muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17688, Karar No: 2016/18983, Tarih: 02.06.2016

03/02/2012 tarih ve 28193 (Mükerrer) sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6273 sayılı Çek Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunla değişik 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1. maddesinin “(1) (Değişik fıkra: 31/01/2012 - 6273 S.K/3. md.) Üzerinde yazılı bulunan düzenleme tarihine göre kanunî ibraz süresi içinde ibrazında, çekle ilgili olarak karşılıksızdır işlemi yapılması hâlinde, altı ay içinde hamilin talepte bulunması üzerine, çek hesabı sahibi gerçek veya tüzel kişi hakkında, çekin tahsil için bankaya ibraz edildiği veya çek hesabının açıldığı banka şubesinin bulunduğu yer ya da çek hesabı sahibinin yahut talepte bulunanın yerleşim yeri Cumhuriyet savcısı tarafından, her bir çekle ilgili olarak çek düzenleme ve çek hesabı açma yasağı kararı verilir. Bu fıkra hükmüne göre çek düzenleme ve çek hesabı açma yasağı kararı, karşılıksızdır işlemine tabi tutulan çekin düzenlenmesi suretiyle dolandırıcılık, belgede sahtecilik veya başka bir suçun işlenmesi hâlinde de verilir.” hükmü ile çekle ilgili olarak karşılıksızdır işlemi yapılmasına sebebiyet veren kişi hakkındaki cezai sorumluluk, idari yaptırım sorumluluğuna dönüştürülerek, çek hesabı sahibi gerçek veya tüzel kişi hakkında Cumhuriyet Savcısı tarafından idari yaptırım niteliğinde "çek düzenleme ve çek hesabı açma yasağı" kararı verilebileceği öngörülmüştür.

Somut olayda, karşılıksız çek keşide etme eylemi nedeniyle şikâyet dilekçesi verilmesi üzerine, Cumhuriyet Savcısının dilekçede belirtilen iddialara karşın,“...karşılıksız çek keşide etme eyleminin suç olmaktan çıkarıldığı ve kabahate dönüştürüldüğü...” gerekçesiyle verdiği kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının, CMK. kapsamında etkin bir soruşturmaya dayandırılmadan, yetersiz araştırmaya dayalı olarak verildiği anlaşılmaktadır.

Cumhuriyet Savcısı tarafından maddi gerçeğe ulaşma amacına yönelik olarak gerekli kanıtların toplanmadığı hatta buna teşebbüs bile edilmediği çok açık olarak anlaşılmakta ve soruşturma evresinin tamamlanmadığı net bir biçimde tespit edilmekteyse, soruşturma evresi Cumhuriyet Savcısınca tamamlanmalıdır. Aksinin kabulü halinde, soruşturma safhasının asıl yetkilisi olan Cumhuriyet Savcısı varken itiraz mercii Sulh Ceza Hakimliğinin soruşturmayı yapması sonucuna ulaşılır ki bu CMK.’nın getirdiği sisteme ve yasanın amacına aykırı olacaktır.

