.2008 tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı, özel eğitim ve rehabilitasyon merkezinde bulunması zorunlu olan personelden psikoloğun 5.11.2008 tarihinde davacı kurumdan ayrılması ve 3.12.2008 tarihinde yerine başkasının atandığını, bu süreler arasında hizmet verilmiş sayılamayacağını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, zorunlu elemanının olmaması halinde dahi davacı tarafından hizmet verildiği ve bu nedenle bedel talep edebileceği kabul edilerek 36.056.16 TL.nın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının işlettiği özel eğitim merkezi vasıtasıyla özürlü bireylere eğitim verdiği ihtilafsız olup, taraflar arasındaki ihtilaf davacı kurumda 2008 yılı kasım ayında psikoloğun bulunmaması nedeniyle ücrete hak kazanıp kazanmadığı hususunda toplanmaktadır. Özel eğitim merkezinde 5.11.2008 tarihi ile 3.12.2008 tarihi arasında psikolog bulunmadığı sabit olup, yürürlükteki mevzuat uyarınca özel eğitim merkezinde psikolog bulundurulması zorunludur. Dava konusu dönemde davacının çalıştırdığı merkez tarafından hizmet verildiği için davacı kural olarak hizmet bedelini isteme hakkına sahip olup, esasen bu husus mahkemenin de kabulündedir. Ne var ki, özel eğitim merkezinde bulundurulması zorunlu olan ve yapılan ... gereği merkezin esaslı unsurlarından olan psikoloğun bulunmaması halinde hizmetin tam olarak gerçekleştirildiği de kabul edilemez. Bir başka deyişle, olayda eksik hizmet sözkonusu olup, davacı tam hizmet vermiş gibi bedel isteyemez. Hal böyle olunca mahkemece, verilen hizmetin eksik olmasından dolayı indirim yapılması gerekir. Verilen hizmetin eksik olarak ifa edilmesi nedeniyle davacının talep ettiği ücretten hangi oranda ve ne miktarda indirim yapılacağı hususunda bilirkişiden ek rapor alınarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, 7.6.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1942, Karar No: 2025/3645, Tarih: 21.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/1942 E.  ,  2025/3645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1877 E., 2024/3151 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 23. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/526 E., 2024/267 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı sadece davacı vekili istinaf yoluna başvurmuş olup Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davalının temyiz hakkı bulunmadığından temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

Davacı vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin ... bünyesinde hizmet alım sözleşmesi kapsamında alt işveren işçisi olarak çalışmakta iken 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında davalı İdarede sürekli işçi kadrosuna atandığını, kadroya geçiş sırasında davacı ile davalı arasında yapılan bireysel iş sözleşmesinde aylık ücretin, asgari ücretin belli bir yüzde fazlası olarak düzenlediğini; ancak davalı tarafça söz konusu yüzdelik kısmın uygulanmayıp ücretlerin eksik ödendiğini ileri sürerek fark ücret, ilave tediye ve ikramiye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; talep konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, 696 sayılı KHK kapsamında 02.04.2018 tarihinden itibaren sürekli işçi kadrosunda çalışmaya başlayan davacının 31.12.2018 tarihli ücreti korunarak üzerine %4 oranında zam yapıldığını, davacının kadroya geçiş aşamasında imzaladığı sözleşmenin ücret kısmının boş bırakıldığını, davacının dava dilekçesinde talep etmiş olduğu alacağa hak kazanamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin (375 sayılı KHK) 23. maddesi kapsamında 02.04.2018 tarihinde davalı Bakanlığın sürekli işçi kadrosuna geçtiği, geçişten sonra taraflar arasında tanzim edilen 02.04.2018 tarihli belirsiz süreli bireysel iş sözleşmesinin "Ücret Esası ve Ödeme Şekli" başlıklı 7. maddesinde "İşçiye her ay brüt asgari ücretin % ... fazlası üzerinden günlük ödeme yapılır." düzenlemesinin yer aldığı, yüzde kısmının boş bırakıldığı, davacı ile davalı taraf arasında tanzim edilen iş sözleşmesinde davacının temel ücretinin tespitinde asgari ücretin belli bir oran fazlasının uygulanacağının açıkça düzenlenmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı ile davalı Kurum arasında sürekli işçi kadrosuna geçenlere özgü yapılan belirsiz süreli iş sözleşmesinde geçişin yapıldığı 02.04.2018 tarihinden itibaren asgari ücretin belli bir oranı seviyesinde ücret ödeneceği açıkça öngörülmediğinden davacının fark ücret alacağının bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

