muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4153, Karar No: 2024/1445, Tarih: 22.02.2024

Temyiz eden davalı Hazine harçtan muaf bulunduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,

İstek halinde temyiz eden dahili davalı ... İşletmesi Genel Müdürlüğü tarafından yatırılan peşin harcın iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

1086 sayılı HUMK'un 440/III-1 inci maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 22.02.2024 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasında yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince (İDM) davanın kabulüne karar verilmiştir. Dairemizin Sayın Çoğunluğunca ise dava konusu yerin dere yatağından kazanıldığı ve imar-ihyanın 2002 yılından itibaren gerçekleştiği, dolayısıyla zilyetlikle taşınmaz kazanımı için aranan sürenin dolmadığından bahisle davanın ret edilmesi gerektiği gerekçesiyle İDM kararı bozulmuştur.

Sayın Çoğunluk ile aramızda oluşan uyuşmazlık dava konusu yerin zilyetlikle kazanılıp kazanılamayacağı, eğer kazanılması mümkün ise kazanma şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

Sayın Çoğunlukça dava konusu yerin dere yatağı olduğu ve dereden zilyetlikle taşınmaz kazanımının mümkün olmadığı değerlendirilmiş ise de dosya arasında bulunan 04.08.2019 tarihli jeoloji bilirkişisinin raporunda dava konusu yerin aktif dere yatağı olmadığı ve dere taşkınlarına maruz kalmayacağı ifade edilmiştir. Aynı raporda dava konusu yerin dolgu malzemesi ile doldurulup sıkılaştırma işi yapılarak dere yatağından kazanıldığı ifade edilmiş ise de; anılan yerin aktif dere yatağından değil evveliyatı dere yatağı olan yerden imar-ihya edilmek suretiyle tarıma elverişli hale getirildiği anlaşılmaktadır. Aktif dere yatağı olmadığı ve dere taşkınına maruz kalmadığı sürece kurumuş dere yatağının imar-ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilmesinin Kanun kapsamında zilyetlikle kazanıma engel bir durum olmadığı değerlendirilmektedir. Dolayısıyla dava konusu yerin zilyetlikle kazanılmasının mümkün olduğu sonucuna ulaşılmaktadır.

Dava konusu taşınmazın zilyetlikle kazanılması mümkün olan bir yer olması yeterli olmayıp davanın tescil olması nedeniyle davanın açıldığı tarihten geriye doğru 20 yıllık zilyetliğin de bulunması gerekmektedir.

Davanın açılma tarihi 2015 yılı olup dosya arasında bulunan harita mühendisinin raporu uyarınca; 1982 tarihli hava fotoğrafında imar-ihyanın bulunduğu ifade edilmiştir. Aynı raporda 2002 tarihli hava fotoğrafında da aynı durumun geçerli olduğu belirtilmiştir. Keşif sırasında dinlenen mahalli bilirkişiler de genel olarak davacının dava konusu taşınmazda ortalama 30 yıllık zilyetliğinin bulunduğunu ifade etmişlerdir.

Bununla birlikte ziraat bilirkişileri raporlarında dava konusu yerde keşif günü itibariyle demiryolu çalışması için dolgu yapıldığı, yapılan dolgu nedeniyle hali hazırda tarımsal faaliyetin olup olmadığının tespit edilemediği, ancak 2002 yılında çekilen hava fotoğrafları dikkate alındığında dava konusu yerde 2002 yılında imar-ihyanın olduğunun düşünüldüğü ifade edilmiştir.

Bununla birlikte ziraat bilirkişileri raporlarında dava konusu yerde keşif günü itibariyle demiryolu çalışması için dolgu yapıldığı, yapılan dolgu nedeniyle hali hazırda tarımsal faaliyetin olup olmadığının tespit edilemediği, ancak 2002 yılında çekilen hava fotoğrafları dikkate alındığında dava konusu yerde 2002 yılında imar-ihyanın olduğunun düşünüldüğü ifade edilmiştir.

Bütün bu veriler ışığında davacı tarafın davasını ispatladığı, dolayısıyla dava tarihinden geriye yönelik 20 yıllık zilyetlik koşullarının oluştuğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar ziraat bilirkişisi raporunda taşınmazda 2002 yılında imar-ihyanın olduğu bildirilmiş ise de bu ifade bu tarihten önce imar-ihyanın bulunmadığı şeklinde anlaşılmaya müsait değildir. Zira ziraat bilirkişilerinin keşif tarihinde taşınmazda tren yolunun yapılması amacıyla yapılan dolgu nedeniyle toprak üzerinde inceleme yapamadıkları, değerlendirmelerini 2002 yılında çekilen fotoğraf üzerinde gerçekleştirdikleri anlaşılmaktadır.

Hava fotoğraflarının değerlendirilmesi ayrı bir uzmanlık alanına girmekte olup ziraat bilirkişilerinin hava fotoğrafı üzerinden değerlendirme yapmaları onların uzmanlık alanları ile bağdaşmamaktadır. Bu nedenle ziraat bilirkişilerinin bu konuda ayrıca 1982 tarihli hava fotoğraflarını da inceleyip bir

görüş vermelerinin istenmesine ihtiyaç duyulmayabilir. Bu yönüyle raporlar arasında çelişki olmadığı da söylenebilir. Bu itibarla İDM kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

Raporlar arasında çelişki bulunduğu veya en azından ziraat bilirkişilerine 1982 tarihli hava fotoğraflarının da inceletilerek bir görüş aldırılması gerektiği kabul edilse bile bunun için de davanın ret edilmesi gerektiğinden bahisle kesin bir bozma kararı verilmesi yerine raporlar arasındaki çelişkiyi giderecek veya ziraat bilirkişilerinden ek rapor alınmasını sağlayacak bir bozma kararı verilmesi gerekir.

Bu itibarla, İDM kararının onanması veya yukarıda belirtilen hususun açıklığa kavuşturulması amacıyla İDM kararının bozulması gerekirken davanın ret edilmesi gerektiği yönündeki Sayın Çoğunluğun bozma kararına iştirak edemiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/9391, Karar No: 2012/19565, Tarih: 25.09.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/9391 E.  ,  2012/19565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının Silifke Tapu Sicil Müdürlüğü emrinde daimi işçi olarak çalışırken davalı işveren tarafından haklı bir neden ve davacının izni olmaksızın Tapu ve Kadastro Konya Bölge Müdürlüğüne bağlı....Tapu Sicil Müdürlüğüne nakledildiğini, yapılan nakil işleminin hukuka aykırı olduğunu, bu nedenle nakil işleminin iptali ile müvekkilinin eski işyerine iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı hakkında öteden beri yoğunlaşan şikayetler ve duyumlar nedeniyle görevlendirilen müfettişlerce düzenlenen 17.06.2009 tarihli ve 09 sayılı inceleme raporu sonucunda davacının nakline gerek duyulduğunu, kurumun kamuoyunda itibar ve güven kaybetmesine neden olunmaması için davacının naklinin yerinde olduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı işverence nakil yazısında belirtilen nakil gerekçesinin inandırıcı delillerle kanıtlanamadığı, nakli zorunlu kılan objektif bir nedenin ortaya konulmadığı, davalı işverence İş Kanunu ve Toplu İş Sözleşmesinde öngörülen nakil yetkisinin iyiniyet kurallarına uygun kullanılmadığından feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda Silifke Tapu Sicil Müdürlüğü işyerinde daimi işçi olarak çalışan davacı işçinin iş sözleşmesi işyerinde yapılan denetim sonucu düzenlenen 17.06.2010 tarih ve 11 sayılı raporda Silifke Kaymakamı ile görüşme yapmak suretiyle davacının adının da aralarında bulunduğu Silifke Tapu Sicil Müdürlüğü personelleri ile ilgili olarak çok sayıda şikayet ve duyum alındığı yolundaki kaymakam beyanı uyarınca kurumun kamu oyunda itibar kaybetmesine neden olunmaması için görüşmede adı geçen ve davacının da aralarında bulunduğu personellerin acilen Mersin ili dışındaki müdürlüklere atamasının yapılmasının uygun olacağı yönünde teklif getirildiği, müfettiş raporundaki değerlendirme sonucuna göre davacının 03.09.2010 tarihli atama yazısı ile ... Bölge Müdürlüğü ... Tapu Kadastro Müdürlüğü emrinden Ermenek Tapu sicil müdürlüğüne atanması yapıldığı anlaşılmaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, nakil işleminin geçerli olup olmadığı noktasında düğümlenmektedir.

