muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5777, Karar No: 2023/530, Tarih: 25.01.2023

. Suni yılbaşı ağaçları ve bunlar için süsler, suni karlar, çıngıraklar, parti ve benzeri eğlenceler için malzemeler, kağıttan parti şapkaları. Mallarının bir araya getirilmesi hizmetlerinin (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.) yönünden kısmen iptaline ve fazlaya ilişkin istemin reddine, davalı ... adına tescil edilen 2016/108368 sayılı "Şekil+Multipan" markanın, 35 inci sınıftaki; Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için, Ağartma ve temizlik amaçlı maddeler: deterjanlar, çamaşır suları, çamaşır yumuşatıcıları, leke çıkarıcılar, bulaşık yıkama maddeleri. Parfümeri; kozmetik ürünleri, kişisel kullanım amaçlı koku vericiler (insan ve hayvanlar için deodorantlar dahil). Sabunlar. Diş bakımı ürünleri: diş macunları, diş parlatma ve beyazlatma maddeleri, tıbbi amaçlı olmayan ağız gargaraları. Aşındırıcı ürünler: zımpara bezleri, zımpara kağıtları, ponza taşları, aşındırıcı pastalar. Deri, vinil, metal ve ahşap için parlatma ve bakım ürünleri: cilalar, bakım kremleri, cilalama amaçlı vaks.; Koruyucu giysiler, koruma ve can kurtarma amaçlı donanımlar. Gözlükler, güneş gözlükleri, lensler ve bunların kutuları, kılıfları, parçaları ve aksesuarları.; Kuyumculuk eşyaları (taklitleri dahil); altınlar, mücevherler, kıymetli taşlar ve bunlardan mamul takılar, kol düğmeleri, kravat iğneleri ve heykeller, biblolar. Saatler ve zaman ölçme cihazları (kronometreler ve parçaları, saat kordonları dahil).; Koruyucu amaçlı olanlar hariç her türlü malzemeden yapılmış iç-dış giysiler, çoraplar, fularlar, şallar, bandanalar, eşarplar, kemerler. Ayak giysileri: ayakkabılar, terlikler, sandaletler. Baş giysileri: şapkalar, kasketler, bereler, takkeler, kepler.; Spor amaçlı minderler. Tekstilden olmayan duvar kaplamaları, duvar kağıtları. Oyunlar ve oyuncaklar. Salonda oynanan oyunlar; harici ekran ya da monitör ile bağlanıp oynanabilen oyunlar için aletler, makineler ve cihazlar (jetonla çalışanlar dahil). Hayvanlar için oyuncaklar. Çocuk bahçeleri, parklar ve oyun parkları için oyuncaklar. Bu sınıfa dahil jimnastik ve spor aletleri: olta takımları, yapay balık yemleri, avcılık ve balıkçılık için tuzaklar. Suni yılbaşı ağaçları ve bunlar için süsler, suni karlar, çıngıraklar, parti ve benzeri eğlenceler için malzemeler, kağıttan parti şapkaları. Mallarının bir araya getirilmesi hizmetlerinin (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.) yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TPMK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı TPMK vekili temyiz dilekçesinde özetle; davaya konu marka başvurusu ile davacı markası arasında karıştırılmaya sebebiyet verecek derecede benzerlik bulunmadığını, zira markalar arasında fonetik, görsel, kavramsal ve genel intiba olarak benzerlik olmadığını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, TPMK YİDK'nın 29.03.2018 tarihli ve 2018/M-2251 sayılı kararının iptali ile davalının 2016/108368 sayılı Multipan+şekil ibareli markasının hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı TPMK vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6423, Karar No: 2014/22259, Tarih: 04.06.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/6423 E.  ,  2014/22259 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/248453

MAHKEMESİ : Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/06/2012

NUMARASI : 2011/218 (E) ve 2012/420 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında TCK’nin 53. maddesi uyarınca hürriyeti bağlayıcı cezanın kanuni sonucu olan hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesinin yeterli olduğu, hak yoksunluğunun uygulanma sürelerinin madde metninde açıkça belirtilmesi ve infazda dikkate alınabileceğinin anlaşılması karşısında tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak;

Şikayetçinin Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığı'ndan alınan 19.07.2011 tarih 1234 sayılı rapor içeriğine göre; sol el 3. parmakta digital arterlerde, sinirde, tendonlarda ve sol el 3. parmakta tendon kesilerine neden olan yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği, duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması veya yitirilmesi niteliğinde olup olmadığının belirlenebilmesi açısından şahsın olay tarihinden 6 ay sonra (Ocak 2012) muayene edilmek üzere Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı'na gönderilmesi gerektiği bildirildiği anlaşılmakla, suç vasfının tayini açısından şikayetçinin kesin raporunun alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca CMUK'un 326/son maddesi gözetilmek suretiyle BOZULMASINA; 04.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13593, Karar No: 2019/1847, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/13593 E.  ,  2019/1847 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16591, Karar No: 2014/2002, Tarih: 27.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/16591 E.  ,  2014/2002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacının ödenmeyen kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkeme, bozmaya uyarak isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içeriğine, yerel mahkemece kararın Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin uyulan bozma kararına uygun olarak verilmesine ve karara uyulmasının kaçınılmaz doğal sonucuna göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 27.01.2014 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı vekili, “ hizmet alımının muvazaalı olduğu, davacının davalı Belediye Başkanlığının işçisi olduğu “ iddiasıyla davacının ödenmeyen kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının tahsiline karar verilmesi amacı ile ... Belediye Başkanlığı aleyhine dava açmış,

Mahkemece ihalenin muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş,

Mahkeme kararı davalı Belediye Başkanlığı vekilinin temyizi üzerine 22. HD. sinin 28.01.2013 tarihli ilamı ile özet olarak “Dosya kapsamından davacının davalı Belediye' den temizlik, park ve bahçe tanzim ve düzenlenmesi, ilaçlama ve parke taşı ve boru imalatı işlerinde ihale alan şirketlerde çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu sebeple davanın fesih tarihi itibariyle ihaleyi alan şirkete yöneltilerek davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Açıklanan biçimde taraf teşkili sağlandıktan, tarafların delilleri ve davacının işyeri şahsi sicil dosyası dosya arasına getirtildikten sonra tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek sonucuna göre davacının talepleri hususunda karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması hatalıdır “ gerekçesi ile bozulmuş,

Mahkemece 22. HD. sinin 28.01.2013 tarihli bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bozma sonrası verilen kararı hem davalı Belediye Başkanlığı vekili, hem de bozma kararı üzerine davaya dahil edilen Şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda bozma üzerine verilen kararın onanmasına karar verilmiştir.

Aşağıda açıklanan sebeplerle Y. 22. HD. sinin bozma kararının usule aykırı olması ve buna bağlı olarak Dairemizin onama kararının yerinde olmadığı gerekçesi ile onama kararına usul açısından katılmamaktayım. Dosyada öncelikli sorun Mahkemece bozma kararına uyulması sonucu usulü kazanılmış hak oluşup, oluşmadığıdır.

Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda bozma üzerine verilen kararın onanmasına karar verilmiştir.

Aşağıda açıklanan sebeplerle Y. 22. HD. sinin bozma kararının usule aykırı olması ve buna bağlı olarak Dairemizin onama kararının yerinde olmadığı gerekçesi ile onama kararına usul açısından katılmamaktayım. Dosyada öncelikli sorun Mahkemece bozma kararına uyulması sonucu usulü kazanılmış hak oluşup, oluşmadığıdır.

Usulü kazanılmış hak ilkesi usül yasalarında düzenlenmemekle birlikte, hukukta istikrarı sağlamak amacıyla Yargıtay kararları ile ortaya konulmuş ve içtihadı birleştirme kararları ile bağlayıcı biçimde hukuk düzenine girmiştir.

Usulü kazanılmış hak ilkesi gereğince bozma kararına uyulmakla bozma kararı hem mahkeme, hem de davanın taraflarını bağlayıcı hale gelir. Bu husus tarafımızca da kabul edilmektedir.

Ancak somut olayda usuli kazanılmış haktan söz edilemez. Çünkü bozma kararları her mahkeme kararı gibi ( yasa gereği bağlayıcı olan, ör. Görev-yetki gibi haller hariç ) sadece davanın tarafları açısından sonuç doğurur.

Davanın tarafı olmayan bir gerçek yada tüzel kişi açısından ne Mahkeme kararı, ne de Yargıtay ilamı bağlayıcı olmayıp, sonuç doğurmaz.

Kaldı ki Y. 22 HD. sinin bozma kararı usule ilişkin olup, hakkında dava açılmayan alt işverenin davaya dahil edilmesine yöneliktir.

Usül yasalarında davanın nasıl açılacağı açık bir şekilde düzenlenmiş, uygulamada kural olarak dahili dava şeklinde adlandırılan müesseseye yer verilmemiştir.

Uygulamada zorunlu dava arkadaşlığı ve davanın kamusal niteliği varsa aleyhine dava açılmayan gerçek yada tüzel kişilerin davaya dahil edilmesi kabul edilmektedir.

Yargıtay’ ın bütün Dairelerinde ve HGK. uygulamasında alacak davalarında dahili dava yöntemi kabul edilmemektedir. Ayrıca “ kimse dava açmaya zorlanamaz “ görüşü Yargıtay uygulamasına yerleşmiştir.

Bu düşüncelerle, Yargıtay 22. HD. sinin “hakkında dava açılmayan alt işverenin davaya dahil edilmesine “ şeklindeki bozma kararının davada taraf olmayan alt işveren şirket aleyhine usuli kazanılmış hak oluşturmayacağı, alt işverenin aleyhine usulüne uygun açılmış bir dava olmadığından alt işveren şirket aleyhine karar verilemeyeceği düşüncesi ile Dairemizin onama kararına katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2017/435, Karar No: 2020/182, Tarih: 17.03.2020

**Ceza Genel Kurulu         2017/435 E.  ,  2020/182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 23-69

Taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık ...'ın TCK'nın 85/1 ve 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Aydıncık (Mersin) Asliye Ceza Mahkemesince verilen 20.05.2013 tarihli ve 7-53 sayılı hükmün, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 26.02.2015 tarih ve 5060-3608 sayı ile;

"...Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, mahkemenin kabulü ve oluşa göre sanık asli kusurlu olsa da hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek asgari hadden çok fazla uzaklaşılması suretiyle ceza tayin edilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Aydıncık (Mersin) Asliye Ceza Mahkemesi ise 10.06.2015 tarih ve 23-69 sayı ile;

"...Sanığın asli kusurlu olduğu, işçilerini çalıştırdığı hâlde Aydıncık Tedaş İşletme Şefliğine bilgi vermediği, gerekli izinleri almadığı, bu bölgedeki elektrik nakil hattında enerji kestirilmeden işçilerine trafo binası çatısında çalışma yaptırdığı, sanığın işçileri kendi insiyatifine terk ederek tehlikeli olan yüksek gerilim tesisi üzerinde gerekli tedbirlerden yoksun bir şekilde çalışmalarına göz yumduğu, trafo çatısında çalıştırdığı işçilerin enerji kısımlarına yaklaşmasını önlemek amacıyla gerekli tedbirleri almadığı böylelikle gereken dikkat ve özeni gösterme yükümlülüğüne aykırı hareket ettiği gibi çok sayıda kusurlu eylemlerinin bir arada bulunduğu, meydana gelen ölüm sonucu ile oluşan tehlike de dikkate alındığında, asgari haddi iki yıl üst haddi altı yıl hapis cezasının öngörüldüğü taksirle öldürme suçunda, sanık için belirlenen temel cezanın beş yıl hapis cezası olması, gerek TCK'nın 61. maddesindeki ölçütlere, gerek aynı Kanun'un 22/6. maddesinde yer alan kriterlere, gerekse ölçülülük ve hakkaniyet ilkelerine uygun olduğu," şeklindeki gerekçeyle önceki hükmünde direnilmesine karar vermiştir.

Direnme kararına konu olan bu hükmün de Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.12.2015 tarihli ve 356398 sayılı “Bozma” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 683-929 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 12. Ceza Dairesince 22.03.2017 tarih ve 142-2263 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık Yaşar Çelen hakkında verilen mahkûmiyet hükmü Özel Dairece düzeltilerek onanmak suretiyle kesinleşmiş olup direnmenin kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan verilen mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; TCK’nın 85/1. maddesi gereğince 2 yıldan 6 yıla kadar hapis cezasını gerektiren taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık hakkında temel cezanın 5 yıl olarak tayin edilmesinin isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle;

1- Bozma sonrası yapılan 10.06.2015 tarihli oturumda, ara karar ile bozma ilamına uyulmasına karar verildiğinin belirtilmesine rağmen hüküm kısmında "Bozma ilamına karşı direnildiği" belirtilerek önceki hüküm gibi karar verilmesi suretiyle çelişki meydana getirilip getirilmediği,

2- Sanık müdafisinin 10.06.2015 tarihli, katılan vekilinin 09.06.2015 tarihli dilekçeleri ile; başka bir mahkemede duruşmalarının olması nedeniyle oturuma katılamayacaklarına dair bildirdikleri mesleki mazeretlerine ilişkin olarak Yerel Mahkemece bir karar verilmesi gerekip gerekmediğinin ve bu bağlamda savunma haklarının kısıtlanıp kısıtlanmadığının,

Değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel Mahkemece, bozmadan sonra yapılan 10.06.2015 tarihli oturumda ara karar ile bozma ilamına uyulmasına karar verildiğinin belirtilmesine rağmen hükümde ve hükmün gerekçesinde "Bozma ilamına karşı mahkememizin 2012/7 esas 2013/53 karar sayılı kararında direnildiği" belirtilerek önceki hüküm gibi karar verildiği,

Değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel Mahkemece, bozmadan sonra yapılan 10.06.2015 tarihli oturumda ara karar ile bozma ilamına uyulmasına karar verildiğinin belirtilmesine rağmen hükümde ve hükmün gerekçesinde "Bozma ilamına karşı mahkememizin 2012/7 esas 2013/53 karar sayılı kararında direnildiği" belirtilerek önceki hüküm gibi karar verildiği,

Sanık ... Kılıçarslan müdafisi Avukat ...'ın 10.06.2015 tarihli dilekçeyle, aynı gün yapılacak duruşmaya Mersin Adliyesinde işleri olması nedeniyle katılamayacağını belirterek mazeretinin kabulü ile belirlenecek yeni duruşma gününün kendisine bildirilmesi talebinde bulunduğu; yine katılan vekili Avukat ...'in 09.06.2015 tarihli dilekçeyle 10.06.2015 tarihinde yapılacak duruşmaya aynı gün Mersin 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/121 esas sayılı dosyasının duruşmasında bulunacağını belirterek mazeretinin kabulü ile duruşmanın başka bir güne bırakılması talebinde bulunduğu,

Yerel Mahkemece, sanık müdafisi ve katılan vekili tarafından bildirilen mesleki mazeretlere ilişkin olarak olumlu veya olumsuz bir karar verilmediği, yokluklarında mahkûmiyet hükmünün kurulduğu,

Anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın isabetli bir şekilde çözümlenebilmesi için Yargıtayca verilen bozma kararları üzerine yerel mahkemelerce yapılacak işlemlerin gözden geçirilmesi gerekmektedir.

