muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/18359, Karar No: 2023/18841, Tarih: 04.12.2023

E. Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 20.01.2022 Tarihli ve 2020/550 Esas, 2022/85 Karar; 27.02.2022 Tarihli ve 2020/1399 Esas, 2022/524 Karar; 10.03.2022 Tarihli ve 2020/1444 Esas, 2022/665 Karar Sayılı Kararları

Davalı işyerinde yapılan fazla çalışma ve hafta tatili çalışmalarının karşılığının kanuna ve toplu iş sözleşmesine göre tam olarak ödenmediği, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı iş müfettişlerinin yaptığı incelemede, bahse konu ödemelerin eksik olarak yapıldığının tespit edildiği iddiasıyla fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsili için açılan davalarda İlk Derece Mahkemelerince, dosyadaki delil durumuna göre davacıların fazla çalışma yaptığını ispatladığı, karşılığı ücretlerin toplu iş sözleşmesine uygun şekilde ödenmediği gerekçesiyle fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarının kabulüne karar verildiği; kararın davalı vekilince (2020/1444 Esas sayılı dosyada taraf vekillerince) istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararları ile; hesaplamalara esas alınan bilirkişi raporunda davacının talep edebileceği fazla çalışma ücretinin dosyada yer alan puantaj kayıtları ile ücret bordrolarında işveren tarafından gösterilen fazla çalışma süreleri dikkate alınarak, toplu iş sözleşmelerine göre belirlenen zamlı saat ücretleri üzerinden hesaplandığı ve işveren tarafından yapılan ödeme miktarları mahsup edilerek sonuca ulaşıldığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi uyarınca esastan reddine (2020/1444 Esas sayılı dosyada davalının istinaf başvurusunun esastan reddine, davacının istinaf başvurusunun faiz yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarının hüküm altına alınmasına) kesin olmak üzere karar verilmiştir.

F. Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin 31.05.2022 Tarihli ve 2022/1005 Esas, 2022/1127 Karar; 2022/1004 Esas, 2022/1126 Karar; 2022/1007 Esas, 2022/1129 Karar; 2022/1006 Esas, 2022/1128 Karar; 2022/1008 Esas, 2022/1130 Karar; 08.11.2022 Tarihli ve 2021/1062 Esas, 2022/3890 Karar sayılı Kararları

F. Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin 31.05.2022 Tarihli ve 2022/1005 Esas, 2022/1127 Karar; 2022/1004 Esas, 2022/1126 Karar; 2022/1007 Esas, 2022/1129 Karar; 2022/1006 Esas, 2022/1128 Karar; 2022/1008 Esas, 2022/1130 Karar; 08.11.2022 Tarihli ve 2021/1062 Esas, 2022/3890 Karar sayılı Kararları

Davalı işyerinde yapılan fazla çalışma ve hafta tatili çalışmalarının karşılığının kanuna ve toplu iş sözleşmesine göre tam olarak ödenmediği, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı iş müfettişlerinin yaptığı incelemede, bahse konu ödemelerin eksik olarak yapıldığının tespit edildiği, gündüz mesaisinin yanı sıra mesaisini sürdürerek fazla çalışma yaptığı, gündüz çalışmasının dikkate alınmadığı, fazla çalışma ücretlerinin gece çalışması olarak gösterildiği, böylelikle gündüz mesaisinin yok sayıldığı iddiasıyla fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsili için açılan davalarda İlk Derece Mahkemelerince, davacının fazla çalışma ücreti hesaplanırken gece çalışma saatleri dikkate alınarak hesaplanması gerektiği (2021/1062 Esas sayılı dosyada, sunulan puantaj kayıtlarında işe giriş çıkış saatlerinin gösterilmediği, puantaj başlığında "... Sabahından Akşamına ..." ibaresinin yazılı olduğu, söz konusu puantaj kayıtlarına göre davacının gündüz çalıştığının tespit edildiği, bu durumda dosyaya ibraz edilen puantaj kayıtları ile ücret bordrolarında "gece zammı saati" olarak gösterilen çalışma sürelerinin "fazla çalışma saati" olduğunun benimsendiği) gerekçesiyle fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının hüküm altına alındığı; kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararları ile; İlk Derece Mahkemesi kabulünün dosya içeriğine uygun olduğu (2021/1062 Esas sayılı dosyada, dosyadaki delil ve belgeler, özellikle puantajlarla bordrolar incelendiğinde davacıya fazla çalışmaların gece çalışması olarak ödendiği) gerekçesiyle tarafların istinaf başvurularının 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi uyarınca esastan reddine kesin olmak üzere karar verilmiştir.

G. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin 23.11.2022 Tarihli ve 2020/3258 Esas, 2022/3758 Karar; 2020/3259 Esas, 2022/3762 Karar; 29.12.2022 Tarihli ve 2020/3771 Esas, 2022/4363 Karar; 2020/3772 Esas, 2022/4364 Karar; 21.02.2023 Tarihli ve 2021/591 Esas, 2023/653 Karar Sayılı Kararları

Davalı işyerinde yapılan fazla çalışma ve hafta tatili çalışmalarının karşılığının kanuna ve toplu iş sözleşmesine göre tam olarak ödenmediği, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı iş müfettişlerinin yaptığı incelemede, bahse konu ödemelerin eksik olarak yapıldığının tespit edildiği (2020/3771, 2020/3772 ve 2021/591 Esas sayılı dosyalarda ilaveten gündüz mesaisinin yanı sıra mesaisini sürdürerek fazla çalışma yapmış ise de gündüz çalışmasının dikkate alınmadığı) iddiasıyla fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsili için açılan davalarda, Bölge Adliye Mahkemesinin 2020/3771 ve 3772 Esasları ile 2021/591 Esasına kayıtlı dosyalar yönünden İlk Derece Mahkemelerince; dosya kapsamında yer alan bordrolarda davacı adına fazla çalışma ücreti tahakkuku bulunmadığı, ancak gece zammı ücreti ödendiğinin görüldüğü, dosyaya işveren tarafından sunulan puantaj kayıtlarının incelenmesinden; davacının gündüz vardiyasındaki çalışmaları (X) ile işaretlendikten sonra bazı günlerde aynı sütunun altına 8 saat daha çalışmanın gösterildiği ve davalı işverenlikçe bu 8 saatlik bildirimler toplanarak aylık toplam saati gece çalışması olduğu belirtilerek toplu iş sözleşmesi hükümleri ile uyumlu olarak gece zammı ödendiği, davacı tarafça gerçekte bu çalışmaların gece çalışması değil, fazla çalışma olduğunun ileri sürüldüğü, davacı vekili tarafından dosyaya sunulan 27.09.2019 tarihli dilekçe ekindeki 2019 yılına ait örnek bordrodan, davalı işveren tarafından denetim ve davalardan önce bordrolarda "gece çalışması" şeklinde yer verilen fazla çalışmaların sonradan fazla mesai ücreti olarak düzeltildiğinin görüldüğü, davalı Belediyeye karşı başka bir işçi tarafından Ankara 18

.09.2019 tarihli dilekçe ekindeki 2019 yılına ait örnek bordrodan, davalı işveren tarafından denetim ve davalardan önce bordrolarda "gece çalışması" şeklinde yer verilen fazla çalışmaların sonradan fazla mesai ücreti olarak düzeltildiğinin görüldüğü, davalı Belediyeye karşı başka bir işçi tarafından Ankara 18. İş Mahkemesinin 2017/566 Esas, 2018/557 Karar sayılı dosyasıyla açılan davada alınan bilirkişi raporunda "bordrolarda gece çalışması olarak gösterilen çalışmaların gerçekte fazla mesai olduğu, ancak işveren tarafından bordro hilesi yoluna gidilerek gece çalışması olarak gösterildiği" tespit edilerek fazla çalışma ücretinin hesaplandığı ve Mahkemece bu yönde hüküm verildiği, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarından davacının düz beden işçisi olarak çalıştığı ve gece çalışma yapmasını gerektirir bir durumun olmadığı, tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde; puantaj kayıtlarındaki davacının gündüz vardiyasındaki çalışmaları (X) ile işaretlendikten sonra bazı günlerde aynı sütunun altında 8 saat daha gösterilen çalışmaların gerçekte gece çalışması değil, fazla çalışma olduğunun anlaşıldığı (2020/3258 ve 3259 Esas sayılı dosyalarda ise davacının davalı Belediye Başkanlığı nezdinde çalıştığı dönemde yasal süreyi aşan fazla çalışma süresinin bulunduğu, davalı tarafça bu çalışmalara ilişkin ödeme yapılırken toplu iş sözleşmesindeki hükümlere uygun hesaplama yapılmadığı ve davacıya eksik ödemede bulunulduğu) gerekçesiyle fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının hüküm altına alındığı; karara karşı davalı vekilince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararları ile; hesaplamalara esas alınan bilirkişi raporunda davacının talep edebileceği fazla çalışma ve hafta tatili ücretinin dosyada yer alan puantaj kayıtları ve ücret bordroları dikkate alınarak toplu iş sözleşmelerine göre belirlenen zamlı saat ücretleri üzerinden hesaplandığı, ayrıca işveren tarafından yapılan ödeme miktarları da mahsup edilerek sonuca ulaşıldığı, yapılan hesaplamaların toplu iş sözleşmeleri hükümleri, emsal kararlar ve dosya kapsamına uygun olduğu gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi uyarınca esastan reddine kesin olmak üzere karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinin yukarıda açıklanan kesin nitelikteki kararları arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma alacağının ispatı ve hesaplanmasına ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Bölge adliye mahkemelerinin benzer olaylarda kesin nitelikteki kararları arasındaki uyuşmazlığın giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 35 inci maddesinde yer alan düzenlemedir.

2. 5235 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin birinci fıkrasının (3) üncü bendinde yer alan düzenlemeye göre; “Re'sen veya bölge adliye mahkemesinin ilgili hukuk veya ceza dairesinin ya da Cumhuriyet başsavcısının, Hukuk Muhakemeleri Kanunu veya Ceza Muhakemesi Kanununa göre istinaf yoluna başvurma hakkı bulunanların, benzer olaylarda bölge adliye mahkemesi hukuk veya ceza dairelerince verilen kesin nitelikteki kararlar arasında ya da bu mahkeme ile başka bir bölge adliye mahkemesi hukuk veya ceza dairelerince verilen kesin nitelikteki kararlar arasında uyuşmazlık bulunması hâlinde bu uyuşmazlığın giderilmesini gerekçeli olarak istemeleri üzerine, kendi görüşlerini de ekleyerek Yargıtaydan bu konuda bir karar verilmesini istemek” bölge adliye mahkemesi ceza daireleri başkanlar kurulu ve hukuk daireleri başkanlar kurulunun görevleri arasında sayılmıştır.

3. 4857 sayılı Kanun'un 41, 63, 68 ve 69 uncu maddeleri.

4. Dairemizin 23.03.2021 tarihli ve 2021/2839 Esas, 2021/6664 Karar sayılı kararı.

C. Değerlendirme

1.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş ve işyerinden çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

2. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş ve işyerinden çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

3. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazı kaydının bulunması hâlinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı hâlde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazı kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

4. Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkân dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

4. Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkân dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

5. Başvuru konusu kararlara ait davalarda, davalı Çankaya Belediyesinde çalışan işçilerin, fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarının tahsilini talep ettikleri, fazla çalışma alacağı yönünden işverence bordrolarda "gece zammı" olarak gösterilip ödenen miktarların aslında fazla çalışma olduğu, yapılan fazla çalışmaların karşılığının %100 zamlı ücret üzerinden ödenmesi gerekirken gece zammı olarak ödendiği için eksik ödeme yapıldığı iddiasında bulundukları anlaşılmaktadır. Söz konusu davalar sonucunda Ankara Bölge Adliye Mahkemesinin 5, 7, 8, 9 ve 29. Hukuk Daireleri kararları ve 6. Hukuk Dairesinin 2020/1630 Esas ve 2022/2195 Karar sayılı kararında; işçilerin yaptıkları fazla çalışmaların bordrolarda "gece zammı" olarak gösterildiği, davacıların gündüz çalışan işçiler oldukları ve gece çalışmalarının bulunmadığı, bu sebeple fazla çalışma alacağının hesaplanarak "gece zammı" adı altında yapılan ödemeler de mahsup edildikten sonra bakiye fazla çalışma alacaklarının hüküm altına alınmasına karar verildiği hâlde 6. Hukuk Dairesinin 2021/1474 Esas, 2023/744 Karar sayılı kararında; dosyaya sunulan bordrolarda sadece 2019 yılı Mayıs ayında fazla çalışma ücreti tahakkuku bulunmakta olup bu ay için puantaj cetvelinde belirtilen saatin %100 zamlı olarak hesaplandığının tespit edildiği, bordrolarda hemen hemen her ay gece zammı tahakkuku bulunmakta olup bu miktarların sunulan aylık puantaj çizelgelerinde davacının yaptığı gece çalışmaları için + 1 yevmiye şeklinde hesaplandığı, davacının iddia ettiği gibi puantaj ve bordrolarda gösterilen bu gece zammına ilişkin saatlerin fazla çalışma ücreti olduğu yönünde dosyada herhangi bir bilgi ve belge bulunmadığı, fazla çalışma yapıldığının, gece çalışan sürelerin hafta içi gündüz yapılan 40 saatlik çalışmanın haricinde olduğunun davacı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle fazla çalışma ücreti talebinin reddine karar verilmiştir.

