muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18010, Karar No: 2017/21418, Tarih: 14.12.2017

2-İş sözleşmesinin, işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Somut uyuşmazlıkta, iskelede güvenlik görevlisi olan çalışan davacının iş akdi işveren tarafından, yolcu ile tartışarak yolcuya fiziki saldırıda bulunduğu gerekçesiyle 06.07.2012 tarihinde feshedilmiştir.

Dosyaya sunulan 30.06.2012 tarihli güvenlik raporunda, 30.06.2012 tarihinde görevini yapmakta olan davacıya iki yolcunun zorluk çıkartarak sözlü ve fiili müdahalede bulundukları tutanak altına alınmış, tutanak tanığı ... duruşmadaki yeminli beyanında bu tutanağı doğrulamıştır. Davalı tanıklarının ise fesih konusu olaya ilişkin görgüye dayalı somut bilgilerinin olmadığı anlaşılmıştır. İşveren tarafından yapılan feshin haklı olduğu ispatlanamamış olup, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin hüküm altına alınması gerekirken, yerinde olmayan gerekçelerle taleplerin reddine karar verilmesi hatalıdır.

3-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından da taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, dosya içeriğine göre davacının 04.06.2008 tarihinden itibaren davalı alt işveren ... Savunma şirketinin işçisi olarak çeşitli dava dışı asıl işverenlerde güvenlik görevlisi olarak çalıştığı, 16.01.2012 tarihinden itibaren ise davalı asıl işveren ... A.Ş.’e ait işyerinde çalıştığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutularak, davalı ... A.Ş. ile dava dışı asıl işveren şirketler arasında bir devir ilişkisi olup olmadığı araştırılmalı, bir devir ilişkisinin olmadığı tespit edilirse davalı asıl işveren ... A.Ş.’nin talep konusu alacaklardan sadece kendi dönemi ile sorumlu olduğu dikkate alınarak hüküm kurulmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırma ile davalı ... A.Ş.’nin talep edilen alacakların tamamından diğer davalı ile birlikte sorumlu tutulması hatalıdır.

Ayrıca, davacının 16.01.2012 tarihinden önceki çalışma düzeni ve saatleri açıklığa kavuşturulmadan tüm çalışmanın davalı ... A.Ş.’nin işyerinde geçtiği kabul edilerek fazla mesai ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti hesabı yapan bilirkişi raporuna itibarla karar verilmesi isabetsizdir.

4-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda yıllık izin ücreti net 823,68 TL olarak hesaplanmasına karşın, Mahkemece net 853,68 TL yıllık izin ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

5-Mahkeme kararın gerekçesinde davalıların asıl ve alt işveren olarak talep edilen alacaklardan birlikte sorumlu oldukları açıklanmasına rağmen, hüküm fıkrasında alacaklardan hangi davalının sorumlu tutulduğu da belirtilmeksizin “davalı taraftan alınarak” şeklinde karar verilmesi HMK’nın 297/2. maddesine aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21890, Karar No: 2012/13643, Tarih: 11.06.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/21890 E.  ,  2012/13643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçundan, sanık ... hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

İlkeleri, Ceza Genel Kurulunun 30/01/2007 gün ve 9-18 sayılı kararında açıklandığı üzere; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 40/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını, sürelerini, şeklini ve ne zaman başlayacağının kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiğinin açık ve buyurucu şekilde belirtildiği, incelmeye konu kararda temyiz süresinin tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren başlayacağının belirtilmesi suretiyle tereddütlü ifadeye yer verilmiş olması nedeniyle sanık ...'nın temyiz itirazının süresinde olduğu kabul edilerek, mahkemece verilen 10.10.2007 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek karar kaldırılmak suretiyle yapılan incelemede,

Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçlardan silinme koşulları oluşmayan hükümlülükleri bulunan sanık ... hakkında, 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14. maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede,

Konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte gerçekleştirilmesi karşısında sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin ve sanık ...'nın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Ancak;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11059, Karar No: 2011/3197, Tarih: 02.06.2011

**9. Ceza Dairesi         2009/11059 E.  ,  2011/3197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : 3713 sayılı Kanuna muhalefet

