muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2811, Karar No: 2014/7527, Tarih: 24.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2811 E.  ,  2014/7527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Burdur 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 07/01/2014

NUMARASI : 2013/158-2014/3

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı S.. A.. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin davacı kooperatifin denetçileri, davalıların ise 2003-2004-2005 yıllarında kooperatifin yöneticisi olduklarını, 07.02.2007 tarihli genel kurulda 2006 yılı öncesi yönetim kurulunda bulunan ve görevlerini kötüye kullanarak kooperatifi zarara uğratan davalılar aleyhine dava açılması kararı verildiğini, Burdur Asliye Ceza Mahkemesi'nde açılan kamu davasında bilirkişilerce davalıların kooperatifi zarara uğrattıklarının tespit edildiğini ve tüm sanıkların görevi ihmal suçundan cezalandırılmalarına karar verildiğini, kararın taraflarca temyiz edildiğini ileri sürerek, 56.676,75 TL'nin zarar tarihinden itibaren yasal faizleri ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ve vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen karar, davalı S.. A.. vekili ile diğer davalıların temyizi üzerine, Dairemizce, davalı S.. A..' ın yönetimde olduğu dönemlere göre sorumlu olduğu tazminat miktarının belirlenmeden, zararın tamamından sorumlu tutulmasının doğru olmadığı gerekçesiyle bozulması sonrası, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, benimsenen bilirkişi ek raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı K.. K.. ile ilgili verilen hüküm kesinleştiğinden yeniden karara verilmesine yer olmadığına, 21.469,67 TL nin davalılar M.. K.., H.. A.., M.. A.. ve Ş.. D..'den müştereken ve müteselsilen, 13.555,03 TL' nin ise tahsilde tekerrüre neden olmamak kaydıyla, davalı S.. A..' tan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin ise reddine karar verilmiştir

Kararı, davalı S.. A.. vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı S.. A.. vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı S.. A.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1494, Karar No: 2023/2769, Tarih: 08.05.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/1494 E.  ,  2023/2769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.06.2017 tarihli ve 2016/141 Esas, 2017/206 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, müsadereye ve mahsuba karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.12.2017 tarihli ve 2017/954 Esas, 2017/1005 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri;

1. Sanık hakkında eksik araştırma ile mahkûmiyet kararı verildiğine,

2. Sanığın eyleminin meşru savunma veya meşru savunmada sınırın aşılması kapsamında kaldığına,

3. Sanığın olası kast ile eylemi gerçekleştirdiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri;

1. Sanık hakkında eksik araştırma ile mahkûmiyet kararı verildiğine,

2. Sanığın eyleminin meşru savunma veya meşru savunmada sınırın aşılması kapsamında kaldığına,

3. Sanığın olası kast ile eylemi gerçekleştirdiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanığın ailesi olan Yaman soyadlı kişilerle maktulün ailesi olan Yöndem soyadlı kişilerin aynı Nakliyeciler sitesinde çalıştıkları, olaydan üç gün önce sanığın babası ...'in aracına üçüncü bir şahıs tarafından çarpılması üzerine çarpan kişi ile aralarında çıkan tartışmaya maktulün de dahil olduğu, tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine maktulün sanık ile babası ... ve kardeşi ... tarafından burnunda kırık oluşacak şekilde yaralandığı, bu olaydan sonra her iki aile arasındaki meselenin çözümü için yapılan ara bulma girişimlerinin netice vermediği, olay günü maktulün, sanığın kardeşi ...'un işlettiği çay ocağının önüne gidip burada ona yumruk atması ile başlayan kavgaya her iki aile bireylerinin de katıldığı kalabalık kavga ortamında sanığın tabanca ile ateş etmesi sonucu maktulün göğüs bölgesinden yaralanarak öldüğü, sanığın maktule yönelik eylemini kasten gerçekleştirdiği kabul edilerek buna göre uygulama yapıldığı, kasten öldürme suçundan sanığın yakınları temyiz dışı diğer sanıklar ... Yö. ve ... Yö. hakkında verilen beraat kararlarının istinaf edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

Sanığın kardeşi ...'un yüzünde sabit ize neden olacak şekilde maktul ve maktulün yakını ... Ya. tarafından, sanığın babası ...'in kavga sırasında kafa kemiklerinde ağır (4 üncü) derece kemik kırığı oluşacak ve hayati tehlike geçirecek şekilde maktulün diğer yakınları ... Ya. ve ... Ya. tarafından yaralandığı, haklarında kurulan mahkûmiyet hükümlerinin istinaf aşamasında kesinleştiği, bir kısım sanıklar hakkında şikâyete tabi suçlar yönünden düşme kararları verildiği tespit edilmiştir.