a. Davacıya kadroya geçerken işveren tarafından iki tane belirsiz süreli iş sözleşmesi imzalatıldığını, bu sözleşmelerden birinde ücret maddesini belirleyen yüzde fazlası oranı boşken, diğerinde ücret asgari ücretin yüzde fazlasının oran kısmının dolu olarak belirlendiğini, dosyaya yüzde kısmı boş olan sözleşme sureti sunulduğunu, iki sözleşme aslının da dosyaya kazandırılarak inceleme yapılması gerektiğini; kaldı ki sözleşmedeki oran kısmı boş olsa dahi davacı ile aynı konumda olup kadroya geçen işçilere artış oranı uygulanarak ücret tespiti yapılırken davacıya yapılacak farklı muamelenin eşitlik ilkesine de aykırı olduğunu, zira davacı tarafından kadroya geçiş sürecinde imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde ve 375 sayılı KHK'nın geçici 23. maddesinde belirtildiği üzere aynı özlük hakları ile geçtiğinin açıkça ortada olduğunu,

b. Dosya içeriğinde bulunan ücret bordrolarında davacının aldığı ücretin asgari ücretin yüzde fazlası olduğunun açıkça belirtildiğini, belirsiz süreli iş sözleşmesinde açıkça ücretin yüzde fazlası ile ödeneceği belirtilmek suretiyle yüzde (%) simgesi konulduğunu, belirli bir miktarın rakamsal olarak ve mutlaka oransal olarak gösterilmesi gerektiği yönündeki bir yorumun hukukun ruhuna ve atıfta bulunma ve yorumlama statüsüne aykırı olacağını,

b. Dosya içeriğinde bulunan ücret bordrolarında davacının aldığı ücretin asgari ücretin yüzde fazlası olduğunun açıkça belirtildiğini, belirsiz süreli iş sözleşmesinde açıkça ücretin yüzde fazlası ile ödeneceği belirtilmek suretiyle yüzde (%) simgesi konulduğunu, belirli bir miktarın rakamsal olarak ve mutlaka oransal olarak gösterilmesi gerektiği yönündeki bir yorumun hukukun ruhuna ve atıfta bulunma ve yorumlama statüsüne aykırı olacağını,

c. Davacının kadroya geçmeden önceki son ihale şartnamesi ve sözleşmesine göre asgari ücretin oransal fazlasını aldığından ve 696 sayılı KHK gereği ihale sözleşmeleri ile aldıkları tüm hakları ile birlikte geçiş yaptıklarından ve sonrasında da imzalanan bireysel sözleşmede de bu hakların ve tüm fer'îlerinin de korunarak aynı sistem üzerinden ücret ödeneceği yazıldığına göre davacının temel ücretinin her asgari ücret arttığında belirlenen asgari ücretin yüzde fazlası olacağını,

d. Davacının ücretinin düşürülmesine ilişkin bir rızasının bulunmadığını ileri sürmüştür.

2. Davalı tarafın temyiz dilekçesinin reddine karar verildiğinden, temyiz sebeplerine yer verilmemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçiyle kadroya geçişte düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesi hükümlerine göre davacının ücretinin tespiti ile buna bağlı olarak talep konusu fark ücret, fark ikramiye ve fark ilave tediye alacaklarına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

A. Davalı Temyizi Yönünden

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

B. Davacı Temyizi Yönünden

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6389, Karar No: 2024/4391, Tarih: 10.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6389 E.  ,  2024/4391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1357 E., 2023/475 K.

KARAR : Hükmün kısmen kaldırılması ile kısmen başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/451 E., 2020/180 K.

Taraflar arasındaki boşanma ve mal rejimi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüyle tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine, mal rejimi davasının ise tefrikine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulüyle kararın kadının maddî tazminat istemi yönünden kaldırılarak kaldırılan yönden dosyanın İlk derece Mahkemesine gönderilmesine, tarafların sair istinaf taleplerinin ise reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Bölge Adliye Mahkemesince kadının maddî tazminat alacağına yönelik talebi hakkında verilen İlk Derece Mahkemesine gönderme kararı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince temyize tabi olmayıp, kesin niteliktedir. Bu sebeple, davalı erkek vekilinin bu talebe ilişkin gönderme kararına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı erkek vekilinin reddedilen yön dışındaki itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davalı erkek vekilinin reddedilen yön dışındaki itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; erkeğin kadına burnunu kıracak, hastanelik olacak şekillerde birden çok kez fiziksel şiddet uyguladığını ayrıca ekonomik, psikolojik ve duygusal şiddet de uyguladığını, kısıtlı harçlık verdiğini, ev ihtiyaçları ve şahsi ihtiyaçları için gerekli maddî katkıyı yapmayıp ekonomik şiddet uyguladığını, alkol aldığını, eşi ve kızıyla ilgilenmediğini, kadının ailesinin ve arkadaşlarının evlerine gelmesini istemediğini, eşine küfür ve hakaret ettiğini, kızına da şiddet uyguladığını, bıçakla saldırdığını, en son yaşanan şiddet olayı sonrası kadının evden ayrılmak zorunda kaldığını, erkeğin hayatında başka kadınların olabileceğini ileri sürerek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuk ... yararına eğitim hayatı boyunca aylık 2.000,00 TL tedbir ve yardım nafakasına, kadın yararına aylık 3.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ödenmesine, nafakalara her yıl TEFE-TÜFE oranında artırım uygulanmasına, kadın tarafından yapılan masraflar, kadına bırakılan kamu borçları, erkeğe verdiği altınlar ve diğer zarar ziyanlar için ise yasal faiziyle 100.000,00 TL maddî, 1.000.000,00 TL manevî tazminata, şimdilik 1.000,00 TL katılım payı alacağına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; iddiaları kabul etmediklerini, kadının ailesinin evliliğe müdahale ettiğini, mahrem konuları ailesine anlattığını, ailesinin yanına gidip uzun süre dönmediğini, ailesi tarafından tehdit edildiğini, erkeğin daha önce boşanma davası açtığını ancak tarafların barıştıklarını, kadının babasının sürekli para istediğini, kabul edilmediğinde kızını eşine karşı kışkırttığını, korkutma ve tehditlerde bulunduğunu, tartakladığını, çocuğun babaya düşman edildiğini, anne ve çocuğun birlikte erkeğe karşı fiziksel şiddet uyguladıklarını, erkeğin meşru müdafaada bulunmak zorunda kaldığını, erkeğe ekonomik baskı ve şiddet uygulandığını, imkanlarının üstünde para istendiğini belirterek tarafların boşanmalarına ve kadının maddî taleplerinin reddine hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların birbirlerine karşı sevgi ve saygılarının bittiği, aralarında fikir uyuşmazlığının olduğu, tarafların birbirlerine karşı birlik görevlerini yerine getirmedikleri, mesafeli davrandıkları, erkeğin, eşine ve çocuğuna şiddet ve hakaret içeren eylemlerinin olduğu, evin geçiminde zaafiyet gösterdiği, alkol alışkanlığının bulunduğu, zaman zaman memleketine giderek eve dönmediği, kadının da zaman zaman ailesinin yanına gitmek suretiyle uzun zaman kaldığı, boşanmaya neden olan olaylarda erkeğin ağır, kadının ise az kusurlu olduğu erekçesiyle davanın kabulüne, 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun 18 yaşını doldurmuş olduğu gerekçesiyle çocuk için talep olunan tedbir ve iştirak nafakası istemlerinin reddine, kadının boşanmayla yoksulluğa düşeceği anlaşıldığından kadın yararına 750,00 TL yoksulluk nafakası ödenmesine, nafakaya her yıl ÜFE oranında artış uygulanmasına, kadın yararına yasal şartları oluştuğu gerekçesiyle 15.000,00 TL maddî, 15.000,00 TL manevî tazminat ödenmesine, mal rejimine ilişkin davanın ise dosyadan tefrikine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf dilekçesiyle; İlk Derece Mahkemesi kararının kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminat miktarı yönünden kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı erkek vekili istinaf dilekçesiyle; İlk Derece Mahkemesi kararının kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası ve maddî-manevî tazminatları esası ile miktarları, mal rejimi davasının tefrik edilmesi, reddedilen yönlerden lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi yönlerinden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı erkek vekili istinaf dilekçesiyle; İlk Derece Mahkemesi kararının kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası ve maddî-manevî tazminatları esası ile miktarları, mal rejimi davasının tefrik edilmesi, reddedilen yönlerden lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi yönlerinden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı kadının dava dilekçesinde, erkeğin kendisi adına iş yeri açıp çalıştırdığını, bu süreçte 50.000,00 TL SGK ve Vergi Dairesine borçlandırdığını, yaklaşık 25.000,00 TL Bağ-kur borcu, 10.000,00 TL vergi borcu bulunduğunu, düğünde takılan altınların en az 100.000,00 TL edeceğini, evlilik birliği boyunca kadının kendini ve çocuğunu doyurmak için bu altınları azar azar bozdurduğunu belirterek delil ve faturaları ile kadın tarafından yapılan masraflar, Bağkur, SSK ve Maliye borçları, davalıya verilen altınlar ve diğer zararlar için yasal faiziyle şimdilik 100.000,00 TL maddî tazminat talep ettiği, mahkemece 10.09.2019 tarihli duruşmada çocuğa ilişkin nafaka talebi ve mal rejimine ilişkin talepleri konusunda beyanda bulunmak üzere verilen süre üzerine kadının netice-i talep açıklaması adı altında sunduğu dilekçede maddî tazminatını bu şekilde tekrar ettiği, böylece kadının maddî tazminat talebinin 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci fıkrası kapsamında değerlendirilemeyeceği, mahkemece hakimin davayı aydınlatma görevi çerçevesinde kadına maddî tazminatın niteliği, hangi maddî tazminat kalemi için ne miktarda istemi olduğu açıklattırılıp, açıklamaya göre bu taleplerinden boşanmanın ferisi bağlamında maddî tazminat olarak değerlendirilemeyecek kısımlar yönünden nispi harcın peşin kısmının yatırılması için usulüne uygun olarak süre verilmesi, görev hususu da düşünülerek deliller değerlendirilip sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle belirtilen hususlar gözetilmeden kadına maddî tazminat ile neyi kastettiği açıklattırılmadan yazılı şekilde hüküm tesisinin doğru olmadığı, mahkemece tespit edilen kusurların gerçekleştiği, kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası ile manevî tazminatın miktarının uygun olduğu ve mal rejimi davasının tefrikinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle tarafların maddî tazminata yönelik istinaf talebinin kabulüne, buna ilişkin İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına, kadının maddî tazminat talebi hususunda açıklanan şekilde işlemlerin icrası ile görev hususu da değerlendirilerek hüküm tesisi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, tarafların sair istinaf taleplerinin esastan reddine, maddî tazminat açısından kesin olmak üzere karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; soyut ve görgüye dayalı olmayan tanık beyanları neticesinde erkeğe kusur izafe edilmesinin hatalı olduğunu, kadının ailesinin erkeği dışladığını, kadının evliliğe maddî menfaat yönüyle baktığını, kadının evden ayrılarak birlik görevlerini yerine getirmediğini, kadının olağanın dışında harcamalar yaptığını, kadının tam kusurlu olduğunu, erkeğe mahkemece yüklenen kusurların kadın tarafından affedildiğini, kadının babasının erkeği tehdit ettiğini, tarafların psikolog tarafından değerlendirilmesi gerektiği yönündeki taleplerin mahkemece olumlu karşılanmadığını, kadının maddî tazminat altındaki talebinin reddine karar verilmesi gerekirken bölge adliye mahkemesince gönderme kararı verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen yoksulluk nafakası ile kadının maddî tazminat talebi yönünden Bölge Adliye Mahkemesince verilen kaldırma ve İlk Derece Mahkemesine gönderme kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı kadın tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına manevî tazminat ve yoksulluk nafakası verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, miktarının yüksek olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 175 inci maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı erkek vekilinin kadının maddî tazminat istemi yönünden Bölge Adliye Mahkemesince verilen gönderme kararına yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Davalı erkeğin diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;