muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13126, Karar No: 2015/5914, Tarih: 09.04.2015

Arzedilen mevzuat hükümleri çerçevesinde, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna (dağıtım şirketleri tarafından arzolunacak) elektrik satışlarında uygulanacak fıyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verildiği tartışmasızdır.

Ancak; ilgili mevzuatta amaçlanan husus 1 kw elektrik enerjisinin kullanıcılara ulaşıncaya kadar ki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme yetkisi ve görevi verilmediği açıktır.

Bu itibarla Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu, kanunla verilen yetkiye dayanarak; 11/08/2002 gün ve 24843 sayılı Resmî Gazetede; “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”, “Dağıtım Sistemi Gelirinin Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ” ve “Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği” ni yayımlamış, sonrasında ise yönetmeliklerin uygulanması için çıkardığı kurul kararları, tebliğ ve ikincil mevzuat uyarınca lisans sahibi şirketler elektriği kullananlardan davaya konu edilen bedelleri tahsil etmişlerdir.

Ancak, yukarıda açıklanan mevzuatın dayanağı olan 4628 ve 6446 sayılı Kanunlarda, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir tarife ve fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik dağıtım şirketlerinin; EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiği izahtan varestedir. Oysaki; Türkiye Cumuriyeti Anayasasının 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı da ortadadır. Nitekim, elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payıda kanunla getirilmiş ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmektedir.

Elektrik Piyasası Kanununun verdiği yetki uyarınca çıkarılan EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanunun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairecede benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da söylenemez.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairecede benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da söylenemez.

Bundan ayrı olarak; elektrik kaybını önleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme görevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan dağıtım şirketlerine aittir.

Öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davacı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulü de mümkün değildir.

Hâl böyle olunca; mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek; kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, aksi gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7870, Karar No: 2020/921, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/7870 E.  ,  2020/921 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9200, Karar No: 2011/3196, Tarih: 14.03.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/9200 E.  ,  2011/3196 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmasız, davalı vekilince de duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av.....gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkili şirketin taahhüdü altında bulunan TOKİ’ye ait 680 konutluk inşaat işinin beton alımı ile ilgili olarak davalı ile 05.01.2006 tarihinde sözleşme imzalandığını, davalının beton parasını peşin almasına rağmen sözleşme koşullarına uymadığını ve zamanında beton teslimi yapmadığını, bu durumun davalı şirket yetkilisinin imzasının da bulunduğu 09.03.2006 tarihli tutanak ile saptandığını, müvekkilinin taahhüdü altındaki işi belli sürede TOKİ’ye teslim etmesi gerektiğini, betonun gönderilmemesi nedeni ile gecikme cezası ödemek zorunda kaldıklarını, işçilerin çalışamadığını, vinç kirası ödendiğini, başka yerden beton temin edilerek fazla ödeme yapıldığını belirterek, fazlaya ait hakları saklı tutulup, 200.000.00.-TL’lık kısmın ihtar tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının talebinin 6 aylık zamanaşımı süresine tabi olduğunu, bu nedenle davanın zamanaşımından reddi gerektiğini, teslimdeki gecikmelerin davacının beton döküm yerindeki yolları yapmamasından, vinçlerin arızalı olup, çalışmamasından, kalıpların hazır beton dökümü sırasında hazır olmamasından kaynaklandığını, davacının TOKİ’ye hiçbir gecikme tazminatı ödemediğini, yokluklarında yapılan tespiti kabul etmediklerini belirterek davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece yapılan yargılama ve alınan bilirkişi raporuna göre, davacı şirketin inşaatındaki şantiye yetkilileri tarafından imzalanan tüm tutanaklar doğrultusunda, işin davalıdan kaynaklanan nedenlerle geciktiğinden davanın kısmen kabulü ile 100.350.00.-TL’nin dava tarihinden itibaren ticari faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve alınan bilirkişi raporuna göre, davacı şirketin inşaatındaki şantiye yetkilileri tarafından imzalanan tüm tutanaklar doğrultusunda, işin davalıdan kaynaklanan nedenlerle geciktiğinden davanın kısmen kabulü ile 100.350.00.-TL’nin dava tarihinden itibaren ticari faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davacının dava açmadan önce yaptırdığı tespit sonrası düzenlenen rapor, işçi yevmiyesi, kule vinç kirası, kalıp kirası ve gecikme cezası hesaplanmasına, açılan davada da fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak ve tespit raporu dayanak alınarak talepte bulunulmuş olmasına, davacı tarafından davalıya gönderilen ihtarnamede de, yukarıda anılan kalemler dışında talepde bulunulmamış olmasına, TOKİ Başkanlığından verilen cevapda, davacının TOKİ’ye beton teslimlerindeki aksama nedeni ile ceza ödemediğinin anlaşılmasına göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; davacı beton teslimindeki gecikmelerin davalıdan kaynaklandığını ve tutanaklar tutulduğunu iddia etmiş, davalı vekili ise beton dökümündeki aksamaların davacının yükümlülüklerini yerine getirmemesinden döküm yerlerindeki arazi yollarını yapmamasından, kule vinçlerinin arızalı olup, çalışmamasından ve hava şartları nedeni ile TOKİ tarafından beton dökümüne izin verilmemesinden kaynaklandığı, davacının davaya dayanak olarak sunduğu tutanaklardaki imzaların müvekkili şirket yetkililerine ait olmadığı ve davacının talebinin zamanaşımına uğradığını savunmuştur.

Taraflar arasında hazır beton satın alınmasına ilişkin sözleşme bulunduğundan davalının, davacının talebinin altı aylık zamanaşımı süresine tabi olduğu yolundaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak, davacının ibraz ettiği ve davalı şirket yetkililerinin imzasını taşıyan tutanaklardaki imzalara davalı tarafından itiraz edildiğinden öncelikle tutanak asılları ibraz ettirilerek tutanakda imzası bulunan kişilerin davalı şirket yetkilisi olup olmadığı ve imzaların tutanaklarda adı yazılı kişilere ait olup olmadığı incelenmeden hüküm kurulması doğru olmadığı gibi davacı tarafından tek taraflı olarak düzenlenen ve davalı yetkilisinin imzasını taşımayan tutanaklara göre de zarar hesabı yapılması isabetli görülmemiştir.

Yapılacak iş, öncelikle hazır betonun dökümündeki gecikmelerin davacının mı, yoksa davalının mı eyleminden kaynaklandığı tespit edildikten sonra tutanaklar üzerindeki imzaların davalı şirket yetkilisine ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılarak uygun sonuç dairesinde bir karar vermekten ibarettir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4833, Karar No: 2024/202, Tarih: 11.01.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/4833 E.  ,  2024/202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/852 E. 2023/839 K.

SUÇlar : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafiileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 25.10.2013 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci, ikinci fıkraları, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 106 ncı maddesinin birinci fıkrası; sanık ... hakkında kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci, ikinci fıkraları, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi uyarınca dava açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2014 tarihli kararı ile sanık ... hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; kasten yaralama suçundan aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve verilen hapis cezalarının 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine, sanık ... ve Tarık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci, ikinci fıkraları, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 62 nci maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2014 tarihli kararının sanık ... müdafii, sanık ... ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 13.01.2022 tarihli kararı ile sanıkların eyleminin bir bütün olarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu halde ayrıca kasten yaralama ve tehdit suçlarından da hükümler kurulması, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkraları birlikte uygulanarak kademeli uygulama yapılması, birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

4. İstanbul Anadolu 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2023 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 62 nci maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve kazanılmış hak nedeniyle sanıkların 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiilerinin temyiz isteği;

1. Atılı suçun sübut bulmadığına,

2. Eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna,

3. Lehe hükümlerin uygulanmadığına, uygulanmama gerekçesinin de belirtilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanıkların cebir kullanmak suretiyle silahla mağduru hürriyetinden alıkoydukları iddiasına ilişkindir.

2. Mağdurun soruşturma aşamasında beyanında, olay günü eski erkek arkadaşı olan sanık ... ve onun arkadaşı olan sanık ...'in kendisini bıçak ve av tüfeği ile korkutarak bir araca bindirdiklerini, araç içerisinde sanık ...'ın kendisini kastederek diğer sanık ...'e "kanka şunu tepeye kaldıralım, yeterli malzememiz var kafasına sıkalım" şeklinde tehditte bulunduğunu ve araç içerisinde yumruk atarak darp ettiğini, bir süre sonra polis memurlarının aracı durdurduklarını, bu şekilde kurtulduğunu ifade ettiği, kovuşturma aşamasında mağdurun önceki beyanlarının doğru olmadığını, olayın kızgınlığı nedeniyle o şekilde ifade verdiğini beyan ettiği belirlenmiştir.

3. 12.12.2012 tarihli tutanak ile bir bayanın silah doğrultulmak suretiyle zorla bir araca bindirilerek kaçırıldığı yönündeki anons üzerine bahse konu aracın kolluk ekipleri tarafından durdurulmak istendiği sırada aracın ihtara uymayıp kaçmaya devam ettiği, aracın takip sonucu yakalandığı, araçta yapılan kontrolde araç bagaj kısmında bir adet pompalı tüfek, sağ ön paspas üzerinde bir adet döner bıçağının ele geçirildiği belirlenmiştir.

4. a. İstanbul Kartal Yavuz Selim Devlet Hastanesinin 12.12.2012 tarihli raporu ile mağdurun burnunda yüzeysel sıyrık, sol avuç içinde yüzeysel sıyrık, çenede her iki tarafta ağrı, boyunda yüzeysel sıyrık bulunduğu, Kartal Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 07.08.2014 tarihli raporu ile mağdurun yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde olduğu,

4. a. İstanbul Kartal Yavuz Selim Devlet Hastanesinin 12.12.2012 tarihli raporu ile mağdurun burnunda yüzeysel sıyrık, sol avuç içinde yüzeysel sıyrık, çenede her iki tarafta ağrı, boyunda yüzeysel sıyrık bulunduğu, Kartal Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 07.08.2014 tarihli raporu ile mağdurun yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde olduğu,

b. Kartal Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 13.12.2012 tarihli raporu ile boyun sağ tarafta 4x0.1 cm.lik epidermal laserasyon, burun ucunda 0.3x0.1 cm.lik epidermal laserasyon, sol avuç içinde 0.2 cm.lik dermaabrazyon olduğu, boyun sağ tarafında ve burun ucunda tespit edilen lezyonların yara özellikleri itibarı ile bıçakla olabileceği gibi tırnak ile de olabileceğinin belirtildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Lehe hükümlerin uygulanmadığına yönelik;

Sanıklara tayin olunan cezanın miktarı gözetildiğinde, 5237 sayılı Kanun'un 50, 51 ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddelerinde düzenlenen lehe hükümlerin uygulanmadığına ve uygulanmama gerekçesinin gösterilmediğine ilişkin temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B. Diğer Yönlerden

1. Mağdurun soruşturma aşamasındaki ayrıntılı anlatımı, bu anlatımı destekleyen kolluk tutanağı, doktor raporları ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, mağdurun sanıklar tarafından birlikte cebir uygulanmak suretiyle ve silahla hürriyetinden alıkonulduğunun anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında kurulan hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3. Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son hükmü uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezalarının 3 yıl 4 ay hapis cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezaların 3 yıl 4 ay hapis cezası olarak belirlenmesi, dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

3. Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son hükmü uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezalarının 3 yıl 4 ay hapis cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezaların 3 yıl 4 ay hapis cezası olarak belirlenmesi, dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçenin (B) bölümünün (3) numaralı bendinde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2023 tarihli kararına yönelik sanıklar müdafiilerinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının dördüncü paragrafında yer alan "... sanıkların neticeten 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına," ibaresinin çıkarılarak yerine "sanıkların cezasının 3 yıl 4 ay hapis cezası üzerinden infazına," ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16125, Karar No: 2014/25667, Tarih: 01.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/16125 E.  ,  2014/25667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fethiye 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2013

NUMARASI : 2010/60-2013/1045

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/02/1996-17/04/2002 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili ve Kemer İlköğretim Okulu Okul Koruma Dern.Kemer Nahiyesi Eğt.GönülülüleriDer. temsilcisi tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 01.02.1996-17.04.2002 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacı adına davalı M.. B.. ve davalı dernek tarafından hizmet bildirimi yapılmadığı, davacının davalı dernek nezdinde 15.02.1996-17.04.2002 tarihleri arasında toplam 1637 gün çalıştığının tespitine karar verildiği, kararın davalılar tarafından temyiz edildiği, Dairemiz tarafından davacının çalıştığını iddia ettiği ilköğretim okulundaki idarecilerin, müdür, müdür yardımcısı, ana okulu öğretmenlerinin tespit edilerek davacının çalışması hakkında ifadelerinin alınması için kararın bozulduğu, bozma kararına uyan mahkemenin okulda görev yapan müdür, müdür yardımcısı ve öğretmenlerin beyanlarının alındığı, bu sefer davacının davalı dernek nezdinde 15.02.1996-17.04.2002 tarihleri arasında toplam 1687 gün çalıştığının tespitine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Kararın süresi içinde davalılarca temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Usuli kazanılmış hak kavramı, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Anlam itibariyle, bir davada mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

Usuli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için; bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir. (HGK.nun 12.07.2006 T., 2006/4-519 E, 2006/527 K, 03.12.2008 T., 2008/10-730 E., 2008/732 K.)

Usuli kazanılmış hak ilkesi kamu düzeniyle ilgilidir. (09.05.1960 T., 21/9; 04.02.1959 gün 13/5 sayılı İçtihadı Birleştirme kararı)