muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16075, Karar No: 2016/12881, Tarih: 11.05.2016

Görüldüğü üzere; Borçlar Kanunu’ndaki ayıp kavramı ile yukarıda açıklanan 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesinde yer alan ayıp kavramları birbiri ile örtüşmektedir.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu’na göre; bir maldaki ayıp; satıcının zikir ve vaat ettiği vasıflarda veya niteliği gereği malda bulunması gereken lüzumlu vasıflarda eksiklik olmak üzere iki türde ortaya çıkabilecektir.

Ayıp kavramı ile eksik iş birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa ya da sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği ya da olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmamasıdır. Öteki deyişle, hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, Kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Ayıp; maddi, hukuki ya da ekonomik eksiklik şeklinde ortaya çıkabilir.

Maddi ayıp; bir malda madden hata bulunmasıdır (Ör: Malın yırtık, lekeli olması gibi).

Hukuki ayıp; malın kullanımının hukuken sınırlandırılmasıdır (Ör: Malın üzerinde takyitler bulunması gibi).

Ekonomik ayıp ise; malın iktisadi vasıflarında eksiklik olmasıdır.

4077 sayılı Kanunun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 198. maddesi uygulanacaktır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır.

4077 sayılı Kanunun 4. maddesinin 4.fıkrasında ise, konut satışlarında zamanaşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüştür. Eğer, ayıp ağır kusur veya hile ile gizlenmişse, zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağından, açılan davanın süresinde olduğunun kabulü ile sonuca varılacaktır.

Hukukumuzda ayıp ihbarı kural olarak herhangi bir şekle tabi tutulmamıştır.

Nitekim, aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulu’nun 27.04.2011 gün ve 2011/13-4 E.2011/230 K. sayılı ilamında da vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında:

Hukukumuzda ayıp ihbarı kural olarak herhangi bir şekle tabi tutulmamıştır.

Nitekim, aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulu’nun 27.04.2011 gün ve 2011/13-4 E.2011/230 K. sayılı ilamında da vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında:

Davacı inşa edilen “İdealistkent” adlı projeden bir daireyi 16.05.2008 tarihinde satın almış; satın aldığı bağımsız bölüm davacıya 09.01.2009 tarihli tutanakla fiilen teslim edilmiştir.

Davacı satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını 13.01.2012 tarihli noterden düzenlenen ihtarname ile davalılara bildirmiştir. Davacı bundan sonra 24.02.2012 tarihinde eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, davacının satın aldığı bağımsız bölümün bulunduğu site ortak alanlarında eksikler bulunduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tespit edilen; proje alanının ve mevcut yeşil alanın taahhüt edilenden küçük olması, projede var olacağı ilan ve taahhüt edilen kapalı yüzme havuzu, bir okul ve bir kreş, bina bodrum katınta deponun hiç yapılmamış olmasının, yeterli miktarda ağaç dikilmemesinin, gölet, biri özel olmak üzere iki okul, voleybol, basketbol ve futbol sahaları, tenis kortu, misafir otoparkı, dini tesis ve alışveriş merkezinin konut maliklerinin mülkiyet hakkının bulunmadığı parseller/yeşil alanlar üzerine yapılmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalılara ayıp ihbarında bulunmadığı, tartışma konusu değildir.

Her ne kadar, 4.madde de konut satışlarında zaman aşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüş ise de, otuz günlük ihbar süresinin burada da uygulanacağı kuşkusuzdur.

Öteki deyişle, konutu satın alan davacı, açık ayıp halinde, malı teslim aldığı tarihten itibaren otuz gün içerisinde satıcı veya malike ayıp ihbarında bulunur ise, bu durumda malı teslim aldığı tarihten itibaren beş yıl içerisinde 4077 sayılı Kanun’a dayanarak dava açabilecektir.

