muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8123, Karar No: 2014/13234, Tarih: 28.04.2014

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün, 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırk beş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırk beş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmi beş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat on beş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmi beş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün, 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün, 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir (Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Somut olayda davacı, dava dilekçesinde, haftada 5 gün saat 07.00-17.00 arasında çalıştığını iddia ederek, fazla çalışma ücretinin ödetilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının haftada 5 gün saat 07.00-17.00 arasında çalıştığı ve haftada 5 saat fazla çalışma yaptığı sonucuna varılarak, istek kabul edilmiştir.

Davacının, haftada 5 gün 07.00-17.00 arasındaki 10 saatlik çalışma sisteminde 1 saat ara dinlenmesinin düşülmesi durumunda haftada 45 saat çalıştığı ve fazla çalışma yapmadığı anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda da bu husus belirtilmiştir.

Mahkemece, fazla çalışma ücreti talebinin reddi yerine kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine, 28.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15336, Karar No: 2019/2013, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/15336 E.  ,  2019/2013 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4785, Karar No: 2018/13340, Tarih: 17.12.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/4785 E.  ,  2018/13340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-) Sanığın suça konu eyleminin, düzeltme ve cevap metnini 5187 sayılı Kanun'un 18. maddesinde yazılı usule uygun olmayan şekilde yayımlamak olduğu anlaşılmakla, gerekçeli kararda 23.12.2013 şeklinde yazılı atılı suç tarihinin, düzeltme ve cevap metninin aynı şekilde yayımlanmadığı 01.03.2014 günü olması,

2-) 5187 sayılı Kanun'un "Düzeltme ve cevap" başlıklı 14. maddesi;

"Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır..." hükmünü amirdir.

"Düzeltme ve cevabın yayımlanmaması" başlıklı 18. maddesi; " Düzeltme ve cevabın yayımlanmasına ilişkin kesinleşmiş hâkim kararlarına uymayan sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili onmilyar liradan yüzellimilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Ağır para cezası, bölgesel süreli yayınlarda yirmimilyar liradan, yaygın süreli yayınlarda ellimilyar liradan az olamaz...

...Düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmaması veya 14 üncü maddenin birinci fıkrasında belirtilen şartlara uyulmaksızın yayımlanması hallerinde hâkim ayrıca, masraflar yayın sahibi tarafından karşılanmak üzere, bu yazının tirajı yüzbinin üzerinde olan iki gazetede ilân şeklinde yayımlanmasına da karar verir." hükümlerini amirdir.

...Düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmaması veya 14 üncü maddenin birinci fıkrasında belirtilen şartlara uyulmaksızın yayımlanması hallerinde hâkim ayrıca, masraflar yayın sahibi tarafından karşılanmak üzere, bu yazının tirajı yüzbinin üzerinde olan iki gazetede ilân şeklinde yayımlanmasına da karar verir." hükümlerini amirdir.

Düzeltmeye konu haberin, sanığın sorumlu müdürü olduğu haftalık yayımlanan haber dergisinin 23-29 Aralık 2013 tarihli 994. sayısının 6. sayfasında sayfanın yarsından fazla kısmını kapladığı, sayfada sadece iki haber bulunduğu, düzeltme ve cevap yazısının ise aynı derginin 01.03.2014 tarihli nüshasının 6. sayfasının alt kısmında bu sefer "cevap ve düzeltme metni" alt başlığıyla asıl habere nispeten daha küçük bir bölümde, sayfanın okurun dikkatini çekmeyeceği, okumayacağı en alt kısmında, mahkemece yayımlanmasına karar verilen yazının "TAMAMEN GERÇEKLERE AYKIRIDIR" şeklindeki harfleri küçük olmasına dikkat edilmeksizin, özensizce yayımlandığı, bu haliyle Kanun'da yazılı "aynı sütunlarda ve aynı şekilde" şartlarını taşımadığı, bu nedenle sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine 17/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2467, Karar No: 2022/7638, Tarih: 01.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2467 E.  ,  2022/7638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Bilecik 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 19.07.2018 tarih ve 2016/413 E- 2018/312 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 26.11.2020 tarih ve 2018/2257 E- 2020/1423 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının bünyesinde tasarlanan üç farklı renkteki 6 adetten oluşan su bardağı setinin "Hürrem" adı ile pazarlandığını, desenin rahatlıkla görülebilmesi için bardakların tasarımının yine davacı tarafından geliştirilen "Pencereli Kutu" diye tabir edilen ambalajlarda pazarlandığını, davalının, davacının tasarımını şekli, rengi ve kutusu aynı olacak şekilde taklit ettiğini, davalının ürünlerini davacının zannedilerek satın almasının kaçınılmaz olduğunu, davacının satış kaybına uğradığını ileri sürerek, davalının haksız rekabetinin tespitine, men'ine, durdurulmasına, önlenmesine, haksız rekabetin sonucu olan maddi durumun ortadan kaldırılması için davalı ürünlerinin piyasadan toplanmasına, fazlaya dair haklar saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL maddi, 5.000,00 TL manevi zararın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tazminine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya cevap vermemiştir.

Davalı vekili, davaya cevap vermemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının "Hürrem" adını verdiği bardak setini ilk olarak 2011 yılı aralık ayında piyasaya sürdüğü, davalının ise "kahve keyfi" ismini verdiği benzer şekildeki bardak setini 11.03.2013 tarihinde piyasaya sürdüğü, davacının "Hürrem" isimli bardak seti ürünlerindeki iki boyutlu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşıdığı, tasarımın davalının "Kahve Keyfi" isimli bardak seti ürünleri üzerinde ayırt edilemeyecek kadar benzer şekilde kullanılmış olduğu ve bu kullanımın davacının ürünleri ile iltibas tehlikesi yaratıcı taklit eylemi teşkil ettiği, ürünlerin isimlerinin ile ambalaj desenlerinin farklı olmasının söz konusu iltibas tehlikesini önleyemeyeceği, bu nedenle davalının iltibas tehlikesi yaratıcı taklit eyleminin haksız rekabet teşkil ettiği, davacının tam olarak ne kadar zarara uğradığının tespiti için davalı davaya konu ürün ile ilgili satış miktarı veya satış tutarının bilinmesine ihtiyaç duyulduğu, davalı verilen kesin süre içerisinde ara kararlarda ibrazı istenen delilleri sunmaktan ve yerini bildirmekten kaçındığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davalının haksız rekabetinin tespitine, önlenmesine, haksız rekabete sebebiyet veren ürünlerin piyasadan toplanmasına, taleple bağlı kalınarak 5.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile, 5.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; 6102 sayılı TTK'nın 55/4. maddesine göre davacının ürettiği ürünler ile iltibas yaratacak şekilde davalının üretimde bulunduğu, TTK'nın 56. maddesine gereğince haksız rekabet sebebi ile davacının haksız rekabetinin men'i ile maddi ve manevi tazminatı isteyebileceği, mahkemece hükmedilen maddi-manevi tazminat tutarının olayın özellikleri, davalı fiilinin niteliği, yoğunluğu, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, delil durumu ve dosya kapsamı göz önüne alınarak makul seviyede bulunduğu, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 13. maddesine uygun olarak maddi tazminat, manevi tazminat ve haksız rekabetin men'i yönünden ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesinde usul ve yasaya bir aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 512,33 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 01/11/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6299, Karar No: 2014/7750, Tarih: 11.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/6299 E.  ,  2014/7750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 10. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/05/2011

NUMARASI : 2009/958-2011/285

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalı Maliye Bakanlığı'na ait iş yerinde temizlik işçisi olarak 20.05.1997 tarihinde çalışmaya başladığını, iş akdinin hiçbir sebep gösterilmeksizin 31.12.2002 tarihinde feshedildiğini, davalının asıl işveren olduğunu ve hizmet süresi boyunca farklı alt işveren şirketlerden çalışmasının bildirildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili; zamanaşımı ititrazında bulunarak, davacı ile davalı idare arasında bir hizmet sözleşmesinin bulunmadığını, davacının Maliye Bakanlığı'nın temizlik işlerini ihale yoluyla alan firmaların elemanı olarak çalıştığını, dava konusu olan alacağında bu firmalar tarafından ödenmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

İhbar olunan B.. Ş.. vekili; davacının, davalı Maliye Bakanlığı'na ait iş yerinde 01.04.1998 tarihinde çalışmaya başladığını ve çalışmasının 21.02.2003 tarihine kadar devam ettiğini, iş sözleşmesindeki “işveren, işçiyi ücretinde değişiklik yapmadan kendisine ait aynı il hudutları dahilinde (veya diğer bir ilde kurulu) herhangi bir iş yerinde tayin ve nakil etmekte serbesttir” maddesi uyarınca davacının, davalı Maliye Bakanlığı'na ait iş yerinden çıkışının yapılarak müvekkili şirketin temizlik işlerini yürüttüğü A.Tekstil Fabrikası'nda aynı koşullarda görevlendirildiğini ve bu görevlendirmenin davacıya noterden keşide edilen ihtarname ile bildirildiğini buna karşın davacının söz konusu iş yerinde işe başlamadığını ve bu nedenle iş akdinin haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davacının, davalı Maliye Bakanlığına bağlı iş yerinde temizlik işi yapan alt işverenlerin elemanı olarak çalışmaya başladığı, en son Biltem Ltd.Şti.'nin elemanı olarak çalışıyorken bu şirketin ihaleyi kaybettiği, ihaleyi alan yeni şirketin ise davacıyı çalıştırmak istemediği bunun üzerine ihbar olunan şirketçe davacıya bir takım belgelerin imzalatılmaya çalışıldığı, davacının ise bu belgeleri imzalamak istememesi nedeni ile iş akdinin 31.12.2006 tarihinde feshedildiği belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.