muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1732, Karar No: 2016/7767, Tarih: 23.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/1732 E.  ,  2016/7767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memurun resmi evrakta sahtekarlığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Suça konu değiştirilen trafik ceza tutanaklarında yapılan tahrifatın ilk bakışta dikkati çektiği, aldatma niteliğini haiz olmadığı cihetle, tebliğnamenin 765 sayılı TCK'nın 80. maddesinin uygulanması yönündeki eleştirisine iştirak edilmemiştir.

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonunda oluşan inanç ve takdirine göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya içerisinde bulunan suça konu trafik ceza tutanakları ve dip koçanlarının dosyada delil olarak saklanması yerine, iadesine hükmolunması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 5, 6. fıkralarında yazılı "...iadesine" ilişkin ibare çıkartılıp, yerine "...dosyada delil olarak saklanmasına" yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1262, Karar No: 2015/4019, Tarih: 01.04.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/1262 E.  ,  2015/4019 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 12/04/2007 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı ... yönünden davanın kısmen kabulüne, diğer davalılar yönünden reddine dair verilen 29/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki yapılan yargılamanın son oturumunda hüküm olarak; “Davanın kısmen kabulüne, 3.952,00 TL tazminatın ödeme tarihi olan 25/01/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine” karar verilmişken, daha sonra yazılan gerekçeli kararda; “Davanın davalı Bayram Aslan yönünden kısmen kabulüne, 3.952,00 TL tazminatın ödeme tarihi olan 25/01/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine, Davalılar ..., ... ve ... yönünden reddine” karar verilmiş, böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir. O halde, mahkemece yapılacak iş; önceki kısa kararla bağlı olmaksızın; kısa karara uygun olarak gerekçesini yeniden düzenlemek veya gerekçeye uygun nitelikte yeni bir kısa karar oluşturmak ve bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi gidermektir.

Mahkemece kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 01/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4394, Karar No: 2012/14403, Tarih: 13.12.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/4394 E.  ,  2012/14403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescili davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... Köyünde 1966 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında taşlık ve çalılık olarak tapulama harici bırakılan taşınmazlar, 2003 yılında idari yoldan Hazine adına tapuya tescil edilmiştir. Davacı, Hazine adına tescil edilen 1896 ve 1901 sayılı parseller üzerinde lehine zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğunu iddia ederek, Medenî Yasanın 713. maddesi hükmüne göre taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile adına tescilini istemiş, keşif sırasında davacı vekili, davalı parselin 1901 değil, 1902 parsel olduğunu bildirmiştir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1976 yılında orman kadastrosu ve 1744 sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması yapılmış ve kesinleşmiştir. Genel arazi kadastrosu 1966 yılında yapılmış, çekişmeli taşınmazlar tespit dışı bırakılmıştır.

1) Davacı vekilinin dava konusu 1902 sayılı parsele ilişkin temyiz itirazları yönünden;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve alınan ziraat bilirkişi raporuna göre taşınmazın taşlık kayalık olduğu, 41 m2 lik kısmı üzerinde ambar yapılmış ise bu şekilde bir kullanımın imar ihya sayılmayacağı gözönünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, bu parsel yönünden yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin dava konusu 1896 sayılı parsele ilişkin temyiz itirazları yönünden;

Mahkemece, taşınmazın taşlık, kayalık ve çalılık olduğu, zilyetlik koşullarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Hükme esas alınan 09.02.2010 tarihli ziraat bilirkişi raporuna göre, 1896 sayılın parselin (A) kısmı ev, (B) kısmı limon bahçesi, (C) kısmının domates serası olarak kullanıldığı, 5 - 7 eğimli olduğu ve 25 - 30 yıl önce imar ihya edildiği bildirilmiştir. 26.01.2010 tarihli orman bilirkişi raporunda ise, taşınmazın eski tarihli memleket haritasında çalılık simgeli yeşil alanda kaldığı, orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiş ise de, memleket haritası ve kadastro paftası çakıştırılmadığı için rapor yetersiz olup denetlenememektedir. Bu nedenle;

Mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi, bir ziraat mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmazlar ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı; çekişmeli taşınmazların bir bütün olarak düşünüldüğünde 6831 Sayılı Yasanın 17/1-2. maddeleri karşısındaki durumu araştırılmalıdır.