Hal böyle olunca, mahkemece eksik ifa yönündeki bu taleplerle ilgili olarak ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Hal böyle olunca, mahkemece eksik ifa yönündeki bu taleplerle ilgili olarak ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Mahkemece, bilirkişi raporunda tespit edilen ( bina ve daire iç duvarındaki rutubetlenme ve ısı izolasyonu, bina zeminleri, kapalı otopark ve makine dairesindeki alt yapıya bağlı su izolasyonu, dairelerdeki ses izolasyonu problemleri) gizli ayıplar yönünden ortaya çıkmasından sonra derhal ihbar yapılmadığından bahisle bu talebin reddine hükmedilmiştir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda gizli ayıp olarak nitelendirilen bu ayıpların ne zaman ortaya çıktığı ve bunun tüketici tarafından ne zaman farkedilebileceği yönünde yeterli araştırma ve açıklama yapılmadığı anlaşılmıştır. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK’ nun 198.maddesi hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “derhal ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin yada başka kat maliklerinin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. O halde öncelikle, 818 sayılı BK. 198. maddesi gereğince, gizli ayıplar yönünden (bu ayıpların kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve ihbar tarihi de göz önünde bulundurularak) ayıp ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda tarafların delil ve karşı delilleri sorulmalı, toplanan delillere ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Mahkemece, bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Bozma nedenlerine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle davalılar yararına 2. bent gereğince davacı yararına hükmün BOZULMASINA, 3. bent gereğince tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının taraflardan karşılıklı olarak birbirlerine verilmesine, peşin alınan 550,75 TL harcın istek halinde daval....'ye, peşin alınan 578,45 TL harcın istek halinde Hektaş Grup Ltd.'ye iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/232, Karar No: 2008/354, Tarih: 17.01.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/232 E.  ,  2008/354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Mahkemesi

TARİHİ : 09/11/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2007 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 3.360 YTL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

Temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 17/01/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/30059, Karar No: 2016/25310, Tarih: 10.11.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/30059 E.  ,  2016/25310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kısa çalışma primi, akdi ikramiye ile ilave tediye ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalıya ait ...Tersanesi denizaltı batarya fabrikası işyerinde çalıştığını, sendika üyesi olarak toplu iş sözleşmelerinden yararlandığını, müvekkilinin çalıştığı ortamın sağlığı açısından "tehlikeli ortam" olması nedeni ile 23. dönem toplu iş sözleşmesinin 60/ç. maddesinde düzenlenen kısa çalışma priminden yararlandığını, müvekkilinin çalıştığı işyerinde ve yaptığı görevde bir değişiklik olmamasına rağmen 24. dönem toplu iş sözleşmesinin imzalanmasından sonra, günde en fazla yedibuçuk saat ve daha az çalıştırılması gereken işler hakkındaki yönetmeliğin yanlış yorumlanması sonucunda işveren tarafından ilgili toplu iş sözleşmesinin 52/c. maddesinde öngörülen kısa çalışma priminden yararlandırılmadığını ileri sürerek kısa çalışma prim alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının işyerinde ambarcı ve tasnifçi meslek kolunda çalıştığını, 24. dönem toplu iş sözleşmesindeki düzenlemenin önceki toplu iş sözleşmesinde yer alan %10 zamlı ücret ile bir ilgisinin olmadığını, 24. dönem toplu iş sözleşmesinin 52. maddesindeki düzenlemede yer alan %14'lük kısa çalışma primden yararlanılabilmesi için fiilen yönetmelik kapsamında olan işlerde çalışılmasının gerektiğini, davacının yaptığı işin ise yönetmelikte yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerden olmadığını, davacı ile ilgili yapılan tüm işlemlerin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Toplu iş sözleşmesinin 52. maddesinin c bendinde kısa çalışma primi olarak; “Verilmesini gerektiren sebeplerin geçici olarak ortadan kalkması halinde kalktığı sürece kesilmek, devamlı olarak ortadan kalkması halinde tamamen kesilmek, müktesep bir hak sayılmamak ve başkaca bir ödemeyi etkilememek üzere "Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik" kapsamında istihdam edilen işçilerin fiili çalışma sürelerine %14 kısa çalışma primi ödenir.” şeklinde düzenleme getirilmiştir.

Somut olayda seri olarak açılan dava dosyalarında işçilerle ilgili bir kısım belgeler dosyaya getirtilmiş ise de uyuşmazlık dönemlerinin tümünde davacıların toplu iş sözleşmesinin 52. maddesi c bendindeki bu işlerde çalışma yürüttüklerine dair bilgi ve belgelerin dosyada bulunmadığı görülmüştür. Öncelikle davacının uyuşmazlık döneminde yaptığı işin somut olarak belirlenmesi ve davacının bu işinin toplu iş sözleşmesinin 52/c. bendindeki şartları sağlayıp sağlamadığının tespiti açısından konunun uzmanı olan teknik bilirkişi ile birlikte işyerinde keşif yapılarak davacının anılan kısa çalışma primi alacağına bu madde kapsamında hak kazanıp kazanmadığının belirlenmesi gerekir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 10.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2504, Karar No: 2014/5889, Tarih: 01.04.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/2504 E.  ,  2014/5889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2012

NUMARASI : 2010/467-2012/780

S.. Y.. ile S.. K.. ve müşterekleri aralarındaki alacak davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Eskişehir 3. Aile Mahkemesi'nden verilen 23.10.2012 gün ve 467/780 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım davalılar S.. K.. ve müşterekleri ile davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı S.. T.. vekili, evlilik birliği içinde kooperatif üyeliği sonunda edinilen ve ölen eşi M.. adına tapuya tescil edilen Dikili’de 2086 ada parselde kayıtlı numaralı dubleks meskenin kooperatif üyeliğinden oturulur hale getirilmesine davacının ziynetlerini satarak ve çalışması sonunda elde ettiği gelirle katkıda bulunduğunu açıklayarak katkı payının tesbiti ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 6.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 17.06.2008 tarihinde harcını yatırdığı ıslah dilekçesi ile talebini 25.000 TL'ye yükseltmiştir.

Birleşen dava dosyasında ise, evlilik içinde ev almak için iki tarafın gelirleri ile biriktirilen paranın muris eşi adına açılan banka fon hesaplarında bulunduğunu, gerek eski gerek yeni Medeni Kanuna göre davacının hat sahibi olduğunu açıklayarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere evlilik birliği içinde edinilmiş banka fon hesabındaki parada davacının katkı payının veya değer artış payının tesbiti ile yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, dava dilekçesinde dava değerini 10.000 TL olarak göstermiş, 05.04.2007 tarihinde harcını da yatırdığı ıslah dilekçesi ile talebini 50.000 TL'ye yükseltmiştir.

Davacının ölen eşi M.. Y..’in davacı dışında kalan mirasçılarından davalılar S.. B.., A.. B.., Y.. K.., S.. K.., S.. Ş.. ile bir kısım davalılar vekili benzer savunmalarında ziynetlerin satışından itibaren 10 yıllık zamanaşımı süresinin geçtiğini, M..’in annesi A..’nin Bozüyük’te iki taşınmazının satıldığını, ayrıca bir taşınmazının B.. tarafından kamulaştırıldığını ve alınan paraların M..’e verilerek gerek kooperatife girişte gerek aidatların ödenmesinde kullanıldığını, davacı adına alınan VN plakalı aracın alımında da M..’in katkısı olduğunu, miras bırakanın çalışarak tüm gelirini evlilik birliğine harcadığını, davacının ise emekli olduktan sonra çalışmadığını ve emekli maaşını da harcamadığını, katkı varsa bunun miras bırakana ait olduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini aksi halde davacının bankadan çektiği 70.000 TL'nin de dikkate alınarak takas yapılması gerektiğini savunmuşlardır.

