muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/231, Karar No: 2022/3794, Tarih: 20.04.2022

Burada dikkat edilmesi gereken husus, bölge adliye mahkemelerinin bu maddeye dayanarak vereceği kaldırma kararının, “esası incelemeden” ve /veya "kanunda belirtilen usule ilişkin hukuka aykırılık durumlarına ilişkin olarak verilmesi" gerektiğidir. Öyle ki bölge adliye mahkemesince kanun hükmüne aykırı olarak uyuşmazlığın esası hakkında değerlendirmeler yapılarak, işin esası incelenip kararın kaldırılması ve ilk derece mahkemesine gönderilmesi durumunda taraflar lehine usuli kazanılmış hak doğup doğmadığı sorunu da gündeme gelecektir.

Kanun koyucu sınırlı biçimde ve istisnaî olarak saydığı hallerde, kararın kaldırılmasından sonra dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine izin vermiş olup, bu hususu 7251 sayılı Kanun ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesine eklenen (g) bendinin gerekçesinde de yeniden belirtmek suretiyle vurgulamıştır. Aksinin kabulü halinde, karara etki eden yargılama eksikliğinin bulunduğu durumlarda hukuk yargılamasında sadece Yargıtaya tanınan eksik inceleme ve değerlendirmeye dayalı bozma yetkisine eşdeğer bir yetkinin bölge adliye mahkemesine tanındığı sonucuna varılacaktır ki herhalde bu sonuca katılmak mümkün değildir.

Doktrinde de HMK'nın 353 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde yer alan hükmün lafzına bağlı kalınarak yorumlanması halinde, bu kararların Yargıtayın temyiz denetimi kapsamında incelenmesinin mümkün olmayacağı ve bu durumun da yargılamanın amacına ve yargılamaya hakim ilkelere aykırılık oluşturacağı görüşüne yer verilmiştir (Boztaş, N; İlk Derece Mahkemesi Kararlarının Eksik Tahkikat veya Gerekçesizlik Nedeniyle İstinaf Mahkemesince Kaldırılması Meselesi, MİHDER, C. 13, S. 37, 2017/2, s. 442 vd.; Akil, C; Bir İstinaf Sebebi Olarak HMK m.353/1-a-6 Üzerine Değerlendirme, TAAD, Yıl:11, S. 38, 2019, s.13-14).

Doktrinde ayrıca; Yargıtayın böyle bir denetim yapmasının mümkün olmadığının kabulünün, bölge adliye mahkemesinin HMK'nın 353 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi ile ilgisi olmayan bir karar vermesi durumunda bu kararın denetlenmesinin mümkün olmamasına yol açacağı belirtilmiştir (Karaaslan, V; Kanun Yolları Sistemine Eleştirel Bir Bakış, MİHDER, C. 15, S. 43, s. 454).

Doktrinde ayrıca; Yargıtayın böyle bir denetim yapmasının mümkün olmadığının kabulünün, bölge adliye mahkemesinin HMK'nın 353 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi ile ilgisi olmayan bir karar vermesi durumunda bu kararın denetlenmesinin mümkün olmamasına yol açacağı belirtilmiştir (Karaaslan, V; Kanun Yolları Sistemine Eleştirel Bir Bakış, MİHDER, C. 15, S. 43, s. 454).

Yukarıda yapılan açıklamalar ve yer verilen yasal düzenlemeler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; vekalet ücreti alacağından kaynaklı davanın görüldüğü ilk derece mahkemesince, tarafların davanın esasıyla ilgili olarak gösterdikleri (ve uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek) delillerin tamamının toplanarak değerlendirildiği ve davacının hak ettiği vekalet ücreti alacağı hesabı konusunda bilirkişi raporları alınarak karar verildiği, karara karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine bölge adliye mahkemesince; davalıların istinaf başvurusunun esas incelemesi yapılarak kısmen kabul edildiği, kararın gerekçesindeki ve düzenlenen raporlar arasındaki çelişki giderilerek karar verilmek üzere ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve dosyanın yeniden karar verilmek üzere ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verildiği görülmektedir. Diğer bir anlatımla; davada toplanan delilleri maddi vakıa ve hukuki denetim yapmak suretiyle değerlendiren bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamada hukukun yanlış uygulandığı yönünde belirleme yapılmış olmasına rağmen, olayda uygulama yeri bulunmayan HMK'nın 353 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) numaralı alt bendi gereğince, usul ekonomisi ilkesine de aykırı olacak şekilde dosyanın yeniden karar verilmek üzere ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Hal böyle olunca bölge adliye mahkemesince; ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamada hukukun ve delillerin yanlış uygulandığı düşünülmesine rağmen, HMK’nın anılan hükümleri çerçevesinde duruşma açılıp gerekirse yeniden bilirkişi raporu alınarak yanlış uygulandığı tespit edilen hususlar giderildikten sonra sonucuna göre yeni bir karar verilmesi gerekirken; ilk derece mahkemesi kararının dava dosyasının esasının incelenmek suretiyle kaldırılmasına ve kararın gerekçesi ile bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilerek belirtilen şekilde inceleme ve değerlendirme yapılarak hasıl olacak sonuca göre yeniden karar verilmek üzere dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararının birinci bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenler ile davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, HMK’nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 20/04/2022 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

(Muhalif)

K A R Ş I O Y

İlk derece mahkemesi tarafından verilen hükmün istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi Tarafından dosya üzerinden yapılan inceleme ile HMK 353/1-a.6 maddesi uyarınca yargılamanın eksiklikler tamamlanarak kaldığı yerden devamı için dosyanın mahkemesine iadesine kesin olarak karar verilmiştir.

Daire çoğunluğu ile aramızdaki ihtilaf, Bölge Adliye Mahkemelerince HMK 353/1-a.6 maddesi kapsamında eksikliklerin tamamlanması yönünde verilen kararların temyizi kabil nitelikte olup olmadığı yönündedir.

1 Ekim 2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun, kanun yollarından İstinafı düzenleyen sekizinci kısım birinci bölümde yer alan, duruşma yapılmadan verilecek kararları öngören 353. Maddesi:

“(1) Ön inceleme sonunda dosyada eksiklik bulunmadığı anlaşılırsa;

a) Aşağıdaki durumlarda Bölge Adliye Mahkemesi, esası incelemeden kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği başka bir yer mahkemesine ya da görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesine duruşma yapmadan kesin olarak karar verir:

6) (Değişik:22/7/2020-7251/35 md.) Mahkemece, uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması.” (…)

7251 sayılı Kanun ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362. maddesine eklenen (g) bendine göre “353 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında verilen kararlar” hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı açıkça hüküm altına alınmış olup, hükmün gerekçesinde de; 353. maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamına giren durumlarda bölge adliye mahkemesinin duruşma yapmadan kesin olarak karar vereceği, fıkraya eklenen yeni (g) bendiyle, 353. madde hükmü ile uyum sağlanarak Kanunun bütünlüğünün korunması amaçlandığı ifade edilerek 353. maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında verilen kararların kesin nitelikte olduğu vurgulanmıştır.

HMK 353/1-a maddesi kapsamında Bölge Adliye Mahkemelerinin verdikleri gönderme kararları usuli nitelikte olup madde 361 kapsamında temyizi kabil nihai kararlardan değildir. 353/1-a maddesinde, verilen kararın kesin olduğu belirtilmiş, ayrıca 362/1-g maddesinde de temyiz edilemeyeceği açıkça vurgulanmıştır. Yasal düzenlemeler açık ve yoruma imkân vermeyecek şekildedir.

HMK 353/1-a maddesi kapsamında Bölge Adliye Mahkemelerinin verdikleri gönderme kararları usuli nitelikte olup madde 361 kapsamında temyizi kabil nihai kararlardan değildir. 353/1-a maddesinde, verilen kararın kesin olduğu belirtilmiş, ayrıca 362/1-g maddesinde de temyiz edilemeyeceği açıkça vurgulanmıştır. Yasal düzenlemeler açık ve yoruma imkân vermeyecek şekildedir.

...’ın verdiği eksiklik nedeniyle gönderme kararları HMK 353/1-a maddesi kapsamında kararlardır. Gönderme kararlarının uygulanabileceği kanunda başka usul hükmü bulunmamaktadır.

Kanunda kesin olduğu belirtilen kararlar aleyhine kanun yoluna başvurularak denetim yapılamaz. Mahkeme kararının hukuka uygun olmaması sonuca etkili değildir. Kanun koyucu, “uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması” denetimini ...’a vermiştir. ... denetimini yaparken hata da yapabilir. Verilen kararın kesin olması, kararda hata yapılması halini de kapsamaktadır. Aksi halde ... takdiri yerinde ise karar kesin, yerinde değilse temyizi kabil hale gelir. Ayrıca ... kararı yerinde değilse Yargıtayca bozma kararı verilmesi, yerinde ise kesinlik nedeniyle dilekçenin reddi kararı da çelişki oluşturacaktır. Çünkü karar yanlış ise bozma kararı veriliyorsa, doğru olduğunda da onama kararı verilmesi gerekmektedir.

HMK 353/1-a maddesi kapsamında Bölge Adliye Mahkemelerinin verdikleri gönderme kararlarının kesin olduğu, temyizi kabil nitelikte olmadığı Hukuk Genel Kurulunun da kabulündedir. (HGK 27.5.2021 t. E. 2020/(20)5-451, K. 2021/636 )

İlk derece yargılaması Bölge Adliye Mahkemesindeki yargılamayı da kapsamaktadır. ..., ilk derece mahkeme kararını kaldırdığı zaman kendisi ilk derece mahkemesi yerine geçerek yeniden esastan hüküm kurmaktadır. Bu kararlar temyizi kabildir. Eğer ... tarafından HMK madde 353/1-a kapsamında verdiği kararlara temyiz yolu açılacak olursa bir ara temyiz yolu olacak ve yargılamanın çok uzamasına yol açacaktır.

Sonuç olarak Bölge Adliye Mahkemeleri tarafından HMK 353/1-a maddesi kapsamında verdikleri, “eksiklikler tamamlanarak yargılamanın kaldığı yerden devamı için dosyanın mahkemesine iadesi kararları”, yasanın lafzı ile kesin nitelikte kararlar olup 362/1-g maddesinde de temyiz edilemeyeceği açıkça belirtildiğinden temyiz incelemesinin mümkün olmadığı görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/4995, Karar No: 2024/1632, Tarih: 11.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4995 E.  ,  2024/1632 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1923 E., 2023/37 K.

DAVA TARİHİ : 22.09.2021

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Küçükçekmece 8. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/404 E., 2021/105 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne ve tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; davalının müvekkilinin halasının kızı olduğunu, yapılan evliliğin ailelerin dayatması sonucunda olduğunu, ilk günden itibaren problemler yaşayan taraflar 2006 yılında bir arada yaşayamayacaklarının anlayarak ayrıldıklarını, müvekkili ile davalı arasında süren fiili ayrılık devam ettiğini ve müvekkilinin kendisine yeni bir aile yaşamı oluşturduğunu ve bu birliktelikten 3 çocuğunun olduğunu, tarafların 2006 yılından beri ayrı yaşıyor olması nedeniyle müvekkili tarafından Küçükçekmece 1. Aile Mahkemesi 2012/567 esas dosyası ile boşanma davası açtığını, davanın reddi yönünde 26.02.2012 tarihinde hüküm tesis edildiğini, yargıtay incelemesi ile onanan mahkeme hükmünün 22.01.2014 tarihinde kesinleştiğini, tarafların bir araya gelmelerinin mümkün olmadığını beyan etmekle tüm bu nedenlerden dolayı boşanmaya karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın cevap dilekçesinde özetle; akraba baskısı ile yapılmış evliliğin 20 yıl sürmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının müvekkili ile ayrı yaşadığını ve şiddetli geçimsizlik nedeniyle boşanmak istediğini beyan ettiğini fakat ayrı yaşayan taraflar arasında şiddetli geçimsizlik yaşanmasının mümkün olmadığını, davacının iş seyahatleri süresince yurt dışında kaldığı zaman haricinde ortak hanede birlikte yaşamaya devam ettiklerini tüm bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 04.03.2019 tarihli kararı ile; taraflar arasında daha önce Küçükçekmece 1. Aile Mahkemesi'nin 2012/567 E. 2012/1103 K. sayılı dosyası ile boşanma davası görüldüğü, davacının kusuru nedeni ile davanın reddine karar verildiği, kararın 22/02/2014 tarihinde kesinleştiği, dinlenen davacı tanıklarının yeminli beyanlarından tarafların uzun yıllardır ayrı yaşadığı, davacının Tonya isimli bir bayanla birlikte yaşadığı ve bu bayandan üç çocuğunun olduğu, tarafların Küçükçekmece 1. Aile Mahkemesi boşanma davasından sonra tekrar bir araya gelmedikleri, boşanma davasının reddine ilişkin kararının kesinleşmesinden itibaren 3 yıllık yasal sürenin dolduğu, bu süre zarfında evlilik birliğinin tekrar kurulamadığı anlaşılmakla, davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Birinci Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki belirtilen kararına karşı davalı kadın vekili tarafından kusur ve hükmün tamamı yönünden istinaf talebinde bulunulmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin 09.12.2019 tarihli, 2019/1696 Esas, 2019/1958 Karar sayılı ilamı ile, eksik inceleme nedeniyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3.İlk Derece Mahkemesinin 24.11.2020 tarihli, 2020/279 Esas, 2020/862 Karar sayılı kararı ile, taraflar arasında daha önce Küçükçekmece 1. Aile Mahkemesi'nin 2012/567 Esas, 2012/1103 Karar, sayılı dosyası ile boşanma davası görüldüğü, davacının kusuru nedeni ile davanın reddine karar verildiği, kararın 22.02.2014 tarihinde kesinleştiği, davalı tanığının görgüye dayalı tanıklığının olmadığı, tarafları birlikte yaşarken görmediği, bildiklerinin davalı taraflarından duyumuna dayandığını belirttikleri, dinlenen davacı tanıklarının yeminli beyanlarından tarafların uzun yıllardır ayrı yaşadığı, davacının Tonya isimli bir bayanla birlikte yaşadığı ve bu bayandan üç çocuğunun olduğu, tarafların Küçükçekmece 1. Aile Mahkemesi boşanma davasından sonra tekrar bir araya gelmedikleri, boşanma davasının reddine ilişkin kararının kesinleşmesinden itibaren 3 yıllık yasal sürenin dolduğu, bu süre zarfında evlilik birliğinin tekrar kurulamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

4.Bölge Adliye Mahkemesinin 15.03.2021 tarihli, 2021/321 Esas, 2021/400 Karar sayılı kararı ile gerekçeli kararın içeriği ile hüküm fıkrası ve tefhim edilen kısa karar arasında çelişki bulunmakla kanuna uygun gerekçeyi içeren bir hükmün varlığından söz edilemeyeceğinden hüküm istinaf denetimine elverişli olmadığı gerekçesi ile istinaf talebinin esasa ilişkin hususlar incelenmeksizin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın usulüne uygun karar verilmek üzere İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, taraflar arasında daha önce Küçükçekmece 1. Aile Mahkemesi'nin 2012/567 Esas. 2012/1103 Karar sayılı dosyası ile boşanma davası görüldüğü, davacının kusuru nedeni ile davanın reddine karar verildiği, kararın 22.02.2014 tarihinde kesinleştiği, davalı tanığının görgüye dayalı tanıklığının olmadığı, tarafları birlikte yaşarken görmediği, bildiklerinin davalı taraflarından duyumuna dayandığı, dinlenen davacı tanıklarının yeminli beyanlarından tarafların uzun yıllardır ayrı yaşadığı, davacının Tonya isimli bir bayanla birlikte yaşadığı ve bu bayandan üç çocuğunun olduğu, tarafların Küçükçekmece 1. Aile Mahkemesi boşanma davasından sonra tekrar bir araya gelmedikleri, boşanma davasının reddine ilişkin kararının kesinleşmesinden itibaren 3 yıllık yasal sürenin dolduğu, bu süre zarfında evlilik birliğinin tekrar kurulamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne ve tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre usul ve kanuna uygun olması gerekçesi ile 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince davalı kadın vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu, erkeğin tanıklarının çelişkili ve yanlı beyanlarda bulunduğunu, savunma haklarının kısıtlandığını, aşağıladığını, boşanmaya zorlandığını, kusuru olmamasına rağmen nafaka ve tazminat taleplerinin reddedildiğini ileri sürerek özetle hükmün tamamı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, erkek tarafından açılan eylemli ayrılık nedenine dayalı boşanma davasının kabulü koşullarının oluşup oluşmadığı, ortak yaşam yeniden kurulduğu iddiasının ispat edilip edilmediği, davalının nafaka ve tazminat talebi bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 6 ncı, 166 ncı maddesinin son fıkrası. 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı, 194 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 6 ncı, 166 ncı maddesinin son fıkrası. 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı, 194 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle davalı kadının usulüne uygun tazminat ve yoksulluk nafakası talebi bulunmadığından bu taleplerle ilgili hüküm kurulmamış olmasının yerinde olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın veklince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7853, Karar No: 2021/15332, Tarih: 02.12.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/7853 E.  ,  2021/15332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi ...Hukuk Dairesi

Dava, davacının Kuruma bildirilmeyen hizmet sürelerinin tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekili ve fer’i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesince verilen kararın, fer’i müdahil Kurum vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı dava dilekçesinde özetle, 2000 yılından beri ... Pasajı temizliğinde çalıştığını, çalıştığı zaman ilk başta ...'ın yönetici olduğunu, şu andaki pasaj yönetiminin ...'de olduğunu, 2015 yılı Mayıs ayında sigortaya şikayette bulunduğunu, şikayeti üzerine müfettişlerin gelerek tutanak tuttuklarını, bunun üzerine pasaj yöneticisi ...’in kendisini muhasebecinin yanına götürdüğünü, muhasebecisinin de sigortacıları ayarlayacağını söylediğini, kendisine imza attırmak istediklerini, ancak imza atmadığını, bu durumdan dolayı pasajdaki dükkan ve daire sahiplerinin huzursuz olduklarını ve kendisine laf söylediklerini, pasaj yöneticisi ... kendisine "senin yüzünden ceza yedik, hadi iyisin 9 yıllık sigortanı yatırdık" dediğini, daha sonra e-devlet sitesine girdiğinde 2015 yılı Mayıs için 12 gün, 2015 yılı Haziran için 30 gün, 2015 yılı Temmuz ayı için 20 gün sigortasının yapılmış olduğunu, 2015 yılı Ağustos ayı için ise hiç sigortasının yatırılmadığını gördüğünü, 2000 yılından beri pasajın temizliğini günde 4-5 sefer yaptığını belirterek 10/05/2000 ile 01/10/2015 tarihleri arasında sigortalı çalışmalarının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II- CEVAP: