muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3300, Karar No: 2020/2007, Tarih: 17.06.2020

**4. Hukuk Dairesi         2019/3300 E.  ,  2020/2007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 01/06/2012 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/12/2017 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalılardan ..., ... ve ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı sebebiyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş hüküm, davalılar ..., ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ... Gazetesinin 15/05/2012 tarihli nüshasının 1. ve 11. sayfalarında davalılardan ... ve ... tarafından kaleme alınan “Slogan Uydurup İdam Verdiler” başlıklı yazı ile 9. sayfasında yer alan ve davalılardan ... tarafından kaleme alınan “Madımak ve Danıştay’da Kulağı Delik İki Kadın” başlıklı yazıda kendisine hakaret edildiğini, dava konusu yazılarda kendisinin slogan uydurmak suretiyle sanıklara idam cezası verdirdiği iddialarında bulunulduğunu, üç ayrı sayfada fotoğraflarının kullanılması nedeniyle şahsının hedef gösterildiğini, dava konusu yazılar nedeniyle savcılığa suç duyurusunda bulunduğunu belirterek oluşan manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalılar, dava konusu yazıların basın özgürlüğü kapsamında olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu haberlerin dayanağı olan ve dava dışı ... tarafından yazıldığı belirtilen mektubun davalılar tarafından dosyaya sunulamadığı, böyle bir mektubun ... 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/9 esas ve 2011/87 karar sayılı dosyasının içerisinde de mevcut olmadığı, bu durumda davaya dayanak haber ve yazının basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesinin hukuken olanaklı olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum, halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın; olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri

bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi birçok kararında; “...Sözleşme’nin 10/1. fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini geliştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatarak ifade özgürlüğünün, Sözleşme’nin 10/2. fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulandığını, bunun, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olduğunu, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olamayacağını ...” belirtmiştir.

İfade özgürlüğü ve bu bağlamda basın özgürlüğünün asıl, sınırlamanın ise istisna olduğu unutulmamalıdır. Sınırlamanın kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli ve orantılı olması da gözetilmelidir.

İfade özgürlüğü ve bu bağlamda basın özgürlüğünün asıl, sınırlamanın ise istisna olduğu unutulmamalıdır. Sınırlamanın kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli ve orantılı olması da gözetilmelidir.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı avukat olup kamuoyunda ... Davası olarak bilinen ve 1993 yılında yaşanan olaylara ilişkin olarak görülen ceza davalarında katılanlar vekili görevini üstlenmiş; aynı zamanda gerek yazılı gerekse görsel basın ve yayın araçlarında bu hususlara ilişkin açıklamalarda bulunmuştur. Dolayısıyla davacı kamuoyunda tanınan ve bilinen bir kişi olup eleştiriye katlanma yükümlülüğünün, normal insanlardan fazla olduğunun kabulü gerekir. Ayrıca dava konusu yayınlar ülke gündemini meşgul eden ve herkes tarafından takip edilen konulara ilişkin olup yayınlanmasında kamu yararı bulunmaktadır.

Şu durumda dava konusu ifadelerin, ifade ve basın özgürlüğü kapsamında kamu yararı ve toplumsal ilgi duyulan hususlara ilişkin değerlendirmeler olup ifade özgürlüğünün muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulandığı

gözetildiğinde dava konusu yayınlarda davacının kişilik haklarına saldırının gerçekleşmediğinin kabulü gerekir.

Yerel mahkemece; açıklanan olgular gözetilerek istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalılar ..., ... ve ... yararına BOZULMASINA ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/06/2020 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.17/06/2020
Yargıtay — Esas No: 2010/2465, Karar No: 2010/5779, Tarih: 02.12.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/2465 E.  ,  2010/5779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 07.07.2009 gün ve 47/127 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik nedenlerine dayanarak dava dilekçesinde mevki ve sınırları gösterilen yaklaşık 25-30 dönümlük taşınmaz bölümünün vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuş, davalı ... yargılama oturumlarında temsil olunmamıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, teknik bilirkişi raporunda A1 harfiyle gösterilen 4509.04 m2 lik yerin davacı adına tapuya tesciline, A2 harfiyle gösterilen bölüme ilişkin davanın reddine, TMK.nun 713/6.maddesi uyarınca bu yerin Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi üzerine; hükmün, kabule ilişkin bölümü davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; TMK. nun 713/1 maddesi uyarınca kadastroca tespit dışı bırakılan taşınmazın imar – ihya ve zilyetlik yoluyla tescili isteğine ilişkindir. Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, tescil konusu taşınmaz, 1960 yılında taşlık ve kayalık niteliğiyle tespit dışı bırakılmıştır. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme yeterli değildir. 5216 sayılı Büyükşehir Belediye Kanununun geçici 2.maddesinde “bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihte… nüfusu iki milyondan fazla olan büyükşehirlerde yarıçapı elli kilometre olan Dairenin sınırı büyükşehir belediyesinin sınırını oluşturur. Bu sınırlar içerisinde kalan köylerin tüzel kişiliği sona ererek mahalleye dönüşür…”denilmektedir. Mahkemece yukarıda açıklanan kanun hükmü uyarınca davalı ... Köyünün tüzel kişiliğinin sona erip ermediği ve mahalleye dönüşüp dönüşmediği araştırılmamış, TMK. nun 713/3.maddesi uyarınca Ankara Büyükşehir Belediyesi Başkanlığına husumet yöneltilip yöneltilmeyeceği üzerinde durulmamıştır. Mahkemece, anılan araştırma ve incelemeler yapılmadan ve usulüne uygun olarak taraf teşkili sağlanmadan işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK. nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, esasa ilişkin hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına 02.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3975, Karar No: 2019/27641, Tarih: 11.03.2019

