muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12622, Karar No: 2016/13597, Tarih: 07.06.2016

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. ... kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta davacı davalı şirket ile dava dışı...Laboratuvarı Ltd. Şti arasında işyeri devri olduğunu, alacaklardan birlikte sorumlu olduklarını iddia etmiştir. Davalı ...Şirketi ise, söz konusu şirketle arasında işyeri devri olmadığını, marka devri olduğunu, marka devir sözleşmesi ile “Hipokrat” markasının bedel karşılığında tüm hak ve yükümlülükleri ile birlikte işletmeden bağımsız olarak davalı ...Şirketine devredildiğini savunmuştur.

Somut uyuşmazlıkta davacı davalı şirket ile dava dışı...Laboratuvarı Ltd. Şti arasında işyeri devri olduğunu, alacaklardan birlikte sorumlu olduklarını iddia etmiştir. Davalı ...Şirketi ise, söz konusu şirketle arasında işyeri devri olmadığını, marka devri olduğunu, marka devir sözleşmesi ile “Hipokrat” markasının bedel karşılığında tüm hak ve yükümlülükleri ile birlikte işletmeden bağımsız olarak davalı ...Şirketine devredildiğini savunmuştur.

Dosya kapsamında yer alan 16.10.2007 tarihinde davalılar arasında düzenlenen “protokol” başlıklı belge incelendiğinde ise (...Konu başlıklı bölümde taraflardan...Şirketine ait olan ...Markasının ve faaliyet gösterdiği adresteki menkul malların satış suretiyle ...Şirketine devrine ve faaliyet gösterdiği adresin ...Şirketine devir ve terkinine ilişkin protokoldür... ibarelerinin bulunduğu görülmekte olup içeriğinde ise...şirketine ait menkul malların Leasing şirketi aracılığı ile ...Şirketine devredilecektir....) hükümlerinin bulunduğu görülmektedir.

... Ticaret Sicil Memurluğu sicil tasdiknamesi örneği ibraz edilmiş olup incelenmesinde ise ...Lab. Ltd. Şti. Kızıltoprak Kadıköy Şubesinin tesciline ilişkin olduğu, söz konusu şubenin 23.10.2007 tarihinde tescil edildiği ve şube adresinin de diğer davalının adresi olduğu görülmektedir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davalı şirket ile dava dışı...Laboratuvarı Ltd. Şti. arasında fiili, organik bir bağın bulunduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre davalı şirketin davacının iş sözleşmesinden kaynaklanan tazminat ve işçilik alacaklarından müteselsil sorumluluğu bulunmaktadır.

Kaldı ki başka işçiler tarafından davalı şirket ile dava dışı...Laboratuvarı Ltd. Şti aleyhine çeşitli mahkemelerde açılan bir kısım davalar, temyiz incelemesi neticesinde Dairemizce aynı nedenlerle bozulmuştur. ( Yargıtay 9.Hukuk Dairesi, 2010/2748 E., 2012/10758 K., 2010/2749 E.,2012/10759 K.,2010/3098 E.,2012/10760 K., 2010/3099 E., 2012/10761 K., 2010/3865 E., 2012/10762 K.; 2012/77065 E., 2012/43138 K. ve ... 4. İş Mahkemesinin 2013/ 63 E. 2013/339 K. sayılı esasa dair verilen karar Yargıtay 22 HD 2013/27806 E., 2013/22937 K.sayılı kararıyla onanmıştır)

Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve ilke kararı da dikkate alınarak davacının alacaklarından davalının sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6412, Karar No: 2014/11181, Tarih: 02.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/6412 E.  ,  2014/11181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/04/2011

