muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/30102, Karar No: 2016/17044, Tarih: 20.10.2016

Davalı, davacının iş sözleşmesinin kanunsuz greve katılması sebebiyle haklı nedenle feshedildiğini, sendikal neden iddialarının doğru olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı işveren tarafından yapılan fesih işleminin geçerli nedene dayanmadığı ve feshin sendikal nedene dayalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre; fesih bildiriminde 28.02.2015 günü 15.00-15.45 saatleri arası eylem yapıldığından bahsedilmiş ise de işverence bu hususun ispatlanamadığı, 01.03.2015 günü imalathanede ya da fabrikada normal mesai olmadığı, 02.03.2015 günü yapılan eylemin ise bir günü aşmadığı, 02.03.2015 günü yapılan bu eylemin iş sözleşmelerinin feshinin bildirildiği dönemde bunu önleme veya işten çıkarılanların geri alınması için ve kendilerinin de işten çıkarılacağı makul korkusuna kapılmaları nedeniyle yapıldığı, işçilerin yaptıkları ve bir günü aştığı ispatlanamayan eylemin uluslararası normlar uyarınca demokratik bir şekilde toplu eylem hakkının kullanılması niteliğinde olduğu, Avrupa Sosyal Şartının 6/4 maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve ILO ile benimsenen kurallara göre makul süreli demokratik bir hakkın kullanımı niteliğindeki protesto eylemlerinin toplu eylem hakkına dahil olduğu, ölçülülük ilkesine uygun olan eylemin yasa dışı eylem olarak değerlendirilemeyeceği, Avrupa Sosyal Şartı Sözleşmesinin 6/4 maddesi de nazara alındığında telafisi imkansız zarar meydana getirmeyecek şekilde toplu eylemde bulunmanın işverene haklı veya geçerli nedenle fesih hakkı vermeyeceği, 6. maddenin Türkiye tarafından onaylanmamasının, sosyal şartla bağlı olmama sonucunu doğurmayacağı, tarafı olduğumuz AİHS'nin denetim organı AİHM'nin Türkiye'ye yönelik kararlarında Avrupa Sosyal Şartını uyguladığı, Anayasanın 54. maddesindeki yasakların kalkması ve Anayasa'nın 90. maddesi hükmü ile uluslararası normlar uyarınca demokratik bir hakkın kullanımı niteliğinde sayılmasının uygun olacağı, kaldı ki işveren tarafından eylemleri aynı nitelikte olmasına karşın eyleme katılan tüm işçilerin iş akdine de son verilmemesinin eylemin telafisi imkansız bir ağırlıkta olmadığını gösterdiği, sendikanın işyerinde yetkili olduğunun tespitinden sonra yetkiye itiraz sürecinde sendikal baskıların arttığı ve çok sayıda sendika üyesi işçinin iş akdine son verildiği hususları birlikte değerlendirildiğinde feshin işveren tarafından sendikal örgütlenmenin önüne geçmek amacıyla yapıldığı anlaşıldığından davalının temyiz itirazları yerinde değildir.

Bununla birlikte davacı temyizi yönünden değerlendirildiğinde; 4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca, mahkemece feshin geçersizliğine karar verildiğinde, işçinin başvurusu üzerine işveren tarafından bir ay içinde işe başlatılmaz ise, işçiye ödenmek üzere en az 4, en çok 8 aylık ücreti tutarında tazminatın belirlenmesi gerekir. Dairemizin yerleşik uygulaması gereği, iş güvencesi niteliğindeki bu tazminat işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmelidir. Maddenin alt ve üst sınırları aşılamaz. Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 25. maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir. Bu kanun yürürlüğe girdikten sonra sendikal nedenle yapılan fesihlerde tazminat; işçinin başvurusu, işe başlatma ve başlatılmama şartına bağlı olmaksızın işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirlenecektir. Dairemizin uygulaması bu yöndedir.

Sendikal nedene dayalı fesihlerde sendikal tazminatın en az 1 yıllık ücret tutarında belirleneceği ifadesiyle alt sınır belirlenmiş ancak üst sınır açık bırakılmıştır. Dairemiz yıllık ücretli izinle ilgili 53. maddedeki kıdem sürelerini dikkate alarak belirlenmiş işe başlatmama tazminatı bakımından uygulanan kıdem sürelerinin sendikal nedene dayalı olarak, sendikal tazminatın belirlenmesinde de kıyasen 6 ay ile 5 yıl arasında kıdemi olan işçi için 1 yıllık ücret tutarında, 5 yıl ile 15 yıl arasında kıdemi olan işçi için 1yıl 1 ay , 15 yıldan fazla kıdemi olan işçi için 1 yıl 2 aylık ücreti tutarında sendikal tazminatın belirlenmesinin hakkaniyete uygun bir çözüm olacağını öngörmektedir.

Davacının kıdeminin 5 yılı aşkın olduğu gözetildiğinde sendikal tazminatın 1 yıl 1 ay ücreti tutarında belirlenmesi gerekirken 1 yıllık ücreti tutarında belirlenmiş olması hatalı olmuştur.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının İŞE İADESİNE,

3-6356 sayılı Yasanın 25/5.fıkrası uyarınca davacının başvurusu, işe başlatılması veya başlatılmaması şartına bağlı olmaksızın tazminat tutarının işçinin 1 yıl 1 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok 4 aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubuyla bakiye 1,50 TL karar ve ilam harcının davalıdan alınarak ...'ye gelir kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T.’ye göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubuyla bakiye 1,50 TL karar ve ilam harcının davalıdan alınarak ...'ye gelir kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T.’ye göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 122,65 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Taraflarca yatırılan gider ve delil avanslarından varsa artan miktarının ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacıya iadesine, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 20.10.2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2305, Karar No: 2016/5358, Tarih: 01.11.2016

**20. Ceza Dairesi         2016/2305 E.  ,  2016/5358 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... 10. Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : a) Uyuşturucu madde ticareti yapma (..., .. ve ... hakkında)

b) Kenevir ekme (Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında)

Hüküm : Mahkûmiyet

2- Cumhuriyet savcısı (Sanıklar...,...ve....lehine)

b) Düzeltilerek onama (Sanık ... hakkında)

Temyiz incelemesi, müdafiinin süresindeki isteği nedeniyle sanık ... hakkında duruşmalı, tebliğe rağmen müdafii gelmediğinden sanık ... hakkında duruşmasız, sanık ... hakkında hükmedilen ceza miktarı nedeniyle duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1, 1412 sayılı CMUK'nın 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri uyarınca reddine karar verilerek bu sanık ve diğer sanıklar hakkında duruşmasız olarak yapıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2313 sayılı Kanun'un 23. maddesinin 5. fıkrasının son cümlesinde kenevir ekiminin tohumun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadarki süreci kapsadığının belirtildiği, esrar elde etmek amacıyla kenevir ekilmesi ve bitki yetiştikten sonra aynı amaçla kısmen veya bütünüyle sökülmesi ya da koparılması durumunda hem esrar elde etmek amacıyla kenevir

ekmek, hem de failin amacına göre, kullanmak için esrar bulundurmak veya kullanma dışında bir amaçla esrar bulundurmak suçunun işlenmiş olacağı, bu durumda olayın faillerine her iki suçtan ayrı ayrı ceza verilmesinin gerekeceği, tüm dosya kapsamına göre; 17.09.2014 tarihli olayda sanıklardan ...'ın araç ile geldiği diğer sanıklar ... ve ...'in bulunduğu tarla içerisinde dikili halde 194 kök kenevir bitkisi ile net 1918 gram esrar elde edilebilecek kurutulmaya bırakılmış kenevir bitkisinin ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında sanıklar ...ve ... hakkında 17.09.2014 tarihinde ele geçirilen ekili kenevirler nedeniyle ayrıca esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan da ceza verilmesi gerektiği halde ceza tertibine yer olmadığına karar verilmesi ile uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun üç kişi tarafından birlikte işlendiği anlaşılıp kabul olunmasına göre, sanıklar ... ve ...'in cezalarında TCK'nın 188/5. maddesi gereğince artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile sanıklar Erdal, Talat, Sedat ve Arif hakkındaki eleştiri dışında yaptırımların ve aşağıda belirtilenlerin dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihleri 16.09.2014 ve 17.09.2014 olduğu halde gerekçeli karar başlığında sadece 16.09.2014 olarak eksik gösterilmesi,

1- Suç tarihleri 16.09.2014 ve 17.09.2014 olduğu halde gerekçeli karar başlığında sadece 16.09.2014 olarak eksik gösterilmesi,

2- Sanıkların gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürenin TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezalarından mahsubuna karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanık ...'ın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan ... 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03.11.2011 tarih, 2011/789 esas ve 2011/575 karar sayılı ilamının temyize konu suçun işlenmesinden sonra 21.10.2014 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, söz konusu ilamın tekerrüre esas alınamayacağı ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan hükümlerden tekerrür uygulama koşulları bulunan ... 5. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 19.04.2011 tarih 2010/2295 esas ve 2011/704 karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısı ile sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... müdafileri ile sanıklar ..., ... ve ...'nın temyiz itirazları ile sanık ... müdafiinin duruşmadaki sözlü savunması bu nedenlerle yerinde olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1- Gerekçeli karar başlığında “16.09.2014” olarak belirtilen suç tarihinin “16.09.2014 ve 17.09.2014” olarak düzeltilmesi,

2- Hüküm fıkrasının 5 nolu bölümünden sonra gelmek üzere “Sanıkların gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürenin TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezalarından mahsubuna” ibaresinin eklenmesi,

3- Sanık ... hakkında tekerrür uygulamasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine " ... 5. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 19.04.2011 tarih 2010/2295 esas ve 2011/704 karar sayılı ilamı ile verilen 10 ay hapis cezası nedeniyle sanığın cezasının 5237 sayılı Yasa'nın 58. maddesinin 6 ve 7. fıkraları gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra sanık hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi,

Suretiyle, hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, hükmolunan hapis cezalarının miktarı ile tutuklama tarihine göre, sanıklar ... ve ... hakkındaki salıverme isteklerinin reddine, üye ...'nun sanıklar ..., ... ve ... hakkında 16.09.2014 tarihli kenevir ekme suçu yönünden hükümlerin bozulması gerektiğine ilişkin karşı oyu ve oyçokluğuyla, diğer sanıklar hakkındaki hükümler yönünden oybirliğiyle, 01.11.2016 tarihinde karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI: 01.11.2016 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'un katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Av. ...'in yokluğunda 17.11.2016 tarihinde, açık olarak okunup anlatıldı.

KARŞI OY

TEFHİM TUTANAĞI: 01.11.2016 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'un katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Av. ...'in yokluğunda 17.11.2016 tarihinde, açık olarak okunup anlatıldı.

KARŞI OY

16.09.2014 tarihinde ... ... ilçesinde kenevir bitkisi ekimi yapıldığının İlçe Jandarma Komutanlığı tarafından öğrenilmesi üzerine kenevir bitkisi ekimi yapılan bölgeye gidildiği ve söz konusu yerde 128 kök kenevir bitkisinin ekili halde bulunduğu, kenevir bitkilerinin bakımlı olduğu, söz konusu yerde sulamada kullanılan ve üzerinde .... yazılı etiket bulunan hortum ele geçirildiği, ....fabrikasının satış fişleri ve iş yeri güvenlik kamerası görüntülerinin incelemesinde hortum alan şahısların sanıklar ..., ... ve ...'in olduğu, mahkemece sanıklar hakkında ele geçirilen hortum ve kamera kayıtlarına dayanılarak mahkûmiyet kararı verildiği, sanıklar hakkında mahkûmiyet kararı verilmesini gerektirecek başka herhangi bir delil olmadığı gibi sanıkların, bütün aşamalarda üzerlerine atılı suçu inkar ettikleri, aynı ilçenin başka bir yerinde kenevir ekme suçundan dolayı yakalanan sanık ...'ünde sorgusunda kenevirleri kendisinin diktiğini beyan etmesi karşısında sanıklar ...,.... ve ....'ın beraat etmeleri gerektiği düşüncesiyle çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/11407, Karar No: 2021/14667, Tarih: 30.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/11407 E.  ,  2021/14667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı CMK.nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağı, süreleri ve şekli kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir şeklindeki düzenleme karşısında, sanık müdafiinin yüzüne karşı sanığın yokluğunda verilen hükümde yasa yolu başvuru süresinin yanlış gösterilmesi sebebiyle tebliğ üzerine sanık tarafından yapılan temyizin süresinde olduğu düşünülebilinir ise de; Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 02/04/2013 tarihli ve 2012/14-1533 esas, 2013/113 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, mesleği bir kamu hizmeti niteliğindeki avukatlık olan, sanıkların savunmasını üstlenen ve bu bağlamda savunma ve kanun yollarına başvuru için yeterli düzeyde hukuki bilgiye sahip olan müdafiin temyiz süresinin, kararın yüze karşı verildiği hallerde tefhimden itibaren işlemeye başlayacağını ve hangi hükümlerin re'sen temyize tabi olduğunu bilmemesi düşünülemeyeceğinden, kanun yolu bildirimindeki bu eksiklik/hatanın müdafii açısından bir yanılgı ve bu bağlamda hakkın kullanılması yönünde bir engel oluşturmayacağı gibi sonradan yapılan tebliğin de sanığa temyiz hakkı vermeyeceği değerlendirilmiştir.

Açıklanan nedenlerle;

Sanık müdafiinin yüzüne karşı sanığın yokluğunda verilen hükümlerin, sanık tarafından yasal bir haftalık süreden sonra 30/03/2016 tarihinde temyiz edilmiş olduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz itirazının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, 30.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8089, Karar No: 2020/16669, Tarih: 18.11.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/8089 E.  ,  2020/16669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ...'ye verilen cezanın türüne ve miktarına göre, sanığın duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi ve 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 318. maddesine göre reddine karar verilmiştir.

Katılan sanıklar Göksel ve Fikriye'nin temyiz dilekçelerinin incelenmesinde, sadece "sanık sıfatı" ile kendileri hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerini temyiz ettikleri anlaşılmakla yapılan incelemede;

1) Sanık ... hakkında katılan ...'ye karşı tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a) Sanığın üzerine atılı TCK'nin 106/1-1. cümlesinde düzenlenen "tehdit" suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamında kaldığı anlaşılmakla; sanık ile katılan arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması lüzumu,

b) Sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 106/1-1. cümlesi kapsamında yer alan “tehdit” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının “altı aydan iki yıla kadar hapis cezası”na ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle

kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da iptal kararının sonuçları itibariyle maddi ceza hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir.” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz.” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

c) İlk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 sayılı kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi gereğince asgari seviyede (1/4) oranında haksız tahrik indirimi uygulanması gerekirken, yazılı şekilde (1/3) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ceza miktarı açısından CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına,

2) Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas - 2017/247 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine aykırı davranılması,

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas - 2017/247 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine aykırı davranılması,

b) Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28.05.2013 tarih ve 2013/259 Esas - 2013/273 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nin 21/2. maddesi gereğince olası kast indiriminin, TCK'nin 86/1, 86/3-a-e, 87/1-c-son maddeleri uyarınca belirlenen ceza miktarı üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeden, TCK'nin 86/1. maddesinden sonra uygulanarak yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

Kabul ve uygulamaya göre de;

c) İlk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 sayılı kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi gereğince asgari seviyede (1/4) oranında haksız tahrik indirimi uygulanması gerekirken, yazılı şekilde (1/3) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

d) Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, sanık ve katılanın boşanma aşamasında oldukları, olay günü ikametlerinin önünde tartıştıkları sırada katılanın eve girip konuşmak istediği ancak sanığın, katılan hakkında evden uzaklaştırma kararı bulunduğunu gerekçe göstererek eve girmesini istemediği için evin kapısını katılanın yüzüne kapattığı sırada, kapının katılanın yüzüne çarpması neticesinde, burnunda hafif 1. derecede kemik kırığına ve yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaralandığı olayda, suçun işlenmesi sırasında kullanılan kapının, 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f maddesi kapsamında silah vasfı taşıyıp taşımadığı tartışılmadan, yetersiz gerekçe ile sanığın cezasında TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince artırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ceza miktarı açısından CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 18.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.