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Van ilinde günlük süreli olarak yayımlanan "Bölge Gazetesi'nde" yer alan dava konusu yazı nedeniyle açılan davanın 5187 sayılı Basın Kanunun 26/1. maddesinde öngörülen iki aylık süreden sonra açıldığının anlaşılması karşısında; CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Dava konusu röportaj içeriği bir bütün olarak değerlendirildiğinden atılı suçun yasal unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden sanık ... Sunkur'un 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesinin 1 ve 2. cümleleri uyarınca mahkumiyeti yerine yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

b) Günlük süreli yayının muhabiri ve sorumlu müdürü olan sanık ...'ın dava konusu röportajı yapan kişi olarak eser sahibi sıfatıyla sorumluluğu bakımından suç kastının bulunmadığı, sorumlu müdür sıfatıyla sorumluluğu bakımından ise; suçun işlenişine iştirak etmemiş olduğunun dosya kapsamından anlaşılması, TCK'nın 75. maddesi uyarınca ön ödeme önerisine uymaması karşısında 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesinin 3. cümlesi uyarınca sorumlu müdür olarak cezalandırılması yerine yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 02.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1198, Karar No: 2006/6035, Tarih: 03.07.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/1198 E.  ,  2006/6035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin verilen hüküm davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı tapu kaydına ve kadastro öncesi sebebe dayanarak genel kadastro sonucu davalı adına oluşan tapu kaydının iptali ve tesçili isteği ile dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın 3402 sayılı kadastro yasasının 12/3 maddesine öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açılmış olduğu nedenine dayalı olarak reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya içeriğine ve yasa hükümlerine uygun düşmemektedir. Tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin davaların tapu maliki, ölmüş ise mirasçıları hasım gösterilmek suretiyle açılması gerekir. Dava 5.8.2004 tarihinde açılmıştır. Dava tarihinde davalı olarak gösterilen... ve mirasçıları tapu malikleri yada mirasçıları arasında bulunmamaktadır. Husumet, davanın görülebilme koşullarından olup mahkemece yargılamanın tüm aşamalarında resen (kendiliğinden) göz önünde bulundurulması gerekir. Bir davada “dava süresi” ile husumetin karşılaşması durumunda öncelikle husumetin doğru tevcih edilip edilmediğinin göz önünde bulundurulması gerekir. Bu durumda mahkemece davanın husumet nedeniyle reddine karar vermek gerekirken değerlendirmede yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere süre yönünden reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacı ...'in temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene geri verilmesine 3.7.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2851, Karar No: 2022/6945, Tarih: 12.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2851 E.  ,  2022/6945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 19.02.2019 tarih ve 2018/217 E- 2019/36 K. sayılı kararın davalı vekili ve katılma yoluyla davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine-kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 10.12.2020 tarih ve 2019/731 E- 2020/1090 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili; müvekkili RW Automotive Inc.’in 1901 yılında ABD’de kurulduğunu, otomotiv yedek parça piyasasında dünyada lider konumda olduğunu, pek çok şirketi de bünyesinde bulundurduğunu, Türkiye’de de TRW Otomotiv Dağıtım ve Ticaret A.Ş. aracılığı ile faaliyet gösterdiğini, dünya çapındaki faaliyetlerini aynı zamanda ticaret unvanının da çekirdeğini oluşturan “TRW” markası altında gerçekleştirdiğini, markanın Türkiye’de ve başka pek çok ülkede tescilli ve tanınmış marka olduğunu, markanın Türkiye’de diğer müvekkili TRW Intellectual Property Corp. adına tescilli bulunduğunu, 162528, 162293, 2009/11571, 2009/12141, 2011/63588 ve 2012/52204 sayılı “TRW” markalarının işbu davanın dayanağı olduğunu, davalı ...’a ait 2017/99822 sayılı “TRW” markasının, davacının bilgisi ve muvafakati olmadan tescil edildiğini, bu markanın davacı adına tescilli “TRW” markalarıyla aynı olduğu gibi tescilli bulunduğu malların da aynı ve benzer olduğunu, “TRW” markasının otomotiv sektöründe tanınmış marka bulunduğunun bağımsız bir araştırma şirketi tarafından yapılan araştırma sonucunda da tespit edildiğini, davalının marka tescilinin kötü niyetli olarak yapıldığını, zira davalının da Bahadır Oto unvanıyla otomotiv sektöründe, oto servis ve yedek parça alanında faaliyet gösterdiğini ve davacıyı ve tanınmış “TRW” markasını bilmiyor olamayacağını, bu konuda keşide edilen 24.04.2018 tarihli noter ihtarnamesine rağmen davalının bu talepleri cevapsız bıraktığını ileri sürerek, davalıya ait 2017/99822 sayılı “TRW” markasının tescilinin 6769 sayılı SMK’nın 25. maddesi uyarınca geçmişe etkili olarak hükümsüzlüğünün tespitine ve sicilden terkinine karar verilmesi talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; markanın davacılardan TRW Intellectual Property Corp. adına tescilli olduğunu, diğer davacı ... Inc. adına bir devir ya da lisans şerhi bulunmadığını, TRW Automotive Inc. yönünden davanın husumetten reddinin gerektiğini, davacıların mesnet gösterdikleri “TRW” markaları üzerindeki haklarının en erken 2014 yılında doğduğunu, bu sürenin markaların tanınmış hale gelmesi için yetersiz bulunduğunu, TRW Intellectual Property Corp.’un markalarından bazılarını Türkiye’de yasanın aradığı şekilde usulüne uygun olarak kullanılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; hükümsüzlük iddialarına dayanak gösterilen davacı markalarından 162528 sayılı markanın 08.04.1996 tarihinde, 162293 sayılı markanın 04.04.1996 tarihinde, 2009/11571 sayılı markanın 27.10.2010 tarihinde, 2009/12141 sayılı markanın 16.02.2010 tarihinde, 2011/63588 sayılı markanın 24.12.2012 tarihinde, 2012/52204 sayılı markanın 07.10.2013 tarihinde tescil edildiği, somut davanın 11.06.2018 tarihinde açıldığı dikkate alındığında, bu tarihten 5 yıl önce, yani 11.06.2013 tarihinden daha önce tescil edilmiş bulunan davacı markaları için, 6769 sayılı SMK’nın 25/7.maddesi uyarınca, 19/2.maddesinde düzenlenen kullanılmama def’inin ileri sürülebileceği, davacının 2012/52204 sayılı markasının tescilinin ise 07.10.2013 tarihinde gerçekleştiği, bu tarihten dava tarihine kadar 5 yıllık sürenin geçmediği tespit edildiğinden, somut uyuşmazlıkta bu marka için kullanılmama def’inin ileri sürülemeyeceği, davacının 162528, 162293, 2009/11571, 2009/12141, 2011/63588 sayılı markalarının tamamının 11.06.2013 tarihinden daha önce tescil edildiği, davacı markalarının kullanımı ispatına ilişkin olarak sunulan delillerden, sadece dava tarihi olan 11.06.2018 tarihi ile bu tarihten 5 yıl önce 11.06.2013 tarihi arasındaki delillerin dikkate alındığı, dava dilekçesinde davacıların Türkiye’de TRW Otomotiv Dağıtım ve Ticaret A.Ş. aracılığı ile faaliyet gösterdiğinin belirtildiği, TRW Otomotiv Dağıtım ve Ticaret A.Ş. tarafından kesilen faturaların incelenmesinde, 11.06.2013-11.06.2018 tarih aralığındaki faturalarla, PSA (Peugeot Société Anonyme), Fiat, Opel, Renault, Mitsubishi, Daihatsu, Citroen, Alfa Romeo, Toyota, Lexus, Mazda, Hyundai, Chevrolet, VW, Honda, Ford, Mercedes, BMW, Mini, Jeep, Audi, Nissan, Lada, Ssang Yong, Chrysler, Dacia, Porsche, Kia, Volvo, Skoda, Iveco, Seat, Land Rover, Jaguar markalı araçlar için disk balatası, fren diski, itici rotil, rotil, rotbaşı, rotkolu, salıncak kolu, yataklama, bugi kolu, balata ikaz kablosu, ana merkez silindiri, debriyaj merkez silindiri, tekerlek silindiri, pabuçlu balata, seryo ünitesi, fren balata seti, fren hidrolik yağı ürünlerinin satışının gerçekleştiği, farklı şehirlerde faaliyet gösteren farklı firmalar adına kesilen faturalar üzerinde "TRW" şeklindeki marka ve logonun kullanıldığı, ayrıca broşür, ürün görseli, kullanım kılavuzu, tabela ve internet çıktıları gibi malzemeler ve tanıtım materyallerinde de aynı “TRW” marka ve logosunun kullanıldığının tespit edildiği, dolayısıyla davacı adına 162528, 162293, 2009/11571, 2009/12141, 2011/63588 sayılarla tescili bulunan “TRW” markalarının, 11.06.2013-11.06