6. Somut uyuşmazlıkta; davacı işçilerin gece çalışması yaptıklarına dair bir iddia bulunmadığı gibi gece çalışması yapıldığına dair ispat da bulunmamaktadır. Kararların içeriğinden; davalı işyerinde yapılan fazla çalışmaların, bordrolarda "gece zammı" adında tahakkuk ettirilerek toplu iş sözleşmesinin gece çalışmasına ilişkin hükümlerine göre ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Bir kısım karar gerekçesinde de işyerinde 2014-2019 yılları arasında bu şekilde uygulama yapıldığı, teftiş raporunda da bu durumun ortaya konulduğu; ancak 2019 yılından itibaren yapılan fazla çalışmaların bordrolarda tahakkuk ettirildiği yönünde tespitlerde bulunulmuştur.

7. Her ne kadar hâkimin dosya içerisindeki delilleri serbestçe değerlendirmesi mümkün ise de somut uyuşmazlık bakımından, işçilerin iddiaları ile iddianın ispatı amacıyla sundukları deliller aynı olduğu gibi işveren uygulamasının da tüm davacılar yönünden aynı olduğu; bu durumda aynı delillerin değerlendirilmesi ile farklı sonuçlara ulaşıldığı anlaşılmaktadır.

8. Davacıların; gündüz yaptıkları fazla çalışmalarının karşılığının "gece zammı" adı altında ödendiğini, oysa gece çalışma yapmadıklarını, bu şekilde fazla çalışmalarının karşılığının eksik ödediğini iddia etmiş olmaları karşısında "gece zammı" adı altında yapılan ödemenin gerçekte gece zammı olmadığı açıktır. Bu durumda hesaplanacak fazla çalışma alacağından, "gece zammı" adı altında yapılan ödemenin mahsubu ile bakiye alacağın hüküm altına alınması gerekir.

9. Bu açıklamalara göre başvurusu konusu Bölge Adliye Mahkemesi kararları arasındaki uyuşmazlığın, fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması yönündeki Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5, 7, 8, 9 ve 29. Hukuk Daireleri kararları ile 6. Hukuk Dairesinin 03.06.2022 tarihli ve 2020/1630 Esas, 2022/2195 Karar sayılı kararı doğrultusunda giderilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

V. KARAR

1. Uyuşmazlığın, fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması yönündeki Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5, 7, 8, 9 ve 29. Hukuk Daireleri kararları ile 6. Hukuk Dairesinin 03.06.2022 tarihli ve 2020/1630 Esas, 2022/2195 Karar sayılı kararı doğrultusunda giderilmesine,

2. Dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine,

3. Karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemelerinin hukuk dairelerine bildirilmesi için Hâkimler ve Savcılar Kurulu Genel Sekreterliğine gönderilmesine, 04.12.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11453, Karar No: 2018/3520, Tarih: 14.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/11453 E.  ,  2018/3520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada.... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/05/2016 tarih ve 2013/1181-2016/320 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağı olduğunu, şirketin uzun süredir faaliyette bulunduğunu, adına kayıtlı parselde üzerinde rehabilitasyon merkezi faaliyeti yürüttüğünü, diğer iki ortağın şirketin kendilerine kalması için çalışmaya başladıklarını, şirketi temsile ortaklar müşterek imza ile yetkili iken 18/09/2013 tarihinde diğer iki ortak birlikte hareket ederek müvekkilinin temsil yetkisini kaldırdıklarını, bu tarihten sonra yazılı ihtarlara rağmen müvekkiline muhasebe bilgilerinin verilmediğini, müvekkiline kar ödenmediğini, şikretin zarar ettirilmeye başlandığını, şikrete ait borçların kasıtlı olarak ödenmediğini, şirket faaliyete devam ederken muvazaalı bir şirket kurulup haksız rekabete yöneldiklerini, şikrete ait gayrimenkulün usulsüz olarak kiralandığını, şirket bünyesinde bulunan öğrencileri muvazaalı olarak başka şirkete devrettiklerini, şirketi fiilen kendi menfaatlerine göre tasfiyeye başladıklarını, şikretin faaliyete devam edemeyecek konuma geldiğini, davalı Keziban ile şirket arasında sözleşmesi bulunmamasına rağmen yaptığı taşımalar karşılığı kendisine ödemeler yapıldığını, şirketin devamı ve amacının gerçekleştirilmesinin mümkün olmadığını ileri sürerek, davalı şirketin infisah ve tasfiyesini, şikrete kayyım tayin edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin 02.01.2014 tarihinde yapılan olağanüstü genel kurulunun tescil ve ilan edildiği, şirketin tasfiye halinde olduğu, fesih ve tesfiyeye ilişkin davanın konusuz kaldığı, tasfiye memuru olarak ...’ın şirket unvanı ve kaşesi altında münferiden temsil ve ilzama yetkili kılındığı, davacı tarafından mevcut tasfiye memurununun şirket ortağı olduğu gerekçesiyle ...'ın tasfiye memurluğundan azlini ve şirkete kayyım atanmasını talep etmiş ise de davacının ileri sürdüğü hususun şirket genel kurulu tarafından atanan tasfiye memurunun değiştirilmesi ve şirkete kayyım atanması için geçerli bir sebep olmadığı, dava tarihinden sonra davalı şirket genel kurulunca tasfiye

memuru atandığı, iş mahkemesinde davalı şirket hakkında işçilik alacaklarına ilişkin derdest davaların olduğu, davalı şirket adına kayıtlı tek taşınmazda ihtiyati tedbir bulunduğu dikkate alındığında, tasfiye sürecinde tasfiye memurunun görevini kötüye kullandığına dair bir delil de elde edilemediği, gerekçesiyle, davalı ... hakkındaki davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalı şirket hakkında açılan fesih ve tasfiyeye ilişkin dava konusuz kaldığından davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalı şirkete kayyım tayin edilmesi ve tasfiye memurunun değiştirilmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı şirketin haklı sebeple feshi ve tasfiyesi ile şirkete kayyım atanması istemine ilişkindir.

Davacı taraf, dava dilekçesinde davalı yöneticilerin şirket işlerinde bir takım suistimalleri olduğunu ve kötü yönetimde bulunduklarını iddia etmiş ve usulsüzlüklerin giderilmesi ile şirket işlerinin düzenli olarak yürütülmesi için şirkete kayyım tayinini talep etmiştir.

6102 sayılı TTK'nın görevden alma, yönetim ve temsil yetkisinin geri alınması ve sınırlandırılması başlıklı 630/2.maddesi“ Her ortak, haklı sebeplerin varlığında, yöneticilerin yönetim hakkının ve temsil yetkilerinin kaldırılmasını veya sınırlandırılmasını mahkemeden isteyebilir.“ hükmünü haiz ise de aynı maddenin üçüncü bendi de, yöneticinin, özen ve bağlılık yükümü ile diğer kanunlardan ve şirket sözleşmesinden doğan yükümlülüklerini ağır bir şekilde ihlal etmesi veya şirketin iyi yönetimi için gerekli yeteneği kaybetmesini haklı sebep olarak kabul etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece alınan bilirkişi raporunda, davalıların kanuna ve esas sözleşmeye aykırı herhangi bir işleminin olmadığı mütalaa edilmiştir. Bu durumda, mahkemece, davacı iddialarının bu kapsamda değerlendirilerek, yönetim boşluğu bulunmadığı gerekçesiyle sübut bulmayan talep yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken; dava açıldıktan sonra yapılan genel kurulda tasfiye kararı alındığı, şirketin tasfiye halinde olduğu ve davalı ...’ın tasfiye memuru olarak atandığı, genel kurul tarafından davalı ortağın tasfiye memuru seçilmesinin şirkete kayyım atanması için geçerli bir sebep olmadığı, tasfiye sürecinde davalı ...’ın görevini kötüye kullandığına dair bir delil de bulunmadığından bahisle kayyım tayin edilmesi talebi yönünden davanın reddi doğru olmamakla birlikte yukarda açıklanan gerekçeyle sonucu itibariyle doğru olan kararın onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle sonucu itibariyle doğru olan kararın değişik gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.