muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18980, Karar No: 2015/24806, Tarih: 10.09.2015

Davalı ... Temizlik şirketi vekili, davalı ... tarafından açılan ihale sonunda ... Garajında temizlik işini aldığını, ihalenin son bulduğunu, daha sonra davalı ...'nin temizlik işi için yeniden ihale yaptığını, ihaleyi yeni bir şirketin aldığını, davacı ve diğer çalışanların iş ilişkilerinin davalı işverenlikle kesildiğini ve işçilerin tüm hak ve alacaklarıyla birlikte ihaleyi yeni alan şirkete devredildiğini, davacının ihaleyi alan şirkette aynı işi kesintisiz olarak devam ettirdiğini, iş yeri devrinden dolayı devreden şirket ile devralan şirketin sorumluluğunun bulunduğunu, devreden şirket olarak devir tarihinden itibaren iki yıllık süreyle sorumluğunun olduğunu, en son sözleşmenin yenilenmesinden önce davacı ve diğer işçilerin tüm hak ve alacaklarının kendilerine ödendiğinin noter vasıtasıyla tespit edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, iş yerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanunun üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, iş yeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya iş yerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, iş yerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Dolayısıyla, davacının iş sözleşmesi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7093, Karar No: 2012/13528, Tarih: 20.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/7093 E.  ,  2012/13528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davanın konusu ve tarafları aynı olup, ilk davada hükmedilen vekalet ücreti dikkate alındığında, hakkaniyet gereği davacı lehine yeniden vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin bölümün çıkartılmasına, yerine (Davanın konusu ve tarafları aynı olup ilk davada hükmedilen vekalet ücreti de dikkate alınarak hakkaniyet gereği davacı lehine yeniden vekalet ücreti takdirine yer olmadığına) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğindeiadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/135, Karar No: 2016/1986, Tarih: 16.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/135 E.  ,  2016/1986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; ... sınırlarında kalan ... Köyü ... Mevkiinde, 28.08.2012 tarihinde orman yangını çıktığını, idare tarafından olay mahallinde yapılan araştırma neticesinde, yangının davalı kuruma ait enerji nakil hattındaki tellerin yakından geçen ağaç dallarına değerek kıvılcım çıkarması sonucu meydana geldiğinin tespit edildiğini ve davalı kurumun idare zararından sorumlu olduğunu belirterek, 92.703,70 TL tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davaya konu yangının, müvekkili kuruma ait enerji nakil hattının yaklaşık 10-15 metre ilerisinde çıktığı ve bu olayda müvekkiline atfedilecek bir kusur bulunmadığını, ayrıca müvekkili kurumun yangın bölgesinde yer alan şebekede kontrol bakım ve ağaç kesim işlemlerinin yapıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, "...meydana gelen yangının elektrik nakil hattından kaynaklanmadığı, zira yangının başladığı yerin patika yolun bulunduğu yer olup D.İş raporundaki orman bilirkişinin belirttiği üzere buradaki ateşin etkisinin ve kül artıklarının daha yoğun olduğu, her iki orman bilirkişi raporunda belirtildiği üzere yangının örtü yangını şeklinde başlayıp daha sonra yukarılara doğru çıktığı, elektrik nakil hattı ile yangının başladığı yer arasında yaklaşık 25 metrelik bir mesafe olup aradaki alanın hiç yanmadığı, enerji nakil hattına temas ettiği ve yangının bu sebeple başladığı belirtilen ağacın uç tarafında bir kararmanın ve yanmanın olmadığının tanklarca beyan edildiği, elektrik tellerinin çarpışması ile ortaya çıkan kıvılcımın yangına sebebiyet verebileceği iddiası hakkında ise elektrik bilirkişinin verdiği raporda da açıklandığı üzere ‘şerare’ olarak adlandırılan bu kıvılcımın rüzgarın etkisiyle atlayarak yirmi-yirmibeş metre mesafeye ulaşıp yangını başlatmasının mümkün bulunmadığı, rüzgarın da etkisiyle bu kıvılcımın söneceğinin belirtildiği, yangının başladığı noktadaki patika yolun D. İş dosyasında da belirtildiği üzere keçi gübrelerinin ve ayak izlerinin bulunduğu, faal olarak kullanılan bir yol olup yangının buradan çıkmış olduğu" gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, TBK 69. maddesine dayanan bina ve yapı eseri malikinin sorumluluğuna dayalı tazminat isteminden ibarettir. Enerji nakil hatları da maddede belirtilen yapı eseri kapsamında olduğundan enerji nakil hattının sahibi bu tesisin korunmasından, bu bağlamda bakım eksikliğinden doğan zarardan kusursuz olarak sorumludur.

Ancak TBK. m.69'de öngörülen sorumluluğun söz konusu olması için, yapı eserinin yapım bozukluğu veya bakım eksikliğinden kaynaklanan bir zararın doğması gerekir. Eş söyleyiş ile meydana gelen zarar ile yapı eserinin bozukluğu ve ya bakım eksikliği şekildeki eylem arasında illiyet bağı olması gerekir. Yapı eseri sahibi ancak, davacının kusuru, üçüncü kişinin kusuru ve mücbir sebebin varlığı ile bu illiyet bağının kesildiğini ispatlaması halinde sorumluluktan kurtulabilecektir.

HMK'nın 266 ve devamı maddeleri uyarınca, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde hakim, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Bilirkişi raporu kural olarak hâkimi bağlamaz. Hâkim, raporu serbestçe takdir eder. HMK’nın 281.maddesinde; tarafların, bilirkişi raporunda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilecekleri; mahkemece, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden ek rapor alabileceği; ayrıca gerçeğin ortaya çıkması için mahkemenin, gerekli görürse yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabileceği açıklanmıştır.

Bu bağlamda hâkim, bilirkişi raporunu yeterli görmezse, bilirkişiden ek rapor isteyebileceği gibi gerçeğin ortaya çıkması için önceki bilirkişi veya yeniden seçeceği bilirkişi vasıtasıyla yeniden inceleme de yaptırabilir. Bilirkişi raporları arasında çelişki varsa, çelişki giderilmeden karar verilemez.

Somut olayda uyuşmazlığın çözümünün, özel ve teknik bilgiyi gerektirdiği ve bilirkişinin görüşünün alınmasının gerekli olduğu açıktır.

Bu bağlamda hâkim, bilirkişi raporunu yeterli görmezse, bilirkişiden ek rapor isteyebileceği gibi gerçeğin ortaya çıkması için önceki bilirkişi veya yeniden seçeceği bilirkişi vasıtasıyla yeniden inceleme de yaptırabilir. Bilirkişi raporları arasında çelişki varsa, çelişki giderilmeden karar verilemez.

Somut olayda uyuşmazlığın çözümünün, özel ve teknik bilgiyi gerektirdiği ve bilirkişinin görüşünün alınmasının gerekli olduğu açıktır.

Yargılama sırasında elektrik- itfaiye -orman bilirkişileri tarafından ayrı ayrı düzenlenen bilirkişi raporlarında ortak görüş olarak; yangının başladığı belirtilen alan ile enerji nakil hattı arasındaki mesafenin yaklaşık 25 m. olduğu ve iki alan arasında hiç yanmamış alanlar bulunduğu, ağaç ve iletken çarpışması sonucu çıkan kıvılcımların 25 m. mesafeyi katedemeyeceği ve rüzgarın etkisi ile söneceği, ayrıca elektrik hattına temas ederek yangına sebep olduğu iddia edilen ağaç tepesinde yanık izine rastlanmadığı, yangının örtü yangını olarak başladığı, enerji nakil hatlarının geçtiği alan boyunca orman yangınını engelleyecek temizlik çalışmalarının yapılmadığı, yangının meydana geldiği alanda halen aktif olarak kullanılan patika bir yol bulunduğu ve yangının enerji nakil hattından değil, bu yoldan kaynaklanan başka bir sebep ile çıkmış olabileceği, meydana gelen olay nedeni ile kurum zararının 90.387,70 TL olduğu belirtilmiştir.

Davalı vekili tarafından bilirkişi raporuna karşı sunulan itiraz dilekçesinde; elektrik tellerine temas eden ağaç tepelerinin yanmış olduğunun gerek dosyaya sunulan fotoğraflar gerekse tanık beyanları ile sabit olduğu, olayın hemen ardından tespit dosyasında yapılan keşifte, elektrik hattının altında kırık fincanlar (izolatör) bulunduğunun mahkemece gözlemlendiğini, ayrıca bu hususun hem jandarma hem kurum tutanaklarında açıkça ifade edildiğini, davalı kurumun yangından hemen sonra hatta bulunan izolatörleri değiştirerek sarkmış durumda bulunan hatları yükselttiğini, oysa bilirkişi raporlarında bu hususa hiç değinilmediğini, hiçbir kanıt ve bilimsel veriye dayanmaksızın yangının patika yoldan çıktığına dair tespitin kabul edilemez olduğu belirtmiş, buna karşın mahkemece, davalı vekilinin bu itirazları dikkate alınarak aynı bilirkişilerden ek rapor ya da yeni bir bilirkişi kurulundan yeni bir rapor almaksızın, itiraza konu bilirkişi raporuna dayalı hüküm tesis edilmiştir.

Dosyada mevcut .... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/220-D.İş sayılı tespit dosyasında alınan bilirkişi raporlarında da yukarıda açıklanan bilirkişi raporlarında belirlenen benzer görüşlere yer verilmiş olmasına karşın davalı vekilince tespit dosyası raporlarına da itiraz edildiği anlaşılmaktadır.

Dosyada mevcut .... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/220-D.İş sayılı tespit dosyasında alınan bilirkişi raporlarında da yukarıda açıklanan bilirkişi raporlarında belirlenen benzer görüşlere yer verilmiş olmasına karşın davalı vekilince tespit dosyası raporlarına da itiraz edildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca mahkemece, dosyanın üniversite kürsülerinden seçilecek üç kişilik uzman bilirkişi kuruluna tevdi edilerek, dava konusu uyuşmazlık hakkında taraf vekillerinin iddia ve savunmaları ile bilirkişi raporlarına karşı itirazları ve dava konusu olayla ilgili soruşturma dosyası ayrıntılı olarak incelenmek sureti ile, dava konusu yangının çıkış sebebi ile davalı idarenin bu yangının meydana gelmesinden ve ortaya çıkan zarardan sorumluluğunun bulunup bulunmadığı konusunun net olarak tespit edilmesinden sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2781, Karar No: 2014/2793, Tarih: 10.03.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/2781 E.  ,  2014/2793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/09/2013

