muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/194, Karar No: 2020/260, Tarih: 04.06.2020

Somut olayda teşebbüs aşamasında kalan fiilde kullanılan kırık şişenin TCK’nın 6/1-f maddesi kapsamında 'silah' olduğu açıktır. TCK’nın 86. maddesinin 3. fıkrası 'Kasten yaralama suçunun; ... (e) silahla, işlenmesi halinde, şikâyet aranmaksızın, verilecek ceza yarı oranında artırılır.' hükmünü içermektedir. Kasten yaralama suçunda bu fıkranın uygulanabilmesi için, suçta kullanılan silahın mutlaka mağdurun vücuduna temas etmesi, başka bir ifadeyle 'vücuda acı verme veya sağlığı ya da algılama yeteneğini bozma'nın silahla oluşturulması gerekmemektedir. Silahın korkutucu etkisi nedeniyle mağdurun iç huzurunu daha fazla bozması, direncinin kırılmasına yol açması, faile avantaj ve üstünlük sağlaması, neticeyi ağırlaştırması ve suçun işlenmesini kolaylaştırması nedenleriyle yaralama dahil birçok suçta kullanılması yasa koyucu tarafından nitelikli hal olarak kabul edilmiştir. Suçun silahla işlendiğinin kabulü için suç sürecinin herhangi bir döneminde mağdura yöneltilmesi, kullanılması veya korkutucu ve savunmayı engelleyici etkisinden yararlanılması da yeterlidir, tüm hareketlerin silahla gerçekleştirilmesi gerekmez. Yaralama suçu bakımından da ayrıca yaranın silahla oluşması zorunlu değildir. Somut olayda, sanık yumruk atarak katılanı yaraladıktan sonra kırık şişeyle de vurmaya çalışmak suretiyle saldırıda kendisine üstünlük sağlamış, mağdurun iç huzurunu daha çok bozmuş, bıçağın korkutucu ve caydırıcı özelliğinden faydalanarak katılanın direncini kırmış olduğundan yaralama suçunu silahla işlediğinin kabulünde zorunluluk vardır.

Suça teşebbüs, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 35. maddesinde; 'Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur' biçiminde düzenlenmiştir. Buna göre suça teşebbüs, işlenmesi kast olunan bir suçun icrasına elverişli araçlarla başlanmasından sonra, elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamamasıdır. Yaralama suçu da zarar suçu olup teşebbüse elverişlidir, fail yaralamaya elverişli hareketler ile icraya başladıktan sonra elinden olmayan nedenlerle suçu tamamlayamaz ise bu madde gereği indirim yapılacaktır. Sanığın yumruk atma ve kırık şişeyle vurmaya kalkışma şeklindeki kesintisiz eylemleri, aynı kişiyi yaralamaya yöneliktir. Yumruğun katılanın vücuduna isabet etmesiyle birlikte suçun kanuni tanımındaki 'vücuda acı verme veya sağlığı bozma' unsuru gerçekleşmiştir. Yumruğun vurulması ile netice gerçekleşmiş ve zarar oluşmuştur. Yaralayıcı tamamlanmış eylem bulunmasına rağmen, fiilin yaralamaya teşebbüs olarak kabul edilmesi TCK'nın 35.maddesine ve ceza hukukunun yorum kurallarına açıkça aykırıdır. Böyle bir uygulama, verilecek cezada orantı ve adaleti sağlama düşüncesiyle de olsa teşebbüs hükümlerinin uygulanması için gereken en önemli 'suçun tamamlanmaması' koşulunun görmezlikten gelinmesi sonucunu doğurur. TCK'nın 3 ve 61. maddesinde gösterilen ölçülere göre işlenen fiilin ağırlığı ile orantılı ceza verilmesi olanaklı iken, düzenleme maksadı ve uygulama koşulları farklı olan teşebbüs hükümlerinin uygulanmasından imtina edilmesi kanun koyucunun iradesine de aykırıdır. Teşebbüs hükümlerinin uygulanıp uygulanmaması hakimin takdirine ve cezanın miktarına bağlı değildir. Verilecek cezanın adil olmayacağı gerekçesiyle tamamlanmış suça teşebbüs hükümlerinin uygulanması, keyfi bir uygulamadır ve yasa hükümlerinin dışlanması sonucunu sonucunu doğurur. Mahkemelerin ve Ceza Genel Kurulunun beğenmediği yasa hükmünü uygulamama yetkisi yoktur. Suçun işleniş biçimi, oluşan zarar veya tehlikenin ağırlığı, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, failin güttüğü amaç ve saik gibi hususlar cezanın belirlenmesinde ölçü olabilir. Cezanın belirlenmesi ve suça teşebbüs amaç ve koşulları farklı hukusal kurumlardır, yasa koyucu da böyle kabul ederk ayrı maddelerde düzenlemiştir.

Öte yandan sayın çoğunluk tarafından sanığın silahla yaralamaya teşebbüs suçundan cezalandırılmasına karar verilirken, yaralama ve silahla yaralamaya teşebbüs suçları arasında genel norm-özel norm ilişkisi olduğu, özel normun önceliği gereği silahla yaralama teşebbüsten ceza tayini gerektiği belirtilmiştir. Silahla yaralama, yaralama suçunun nitelikli halidir, silah kullanımı sadece artırım nedeni olup, yaralama suçundan verilen ceza silahla işlenmesi halinde artırılmaktadır. Burada özel norm genel norm ilişkisi bulunmamaktadır.

Yine Ceza Genel Kurulu anılan sonuca vardıktan sonra; sanığın tamamlanmış yaralama eyleminin de varlığı nedeniyle TCK'nın 35.maddesi uyarınca yapılacak indirimin basit yaralama için öngörülen cezanın altına düşmeyecek şekilde belirlenmesi gerektiğine hükmetmiştir. TCK'nın 3 ve 61. maddelerinde gösterilen kriterlere göre işlenen suçla orantılı cezaları belirleme görevi hakime aittir. Ceza Genel Kurulunun bu şekilde önceden miktar açıklayarak verilecek cezanın tutarını belirlemesi, mahkemelerin takdir hakkına ve yargı yetkisine açık bir müdahaledir.

Açıklanan nedenlerle, sanığın hukuken tek fiil oluşturan eylemi tamamlanmış ve sonucunda mağdur yaralanmış olduğundan TCK’nın 86/2. maddesi uyarınca kasten yaralama suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi, silah kullanması nedeniyle aynı maddenin 3. fıkrasının (e) bendi uyarınca cezasının yarı oranında artırılması gerektiği, TCK'nın 'Adalet ve kanun önünde eşitlik' başlıklı 3 ve 'Cezanın belirlenmesi' başlıklı 61. maddelerinde belirtilen ilke ve ölçüler doğrultusunda temel ve sonuç cezanın belirlenebileceği, yumruğun vurulmasıyla suçun kanuni tanımındaki 'vücuda acı verme veya sağlığı bozma' unsuru gerçekleştiği halde teşebbüsten dolayı cezasında indirim yapılmasının TCK'nın 35.maddesine, mantık kurallarına ve kanun koyucunun iradesine aykırı olacağı, yaralama ve silahla yaralama suçları arasında özel norm genel norm ilişkisinin bulunmadığı, Ceza Genel Kurulunun sanığa verilecek cezayı belirlemesinin hakimlerini yargı yetkisine ve takdir hakkına müdahale niteliğinde olduğu, dolayısıyla Özel Dairenin bozma kararı ile sayın çoğunluğun vardığı sonucun usul ve yasaya aykırı olduğu düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmek mümkün olmamıştır." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; benzer şekilde sanığın eyleminin silahla kasten yaralama suçunun tamamlanmış hâlini oluşturduğu,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; sanığın eyleminin kasten basit yaralama suçunu oluşturduğu,

Düşünceleriyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 16.09.2015 tarihli ve 9128-25784 sayılı bozma ilamının KALDIRILMASINA,

3- Biga 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.06.2014 tarihli ve 206-311 sayılı, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün, hüküm tarihinden sonra 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi yönünden kısmî iptal kararı verilmesi nedeniyle anılan bendin uygulanması bakımından sanık hakkında yeniden bir değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedeninden BOZULMASINA,

Ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesindeki yetkiye istinaden karar verilmesi mümkün bulunduğundan, Yerel Mahkemenin hüküm fıkrasındaki TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkarılarak yerine "24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı iptal kararı da dikkate alınarak TCK'nın 53. maddesinin 1, 2 ve 3. fıkralarının tatbikine" ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 04.06.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15396, Karar No: 2017/6421, Tarih: 11.10.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/15396 E.  ,  2017/6421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında... Mahallesi çalışma alanında bulunan (eski 51 ada 1) 369 ada 41 parsel sayılı taşınmaz Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiş, daha sonra imar uygulaması nedeniyle ifraz ile 639 ada 24 parsel sayılı 226 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz oluşmuştur. Davacı ... ve ... vekili, taşınmazın malik hanesinin açık bırakıldığı, taşınmaz üzerinde 1966 sonrası yapılmış davacılara ait bina bulunduğu ve davacıların 40 yılı aşkın zilyedliğinin bulunduğunu ileri sürerek, taşınmazın açık olan malik hanesinin davacılar adına doldurulması istemiyle dava açmıştır. Kadastro Mahkemesinde yapılan yargılama sonunda davalı Hazineye açılan davanın husumet yokluğu sebebiyle reddine, davalı Vakıf hakkında açılan davanın reddine, dava konusu 226 metrekare yüzölçümlü, 639 ada 24 parsel sayılı taşınmazın açık olan malik hanesinin... Vakfı adına tespit ve tesciline, fundalık niteliğinin “arsa” olarak düzeltilmesine, tapu kaydının beyanlar hanesine; “Üzerindeki ev ... ve ...’a aittir.” belirtmesinin yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davacılar ... ve ... vekili ile davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, taşınmaz hakkında genel mahkemede görülen davanın işlemden kaldırılmış olması nedeniyle, kadastro tespitinin ... Vakfı adına yapılmış olduğu göz önünde bulundurularak yazılı şekilde karar verilmiştir. Ne var ki; ek beyanname ile 27.12.1958 tarihinde taşınmaz ... Vakfı adına tespit edilmiş ise de daha sonra Komisyonca verilen 21.12.1959 tarihli kararla, tespitten önce Asliye Hukuk Mahkemesinde davacı ... ile davalılar Vakıf İdaresi ve Hazine arasında görülmekte olan tescil davasına konu olduğu belirtilerek, taşınmazın malik ve yüzölçüm hanelerinin açık bırakılması karar verilmiştir. Taşınmazın ... Vakfı adına tespitine ilişkin Komisyon kararı tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesindeki dava derdest olduğuna göre, sonradan davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi ve işlemden kaldırılması malik hanesinin re'sen mahkemece belirlenmesi gerektiği hususunu ortadan kaldırmaz. Hal böyle olunca, malik hanesi açık olan taşınmazın kimin adına tescil edileceğinin 3402 sayılı Yasa'nın 30. maddesi uyarınca mahkemece re'sen araştırma yapılarak belirlenmesi zorunludur.