Yukarıda açıklanan yöntemle yapılacak araştırma sonucu, taşınmazların orman sayılan yerlerden olmadığı belirlendiği takdirde, bu kez, zilyetlik yolu ile kazanma (Medeni Yasanın 713. maddesi, 3402 Sayılı Yasanın 14. ve 17. maddelerindeki ) koşulların araştırılması gerekir. Bu cümleden olarak, yapılacak keşifte 1980 - 1990'lı yıllara ait hava fotoğrafları ve memleket haritasında taşınmazın o yıllarda ziraat alanı olarak kullanılıp kullanılmadığı, yine fotogometri yöntemiyle düzenlenen 1/5000 ölçekli arazi kadastro paftasında zilyet ve tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı, zilyetlikle kazanılabilecek kültür arazisi olup olmadığı belirlenip, tazınmazın toprak yapısı incelenmeli, çekişmeli taşınmazın fiili durumunu da belirtir şekilde rapor alınmalı, imar ihya üzerinde durulup, bu konuda ve zilyetliğin tespiti yönünden tanık beyanlarına başvurulmalı, tarafların bildirecekleri zilyetlik tanıkları taşınmaz başında dinlenip; taşınmazın öncesi itibariyle niteliğinin ne olduğu, kime ait olduğu, zilyetliğin nasıl meydana geldiği, ne kadar süre ile ne şekilde devam ettiği, bunun ekonomik amacına uygun olup olmadığı, tanıkların bilgi ve görgülerinin hangi eylemli olaylara dayandırıldığı belirlenmeli, yerel bilirkişinin imar ihya ve zilyetlik olgusunu hangi olaylarla nasıl hatırladıkları saptanmalı, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

SONUÇ: 1) Yukarıda açıklanan birinci bentde açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin 1902 sayılı parsele ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile bu parsel yönünden hükmün ONANMASINA,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin 1896 sayılı parsele ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile bu parsel yönünden hükmün BOZULMASINA, 13.12.2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4046, Karar No: 2018/12482, Tarih: 06.12.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/4046 E.  ,  2018/12482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar asıl ve birleşen davada; davalı kiracının 2015 yılı kirasını ödemediğini, davalı hakkında ...... takibi başlattıklarını, ilk ...... takibinde tahliye talebi olmadığını ikinci ...... takibinin örnek 13 olarak tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile başlatıldığını ileri sürerek davalının itirazının iptaline ve kiralanandan tahliyesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı asıl ve birleşen davaya yönelik savunmasında; birleşen davaya konu ...... takibi yönünden ...... itirazında bulunmuş ve davaların reddini dilemiştir.

Mahkemece; asıl davanın kabulüne, birleşen davanın ...... nedeni ile reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasında imzalanan 01.01.2013 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesinin varlığına dair uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacılar ... 10. ...... Müdürlüğü 2015/158 E. Sayılı dosyası ile 01.01.2015 tarihinde başlattığı ilamsız ...... takibi ile 2015 yılı kirası 1.020.000 TL nin tahsilini istemiştir. Yine davacılar ... 10. ...... müdürlüğü 2015/3174 sayılı dosyası ile 25.02.2015 tarihinde başlattıkları örnek 13 ...... takibi ile tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile 2015 yılı kirası 1.020.000 TL nin tahsilini istemiştir.

Davacılar ilk takip ile temerrüt nedeniyle tahliye imkanına sahip değil iken 25.02.2015 tarihinde bu sefer örnek 13 ...... takibi başlatarak temerrüt nedeniyle tahliye talep etme imkanına sahip olmuştur. Bu durumda mahkemece davacıların ikinci ...... takibinde tahsilde tekerrür olmama şerhi düştüğü dikkate alınarak birleşen dava hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5846, Karar No: 2019/1423, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/5846 E.  ,  2019/1423 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1094, Karar No: 2011/44520, Tarih: 27.10.2011

**6. Ceza Dairesi         2009/1094 E.  ,  2011/44520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlüler ... ve ... hakkında kurulan Zonguldak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2005 gün ve 2003/68-2005/171 sayılı önceki hükmünün hükümlüler hakkında temyiz edilmeksizin kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 günlü, 2007/125-126 sayılı ve benzer kararlarında açıklandığı üzere adı geçen hükümlüler hakkında temyiz edilmeksizin kesinleşen ilk hükmün ancak, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden talep üzerine yada resen uyarlama yargılaması yapılmasının mümkün olduğu, hükümlüler hakkında kurulan ilk hükmün kesinleşmesinden sonra, aynı dosyada sanık ... hakkında kurulan ilk hükmün adı geçen sanık savunmanı tarafından temyiz edilerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak iadesi üzerine, dosyanın yeniden ele alınıp hükümlüler ... ve ... hakkında yeniden kurulan hükmün hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde bulunduğu anlaşıldığından, hükümlüler ... ve ...’nin yeniden kurulan hükme yönelik temyiz itirazının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE, 27.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/32440, Karar No: 2024/5850, Tarih: 02.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/32440 E.  ,  2024/5850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2016/430 E., 2017/344 K.

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesi'nce verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) ve (e) bentleri uyarınca beraat kararı verilmiştir.

Kararın katılan vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, hükmün kaldırılması ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun'un 184 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ile 52 nci maddesi uyarınca taksitler halinde 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteminin özetle; suça konu yapının sanık tarafından yapılmadığının tanık beyanları ile sabit olduğuna, Mahkemece aksi yöndeki kabulün ne şekilde oluştuğunun anlaşılamadığına, kira sözleşmesinin düzenlendiği tarih ile belediyenin tespit tarihinin aynı olması karşısında yapının sanık tarafından yapılmasının mümkün olamayacağına, sanık tarafından sadece suç teşkil etmeyecek boya badana vb işlemlerin yapıldığına yönelik bulunduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın başkasına ait taşınmaza ruhsatsız olarak üç adet tek katlı bina yaptırdığı ileri sürülmüş olup, yapılan yargılama sonucunda, iddia olunan imalatları sanığın yaptığına dair mahkûmiyetine yeterli kesin somut ve inandırıcı delil bulunmadığı, sanığın yaptığı eylemler yönünden suç işleme kastının olmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda; 31.10.2016 tarihli bilirkişi raporunda yer alan binalara ilişkin fotoğraflar dikkate alınarak, 12.10.2014 tarihinden önce yapıldığı tespit edilen iki bina yanındaki tuvaletlerin kullanılan malzeme ve kaplamaların rengindeki solma ve deformasyon ile gözlemlenen yıpranmaya göre keşif tarihinden bir veya iki yıl içinde yapıldığının tespit edilmiş olması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı suçun oluştuğu kabul edilerek mahkûmiyetine hükmedilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, aşağıdaki bozma sebepleri dışında başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

1. Sanığın, suça konu yeri kiraladığını ve tamirat dışında herhangi bir yeni yapı yapmadığını savunması, suça konu yerin kira sözleşmesi ile yapı tatil zaptının düzenlendiği tarihin aynı olması ve tanık beyanları karşısında, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak ve kesin delillerin nelerden ibaret olduğu açıklanmadan, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2. Kabule göre de; 18 Mayıs 2018 tarihinde 30425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7143 sayılı Kanun'un 16 ncı maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanunu'na eklenen geçici 16 ncı maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26843, Karar No: 2015/7921, Tarih: 08.04.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/26843 E.  ,  2015/7921 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Dairemize ait önceki geri çevirme kararlarının kısmen yerine getirilmediği anlaşıldığından; bu kez gerekli dikkat ve özenin gösterilerek bizzat Mahkeme hâkiminin denetiminde ve yeni bir geri çevirme kararına daha mahal verilmeden;

Kabul ile sonuçlanan davada hükmü temyiz eden davalı alacaklı tarafın maktu temyiz karar harcını yatırmakla yetindiği anlaşıldığından, temyize konu hacizli malların değeri ile alacak miktarından hangisi az ise onun üzerinden hesaplanacak nispi temyiz karar harcının yedi günlük kesin sürede yatırılması konusunda davalı alacaklı adına muhtıra çıkartılması (HUMK’nun 434/2. maddesi, 10.05.1965 tarih, 1965/1 Esas, 1965/1 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu kararı, 25.01.1985 gün 5/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu kararı ve HUMK'nun 434/3. maddesi) aksi halde temyizden vazgeçilmiş sayılacağının ve mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verileceğinin ihtar edilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1374, Karar No: 2021/1536, Tarih: 15.02.2021

**12. Hukuk Dairesi         2021/1374 E.  ,  2021/1536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

... Anadolu 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 25/12/2019 tarih ve 2018/809 E. - 2019/1236 K. sayılı kararının davalı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 08/09/2020 tarihli 2020/5585 – 3494 E. K. sayılı kararıyla davalının adli yardım talebinin reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin davalı tarafından istenilmesi üzerine dosyanın HMK’nun 337. maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334 ve devamı maddeleri uyarınca; adli yardım talebinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispat etmesi, davada veya talepte haklı olduğu hususunda da mahkemede kanaat uyandırması gerekir.

Aynı Kanunun 336/2. maddesine göre de; adli yardım talebinde bulunacak kişinin, yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren, mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye ibraz etmesi zorunludur.

Somut olayda; adli yardım talebine ilişkin dilekçe ve ekinde yer alan bilgi ve belgeler, tek başına adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğunu ispatlar nitelikte değildir.

Yukarıdaki nedenlerle Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı yasaya uygun olduğundan, davalının yerinde bulunmayan itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Davalı vekilinin yerinde görülmeyen itirazlarının HMK’nun 337/2. maddesi gereğince kesin olarak REDDİNE, 15/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.