1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken "Davaya yeniden bakacak mahkemenin hak ve mecburiyetleri" başlıklı 326. maddesinde;

“Yargıtaydan verilen bozma kararı üzerine davaya yeniden bakacak mahkeme, ilgililere bozmaya karşı diyeceklerini sorar.

Sanık veya müdahil ve vekillerine davetiye tebliğ olunamaması veya davetiye tebliğ olunmasına rağmen duruşmaya gelmemeleri nedeniyle bozmaya karşı beyanları tespit edilmemiş olsa dahi duruşmaya devam edilerek dava gıyapta bitirilebilir. Ancak sanık hakkında verilecek ceza, bozmaya konu olan cezadan daha ağır ise herhâlde dinlenilmesi gerekir.

Yargıtaydan verilen bozma kararına mahkemelerin ısrar hakkı vardır. Israr üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen kararlara uymak mecburidir.

Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291 inci maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz.” hükmü yer almaktadır.

Yargıtaydan verilen bozma kararına mahkemelerin ısrar hakkı vardır. Israr üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen kararlara uymak mecburidir.

Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291 inci maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz.” hükmü yer almaktadır.

Buna göre, Yargıtayca verilen bozma kararı üzerine dosyanın gönderildiği ilk derece mahkemelerince yeni bir tensip kararıyla duruşma günü tayin edilecek ve ilgililer duruşmaya çağrılıp bozmaya karşı diyecekleri sorulduktan sonra bozma ilamına uyulup uyulmaması yönünde bir karar verilecektir. Yerel mahkemenin, göreve ilişkin olanlar dışındaki bozma ilamına uyma ya da direnme kararlarından birisini verebilmesi mümkün olup, öğretide buna “Bozmadan sonraki serbestlik kuralı” adı verilmiştir. Maddenin üçüncü fıkrasında mahkemenin bozma kararına ısrar hakkı olduğu vurgulandıktan sonra, ısrar üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen kararlara uymanın zorunlu olduğuna işaret edilmiştir. Aynı maddenin son fıkrasında ise, sınırlı biçimde uygulanabilecek olan "Cezayı aleyhe değiştirememe" veya "Aleyhte düzeltme yasağı" kabul edilerek, yalnız sanık veya onun lehine ilgililer tarafından temyiz davası açıldığında, bozma üzerine yeniden kurulan hükümde belirlenen ceza ve sonucun önceki hükümle belirlenen cezadan ve sonuçtan daha ağır olamayacağı hüküm altına alınmıştır.

"Bozmadan sonra serbestlik kuralı" uyarınca bozma kararına uyma ya da direnme kararlarından birini verme konusunda serbest olan ilk derece mahkemelerinin Özel Dairelerinin bozma kararlarına uymayı tercih etmeleri durumunda, bu kez “Uymadan sonraki serbestlik kuralı” devreye girecektir. Serbestlik kuralı, ceza muhakemesinde maddi gerçeğin araştırılması ve en isabetli kararın verilmesi amacının zorunlu bir sonucu olup, mahkemenin bozma kararına uyulmasına karar verdikten sonra da, sanığın hukuki durumunu yeniden serbestçe değerlendirme hak ve yetkisi bulunmaktadır. Temyiz edilen önceki hüküm bozma kararı verilmesiyle ortadan kalkmış olduğundan, Yerel Mahkemece önceki karardan farklı olarak, suçun sübutu ve niteliği de dahil olmak üzere sanığın hukuki durumuyla ilgili tüm hususlarda, CMK'nın 217. maddesi uyarınca ulaşılan vicdani kanaat doğrultusunda serbestçe karar verilebilecektir. Nitekim, Yargıtay Özel Daireleri tarafından da ilk temyiz incelemesinde yerinde görülerek bozma konusu yapılmayan hususlar, lüzumu hâlinde hükmün yeniden temyizen incelenmesi sırasında bozma konusu yapılabilmekte, hatta ilk bozma kararından tamamen farklı olacak şekilde bozma kararı verilebilmektedir.