muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/32190, Karar No: 2015/17807, Tarih: 14.05.2015

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Davalılar arasındaki özel güvenlik hizmet alım sözleşmesinin süresinin bitmesi üzerine, işverenlerce davacının iş akdinin yeni ihaleyi alan ....’ne devredilmek istendiği, davacının buna muvafakat etmediği anlaşılmıştır. İşyeri devri davacıya iş akdini haklı nedenle fesih imkanı vermemektedir. Dosya içeriğindeki belgeler ve davacı imzalı dilekçe içeriklerinden davacının iş akdini istifa ile sona erdirdiği anlaşıldığından kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

3- Fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hesabında bordroda ödendiği anlaşılan ayların dışlanması gerekirken hesaplanan alacaklardan ödenenlerin mahsubu isabetsizdir.

4-Hükmedilen miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

3- Fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hesabında bordroda ödendiği anlaşılan ayların dışlanması gerekirken hesaplanan alacaklardan ödenenlerin mahsubu isabetsizdir.

4-Hükmedilen miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14551, Karar No: 2017/1375, Tarih: 07.04.2017

**10. Ceza Dairesi         2014/14551 E.  ,  2017/1375 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

03/12/2012 tarihli tutanakta belirtilen ve dosyada bulunmayan suç konusu esrarın ele geçirilmesiyle ilgili 2012/886 sayılı olduğu belirtilen arama kararının aslı veya onaylı örneğinin getirtilerek duruşmada okunup tartışılmasının sağlanması,

Kabule göre; 03/12/2012 tarihli tutanak içeriğine, sanığın savunmasına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın suç tarihinde ...Otogarında... firmasına ait otobüsten indiğinde durumundan şüphelenilmesi üzerine otobüste yapılan aramada 51 numaralı koltuk altında sırt çantası ve poşet içinde suç konusu maddeler ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında, sırt çantası ve poşette ele geçirilen suç konusu esrarın sanığa aidiyetinin ne şekilde tespit edildiği konusunda tutanak düzenleyicisi tanıklar ile otobüs muavini ve şoförünün dinlenip, 51 numaralı koltuğa ait otobüs bileti de temin edilerek, sonucuna göre 5237 sayılı TCK’nın 192. maddesinin 3. fıkrasında öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması,

Gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 07/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11490, Karar No: 2025/1278, Tarih: 03.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/11490 E.  ,  2025/1278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/826 Esas, 2022/840 Karar

Taraflar arasındaki davada Urla Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının yerleşim yeri adresinin ..... Mah. ..... Sok. No:29/1 ...... /Muğla olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verildiği; Bodrum 2. Sulh Hukuk Mahkemesince ise 08.11.2022 tarihli kararıyla kısıtlı ... , 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ...'in vasi olarak atanmasına karar verilmiş, mahkemece 25.09.2024 tarihli ek kararıyla kısıtlı adayının...... Mah. 619 Sok. No: 3/A .......... / İzmir adresinde bulunan Darüşşafaka Cemiyeti Özel Urla Yaşam Huzurevi Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde bulunduğu, kısıtlının daimi olarak huzur evine yerleştiği ve daimi ikametinin burası olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilerek ortaya çıkan olumsuz yetki uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Yargıtaya gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 22 nci maddesinin ikinci fıkrası şöyledir:

“İki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme, ilgisine göre bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca belirlenir.”

Somut olayda, Bodrum 2. Sulh Hukuk Mahkemesince kararında yetkili olduğu belirtilen Urla Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine dosyanın gönderilmesi gerekirken dosyanın yargı yeri belirlenmesi için Dairemize gönderildiği anlaşılmaktadır. İki mahkeme arasında olumsuz yetki uyuşmazlığı bulunması koşulunun henüz gerçekleşmemiş olup yargı yeri belirlenmesi koşulları oluşmadığından dosyanın mahalline iadesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bu aşamada yargı yeri belirleme koşulları bulunmayan dosyanın ilgili mahkemeye gönderilmek üzere MAHALLİNE İADESİNE,

