muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15252, Karar No: 2023/2183, Tarih: 14.03.2023

1. Sanığın atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığına,

2. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

3. Adil yargılanma ilkesinin ihlal edildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olay tarihinde sanığın, alıcı Baybars'a poşet uzattığı, Baybars'ın da poşeti burnuna götürüp koklayarak avucunda tuttuğunun kolluk kuvvetlerince görülmesi üzerine durdurulan alıcıda uyuşturucu maddenin ele

geçirildiği, devamında sanığın yakalandığı ve yapılan üst aramasında esrar satışından elde edilen 20,00 TL paranın ele geçirildiği, kovuşturma aşamasında bilinen adreslerine göre tanığın beyanının tespiti için işlem yapıldığı ancak tanığın adresinde bulunmaması nedeni ile beyanının alınamadığı, tutanak tanıklarının alınan beyanlarında tutanak içeriğini doğrulayarak, sanığın ailesi ile birlikte Kemeraltı'nda bulunan işyerinde uyuşturucu satışı yaptığına ilişkin olay tarihinden 1 hafta önce ihbarın geldiğini beyan ettikleri anlaşılmakla, sanığın adli sicil kaydı ve UYAP sisteminden yapılan incelemede başka suçlardan hakkında kovuşturmaların bulunması ve dosyaya yansıyan olumsuz kişilik özellikleri dikkate alınarak sanık hakkında takdiri indirim hükümleri uygulanmayarak sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükümde 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler sonrası oluşan durumun gözetilmemesi ve adli emanetteki paranın müsaderesine karar verilirken madde numarasının belirtilmemesi hukuka aykırı görülerek İlk Derece Mahkemesi bu hükümler yönünden düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri bu yönleriyle yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Sanıkta ele geçen ve Adli Emanetin 2019/9810 sırasında kayıtlı olan 20,00 TL paranın, suçtan elde edildiğine ilişkin yeterli delil bulunmadığı halde müsaderesine karar verilmesi hukuka aykırı olduğu,

Değerlendirilmiş; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (1) numaralı bentte açıklanan nedenle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 08.06.2021 tarihli ve 2021/1594 Esas, 2021/1651 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (1) numaralı bentte açıklanan nedenle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 08.06.2021 tarihli ve 2021/1594 Esas, 2021/1651 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

Hüküm fıkrasının kazanç müsaderesine ilişkin bölümünün çıkarılarak yerine “Adli Emanetin 2019/9810 sırasında kayıtlı olan sanıktan elde edilen 20,00 TL paranın suçtan elde edildiği sabit olmadığından, sanığa iadesine,” ibaresinin yazılması,

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10397, Karar No: 2012/7337, Tarih: 27.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/10397 E.  ,  2012/7337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadınhanı Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :01.03.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, incelemenin duruşmalı yapılması talebiyle temyiz edilmiş ise de, duruşma isteyenin, buna ilişkin gideri yatırmadığı anlaşıldığından, duruşma isteğinin reddine, evrak üzerinde inceleme yapılmasına karar verildi. Evrak incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü

Dava yakın hısımlık nedeniyle evliliğin mutlak butlanına karar verilmesine ilişkin olup; Cumhuriyet Savcısı tarafından açılmıştır. Evlilik davanın açılmasından önce, 07.05.2008 tarihinde eşlerden davalı Rabia'nın ölümüyle sona ermiştir. Türk Medeni Kanununun 147. maddesine göre; sona ermiş bir evliliğin her ilgili tarafından mutlak butlanı dava edilebilirse de; Cumhuriyet savcısı tarafından re'sen dava edilemez. Mahkemece davanın Cumhuriyet savcısı tarafından açıldığı göz önüne alınarak aktif taraf sıfatı yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiği halde; yazılı şekilde esasına girilip davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup; bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.27.03.2012 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/24142, Karar No: 2011/28709, Tarih: 13.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/24142 E.  ,  2011/28709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/07/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İlk karar İİK.nun 363.maddesi gereğince temyizi kabil olmayan bir karardır. Bu nedenle temyiz isteğinin reddine ilişkin son karar İİK.nun 365 ve HUMK.nun 432.maddeleri gereği yasaya uygun bulunmakla (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına,  13/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13672, Karar No: 2023/3093, Tarih: 15.05.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/13672 E.  ,  2023/3093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2016 tarihli ve 2014/688 Esas, 2016/584 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrası (a) bendi, 87 nci maddesi birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesi kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 23.03.2021 tarihli ve 2021/2188 Esas, 2021/4806 Karar sayılı kararı ile sanık müdafiinin mazeret talebinin gerekçesiz olarak red edilmesi, sanık hakkında ek savunma hakkı tanınmadan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesi birinci fıkrası ve 87 nci maddesinin birinci fıkrası son cümlesi hükümlerinin uygulanması, hukuki dayanaktan yoksun gerekçelerle temel cezanın alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle belirlenmesi, sanığın eylemini silahtan sayılan bıçak ile gerçekleştirmesine rağmen 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrası (e) bendi gereğince sanığın cezasından artırım yapılmaması, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı ile hak yoksunlukları yönünden 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2022 tarihli ve 2021/372 Esas, 2022/390 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrası (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrası (a) bendi, 87 nci maddesi birinci fıkrası son cümlesi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın atılı suçu işlemediğinden bahisle beraatine karar verilmesi ve lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanığın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğinden bahisle beraatine karar verilmesi ve seçenek yaptırımların uygulanması gerektiğine ve ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın inceleme dışı suça sürüklenen çocuk ...'in babası olduğu, olay günü ...'in katılanın kardeşi ...'ya laf atması üzerine,... ile katılan arasında kavga çıktığı, katılanın diğer kardeşleri ve ...'in kardeşi inceleme dışı sanık ...'in de kavgaya dahil oldukları, çocuklarının kavga ettiğini gören sanığın bıçakla kavgaya karışarak katılanı yaraladığı anlaşılmıştır.

2.Sanık üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

3.Katılan, sanığın kendisini bıçakla yaraladığını beyan etmiştir.

4.Katılan hakkında tanzim olunan adli muayene raporunda yaralanmalarının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olmadığı ve organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olduğu bildirilmiştir.

5.Mahkemece Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 23.03.2021 tarihli ve 2021/2188 Esas, 2021/4806 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilerek gerekleri yerine getirilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanık ve sanık müdafiinin temyiz sebepleri yönünden yapılan incelemede

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, katılanın beyanı ve bu beyanı doğrular nitelikteki adli muayene raporu ve tanık anlatımları dikkate alındığında sanığın inkara yönelik savunmasına itibar edilmeyerek eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, sanık hakkında hükmolunan netice ceza miktarının 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası olması karşısında sanık hakkında erteleme, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve seçenek yaptırımlara çevrilmeye ilişkin hükümlerin uygulanmasının mümkün olmadığı anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2.Temel cezanın belirlenmesi ve takdiri indirim hükümleri yönünden yapılan incelemede

2.Temel cezanın belirlenmesi ve takdiri indirim hükümleri yönünden yapılan incelemede

Gerekçeli kararda sanığın geçmişi, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları ve suçtan dolayı nedamet duyduğuna dair herhangi bir belirti bulunmaması ayrıca tüm dosya kapsamına göre de sanık lehine yasal veya takdiri indirim sebeplerinin uygulanmasını gerektirir hiç bir sebep bulunmadığından bahisle takdiri indirim hükümlerinin uygulanmamasına karar verildiği halde kısa kararda cezanın geleceği üzerindeki olası etkilerinden bahsedilerek sanığın cezasından 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi gereğince indirim yapılması ile gerekçeli kararda temel cezanın belirlenmesinde sanığın suç işleme kastının yoğunluğu, suçun işleniş şekli, meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak cezalandırılmasına karar verildiği halde kısa kararda temel ceza belirlenirken 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesi birinci fıkrası uyarınca alt sınırdan hüküm kurulması suretiyle, takdiri indirim hükümlerinin uygulanması ve temel cezanın belirlenmesi yönlerinden hükümle gerekçe arasında çelişki oluşturulması,