Açıklanan nedenlerle, ... T.A.Ş. vekilince ... – ... Tic. Ltd. Şti. tarafından keşide edilen ... Bankası AŞ. ... Şubesine ait 17/05/2014 keşide tarihli 44... nolu 26.500,00 TL. bedelli ve 07/06/2014 keşide tarihli 44778...nolu 30.000,00 TL. bedelli çeklerin muhatap bankaya ibrazı sonucunda karşılıksız çıktığından bahisle şikayetçi olunmasını müteakip Cumhuriyet Savcılığınca herhangi bir araştırma yapılmadan verilen karara karşı yapılan itirazın kabul edilip Sulh Ceza Hakimliğinin 16/10/2014 tarih ve 2014/905 değişik iş sayılı kararı ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılması ve soruşturmanın tamamlanması için dosyanın aynı Cumhuriyet Başsavcılığına iadesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 02/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5063, Karar No: 2011/16311, Tarih: 02.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/5063 E.  ,  2011/16311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 9.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 02.07.2009 tarih ve 2007/523 - 2009/349 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ....tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan limited şirketinin büyük hissedarı olduğunu ve davalılardan İlke ... ile birlikte 5 yıllığına şirket müdürü olarak ortaklar kurulu kararı ile atandığını, daha sonra davalılardan ...ün hisse çoğunluğu ile aldıkları 21.11.2003 tarihli ortaklar kurulu kararı ile müvekkilinin müdürlükten azline ve 5 yıl süre ile İlke’nin müdürlüğe getirilmesine karar verildiğini, mukavele ile şirket ortağı olanların görevinin diğer ortaklarca tahdit olunamayacağını, azilde mahkemenin yetkili olduğunu, kararın hukuka aykırı bulunduğunu ileri sürerek, kararın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, bilirkişilerden alınan rapor doğrultusunda, TTK'nun 162. maddesine göre, ortaklar kurulu kararıyla atanan müdür, yine ortaklar kurulunun çoğunlukla vereceği bir kararla azledilebileceğini, davacının ortaklar kurulu kararıyla atanan müdür olduğundan ve yine ortaklar kurulu kararıyla azledildiğinden, davacının azline ilişkin ortaklar kurulu kararının TTK’nun 162. maddesine uygun olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5360, Karar No: 2008/9032, Tarih: 08.07.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/5360 E.  ,  2008/9032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 03.01.2002 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, kal ve ecrimisil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 18.06.2007 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 08.07.2008 günü için yapılan tebligat üzerine gelen olmadı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 24.07.1997 tarihinde düzenlenen iki ayrı taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ve 07.02.1997, 13.12.1996, 07.10.1996 ile 22.11.1996 tarihlerinde düzenlenen ayrı ayrı satış vaadi sözleşmelerine dayanılarak 1 ila 23 ve 433 parsellere davalıların elatmalarının önlenmesi, kal ve ecrimisil istemleriyle açılmıştır.

Davalılardan ... ve ... vekilleri, davalı ...’in çekişme konusu taşınmazlarda iştirak halinde malik olduğunu, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazlar elbirliği mülkiyet rejimine tabi olduğundan satış vaadi sözleşmesinin ifa olanağı bulunmadığı ve zilyetlik de devredilmediğinden söz edilerek dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Bilindiği üzere hak, genel olarak kişiye hukuk tarafından tanınmış yetki olarak tanımlanabilir. Mutlak haklar, ait oldukları şeyler üzerinde mevcut ve tekel halinde olan yetkilerdir. Nisbi ( şahsi ) haklar ise sahibine bir borç ilişkisi dolayısı ile bir şeyin verilmesi, yapılması, yapılmaması gibi belli bir edimin yerine getirilmesini isteme yetkisi verir. Mutlak hakların maddi mallara ilişkin olanlarına ayni hak denir. Mutlak haklar herkese karşı ileri sürülebildiği halde şahsi haklar sadece borç ilişkisinin borçlusuna karşı ileri sürülebilir.

Taşınmaz satış vaadi sözleşmesi vaad alacaklısı olan tarafa şahsi hak kazandırır. Vaad alacaklısı kazandığı şahsi hakkını malik olan kişiye karşı ileri süremez. Ancak, koşulları yerinde ise kazandığı şahsi hakka dayanarak sözleşmenin diğer tarafını yukarıda sözü edildiği gibi bir şeyin verilmesi, yapılması, yapılmaması gibi belli bir edimin yerine getirilmesine zorlayabileceği gibi şahsi hakkına dayanarak mülkiyet hakkı sahibi olmayan kişilere karşı da hakkını kullanmalarına engel olunuyorsa dava yoluyla bunun giderilmesini isteyebilir.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince; mahkemece, davalıların davacının dayandığı satış vaadi sözleşmesindeki bağlantıları araştırılmamıştır. Davalılar, satış vaadi sözleşmelerindeki vaad borçluları veya mirasçıları ise kuşkusuz malik sıfatlarından ötürü elatmanın önlenmesi davasının dinlenme olanağı yoktur. Ne var ki, satış vaadi sözleşmesi ile kazanılan kişisel hakkın kullanımına üçüncü kişiler bir neden olmaksızın elatmakta iseler dava dinlenebileceğinden bütün bu hususlar üzerinde durulmalıdır.

