muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9624, Karar No: 2023/12822, Tarih: 29.11.2023

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 5. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, (her halükarda diğer tarafın temyizi bulunduğundan) dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren, mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,29.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4475, Karar No: 2016/6122, Tarih: 04.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/4475 E.  ,  2016/6122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Enerji Üretim Tic. A.Ş. ve diğeri aleyhine 23/08/2013 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı ... Elekt. Üretim Paz. Danış. San. ve Tic. Ltd. Şti. hakkındaki davanın pasif husumet yokluğundan reddine, diğer davalıya karşı açılan davanın kabulüne dair verilen 24/03/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılardan ... Enerji Üretim Tic. A.Ş. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız eylem nedenine dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalılardan ... Enerji Üretim Ticaret A.Ş. yönünden davanın kabulüne, diğer davalı ... Elektrik Üretim Pazarlama Danışmanlık San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden davanın husumetten reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalılardan ... Enerji Üretim Ticaret A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Tohma Çayı üzerine inşa edilmiş olan Güdül 2 HES'i işleten davalının su tutması nedeniyle arazisinin sular altında kaldığını belirterek ürün zararının tazminini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalılardan ... Enerji Üretim Ticaret A.Ş. yönünden davanın kabulüne, diğer davalı ... Elektrik Üretim Pazarlama Danışmanlık San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden davanın husumetten reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, dava dilekçesinde davalı olarak yalnız ... Elektrik Üretim Pazarlama Danışmanlık San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin gösterildiği, EPDK tarafından mahkeme yazısına verilen cevapta, 12/10/2012 tarihi itibariyle üretim lisansının ... Enerji Üretim Ticaret A.Ş.'ye devredildiğinin bildirildiği anlaşılmıştır. Bunun üzerine davacılar vekili 07/02/2014 havale tarihli dilekçesiyle 6100 sayılı HMK'nın 124. maddesi uyarınca davanın ... Enerji Üretim Ticaret A.Ş.'ye yöneltilmesini talep etmiştir.

Hukukumuzda dâhili dava şeklinde bir müessese bulunmamaktadır. Davanın başında taraf olarak gösterilmeyen kişilerin, taraf yanında sonradan davaya dâhil edilmesi, taraflar arasında zorunlu dava arkadaşlığı mevcut ise mümkündür. Davalı şirketler arasında zorunlu dava arkadaşlığı yoktur. Ne var ki 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Tarafta iradi değişiklik" başlıklı 124. maddesinde "Bir davada taraf değişikliği, ancak karşı tarafın rızası ile mümkündür. Bu konuda kanunlarda yer alan özel hükümler saklıdır. Ancak maddi bir hatadan kaynaklanan veya dürüstlük kuralına aykırı olmayan taraf değişikliği talebi karşı tarafın rızası aranmaksızın hakim tarafından kabul edilir. Dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya dayanıyorsa, hakim karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği talebini kabul edebilir. Bu durumda hakim, davanın tarafı olmaktan çıkarılan ve aleyhine dava açılmasına sebebiyet vermeyen kişi lehine yargılama giderlerine hükmeder." denilmektedir. Davalılar arasında düzenlenen satış sözleşmesiyle 12/10/2012 tarihinde HES işletme hakkının devredildiği tartışmasız olup, davacının davalı tarafı muhatap gösterirken kabul edilebilir bir yanılgıya düştüğü açıktır.