NUMARASI : 2010/148-2011/128

DAVA :Davacı, ihbar tazminatı ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiği iddiasıyla ihbar tazminatı ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak isteğin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalının işveren sıfatı olup olmadığı uyuşmazlık konusu olup, davacı adına uyuşmazlık konusu dönemde çalışma bildirilen işyerinin Y..K..T.. Tekstil Akaryakıt İnşaat AŞ firması olduğu görülmektedir. Hasımda yanılma sonucu gerçek kişi davalıya tebligat yapılıp hüküm kurulması doğru değildir. Mahkemece, doğru işverene husumet tevcih ettirilip usulüne uygun taraf teşkili sağlandıktan sonra toplanacak delillere göre karar verilmesi gereğinin gözetilmemesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebepten, bozma nedenine göre sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13696, Karar No: 2006/15946, Tarih: 20.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/13696 E.  ,  2006/15946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine ve ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 126 ada 33 parsel sayılı 9680,18 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, vergi kaydı ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adlarına tesbit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Hazine davaya müdahil olmuştur. Mahkemece Orman Yönetiminin davasının reddine, Hazinenin davasının kabulüne, A=4970,82 m2'lik bölümünün tespit gibi davalılar, B=4709,37 m2'lik bölümünün ham toprak niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından resmi belgelere dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına A=4970,82 m2'lik bölümünün dayanılan vergi kaydı kapsamında kaldığı ve davalılar yararına zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu, B=4709,37 m2'lik bölümünün ise % 45-50 eğimde taşlık ve kayalık vasfındaki yerlerden olup, tarım arazisi olarak kullanılmadığı belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 20.11.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1994, Karar No: 2023/2971, Tarih: 26.09.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/1994 E.  ,  2023/2971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1188 E., 2022/402 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/459 E., 2019/177 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 26.09.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde davacı vekili Avukat ... geldi. Tebligata rağmen karşı taraftan gelen olmadığı anlaşılmakla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 20.02.2015 tarihli sözleşme ile "İzmir Banliyö Sistemi Kapsamında Tepeköy - Selçuk Arası Karayolu Üst Geçitleri ve Karayolu Menfez Geçitleri Yapılması" işini üstlendiğini, 20.01.2017 tarihinde işin geçici kabulünün yapıldığını, idarece geçici kabul tutanağının ekine eksik ve kusurlu işler listesinin eklendiğini ve bu işlerin 20 gün içinde giderilmesinin talep edildiğini, bu listede yer alan "KM; 61+881, 69+294, 71+972 karayolu menfez geçişlerindeki menfez tabanında biriken suyun çekilmesi, çamurun temizlenmesi, menfez geçişinin asfalt kaplamaya uygun hale getirilmesi" imalatı ile ilgili olarak 14.08.2017 tarihli 20 (ek) numaralı hakedişte ceza kesintisinin yapıldığını, müvekkilinin bu hakedişe 13.09.2017 tarihli yazı ile “listede yer alan işlerin sözleşme kapsamında yapılması gereken bir imalat olmadığı, bu nedenle bu hususun geçici kabul eksikliği olarak kabul edilerek yapılmadığı gerekçesiyle ceza tahakkuk ettirilmesinin sözleşmeye aykırı olduğunu” belirterek itiraz ettiğini, ancak itirazın sonuçsuz kaldığını belirterek 14.08.2017 tarihli 20 (ek) numaralı hakedişte müvekkili şirket alacağından kesilen 45.021,82 TL'nin iadesine karar verilmesi gerektiğini, ayrıca sözleşme kapsamında yer alan imalatlarla ilgili proje değişiklikleri olduğunu, proje kapsamında olmayan bir kısım yeni imalatlar yapıldığını, bu nedenle müvekkili tarafından yeni projeler hazırlatıldığını, yeni proje bedeli kapsamında toplam 109.150,00 TL harcama yapıldığı, %10 müteahhit kârı da eklendiğinde davalı idareden 120.065,00 TL alacaklı olduğunu ileri sürerek, toplam 165.086,82 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; geçici kabul heyetinin yaptığı incelemeler neticesinde tespit ettiği eksiklikleri 20.01.2017 tarihli tutanağa bağladığını, 20 gün ek süre verdiğini, 20 günlük ek sürenin sonunda eksiklikler tamamlanmadığından Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin "Geçici Kabul İşlemleri" bölümü olan 41.5/b maddesi gereğince günlük cezanın uygulanacağının yükleniciye bildirildiğini, yüklenicinin ek süre talebinde bulunduğunu, eksiklikler tamamlandıktan sonra geçici kabul eksikliklerinin tamamlandığına dair tutanağın 02.03.2017 tarihinde imza altına alındığını, davacının proje bedellerine ilişkin beyanının da yerinde olmadığını, ihale dokümanında projelerin yapılması için yükleniciye herhangi bir bedel ödenmesi düzenlenmediğinden yükleniciye ödeme yapılmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu gecikme cezasının kesildiği hakedişin 11.09.2017 tarihinde imzalandığı, davacının hakedişi 11.09.2017 tarihinde imzaladıktan sonra gecikme cezasına olan itirazlarını 13.09.2017 tarihinde bildirdiği, bu nedenle hakedişe itirazının sözleşmenin eki olan Yapım İşleri Genel Şartnamesinin 40/a, sözleşmenin eki olan YİGŞ'in 39. maddesinin 4. Fıkrasının e bendi maddesine göre geçerli olmadığı, öte yandan, dava dilekçesinde iddia edildiği şekilde geçici kabul tutanağında eksik ve ayıplı olduğu bildirilen işlerin gerçekten sözleşme kapsamında olmadığı kabul edilse dahi, bu hususun geçici kabul tutanağının hazırlandığı tarihte davacı şirketin bilgisi dahilinde olması gerektiği, davacı yüklenicinin buna rağmen geçici kabul tutanağını herhangi bir ihtirazi kayıt ileri sürmeden imzaladığı, eksik ve ayıplı işleri gidermesi için kendisine verilen süre içerisinde bunları tamamlayamayacağını belirterek sonradan ek süre talep ettiği ve tüm bunlardan sonra 02.03.2017 tarihinde geçici kabul tutanağında belirtilen eksikliklerin giderildiğine ilişkin tutanağı imza altına aldığı, bu durumda; hakedişlerinden kesilen cezai şartın iadesine yönelik talebin yerinde olmadığı, tadilat proje bedellerinin davacı tarafça davalıdan talep edilip edilemeyeceği konusunda ise Yapım İşleri Genel Şartnamesinin 12. maddesine göre proje hizmeti için yükleniciye ihale dokümanında öngörülmesi şartıyla birim fiyat üzerinden proje bedeli ödeneceğinin düzenlendiği, taraflar arasındaki sözleşmede ise ayrıca proje bedeli ödeneceğine ilişkin bir hüküm bulunmadığı, ayrıca tadilat projelerinin hakedişlerin çoğundan önce yapılmış olup, dolayısıyla, bu imalat projeleri yapıldıktan sonra birçok hakediş düzenlendiği, davacının hakedişleri itirazsız olarak imzaladığı, bu durumda, sözleşme içi veya sözleşme dışı olsun, iş yapıldıktan sonra düzenlenen ve yüklenici tarafından itirazsız imzalanan hakedişe girmeyen bir işin sonradan kesin hesapta talep edilmesine de imkan olmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; idare tarafından hazırlanan eksik ve kusurlu işler listesinde bulunan işlerin menfez tabanındaki su ve çamurun temizlenmesi hariç olmak üzere öngörülen sürede müvekkili şirket tarafından yerine getirildiğini, menfezlerin içine herhangi bir nedenle gelen suyun drenaj hattının tesisiyle, çamur akmasının önlenmesinin de menfez girişine önleyici perde duvarlar, bordürler gibi ek yapıların imalatı ile mümkün olacağını, söz konusu ek imalatların da sözleşmenin bir edimi olmadığını, bu ek imalatların ihale kapsamında olmadığından yükleniciye yüklenemeyeceğini, bununla birlikte işin yapılamaması sebeplerinden birinin de menfezlerin yoğun olarak özel mülk arazilerinin aralarında bulunması nedeniyle komşu arazi sahiplerinin müvekkili şirkete izin vermediğini, bu fiili imkansızlık nedeniyle müvekkili şirkete ceza kesilmesinin hukuka aykırı olduğunu, 30.12.2016 tarihli idare olurunda "Km:69 + 294 ve KM:71 + 972 menfez geçişlerinin yeraltı su seviyesinin yüksek olması ve söz konusu yapıların meyve bahçelerinin içinde yer alması, mevsimin hasat toplama zamanı olması ve mevcut arazi sahiplerinin izin vermemesi nedeni ile pompa binalarında pompaların kurulamadığı ve suyun drenajının sağlanamadığı” şeklinde açıklamalar yer alıyorken geçici kabul esnasında da devam eden bu hususların geçici kabul eksiği olarak tutanakta yer almasının ve akabinde müvekkili şirkete ceza tahakkuk edilmesinin kabul edilemeyeceğini, menfezlerdeki suyun drenajı ve çamurun temizlenmesine yönelik işlemlerin gerçekleştirilmesi adına idarenin müvekkili şirkete uygun bir çalışma ortamı sağlayamadığını, ayıbın idarenin kusuru nedeniyle ortaya çıktığını, bilirkişi heyetince hazırlanan kök ve ek raporun hukuka aykırı olduğunu, farklı bir bilirkişi heyetinden rapor alınması gerektiğini, davalı idarenin tespit edilen ve taraflarınca kabul edilmeyen eksiklikler bulunmasına rağmen Yapım İşleri Genel Şartnamesinin 41.5 maddesi gereğince geçici kabulü ertelemesi gerekirken ertelemeyip 20.01.2017 tarihinde gerçekleştirmiş olmasının Yapım İşleri Genel Şartnamesine aykırı olduğunu, mahkemenin gecikme cezasının yansıtıldığı hakedişe yapılan ihtirazı kaydın usulüne uygun yapılmadığına dair kararının yanlış olduğunu, ihtirazı kaydın kaynağının sözleşme dışı iş olduğunu, ihtirazı kaydın mahiyetinin gecikme cezasına yönelik olduğunun açıkça anlaşılır olması ve akabinde iki gün sonra ek bir dilekçeyle davalı idareye bildirilmesinin Yapım İşleri Genel Şartnamesinin ihtirazı kayda ilişkin hükmüyle amaçlananın müvekkili tarafından yerine getirildiğini açıkça ortaya koyduğunu, sözleşme dışı işler konusunda yapım işleri genel şartnamesindeki şekil şartının uygulanmasının doğru olmadığını, müvekkili şirketin söz konusu hakedişe aynen "gecikme cezası olarak kesilen 45