Taraflar arasındaki 01.09.2009-31.08.2011 yürürlük işletme toplu iş sözleşmesinin 20. maddesinde iş ve işyeri değişikliği konusunda 4857 sayılı İş Kanun'u hükümlerinin uygulanacağı kabul edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, nakil işleminin geçerli olup olmadığı noktasında düğümlenmektedir.

Taraflar arasındaki 01.09.2009-31.08.2011 yürürlük işletme toplu iş sözleşmesinin 20. maddesinde iş ve işyeri değişikliği konusunda 4857 sayılı İş Kanun'u hükümlerinin uygulanacağı kabul edilmiştir.

İş hukukunda işverence alınan karar ve yapılan işlemlerin iptaline ilişkin bir uygulama bulunmamaktadır. Bu sebeple mahkemenin davalı işverence davacının işyeri değişikliğini amaçlayan nakil işlemini iptal etmesi yerinde değildir. Davacı nakil işleminin ve buna bağlı olarak yapılan işyeri değişikliğinden dolayı iş şartlarının aleyhe değişikliği sebebiyle sözleşmeyi bozma hakkını kullanmamış ve nakledildiği yerde çalışmaya başlamıştır. İşverence de nakil dışında sözleşmenin feshine yönelik bir işlem yapılmış değildir. Mahkemece işveren iradesi yerine geçecek şekilde hüküm kurulması mümkün değildir. Kaldı ki işyerinde yapılan soruşturma sonucunda düzenlenen müfettiş raporu içeriğine dikkate alındığında nakil işleminde kanuna aykırılık tespit edilemediği gibi nakil yetkisinin kötüye kullanıldığı davacı tarafından ispat edilmemiş olmasına göre davanın reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 25.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13692, Karar No: 2010/10977, Tarih: 28.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/13692 E.  ,  2010/10977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 13/10/2008 gününde verilen dilekçe ile satış sözleşmesinin iptalinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ilişkin 18/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacının mirasçıları tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı; kardeşleri ile paylı mülkiyete tabi zeytinliğin paydaşları olduklarını, ortaklaşa zeytinlik sahibi olduklarını, kardeşlerinin 1/3'er paylarını davalıya sattıklarını; belediye tarafından özel ürün alanındaki zeytinliğin en küçük parçasının 10.000 m2 olması gerektiğinden zeytinliğin bölünemeyeceğinin bildirildiğini; 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanım Yasası'nın 8/4. maddesine göre bölünmez nitelikteki araziler 3. kişilere satılamayacağından, davalı ile kardeşleri arasında yapılan satış sözleşmenin iptalini istemiştir.

Davalı ise; Tarım İl Müdürlüğü yazısına göre dikili tarım arazilerinde en az 0,5 hektar büyüklüğündeki yerin satışına engel bir durumun olmadığını belirterek, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, Ayvalık Belediyesi'nin yazısına göre yerin tarım niteliği korunacak özel ürün alanı olduğu, yapılan keşif ve ziraat bilirkişisi raporuna göre yerin dikili tarım arazisi niteliğinde olup 5403 sayılı Yasa'nın 8. maddesine göre en az parsel büyüklüğünün 0,5 hektar olması gerektiği, paydaşlardan her birine 5.433,33 m2 yer düştüğü için taşınmaz bölünebileceğinde, satış işleminin geçerli olduğu gerekçesiyle istem reddedilmiştir.

5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanım Yasasının 8. maddesi gereğince; ”Tarım arazileri; doğal özellikleri ve ülke tarımındaki önemine göre, nitelikleri Bakanlık tarafından belirlenen mutlak tarım arazileri, özel ürün arazileri, dikili tarım arazileri ve marjinal tarım arazileri olarak sınıflandırılır. Ayrıca Bakanlık tarım arazilerinin korunması, geliştirilmesi ve kullanımı ile ilgili farklı sınıflandırmalar yapabilir.

Tarımsal faaliyetin ekonomik olarak yapılabildiği en küçük alana sahip ve daha fazla küçülmemesi gereken yeter büyüklükteki tarımsal arazi parsel büyüklüğü, bölge ve yörelerin toplumsal, ekonomik, ekolojik ve teknik özellikleri gözetilerek Bakanlık tarafından belirlenir. Belirlenen küçüklüğe erişmiş tarımsal araziler miras hukuku bakımından bölünemez eşya niteliğini kazanmış olur. Tarımsal arazinin bu niteliği tapu kütüğüne şerh edilir.

Tarımsal faaliyetin ekonomik olarak yapılabildiği en küçük alana sahip ve daha fazla küçülmemesi gereken yeter büyüklükteki tarımsal arazi parsel büyüklüğü, bölge ve yörelerin toplumsal, ekonomik, ekolojik ve teknik özellikleri gözetilerek Bakanlık tarafından belirlenir. Belirlenen küçüklüğe erişmiş tarımsal araziler miras hukuku bakımından bölünemez eşya niteliğini kazanmış olur. Tarımsal arazinin bu niteliği tapu kütüğüne şerh edilir.

Belirlenen parsel büyüklüğü; mutlak tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 2 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarımı yapılan arazilerde 0,3 hektar ve marjinal tarım arazilerinde 2 hektardan küçük olamaz. Tarım arazileri bu büyüklüklerin altında ifraz edilemez, bölünemez veya küçük parsellere ayrılamaz. Ancak çay, fındık, zeytin gibi özel iklim ve toprak istekleri olan bitkilerin yetiştiği yerler ile seraların bulunduğu alanlarda, yörenin arazi özellikleri daha küçük parsellerin oluşmasını gerekli kıldığı takdirde, Bakanlığın uygun görüşü ile daha küçük parseller oluşturulabilir.

Bakanlığın uygun görüşü ile kamu yatırımları için ihtiyaç duyulan yerler hariç olmak üzere tarım arazileri, belirlenen büyüklükteki parsellerden daha küçük parçalara bölünemez. Bölünemez büyüklükteki tarım arazilerinin mirasa konu olmaları ve üzerlerinde her ne şekilde gerçekleşmiş olursa olsun birlikte mülkiyetin mevcut olması durumunda, bu araziler ifraz edilemez, payları üçüncü şahıslara satılamaz, devredilemez veya rehnedilemez. Bu araziler hakkında 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun özgülemeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır.”

Yine aynı maddeye uygun olarak çıkarılan Toprak Koruma ve Arazi Kullanım Yasası'nın 11. maddesi gereğince de “Tarım arazilerinde parsel büyüklüğü yörelere göre toplumsal, ekonomik ve ekolojik veriler gözetilerek belirlenir. Belirlenen parsel büyüklüğü; mutlak tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 1 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarımı yapılan arazilerde 0,3 hektar ve marjinal tarım arazilerinde 2 hektardan küçük olmamak kaydı ile tarım makinelerinin arazi bozulmasına neden olmadan verimli çalışmasını mümkün kılacak büyüklükte oluşturularak kullanılır. Tarım arazileri bu büyüklüklerin altında ifraz edilemez, bölünemez. Arazi eğimi % 3 ten fazla olan yerlerde parselin uzun kenarı eğime dik olarak planlanır. Ancak çay, fındık, zeytin gibi özel iklim ve toprak istekleri olan yerler ile seraların bulunduğu alanlarda, yörenin arazi özellikleri daha küçük parsellerin oluşmasını zorunlu kılıyor ise yukarıda belirtilen parsel büyüklüklerinden daha küçük parseller oluşturulabilir.”

Yerel mahkemece keşif yapılarak alınan ziraat bilirkişisi raporunda taşınmaz dikili tarım arazisi olarak nitelendirilmiştir. Ayvalık Belediyesi İmar İşleri Müdürlüğü'nün 02.09.2008 ve 27.03.2009 günlü yazılarına göre ise dava konusu taşınmaz, 22.3.1994 günlü Bayındırlık ve İskan Bakanlığı Teknik Araştırma ve Uygulama Genel Müdürlüğü onaylı 1/25.000 ölçekli çevre düzeni planında tarımsal niteliği korunacak özel ürün alanında kalmaktadır. Bu nitelikteki arazilerin en küçük ifraz büyüklüğünün Yasa'ya göre 20.000 m2, Yönetmeliğe göre 10.000 m2 olması gerekmektedir. Tapu Sicil Müdürlüğü'nce düzenlenen 10.04.2007 günlü satış senedinde de pay satışının bölünmeye (ifraza) olanak vermediği biçiminde açıklaması (şerh) yazılmıştır.

Dosya içeriğinden, dava konusu taşınmaz dikili tarım arazisi niteliğinde değil özel ürün arazisi niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. Yukarıda açıklanan Yasa ve Yönetmelik gereğince tamamı 16.300 m2 olup her bir paydaşa 5.433,33 m2 yer düşen bu taşınmazın bölünmesine yasal olanak bulunmamaktadır. Bu durumda davacının eldeki bu davayı açmada hukuki yararı olmadığından istemin reddedilmesi gerekirken, taşınmazın dikili tarım arazisi olarak nitelendirilip her bir paydaşa düşen arazi tutarına göre yapılan satışın geçerli olduğu gerekçesiyle reddedilmiş olması doğru değildir. Ancak, istem reddedilmiş olduğundan sonuç olarak doğru olan kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31572, Karar No: 2015/30123, Tarih: 15.10.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/31572 E.  ,  2015/30123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2014

NUMARASI : 2012/756-2014/463

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı A..'ye ait aracı kullanan diğer davacı Mehmet'in araca yakıt almak için T... O.. AŞ Bayi olan V.. Ç.. Petrol Ltd.nin petrol istasyonuna geldiği, yakıt aldıktan sonra benzin istasyonunda bulunan oto yıkamada aracının yıkanması için kasa görevlisi diğer davalı S.. S..'a teslim ettiği, ancak oto yıkamacıda çalışan M.. B.. ve İ.. İ.. tarafından aracın haksız olarak kullanılması sırasında meydana gelen trafik kazası sonucunda aracın pert olduğu, ehliyetsiz ve küçük yaştaki M.. B..'nın güveni kötüye kullanma, İ.. İ..'in kullanma hırsızlığı suçundan yargılandıkların, sigortanın da zararı karşılamadığını bildirerek zararının davalılardan tahsili için yaptıkları icra takibine vaki itirazın iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davacı M.. hakkında araç sahibi olamaması nedeniyle aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davacı A..nin davalılar hakkındaki davasının yine husumet yöneltilemeyeceği gerekçesi ile reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı M..'in aktif dava ehliyetinin bulunmaması nedeniyle temyiz talebinin reddine karar vermek gerekmişti.

2-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının, davalılar V..Ç.. Petrol Ltd. ve bu şirketin çalışanı S.. S.. dışındaki diğer davalılara yönelik temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Davacı M..'in aktif dava ehliyetinin bulunmaması nedeniyle temyiz talebinin reddine karar vermek gerekmişti.

2-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının, davalılar V..Ç.. Petrol Ltd. ve bu şirketin çalışanı S.. S.. dışındaki diğer davalılara yönelik temyiz itirazlarının reddi gerekir.

3-Davacı A.. diğer davacı M..'e kullandırdığı aracı ile davalı T... O..AŞ bayi V.. Ç.. Petrol Ltd. tarafından işletilen akaryakıt istasyonunda yakıt aldıktan sonra yıkanması için davalı V.. Ç.. Ltd. çalışanı Sedat'a aracın anahtarını teslim ettiğini,aracın oto yıkamacıda çalışan ehliyetsiz ve küçük İsmail ve Mehmet tarafından kullanıldığı esnada kaza yapıp aracın pert olmasına sebebiyet verildiğini ve sigortanın zararı karşılamadığını bildirerek zararının davalılardan tahsili için davalılar ile birlikte oto yıkama bölümünü çalıştıran S.. Ş..'e karşı yaptığı icra takibine davalıların vaki itirazının iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesi için eldeki davayı açmıştır.Davalılardan T... O.. AŞ., davalı V.. Ç.. Petrol Ltd.nin bayileri olduğunu, aracın teslim edildiği kısmın bu davalının sorumluluğunda bulunduğunu, bayilik sözleşmesi ile bayinin birlikte çalıştığı yada çalıştırdığı kişilerin istasyondaki üçüncü kişilere verdiği zarardan dolayı bir sorumlulukları bulunmadığını savunmuş, davalı sigorta şirketi oto yıkama faaliyetlerinin sigorta sözleşmesi dışında tutulması nedeniyle sorumlu olmadıklarını, davalı istasyonu işleten V.. Ç.. petrol Ltd. İse oto yıkama kısmını S.. Ş..'in kiralayarak işlettiği, onunda bu yeri C.. Ş..'e devrettiğini, kendilerinin bir sorumluluğu olmadığını savunmuştur.Davacının aracının teslim edildiği akaryakıt istasyonunun davalı V.. Ç.. petrol Ltd. nin T... O..AŞ bayii olarak kiralayarak işlettiği, oto yıkama bölümünün ise yine bu davalı tarafından dava dışı olan ancak hakkında davalılar ile birlikte icra takibi yapılan S.. Ş..'e kiralandığı onun tarafından da C.. Ş..'e devredildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.V.. Ç.. Petrol Ltd.,akaryakıt istasyonunu işleten ve oto yıkama yerinin üst kiralayanı sıfatı ile üçüncü kişilere verilen zararlardan dolayı sorumludur.Yine,aracın anahtarını küçük ve ehliyetsiz oto yıkama çalışanlarına teslim eden davalı V.. Ç.. Petrol Ltd. Çalışanı S.. Ç.. yönünden de bu davalı ile birlikte adam çalıştıran sıfatı ile sorumlu olduğunun kabulü gerekir.Bu durumda, davalılar S.. Ç.. ile V..i Ç.. Petrol Ltd. hakkında kendilerine husumet yöneltilebileceğinden taraf delillerinin toplanıp, kusur ve zarar durumları konusunda inceleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davacı Mehmet'in aktif dava ehliyeti bulunmadığından temyiz dilekçesinin reddine, 2.bentte açıklanan nedenle davalılar S.. Ç.. ile V.. Ç.. Petrol Ltd. dışındaki davalılar yönünden davacının tüm temyiz itirazlarının reddine, 3.bentte açıklanan nedenle davalılar S..Ç.. ve V.. Petrol Ltd. yönünden kararın davacı A.. yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.