muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12125, Karar No: 2018/7221, Tarih: 21.11.2018

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler Bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddelerinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) birçok kararında; “...Sözleşme’nin 10. maddesinin (1) numaralı fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini geliştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatarak ifade özgürlüğünün, Sözleşme’nin 10. maddesinin (2) numaralı fıkrasında sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulandığını, bunun, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olduğunu, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olamayacağını ...” belirtmiştir.

İfade özgürlüğü ve bu bağlamda basın özgürlüğünün asıl, sınırlamanın ise istisna olduğu unutulmamalıdır. Sınırlamanın kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli ve orantılı olması da gözetilmelidir.

Tüm bu açıklamalar ışığında; dava konusu edilen haber bir bütün olarak değerlendirildiğinde, yayın tarihinde güncel olan olaylar çerçevesinde Jandarma Personel Daire Başkanlığındaki atamaların yorumlandığı ve eleştirildiği, yazının bütün halinde basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7258, Karar No: 2023/396, Tarih: 19.01.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/7258 E.  ,  2023/396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının Bafay Yağ Un Gıda Tarım ve Mak. Gübre San. Tic. A.Ş.’nin idare ve temsil yetkisine sahip eski genel müdürü olduğunu, davalının görev yaptığı 2005 yılında yurtdışından üretimde kullanılmak üzere vergi muafiyetiyle ithal edilen ayçiçeği tohumu ve ham ayçiçeği yağlarının davalı tarafından davadışı ... Yağ ve Gıda End. Ltd. Şti’ye sözleşme ile satıldığını, bu durumun 2008 yılında tespit edilmesi üzerine Başbakanlık Gümrük Müsteşarlığı tarafından söz konusu şirketten 40.807,76 TL gümrük vergisi ile 91.817.46 TL idari para cezası tahsil edildiğini, davalının genel müdürlük görevini yürütürken yönetim kuruluna danışmadan ve yönetim kurulunun kararı olmadan ithal edilen hammaddenin satım işlemleri sebebiyle şirketi zarara uğrattığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şirket tarafından ödenmek zorunda kalınan toplam 132.624,54 TL’nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek en yüksek ticari faizle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; şirket zararının oluşumunda müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, Gümrük Müsteşarlığına verilen taahhütnamelerin hiçbirinde müvekkilinin imzasının ve onayının bulunmadığını, dava konusu hammaddenin satış faturalarında müvekkilinin imzasının olmadığını, faturaların şirket defterlerinde kayıtlı olduğunu, ayrıca genel kurul tarafından müvekkilinin ibra edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemece 09.06.2015 tarih, 2008/685 E. ve 2015/323 K. sayılı kararı ile davalının 26.03.2005-07.12.2007 tarihleri arasında Bafay Yağ Un Gıda Tarım ve Mak. Gübre San. Tic.A.Ş’nin genel müdürü olarak görev yaptığı, şirket tarafından 2005 yılında ithal edilen vergiden muaf olan ve üretimde kullanılmak zorunda bulunan ayçiçeği tohumu ile ham ayçiçeği yağının dava dışı şirkete davalı ve dava dışı ... tarafından imzalanan sözleşme ile satıldığı, ancak dava konusu satışın yapıldığı dönemde yönetim kurulunun her ay toplantı yaptığı ve ithal edilen malların alım ve satım giderleri ile tüm belgeleri içeren mali raporları incelediği, 2005, 2006, 2007 yıllarında yapılan genel kurul toplantılarında 2005 yılı dahil olmak üzere geçmiş yıllardaki tüm hesapların bilanço, gelir tablosunun yönetim ve denetim kurulu raporlarının ayrı ayrı müzakere edilerek ibra edildiği, bu durumda davalının 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6762 sayılı Kanun) 380 inci maddesine göre sorumluluktan kurtulduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

Dairemizin 14.11.2016 tarih, 2015/15708 E. ve 2016/8807 K. sayılı kararıyla davalı genel müdür hakkında geçerli bir ibra kararı bulunmadığı hususu gözden kaçırılarak yazılı şekilde hüküm tesisinin doğru görülmediği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının davacı şirkette 24.03.2004-26.03.2005 tarihleri arasında idari ve mali işler müdürü, 26.03.2005-07.12.2007 tarihleri arasında genel müdür olarak görev yaptığı, hiç bir zaman tek başına şirketi temsil ve ilzama yetkili kılınmadığı, şirketin iki imza ile temsil ve ilzamına karar verildiği, davalının birinci dereceden imza yetkisi bulunduğu, davalının tek başına şirketi temsile yetkili kılınmadığı, somut olayda davalının imzası bulunmayan 4 adet gümrüksüz ithalat izin talebi ve talebin kabulü ile davalının imzası bulunmayan taahhütnameler ile ithalatın gümrüksüz olarak gerçekleştiği, genel müdürün yönetim kuruluna toplantılarda rapor sunduğu, bu raporlara ekleme ve önemli konuların genel kurulda tartışılmasının sağlanmanın yönetim ve denetim kurulunun görevinde olduğu, davalının kusuru ile zararın meydana geldiğinin davacı tarafından ispatlanamadığı, davalı hakkında açılan ceza dosyasından beraat kararı verildiği ve kararın kesinleştiği anlaşılmakla davalının kusurunun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; şirketi idare ve temsil yetkisine haiz olan müdürlerin şirket işlerini görürken gerekli özeni göstermek, şirketi zarara uğratmamak zorunda olduklarını, davalının görev yaptığı sırada şirketi zarara uğrattığını, davalı 17.06.2005 tarihli sözleşme altındaki imzanın kendisine ait olduğunu kabul ettiğini, davalının bilerek hukuki sorumluluk ve vergi cezası doğuracak sözleşmeyi imzaladığını, faturaları imzalamamş olmasının davalıyı sorumluluktan kurtarmayacağını, 08.01.2020 tarihli bilirkişi raporu ile önceki bilirkişi raporları arasında mübayenet bulunduğunu, mahkemenin kararında çelişkiye düştüğünü karara dayanak yaptığı bilirkişi raporuna da uygun olmayan karar verdiğini ileri sürerek ve resen tespit edilecek sebeplerle yerel mahkemenin kararının bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, anonim şirket genel müdürünün sorumluluğuna dayanan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6762 sayılı Kanun) 320 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

Dava 6762 sayılı Kanun’un 320 vd. maddelerinde düzenlenen yöneticinin sorumluluğu istemine ilişkin olup mahkemece davalının kusuru ile zararın meydana geldiğinin davacı tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Dosya içeriğinden davacı şirket tarafından üretimde kullanılmak üzere yurt dışından ithal edilen ürünlerin davalı tarafından dava dışı şirkete satılmak suretiyle davacı şirket aleyhinde gümrük vergi ve cezası kesilmesine sebebiyet verdiği anlaşılmaktadır. Zararın bu şekilde varlığının sabit bulunmasına ve davalının da kusurlu olduğu dosya içerisinde anlaşılmasına göre davacı şirketin doğan zararının belirlenerek bu miktar üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde dosya içeriği ile uyuşmayan şekilde kusur ve zararın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

19.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1459, Karar No: 2018/771, Tarih: 26.02.2018

**1. Ceza Dairesi         2017/1459 E.  ,  2018/771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zincirleme iftira suçundan Kayseri 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/10/2014 tarihli ve 2014/189 esas, 2014/463 sayılı kararı ile verilen 1 yıl 15 gün hapis cezasını, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 16/11/2016 tarihli ve 2016/7-16785 sayılı müddetnamesi gereğince Ankara Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünde infaz etmekte olan hükümlü ...'in, Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna iadesine yönelik müdahil vekili tarafından yapılan itiraz ve talebin kabulü ile, hükümlünün bakiye cezasının infazı için Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna gönderilmesine dair Ankara 1. İnfaz Hakimliğinin 09/01/2017 tarihli ve 2017/64 esas, 2017/97 sayılı kararına Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan itirazın kabulü ile bahse konu kararın kaldırılmasına ilişkin Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/01/2017 tarihli ve 2017/63 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, hükümlünün ikinci kez mükerrirlik hâlinin bulunduğu, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin Açık Kuruma Ayrılamayacak Hükümlüler başlıklı 8/1-b. maddesinde, "Kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerden; haklarında ikinci defa tekerrür hükümleri uygulananlar, açık kurumlara ayrılamaz." şeklindeki hükmü karşısında, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılmaması gerektiği hâlde, buna olanak tanıyacak şekilde itirazın kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 10/05/2017 gün ve 94660652-105-06-1913-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/01/2017 tarihli ve 2017/63 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11571, Karar No: 2014/14256, Tarih: 09.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/11571 E.  ,  2014/14256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/30516

MAHKEMESİ : Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2012

NUMARASI : 2012/312 (E) ve 2012/356 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Sanıklardan E.. P..'ın kendisi, eşi ve çocukları adına temin ettiği ele geçirilemeyen yeşil kartları tedavide ve sonrasında doktor tarafından yazılan ilaçların alınmasında kullanarak, E.. P..'ın 15,01 TL eczane gideri ve 151,12 TL hastane gideri, sanık C.. P..'ın 247,15 TL eczane gideri ve 291,72 TL hastane gideri, C.. P..'ın 323,87 TL eczane, 898,50 TL hastane gideri, S.. P..'ın 213,72 TL eczane, 478,38 TL hastane gideri olmak üzere kurumun zararına neden olduklarının tespit edildiği iddia edilen olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.10.2009 gün, 89-243 sayılı kararı ile uyum gösteren diğer Genel Kurul ve Daire kararlarında açıklandığı üzere, Ceza Yargılama Kanunu'nda mahkemeye gelmemiş sanıklar hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin mahkumiyet dışında bir hüküm kurulması hali ile sınırlı olarak uygulama yerinin mevcut olduğu, sanıkların sorgusu yapılmadan mevcut kanıtlar tartışılarak delil takdiri suretiyle beraat kararı verilmesinin mümkün bulunmadığı cihetle, sanık C.. P..'ın savunması alındıktan sonra sanıkların hukuki durumlarının birlikte değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/09/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14699, Karar No: 2013/21701, Tarih: 10.06.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/14699 E.  ,  2013/21701 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/14699

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Pendik 1. İcra Müdürlüğü'nün 2012/17978 sayılı dosyasının aslının eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2336, Karar No: 2022/8512, Tarih: 04.07.2022

**5. Ceza Dairesi         2022/2336 E.  ,  2022/8512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cumhurbaşkanına hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 7. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/10/2021 gün ve 2021/368 E. 2021/594 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 04/07/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7748, Karar No: 2019/905, Tarih: 12.02.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/7748 E.  ,  2019/905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar dava dilekçesi ile; davacı tarafın iddiası; davacılar ... apartmanı A ve B blok sahipleri olduklarını, daha önce apartmanlarının ısınmasının ısı ölçer payı kullanılmak suretiyle devam ettiklerini, ancak 8 Haziran 2013 tarihindeki karar ile ısı ölçer payı sistemini iptal edip, toplu ödeme sistemine geçtiklerini, beyanla bu sistemin kaldırılarak yeniden ısı payı ölçer sistemine geçilmesine karar verilmesini dava ve talep etmişlerdir.

Mahkemece davacı ... yönünden davanın aktif husumet yokluğundan reddine, diğer davacılar yönünden ise 8/6/2013 tarihli kat malikleri kurul kararın iptaline dair verilen karar Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 2015/19337 E.- 2016/1540 K. sayılı 08/02/2016 tarihli ilamı ile ''Isıtma sistemini ısı pay ölçer sistemi yerine toplu ısınma sistemine geçilmesiyle ilgili alınan kararın iptali sistemine ilişkin olup, mahkemece toplantıda alınan kararların tamamının iptaline karar verilmiş olmasının doğru görülmemiştir."gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyulması sonrasında mahkemece davanın ... yönünden husumet yokluğundan reddine, diğer davacılar yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık kat malikleri kurul kararının iptali istemine ilişkindir.

Her ne kadar mahkemece bozma ilamına uyma kararı verilmişse de bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Şöyle ki; anayapının yönetimi ve anayapıya ilişkin hususlar bağımsız bölüm maliklerince kat malikleri kurulunda alacakları karar ile mümkündür. Merkezi ısınma sistemli ana yapılarda ve sistemlerde merkezi veya lokal ısı veya sıcaklık kontrol cihazları ile bu cihazlara bağlı olarak giderin paylaşılmasının yapılması hususu faydalı giderlerdendir. Kat Mülkiyeti Kanununun 42/.... maddesinde belirtilen faydalı giderler anayapının sayı ve arsa payı çoğunluğuyla verecekleri karar ile mümkündür. 5627 sayılı Enerji Verimliliği Kanununun mevcut binalar için zorunluluk getirmediği, yönetmeliğin ise sistem kurulmasına ilişkin değil, uygulamaya ilişkin olması karşısında; ısı pay ölçer sisteminin ve bu sistemden vazgeçilmesine ilişkin kararlar ancak Kat Mülkiyeti Kanununun 42. maddesine göre kat maliklerinin sayı ve arsa payı çoğunluğu ile alınabilecektir. Mahkemece ısı pay ölçer sisteminden vazgeçilmesine ilişkin kararın, Kat Mülkiyeti Kanununun 42. maddesine göre kat maliklerinin sayı ve arsa payı çoğunluğu ile alınıp alınmadığı araştırılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 12/02/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6997, Karar No: 2013/24521, Tarih: 30.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/6997 E.  ,  2013/24521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacının hizmet süresine ilişkin olarak ... Kurumuna başvurusuna dair tüm soruşturma evrak ve eklerinin temin edilip dosya arasına eklendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için, dosyanın yerel Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE dair 10/06/2013 tarihinde karar verilip dosya Mahkemesine gönderilmiş ve Mahkemece bu doğrultuda ilgili ... Kurumuna yazı yazılmış isede, gönderilen yazı cevabı istemi karşılamayıp dosya içinde mevcut belgeler (davacıya ait Hizmet döküm cetveli ile uyuşmazlık konusu dönemde davacı adına çalışma bildirilen işyerilerine ait bilgiler) yeniden gönderilmiş ve Mahkemece bu hali ile dosya yeniden Dairemize gönderilmiş olup geri çevirme kararında belirtilen hususlar karşılanmamıştır.

Bu kez yeniden geri çevirmeye mahal bırakılmaksızın dosya içinde mevcut ... Kurumu ... İl Müdürlüğünce Mahkemeye gönderilen yazı cevabı ile 02/04/2010 tarihli ifade tutunağı da müzekkereye eklenmek suretiyle bu belgelerden anlaşılan soruşturmaya dair tüm evrakların ve varsa sonucuna dair bilgilerin temin edilip, eklenerek gönderilmesi için, dosyanın yerel Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.