muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/154, Karar No: 2011/188, Tarih: 27.09.2011

Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın uyuşturucu madde ticareti suçundan cezalandırılmasına karar verilen somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı uyuşturucu madde ticareti suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Giresun İl Emniyet Müdürlüğü Kaçakçılık ve Organize Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğünce yapılan istihbari çalışmalar sonucunda, il merkezinde bulunan belediyeye ait umumi tuvaletlerde zaman zaman uyuşturucu madde kullanıldığı bilgisinin alınması üzerine belirtilen adresin belirli aralıklarla kontrol edildiği, 20.11.2008 günü saat 13.30 sıralarında kontrol amacı ile bahse konu adrese gelen emniyet görevlilerinin, kimlikleri daha sonra tespit edilen B.T.. ve G.K.. isimli şahısların birlikte tuvalete girdiklerini ve birkaç dakika sonra da tuvaletten çıktıklarını görerek adı geçen şahısları durdurdukları, B.T.. isimli şahsın montunun sağ dış üst cebinde yarısı dışarıdan gözükür vaziyette gazete kâğıdına sarılı bir madde olduğunun görülmesi üzerine şahıstan gazete kâğıdının istenildiği, sarılı vaziyette olan gazete kâğıdı açıldığında, suça konu esrarın ele geçirildiği, adı geçen şahsın üzerinde yapılan aramada ayrıca ondört adet esrar sarımında kullanılan ve “çarşaf” olarak tabir edilen sigara kâğıdı bulunduğu, G. K..isimli şahsın, ele geçirilen esrar maddesi ile herhangi bir ilgisi bulunmadığının tespit edildiği, B. T..’in tüm aşamalarda; Y. K.. isimli arkadaşı ile uyuşturucu madde almak konusunda anlaştıklarını ve arala¬rında 25’er Lira para topladıklarını, Y. K..’ün kendisine ait cep telefonu ile Y. A..’ı arayarak kendisinde uyuşturucu bulunup bulunmadığını sorduğunu, Y. A..’ın da Y. K..’ü evine çağırdığını, kendisinin Y. A..’ın evine gitmediğini, evin biraz uzağında beklediğini, Y.K..’ün, Y. A..’ın evine gidip üzerinde yakalanan esrarı aldığını beyan ettiği, Y. K..’ün de B.T..’de ele geçen maddenin, Y. A..’dan aldığı esrar olabileceğini, kendisinin önce telefon açtığını, daha sonra Y. A..’ın evine gidip 50 Lira karşılığında uyuşturucu maddeyi satın aldığını, Y. A.. ile aynı köylü olduklarını, aralarında herhangi bir husumet bulunmadığını belirttiği,

Y. K.. ve B.T.. hakkında uyuşturucu madde kullanmak suçundan açılan kamu davasının bu davadan tefrik edildiği,

Sanık Y. A..’ın, suçlamayı kabul etmediğini, B. T..’i tanımadığını, Y. K..’ü aynı köylü olmaları nedeniyle tanığını, aralarında herhangi bir husumet bulunmadığını savunduğu,

20.11.2008 tarihli tartı tutanağına göre ele geçirilen esrarın daralı ağırlığının 22 gram, net ağırlığının 13 gram olduğu,

Y. K.. ve B.T.. hakkında uyuşturucu madde kullanmak suçundan açılan kamu davasının bu davadan tefrik edildiği,

Sanık Y. A..’ın, suçlamayı kabul etmediğini, B. T..’i tanımadığını, Y. K..’ü aynı köylü olmaları nedeniyle tanığını, aralarında herhangi bir husumet bulunmadığını savunduğu,

20.11.2008 tarihli tartı tutanağına göre ele geçirilen esrarın daralı ağırlığının 22 gram, net ağırlığının 13 gram olduğu,

Adli Tıp Kurumu Trabzon Grup Başkanlığı Kimya İhtisas Dairesinin 18.12.2008 tarihli raporundan; safi ağırlığı 12.05 gram olan bitkisel maddenin, kenevir bitkisinin tohum, tomurcuklu tepe, sap, sapçık ve yapraklarından ibaret olduğu, bu miktar kenevir bitkisinden elemek suretiyle 4.09 gram toz esrar elde edilebileceği, kullanılmamış sigara kâğıtlarının uyutucu uyuşturucu maddelerden herhangi biri ile bulaşıklı olmadığının saptandığı,

