muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/28067, Karar No: 2012/27857, Tarih: 06.12.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/28067 E.  ,  2012/27857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/170, Karar No: 2024/1024, Tarih: 21.02.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/170 E.  ,  2024/1024 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

HÜKÜM/KARAR : Davanın kısmen kabulüne

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı dahili davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Uygulama Kadastrosu sırasında, Elazığ ili Merkez ilçesi Şahinkaya Köyü çalışma alanında bulunan ve tapuda ... adına kayıtlı bulunan eski 4058 parsel sayılı 13.883,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 113 ada 517 parsel numarasıyla ve 13.822,14 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

Davacı ... dava dilekçesinde, uygulama kadastrosu sırasında kendisine ait taşınmazın yüzölçümünün eksildiğini ileri sürerek taşınmazındaki eksikliğin giderilerek tapu kaydındaki yüzölçümü ile tescilini istemiş, yargılama sırasında ise eksikliğin taşınmazına komşu dereden kaynaklandığını ileri sürmüştür.

Davacı ... dava dilekçesinde, uygulama kadastrosu sırasında kendisine ait taşınmazın yüzölçümünün eksildiğini ileri sürerek taşınmazındaki eksikliğin giderilerek tapu kaydındaki yüzölçümü ile tescilini istemiş, yargılama sırasında ise eksikliğin taşınmazına komşu dereden kaynaklandığını ileri sürmüştür.

İlk Derece Mahkemesinin önceki tarihli kararı ile; davanın reddine, çekişmeli 113 ada 517 parsel sayılı taşınmazın uygulama kadastro tespiti gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hükmün, davacı ... tarafından temyizi üzerine, Dairenin 15.06.2022 tarihli ve 2021/3289 Esas, 2022/5874 Karar sayılı kararı ile; "...varılan sonucun dosya kapsamına uygun düşmediği, çekişmeli taşınmazın tesis paftasında batı ve kuzey sınırlarının "dere" olarak belirlendiği anlaşılmakta olup, 19.04.2018 tarihli harita bilirkişi raporunda, tespit tarihinden öncesine ait 1975 tarihli hava fotoğrafının stereoskop aleti ile incelenmesine göre davacıya ait taşınmazın dış sınırlarının oluştuğunun belirtildiği, 10.06.2019 tarihli harita mühendisi bilirkişi raporunda ise, 1975 tarihli hava fotoğrafının stereoskop aleti ile incelenmesine göre davacıya ait taşınmazın dış sınırlarının oluştuğu belirtildikten sonra hem ekli kroki de A, B, C ile gösterilen kısımların dere yatağı içerisinde kaldığı, D, E, F, G, H, I ve J ile gösterilen kısımların ise dere yatağında kalmadığının belirtildiği, hem de aksi yönde ekli krokide A, B, C ile gösterilen kısımların dere yatağı içerisinde kalmadığı, D, E, F, G, H, I ve J ile gösterilen kısımların dere yatağında kaldığı, A, B, C ile gösterilen kısımların taşınmaz ile bütünlük arzettiği, D, E, F, G, H, I ve J ile gösterilen kısımların ise taşınmaz ile bütünlük arzetmediğinin belirtildiği, dolayısıyla, tesis kadastrosu sırasında taşınmazın batı ve kuzey sınırı dereye dayalı olarak belirlendiğine ve tespit öncesine ait hava fotoğrafının stereoskopik incelemesi sonucunda parselin dış sınırları, bir diğer ifade ile dere ile ara sınırı belirlenebildiğine göre, bu sınırın esas alınabileceğinin kuşkusuz olduğu açıklanarak, harita mühendisi bilirkişiden ek rapor alınmak sureti ile çelişkinin giderilmesi, 1975 tarihli hava fotoğrafının stereoskop aleti ile incelenmesi sonucunda hangi kısımların taşınmazın içerisinde hangi kısımların ise dere de kaldığının kesin olarak belirlenmesi, buna göre belirtilen tarihte davacıya ait taşınmaz içerisinde kaldığı anlaşılan kısımlar yönünden usuli müktesep haklar da göz önünde bulundurulmak sureti ile davanın kabulüne karar verilmesi..." gereğine değinilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, "...1975 tarihli hava fotoğrafına göre A, C, D, F, H, J ile gösterilen alanların dere yatağı ile bütünlük sağlamadığı, B, E, G, I ile gösterilen alanların ise dere yatağı ile bütünlük sağladığı..." gerekçesi ile Kadastro Müdürlüğü yönünden davanın husumet nedeni ile reddine, Hazine yönünden ise kabulüne, 27.11.2014 tarihli bilirkişi raporuna ekli haritada (A), (C), (D), (F), (H), (J) harfleri ile gösterilen kısımların çekişmeli 113 ada 517 parsel sayılı taşınmaza ilavesine ve taşınmazın bu şekilde tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, dahili davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve Kanuna uygun olup dahili davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle; temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Taraflarca 1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

21.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4025, Karar No: 2007/7085, Tarih: 12.11.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/4025 E.  ,  2007/7085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili avukat ... ile davalı vekili avukat .... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü

K A R A R

Dava, teslimde gecikme nedeniyle sözleşmelerde kararlaştırılan cezai şart bedellerinin tahsili için başlatılan icra takibinin, davalının itirazı üzerine durması nedeniyle, itirazın iptâli, icra takibinin devamı istemiyle açılmış mahkemece davanın zaman aşımı nedeniyle reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki 23.06.1998 tarihli kat karşılığı ek inşaat sözleşmesi 7344 ada 2 parsel numaralı taşınmaz üzerine yapılacak 10 daireye ilişkindir. Sözkonusu sözleşmenin dördüncü maddesinde belirtilen cezai şart BK’nın 158/II.maddesinde düzenlenen ifaya ekli ceza niteliğindedir. Sözleşmede belirtilen bloktaki 10 adet daire tamamlanıp, davacı arsa sahibi kooperatife teslim edilmemiştir. BK'nın 106.maddesindeki düzenleme dikkate alındığında, teslim sözkonusu olmadığından cezai şart yönünden zamanaşımı henüz başlamamıştır. Sözleşmede kararlaştırılan üç aylık cezayı davacı sözleşmedeki cezalı sürenin sonunda isteyebilir. Ancak bu hakkını o tarihte kullanmak zorunda değildir. Davacı ifayı isteme iradesini sürdürdüğüne ve teslim sözkonusu olmadığına göre zamanaşımının dolduğundan sözedilemez. Bu durumda mahkemece 23.06.1998 tarihli sözleşmede belirtilen cezai şart istemi yönünden davalı tarafın zamanaşımı def'inin reddi ile işin esası incelenip bir karar verilmesi gerekirken 30.09.1999 tarihi zamanaşımına başlangıç yapılarak bu sözleşme yönünden de zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bend uyarınca kararın temyiz eden davacı iş sahibi kooperatif yararına BOZULMASINA, 500,00 YTL vekâlet ücretinin davalıdan alınarak, Yargıtay’daki duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 12.11.2007 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bend uyarınca kararın temyiz eden davacı iş sahibi kooperatif yararına BOZULMASINA, 500,00 YTL vekâlet ücretinin davalıdan alınarak, Yargıtay’daki duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 12.11.2007 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Somut olayda, Dairemizin çoğunluk oyları ile azınlık oyu arasındaki uyuşmazlık, eser sözleşmesinde, yüklenicinin temerrüdü hâlinde, gecikilen her ay için ödenmesi kararlaştırılan gecikme tazminatı ve cezaî şart yönünden, zamanaşımının, bu alacakların ait oldukları ayların sonundan mı, yoksa hepsi için eserin teslim edildiği günden mi başlayacağı noktasında toplanmaktadır.

Bir alacağın ifa olanağı, başka bir anlatımla dava edilebilme hakkı doğmadan, o alacak yönünden, zamanaşımı başlamaz. Nitekim BK’nın 128.maddesi, zamanaşımının alacağın muaccel (dava edilebilir veya istenebilir) olduğu tarihten başlayacağını açık bir şekilde belirtmiştir.

Yüklenici, sözleşmede kararlaştırılan tarihte eseri teslim etmemişse, iş sahibinin üç seçimlik hakkı doğar (BK.Md.106/II.). İş sahibi, bu üç seçimlik hakkından ilkini (geciken ifayı beklemek ve gecikme tazminatını talep etmek) kullanmışsa, sözleşmeyi feshetmeden, ileride olası eksik-ayıplı işlere ilişkin alacağının muacceliyetini fiili teslime erteleyerek, gecikme tazminatı ile bu tazminat kapsamındaki cezaî şart alacağını her ay sonu itibariyle talep veya dava ederek, eserin teslimini bekleyebilir. Başka bir anlatımla, bu alacaklarını talep veya dava etmek için eserin yüklenici tarafından teslimini beklemek zorunda değildir. Dairemizin, uygulaması da bu yoldadır. Ancak, ayrıldığımız nokta, gecikme tazminatı ve cezaî şart alacağına ilişkin zamanaşımının, o alacakların muaccel oldukları ay sonlarından mı, yoksa teslime kadar tümü için fiilî teslim tarihinden mi başlayacağıdır. Örneğin, Ocak ayı gecikme veya cezaî şart alacağı, Ocak sonunda muaccel olmasına rağmen, bu alacağın zamanaşımı muaccel (dava edilebilir) olduğu Ocak sonundan mı, yoksa eserin ileride teslim edileceği tarihten mi başlatılacaktır?

Zamanaşımının, eserin tesliminde başlatılmasını öngören BK’nın 363.maddesi, gecikme tazminatı veya cezaî şarta değil, kusura ve dolayısıyla eksik işlere ilişkin olup, madde metninde bu açıkça belirtilmiştir. Bu kural doğrudur; zira, ayıplı ve eksik işler alacağı, ancak teslim tarihinde muaccel (dava edilebilir) hale gelirler. Çünkü, ayıp ve eksik işlerin parasal karşılıklarını istemek için, BK’nın 106/II.maddesinde belirtilen ilk seçimlik hak doğrultusunda, eserin teslimini beklemek gerekir ki, BK’nın 359.maddesi uyarınca, eser teslim edilir edilmez mutâd sürede o eseri muayene edip, eksik ayıplı işler var mı, yok mu, varsa parasal karşılıklarının ne olduğu tesbit edilebilsin.

İş sahibi, teslimi daha fazla beklemeyip, ifaya izin (BK.97) suretiyle eserin tamamlanmasını üzerine alırsa, buna da nâma ifa denir, bu da bir teslim olup, zamanaşımı da ifayı talep tarihinden başlar. İş sahibi, bu durumda ne masraf yapacağını önceden tam bilemediği için bu aşamada talebi hâlinde mahkemece tahminî masrafın avans olarak iş sahibine ödetilmesi karar altına alınır.

Bu itibarla, teslimin ve muayyen sürenin varlığından hareketle zamanaşımının gerçekleştiğini kabul eden yerel mahkemenin bu gerekçesine katılmamakla birlikte, sonucu itibariyle doğru olan kararının onanması görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun daha önce muaccel olmuş gecikme tazminatı ve cezaî şart alacakları yönünden de zamanaşımını teslimden başlatan görüşüne açıkladığım nedenlerle katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/3050, Karar No: 2013/19136, Tarih: 30.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/3050 E.  ,  2013/19136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Akhisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.10.2012 tarih ve 2012/193-2012/670 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Akhisar Özel Matfen Dershanesi Eğitim Hizmetleri Ticaret Limited Şirketi'nin %5 hissesinin sahibi iken 26/07/2011 tarihinde 15.000,00 TL. bedelle davalıya bu hissesini sattığını, taraflar arasında düzenlenen bir tutanak ile bu satış sırasında verilmesi gereken satış bedelinin 05/09/2011 tarihinde alınacak şirket yönetimi kararı ile oluşturulacak ödeme planı ile borçlunun ödeme yapacağının belirtildiğini, alacağın tahsili için davalı aleyhine başlatılan takibe itiraz edildiğini, itiraz üzerine takibin durdurulduğunu ileri sürerek, icra takibine itirazın iptaline, takibin devamına, davalının alacağın %40'ından az olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, noterde düzenlenen limited şirket hisse devri sözleşmesi ile davacının Akhisar Özel Matfen Dershanesi Eğitim hizmetleri Limited Şirketi'ndeki 100 hissesini 2.500,00 TL bedel karşılığında devir ve temlik ettiğini ve devir bedelini müvekkilinden nakten ve tamamen aldığını beyan ederek beyanını imzası ile tastik ettiğini, bu resmi belge karşısında bu resmi belgeden önce düzenlenmiş ve ancak yazılı delil başlangıcı sayılabilecek bir tutanağın geçerliliğinin sözkonusu olamayacağını, davalının kötüniyetli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; noterde düzenlenen limited şirket hisse devri sözleşmesinde devir bedelinin 2.500,00 TL olduğunun ve bu bedelin davacıya nakten ve tamamen ödendiğinin belirtildiği, davacının noter sözleşmesindeki kayıtların aksini aynı kuvvet ve mahiyette yazılı belge ile ispatlaması gerektiği, resmi şekilde yapılması zorunlu olan sözleşmelerdeki değişikliklerin de aynı şekle tabi olduğu, bu nedenle 26/07/2011 tarihli noterlikçe yapılan devir sözleşmesinin aksinin 26/07/2011 tarihli tutanak ile ispatının mümkün olmadığı gerekçesiyle; davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, limited şirket hisse devir bedelinin tahsiline ilişkin olup, taraflar arasında 26/07/2011 tarihinde noterde hisse devir sözleşmesi düzenlenmiş ve devir bedeli 2.500,00 TL olarak gösterilmişse de aynı tarihte taraflar devir bedelinin 15.000,00 TL olduğuna ve oluşturulacak ödeme planıyla ödeneceğine dair de adi yazılı belge düzenlemişlerdir. 26/07/2011 tarihli belgeden tarafların bedelde muvazaa yaptıkları ve bu bedelin noterde ödenmediği anlaşıldığına göre mahkemece taraflar arasında düzenlenen belgeye itibar edilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4498, Karar No: 2018/5017, Tarih: 10.12.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/4498 E.  ,  2018/5017 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 53, 58/9, 63, 3713 sayılı

Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

kararına yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek

esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine, ancak;

1)Silahlı terör örgütüne üye olma suçu temadi eden suçlardan olup yakalanma ile temadi kesileceğinden gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "14.07.2017" olarak yazılmaması,

2)Sanığın ikametgahında yapılan aramaya ilişkin tutanakta belirtilmeyen ve adli emanetin 2017/1020 sırasına ilişkin emanet eşya makbuzuna göre de ... ... isimli şahsa ait olduğu anlaşılan, bu nedenle müsaderesine veya dosyada saklanmasına imkan bulunmayan "1 adet ... ... ait ... ..." isimli kitabın dosyada delil olarak saklanmasına dair kısmın da hükümden çıkarılması gerektiğinin gözetilmemesi ve ayrıca aynı emanet eşya makbuzunda kayıtlı olup benzer nitelikteki "... yayınlarına ait ... isimli kitap, 1 Adet ... Yayınlarına ait ... ... ... isimli kitap, Işık yayınlarına ait 1 adet kitap" hakkında karar kesinleştiğinde sanığa iadesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5271 sayılı CMK'nın 303. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, gerekçeli karar başlığının suç tarihi kısmındaki "20.06.2017" ibaresi çıkarılarak yerine "14.07.2017" ibaresinin yazılması ve ayrıca "2017/1020 sırasında kayıtlı" ibaresinden sonra gelmek üzere "1 adet ... ... ait ... ... isimli kitap ve" ibaresinin yazılıp bu fıkranın hükümden tümüyle çıkarılarak yerine "Adli emanetin 2017/1020 sırasında kayıtlı kitaplar hakkında gereğinin takdir ve ifası için Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulmasına" ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.12.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2847, Karar No: 2018/3249, Tarih: 04.07.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/2847 E.  ,  2018/3249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : 1- Sanık ...'ın ...'ı öldürmek suçundan 5237 sayılı TCK'nun 81, 29, 62, 53, 63, 54. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası,

2- Sanık ...'in adam öldürmeye teşebbüs suçuna yardım etme, kasten yaralamaya yardım etme suçlarından CMK'nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatine,

3- Sanık ... hakkında ...'ı öldürmesi eylemine yardım etme, ...'a yönelik öldürmeye teşebbüs etme eylemine yardım etme, ...'a yönelik kasten yaralama suçuna yardım etme suçlarından CMK'nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatine,

4- Sanık ... hakkında ...'ı öldürmesi eylemine yardım etme, ...'a yönelik öldürmeye teşebbüs etme eylemine yardım etme, ...'a yönelik kasten yaralama suçuna yardım etme suçlarından CMK'nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Katılanların yetkisi olmadığından vekillerinin duruşmalı inceleme talebinin CMUK'nun 318 maddesi gereğince, REDDİNE karar verilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın maktul ...’a yönelik kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı nedenlerin nitelik ve derecesi takdir edilmiş, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, sanıklar ..., ... ve ... hakkında maktul ...'ın kasten öldürülmesi suçuna yardım etme, mağdur sanık ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçunda yardım etme ve mağdur sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçuna yardım etme suçlarından elde edilen delillerin mahkumiyete yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni olduğuna, Cumhuriyet savcısının; sanık ... hakkında haksız tahrik indiriminin uygulanmaması gerektiğine, katılanlar vekilinin; beraat kararı

verilen sanıklar hakkında delillerin mahkumiyete yeterli olduğuna, tasarlayarak öldürmeden hüküm kurulması, tahrik hükmünün uygulanmaması gerektiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

Sanık ...’ın maktul ...’a yönelik kasten öldürme suçu yönünden;

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. ve 2015/85 K. sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama kanuna aykırı ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının mahsus bölümünde yer alan TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, mahkumiyet hükmü ile sanıklar.., ... ve ... hakkında verilen beraat hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 04/07/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.