Şu durumda yanlış taraf gösterilmesi dürüstlük kuralına aykırı olmayıp, ortaya çıkan dava ilişkisi nedeniyle daha üstün yarar dikkate alınarak usul ve yargılama ekonomisi açısından, yargılamaya gerçek hasımla devam etmekte yarar vardır. Şu durumda, davalı ... Elektrik Üretim Pazarlama Danışmanlık San. ve Tic. Ltd. Şti. hakkında karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesi ve buna göre de vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamış, kararın açıklanan bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, temyiz eden davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2306, Karar No: 2018/8052, Tarih: 08.11.2018

**21. Hukuk Dairesi         2017/2306 E.  ,  2018/8052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, aylığının iptal edildiği 24/03/2010 tarihinden itibaren aylığının yeniden bağlandığı tarihe kadar geçen dönem için ödenmeyen emekli maaşlarına ödemeleri gereken tarihten itibaren şimdilik 2.000 TL işlemiş faizin, aylığın iptal edildiği tarihten başlayıp aylığının yeniden bağlandığı döneme kadar geçen süreçteki maddi zararlarının tazmini için fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 2.000 TL maddi tazminatın ve yine aylığın iptal edildiği tarihte başlayıp aylığının yeniden bağlandığı döneme kadar geçen süreçteki manevi zararlarının bir nebze olsun tazmini için 20.000 TL manevi tazminatın davalı kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 08/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5816, Karar No: 2014/19042, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5816 E.  ,  2014/19042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2013/89-2013/473

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işyerinde yıllardan beri uygulanmakta olan yüzde/puan usulü ücretlendirme sisteminin kaldırıldığını, tek taraflı yapılan bu değişikliğin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 ve 62. maddelerine aykırı olduğunu, müvekkilinin yüzde/puan sistemi ile daha iyi gelir elde etmesi ve teklif edilen ücretin düşük olması sebebiyle değişiklik önerisini kabul etmemesi üzerine iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, işyerinde yıllardan beri iki farklı ücret sistemi uygulandığını, çalışanların aylık maktu ücrete tabi çalışanlar ve yüzde/puan usulü ücrete tabi çalışanlar olarak ikiye ayrıldığını, 12.12.2011 tarihinde davalı işverene müracaat eden O. Sendikasına üye olan ve maktu ücrete tabi çalışan 106 işçinin bu durumdan yakındığını, bunun üzerine üniversitelerin ilgili bölümlerinde uzman kişilerden rapor hazırlatıldığını, 2011 Aralık ayında “Ücret Yönetimi Sistemi – Stratejik Yönetim ve Hukuksal Bakış Açısıyla Analiz” isimli raporun düzenlendiğini, bu raporun savunmaların esasını oluşturduğunu, değişiklik teklifinin işyerinde çalışan herkese teklif edildiğini, bunun 494 kişi olduğunu, bu kişilerden 238'nin O. Sendikası üyesi, 256'sının sendika üyesi olmadığını, 494 işçiden 429'unun teklifi kabul ettiğini, kabul oranının yüzde 86,84 olduğunu, feshin geçerli sebebe dayandığını, değişiklikle birlikte davacıya bireysel emeklilik, sağlık sigortası, yılda dört ikramiye, sosyal yardım gibi toplu iş sözleşmesi yardımlarının da ödeneceğini, maaşların aslında düşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 150,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11006, Karar No: 2014/2391, Tarih: 25.02.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/11006 E.  ,  2014/2391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Artvin Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2013

NUMARASI : 2012/46 - 2013/29

Taraflar arasındaki tapu iptal ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan 01.11.2013 günlü hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davacı gerçek kişiler vekili Av. G.. Ö.. tarafından istenilmekle, tayin olunan 25.02.2014 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden davacılar vekili Av. G.. Ö.. ile Hazine vekili Av. S.. Ş.. geldi, diğer taraftan Orman Yönetimi vekili Av. I.. H.. S.., K.. M.. vekili Av. M.. Ş.. A.. ile davalı G.. Köyü Tüzel Kişiliğini temsilen muhtar Z..Y.. geldi, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında A.. İlçesi, .. Köyü 112 ada 1 ve 2 parsel sayılı sırasıyla 4538,63 m² ve 15296,87 m² yüzölçümündeki taşınmazlar, Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduklarından söz edilerek malik haneleri açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmişlerdir.

Asliye Hukuk Mahkemesinde davacı A.. Y.. ile davacılar A.. Y.., S.. Y.., H.. A.., L.. D.. ve F.. Ş.. tarafından K.. M.., Orman Yönetimi, .. Köyü Tüzel Kişiliği ve Hazine aleyhine ayrı ayrı açılmış olan tescil davaları 3402 sayılı Kanunun 5 ve 27. maddesi gereğince kadastro mahkemesine devredilmiş, mahkemece ayrı ayrı devredilen dava dosyaları birleştirilmiştir.

Mahkemece, davaların reddine ve çekişmeli 112 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazların orman niteliğiyle Hazine adına tesciline, 3402 sayılı Kanunun 31. maddesi uyarınca davacı A.. Y..'den 450.- TL, davacılar A.. Y.. ve arkadaşlarından 350.- Tl vekâlet ücreti alınarak davalılar Hazine, Orman Yönetimi ve K.. M..'ne verilmesine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından duruşma istemli, davalı Hazine vekili tarafından niteliğe ve davalı Orman Yönetimi vekili ile K.. M.. vekili tarafından vekâlet ücretine ilişkin temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Yörede, davanın devamı sırasında 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4 maddesi gereğince yapılıp 20.09.2011 – 20.10.2011 tarihleri arasında ilâna çıkarılan orman sınırlandırılması vardır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Yörede, davanın devamı sırasında 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4 maddesi gereğince yapılıp 20.09.2011 – 20.10.2011 tarihleri arasında ilâna çıkarılan orman sınırlandırılması vardır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğundan gerçek kişilerin açtığı davanın reddi ile 3402 sayılı Kanunun 30. maddesi uyarınca çekişmeli taşınmazların vasfının orman niteliğiyle, malik hanesinin de Hazine adına doldurulmasına karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Şöyle ki; davacı gerçek kişiler tarafından yörede kadastro çalışmalarından önce Medenî Kanunun 713. maddesine göre tescil davası açılmış ve bu dosya arasında önce bir orman bilirkişi, sonra da üç orman bilirkişiden rapor alınmış olup, alınan tüm raporlarda çekişmeli taşınmazların orman sayılmayan yerlerden oldukları, eski tarihli haritalardaki yeşil rengin üzerindeki meyve ağaçlarından kaynaklandığı, orman içi açıklık niteliğinde bulunmadıkları, yerel bilirkişi ve tanıkların beyanları ile de aralıksız ve nizasız 20 yıl süreyle zilyetlik şartlarının davacı gerçek kişiler yararına ulaştığı, bilirkişi ve tanık sözlerinin eski tarihli memleket haritaları ve hava fotoğrafları ile de doğrulandığı, keşif yapıldığı zamanlarda yol kamulaştırması nedeniyle taşınmazların zemininin ve toprak yapısının tesbitine imkan bulunmadığı anlaşıldığı, kadastro mahkemesi tarafından yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporlarının taşınmazların etrafındaki orman alanları dikkate alınarak düzenlendiğinden davalı taşınmazlara ilişkin kanaat verici olmadığı, yerel bilirkişi sözleri ve tescil davasının yapılan yargılama sırasında alınan bilirkişi raporları ile de uyumlu olduğundan çekişmeli taşınmazın özel mülkiyete konu olacak vasıfta bulunduğu anlaşılmış, ancak davacı gerçek kişiler yararına zilyetlikle kazanma koşulları oluştuğundan davacılar adına tesciline karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere davanın reddi ile orman niteliğiyle tesciline karar verilmesi usûl ve kanuna aykırı olduğundan hükmün BOZULMASINA, Yargıtay temyiz incelemesi duruşmalı yapıldığından 1.100.- TL vekâlet ücretinin davalılardan alınarak davacılara verilmesine, temyiz harcının istek halinde iadesine 25/02/2014 günü oy birliği ile karar verildi.