muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/3002, Karar No: 2008/13331, Tarih: 03.11.2008

Davaya konu olayda; davacı H..'nin doktor raporlarına göre, kazadan sonra burnunda ödem, kızarıklık ve ağrı ile sağ dizinde fraktür olduğu, total atele alındığı mevcut durumu itibari ile basit tıbbi müdahale ile iyileşemez olduğu, Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesin'de sağ dizinden ameliyat geçirdiği 21 gün istirahat verildiği anlaşılmıştır.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Şu halde davacı H'nin yaralanma derecesi ve kusur oranı ile eylemin işleniş biçimi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde yerel mahkemece hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

b-Kişilik haklarının, kişinin yaşamı, sağlığı, vücut ve ruh bütünlüğü ile toplum içindeki yerini koruyan haklar olduğu ve bunların fiziki, duygusal ve sosyal kişilik değerleri içerdiği gözetildiğinde, somut olaydaki duruma göre, davacı İsmail'in eşi Hatice'nin yaralanmasının sosyal kişilik değerlerine saldırı kapsamına girip girmediği konusu üzerinde durulmak gerekir. Sosyal kişilik değerleri, kişinin toplum içindeki yeri, birlikte yaşadığı ailesi ve yakınlarının değer alanı içine giren haklardır. Bu haklar kişinin bizzat kişiliğine bağlı olmayıp özellikle aile hukuku içinde yer alan değerlerdir. Bu bağlamda BK.nun 49. maddesindeki düzenleme itibariyle, kişinin bizzat değil de yakınlarının (karı koca, ana-baba ve çocuklar) yaralanması gibi somut olayın kendisine özgü ağırlığının ve özelliğinin zorunlu kıldığı olguların kanıtlanması halinde sosyal kişilik değerlerinin saldırıya uğradığı bozulduğu, böylece aile birliği içinde korunması gereken bağlılığın zarar gördüğünün kabulü gerekir. Somut olayda, yaralı eşin sağ bacağında fraktür meydana gelmesi ve bu sebeple ameliyat olması davacı eş İsmail'i psikolojik olarak etkilemiş, bu olayın yarattığı üzüntü, elem ve acı ile aile düzeni bozulmuştur.

Şu durumda eşin de kişilik değerlerinin zarar gördüğü kabul edilmelidir. Mahkemece isteğin BK. 49. maddesi doğrultusunda değerlendirilerek manevi zararın oluştuğunun kabulü ile uygun bir manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken tazminat isteğinin reddi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın (2/a-b) nolu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle diğer temyiz itirazlarının reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/11/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1135, Karar No: 2007/946, Tarih: 27.03.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/1135 E.  ,  2007/946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 3. İcra Mahkemesi

Ticareti terk hükmüne muhalefet etmek suçundan sanık ... hakkında açılan davada CMK'nun 223.maddesi uyarınca usule ait işlemlerin durdurulmasına, gereğinin takdir ve ifası için dosyanın C.Savcılığına gönderilmesine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının tetkiksiz iade istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nun 223/8.maddesine göre "Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü karşısında mahkemece verilen karar niteliği gereği durma kararı olup, anılan madde uyarınca itiraza tabi bulunduğundan, İİK'nun 352/2. maddesi yollamasıyla CMK'nun 271.maddesi uyarınca itiraz merciince karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin istem gibi mahalline İADESİNE, 27.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11006, Karar No: 2014/29780, Tarih: 27.10.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/11006 E.  ,  2014/29780 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/217232

MAHKEMESİ : Bergama 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2013

NUMARASI : 2011/352 (E) ve 2013/279 (K)

SUÇ : Hırsızlık, sahtecilik

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında yargılama aşamasında Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 27.6.2012 tarihli adli muayene raporuyla sanığın temyiz dilekçesine eklediği Adli Tıp Kurumu Başkanlığınca düzenlenen 29.5.1996 tarihli raporu arasında çelişki bulunduğunun anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK' nın 32. maddesi gereğince "işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp-azalmadığı" hususunda Adli Tıp Kurumuna sevki ile gerekirse Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesinde makul süre gözlem altında tutulmak ve 5237 sayılı Yasanın 32/2 ve 57. maddeleri de nazara alınmak suretiyle raporu alınarak sonucuna göre hukuki durumun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yetinilip yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. D..’ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 27.10.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2014/11755, Karar No: 2015/390, Tarih: 07.01.2015

**5. Ceza Dairesi         2014/11755 E.  ,  2015/390 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2014/234781

Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan sanık N.. Ö.. ve suç ortaklarının yapılan yargılanmaları sırasında; Küçükçekmece 9. Asliye Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi arasındaki olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Küçükçekmece 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/05/2014 gün ve 2014/34 E. 2014/261 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 07/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10437, Karar No: 2014/12753, Tarih: 11.11.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/10437 E.  ,  2014/12753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/01/2014

NUMARASI : 2009/239-2014/14

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden F.. M.. vekili Avukat İ.H.. Ş.. ile aleyhine temyiz istenilen Hazine vekili Av. D.. G.. geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlandı. Tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı F.. M.., .... Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın bir bölümü hakkında imar-ihya, satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı F.. M.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, tescile konu taşınmazın 1946 ve 2001 tarihli hava fotoğraflarında dere yatağında kaldığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Çekişmeli taşınmazın niteliği konusunda jeodezi veya fotogrametri uzmanı harita mühendisi bilirkişisinden rapor alınmadığı gibi, harita mühendisi ibraz ettiği raporda da 2001 tarihli hava fotoğrafında taşınmazın yerleşim alanında kaldığı belirtilmiştir. Jeoloji mühendisi bilirkişisi çekişmeli taşınmazın aktif dere yatağı niteliğinde olmadığını, dere ile arasında 2-3 metre arasında kot farkının bulunduğunu yağışlı mevsimde dere yatağının aktifleştiğini belirttiği halde taşınmazın aktif dere yatağının etkisi altında kalıp kalmadığı konusunda bir değerlendirme yapmamıştır. Diğer yandan ziraat mühendisi bilirkişisi çekişmeli taşınmazın imar-ihyaya tabi olup olmadığı tabi ise hangi tarihte tamamlandığı konusuna değinmemiştir. Ayrıca çekişmeli taşınmazın imar planı kapsamında kalıp kalmadığı konusunda da bu dosya ile temyiz incelemesi için Dairemize gelen 2014/10171 ve 10172 Esas sayılı dosyalar arasında çelişki bulunmaktadır. Eksik inceleme ile hüküm verilemez. Doğru sonuca ulaşılabilmesi için, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin imar planı kapsamında bulunup bulunmadığı imar planı kapsamında ise imar planının hangi tarihte onaylandığı sorulup saptanmalı, imar planı var ve onaylanmış ise imar planının onaylandığı tarihten imar planı yapılmamış ise dava tarihinden geriye doğru en az 15-20-25 yıl öncesine ait en az üç ayrı evreye ilişkin yüksek çözünürlüklü hava fotoğraflarının Harita Genel Komutanlığından, aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftaların ise, İl Kadastro Müdürlüğünden getirtilerek dosya arasına konulmalı, daha sonra taşınmaz başında fen bilirkişi,

ziraat fakültesi toprak bölümü öğretim üyelerinden seçilecek 3 kişilik ziraat mühendisinden oluşturulacak bilirkişi kurulu ve 3 kişilik jeolog bilirkişi kurulu huzuruyla yeniden keşif yapılmalı, keşif sırasında dinlenilecek davada yararı bulunmayan yerel bilirkişiler ve taraf tanıklarından taşınmazın öncesinin ne olduğu, taşınmaz üzerinde zilyetliğin bulunup bulunmadığı, varsa hangi tarihte ve ne zaman başladığı, zilyetliğin sürdürülüş biçimi, kimden kime ve nasıl intikal ettiği dere veya yatağı niteliğinde olup olmadığı, taşınmaz üzerinde ne olduğu,imar ihya edilip edilmediği edilmiş ise hangi tarihte tamamlandığı etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, komşu taşınmazların dayanak kayıtlarında nizalı taşınmaz yönü ''çay ve kerho kuyusu'' okuduğu gözetilerek bu sınırlardan kastın çekişmeli taşınmaz mı olduğu net bir şekilde sorulmalı, jeodezi ve fotogrametri uzmanı harita mühendisi bilirkişiye büro incelemesine dayalı hava fotoğrafları ve uydu fotoğrafları üzerinde stereoskopik inceleme yaptırılmalı, çekişmeli taşınmazın konumu ve hangi hava fotoğrafında hangi nitelikte olduğu konusunda, 3 kişilik ziraat bilirkişi kurulundan çekişmeli taşınmazın belirtilen dönem içindeki niteliği, imar-ihya edilip edilmediği edilmiş ise hangi tarihte tamamlandığı ve kullanım durumunu kesin olarak belirtir şekilde, 3 kişilik jeolog mühendisi bilirkişi kurulundan ise çekişmeli taşınmazın aktif dere yatağı niteliğinde olup olmadığı aktif dere yatağı değil ise derenin etkisi altında kalan yerlerden olup olmadığı hususunda bilirkişilerden ayrıntılı ve gerekçeli raporlar alınmalı, daha sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davacı F.. M.. vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için belirlenen 1.100.00 TL vekalet ücretinin aleyhine temyiz olunan taraftan alınarak duruşmada kendisini vekil ile temsil ettiren davacı tarafa verilmesine, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 11.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32192, Karar No: 2012/38069, Tarih: 13.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/32192 E.  ,  2012/38069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İnceleme konusu karar direnmeye ilişkin olup dosyanın Hukuk Genel Kurulu’na sunulmak üzere Yargıtay Yüksek 1. Başkanlığı’na gönderilmesine, 13/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11198, Karar No: 2025/5855, Tarih: 26.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/11198 E.  ,  2025/5855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/300 E., 2020/1576 K.

SUÇLAR : Cumhurbaşkanına hakaret, hakaret

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret ve hakaret suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; suçların kanuni unsurlarının oluşmadığına, hakaret kastının bulunmadığına, ifadelerin eleştiri sınırında kaldığına, alt sınırdan uzaklaşma ve lehe hükümlerin uygulanmamasına dair gerekçelerin hukuki ve ölçülü olmadığına, resen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Sanığa ek savunma hakkı verilmeden, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı Kanun'un 299/2. maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226/2. maddesine aykırı davranılması,

2.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda sanığın katılanın Başbakan olduğu 04/01/2014 tarihindeki eyleminin, muhatabın, onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu paylaşımın tüm içeriği gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla 5237 sayılı Kanun'un 125/3-a maddesinde düzenlenen hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmesi,

3.Kabule göre; sanığa verilen hapis cezaları ertelenmediği halde, hak yoksunluklarına hükmedilirken yanılgılı uygulama yapılması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

3.Kabule göre; sanığa verilen hapis cezaları ertelenmediği halde, hak yoksunluklarına hükmedilirken yanılgılı uygulama yapılması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Gaziosmanpaşa 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,26.03.2025 tarihinde karar verildi.

xş
Yargıtay — Esas No: 2016/1039, Karar No: 2019/221, Tarih: 22.01.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/1039 E.  ,  2019/221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

I-) Katılan ...’un, felçli olup tekerlekli sandalyeye bağımlı olarak yaşadığı, sanık ...’un da, ablası olan katılan ve diğer aile bireyleriyle aynı evde ikamet ettiği, zaman zaman para istediği aile fertleri tarafından talebi karşılanmadığında ise evde huzursuzluk çıkardığı;

Katılanın, engelli olması nedeniyle üç ayda bir kendisine verilen 800,00 TL. tutarındaki maaşı aldığı, mağdurun olay günü maaşını aldığını bir şekilde öğrenen sanığın eve gelip, mağdura bıçak tevcih edip, kolunu kıvırıp bir kısım eşyalara zarar verip direncini kırdıktan sonra, mağdurun yere attığı 300,00 -TL. parayı alıp ayrılması şeklinde gelişen olayda; sanığın eyleminin TCK'nin 149. maddesinin birinci fıkrasının (a), (d) ve (e) bentlerinde düzenlenen yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

II-) 5271 sayılı Yasanın 150/3. maddesi uyarınca, sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu savunman görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olarak, sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

III-) Mahkumiyet hükmünün doğal sonucu olan TCK'nin 53. maddesine ilişkin Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün, 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile ortaya çıkan değişikliğin karar yerinde yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 22/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5484, Karar No: 2019/2995, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5484 E.  ,  2019/2995 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.