muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6624, Karar No: 2023/4799, Tarih: 30.03.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/6624 E.  ,  2023/4799 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2172 E., 2022/1987 K.

DAVA TARİHİ : 01.03.2019

KARAR : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Anadolu 10. ... Mahkemesi

SAYISI : 2019/171 E., 2021/183 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

30.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10394, Karar No: 2012/8726, Tarih: 04.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/10394 E.  ,  2012/8726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2011

Davacı vekili; iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence sendikal nedenlerlefeshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

...A.Ş. vekili; davacının iş sözleşmesinin İş Kanunun 25. maddesinin 2/d bendi uyarınca haklı sebeple feshedildiğini,feshin son çare olması  ilkesi göz önüne alınarak iş aktinin sonlandırıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ...A.Ş. vekili ; davacının iş sözleşmesinin üçlü mutabakatla diğer davalı ...A.Ş.'ne devredildiğini, iş sözleşmesinin fesih anında işveren sıfatına sahip olmadığını, davada pasif husumet ehliyeti bulunmadığını ileri sürerek davanın  husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı ...A.Ş'ne husumet düşmeyeceğinden bu davalı bakımından davanın reddi gerektiği,diğer davalı yönünden, Bakanlık Müfettiş raporunda feshin sendikal nedenle yapıldığının belirtildiği, işverence aksinin eşdeğer belgelerle ıspatlanamadığı,feshin sendikal nedenle gerçekleştirildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı  yasal süresi içinde davalı ... şirketi vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında temel uyuşmazlık davalılar arasındaki asıl işveren alt  işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı, bu konuda Mahkemece yapılan araştırmanın yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Alt işverene yardımcı  işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl  işin bir bölümü ancak teknolojik nedenlerle  uzmanlık gereken  işin varlığı  halinde verilebilecektir. 4857 sayılı İş Kanunu’nun  2. maddesinde asıl  işveren alt  işveren  ilişkisini sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola  çıkılarak asıl işin bir bölümünün alt işveren verilmesinde “işletmenin ve işin gereği”  ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren  işler” ölçütünün bir arada olması gerektiği belirtilmelidir. İş Kanunu’nun  2. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında tamamen aynı biçimde “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren  işler” sözcüklerine yer verilmiş  olması bu gerekliliği  ortaya koymaktadır.

Alt İşverenlik Yönetmeliği’nin 11. maddesinde de asıl işin bir bölümünün  alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi”  şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt  işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve  İş Kanunu’nun  2. maddesinde   bazı  muvazaa kriterlerine yer verilmiştir.

Alt İşverenlik Yönetmeliği’nin 11. maddesinde de asıl işin bir bölümünün  alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi”  şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt  işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve  İş Kanunu’nun  2. maddesinde   bazı  muvazaa kriterlerine yer verilmiştir.

Dosya içeriğinden, davacının 18.08.2008-22.10.2010 tarihleri arasında davalı ...şirketince alt işletim sözleşmesiyle ... şirketine verilen işyerinde araç muayene teknisyeni olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin 28.10.2010 tarihli fesih bildirimi ile, 20.10.2010 tarihinde servis aracında istasyonda bulunan Fatma Dakak isimli işçiye, kendisinin laf taşıdığını, her şeyi H. D.'a ilettiğini, işten atılması halinde istasyonu kapattıracağını beyan ederek sataştığı nedeniyle 25/II-d bendince haklı nedenle feshedildiği,08.10.2010 tarihli tutanakta,  TÜVTÜRK  kalite  yetkilisince, davacının  gaz kaçak kontrol cihazı ile kaçak kontrolünü tam olarak yapmadığının kamera sistemi üzerinden incelenmesi sonucu tespit edildiğinin belirtildiği, davacıdan  savunması alınarak, uyarı cezası verildiği, Çalışma ve Sosyal Gvenlik Bakanlığı Müfettişince hazırlanan 15.02.2011 tarihli raporda, davacının iş akdinin iş arkadaşına sataştığı nedeniyle feshedildiği bildirilmiş ise de, işveren tarafından alınan ifadelerde bile bunun bir  sataşma olmadığı, işçilerden alınan diğer ifadelerde olayın işverenin bildirdiği gibi olmadığı, belirtilen düzeyin çok altında gerçekleştiği, hiçbir nedenle sataşmayı içermediği, dinlenen ses kaydında, işçinin  işyerinde çalışması nedeniyle söylenenleri yazdığı, kendisince bir sorunun bulunmadığını açıkladığı, asıl fesih nedeninin işçinin sendikaya üye olması olduğu, işverenin davranışlarının bu suçlamalarda bulunarak sendikalılaşmayı önlemek, işçiden kurtulmak isteğini içerdiği kanısına varıldığı, davacıya kıdem ve ihbar tazminatının ödenmesi gerektiği hususlarının belirtildiği, davalı şirketler arasında imzalanan altişletim sözleşmesinde, ...şirketine ait işyerlerinin ... şirketi tarafından kullanılması konusunda anlaşıldığı, davacının çalıştığı işyerinin ...şirketine 25.10.2010 tarihinde devredildiği,emsal dosyalardaki belgelere göre, işçiler  H.  D.  ve S. K.'ın işyeri yetkilisi H. D. hakkında, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali, sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi nedeniyle şikayette bulundukları, C. Savcılğınca dava açıldığı, davanın derdest olduğu, Nakliyat İş Sendikasının işyerinde 2010/10. ayda üye kayıtlarına başladığı, 27.10.2010 tarihinde  Bakanlığa  yetki  talebinde  bulunduğu, Bakanlıkça   11.11.2010   tarihinde  çalışan

sayısının 95,  sendika  üye  sayısının  49  olduğu  belirtilerek  işyerinde çoğunluğu  sağladığının belirtildiği,bu süreçte 10 sendika üyesinin işten çıkarıldığı, 24  işçinin  üyelikten  istifa ettiği,  istifa  edenlerden  üç  kişi  hariç  işyerinde  halen  çalışmaya  devam   ettikleri, işverenin   yetki   itirazında  bulunduğu,  davanın  derdest   olduğu,   Toplu    İş   Sözleşmesi   yapılamadığı  anlaşılmıştır.

Somut olayda, Mahkemece davalılar arasındaki ilişkinin  4857 sayılı  Kanun'un 2/6-7. maddeleri  yönünden  bilirkişi  incelemesi yaptırılarak  incelenmesi  ve  sonucuna  göre karar

verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple  BOZULMASINA, peşin alınan  temyiz  harcının  istek  halinde ilgiliye iadesine, 04.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/28064, Karar No: 2010/9798, Tarih: 20.04.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/28064 E.  ,  2010/9798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karacabey İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/09/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Pendik İcra Hukuk Mahkemesinin 29.05.2009 tarih ve 2009/303 E. ve 2009/533 sayılı yetkisizlik kararının kesinleşme şerhi ile birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19731, Karar No: 2018/12046, Tarih: 17.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/19731 E.  ,  2018/12046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin davalı tarafından haklı sebep olmadan feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti ve fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının görev yaptığı bahçe büfe kantininde yapılan sayımlarda kasada toplam 21.000,00 TL açık tespit edildiğini, bu konuda davacı ve diğer çalışanların savunmasının alındığı, savunması alınan işçilerin açığı kabul ettiklerini ancak sözleşmelerinin bu sebeple feshedilmemesini talep ettiklerini, davacının açığın kıdem tazminatı ve maaşından kesilmesini talep ettiği, feshin haklı ve geçerli nedene dayandığını belirtmiştir. Ayrıca davalı şirketin uğradığı zarar nedeni ile davacıdan alacaklı olduğunu belirterek 21.000,00 TL zararın takas ve mahsubunu talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davacının iş sözleşmesinin davalı tarafından İş Kanunu 17/d. maddesi gereğince haklı sebep olmadan feshedildiği, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre davacının şirket kayıtlarında açık verdiği yönünde tespite varılamadığı belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68'inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır...Kanunu'nun 63'üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68'inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

Dosya içeriğine göre, davacı 2012 yılı Mayıs ayından sonra hafta içi 21:00-07:00, cumartesi 20:00-08:00 ve pazar günleri 20:00-07:00 saatleri arasında çalıştığını belirterek fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanarak hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık anlatımlarına göre, davacının haftanın altı günü 23:00-07:00 saatleri arasında günlük yarım saat ara dinlenme ile çalıştığı, üç gün ayrıca üç saat daha çalıştığı ve haftada ... saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir. 01.07.2009 tarihinden itibaren feshe kadar hesaplama yapılarak hüküm kurulmuştur.

Yukarıda açıklandığı şekilde günlük yedibuçuk saati aşan ve onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalardan kanuni bir saatlik ara dinlenme süresinin düşülmesi gerekirken hesaplama sırasında ara dinlenme süresinin yarım saat kabul edilmesi hatalıdır. Yine fazla çalışma ücretinin Mayıs 2012 tarihinden sonrası için hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken 01.07.2009 tarihinden itibaren yapılan hesaplamaya itibar edilerek karar verilmesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 26. maddesinde düzenlenen taleple bağlılık kuralına aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı ve davalı arasındaki diğer uyuşmazlık takas mahsup definde bulunulan kasa açığı iddiasının yerinde olup olmadığı ve davacının sorumluluğu konusundadır.

Dosya içeriğine göre davalı vekili, süresi içerisinde verdiği cevap dilekçesi ile davacının görev yaptığı bahçe büfe kantininde yapılan sayımlarda kasada toplam 21.000,00 TL açık tespit edildiğini, bu konuda davacı ve diğer çalışanların savunmasının alındığı, savunması alınan işçilerin açığı kabul ettiklerini ancak sözleşmelerinin bu sebeple feshedilmemesini talep ettiklerini, davalı şirketin uğradığı zarar nedeni ile davacıdan alacaklı olduğunu belirterek 21.000,00 TL zararın takas ve mahsubunu talep etmiştir.

Mahkemece, şirket kayıtları incelenerek muhasebeci bilirkişiden rapor alınmış ve davacının sorumluluğu bulunmadığı kabul edilerek karar verilmiştir. Ancak alınan rapor hüküm kurmaya elverişli bulunmamaktadır. Bu sebeple, kasa kayıtlarına göre açık oluşan tarihler ve miktarları ile davacının görev tanımına göre bu açıklardan sorumluluğu bulunup bulunmadığı, varsa miktarı konusunda denetime açık ek rapor alınmalı ve sonucuna göre takas defi yeniden değerlendirilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.05.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1910, Karar No: 2012/5827, Tarih: 08.05.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/1910 E.  ,  2012/5827 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı alacaklı Peri Kalıp ve İskeleleri San. Tic. Ltd. Şti. ile davalı 3.kişi Kiptaş İstanbul Konut İmar Plan Turizm Ulaşım San. ve Tic. AŞ., Borçlu Başar Enerji Maden. İnş. San. İç ve dış Tic. Ltd. Şti. Aralarındaki dava hakkında Bakırköy 3.İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 22.9.2010 gün ve 2010/746-2010/1266 sayılı hükmün Dairenin 31.5.2011 gün ve 2010/12503-2011/5539 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davalı 3.kişi tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili,Bakırköy 10.İcra Müdürlüğünün 2009/8499 sayılı dosyasından,09.03.2010 tarihinde haczedilen 26 adet kombi ile ilgili olarak davalı 3.kişi lehine istihkak iddiasında bulunulduğunu belirterek ,İİK”nun 99.maddesiine dayalı olarak 3.kişinin istihkak iddiasının reddini istemiştir.

Mahkemenin, davanın kabulüne ilişkin kararı,dairemizin 31.05.2011 tarih, 2010/12503 Esas ve 2011/5539 karar sayılı ilamı ile onanmış, anılan kararın hatalı olduğundan bahisle davalı 3.kişi vekili tarafından dosyanın yeniden incelenmesi istemi ile karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Dosyanın yeniden incelenmesi sonucunda:

Dava konusu taşınır mallar 09.03.2010 tarihinde Silivrideki Kiptaş Konutları 2.Etap Şantiye sahasında haczedilmiştir. Dosyadaki belgelere göre davacı 3.kişi haciz adresindeki inşaatın asıl müteahhidi, borçlu ise taşaron Fethi İnşaatın alt taşaronu konumudadır. Davalı 3.kişi, hacizli kombilerin bedelinin 19 nolu hak ediş ile ödendiğini iddia etmektedir. Gerçekten bedelleri ödenmiş ise mülkiyetin 3.kişiye ait olduğunun kabulü gerekir.

Yapılacak iş, konusunda uzman bilirkişiler aracılığı ile dosyadaki belgeler ve 19 nolu hak edişe göre hacizli kombilerin bedelinin davalı 3.kişi tarafından ödenip ödenmediği araştırılarak oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemenin eksik incelmeye dayalı olarak verdiği kabul kararı ve anılan kararın dairemizce maddi yanılgı sonucu onanması hatalı olup, davalı 3.kişinin karar düzeltme talebinin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı 3.kişi vekilinin, bu yönleri amaçlayan karar düzeltme talebinin kabulü ile maddi yanılgıya dayalı dairemizin 31.05.2011 günlü onama kararının kaldırılması ve mahkemenin 22.09.2012 tarihli kararının BOZULMASINA, temyiz ve tashihi karar peşin harçlarının istek halinde davalı 3.kişiye geri verilmesine 8.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3379, Karar No: 2020/858, Tarih: 03.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3379 E.  ,  2020/858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 14/05/2019 tarih ve 2018/14-2019/142 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yazar olduğunu ve davalı yayıncı ile "Ölüm Geçidi" isimli romanın yayınlanması hususunda 16.11.2011 tarihinde ve "Ceneviz Deresi" isimli romanın yayınlanması hususunda ise 25.09.2012 tarihinde yayın sözleşmeleri imzaladıklarını, davalının bu eserlerin basım ve yayını gerçekleştirdiğini, ancak davalının müvekkiline eserler ile ilgili telif haklarını ödemediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 7.500,00 TL telif bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının yayınevine ödemesi gereken ücreti ödemediğini, ayrıca davacının kitaplarının satılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Dairemizin bozma ilamına uyan mahkemece, telif bedelinin davalı tarafından alınan kitap bandrol sayısına göre hesaplanması gerektiği, alınan 31/10/2018 tarihli bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında imzalanan 16.11.2011 tarihli Yayım Sözleşmesi gereğince davacı eser sahibinin "Ölüm Geçidi" adlı eserinin 1. baskısı için sözleşmenin 9. maddesi çerçevesinde satışı gerçekleşen kitapların tüm satış bedellerinin KDV'siz fiyatından %60 oranında iskonto yapılarak çıkacak miktarın davacı yazara ödenmesi gerektiğinin kararlaştırıldığı, 2. baskısı için ise kitap satışlarından elde edilen gelirin %20'sinin telif hakkı bedeli olarak davacı yazara ödenmesi gerektiğinin belirlendiği, yine taraflar arasında imzalanan 25.09.2012 tarihli Yayım Sözleşmesinin 9.1 maddesi gereğince davacıya ait olan "Ceneviz Deresi" adlı eserin satışı gerçekleşen kitapların tüm satış bedelleri üzerinden KDV'siz fiyatından %80 oranında iskonto yapılarak davacı yazara ödenmesi gerektiğinin belirlendiği, buna göre "Ölüm Geçidi" kitabının ilk baskısı için ödenmesi gereken bedelin 7.408,00 TL, ikinci baskısı için 3.704,00 TL ve "Ceneviz Deresi" isimli kitap için 1.389,00 TL olmak üzere toplam 12.501,00 TL telif bedeli ödenmesi gerektiği, ancak taleple bağlı kalındığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, yargılamada ileri sürülmeyen hususların temyiz aşamasında da ileri sürülemeyecek olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 383,33 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 03/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.