muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5464, Karar No: 2014/14193, Tarih: 11.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/5464 E.  ,  2014/14193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenip gereği düşünüldü:

Adli Tıp Kurumu Kanununun 7. maddesinde, Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ya da Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddeleri gereğince usulüne uygun şekilde teşekkül ettirilmiş Yüksek Öğrenim Kurumları veya birimlerine bağlı hastane heyetlerinde görev alacak uzmanların kimlerden oluşacağını düzenlediği, buna göre heyetlerin bir başkan, iki adli tıp uzmanı olmak üzere ayrıca çeşitli dallarda yedi ayrı uzmandan oluşacağının belirlendiği, çalışma esaslarının ise aynı Kanunun 23. maddesinde düzenlendiği, heyet başkanın başkanlığında işin niteliğine göre en az dört üye ile toplanmasının yeterli olup, 26.02.2010 ve 25.05.2011 tarihli Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu raporlarını düzenleyenler arasında ruh ve sinir hastalıkları uzmanları ve bir adli tıp uzmanının da bulunduğu heyetin oluşumunun kanuna uygun olup raporun düzenlenmesi esnasında heyette iki adli tıp uzmanının bulunmasının zorunlu olmaması nedeni ile tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 11.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/842, Karar No: 2020/3226, Tarih: 02.06.2020

**14. Hukuk Dairesi         2020/842 E.  ,  2020/3226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 16.09.2019 tarih 2016/13839 Esas 2019/8301 Karar sayılı "Adli yardım talebinin reddine" dair ilamına davalı ... vekilince itiraz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

İstanbul Anadolu 10. Asliye Mahkemesinin 08.10.2015 gün, 2010/356 Esas, 2015/442 sayılı Kararı davalı ... vekili tarafından adli yardım talebinde bulunularak temyiz edilmiştir.

Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, temyiz incelemesi sonucunda vermiş olduğu 16.09.2019 tarih 2016/13839 Esas 2019/8301 sayılı Kararında, adli yardım talebini içeren dilekçe, dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde, adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine; noksan temyiz harcının tamamlanması için HUMK’nun 434. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dosyanın geri çevrilmesine karar vermiştir. Bu kararın 16.10.2019 günü davalı vekiline tebliğ edildiği, davalı vekilinin 21.10.2019 günü itiraz dilekçesi verdiği, davalı vekilinin itirazı incelenmek üzere dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda; İstanbul Anadolu 10. Asliye Hukuk Mahkemesinin 8.10.2015 gün, 2010/356 Esas, 2015/442 sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü temyiz eden davalı, adli yardım talebinde bulunmuş ise de Dairemizce incelenen dosya kapsamına göre Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin davalının adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı ve dayandığı gerekçeleri usul ve yasaya uygun bulunduğundan davalı vekilinin yerinde olmayan itirazının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararına itirazının HMK’nın 337. maddesi gereğince REDDİNE, 02.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3778, Karar No: 2014/4683, Tarih: 17.04.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/3778 E.  ,  2014/4683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar ... ..., ... ... ve ... ..., ... Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında dere niteliğinde tespit harici bırakılan taşınmazın bir bölümü hakkında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, ........2012 havale tarihli fen bilirkişisi raporunda (A) harfiyle gösterilen 851,81 metrekare yüzölçümündeki bölümün davacılar ... ...., ... ... ve ... ... adlarına müştereken tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın tarım arazisi niteliğinde bulunduğu, adlarına tescil kararı verilen davacılar yönünden kazandırıcı zamanaşmı zilyetliği ile iktisap şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Çekişme konusu taşınmaz bölümü yol ve dere olarak tespit harici bırakılmış olup, taşınmazın içerisindeki derenin ...-... yıl öncesinde kuruduğu, ziraat bilirkişisi raporuna görede taşınmazın dere halinde ve toprak işlemesi yapılmamış olduğu, yine dosya içerisindeki çekişme konusu taşınmaza ait olduğu anlaşılan fotoğraflardan da taşınmaz üzerinde imar-ihya faaliyetlerinin olmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, ....04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2416, Karar No: 2011/12842, Tarih: 20.09.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/2416 E.  ,  2011/12842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalıya ait taşınmaza baz istasyonu kurulması hususunda davalı ile 24.1.2009 tarihinde kira sözleşmesi yaptıklarını, baz istasyonunun kurulması ve montajı için girişimde bulunduklarını ve ancak davalı tarafından engellendiklerini, ihtarnameninde sonuç vermediğini ileri sürerek sözleşmeden doğan edimlerin aynen yerine getirilmesi ve sözleşmeye aykırılık oluşturan eylemlere son verilmesine dair karar tesisini, istasyonun çalışmadığı günler nedeniyle uğradığı zararlara karşılık fazlası saklı kalmak üzere 10.000 TL'nın tahsilini istemiştir.

Davalı, sözleşmenin ifa edilmemesinin kendisinden kaynaklanmadığını, mahalle sakinlerinin baz istasyonunun kurulmasını engellediklerini, buna ilişkin olarak davacıyada ihtar çektiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalı tanıklarının davalı savunmasını doğruladığı, davalının sözleşmenin feshine dairde ihtaraname gönderdiği sözleşmenin 3 ve 8. maddeleri uyarınca gönderilen ihtarname nedeniyle sözleşmenin hükmünün kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarfından temyiz edilmiştir.

Davalıya ait taşınmaz üzerine davacı tarafından baz istasyonu kurulması için taraflar arasında 24.1.2009 tarihinde 5 yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiği hususu ihtilafsızdır. Öte yandan davacının baz istasyonunun tesis ve montaj çalışmalarınında engellendiği sabittir. Davacı 2011/2416-12842

Davalıya ait taşınmaz üzerine davacı tarafından baz istasyonu kurulması için taraflar arasında 24.1.2009 tarihinde 5 yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiği hususu ihtilafsızdır. Öte yandan davacının baz istasyonunun tesis ve montaj çalışmalarınında engellendiği sabittir. Davacı 2011/2416-12842

Sözleşmeye aykırılığın giderilmesi, tesis ve montaja yardımcı olunması hususunda davalıya ihtarname göndermiş, davalı ise 8.5.2009 tarihli cevabi ihtarı ile, istasyonun kurulmasının semt sakinlerinin tepkisiyle karşılaştığını, istasyonun yıkılacağı duyumlarının alındığını, istasyonun güvenliğinin sağlanması hususunda yükümlülüğünün bulunmadığın ve bu nedenle sözleşmeyi feshettiğini bildirmiştir. Hemen belirtmek gerekir ki, davalıya ait taşınmaz davacıya kiralandığı için uyuşmazlığın çözümünde sözleşme hükümlerinin esas alınması zorunludur. B.K'nun 249. maddesi uyarıncada kiralayan, kiralananı kiracının kullanımına elverişli bir şekilde teslim etmek ve bulundurmak zorundadır. Dosya kapsamından davalının , baz istasyonunun tesis ve montajı için BK. 249. maddesi hükmü anlamında gerekli yükümlülüğünü yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Mahalle sakinlerinin tepki göstermesi davalının sözleşme kapsamındaki edimlerini yerine getirme yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz. Bir başka anlatımla davalı, baz istasyonunun davacı tarafından kurulabilmesi için gerekli önlemleri almakla yükümlüdür. Öte yandan mahkemenin gerekçesinde yer alan sözleşmenin 3 ve 8. maddelerinde sözleşmenin süresi ve davacının hak ve yükümlülükleriyle ilgili olup, davalının sözleşmeyi feshetmesine dayanak teşkil edecek nitelikte değildir. Hal böyle olunca mahkemece sözleşme hükümleride değerlendirilmek suretiyle tarafların hak ve yükümlülükleri belirlenerek ve gerekirse bu hususlarda bilirkişiden rapor alınarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekir. Mahkemenin değinilen bu yönleri gözardı ederek yazılı şekilde karar vermesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 20.9.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2119, Karar No: 2019/2484, Tarih: 25.03.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/2119 E.  ,  2019/2484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, 16/10/2013 tarihinde araç ile seyir halinde iken, davalı ...'ün yönettiği küçükbaş hayvan sürüsünün aniden yola çıktığını, kaza olduğunu, kazada oğulları...'in vefat ettiğini ileri sürerek 15.000.00.-er TL manevi tazminatın olay tarihinden yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmişlerdir .

Davalılar, kusurları olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir .

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 7.500.00.-er TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir .

HMK.’nın 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 kararı gereğince bozma nedenidir.

Somut olayda; tefhim edilen kısa kararda, hükmedilen tazminat için faiz işletilmemiş olmasına karşın, gerekçeli kararda olay tarihinden yasal faize hükmedilmek suretiyle, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

Buna göre, mahkemece; kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya içeriğine göre, açıklanan hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11385, Karar No: 2014/5550, Tarih: 30.04.2014

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/11385 E.  ,  2014/5550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye ... Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi sıfatı ile)

DAVA TÜRÜ : Alacak

Dava, şirketi temsile yetkili müdür aleyhine açılan sorumluluk davasıdır. Taraflar arasında kira ilişkisi bulunmamaktadır.

Uyuşmazlığın bu niteliğine göre temyiz incelemesi Dairemize ait olmayıp, ... .... ... Dairesi'ne ait ise de, aynı Dairece de görevsizlik kararı verildiğinden, görev uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Başkanlar Kurulu'na gönderilmek üzere ... Yüksek ... Başkanlığı'na gönderilmesine, 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6152, Karar No: 2018/3508, Tarih: 20.03.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/6152 E.  ,  2018/3508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükmü temyiz etmeyen sanık ...'ın yüzüne karşı tefhim kararda'' Sanığın yüzüne karşı yokluğunda kararın tefhim tebliği tarihinden itibaren 7 gün içinde...'' denilmek suretiyle sanığın temyiz süresinin ne zaman işlemeye başlayacağı konusunda yanıltıldığı ve sanığın temyiz talebinde bulunmadığı anlaşılmakla; sanık ...'a yasa yolunun ne olduğu, başvuru süresi, sürenin ne zmaan başlayacağı, mercii, nereye ve ne şekilde başvurabileceğini gösterir biçimde açıklamalı olarak yöntemine göre gerekçeli kararın tebliğ edilip, buna ilişkin belge ve sunarsa temyiz dilekçesi de eklenip, bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzrere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 20.03.2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/119, Karar No: 2024/18081, Tarih: 30.12.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/119 E.  ,  2024/18081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ: Hakaret

HÜKÜMLER: İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında hakaret suçundan verilen hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet kararlarına yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, iddianameye konu sözlerin ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, bu nedenlerle hükümlerin bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında, Suçtan ... ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ya Yönelik Eylemlerinden Kurulan Hükümler Yönünden

Sanığa yükletilen hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

B.Sanık Hakkında, Suçtan ... ...'a Yönelik Eyleminden Kurulan Hüküm Yönünden

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilere izin verilen sınırların, özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, yazının bütünü gözetildiğinde kaba söz ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, yazının bütünü gözetildiğinde kaba söz ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A.Sanık Hakkında, ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ya Yönelik Eylemlerinden Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda isabetsizlik bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B.Sanık Hakkında, Suçtan ... ...'a Yönelik Eyleminden Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca takdiren Alanya 8.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13593, Karar No: 2009/21966, Tarih: 10.11.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/13593 E.  ,  2009/21966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/08/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 26.3.2009 tarih, 25782/6429 sayılı daire ilamının tashihen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay ilamı, kararın düzeltilmesini isteyene 29.042009 tarihinde tebliğ edildiği halde karar düzeltme dilekçesi belirli süre geçirildikten sonra, 15.05.2009 tarihinde verilip kaydettirilmiştir.

Karar düzeltme dilekçesinin süre aşımı bakımından (REDDİNE), 10.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1063, Karar No: 2021/2309, Tarih: 26.10.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/1063 E.  ,  2021/2309 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11/04/2011 gününde verilen dilekçe ile temliken tescil ikinci kademede tazminat talebi üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 10/10/2019 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 26/10/2021 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. Aynur Doğmuş geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemece uyulan Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda hüküm kurulmuş olmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/10/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.