Sanığın evinde yapılan aramada herhangi bir suç unsuruna rastlanmadığı,

Dosya içerisinde bulunan adli sicil kaydına ve bilgi formuna göre sanığın, uyuşturucu madde kullanma ve uyuşturucu madde ticareti suçlarından sabıkalı olduğu,

Savunmasında da başka bir eylemi nedeniyle uyuşturucu madde ticareti suçundan aynı mahkemece yargılandığını ve ceza aldığını, dosyanın temyiz aşamasında olduğunu beyan ettiği,

Anlaşılmaktadır.

Amacı, maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden kurmak olan ceza yargılaması, sanığın bir suç işlediği yönünde, hakkında kamu davası açılmasını gerektirir yeterlilikte şüphe bulunup bulunmadığının tespit edildiği soruşturma evresi ile başlar ve hakkında kamu davası açılmasını gerektirir nitelikte delil elde edilememesi halinde kovuşturmaya yer olmadığına, dava açılmasını gerektirir nitelikte kanıt bulunması durumunda ise iddianame düzenlenerek açılan kamu davası sonucunda yasada belirtilen hükümlerden birinin verilmesi ve bu hükmün kesinleşmesi ile sona erer. Kovuşturma evresi sonunda değerlendirilen deliller suçun işlendiği hususunda yeterli vicdani kanı oluşturuyorsa mahkûmiyet hükmü kurulacak, aksi durumda sanığın beraatına karar verilecektir.

Ceza yargılamasında maddi gerçeğe ulaşmada kullanılan kanıtlardan birisi de “beyan” delilidir. Beyan; tanığa, sanığa veya sanığın dışındaki taraflardan birine ait olabilir. Özellikle tanık anlatımı, eylem hakkında beş duyuya dayalı bilgisi bulunan üçüncü kişilerin beyanı olması, soruşturmayı esaslı surette kolaylaştırması, özgür iradeyle verilip gerçeğe uygun olduğunun saptanması durumunda hâkimin vicdani kanaatinin oluşumunda olumlu katkısının bulunması itibariyle önemli bir sübut vasıtasıdır.

5271 sayılı CYY’nın “Delilleri Takdir Yetkisi” başlıklı 217. maddesinde;

“1) Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir.

2) Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir” hükmü yer almaktadır.

5271 sayılı CYY’nın “Delilleri Takdir Yetkisi” başlıklı 217. maddesinde;

“1) Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir.

2) Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir” hükmü yer almaktadır.

Buna göre, vicdani kanıt sisteminin geçerli bulunduğu ceza yargılaması hukukumuzda, özgür iradeye dayalı olan tanık beyanlarının da dosyada varlığını koruyan diğer tüm kanıtlar gibi hâkim tarafından serbestçe takdir edilip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti suçundan açılan kamu davası ile birlikte aynı iddianameyle haklarında uyuşturucu madde kullanmak suçundan açılan kamu davası yerel mahkemece tefrik edilen ve yargılama aşamasında tanık sıfatıyla dinlenen Y. K.., aşamalarda, ısrarla ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde, B. T..’de yakalanan esrar maddesini Y. A..dan kendisinin satın aldığını beyan etmektedir. B.T. de tanık Y..’ın anlatımıyla örtüşecek şekilde söz konusu esrar maddesinin, Yalçın Kök tarafından Yüksel Atar’dan evine gidilip alındığını belirtmiştir. Sanık Y.A.., B.T..’i tanımadığını, Y. K..’ü ise aynı köylü olmaları nedeniyle tanıdığını, aralarında herhangi bir husumet bulunmadığını, ancak Y.K..’ün, askerdeyken kendisine telefon açarak uyuşturucu madde istediğini, kendisinin telefonlarına cevap vermediğini ve uyuşturucu madde göndermediğini, bu nedenle kendisine husumet beslemiş olabileceğini, 19.11.2008 günü Y. K..’ün kendisini aradığını ve evine gelmek istediğini, akşam evinde buluşup votka içtiklerini belirtmektedir. Bu savunma, tanık beyanlarını ve özellikle telefon görüşmesini doğrulamakta, Y.K..’ün sanıkta uyuşturucu madde bulabileceğini bildiğini ortaya koymaktadır.

Tanıkların tüm beyanları dosya içeriği ile uyumlu ve kendi içerisinde tutarlı olup, sanığa iftira atmalarını gerektirecek herhangi bir kuşkulu durum da söz konusu değildir. Kaldı ki yerel mahkeme, mahkûmiyet hükmünü, sanık savunmalarıyla da doğrulanan sanık ile Y.K.. arasında gerçekleşen telefon görüşmesi ve buluşma ile B.T..’in beyanına dayandırmaktadır. Bu durum karşısında yerel mahkemece hükme esas alınan kanıtlar, dosya içeriğine uygun, olayı temsil edici ve mahkûmiyete yeterlidir.

Bu itibarla, sanığın 5237 sayılı TCY’nın 188/3. maddesi uyarınca cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmü ile bu hükmü onayan Özel Daire kararı isabetli olduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.09.2011 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2220, Karar No: 2008/3198, Tarih: 22.02.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/2220 E.  ,  2008/3198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK'nun 68/son maddesinde alacaklının itirazın kaldırılması isteminin esasa ilişkin nedenlerle reddi halinde borçlu yararına tazminata hükmedileceği düzenlemesi getirilmiştir. Somut olayda, işin esası incelenmeden takip dayanağı belgenin İİK'nun 68. maddesindeki belgelerden olmadığı gerekçesi ile itirazın kaldırılması istemi reddedildiğine göre alacaklının icra inkar tazminatı ile sorumlu tutulması isabetsiz ve kararın bu nedenle bozulması gerekir ise de anılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Tekirdağ 1.İcra Mahkemesi'nin 06.11.2007 tarih 2007/228-283 sayılı kararının hüküm bölümünün icra inkar tazminatına ilişkin 3 no'lu bendinin karar metninden çıkarılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekli ile İİK 366 ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkee kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına mahal olmadığına, 22.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6912, Karar No: 2018/87, Tarih: 15.01.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/6912 E.  ,  2018/87 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Hükmü açıklanması sureti ile mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine; Ancak;

1) Mağdurların yüzünde sabit iz meydana gelecek şekilde yaralandıkları olayda, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama niteliğindeki yüzde sabit izin, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği gözetilmeden, sanık hakkında kurulan hükümlerde temel cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi yerine 86/2. maddesi gereğince belirlenmesi,

2) Sanığın, silahtan sayılan kırık bira şişesi ile yüzde sabit ize neden olacak şekilde kasten yaralama suçlarını işlediği olayda, 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c maddeleri gereğince belirlenen cezanın 5 yıldan az olması halinde, 87/1-c-son maddesi gereğince cezanın 5 yıla çıkartılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükümler kurularak sanık hakkında eksik cezalar tayini

3) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydı ile isteme aykırı BOZULMASINA, 15/01/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14826, Karar No: 2016/11933, Tarih: 06.12.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/14826 E.  ,  2016/11933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı ... Turz. Petrol. İnş. Nak. ... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... San. ve Tic. A.Ş. aleyhine 12/09/2013 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/02/2015 günlü kararın Yargıtay'da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından, duruşmasız olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle daha önceden belirlenen 06/12/2016 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davacı vekili Avukat ... geldi, karşı taraftan davalı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız haciz nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılamanın son oturumunda hüküm olarak; ''Maddi tazminat talebi yönünden davanın kısmen kabulü ile iki traktör için toplam 19.995,00 TL zarar ziyan miktarı ile toplam 10.650,00 TL yediemin ücreti olmak üzere toplam 30.645,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” karar verilmişken, daha sonra yazılan gerekçeli kararda; ''Maddi tazminat talebi yönünden davanın kısmen kabulü ile iki traktör için toplam 24.869,76 TL zarar ziyan miktarı ile toplam 10.650,00 TL yediemin ücreti olmak üzere toplam 35.519,76 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,'' şeklinde karar verilmiş, böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

Ayrıca kısa kararda el yazısı ile düzeltme yapıldığı, yapılan düzeltmede paraf bulunmadığı için kimin tarafından yapıldığı da anlaşılamamakla birlikte bu şekilde düzeltme yapılması yargıya duyulan güven açısından doğru bulunmamıştır.

Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir. O halde, mahkemece yapılacak iş; önceki kısa kararla bağlı olmaksızın; kısa karara uygun olarak gerekçesini yeniden düzenlemek veya gerekçeye uygun nitelikte yeni bir kısa karar oluşturmak ve bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi gidermektir.

Mahkemece kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

Mahkemece kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davacı yararına takdir olunan 1.350,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalıya yükletilmesine, taraflardan peşin alınan alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 06/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30482, Karar No: 2019/1284, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2015/30482 E.  ,  2019/1284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11114, Karar No: 2013/13914, Tarih: 08.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/11114 E.  ,  2013/13914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptaline, takibin devamına, % 40 icra inkar tazminatına,ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı iş yerinde şirketin kuruluş tarihi olan 02/02/2006 tarihinden 28/05/2006 tarihine kadar yaklaşık 4 ay çalıştığını, bu süre zarfında hiç bir alacağını alamadığını, alacak için ... 2. icra Müdürlüğünün 2006/8272 esas sayılı dosyası ile takibe geçildiğini, ancak davalı tarafın borca ve ferilerine itiraz ettiğini, davacı ile davalı şirket arasında 10/03/2006 tarihli ve aylık 2.500,00 TL maaşla çalıştığına dair belgeler ve hizmet sözleşmesi olduğunu belirterek itirazın reddine, takibin 10.000,00 TL üzerinden devamına ve %40 dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili 20/09/2007 tarihli bir dilekçe vererek davacının 02/02/2006 - 28/05/2006 tarihleri arasındaki alacaklarını alamadığını, 2.500,00 TL aylığı olduğunu 4 aylık zaman diliminde 984,00 TL lik ihbar tazminatı alacağı olduğunu belirtmiş, 21/04/2008 havale tarihli dilekçesinde ise ihbar tazminatı ile birlikte 10.984,00 TL olan toplam talebinin 3.700,00 TL faiziyle birlikte 14.684,00 TL olduğunu belirtmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı ile müvekkili arasında hiçbir zaman hizmet akdi kurulmadığını, iddia edilen alacakların muhatabının davacının ve müvekkilinin daha önceden işçi olarak çalıştığı ve maaşlarını alamayarak ayrıldığı ... İç ve Dış Tic Ltd Şti olduğunu, bu şirketin mali durumu bozularak tüm mal varlığının haczedildiğini, faaliyet gösterdiği ... cad No:26 .../... adresinden tahliye edilerek fiilen kapatıldığını, bunun üzerine işten ayrılmak zorunda kalan müvekkilinin geçimini sağlamak üzere kendi işini kurduğunu, şirketin kuruluş tarihinin 02/02/2006 tarihi olduğunu icra takibinde dayanak gösterilen 28/09/2005 tarihli hizmet sözleşmesinin müvekkili şirket ile bir ilgisi bulunmadığını, davacının ... şirketine karşı ... 2. İcra Müdürlüğünün 2006/3661 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlattığını, ... 4. icra Müdürlüğünün 2007/449 talimat sayılı dosyası ile müvekkili şirketin adresinde haciz işlemi uyguladığını, davacının ... şirketinden olan alacağını müvekkili şirketten tahsil etmeye çalıştığını, müvekkili şirket ile ... Şirketi arasında hukuki ve fiili herhangi bir bağ bulunmadığını, şirketler arasında işyeri devrinden de söz edilemeyeceğini, 10/03/2006 tarihli ... Bankası ... Şubesine hitaben yazılan belgenin davacının isteği üzerine ve hatıra binaen tanzim edildiğini, eski iş yerinden tanışıklığı bulunan davacının bankadan kredi kullanacağını ve bir maaş belgesi ibraz etmesi gerektiğini belirterek müvekkili şirketten kötü niyetli olarak bu belgeyi aldığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı temyiz etmiştir

E) Gerekçe:

1-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın i...iyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.