NUMARASI : 2013/473-2013/945

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı kira alacağının tahsili için tahliye talepli olarak başlattığı icra takibinin kesinleşmesi üzerine icra mahkemesine baş vurarak kiralananın tahliyesini istemiştir.Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davalının 17.09.2012 tarihinden itibaren aylık 400 TL bedelle kiracı olduğunu,ödenmeyen 2013 Mart, Ağustos aylar arası kira bedelinin tahsili için icra takibi yaptığını, davalının yasal süresinde itiraz etmediği gibi ödemede de bulunmadığından kiralananın İİK 269/a maddesi gereğince tahliyesini istemiştir.Davalı ise, savunmasında talip konusu edilen Mart ayı kirası bakiyesi 100 TL yi 02.05.2013, Nisan ay kirasını 02.05.2013 tarihinde 400 TL, Mayıs ay kirasını da 31.05.2013 tarihinde 400 TL olarak ödediğini, takip talebi ise, 29.04.2013 tarihli olduğunu takip tarihine kadar kiraların ödendiğini ve kira borcunun bulunmadığını, kiraları piyasanın durgun olması nedeniyle geçikmeli olarak ödediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Kiracı aleyhine düzenleme yasağı başlıklı 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 346.maddesinde; kiracıya kira bedeli ve yan giderler dışında başka bir ödeme yükümlülüğü getirilemeyeceği, özellikle kira bedelinin zamanında ödenmemesi halinde ceza koşulu ödeneceğine veya sonraki kira bedellerinin muaccel olacağına ilişkin anlaşmaların geçersiz olduğu, 6101 Sayılı Türk Borçlar Kanun'unun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçmişe etkili olma başlıklı 2.maddesinde; Türk Borçlar Kanun'unun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kurallarının gerçekleştikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanacağı, aynı Kanun'un görülmekte olan davalara ilişkin uygulama başlıklı 7.maddesinde de; Türk Borçlar Kanun'unun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76'ncı, faize ilişkin 88'nci, temerrüt faizine ilişkin 120'nci ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138'nci maddesinin görülmekte olan davalara da uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. Kiracıyı koruma amacıyla getirilen TBK.nın 346.maddesindeki bu yasal düzenlemenin kamu düzenine ilişkin olduğu kuşkusuzdur. Bununla birlikte 6217 Sayılı Yasa'nın geçici 2.maddesinde değişiklik yapan 6353 Sayılı Yasa'nın 53.maddesine göre; kiracının Türk Ticaret Kanun'unda tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri olduğu işyeri kiralarında 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 323, 325, 331, 340, 343, 344, 346 ve 354'ncü maddelerinin 01.07.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanamayacağı, bu halde kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestisi gereği kira sözleşmesi hükümlerinin tatbik olunacağı da öngörülmektedir.

Taraflar arasında düzenlenen 17.09.2012 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi de kiralanan iş yeri olarak belirtilmiştir. Sözleşmenin 4.md” kiracı kira bedelini en geç ait olduğu ayın 20 gününde ve her ay peşin olarak ödemeyi taahhüt eder” 18 maddesinde “aynı dönem içerisinde kira bedelinin iki ay arka arkaya ödenmemesi halinde ödenmeyen aydan itibaren kontrat süresi sonuna kadar olan kira bedelleri muacceliyet kesbeder koşuluna yer verildiği görülmektedir. Takibe konu Mart ayı kirası ayın 20 kadar ödenmesi gerekirken bakiye kira 02.05.2013 tarihinde, Nisan ay kirasıda ayın 20'sine kadar ödenmesi gerekirken, 05.02.2013 tarihinde ödendiği ve sözleşmenin 18.maddesine göre iki ay kira bedeli arka arkaya süresinde ödenmediğinden takip tarihi itibariyle muaccel olan aylar kirası için takip yapılmasında bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Ne var ki, dosya kapsamından kiracının TTK.nu kapsamında tacir olup olmadığı anlaşılamamaktadır. Bu durumda mahkemece kiracının tacir olup olmadığı araştırılarak, tacir olması durumunda hakkında TBK.nın 346.maddesinin 01.07.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süre ile uygulanamayacağı gözetilmeli, tacir olmadığının anlaşılması halinde ise; yeni yasal düzenleme karşısında bu koşulun davalı kiracı yönünden geçersiz hale geldiği kabul edilerek değerlendirmenin takip tarihi itibariyle ödenmemiş ve muaccel hale gelen kira alacağının yasal süre içerisinde ödenip ödenmediği üzerinde durularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5256, Karar No: 2024/1985, Tarih: 21.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5256 E.  ,  2024/1985 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/316 E., 2023/504 K.

DAVA TARİHİ : 22.03.2021

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Of Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2021/90 E., 2022/405 K.

Taraflar arasındaki Karşılıklı Boşanma ve fer'îleri davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın ve fer'îlerinin kabulüne karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA