muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1517, Karar No: 2016/308, Tarih: 16.03.2016

Davacı şirket vekili 11.04.2013 harç tarihli dava dilekçesiyle; “ müvekkilim şirket dava dışı işçi Mehmet Kahramanca’yı 28.12.2006 tarihinde işe almıştır. İşçi ile 5 yıllık sözleşme yapılmıştır. Buna rağmen 1 ay sonra işten çıkardığımız iddia edilmektedir. Müvekkilim şirket 5 yıllık sözleşme yaptığı işçinin kendisin yüz üstü bırakmasını engellemek ve kendisini güvenceye almak amacıyla senedi almıştır. İşçi müvekkilim Şirketi aleyhine Ankara 3. İş Mahkemesinde açılan dava ile iş sözleşmesinin davacı şirket tarafından haksız olarak feshedildiği gerekçesiyle işçilik alacakları yanında işveren tarafından sözleşmenin başında alınan 3.000,00 TL'lik senedin iptaline yönelik olarak talepte bulunulmuştur. Müvekkili şirket tarafından ise iş sözleşmesine işçinin haksız olarak son vermesi nedeniyle uğranılan zarar karşı dava ile talep edilmiştir. Mahkemece iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmadan işveren tarafından sona erdirildiği gerekçesiyle davacı işçinin ücret alacağı ve ihbar tazminatı taleplerinin kabul edilerek işveren tarafından düzenlenen 3.000,00 TL değerindeki senedin iptaline, kendileri yönünden tazminat talebinin ise reddine karar verilmiştir. Oysa iş sözleşmesi müvekkili şirket tarafından sona erdirilmemiştir. Mahkemede bütün delilerimizi sunmamıza ve savunmaları yapmamıza rağmen mahkeme dikkate almamıştır. “işveren daima haksızdır” mantığı ile hareket eden mahkeme dosyayı bilirkişiye vererek aradan çekilmiştir. Yargı yetkisini bilirkişiye devir etmiştir. İş davalarındaki dava dilekçesi-işçi avukatı-bilirkişi incelemesi ve raporu ile davaların geçiştirilmesine engel olunmalıdır. Mahkemenin fesih konusundaki bu savunmaya itibar etmeyerek aralarında husumet bulunan davacı tanığı anlatımlarına itibar etmesi doğru değildir. Mahkeme bizim delillerimize itibar etmemiştir. Bilirkişi raporuna itirazlarımızı dahi okumamıştır. Gerekçe taşımayan ve bizim beyanlarımıza neden itibar etmediğini açıklamayan karar Anayasa 141 maddesine aykırıdır. Kararı duruşmalı temyiz etmiş isek de duruşma talebimiz dahi dikkate alınmamış ve matbu karar ile mahkeme kararı onanmıştır. Kararların gerekçesinin yazılmamış olması başlı başına bir sorumluluk nedenidir. Bu kararın Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 28.01.2013 tarihli ve 2010/40395 esas, 2013/2967 karar sayılı ilamı ile onanmak suretiyle kesinleşmesi ve kararın icraya konulması üzerine davacı tarafa 6.213 TL anapara, 172,90 TL harç ve iptal edilen 3000 TL miktarlı senedimiz nedeni ile toplam 9385,90 TL zararımız oluşmuştur. Karar, Anayasanın 10. maddesinde ifadesini bulan herkesin kanun önünde eşit olduğu yönündeki temel prensibe aykırı olduğu gibi kararın gerekçe taşımaması ve savunma delillerinin tartışılmaması sebebiyle de Anayasanın 141/3. maddesi gereğince yok hükmünde sayılmalıdır” iddiası ile 9385,90 TL miktarın ödeme tarihi olan 07.11.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte Devletten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Özel Dairece yukarıda başlık bölümüne alınan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

ÖNSORUN

İşin esasına geçilmeden önce davanın açıldığı tarihteki işbölümü dikkate alınarak Yargıtay 22. Hukuk Dairesinde görülüp sonuçlandırılan eldeki davanın temyiz incelemesine, ihbar olunan hakimin verdiği kararı onayan Yargıtay 9. Hukuk Dairesi Başkan ve üyelerinin katılıp katılmayacağı önsorun olarak tartışılmıştır.

Sorunun tartışılmasına geçilmeden önce önsorunun nedenleri hakkında kısaca bilgi verilmelidir;

Dava dışı işçinin açtığı işçilik alacağı davası ihbar edilen mahkeme hakimi tarafından kabul edilmiştir. Söz konusu karar eldeki davanın gerekçeleri ile temyiz edilmiş, temyiz istemi üzerine yapılan inceleme sonunda Yargıtay 9. Hukuk Dairesince 28.01.2013 gün ve 2010/40395-2967 sayılı karar ile tüm temyiz itirazları reddedilerek karar onanmıştır.

Davacı vekili, 11.04.2013 tarihinde Hukuk Genel Kuruluna (ilk derece mahkemesi sıfatı) verdiği dilekçe ile tazminat davası açmıştır. Yargıtay 9. Hukuk Dairesine ait onama kararında imzası bulunan Başkan, üyeler, tetkik hakimi ile mahkeme kararında imzası bulunan hakimi ihbar edilen olarak göstermiştir.

Hukuk Genel Kurulundaki yargılama, davacı vekilinin 13.05.2013 tarihli dilekçesine istinaden sadece ilk derece mahkemesi hakiminin yargısal faaliyeti dikkate alınarak devam edilmiş, HMK 47 maddesi dikkate alınarak da 01.07.2013 gün ve 2013/6-15 sayılı karar ile Yargıtay 9. Hukuk Dairesine görevsizlik kararı verilmiştir.

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin görevli olduğu gerekçesi ile 7. Hukuk Dairesine, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi de Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin görevli olduğu gerekçesi ile Yargıtay 22. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderme karar vermişlerdir.

Yargıtay 22. Hukuk Dairesi de görevsizlik kararı vererek dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna sunulmak üzere Yargıtay 1. Başkanlığına gönderilmesine karar vermiştir.

Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu 23.01.2014 gün ve 2014/32-198 sayılı kararı ile Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin görevli olduğunu kabul etmiştir.

Görüşmelere Yargıtay 22. Hukuk dairesi başkan ve üyeleri katılmazken, dava konusu kararı onayan Yargıtay 9. Hukuk Dairesi başkan ve üyelerinin katılıp katılmayacağı tartışma konusu olmuştur.

Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu 23.01.2014 gün ve 2014/32-198 sayılı kararı ile Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin görevli olduğunu kabul etmiştir.

Görüşmelere Yargıtay 22. Hukuk dairesi başkan ve üyeleri katılmazken, dava konusu kararı onayan Yargıtay 9. Hukuk Dairesi başkan ve üyelerinin katılıp katılmayacağı tartışma konusu olmuştur.

Görüşmeler sırasında azınlıktan kalan üyeler, Yargıtay Hukuk Daireleri işbölümündeki değişiklik nedeni ile Yargıtay 22. Hukuk Dairesinde görülen eldeki davanın konusunu oluşturan kararı onayarak esası hakkında görüş bildiren Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin Başkan ve üyelerinin temyiz incelemesine girmesinin etik kurallarına aykırı olduğu, kaldı ki, davacının ilk olarak Hukuk Genel Kurulu’nda açtığı eldeki davada ihbar edilenler olarak Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin onama kararında imzası bulunan Başkan ve üyeler ile tetkik hakimini de ihbar edilen olarak gösterdiğini, daha sonra sadece mahkeme hakiminin eylemi nedeni ile tazminat istediğini belirtmesi üzerine Hukuk Genel Kurulunca görevsizlik kararı verildiğini, bu nedenlerle Yargıtay 9. Hukuk Dairesi Başkan ve üyelerinin eldeki davanın temyiz incelemesine girmemesi gerektiğini savunmuşlardır.

Bu görüş Kurul çoğunluğunca kabul edilmemiştir. Kurul çoğunluğu tarafından “Hâkimin Davaya Bakmaktan Yasaklılığı ve Reddi” hükümlerinin düzenlendiği HMK 34 ve devamı maddelerinde Yargıtay 9. Hukuk Dairesi başkan ve üyelerinin temyiz incelmesine girmesini engelleyecek bir hükmün bulunmadığı bu nedenle ilgili Hukuk Dairesinin temyiz incelemesine girmesinde bir sakınca bulunmadığı kabul edilmiştir.

Önsorun bu şekilde aşılıp işin esasına gelince;

Dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerekir.

SONUÇ: Davacının temyiz itirazlarının reddi ile 22. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilamı harcı peşin alındığından başka harç alınmasına mahal olmadığına, 16.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5763, Karar No: 2020/2232, Tarih: 08.06.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/5763 E.  ,  2020/2232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAKARYA 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, suça konu 12/12/2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 15/12/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ve yükümlülüklerinin ihlali nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek hüküm kurulduğu görülmüş ise de;

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 15/12/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın tebliğ edilmesi gerektiğinden, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın kesinleşmesi halinde infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 08/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18871, Karar No: 2010/688, Tarih: 18.01.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/18871 E.  ,  2010/688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366 ve HUMK.nun 438.maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 15,60 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 1,55 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 18.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4897, Karar No: 2020/686, Tarih: 30.01.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/4897 E.  ,  2020/686 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8115, Karar No: 2018/5289, Tarih: 02.10.2018

**16. Hukuk Dairesi         2016/8115 E.  ,  2018/5289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:KADASTRO MAHKEMESİ

DAVATÜRÜ: KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden taraftan gelen olmadı. Aleyhine temyiz istenilen Hazine vekili Avukat ... geldi. Gelenin yüzüne karşı duruşmaya başlandı. Sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 212 ada 21 parsel sayılı 2.028.869,18 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan taşlık kayalık yerlerden olduğu gerekçesiyle davalı Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ... ve ... ile davacı ... vergi kaydına, miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak çekişmeli taşınmazın belirli bölümlerinin tespitinin iptali ve adlarına tescili istemiyle ayrı ayrı dava açmışlardır. Mahkemece dava dosyaları birleştirilerek ve usule ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davacı ... ve ...'in davalarının reddine, davacı ...'nın davasının kabulüne, çekişmeli taşınmazın fen bilirkişi raporunda (C) harfi ile gösterilen 5.446,03 metrekare yüzölçümündeki bölümünün davacı adına, kalan 171.829,54 metrekare yüzölçümündeki bölümün tespit gibi davalı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... mirasçısı ..., davacı ... mirasçıları vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ... mirasçısı ... ile davacı ... mirasçıları vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ... mirasçısı ... ile davacı ... mirasçıları vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı Hazine'nin temyiz itirazlarına gelince; mahkemece çekişmeli 212 ada 21 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda (C) harfi ile gösterilen 5.446,03 metrekare yüzölçümündeki bölümü üzerinde davacı ... yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu kabul edilmek suretiyle bu bölümün davacı adına tesciline karar verilmiş ise de; mahkemece önceki 07.02.2005 tarih, 1992/33 Esas, 2005/1 Karar ile davacıların keşif giderlerini yatırmadıkları için keşif delilinden vazgeçmiş sayıldıkları ve diğer delillerle de davalarını ispatlayamadıkları gerekçesi ile kanıtlanamayan davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi Hazine adına tesciline karar verildiği ve bu hükmün davacı ... tarafından temyiz edilmediği, diğer davacılar ... ve ...'in temyizi üzerine adı geçen iki davacının temyiz istemi kabul edilerek hükmün bu davacılar lehine bozulduğu anlaşılmaktadır. Diğer bir anlatımla; davacı ... tarafından önceki günlü esasa yönelik ret kararı temyiz edilmemekle, davalı Hazine lehine usuli kazanılmış hakkın oluştuğu tartışmasızdır. Hal böyle olunca; çekişmeli taşınmazın davacı ... adına tesciline karar verilen (C) bölümü yönünden de davanın reddine ve çekişmeli taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken, davalı Hazine lehine doğmuş bulunan usuli kazanılmış hakkı ihlal eder şekilde davacı adına tescil kararı verilmesi isabetsiz olup, davalı Hazine'nin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacılara iadesine, 02.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/769, Karar No: 2023/1081, Tarih: 15.11.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2022/769 E.  ,  2023/1081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/457 E., 2022/556 K.

KARAR : İstinaf başvurularının kısmen kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 29.12.2021 tarihli ve

2021/5269 Esas, 2021/10231 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasında birleştirilerek görülen boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince tarafların istinaf başvurularının kısmen kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kadın yararına hükmedilen tazminatlar ile ortak çocuğun velayet düzenlemesi, kişisel ilişki tesisi ve yararına hükmedilen iştirak nafakası bakımından kaldırılmasına, kaldırılan yönlere ilişkin yeniden hüküm kurulmasına, sair itirazların reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. ASIL DAVA

1. Davacı vekili 11.02.2016 tarihli dava dilekçesinde; tarafların 29.11.2008 tarihinde evlendiklerini, ortak bir çocuklarının bulunduğunu, doktor olan davalı erkeğin eşini aldattığını, müvekkiline fiziksel ve psikolojik şiddet uyguladığını, eşine geri zekâlı şeklinde hitap ettiğini, müvekkilinin ailesine de hakarette bulunduğunu, eşini istifaya zorlayarak kendisine muhtaç hâle getirdiğini, sonrasında ekonomik şiddet uyguladığını, müvekkilini küçümsediğini, hakaret ettiğini, tehdit ve şantaj içerikli mesajlar gönderdiğini, müvekkilinin evliliğin ilk gününden bu yana şiddete maruz kaldığını, son şiddet olayında aldığı ölüm darbesine dayanamayarak eşinden şikâyetçi olduğunu, bu olay nedeniyle erkeğin eşini yaralamaktan ceza aldığını, davalının müvekkilinin bilgisayarını ortadan ikiye ayırdığını, eline geçen eşyaları kırdığını, eve zarar verdiğini ileri sürerek tarafların boşanmalarına, velayetin anneye verilmesine, çocuk yararına 5.000,00 TL tedbir-iştirak, müvekkili yararına 8.000,00 TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 500.000,00 TL maddi, 1.000.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 02.03.2016 tarihli cevap dilekçesinde; tüm iddiaları inkârla, müvekkilinin doktor olduğunu, davacının ise kendi isteği ile çalışmadığını, davacının tenis oynarken yaralandığını ve bu sebeple oluşan çürükleri kullanarak darp raporu aldığını, eşine haber vermeden bara gittiğini, hakaret ve beddua ettiğini, fiziksel şiddet uyguladığını, saldırgan bir yapıya sahip olduğunu, müvekkilini evi terk etmek ve çocuğu göstermemekle tehdit ettiğini, birlik görevlerini yerine getirmediğini, aldatma olayının gerçeği yansıtmadığını, erkeğin karısını çok sevdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

II. BİRLEŞEN DAVA

1. Davalı-birleşen davacı vekili 15.02.2017 tarihli birleşen dava dilekçesinde; kadının evlilik birliği devam ettiği hâlde sadakat yükümlülüğünü ihlâl etiğini, eşini evli olan ... ... isimli bir erkekle aldattığını, sevgilisi ile şuursuz bir ilişki içerisinde olduğunu, erkeğin eşi ... ile davacı ...’in karakolluk olduklarını, ... tarafından çekilen resimlerin müvekkiline verildiğini, yine ... tarafından müvekkilinin telefonuna 13.01.2017 tarihinde "Bilmek istersin karın yine rahat durmuyor ve bastırmak istiyorsan şu an beraberler", 14.01.2017 tarihinde "Annenin evindeler senin çocuğunun yanında o insana benzemeyen karın senin kızımda herkesin dediğim orospu yapacak üzüm üzüme bakarak kararırmış", "Allahım nasıl bir karın var senin yanındaki benim kocam değilmiş adam otelde her şeyi ispatladı, seninki başkasını bulmuş" şeklinde mesajlar attığını, karısının da kocasına "sen erkek olup beceremeyeceksen ben bulurum becerecek birini, geberirsin inşallah yoksa ben geberteceğim seni, hayvan olma lafımı dinle, lanet olsun sana da ailene de, Allah hepinizin belasını versin, o paralarını bir gün senden alıp çatır çatır başka heriflerle yiyeceğim, hayvanoğlu hayvan, şerefsizliğe devam etme" şeklinde hakaret dolu mesajlar yazdığını ileri sürerek asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, velayetin babaya verilmesine, çocuk yararına 1.500,00 TL iştirak nafakası ile müvekkili yararına 250.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davacı-birleşen davalı vekili 12.04.2017 tarihli birleşen davaya cevap dilekçesinde; tüm iddiaları inkârla, davalı erkeğin ... ve ... ... çifti ile birlikte hareket ederek müvekkili hakkında kumpas kurduklarını, ... ile müvekkili arasında cinsel birliktelik yaşanmadığını savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2. Davacı-birleşen davalı vekili 12.04.2017 tarihli birleşen davaya cevap dilekçesinde; tüm iddiaları inkârla, davalı erkeğin ... ve ... ... çifti ile birlikte hareket ederek müvekkili hakkında kumpas kurduklarını, ... ile müvekkili arasında cinsel birliktelik yaşanmadığını savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 16.07.2019 tarihli ve 2016/125 Esas, 2019/445 Karar sayılı kararı ile; tarafların 29.11.2008 tarihinde evlendikleri, ortak bir çocuklarının bulunduğu, toplanan delillere göre erkeğin son olayda eşine fiziksel şiddet uyguladığı, evdeki eşyalara zarar verdiği, bu olay nedeniyle erkek eş hakkında evden uzaklaştırma kararı verildiği, evlilik süresince eşini defalarca aldattığı, evlilik birliğinde olması gereken saygıyı ve sadakati eşine göstermediği, eşine başkalarının yanında dahi "geri zekalı, orospu, idiot" demek suretiyle hakaret ettiği, eşini "ekonomik özgürlüğü olmaması" nedeniyle küçük gördüğü, ayrılık döneminde eşini muhtaç durumda bırakmak amacıyla evin faturalarını ödemediği ve bu suretle eşine ekonomik şiddet uyguladığı, buna karşılık kadının da fiili ayrılık döneminde ... sarsıcı davranışlarda bulunduğu ve evlilik birliğinin devamı süresince gösterilmesi gereken sadakat yükümlülüğünü ihlâl ettiği, boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin ağır kadının az kusurlu olduğu, gerekçesiyle her iki davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına, velayetin babaya verilmesine, kadın yararına 150.000,00 TL maddi, 150.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine, yoksulluk nafaka talebinin ise reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 28.04.2021 tarihli ve 2019/1841 Esas, 2021/1100 Karar sayılı kararı ile; erkek eşin tazminatların miktarına, kadın eşin velayet düzenlemesi, kişisel ilişki tesisi ve yararına hükmedilen iştirak nafakası yönlerinden istinaf taleplerinin kabulüne, sair istinaf istemlerinin reddine karar verilerek, İlk Derece Mahkemesince yapılan kusur belirlemesinin doğru tespit edildiğini ancak tarafların sosyal ekonomik durumlarına göre kadın yararına hükmedilen tazminatların fazla olduğu gerekçesiyle kadın yararına 100.000,00 TL maddi, 75.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine, diğer yandan ortak çocuğun velayeti her ne kadar babasına verilmiş ise de dosya kapsamından küçüğün 2019 yılı yaz başından itibaren annesi ile birlikte yaşadığı, babanın çocukla yeterince ilgilenmediği, çocuğunda sosyal inceleme uzmanına annesi ile birlikte yaşamak istediğini belirttiği gerekçesiyle velayetin anneye verilmesine, velayeti anneye verilen çocuk yararına 1.000,00 TL tedbir-iştirak nafakası ödenmesine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunmuştur.