muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/548, Karar No: 2010/11130, Tarih: 11.10.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/548 E.  ,  2010/11130 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacılar vekili, davalının müvekkillerinin sahibi olduğu şirkette müdür olup daha sonra uzaklaştırıldığını, müdür olarak görev yaptığı dönemde davacıların kredi borçları nedeniyle davalıya ait taşınmaza ipotek konulduğunu, bunun teminatı olması için davalıya dava konusu senedin verildiğini, kredi borçlarının ödenmekte olup, davalının bu senedi icra takibine konu edeceği şeklinde tehdit ettiğini bildirerek dava konusu 286.993.-TL.lik senet nedeniyle müvekkillerinin borçlu olmadığının tespitine, teminat senedinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin 2004-2008 yılları arasında davacılara ait şirkette müdür olarak çalıştığını, şirkete şahsi çalışmasının yanında maddi katkılarda da bulunduğunu, alacağının tespiti ve kendisine ödenmesi yönünde davacılarla yaptığı görüşmeler sonucunda dava konusu senedin tüm unsurları tamam olarak müvekkiline teslim edildiğini, senette “malen” kaydı bulunup davacıların teminat senedi olduğunu yazılı delille ispat etmeleri gerektiğini bildirerek davanın reddi ile % 40 tazminatın davacılardan tahsilini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre, davacılarla davalı arasında davalının davacıların şirketinde çalışması yönünden bir hizmet akdi kurulduğu, ayrıca davalının vekalet ilişkisi kuran şirket müdürlüğü görevini de ifa ettiği, temel ilişkinin hizmet akdi olup, bunun yanında işin ve işyerinin yönetimi görevini üstlendiği için görevli mahkemenin iş mahkemesi olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, dosyanın yetkili ve görevli ...İş Mahkemesine (1.Asliye Hukuk Mahkemesi) gönderilmesine, diğer yönlerin o mahkemede dikkate alınmasına karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin öteki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece görevsizlik kararı verilmiş olup, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, hükmedilmemesi doğru değil ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK.nun 438/7.madesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

2-Mahkemece görevsizlik kararı verilmiş olup, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, hükmedilmemesi doğru değil ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK.nun 438/7.madesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1.bendinden sonra gelmek üzere "...karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince takdir edilen 575.-TL.vekalet ücretinin davacıdan tahsil edilerek davalıya verilmesine..." sözcüklerinin yazılarak hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 11.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21257, Karar No: 2012/25208, Tarih: 05.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/21257 E.  ,  2012/25208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak, enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak , enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1) Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin binde beşi geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

2) Dava konusu taşınmazdan geçen enerji nakil hattı irtifak alanı, 57,86 m2 olduğu halde 51,86 m2'lik kısımda irtifak tesisine karar verilmesi,

3) Harçlar Kanunu’nun 1 sayılı tarifesinin nispi harç bölümünün (f) bendi uyarınca nispi harcın maktu harçtan aşağı olamayacağı düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8107, Karar No: 2015/878, Tarih: 19.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/8107 E.  ,  2015/878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti, vardiya zammı alacağı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalılardan ... İle ... avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastaneden alt işveren işçisi olarak çalışırken haksız şekilde işten çıkarıldığını iddia ederek, kıdem-ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret, vardiya zammı, fazla çalışma ücreti ve genel tatil ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Şirketi vekili, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının çalıştığı hastanenin taşınması sebebiyle davacının işi bıraktığı sonucuna varılarak, yıllık izin ücreti ve genel tatil ücreti taleplerinin kabulüne, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı ve davalılardan ... ile .... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar ... ile...’nin tüm, davacının aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

... Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, cumartesi ve pazar günü normal tatil olduğundan cuma ve cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün, 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırk beş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırk beş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmi beş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat on beş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmi beş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut olayda davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve temizlik görevlisi olarak 17.10.2007-16.04.2011 arasında, 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalışmıştır.

Her iki taraf tanık beyanlarına göre davacı, bir hafta gündüz vardiyasında 6 gün saat 07.00-15.00 arasında, diğer haftada ise bir gün saat 15.00-07.00 arasında çalışıp ertesi gün dinlenmiştir.

Bilirkişi, davacının 15.00-07.00 arasındaki çalışmaları için gece çalıştığı dikkate alınarak haftada 3 gün için günlük 1,5 saat üzerinden haftalık 4,5 saat fazla çalışma hesaplamıştır.

Davacının fazla çalışma ücreti talebi, mahkemece, fazla çalışma iddiasını ispat edemediği gerekçesiyle reddedilmiştir.

4857 sayılı Yasanın 69 uncu maddesi uyarınca gece çalışmalarında, 7,5 saati geçen kısım haftalık çalışma saatine bakılmaksızın fazla çalışma sayıldığından mahkemece fazla çalışma ücreti talebinin tümden reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 19.01.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9433, Karar No: 2010/14410, Tarih: 02.11.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/9433 E.  ,  2010/14410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece 03.05.2010 tarihinde incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/409 Esas-2009/221 Karar, Dairenin:2009/1543 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2008 yılı) gelen veri listesindeki biber veriminin bu dosya içerisinde bulunan veri listesindeki biber verimi ile aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, biber verimleri arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının sorularak 2008 yılı biber ürününün ve ayrıca 2009 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, biber ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11205, Karar No: 2021/15137, Tarih: 07.10.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/11205 E.  ,  2021/15137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Alacağı tahsil amacıyla tehdit ve kasten yaralama

HÜKÜMLER : Düşme ve beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mağdurun sanığın dayısının oğlu olduğu ve aralarında miras meselesi yüzünden anlaşmazlık bulunduğu, 21/09/2015 tarihinden yaklaşık üç hafta kadar önce, mağdurun yanında eşi olan tanık ... varken, motosikletle ikametlerine gittikleri bir sırada, sanık tarafından durdurulduğu, sanığın devamla mağduru çekiştirip sırtına yumruk ile vurduğu ve ona "Aranızda toplayarak 30.000 TL vereceksiniz, yoksa hepinizi öldüdürüm" dediği, 21/09/2015 günü saat 18.10 sıralarında ise, sanığın mağduru telefonla arayarak "Sen öldüreceğim, müteahhide yeri vermişsiniz ortakların hepsi bana 10.000 TL vereceksiniz" dediği, ardından sanığın kendisine ait av tüfeğini alarak mağdurun çalışmakta olduğu otogara gittiği, ancak mağduru orada bulamadığı ve tüfeği tevcih edemeden söz konusu mahalden ayrıldığı olayda; sanığın miras ihtilâfında hukuken alacak sahibi olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre, eylemlerin kül hâlinde yağmaya teşebbüs mü teşkil ettiği, yoksa TCK’nin 150/1. kapsamında mı kaldığının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile kasten yaralama suçu yönünden şikâyet yokluğuna bağlı olarak düşme, tehdit suçu yönünden ise ... adlı tanığın kovuşturmada kısmen değişen beyanlarına itibar edilerek beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 07/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16454, Karar No: 2012/6414, Tarih: 26.04.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/16454 E.  ,  2012/6414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVALILAR : Hazine - Orman Yönetimi - ... köyü tüzel kişiliği

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... ve davalılardan Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1990 yılında yapılan kadastro sırasında Uzunyurt köyü 107  ada 320  sayılı 830 hektar 6.715,21 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, orman niteliği ile Hazine  adına tespit edilmiştir. Kişiler tarafından açılan davaların Asliye Hukuk ve Kadastro Mahkemelerince kabulleri sonucu yapılan ifrazlar üzerine 107 ada 320 sayılı taşınmaz son olarak 107 ada 341 parsel numarasıyla 8.282.430,21 m2 yüzölçümlü olarak orman niteliği ile Hazine adına  14.07.1998 tarihinde tapuya tescili yapılmıştır.

... 01.05.1995 tarihli dilekçe ile; dava dilekçesinde sınırlarını belirttiği 1.700 m2 yüzölçümlü taşınmazın, ... Kadastro Mahkemesinin 1993/55-138 sayılı kararıyla orman sınırları dışına çıkarıldığı, dosyanın temyiz incelemesinden geçerek 20.2.1995 tarihinde kesinleştiğinden  1.700 m2 yüzölçümlü taşınmazın adına tapuya tescil edilmesi istemiyle Asliye Hukuk Mahkemesinde dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne yönelik verilen kararın Orman Yönetimi ve Hazine tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesince taşınmaz hakkında kadastro tespit tutanağı düzenlendiğinden, 3402 sayılı Yasanın 27.maddesi uyarınca görevsizlik kararı verilmesi yönünde bozulması üzerine, mahkemece bozma kararına uyularak dava dosyasının kadastro mahkemesine devrine karar verilmiştir. Kadastro mahkemesince, çekişmeli taşınmazın... Kadastro Mahkemesinin 1993/55-138 sayılı kararıyla orman sınırları dışına çıkarılmış ise de, dört tarafının orman ile çevrili olduğu, taşınmaz içinde kayalıklar, blok taşlar ve set başlarında pırnal çalılarının bulunduğu, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine, 107 ada 341 sayılı taşınmazın tapu kaydının iptal edilerek fen bilirkişi tarafından düzenlenen krokili raporda (A) ile işaretlenen 1.700 m2 yüzölçümlü kesiminin ayrı parsel numarası verilerek ham toprak niteliği ile Hazine adına, geriye kalan bölümünün orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... ve davalılardan Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz  niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1988  yılında 6831 sayılı Yasanın 3302 sayılı Yasa ile değişik hükümlerine göre yapılıp  30.05.1990 tarihinde ilan edilerek  kesinleşen  orman kadastrosu  ve   2/B madde uygulaması vardır.