2. Sanık, üzerine atılı suçlamayı tevil yoluyla ikrar etmiştir.

3. Olayın tarafı olan temyiz dışı ... Ya., ... K., ... Ya., ... Ya., ... Ya. ile tanıklar ... S. ile ... S.'nin beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

4. Olay yeri inceleme raporu, olay yeri fotoğrafları ve basit krokisi dava dosyasında bulunmaktadır.

5. Kesin ölüm sebebinin tespit edildiği, 14.12.2015 tarihli otopsi tutanağında özetle; "Sol meme başı üst iç kısmında 1 cm. çapında ateşli silah giriş yarası olduğu, sol skapula alt orta kısımında 1 cm.'lik çıkış yarası" mevcut olup ölümün ateşli silah yaralanmasına bağlı kot kırığı ile birlikte iç organ [yaralanması ve] gelişen iç kanama sonucu meydana gelmiş olduğu, otopsi işlemi sonucunda maktulden mermi çekirdeği elde edilemediği belirtilmiştir.

5. Kesin ölüm sebebinin tespit edildiği, 14.12.2015 tarihli otopsi tutanağında özetle; "Sol meme başı üst iç kısmında 1 cm. çapında ateşli silah giriş yarası olduğu, sol skapula alt orta kısımında 1 cm.'lik çıkış yarası" mevcut olup ölümün ateşli silah yaralanmasına bağlı kot kırığı ile birlikte iç organ [yaralanması ve] gelişen iç kanama sonucu meydana gelmiş olduğu, otopsi işlemi sonucunda maktulden mermi çekirdeği elde edilemediği belirtilmiştir.

6. Sanık hakkında ... Dr. ... Bozkaya Spastik Çocuklar Hastanesi ve Rehabilitasyon Merkezi tarafından tanzim olunan 14.12.2015 tarihli; "sağ omuz ve sağ kalça üstünde hassasiyet, BTM ile giderilebilir" görüşünü içerir adlî muayene raporu dava dosyasına eklenmiştir.

7. ... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce düzenlenen, BRS-BLS-15-04744 uzmanlık numaralı raporunda, olay yerinden elde edilen 7,65 mm. 6+3+2 adet kovandan, 6 adedinin sanık müdafiinin teslim ettiği 1881 seri numaralı silahtan atıldığının belirlendiği, ayrıca olay yerinden 9 mm. çapında 7 adet kovan elde edildiği, 22.12.2015 tarihli uzmanlık raporunda maktulden alınan kazak üzerindeki inceleme sonucunda atışın uzak atış mesafesinden yapıldığı, Adlî Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesince tanzim olunan 10.08.2016 tarihli raporunda maktulün hangi çap ve hangi marka silahla yaralandığının tefrik edilemeyeceği ifade edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Eksik Araştırma Yönünden

Her ne kadar olayda 4 ayrı silah kullanıldığı, maktule hangi silahtan çıkan merminin isabet ettiğinin belirlenmesi gerektiği bildirilmiş ise de; otopsi işlemi sonucunda mermi çekirdeği elde edilemeyen maktulün, Adlî Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesince tanzim olunan raporda hangi çap ve hangi marka silahla yaralandığının tefrik edilemeyeceğinin bildirildiği, maktulün sanığın silahla ateş etmesi sonucu yaralandığının beyanları tespit olunan ... Ya., ... Ya., ... Ya. tarafından bizzat görüldüğü, bu şekilde sanığın eyleminin sübuta erdiğinin kabulü ile hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Meşru Savunma veya Meşru Savunmada Sınırın Aşılması Yönünden

Sanığın yargılama konusu eylemini, babası ... ile diğer yakınlarının maktul ve yakınları arasında meydana gelen kavgaya tabanca ile ateş etmek suretiyle katılarak gerçekleştirdiği, Mahkemece bu hususun 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası kapsamında sanık lehine haksız tahrik teşkil ettiği kabulü ile kurulan hükümde makul oranda haksız tahrik indirimi uygulandığı belirlenmiştir.

B. Meşru Savunma veya Meşru Savunmada Sınırın Aşılması Yönünden

Sanığın yargılama konusu eylemini, babası ... ile diğer yakınlarının maktul ve yakınları arasında meydana gelen kavgaya tabanca ile ateş etmek suretiyle katılarak gerçekleştirdiği, Mahkemece bu hususun 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası kapsamında sanık lehine haksız tahrik teşkil ettiği kabulü ile kurulan hükümde makul oranda haksız tahrik indirimi uygulandığı belirlenmiştir.

Sanığın eylemi neticesinde maktulün göğüs bölgesinden yaralanmış olması, sanığın eylemde tabanca kullanmış olması, sanığın babası ve diğer yakınlarının yaralanmasında sopa ve muşta kullanılması karşısında meşru savunma koşulları arasında yer verilen orantılılık ilkesinin somut olayda bulunmadığı,

meşru savunma koşullarının oluşmadığı durumlarda 5237 sayılı Kanun'un 27 nci maddesi kapsamında meşru savunmada sınırın aşılması durumunun gündeme gelmeyeceği, açıklanan nedenlerle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 25 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamında meşru savunma, 27 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının uygulanmamasında ve sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği haksız tahrik indiriminin uygulanmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Olası Kast Yönünden

Sanığın, maktulü hedef alarak ateş ettiğinin sabit olduğu, eylemin gerçekleşme şekli itibarıyla maktulün isabet almasının muhtemel değil muhakkak olduğu bu durumda sanığın eylemini doğrudan kastla işlediği anlaşıldığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.12.2017 tarihli ve 2017/954 Esas, 2017/1005 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1711, Karar No: 2020/279, Tarih: 21.01.2020

**23. Hukuk Dairesi         2018/1711 E.  ,  2020/279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif, kooperatif ortaklığının tespiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın reddine yönelik verilen hükmün asıl ve birleşen davada davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde asıl ve birleşen davada davacı vekili Avukat ... ile davalı kooperatif vekili Avukat ... gelmiş, tebligata rağmen başka gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Asıl ve birleşen davada davacı vekili, müvekkilinin ... 25. Noterliğinin 06.02.2006 tarihli devir sözleşmesi ile davalı ...'dan davalı kooperatife ait 2. Blok 3 no.lu bağımsız bölümü devir aldığını, devir işlemlerinin tamamlanması için 06.02.2006 tarihli dilekçe ile davalı kooperatife başvurduğunu, müvekkilinin anılan devir işlemlerinin tamamlandığı ve ortak olduğu düşüncesiyle 2006 yılı Şubat, Mart, Nisan aylarına ait aidatlarını ödediğini ancak yeni yönetim tarafından üye olmadığından bahisle Mayıs ayı aidat ödemesinin kabul edilmediğini ileri sürerek asıl davada davalı kooperatife ait 2. Blok 3 no.lu bağımsız bölümün üyesi olduğunun tespitine, birleşen davada davalı ...'ın kooperatifteki 2. Blok 3 no.lu bağımsız bölüme ilişkin üyelik hakkını devrettiğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı kooperatif vekili, davacının ortaklığa kabulü konusundaki iddia edilen 06.02.2006 tarihli ve 2 no.lu kararın ilgili defterlerde kayıtlı bulunmadığını, ilgili yönetim kurulu kararındaki imzaların sahte olduğunu, tahsilat makbuzlarının gerçeği yansıtmadığını, birleşen davada davalı ...'ın kooperatifteki hissesini dava dışı ... isimli şahsa devrettiğini savunarak, asıl davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davalı vekili, davalı kooperatifin borçlarını ödeyemez durumda olması nedeniyle dava dışı ...'den borç para alındığını, bu şahsa kooperatif senedi verildiğini, borçların ödenmemesi üzerine teminat maksadı ile müvekkilinin kendisine ait hisseyi davacı ...'e devretmek zorunda kaldığını, bu devir işleminin teminat maksadı ile muvazaalı olarak yapıldığını, davacı ile davadışı ... kardeş olduklarını, devir işleminin gabin nedeniyle geçersiz olduğunu savunarak, birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece asıl ve birleşen davanın kabulüne dair verilen karar, asıl ve birleşen davalarda davalı vekillerinin temyizi üzerine, üyelik kaydına ilişkin belgenin sahteliği konusunda eksik inceleme yapıldığı gerekçesiyle bozulması üzerine bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; kooperatif yönetim kurulunca alınan 06.02.2005 tarihli ve 2 no.lu kararın sahte olduğu dolayısıyla da davacının, davalı kooperatifin yönetim kurulunca usulüne uygun olarak alınmış bir karar ile kooperatif üyeliği kabulünün yapılmadığının anlaşıldığı, 06.02.2006 tarihli tacir işleminin de muvazaalı olduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Birleşen davada davalı ...’ın davalı ... Konut Yapı Kooperatifinin üyesi olduğu, noter huzurunda düzenlenen 06.02.2006 tarihli devir sözleşmesi ile hissesini davacıya devrettiği ve devir keyfiyetinin de davalı kooperatife bildirildiği hususunda taraflar arasında herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Birleşen davada davalı ...’ın bu hisseden dolayı davalı kooperatife borcu bulunması halinde; kooperatifin, bu hisseyi devralan davacıdan devirden önceki borçları talep etmesinde de engel bir durum yoktur.

Bu durumda da; kooperatif ortağı olan ...’dan hissesini devralan davacının kooperatife üye olduğunun tespiti ile asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, mahkemece yazılı şekilde yanılgılı gerekçe ile asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün asıl ve birleşen davada davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan asıl ve birleşen davada davacı yararına takdir olunan 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin asıl ve birleşen davada davalıdan alınarak, asıl ve birleşen davada davacıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 21.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5830, Karar No: 2014/19056, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5830 E.  ,  2014/19056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2013/86-2013/470

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işyerinde yıllardan beri uygulanmakta olan yüzde/puan usulü ücretlendirme sisteminin kaldırıldığını, tek taraflı yapılan bu değişikliğin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 ve 62. maddelerine aykırı olduğunu, müvekkilinin yüzde/puan sistemi ile daha iyi gelir elde etmesi ve teklif edilen ücretin düşük olması sebebiyle değişiklik önerisini kabul etmemesi üzerine iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, işyerinde yıllardan beri iki farklı ücret sistemi uygulandığını, çalışanların aylık maktu ücrete tabi çalışanlar ve yüzde/puan usulü ücrete tabi çalışanlar olarak ikiye ayrıldığını, 12.12.2011 tarihinde davalı işverene müracaat eden O. Sendikasına üye olan ve maktu ücrete tabi çalışan 106 işçinin bu durumdan yakındığını, bunun üzerine üniversitelerin ilgili bölümlerinde uzman kişilerden rapor hazırlatıldığını, 2011 Aralık ayında “Ücret Yönetimi Sistemi – Stratejik Yönetim ve Hukuksal Bakış Açısıyla Analiz” isimli raporun düzenlendiğini, bu raporun savunmaların esasını oluşturduğunu, değişiklik teklifinin işyerinde çalışan herkese teklif edildiğini, bunun 494 kişi olduğunu, bu kişilerden 238'nin O. Sendikası üyesi, 256'sının sendika üyesi olmadığını, 494 işçiden 429'unun teklifi kabul ettiğini, kabul oranının yüzde 86,84 olduğunu, feshin geçerli sebebe dayandığını, değişiklikle birlikte davacıya bireysel emeklilik, sağlık sigortası, yılda dört ikramiye, sosyal yardım gibi toplu iş sözleşmesi yardımlarının da ödeneceğini, maaşların aslında düşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.