muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/17139, Karar No: 2025/4653, Tarih: 29.04.2025

. N. isimli şahsın alınan beyanında, sanık ...'nın kendisini katılan ile ortak olduklarını, birlikte mobilya işi yaptıklarını, bu nedenle kendisinde katılanda vekaletnamesi olduğunu beyan etmesi üzerine sanığa güvenerek daireyi satın aldığını beyan ettiği, senetlere kefil olan imzası bulunan sanığın annesi tanık A... ... alınan beyanında, olay öncesi katılanın cafeye talip olduğunu yanında 3-4 kişi olduğunu, oğlu sanık ile bu kişilerin kafede dolaştıklarını, olay günü ise, oğlum ..., katılan ... ve diğer 3-4 kişi ile birlikte tekrar kafeye geldiklerini, daha önce hazırlanmış imzalanmış 3 adet senede imza attırdıklarını, senetler üzerinde 100.000,00 TL yazdığını, senetmleri neden imzaladığını bilmediğini, evrak içerisinde bulunan ifadelerde geçen Çerkezköy’deki evleri bilmediğini şeklinde beyanda bulunduğu, bu tanığın ifadesinde geçen 3-4 kişiyi katılan tüm aşamalardaki ifadelerinde sanığın yanındaki kişiler olarak belirttiği, oysaki sanık ifadelerinde yanında kimse olmadığı şeklinde beyanda bulunduğu, sanık savunmalarında mobilya mağazası ve cafe işlettiğini, ayrıca ev alım satımı yaptığını, katılanında üç adet dairesini kendisinin satmak istediğini bildirmesi üzerine katılanla anlaştıklarını ve katılana sırasıyla 10.07.2015 ödeme tarihli 100.000,00 TL, 10.08.2015 ödeme tarihli 100.000,00 TL ve 10.09.2015 ödeme tarihli 110.000,00 TL senet verdiğini, karşılığında sanığında kendisine dairelerin satışı için vekaletname verdiğini, dairelerden birinin satışını yaptıktan sonra kendisini vekaletten azledip dairenin satışını bedelini istediğini, ancak senedin vade günü gelmediği için dairenin satış bedelini katılana iade etmediğini belirtmiş ise de, senedin vade günü 10.07.2015 olup günümüze kadar sanığın dairenin satış bedelini katılana ödemediği görülmekle, bütün deliller bir bütün halinde değerlendirildiğinde sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-a-c maddesinde düzenlenen silahla, birden fazla kişi tarafından birlikte nitelikli yağma ve aynı Kanun'un 109/2, 109/3-a-b maddesinde düzenlenen silahla, birden fazla kişi tarafından birlikte kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçlarını oluşturduğu gözetilmeden kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında yazılı şekilde beraat hükümleri kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1 maddesi uyarınca İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

29.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2799, Karar No: 2021/13877, Tarih: 30.12.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/2799 E.  ,  2021/13877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... Stadyumu’nda Türkiye ... Kupası Finali müsabakasının oynandığını, anılan müsabakaya ilişkin olarak 40.000 TL stadyum kira bedeli, 365.000 TL reklam ücreti, 103.550 TL internet ağ bedeli tahakkuk ettiğini, 09/06/2010 tarihli ve 1289 sayılı yazıları ile borçludan kira ve reklam bedelinin ödenmesini talep ettiklerini ancak ödemediklerini ileri sürerek, söz konusu alacakların tahsili için Ankara 11. İcra Müdürlüğü'nün 2010/16680 esas sayılı dosyası ile başlattıkları icra takibine davalı tarafça yapılan itirazın iptali ile takibin davamına ve %40 dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı; Türkiye Kupası müsabakaları statüsü uyarınca stadyum temin etme yükümlülüğünün kulüplere ait olduğunu, davacıya bir borcu bulunmadığını, mahkeme aksi kanaatte olursa dava konusu müsabakanın ... Stadyumu’nda oynanabilmesi için çim biçme makinesi ve gübre serpme makinesi karşılığı 31.925,86 TL mini torf, mix tohum, paketleme ve ulaşım nedeniyle 4.076,69 TL, danışmanlık ve bakım hizmeti için 7.985 EURO harcandığını, bu harcamaların alacaktan takas ve mahsup edilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, davalı aleyhine Ankara 11. İcra Müdürlüğü'nün 2010/16680 sayılı dosyası ile girişilen icra takibine yapılan itirazın 50.192,56 TL için kısmen iptaline, hükmolunan alacağa takip tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, 19.647,44 TL nin takas/mahsup edilmesi isteminin reddine, fazla alacak isteminin esastan reddine, İİK'nun 67/2. maddesi uyarınca icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının kira alacağının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının kira alacağının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

Dava konusu uyuşmazlığa ilişkin Spor Genel Müdürlüğü İşletme Yönetmeliği’nin Kapsam başlıklı 2. maddesinde: “Bu Yönetmelik, (Değişik ibare:RG-7/8/2016-29794) Spor Genel Müdürlüğü taşra teşkilatının kullanımında bulunan her türlü gençlik ve spor tesisi, büfe, atölye, misafirhane ve sporcu kamp eğitim merkezi, sağlık merkezi, otopark, çay ocağı, kafeterya ve benzeri yerlerin bakımı, kullanımı, tahsis ve işletilmesi ile reklam ve yayınlarla ilgili usul ve esasları kapsar. Genel Müdürlük mülkiyetinde bulunan gayrimenkullerin bir yıldan fazla süreli kira, işletme hakkı devri, mülkiyetin gayri ayni hak tesisi veya tahsis yöntemlerinden biriyle üçüncü şahıslara devri ile mülkiyeti hazine, kamu kurum ve kuruluşlarına ait olanların bir aydan fazla süreyle yerel yönetimlere, kamu kurum ve kuruluşlarına tahsisi bu Yönetmelik kapsamı dışındadır.”

Tesislerin tahsis şartları başlıklı 9. maddesinde: “Gençlik spor saha ve tesisleri esas itibariyle gençlik ve spor faaliyetlerine tahsis edilir. Ancak, gençlik ve spor faaliyetlerini aksatmayacak şekilde; tesisin fizik yapısı ve saha içi dokusunu korumak kaydıyla; a) Eğitim, kültür ve sanat faaliyetlerine, b) Zaruret duyulan her türlü kongre, toplantı ve faaliyetlere, tahsis edilebilir. Yukarıda belirtilen faaliyetler için tahsis yetkisi (Değişik ibare:RG-7/8/2016-29794) il ve ilçe müdürlüklerine aittir. Tesislerde yapılacak her türlü faaliyetlerde seçim yasaklarına uyulur. (Ek fıkra:RG-7/8/2016-29794) Milli takımlara sporcu gönderen ve milli sporcusu bulunan kulüplere spor tesislerinin tahsisinde öncelik tanınır. Buna ilişkin usul ve esaslar Genel Müdürlükçe belirlenir.”

Tahsis başvurusu başlıklı 10. maddesinde: “(Değişik birinci fıkra: RG-13/10/2009-27375) Mülkiyeti ve/veya kullanımı Genel Müdürlüğe ait gençlik spor saha ve tesislerinin tahsisini isteyen gerçek ve tüzel kişiler ilgili gençlik ve spor il ve ilçe müdürlüklerine başvururlar. Mülkiyeti Hazineye veya diğer kamu kurum ve kuruluşlarına ait olup (Değişik ibare: RG-7/8/2016-29794) Spor Genel Müdürlüğüne tahsisli tesislerin üçüncü şahıslara tahsisinde yerel yönetim veya kamu kurum ve kuruluşu olması şartı aranır. Bu tür tahsislerde; sözleşmelerinde aksine bir hüküm bulunmadıkça bir ay ve daha kısa süreli tahsisler hariç, hazineye ait olanlar için Maliye Bakanlığından, diğer kamu kurum ve kuruluşlarına ait olanlar için maliki idareden uygun görüş alınması esastır. Tahsis bedelinin il müdürlüğü hesabına yatırıldığına dair banka dekontunun ve teminatın ibrazından sonra ilgili ile sözleşme yapılır. Aynı spor saha ve tesisi için aynı günde birden fazla talep olması halinde, 9 uncu maddedeki sıralamaya göre öncelik tanınır.”

Tahsis ücretlerinin tahsili başlıklı 11. maddesinde: “Ücretsiz tahsisler hariç, organize edilecek her türlü gençlik ve spor faaliyetleri ile toplantı, eğitim, kültür ve sanat faaliyetleri için ücret ve teminat alınmadan sözleşme yapılmaz.”

Ücretsiz tahsisler başlıklı 18. maddesinde: “(Değişik:RG-7/8/2016-29794) Gençlik ve spor saha ve tesisleri aşağıdaki hallerde ücretsiz tahsis edilir: a) Cumhurbaşkanlığı, Başbakanlık ve Bakanlığın faaliyetlerine, b) Milli bayramlar ile tesisin bulunduğu il ve ilçenin kurtuluş veya kuruluş günü kutlamalarına, c) Kamu kurum ve kuruluşları, üniversiteler, spor federasyonları ve okulların bilet satışı yapılmayan ve herhangi bir şekilde gelir elde edilmeyen faaliyetlerine, ç) Doğal afetler nedeniyle zarar görenler ile engelliler yararına düzenlenen faaliyetlere, d) Türkiye Futbol Federasyonunca organize edilen profesyonel ligler ile basketbol, voleybol ve hentbol branşlarında en üst ligleri hariç olmak üzere gençlik ve spor kulüplerinin antrenman, spor ve gençlik faaliyetlerine, e) Öğrencilere ve sporculara, f) Gaziler, şehit ve gazi dul ve yetimleri yararına düzenlenen faaliyetlere, g) 1/7/1976 tarihli ve 2022 sayılı 65 Yaşını Doldurmuş

Muhtaç, Güçsüz ve Kimsesiz Türk Vatandaşlarına Aylık Bağlanması Hakkında Kanun kapsamındaki kişiler yararına düzenlenen faaliyetlere, ğ) Bakanlığın ilgili birimlerinin izni ile gerçek ve tüzel kişiler tarafından düzenlenen gençlik ve spor faaliyetleri ile kamplarına. Federasyonlar tarafından düzenlenen yarışmalara katılmayan veya katılma hakkı elde edemeyen kulüpler ile faaliyetlerini sporculardan ücret veya bağış alarak gerçekleştiren spor kulüplerine yapılacak tahsislerde ücret alınabilir. Buna ilişkin usul ve esaslar Genel Müdürlükçe belirlenir.

Usulsüz tahsis başlıklı 19. maddesinde: “Bu Yönetmelik hükümleri dışında ücretsiz tahsis yapılması halinde, tahsisi yapan ve yapılması için emir verenlerden tahsis ücreti ve varsa meydana gelen hasar bedeli faiziyle birlikte tahsil edilir.” hükümleri yer almaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı tarafından her ne kadar dava konusu stadyumun davalı tarafa kiraya verildiği iddia edilmişse de; Spor Genel Müdürlüğü İşletme Yönetmeliği’nin yukarıda bahsi geçen hükümleri uyarınca usulüne uygun şekilde stadyumun tahsis işleminin yapılmadığı, davacının başından beri iradesinin ücretsiz tahsis olduğu, davalı ile yapılan toplantılarda kira bedeli istemediği gibi, bu toplantılara katılmasından anlaşılacağı üzere haksız işgalin de söz konusu olmadığı, zira stadyumun 05.05.2010 tarihli ... Kupası Final Müsabakası maçında davalı tarafından kullanılacağından haberdar olduğu ve kullanımına rıza gösterdiği, davacının ücretsiz tahsis iradesi olmasaydı yönetmeliğin 11. maddesi uyarınca ücreti peşin alıp davalı ile sözleşme yapması gerektiği, yönetmeliğe aykırı davranan davacının daha sonradan kira bedelini isteyemeyeceği anlaşıldığından bu talebinin reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğine tebliğden itibaren 15 gün içerinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5814, Karar No: 2014/19040, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5814 E.  ,  2014/19040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2013/91-2013/475

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işyerinde yıllardan beri uygulanmakta olan yüzde/puan usulü ücretlendirme sisteminin kaldırıldığını, tek taraflı yapılan bu değişikliğin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 ve 62. maddelerine aykırı olduğunu, müvekkilinin yüzde/puan sistemi ile daha iyi gelir elde etmesi ve teklif edilen ücretin düşük olması sebebiyle değişiklik önerisini kabul etmemesi üzerine iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, işyerinde yıllardan beri iki farklı ücret sistemi uygulandığını, çalışanların aylık maktu ücrete tabi çalışanlar ve yüzde/puan usulü ücrete tabi çalışanlar olarak ikiye ayrıldığını, 12.12.2011 tarihinde davalı işverene müracaat eden O. Sendikasına üye olan ve maktu ücrete tabi çalışan 106 işçinin bu durumdan yakındığını, bunun üzerine üniversitelerin ilgili bölümlerinde uzman kişilerden rapor hazırlatıldığını, 2011 Aralık ayında “Ücret Yönetimi Sistemi – Stratejik Yönetim ve Hukuksal Bakış Açısıyla Analiz” isimli raporun düzenlendiğini, bu raporun savunmaların esasını oluşturduğunu, değişiklik teklifinin işyerinde çalışan herkese teklif edildiğini, bunun 494 kişi olduğunu, bu kişilerden 238'nin O. Sendikası üyesi, 256'sının sendika üyesi olmadığını, 494 işçiden 429'unun teklifi kabul ettiğini, kabul oranının yüzde 86,84 olduğunu, feshin geçerli sebebe dayandığını, değişiklikle birlikte davacıya bireysel emeklilik, sağlık sigortası, yılda dört ikramiye, sosyal yardım gibi toplu iş sözleşmesi yardımlarının da ödeneceğini, maaşların aslında düşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 150,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.