03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9512, Karar No: 2023/3593, Tarih: 14.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/9512 E.  ,  2023/3593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/120 E., 2016/365 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2015 tarihli ve 2015/6332 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında, sanığın suç tarihinde tamir için...Oto adlı işyerine bırakılan mağdur ...'e ait aracın sol ön kapısını açarak oto içerisinden CD çalarlı Pioneer marka oto teybini çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e, 53, 63. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 44. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2015/120 Esas, 2016/365 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-e, 62, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 28.03.2021 tarihli ve 2016/327576 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; şikâyetçinin şikâyetinin bulunmadığı, zararının karşılandığını beyan ettiği, hırsızlık konusu malın değerinin düşük olduğu, eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı, sanığın işlediği suçu kolluğa kendisinin ikrar ettiği ve olay yerini gösterdiği, anılan hususlar ile sanık savunma ve beyanlarının karar verilirken Mahkemece değerlendirilmediği, 5271 sayılı Kanun'un 230. maddesine aykırı davranıldığı, 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin değerlendirilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın suç tarihinde saati kesin olarak tespit edilemeyen zaman dilimi içerisinde şikâyetçi ...'a ait olup...Oto isimli işyerinde tamir amacıyla bulunan aracın kilitli olmayan sol ön kapısını açarak oto içerisinden CD çalarlı Pioneer marka oto teybini çaldığı, Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın suç tarihinde saati kesin olarak tespit edilemeyen zaman dilimi içerisinde şikâyetçi ...'a ait olup...Oto isimli işyerinde tamir amacıyla bulunan aracın kilitli olmayan sol ön kapısını açarak oto içerisinden CD çalarlı Pioneer marka oto teybini çaldığı, Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanık soruşturma aşamasında müdafii bulunmaksızın kolluk görevlilerince alınan ifadesinde atılı suçu ikrar etmiş, Mahkeme huzurunda alınan ifadelerinde ise suçu inkâr etmiş ve oto teybini bit pazarından satın aldığını savunmuştur. Suça konu oto teybinin sanığın kullandığı araç içerisinde bulunduğuna dair kolluk görevlilerince düzenlenen 08.02.2015 tarihli tutanaklar ve şikâyetçilerin ifadeleri dosya içerisindedir.

IV. GEREKÇE

Dosya içerisindeki 08.02.2015 tarihli olay yeri inceleme raporunda, oto teybinin kablolarının kesilmiş olduğunun belirtilmesi nedeniyle, sanığın suç tarihinde şikâyetçiye ait kapıları kilitli olmayan araç içerisinden araca monteli olan oto teybinin kablolarını kesip sökerek çalması şeklindeki eylemi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e. maddesi uyarınca yapılan uygulamada herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden, Tebliğname'deki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; dosya içerisindeki 08.02.2015 tarihli tutanaklara göre, sanık yakalandığında, olay gecesi araçla geçtiği sokak ve caddeleri kolluk görevlilerine gösterdiği, ancak suça konu oto teybinin çalındığı araç veya aracın park edildiği yere ilişkin yer gösterme yapmadığı, kolluk görevlilerince yapılan araştırma üzerine şikâyetçinin aracından CD çalarlı Pioneer marka oto teybinin çalındığının belirlendiği, sanığın atılı hırsızlık suçunu işleyip, olay yerinden ayrıldıktan sonra yakalandığı ve böylece eylemin tamamlandığı, sanığın soruşturma aşamasında müdafii bulunmaksızın kolluk görevlilerince alınan ifadesinde atılı suçu ikrar etmekle birlikte Mahkemede alınan ifadelerinde bu ifadeyi kabul etmediği ve suçu inkar ettiği, sanığın aşamalardaki ifadeleri ve dosya kapsamındaki delillerin, Mahkemece kararda tartışılıp değerlendirildiği, olayda değer azlığı hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş, kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 44. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2015/120 Esas, 2016/365 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye aykırı olarak, ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.06.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanığın suç tarihinde tamir amacıyla bırakılan 77 AE 096 plakalı mazda marka aracın kilitli olmayan sol ön kapısını açarak oto içerisinden CD çalarlı Pioner marka teybini hırsızladığı sabit olduğu olayda, sanığın eyleminin TCK 141/1. maddesindeki suçu mu yoksa TCK 142/1-e maddesindeki suçu mu oluşturduğu noktasında toplanmaktadır.

TCK'nın 141. maddesinde yer alan "Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alan kimseye ... hapis cezası verilir." şeklindeki düzenleme ile hırsızlık suçunun basit hâli hüküm altına alınmış, aynı Kanun'un 142. maddesinde ise suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâlleri sayılmıştır. Hırsızlık suçunun basit hâlinin oluşması için, başkasına ait taşınabilir eşyanın suçun nitelikli hâllerinde belirtilen şekiller dışında çalınması gerekmektedir.

Suç ve karar tarihi itibarıyla uyuşmazlık konusuyla ilgili TCK'nın 142. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi; "Hırsızlık suçunun; âdet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında, işlenmesi hâlinde ... hapis cezasına hükmolunur...", şeklinde düzenlenmiştir.

TCK'nın 142. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki suçun oluşabilmesi için, hırsızlık fiilinin âdet veya tahsis ya da kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında işlenmesi gerekmekte olup bu bölüme ilişkin madde gerekçesinde de; "Fıkranın (e) bendinde, âdet veya tahsis ve kullanım gereği açığa bırakılmış olan eşya hakkında hırsızlık suçunun işlenmesi, bir nitelikli unsur olarak kabul edilmiştir. Tarlalarda bırakılan tarım araçları, inşaat yerine yığılan malzeme, bu kapsama giren eşyaya örnek olarak gösterilebilir. Bunların çalınmalarında kolaylık bulunması, bu nitelikli hâlin kabulünde etken olmuştur." şeklinde açıklamalara yer verilmiş, böylece maliklerince her türlü denetim, gözetim ve önlemden yoksun olan, sahiplerince sürekli biçimde korunmalarındaki zorluk nedeniyle açık alanda bulunan eşyanın başkaları tarafından alınabilmesinin kolaylığını dikkate alan bir düzenleme yapılmıştır.

Suçun konusunu oluşturan "açıkta bırakılmış eşya" ifadesinden özel alanlar dışında kalan caddeler, sokaklar, parklar, bahçeler, tarlalar, sahil kenarları ve bunun gibi yerlerde bırakılmış eşya akla gelmelidir. Bununla birlikte maddedeki nitelikli hâlin oluşması için, eşyanın açıkta bırakılması yeterli olmayıp hangi nedenle açıkta bırakıldığının araştırılması ve âdet veya tahsis ya da kullanımları gereği açıkta bırakılma şartlarının da aranması gerekecektir.

Öğretideki görüşlere göre âdet; "toplumda süreklilik kazanan, alışkanlık oluşturan ve genellik karakterini taşıyan, kamu düzenine, kanunlara ve ahlaka aykırı olmayan, uygunlukları nedeniyle kanunlarca korunabilir nitelikteki yaygın davranış biçimi" olarak tanımlanmış olup zamana, yere ve bölgeye göre değişebileceği, ancak kişisel alışkanlıkları kapsamadığı kabul edilmektedir.

"Tahsis" kelimesi, eşyanın bir iş için özgülenmesi, ayrılması, belirlenmesi ve hasredilmesi anlamına gelmektedir ki, parka gelenlerin oturmasına tahsis edilmiş durumda olan banklar bu kapsamda değerlendirilmelidir.

"Kullanım gereği" ibaresi ile, eşyanın kullanılması için açıkta bırakılmasının zorunlu olduğu durumlar kastedilmekte olup söz konusu eşyanın amacına uygun kullanılabilmesi ve kendisinden beklenen fonksiyonu yerine getirebilmesi için açıkta durmasının gerekli olduğu durumlarda bu nitelikli hâl uygulanacaktır. Örneğin, apartmanın önünde bulunan kapı zilleri kullanımları gereği açıkta bırakılan eşya niteliğinde kabul edilebilir. Yine arı kovanları kullanımları gereği açıkta bırakılmaktadır. Kurutulmak amacıyla tarlaya serilen üzümler de bu bent kapsamı içerisinde değerlendirilmelidir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2012/1541 Esas, 2013/522 Karar sayılı ilamında belirtiği üzere “Her ne kadar kapıları kilitli olmayan veya camları kapatılmamış olan aracın kendisinin (e) bendi anlamında açıkta bırakılan eşya olarak kabulü mümkün olsa bile, ancak bu şekildeki bir aracın içerisinde bulunan eşyanın anılan bent anlamında açıkta bırakılan eşya olarak kabulü mümkün değildir. Nitekim, 142. maddenin birinci fıkrasının "Hırsızlık suçunun; Herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında, işlenmesi halinde ... hapis cezasına hükmolunur" şeklinde düzenlenmiş olan (b) bendine ilişkin gerekçede, "...Ancak bina tanımına girmeyen bir yerde, örneğin otomobilde bulunan eşya hakkında muhafaza altına alınma koşulu aranmış; böylece kapıları kilitli olmayan veya camları kapatılmamış bir otomobildeki eşyanın çalınması hâlinde nitelikli hırsızlık kabul edilmemiştir" denilmek suretiyle, kapıları kilitli olmayan veya camları kapatılmamış olan araç içerisindeki eşyanın çalınması eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın hırsızlık suçunun basit halinin düzenlendiği 141/1. maddesine uyduğu belirtilmiştir. Müştekinin, aracının kapılarından birisini kilitlememek suretiyle eşyanın korunması noktasında üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirmediği, bu nedenle araç içerisinde bulunan cep telefonu ile oto teybinin 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi anlamında açıkta bırakılan eşya olarak kabulünün mümkün olmadığı somut olayda, sanığın eyleminin, aynı Kanun'un 141. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenmiş olan hırsızlık suçunun basit halini oluşturduğu belirtilmiştir.

Uyuşmazlık konusu olan, tamir amacıyla bırakılan aracın kilitli olmayan sol ön kapısını açarak oto içerisinden CD çalarlı Pioner marka teybini çalındığı olayda, mağdurun aracın kapılarını kilitlememesi nedeniyle üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirmediği durumda araç içindeki eşyanın adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya olamayacağı kaanatindeyiz. Zira Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2012/1313 Esas, 2013/521 Karar sayılı ilamında belirtiği üzere “Plaka, yan ayna, silecek, lastik, jant, anten vb. gibi aracın dış kısmında bulunan eşyaların kullanımı gereği açıkta bırakılan eşya olarak kabulü gerekmektedir. Zira, belirtilen bu eşyaların kullanımları gereği sürekli olarak aracın üzerinde bulunması zorunlu olup, araç sahibinin bu eşyaları yanında götürmesi söz konusu olamayacağı gibi, bu eşyaları beraberinde götürmesini beklemek hayatın olağan akışına da aykırıdır. Diğer taraftan, aracın kapı ve camlarının kilitlenmesinin bu eşyaların bulundukları yer itibarıyla korunmalarına herhangi bir katkısı da olmamaktadır.

Dolayısıyla sayılan bu eşyaların kullanım şekilleri itibarıyla açıkta bırakılan eşya olarak kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. Bu itibarla, plaka, yan ayna, silecek, lastik, jant, anten vb. gibi aracın dış kısmında bulunan eşyaların çalınması eylemleri, 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e maddesine uyan nitelikli hırsızlık suçunu oluşturmaktadır.”.

Olayımızda ise aracın kapı ve camlarının kilitlenmesinin çalınan oto teybinin bulunduğu yer itibarıyla korunmalarına katkısının olacağı, mağdurun ise üzerine düşen kilitleme yükümlülüğünü yerine getirmediği sabittir.

Yukarıda açıklanan nedenler ve özellikle Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2012/1541 Esas, 2013/522 Karar sayılı ilamında açıkca belirttiği üzere sanığın kapısı kilitli olmayan araçtan oto teybini çalması eyleminin TCK'nın 141/1. maddesindeki suçu oluşturduğu kanaatinde olduğumuzdan yerel mahkeme hükmünün bozulması gerektiği düşüncesindeyiz.14.06.2023