Açılan her iki dava dosyasının Daire bozma ilamı doğrultusunda birleştirilmesi neticesi yapılan yargılama sonunda Mahkemece, evle ilgili olarak açılan davanın kısmen kabulü ile 12.500 TL'nin davalılardan (2.500' er TL'nin davalılar S.., S.., S.. ve Y..'dan, 1.250'şer TL'nin ise davalılar A.. ve S..'den) tahsiline, esas davanın kısmen kabulü ile 6.271,50 TL 'nin davalılardan (1254,30'ar TL'nin S.., S.., S.. ve Y..'dan 627,15'er TL'nin davalılar A.. ve S..'den) karar tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmesi üzerine, hüküm esası bakımından davacı vekili, yargılama giderlerine yönelik olarak bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı S.. T.. ile M.. 08.09.1973 tarihinde evlenmişler, M..’in 08.06.2005 tarihinde çocuksuz ölümü sonunda geride mirasçıları olarak davacı eşi ile M..’in annesi ile kardeşinin çocukları davalılar kalmışlardır. Dava dilekçesindeki açıklama ve dosya kapsamına göre dava, S.. ile M..'in evlilikleri sırasında edinilen dava konusu taşınmaz ve muris adına banka hesaplarında bulunan para ve fonlara ilişkin açılan mal rejiminin ölüm sebebiyle sona ermesinden kaynaklanan katkı payı, değer artış payı ve katılma alacağı isteğine ilişkindir. Dava konusu 2086 ada parsel üzerindeki numaralı dubleks mesken 1986 yılında M.. adına üye olunan S.S.Bergamalılar N.. Yapı Kooperatifinden ferdileşme sebebi ile 14.02.1996 tarihinde edinilmiş olup tapuda M.. Y.. adına kayıtlı bulunmaktadır. Yine dosya arasına muris M.. adına bulunan banka hesapları getirtilmiş, bankalara yazılan yazılar sonucu gelen cevaplar ve eklerindeki hesap ekstreleri ile ilgili uzman bilirkişiden rapor alınmıştır.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, davacı ile murisin evlilik birliği içindeki gelirleri, TKM’nin 152.maddesi ile iki tarafın kişisel harcamaları dikkate alındığında davacının katkı oranının %50 olarak kabul edilmesinde, gelen banka cevapları ve hesap ekstreleri, alınan bilirkişi raporları karşısında da 70.000 TL miktarın aynı gün hesaba yatırılıp çekilmesi ve öncesinde murisin malvarlığında bulunduğunun tesbit edilememesi sebebiyle dikkate alınmamasında bir isabetsizlik görülmediğine, 21.04.2004 tarihinde açılan banka hesabında mal rejiminin sona erdiği ölüm tarihinde bulunduğu tesbit edilen 13.280 Dolar ve 600 Euro’nun tasfiyeye sokulması da doğru bulunduğuna göre, dosya kapsamı ve toplanan deliller de gözetilerek davacı vekilinin aşağıdaki yazılı husus dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE,

Mal rejiminin ölümle sona erdiği açıktır. Katkı payı hesabı yapılan ve kooperatif üyeliği sonunda mal ayrılığı rejimi geçerli iken 14.02.1996 tarihinde edinilen Dikili’deki kooperatif evinde davacının katkı oranının % 50 olarak kabulü de yerindedir. Ancak talep katkı payı alacağına ilişkin olduğundan evin dava tarihindeki değeri 40.000 TL'nin tasfiyede gözetilmesi gerekirken katılma alacağı için geçerli bulunan karar tarihine en yakın tarihteki sürüm değeri olan 50.000 TL'nin hesaplamada dikkate alınması hatalıdır.