Açıklanan nedenle mahkemece öncelikle, malik hanesinin açık bırakılmasına neden olan davanın davacısı....'ın, ölmüş ise mirasçılarının da davadan haberdar edilmesi suretiyle taraf koşulu sağlanmalı, bundan sonra aynı kadastro parselinden imar suretiyle ifraz edilen ve farklı dosyalarda malik hanesinin doldurulması istemiyle davalı olan 614 ada 3 ila 10, 622 ada 5, 6, 625 ada 5 ila 11, 628 ada 1 ila 9, 13, 14, 15 parsel sayılı taşınmazların aynı kadastral parselin bölümleri olduğu göz önüne alınarak bu parseller ve varsa aynı parselden yukarıdaki şekilde ifraz ile oluşan taşınmazlara ait dava dosyalarının tümü 369 ada 41 sayılı taşınmazın tutanak aslının bulunduğu 2011/108 Esas sayılı dosyada birleştirilerek taşınmazın tamamı, yani 369 ada 41 kadastro parseli yönünden gerçek hak sahibinin kim olduğu hususunda tarafların iddia ve savunmaları, sözü edilen işlemden kaldırma kararına konu davanın davacıları tarafından ileri sürülecek deliller de tartışılıp değerlendirilerek ve re'sen araştırma yapılmak suretiyle taşınmazların malik haneleri doldurulmalı ve yüzölçümleri belirtilerek tescile karar verilmelidir. Yapılacak araştırma sonunda davacı ... ve...'ın ileri sürdüğü zilyetliğin kadastro tespitinden öncesine mi ilişkin olduğu, yoksa kadastro tespitinden sonraki bir tarihte mi başladığı açıkça belirlenerek kadastro tespitinden sonra doğan haklar yönünden Kadastro Mahkemesinin görevli olmayacağı göz önüne alınıp, kadastro tespit tarihi itibariyle gerçek hak sahibi adına tescile karar verilmesi ve sonraya ilişkin hak talep edenler yönünden ise mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi gerektiği nazara alınmalıdır. Mahkemece belirtilen hususlar göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacılara iadesine, 11.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25160, Karar No: 2018/4790, Tarih: 19.03.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/25160 E.  ,  2018/4790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20001, Karar No: 2017/13266, Tarih: 22.11.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/20001 E.  ,  2017/13266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Maddi-Manevi Tazminat ve Yardım Nafakası

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından reddedilen tazminatlar yönünden; davalılar tarafından ise yardım nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalıların temyiz itirazlarına yönelik yapılan incelemeye gelince:

a)Davalı annenin tespit edilen sosyal ve ekonomik durumununa göre çalışmadığı, her hangi bir geliri ve mal varlığı bulunmadığı, bu suretle yardım nafakası ödeme gücü bulunmadığı anlaşılmakla anneye yönelik yardım nafakası talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

b)Kabule göre de;

Hükmün 1. fıkrasında yer alan " dava tarihinden itibaren aylık 200 TL yardım nafakasının davalılardan alınarak davacıya verilmesine " hükmedilmek suretiyle davalılardan hangisinin ne miktarda yardım nafakası ödeyeceğinin infazda tereddüt oluşturacak şekilde karar yerinde gösterilmemesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2/a bendinde gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.11.2017
Yargıtay — Esas No: 2012/4187, Karar No: 2013/2843, Tarih: 02.05.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/4187 E.  ,  2013/2843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davacı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, icra takibine itirazın iptâli, takibin devamı ve %40 icra inkâr tazminatı istemiyle açılmış, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı iş sahibi belediyenin tüm, davacı yüklenicinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı tarafça davalı idare aleyhine 02.06.2010 tarihinde başlatılan ilâmsız icra takibinde 1.356.445,73 TL asıl alacak, 332.302,33 TL işlemiş faiz talep edilmiş, davalı idare asıl alacağın 100.000,00 TL'lik kısmına, işlemiş faizin ise tamamı ile faiz oranına itiraz ettiğinden işlemiş faiz tutarı ve faiz oranı ile ilgili olarak iş bu itirazın iptâli davası açılmıştır.

Davacı yüklenicinin taahhüdünde bulunan Engelliler ve Rehabilitasyon Merkezi inşaatı yapım işi sözleşme dışı işlerle birlikte tamamlanarak davalı idareye teslim edilmiş, işin ikmâlini müteakip yüklenici tarafından davalı idareye gönderilen ve aynı tarihte davalı belediye kayıtlarına giren 02.07.2009 tarihli dilekçeyle yüklenici 1.912.247,00 TL alacaklı olduğunu bildirerek tahahhuk eden alacağının acilen ödenmesini istemiştir. Davalı idare bu yazıdan sonra 27.04.2010 tarihli hesap mutabakatı içerikli yazısında yüklenicinin 20.04.2010 tarihi itibariyle 1.456.446,69 TL alacaklı olduğunu bildirmiş, ödemelerin mahsubuyla davacı

1.356.445,73 TL bakiye alacağı için icra takibi yapmıştır. Kural olarak bir alacağa temerrüt faizi yürütülebilmesi için alacağın muaccel olması yeterli olmayıp, alacağın kesin bir vadede ödenmesinin kararlaştırılmış olması veya borçlunun usulen temerrüde düşürülmesi gerekir. 02.07.2009 tarihli davacı yazısı ödeme talebini ve belirli bir miktarı içerdiğinden takibe konu alacak miktarı yönünden temerrüt oluşturur niteliktedir. Sözkonusu yazıda talep edilen alacak tutarı ile takipte talep edilen alacak tutarı arasında farklılık bulunması temerrüt yönünden sonuca etkili değildir. Bu itibarla mahkemece, yargılamada alınan 18.11.2011 günlü bilirkişi raporu doğrultusunda 02.07.2009 temerrüd tarihinden takip tarihine kadar geçen süre için avans faizi oranından hesaplanan 184.508,34 TL işlemiş faiz alacağının hüküm altına alınması gerekirken davacının işlemiş faize yönelik talebinin tümden reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalı iş sahibi belediyenin tüm, davacı yüklenicinin ise sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün temyiz eden davacı yüklenici yararına BOZULMASINA, 990,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 02.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3429, Karar No: 2014/9719, Tarih: 24.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/3429 E.  ,  2014/9719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÖDEMİŞ 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/12/2011

NUMARASI : 2009/104-2011/603

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, ücret ile asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalının T. GSM şirketine ait abone merkezi ve cep telefonu satışı faaliyeti gösteren işyerinde 01.01.1994 tarihinde çalışmaya başladığını, ekonomik nedenlerden dolayı davalı işverenin işyerini başka bir firmaya satmasıyla taraflar arasındaki iş akdinin sona erdiğini, müvekkilinin davalı işveren nezdinde toplam 15 yıl 1 ay 20 günlük çalışmasının bulunduğunu, en son aldığı net maaşın 700,00 TL olup resmi kayıtlarda asgari ücret üzerinden göründüğünü, çalıştığı dönem içerisinde yıllık izinlerini kullanmadığı gibi ücretlerinin de ödenmediğini, müvekkilinin fazla çalışma yaptığını, hafta tatillerinde ve bayram tatillerinde de çalıştığını iddia ederek davacının kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, maaş, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin ile asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkilinin söz konusu iş yerini devrettiğini,davacının 20.2.2009 tarihine kadar müvekkiline ait iş yerinde çalıştığını, hiç ara vermeden 21.2.2009 tarihinde de iş yerini devralan yanında çalışmaya devam ettiğini, davacının iş akdinin feshinin söz konusu olmadığını, fazla çalışma yapmadığını, hafta tatillerinde ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmadığını, yıllık izinlerini kullandığını, davacının taleplerinin zaman aşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş yerinin davacı işçinin haklarını koruyacak şekilde devir alan işveren tarafından kabul edildiğine dair herhangi bir sözleşme olmadığı, davacının 04.04.2009 tarihinde iş yerini devralan yeni işveren yanında sigorta girişinin yapıldığı, iş yerinin devri ile davacının davalı yanındaki hizmetinin yeni işveren yanında kesintisiz devam etmediği, tanık beyanları ile davacının fazla çalışma yaptığı, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil günlerinde de çalıştığı ve kullanmadığı yıllık izin alacağı bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe: