muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/25760, Karar No: 2024/3505, Tarih: 19.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/25760 E.  ,  2024/3505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/53 E., 2016/ 248 K.

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelmeye konu Mahkeme kararı ile sanığın fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ve 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına, cezanın seçenek yaptırmalara çevrilmesi veya ertelenmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın evinde fuhuş yaptırmasından rahatsız olan tanıkların polise ihbarda bulundukları, sanığın evinden çıktığı tespit edilen S.D.'nin sanığın evinde 70,00 TL karşılığında ilişkiye girdiği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükme ilişkin olarak, sanık savunması, tanıklar S.D., H.S. ve A.K.'nin anlatımları karşısında, Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

B. Sair Yönlerden

1. Sanığa yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

2. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen "Hükmedilen 5 gün adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca paraya çevrilmemesi" dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

2. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen "Hükmedilen 5 gün adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca paraya çevrilmemesi" dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B-2) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği ;hüküm fıkrasına “Sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6122, Karar No: 2010/9929, Tarih: 05.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/6122 E.  ,  2010/9929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HATAY 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/07/2009

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, kayden paydaşı oldukları 1577 parsel sayılı taşınmazı davalıların haklı ve geçerli bir nedenleri olmaksızın kullandıklarını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi, birleşen dava ile de ecrimisil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalılar, taşınmazı yarıcılık sistemine göre uzun yıllardır kullandıklarını, imar ihya ettiklerini bildirip, davanın reddini savunmuşlar, karşı dava ile tazminat isteğinde bulunmuşlardır.

Mahkemece, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davalarının kabulüne karşılık davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, davalı Malik ve A.vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 05.10.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat İ. B.ile temyiz edilenler vekili Avukat Ş.G.geldiler,   duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Asıl dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, birleşen dava ecrimisil, karşı dava ise tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, asıl dava ve birleşen davanın kabulüne, karşılık davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden toplanan delillerden, davacılar ile davalılardan A.çekişmeli taşınmazda paydaş oldukları, davalı A. diğer davalılar ile birlikte uzun süreden beri dava konusu taşınmazı narenciye  ve sebze bahçesi olarak tasarruf ettikleri anlaşılmaktadır.

Davalılar savunmalarında 50 yıldan beri yarıcılık yöntemiyle kullandıklarını savunmuşlar. Davacılar ise yarıcılığın söz konusu olmadığını 10 yıldan beri davalıların işgalci konumunda olduklarını öne sürmüşlerdir.

Hemen belirtilmelidir ki; Borçlar Kanununun 270/1. Fıkrası hükmü hasılat kirasını tarif ederken, maddenin 2.fıkrası ise kira bedelinin para olabileceği gibi devşirilecek semere veya hasılatın bir hissesi de olabileceğini öngörmüştür. Bilindiği üzere, bedelin semere veya  hasılat olması halinde taraflar arasındaki hukuki ilişki iştirakli kiradır. (HGK.'nun 13.1.1982 tarih 1979/2-66 E, 1982/1.S.K,  4.H.D. 19.12.1958 T. 3237 E, 8250 sayılı Kararları) Memleketimizde bunun muhtelif çeşitlerinin bulunduğu sabittir. Trakya ve Marmara'da Yarıcılık, Orta Anadolu'da Ortakçılık, Yervacılık, Doğu Anadolu'da ise marabacılık ( Turgut Uygur Borçlar Kanunu Sh. 6256,

Tandoğan Age. S.14 vd. Atıf) olarak nitelendirilmektedir. Türkiye'de ençok geçeni ise yarıcılıktır. Yarıcılıkta kural olarak tarla sahibi tarlasını ve tohumunu yarıcı denilen kiracıya verir, yarıcı da çiftini ve emeğini kullanarak tarlayı sürer, tohumu eker, tarlanın bakımı da ona ait olur. Elde edilen mahsul ise anlaşmaya veya mahalli adetlere uygun olarak aralarında pay edilir. Nitekim, bu hususa yukarıda değinilen 4.Hukuk Dairesinin kararında yer verilmiş olup, aynı kararda kiralayanın kâra ve zarara karışmayacağına ve ancak kararlaştırılan orantıda kardan pay alacağına ilişkin kira aktinin hasılat kirası niteliğinde olduğu ve bununda iştirakli kira olduğuna değinilmiştir. Böylesine bir kira sözleşmesinin yazılı veya sözlü yazılması olanaklıdır.

Somut olayda yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde taraflar arasında düzenlenmiş bir hukuki ilişkinin varlığı kanıtlanmış değildir.

O halde, mahkemece, davalılardan Malik ve S.hakkında mutlak surette, davalı A. hakkında da pay oranında elatmanın önlenme ve karşı davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Temyiz eden davalıların bu yöne değinen itirazları yerinde değildir. Reddine;

Ancak, davalıların savunmaları ve davacıların iddialarına göre taşınmazların en az on yıldan beri davalıların tasarrufunda bulunduğu, bu süre içerisinde hiçbir itiraz, dava ve ihtarda bulunulmadığı, diğer bir değişle kullanıma ses çıkarılmadığı anlaşıldığına göre bu kullanımın onaya dayalı olduğu, dava açılmakla onayın geri alındığı gözetildiğinde davalılara ecrimisil yüklenilmesi doğru değildir. Ne varki davalılardan S. hükmü temyiz etmediğinden bu davalı yönünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Hal böyle olunca, davalılar M.ve A. ecrimisilden sorumlu tutulmamaları gerekirken aksine düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davalılar Malik ve A.bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedene hasren  HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenlerden alınmasına,  05.10.2010  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1963, Karar No: 2010/2904, Tarih: 15.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/1963 E.  ,  2010/2904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı Pendik 1. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 17.12.2009 gün ve 152-373 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

İlgisi yönünden geçerli olduğunun tespitine hükmen karar verilen Sarıyer 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/ 538 esas 2008/ 589 karar sayılı veraset ilamı dava dosyasının kesinleşmiş biçimde meriicinden getirtilerek evraka eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7975, Karar No: 2007/2598, Tarih: 15.03.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/7975 E.  ,  2007/2598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin ... işletme Belgesi uyarınca “ The ... adlı otelin işletmecisi olup, davalının abonesi bulunduğunu, davalının 2634 sayılı ... Teşvik Kanunu’nun 16.maddesi, 12.4.2002 karar tarihli 2002/4100 sayılı Bakanlar Kurulu Kararına aykırı olarak kullanılan elektriğe en düşük tarife yerine 2004 Mayıs döneminden itibaren daha yüksek birim fiyatı uygulandığını, bu uygulamadan vazgeçilmesi için 22.10.2004 tarihinde keşide edilen ihtarnameden sonuç alınamadığını belirterek, 22.10.2004-26.5.2005 dönemlerini kapsayan 8 fatura ile fazladan tahakkuk ettirilip müvekkilince ödenen toplam 143.879.88 YTL’nin ödeme tarihlerinden hesaplanacak avans faizleri ile istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın ... yönetim kurulu kararı gereği uygulanan işleme dayalı olması nedeniyle idari yargı yerinin görevli olduğunu, müvekkilinin ...'ın bağlı ortaklığı olduğundan ve ... yönetim kurulu kararını uyguladığından husumetin ... Genel Müdürlüğüne yöneltilmesi gerektiğini bildirerek görev ve husumet itirazında bulunduğu gibi davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, mevzuat, bilirkişi raporu, toplanan delillere göre davalı şirketin özel hukuk kurallarına tabi bir kuruluş olması, ihtilafın konusunun idari bir işlem ve karar olmaması, ihtilafın hallinin adli yargı görevine girdiğinden görev itirazının reddine, taraflar arasında akdedilen sözleşmenin tarafı olarak davalı şirkete husumetin tevcihi yerinde görülmekle husumet itirazının reddine, davacının istirdat davasının kabulüne, toplam 143.879.89 YTL'nin her bir faturaya ilişkin fazla ödenen miktarın ödeme tarihinden işleyecek değişken oranlarda avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 15.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/387, Karar No: 2023/1856, Tarih: 08.06.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/387 E.  ,  2023/1856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1562 E., 2022/2711 K.

DAVA TARİHİ : 18.04.2017

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 20. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/174 E., 2020/79 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 4. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

08.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3961, Karar No: 2016/6254, Tarih: 13.04.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/3961 E.  ,  2016/6254 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK'nın 223/2-e. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihi olan 24.03.2010 günü, ... İlçe Jandarma Komutanlığına yapılan izinsiz kazı faaliyetine ilişkin ihbar üzerine, olay yeri olan ... ilçesi, Veziralanı köyü, Karanlık Dere Tecrübe mevkiine giden kolluk görevlilerince, bir tepenin üzerinde 2 metre genişliğinde, 4 metre derinliğinde kazı yerinin görüldüğü, başlatılan soruşturma kapsamında olay hakkında bilgi sahibi oldukları öğrenilen ..., ... ve ... ile tespit edilen şüpheli kişilerin ifadelerinden, davaya konu izinsiz kazı faaliyetinin ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... tarafından gerçekleştirildiği bilgisine ulaşıldığı, her ne kadar yapılan yargılama neticesinde haklarında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı temyiz incelemesine gelmeyen bu sanıkların yanında, daha önce de kazı yaparak gömü buldukları ve sanıkları 2010 yılının Şubat ayında evinde barındırdıkları iddia edilen sanıklar ... ve ... hakkında, davaya konu kazı eylemine iştirak ettikleri şüphesiyle 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de; sanıklar ... ve ...'ın verdikleri ifadelerinde, üzerlerine atılı suçlamaları kabul etmedikleri, davaya konu kazı eylemine iştirak etmediklerini beyan ettikleri, haklarında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları temyiz incelemesine gelmeyen diğer sanıkların verdikleri ifadelerinde, sanıklar ... ve ...'ın, kültür varlığı bulabilmek amacıyla yapılan kazıya iştirak ettiklerine dair iddialarda bulunmadıkları, tanıkların da sanıklar ... ve ...'ın davaya konu kazı eylemine iştirak ettiklerine dair görgüye dayalı bilgilerinin olmadığı ve sanıklar hakkındaki bilgilerinin sadece duyumlardan ibaret olduğu, tüm dosya kapsamından sanıklar ... ve ...'ın, 24.03.2010 tarihinde tespit edilen kültür varlığı bulabilmek amacıyla yapılmış kazı faaliyetine iştirak ettiklerine dair delillerin elde

edilemediği ve mahkemece sanıkların atılı suçtan beraatine karar verilmesinde bir aykırılığın bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılama sonunda, atılı suçun sanıklar ... ve ... tarafından işlendiğine dair delillerin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 13/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10160, Karar No: 2019/1243, Tarih: 25.02.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/10160 E.  ,  2019/1243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde; davacı ... ilçesi, ... mahallesi 178 ada 15 parsel numaralı taşınmaz üzerinde bulunan ... apartmanında (C Blok) 7 nolu bağımsız bölüm sahibi olduğu, apartmanın zemin katındaki ortak alana davalı şirketin trafo kurduğu, bunu daha sonra öğrendiği, Kat Mülkiyeti Kanunu gereğince zemin katın trafo olarak kullanılmasının yasaya aykırı olduğu, ayrıca ortak alan olması nedeniyle bu katın trafo olarak kullanımının mümkün olmadığını, mevcut trafonun bina için büyük tehlike taşıdığını iddia ederek ortak alana yapılan müdahalenin önlenmesi istenilmiştir.

Mahkemece; dava konusu trafonun yağlı tip trafo olduğu ve bunun da beraberinde patlama riski getirdiği, oysa Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 37/g maddesinde binaların altındaki trafoların güvenlik açısından kuru tip olması gerektiği, ek bilirkişi raporunda trafonun ortak alan olan sığınak bölümüne yerleştirildiğinin bildirildiği, trafonun bulunduğu yerde izolasyon olmadığından trafonun çıkardığı gürültünün davacıya ait bağımsız bölümde ve diğer bağımsız bölümlerde duyulduğu, patlama riski olan ve Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğine aykırı olan trafonun varlığının davacıya ait bağımsız bölümde ve diğer bağımsız bölümlerde değer düşüklüğüne neden olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, ... ili ... ilçesi, ... mahallesi 178 ada 15 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan sitenin C Blok binasında davalı tarafından ortak alana yapılan el atmanın 07/03/2016 tarihli bilirkişi ek raporunda belirtildiği gibi binanın sığınak bölümüne tesis edilen yağlı tip trafonun kaldırılması suretiyle önlenmesine kaldırılma masraflarının davalı tarafça karşılanmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, müdahalenin meni istemine ilişkindir.

Dava, müdahalenin meni istemine ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; ana taşınmaza ait mimari proje ve tapu kaydı uygulanarak öncelikle dava konusu trafonun tapuya verilen bağımsız bölüm listesinde davalı adına arsa payı alarak bağımsız bölüm olarak tescil edilip edilmediği, trafonun tescil edilmiş ise projesindeki yerinde olup olmadığı , trafonun ortak alana kurulup kurulmadığı hususlarında tereddüte yer vermeyecek şekilde gerekli araştırmalar yapılmalı ve bu hususlar tespit edildiği takdirde ayrıca trafonun genel olarak kat maliklerinin bağımsız bölümlerini kullanım noktasında zarar verici sonuçlara yol açıp açmadığı, herhangi bir tehlike arz edip etmediği, anataşınmazın ve ortak yerlerin kullanımını ve anataşınmazın mimari yapısını olumsuz etkileyip etkilemediği konularında uzman bilirkişilerden oluşan heyetten rapor aldırılarak oluşacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şeklide hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 25/02/2019 günü oy birliği ile karar verildi.