Kabule göre de;

Sanığın katılanı bıçakla ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak şekilde kasten yaraladığı olayda; birden fazla nitelikli halin (5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesi üçüncü fıkrasının (e) bendi ve 87 nci maddesinin birinci fıkrası (a) bendi maddeleri) ihlali ile atılı suçu işleyen sanık hakkında, meydana gelen zararın ağırlığı ve 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinde belirtilen cezada orantılılık ilkesi dikkate alınarak aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince temel cezaya hükmedilirken neticeye etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenlerle Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2022 tarihli ve 2021/372 Esas, 2022/390 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, hükümle gerekçe arasında çelişki oluşturulması ve temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerekmesi sebepleriyle 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca infazda gözetilecek sonuç ceza miktarı açısından kazanılmış hakkın dikkate alınmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10492, Karar No: 2012/2697, Tarih: 24.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/10492 E.  ,  2012/2697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : 1-...

2-...

VEKİLİ : Av. ...

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/12/2009 tarih ve 2008/50-2009/367 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar ve davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar, davalının 2006-2007 eğitim - öğretim yılı itibariyle gereksinim duyulan “Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi” kitabının hazırlanması ve güz ve bahar yarı yılları genel ve bütünleme sınav sorusu hazırlanması ile elektronik ortamda öğrencilerle yüz yüze yapılması gereken eğitim ve öğretim faaliyetlerinin kendilerince yürütülmesini istediği, bu çerçevede Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi başlıklı ders kitabının hazırlandığını ve ilk baskısının Haziran 2006’da yapıldığını, kitabın ilk baskısıyla ilgili olarak kendilerine ayrı ayrı 3.455 TL ödendiğini, davaya konu kitabın 2006-2007 eğitim öğretim yılı için tekrar gözden geçirilerek eklemeler yapıldığını ancak sözleşme yapılmaması nedeni ile kitabın basılmaması hususunun davalıya bildirildiğini, davalının, tüm bu hususlara rağmen kendilerinden izin alınmaksızın ilgili baskıyı yaptığını ve genişletilmiş ikinci bası için Aralık 2007 tarihi itibariyle telif ve editörlük ücreti olarak 1.608 TL’lik bir ödeme yaptığını, bu durumun düzeltilmesi ve mağduriyetlerinin giderilmesi için başvurmalarına rağmen ne sözleşme yapıldığını ne de eksik ödenen telif ve editörlük ücretlerinin telafi edildiğini, yine bu derse ait sınav sorularının da kendilerince hazırlandığını, hazırlanan sınav sorularının birim ücretinin tespitinde ÖSYM ve benzeri kurumlarca uygulanmakta olan ücretin esas alınması gerekirken bu hususlara uyulmadığı ve hazırlanan toplam 170 sorudan 50 sorunun ücretinin de ödenmediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.664 TL telif ücretinin FSEK'in 68. maddesi de gözetilerek davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı vekili, “Üniversiteler Yayın Yönetmeliği” hükümleri çerçevesinde hesaplanan 1.879.29 TL’nin davacılara ödendiğini, ayrıca davaya konu kitabın proje için hazırlanmış olduğu hususu da dikkate alınarak bu proje gelirinden katkı payı da ödendiğini, ayrıca yönetmelikte, 5000 adetten az basılan kitaplar için ikinci basım ücretinin de ödenmeyeceğinin belirtilmiş olmasına rağmen ikinci baskı için de ödemenin yapıldığını, davacıların 21.12.2006 tarihli tutanakla “İLİTAM Programı projesi kapsamında tarafımızdan yazılan Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi adlı ders kitabımızın telif ve temlik hakkını Ankara Üniversitesi’ne devretmiş bulunuyoruz. Telif ve temlik ücretini aldık.” şeklinde kendi serbest iradeleri ile imzalanan mevcut beyanlarının da bulunduğunu, hazırlanan sınav soruları için ödenecek ücretleri belirleyecek herhangi bir mevzuatın da bulunmadığını, bu şekilde bir ödemenin davacılara yapılması mecburiyeti bulunmamakta iken yapılmış olmasının tamamen ihtiyari ve teşvik amaçlı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, 175,00 TL telif bedelinin davalıdan tahsiliyle davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı davacılar ve davalı vekili temyiz etmiştir.

.../...

2010/10492

2012/2697 Sf-2-

1- HUMK’nun 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi hükmüne göre miktar veya değeri 1.000 TL’nı geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 21.07.2004 hüküm tarihi itibariyle kesin olup, anılan miktar 01.01.2009 tarihi itibariyle 1.400 TL’ye çıkarılmıştır.

Somut olayda mahkemece 22/12/2009 tarihinde davanın 175 TL yönünden kabulüne karar verilmiş olup, söz konusu miktarın hüküm tarihi itibariyle yukarıda anılan Kanun hükmü uyarınca temyiz sınırının altında kaldığı anlaşıldığından temyizi kabil olmayıp, davalı vekilinin temyiz isteminin bu nedenle reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacıların tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin HUMK’nun 432/4. maddesi hükmü uyarınca REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davacıların bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 2547 sayılı Yasa'nın 56/b maddesi uyarınca üniversiteler harçtan muaf olduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan ayrı ayrı alınmasına, 24/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Davacılardan ayrı ayrı

21,15 H

17,15 PH

04,00 BK

05/03/2012 - S.C
Yargıtay — Esas No: 2012/12116, Karar No: 2012/48214, Tarih: 12.12.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/12116 E.  ,  2012/48214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, silahla tehdit, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan ve tanık ...'in anlatımlarına göre yargılama konusu olayı 5237 sayılı TCY.nın 142/2-b maddesi kapsamında değerlendiren mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki “her iki sanığın eyleminin kül halinde yağma suçunu oluşturacağı” yönündeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1-Sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde:

6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından sanık müdafiinin temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesine gelince:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir, Ancak;

Sanık ...'in çantayı alıp kaçması üzerine katılan ve tanığın peşine düştükleri, sanığın önüne birileri çıkınca çantayı atıp kaçmaya devam ettiği ve kısa süre sonra da yakalandığı, bu şekilde suça konu çantanın henüz sanığın hakimiyet alanına geçmeden kesintisiz takip sonucu ele geçirildiği ve bu nedenle eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşıldığından her iki sanık hakkında TCK'nun 35. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA,

3-Sanık ... hakkında silahlı tehdit suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde ise:

Her ne kadar dosya içinde mevcut 31.03.2009 tarihli tutanağa göre, sanığın yakalandığı yere 2 metre mesafedeki çöp kutusunda bıçak ele geçirildiği belirtilmekte ise de; sanığın kendisini yakalayan şahıslara bıçak salladığına dair katılan ve tanık ...'in, kimlikleri bilinmeyen kişilerden aktardıkları duyumları ve görgüye dayalı olmayan anlatımları dışında her türlü şüpheden uzak ve kesin mahkumiyetine ... nitelikte delil bulunmadığından atılı suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 12.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2127, Karar No: 2015/8560, Tarih: 13.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/2127 E.  ,  2015/8560 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı S.. S.. ile davalı S.. S.. aralarındaki nafaka davasına dair Beykoz Aile Mahkemesinden verilen 01.11.2013 günlü ve 2012/56 E.-2013/910 K. sayılı hükmün Bozulması hakkında dairece verilen 20.10.2014 günlü ve 2014/6102 E.-2014/13624 K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında açıklanan gerekçelere göre düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK.nun 440.nci maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteğinin REDDİNE ve 248.00 TL para cezası ile 5.20 TL bakiye karar harcının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 13.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.