O halde, taraflardan bu konudaki delilleri istenip toparlanmalı, lüzumu halinde yerinde keşifte yapılarak bütün deliller toplandıktan sonra sonucuna uygun bir hüküm kurulmalıdır. Davanın eksik inceleme ve araştırmayla yazılı olduğu şekilde ve somut olaya uygun düşmeyen nedenlerle reddi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 08.07.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3474, Karar No: 2021/6464, Tarih: 08.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2019/3474 E.  ,  2021/6464 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan ... 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/12/2017 tarihli ve 2016/41 esas, 2017/243 sayılı kararı ile 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükümlü ...'ın, cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’a 6291 sayılı Kanun’la eklenen Geçici 3/2. maddesi uyarınca kalan cezanın denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infazı talebinin hükümlünün terör örgütünden ayrıldığına ve denetimli serbestlikten faydalandığında bu suçu tekrar işlemeyeceğine dair hükümlünün beyanlarına itibar edilmediğinden bahisle reddine dair Osmaniye İnfaz Hakimliğinin 20/05/2019 tarihli ve 2019/1667 esas, 2019/1949 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulüne, anılan kararın kaldırılmasına ve hükümlünün cezasının 26/06/2019 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infazına ilişkin Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/05/2019 tarihli ve 2019/1090 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/05/2019 tarihli "kesin" kararını müteakip, sanık müdafiinin anılan karara karşı yaptığı itiraz üzerine dosyanın yeniden ele alınarak bu kez de hükümlünün cezasının karar tarihi olan 27/05/2019 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infazına ilişkin Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/05/2019 tarihli ve 2019/1100 değişik iş sayılı kararının yok hükmünde olduğu düşünülerek yapılan incelemede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 29/04/2019 tarihli ve 2018/2600 esas, 2019/2378 karar sayılı ilamında yer alan "...koşullu salıverilmesine bir yıldan az süre kala kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkı kazanan hükümlünün denetimli serbestlikten yararlanmayı istediği..tarihinden..koşullu salıverilme tarihi olan..tarihine kadar olan cezasının 5275 sayılı..Kanunun 105/A ve geçici 3/2. maddesi uyarınca denetimli serbestlikten en fazla altı ay yararlanabileceğinden bahisle.. İnfaz Hakimliğinin.. Kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin.. Ağır Ceza Mahkemesinin ...KANUN YARARINA BOZULMASINA..." şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında, somut olayda hükümlüye ait 04/05/2018 tarihli müddetname incelendiğinde koşullu salıverilme tarihinin 24/12/2019 tarihi olduğu, bu halde anılan Yargıtay ilamı da nazara

alındığında hükümlünün koşullu salıverilme tarihine "1 yıl kala" 24/12/2018 tarihi itibariyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasını infaz edebileceği cihetle, mercii Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesince hükümlünün koşullu salıverilme tarihine 1 yıl kala denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezasını infaz edebileceği gözetilmeden, hükümlünün denetimli serbestlikten en fazla 6 ay yararlanabileceğinden bahisle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 16/09/2019 gün ve 94660652-105-80-10616-2019-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

A-) Hükümlü ...’ın, ... 11.Ağır Ceza Mahkemesinin 13.12.2017 tarihli, 2016/41 esas, 2017/243 karar sayılı kararıyla silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan TCK'nin 314/2, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 5/1, TCK’nın 221/4-son, 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, TCK'nin 58/9. maddesi gereğince hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği ve mahkumiyet kararının kesinleştiği,

Cumhuriyet savcılığı tarafından düzenlenen 04.05.2018 tarihli müddetnameye göre koşullu salıverilme tarihinin 24.12.2019, bihakkın tahliye tarihinin ise 04.10.2020 olarak belirlendiği, 20.04.2018 tarihinde kapalı ceza infaz kurumunda cezasının infazına başlanan hükümlünün Osmaniye 2.Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 25.12.2018 tarihli ve 2018/4382 sayılı kararı ile hükümlünün mensup olduğu örgütten ayrıldığına ve cezasının infazına açık ceza infaz kurumunda devam edilmesinin uygun olacağına karar verildiği, bu karar sonrasında 26.12.2018 tarihinde açık ceza infaz kurumuna gönderildiği, açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlünün vekilinin 07.05.2019 tarihli dilekçe ile müvekkili hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesini istediği,

Toprakkale Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 17.05.2019 tarihli ve 2019/591 sayılı iyi hal kararında “ hükümlünün kendi iradesiyle terör örgütü ile herhangi bir bağının olmadığını beyan ettiği, ayrıca kurum içerisinde terör örgütü ile bağlı olduğuna dair herhangi bir emareye rastlanmadığı, iyi halli hükümlü olduğunun” bildirildiği, Disiplin Kurulu Başkanlığının 17.05.2019 tarihli ve 2019/292 sayılı iyi hal görüş bildirme kararında iyi halli hükümlü olduğunun bildirildiği, hükümlü müdafininin dilekçesi ile alınan kararlar ve infaz dosyasının İnfaz Hakimliğine gönderildiği,

Osmaniye İnfaz Hakimliğinin 20.05.2019 tarihli ve 2019/1667 esas, 2019/1949 karar sayılı kararında “hükümlünün terör örgütünden ayrıldığına ve denetimli serbestlikten faydalandığında bu suçu tekrar işlemeyeceğine dair beyanlarına itibar edilmediği” gerekçesiyle hükümlü hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması yönündeki talebin reddine karar verildiği,

Hükümlü müdafinin bu karara itiraz ettiği,

İtiraz merci olarak Osmaniye 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 23.05.2019 tarihli ve 2019/1090 değişik iş sayılı kararı ile iyi halli olan hükümlünün cezasının 26.06.2019 tarihinden geçerli olmak üzere denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

6291 sayılı Kanun ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanuna eklenen 105/A maddesi, hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla koşullu salıverilme tarihine bir yıl veya daha az süre kalan iyi hâlli hükümlülerin talebi halinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince hükümlü hakkında hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, infaz hâkimi tarafından karar verilebileceğini hükme bağlamaktadır.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazı için bazı şartların gerçekleşmesi gerekmektedir, öngörülen şartlara baktığımızda; hükümlünün cezasının son altı ayını kesintisiz olarak açık ceza infaz kurumunda geçirmesi, ya da Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrılma şartları oluşmasına rağmen iradesi dışındaki nedenlerle açık ceza infaz kurumuna ayrılamaması veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilmesi, açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarının oluşmasından itibaren en az altı aylık sürenin geçmiş olması,

Çocuk Eğitim Evinde bulunan hükümlülerin toplam cezalarının 1/5'ini tamamlaması,

Koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalması, 15/8/2016 tarihli 671 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 32. maddesiyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanuna eklenen 09.11.2016 tarihli 6757 sayılı Kanunla değiştirilerek kabul edilen geçici 6. maddesine göre; 1/7/2016 tarihine kadar işlenen suçlar bakımından; 26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun kasten öldürme suçları (madde 81, 82), üstsoya, altsoya, eşe veya kardeşe ya da beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı işlenen kasten yaralama ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçları, cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar (madde 102, 103, 104, 105), özel hayata ve hayatın gizli alanına karşı suçlar (madde 132, 133, 134, 135, 136, 137, 138), uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçu (madde 188) ve İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, ../..

S/4

S/4

Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar ile 12/4/1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar hariç olmak üzere diğer suçlardan hükümlüler yönünden koşullu salıverilmelerine iki yıl ya da daha az bir sürenin kalması,

İyi halli hükümlü olması,

Hükümlünün hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanması yönünde talebinin bulunması halinde, hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince hükümlü hakkında hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak infaz hakimliği tarafından karar verilebilir.

Ancak, 6655 sayılı Kanunun 5. maddesi ile değişik 24.01.2013 tarihli ve 6411 sayılı Kanun ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanuna eklenen geçici 4. maddeye göre, 105/A maddesinde öngörülen altı aylık süre şartı ile Çocuk Eğitim Evinde bulunan hükümlülerin cezalarının belirli bir süre infaz edilmesine ilişkin şart 31.12.2020 tarihine kadar aranmayacağından, İnfaz Hakimliğince, açık ceza infaz kurumuna ayrılan ya da ayrılma hakkı bulunduğu halde iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan hükümlüler hakkında maddede öngörülen diğer şartların gerçekleşmesi durumunda denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezanın infazına karar verilebilecektir.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesine göre denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazına karar verilebilmesinin ön şartının çocuk eğitim evinde bulunan hükümlüler dışındaki hükümlüler açısından açık ceza infaz kurumuna ayrılma ya da ayrılma hakkının bulunması olarak öngörülmesi nedeniyle açık ceza infaz kurumuna ayrılma ile ilgili düzenlemelerinde her olayda değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

02.09.2012 tarihli 28399 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği ile yine bu yönetmelikte değişiklik yapan 22.08.2015 tarihli ve 29453 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan hükümler birlikte değerlendirildiğinde;

Açık cezaevine doğrudan alınacak hükümlüler, yönetmeliğin 5. maddesinde sayılmış olup "terör suçları ve örgüt faaliyeti kapsamında" işlenen suçlar hariç tutulmuştur.

Kapalı kurumdan açık kuruma ayrılabilecek olan hükümlüler yönetmeliğin 6. maddesinde gösterilmiştir. Terör suçlularının bu haktan yararlanabilmesi için haklarında 4959 sayılı Topluma Kazandırma Kanununun, 4422 sayılı Kanunun 14. maddesinin veya 5237 sayılı TCK'nin 221. maddesinin uygulanmış olması ya da terör veya örgütlü suçtan mahkum olanların mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararı ile tespit edilmiş olması gerekmektedir.

Yönetmeliğin 8. maddesine göre, yönetmeliğin 6/2-c ve ç bendi dışında kalan terör ve örgütlü suçlardan mahkum olanlar açık kuruma ayrılamayacaktır.

Yönetmeliğin 8. maddesine göre, yönetmeliğin 6/2-c ve ç bendi dışında kalan terör ve örgütlü suçlardan mahkum olanlar açık kuruma ayrılamayacaktır.

Bu açıklamalara göre somut olay değerlendirildiğinde; silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan cezalandırılan ve mensup olduğu örgütten ayrıldığı idare ve gözlem kurulu kararıyla belirlenen ayrıca hakkında TCK’nın 221/4. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükmü uygulanan ve bu nedenle koşullu salıverilmesine bir yıldan az bir süre kala kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkı kazanan hükümlünün denetimli serbestlikten yararlanmayı istediği 07.05.2019 tarihinden koşullu salıverilme tarihi olan 24.12.2019 tarihine kadar olan cezasının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A ve geçici 4. maddeleri uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilmesi gerekirken 26.06.2019 tarihinden itibaren denetimli serbestlikten yararlanması yönünde verilen karar usul ve yasaya aykırı görüldüğünden bu karara yönelik kanun yararına bozma isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

B-)KARAR:

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Osmaniye 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 23.05.2019 tarihli ve 2019/1090 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8117, Karar No: 2008/9890, Tarih: 04.07.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/8117 E.  ,  2008/9890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi ve yıkım istemine ilişkin davada Tekirdağ 1. Asliye Hukuk ile Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapulu taşınmaza elatmanın önlenmesi ve binanın yıkımı istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 02.12.2004 tarihinde 2.000.000.000.-TL. değer gösterilip, sulh hukuk mahkemesinde açıldığı, taşınmazdaki binanın yıkımının istendiği, rapora göre bina değerinin 33.000.00.-YTL. olduğu tecavüzlü kısım 10.03 m2 olup, yıkılması halinde binanın statik dengesinin bozulacağı anlaşılmaktadır.

H.Y.U.Y.’nın 1 ve 8. maddeleri gözetilerek, dava tarihi ve değeri esas alınmalıdır. O halde, davanın asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04/07/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.