Mahkeme gerek kooperatif evi gerekse bankadaki paralarla ilgili hesaplamada davacının yarı oranda hakkı bulunduğunu (ev için %50 katkı payı alacağı, paralar için %50 katılma alacağı) dikkate almış, sonrasında davacının miras payının da 1/2 oranda olduğunu açıklayarak hesaplamada gözetilen değerlerden bu oranda da eksiltme yaparak neticede davacı lehine 1/4 (veya %25) hakkı varmış gibi yazılı şekilde hüküm kurmuştur. Oysa mal rejiminin tasfiyesi ile terekenin tasfiyesi birlikte yapılamaz. Mal rejiminin tasfiyesi terekenin tasfiyesinden önce yapılır. Çünkü mal rejiminin tasfiyesinden doğan katılma alacağı, terekenin öncelikle ödenmesi gereken borcudur. Mal rejiminin tasfiyesi sonunda bulunan alacaklar terekenin tasfiyesi sırasında öncelikli olarak dikkate alınacağından, terekenin tasfiyesi sırasında tereke tarafından ödenmiş bulunan katkı payı veya katılma alacağı miktarları terekenin borcu olarak öncelikle düşülecek ve sonrasında bakiye tereke üzerinde mirasçıların miras hakları bulunacak ve tasfiyesi mal rejiminin tasfiyesi dışında ayrıca yapılacaktır. Mal rejiminin ölümle sona ermesi halinde davacı eş mal rejiminin tasfiyesi sebebiyle terekeden alacaklı durumunda olduğu gibi terekenin borcu olan bu alacağın ödenmesinde aynı zamanda borçlu durumundadır. Ancak davacının açtığı mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan alacak davasında, miras paylarının dikkate alınması, bulunan alacak miktarından ayrıca miras payı oranında indirim yapılması doğru değildir. Bu durumda Mahkemece kooperatif evi ile ilgili olarak davacının % 50 katkı oranı ve dava tarihindeki sürüm değeri 40.000 TL. üzerinden hesaplanacak katkı payı alacağının, bankada bulunan 13.280 Dolar ile 600 Euro bakımından ise davacının artık değerin yarısı oranında katılma alacağının bulunduğu gözetilerek hesaplama sonunda bulunacak miktarlara hükmedilmesi gerekirken, hatalı şekilde eldeki davada dikkate alınma imkanı olmayan ve terekenin tasfiyesinde dikkate alınacak davacının miras payı oranının da hesaplamaya katılarak davacı lehine daha düşük miktarda katkı payı ve katılma alacağına hükmetmesi doğru olmamıştır.

Davacı vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle kooperatif evi ve bankadaki Dolar ve Euro’ya yönelik olarak 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre bir kısım davalılar vekilinin yargılama giderlerine yönelik temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 278,75 TL peşin harcın davacı ile bir kısım davalılar S.. K.. ve müştereklerine iadesine 01.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2414, Karar No: 2008/5252, Tarih: 03.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/2414 E.  ,  2008/5252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne davacı ...'in duruşma isteminin değerden reddine karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar 02.09.2005 tarihli dava dilekçelerinde sınırlarını bildirdikleri ... Köyü ... mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, taşınmazı ... ve ...’den 18.08.1999 tarihinde satın aldıklarını, eklemeli olarak 40-50 yıldır zilyetliklerinde olduğu, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararlarına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adlarına tescilini istemişlerdir. Mahkemece, davanın REDDİNE karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca genel kadastroda tapulama dışı bırakılan ve tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1943 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1999 yılında, daha önce sınırlaması kesinleşen orman kadastrosunun aplikasyonu, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 3302 Sayılı Yasa hükümlerine göre 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması yapılmış, 27.05.2005 tarihinde ilan edilmiştir.

Genel arazi kadastrosu 1954 yılında yapılıp, 28.01.1955 ila 28.02.1955 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşmiş, çekişmeli taşınmaz ... Deresi yatağı olduğu paftasında işaretlenerek, tapulama dışı bırakılmıştır.