**7. Ceza Dairesi         2018/3975 E.  ,  2019/27641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Sanık ... hakkındaki hükme yönelik katılan vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II) Sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizine göre yapılan incelemede ise;

1. Kolluk yol kontrolünde sanığın muavin olarak görev yaptığı yolcu otobüsünün bagajından 3 adet karton kutu içerisinde 227 karton kaçak sigara ele geçirildiği olayda; dava konusu sigaraların içerisinde taşındığı karton kutular üzerinde gönderici ve alıcı isimleri yazılı olmaması dikkate alınarak, sanığın kutuları kontrol etmeden aldığı yönündeki ifadelerinin suçtan kurtulmaya yönelik savunmalar olduğu gözetilmek suretiyle, sanığın subuta eren atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2. İddianamede müsaderesi talep edildiği halde dava konusu eşya hakkında olumlu ya da olumsuz hüküm kurulmaması,

Yasaya aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4500, Karar No: 2010/12208, Tarih: 27.09.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/4500 E.  ,  2010/12208 K.**

**"İçtihat Metni"**

..... adına Av.... ile ... adına Av.... aralarındaki dava hakkında ...... 1.Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 09/10/2008 günlü ve 234/362 sayılı hükmün, taraflar Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava konusu uyuşmazlık; ..... ile eczane sahibi arasımdaki sözleşmeye aykırılıktan kaynaklanmakta olup genel mahkemece verilen kararın temyiz incelemesinin 13. Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dava dosyasının Yargıtay 13. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/09/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7500, Karar No: 2022/7328, Tarih: 27.09.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/7500 E.  ,  2022/7328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle Marmaris 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2015 gün, 2015/363 Esas, 2015/611 Karar sayılı kararı ile;

a) Sanık hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 62, 53. maddeleri uyarınca “10 ay” hapis cezası,

b) Sanık hakkında mağdura yönelik kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/3, 62, 53. maddeleri uyarınca “1 yıl 3 ay” hapis cezasına dair.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece hükmün açıklanması suretiyle verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanığın katılan ...’a yönelik kasten yaralama eyleminden verilen hüküm bakımından yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın, kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri indirim hükümlerinin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, sanık savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik

görülmediğinden, sanık ve müdafiinin; sübuta ve hükmün açıklanmasına neden olan ihbara konu suçun sanık tarafından işlenmediğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine,

Ancak;

a) Sanığın denetim süresinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle hükmün açıklanmasına karar verilirken açıklanan hükümde, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Hadjianastassiou/Yunanistan, 16.12.1992; ... de Hurk/Hollanda, 19.04.1994; Hiro Balani/İspanya 09.12.1994; Ruiz Torija/İspanya, 09.12.1994) kararlarında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nin 34. ve 230. maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.05.2015 tarih ve 2014/145 Esas, 2015/145 Karar sayılı kararı gereğince mahkemenin gerekçeli kararında iddia, savunma, tanık beyanları ve diğer deliller somut olarak açıklanarak suçun öğeleri, kanıtlandığı kabul edilen olaylar denetime elverişli şekilde gösterilerek ve deliller tartışılarak mahkemenin ulaştığı sonuç sanık, mağdur, Cumhuriyet savcısı ve diğer okuyan herkesi tatmin edici olması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve yetersiz gerekçe ile karar verilerek 5271 sayılı CMK'nin 34. ve 230. maddelerine aykırı karar verilmesi,

b) Katılanda meydana gelen yaralanmanın niteliğine ilişkin olarak Marmaris Devlet Hastanesince 03.02.2010 tarihinde tanzim olunan ve hükme esas alındığı anlaşılan raporunda, katılanda kemik kırığı meydana geldiğine yer verildiği fakat kırığın derecesine ilişkin bir ibare bulunmadığı anlaşılmakla raporun hükme esas alınacak ölçüde yeterli olmaması nedeniyle, mağdurun tedavi evrakları, geçici ve kesin raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğüne sevk edilerek, özellikle söz konusu kırığın derecesini gösterir şekilde, 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere göre rapor alınması gerektiği gözetilmeden, yetersiz rapora dayanılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

c) Katılanın adli raporunda yaralanma neticesinde katılanda kemik kırığı meydana geldiği belirtildiği halde 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesine göre belirlenen temel cezadan aynı kanunun 87/3. maddesine göre arttırım uygulanmamak suretiyle eksik ceza tayini;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca; tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına,

2) Sanık hakkında mağdur ...’a yönelik kasten yaralamadan verilen hüküm bakımından yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın, kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri indirim hükümlerinin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, sanık savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık ve müdafiinin; sübuta ve hükmün açıklanmasına neden olan ihbara konu suçun sanık tarafından işlenmediğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine,

Ancak;

a) Sanığın denetim süresinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle hükmün açıklanmasına karar verilirken açıklanan hükümde, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Hadjianastassiou/Yunanistan, 16.12.1992; ... de Hurk/Hollanda, 19.04.1994; Hiro Balani/İspanya 09.12.1994; Ruiz Torija/İspanya, 09.12.1994) kararlarında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nin 34. ve 230. maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.05.2015 tarih ve 2014/145 Esas, 2015/145 Karar sayılı kararı gereğince mahkemenin gerekçeli kararında iddia, savunma, tanık beyanları ve diğer deliller somut olarak açıklanarak suçun öğeleri, kanıtlandığı kabul edilen olaylar denetime elverişli şekilde gösterilerek ve deliller tartışılarak mahkemenin ulaştığı sonuç sanık, mağdur, Cumhuriyet savcısı ve diğer okuyan herkesi tatmin edici olması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve yetersiz gerekçe ile karar verilerek 5271 sayılı CMK'nin 34. ve 230. maddelerine aykırı karar verilmesi,

b) Mağdurun yaralanmasına ilişkin Marmaris Devlet Hastanesinin 03.02.2010 tarihli raporunda mağdurun burnunda sola deviasyon olduğu belirtildiği, raporun bu haliyle hükme esas alınacak ölçüde yeterli olmaması nedeniyle, mağdurun tedavi evrakları, geçici ve kesin raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğüne sevk edilerek, özellikle söz konusu yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığı hususunu gösterir şekilde, 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere göre rapor alınması gerektiği gözetilmeden, yetersiz rapora dayanılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

c) Adli tıp kriterleri açısından kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarına etkisinin hafif (1) ila ağır (6) derece şeklinde sınıflandırılması ve 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinde kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisine göre cezanın en fazla (1/2) oranında arttırılması öngörülmüş olması karşısında, mağdurun Marmaris Devlet Hastanesince düzenlenen 03.02.2010 tarihli adli raporunda vücudundaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisinin hafif (1) derece olduğunun belirtilmesine rağmen, TCK'nin 3. maddesine göre orantılılık ilkesine aykırı olarak, sanığın cezasında (1/2) oranında arttırım yapılması suretiyle fazla ceza verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca; tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, CMUK 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 27/09/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14933, Karar No: 2024/9713, Tarih: 12.09.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/14933 E.  ,  2024/9713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara 21. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.07.2020 tarihli ve 2019/56 Esas, 2020/199 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5 nci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları, 58 nci maddesinin altıncı ve dokuzuncu fıkrası ile 63 ncü maddesi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 21.02.2022 tarihli ve 2020/547 Esas, 2022/138 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine yönelik hüküm kurulmuştur.

3.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 18.04.2023 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii temyiz dilekçesinde özetle;

1.Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2.Sanığın örgütle bağlantısının bulunmadığına,

3.Dijital materyal incelmesinde örgüte ilişkin veriye rastlanmadığına,

4.Gerekçenin mahkumiyet hükmü için yeterli olmadığına,

5.Ardışık arama için belirlenen kriterlerin dikkate alınmadığına,

6.Kararın bozulmasına ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık ...'ın astsubay olarak görev yaptığı dönemde haklarında başka soruşturma/kovuşturma bulunan bir kısım asker şahıslarla birlikte ankesörlü telefonlardan ardışık olarak arandığı yönündeki tespitler ile, sanığın ankesörlü telefonlardan periyodik aramalarının bulunduğunun tespit edildiği ve bu kapsamda sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütü üyesi olduğunun sabit olduğu belirtilerek mahkumiyetine dair karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü