muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/407, Karar No: 2021/492, Tarih: 21.10.2021

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek "yeterli bir altyapı"nın mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Öte yandan Türk Dil Kurumu Sözlüğü’ne göre "faşist" sözcüğünün “faşizm yanlısı olan kimse”, “faşizm” sözcüğünün ise “İtalya'da 1922-1943 yılları arasında etkinliğini sürdüren, meslek kuruluşlarına dayanan, devlet sınırlarını genişletmeyi amaçlayan, yetkinin, tek partinin elinde toplandığı düzen.” ve “Demokratik düzenin yerine aşırı bir ulusçuluk ve baskı düzeni kurmayı amaçlayan öğreti.” anlamı bulunmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

12.06.2013 tarihinde Taksim Gezi Parkı olaylarını protesto etmek amacıyla toplanan grup içerisinde yer alan sanıklar tarafından ... ilçesinde bulunan “Ata İş Merkezi”nin Kongre Meydanına bakan kısmında dördüncü kattan yaklaşık 3,5 metre uzunluğunda ve 2 metre genişliğinde, üzerinde “Yıkılacaksın faşist” ibaresi ve Türkiye Gençlik Birliği imzası yer alan, Nazi asker üniforması giydirilmiş Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı katılan ...’ın posterinin sarkıtıldığı hususunda Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında uyuşmazlık bulunmayan olayda;

Sanıkların, Başbakan'ı veya hükümeti aşağılama kastıyla hareket etmedikleri yönündeki savunmaları, "faşist" sözcüğünün sözlük anlamı da dikkate alındığında itiraz konusu eylemle otoriter bir devlet rejimine vurgu yapılmak istendiğinin anlaşılması, Taksim Gezi Parkı olaylarına yönelik protestolar sırasında gerçekleştirildiği anlaşılan eylemin zaman ve bağlamı da gözetildiğinde, muhataba yönelik değer yargısından ibaret ifadelerin rahatsız edici, ağır eleştiri ve kaba hitap tarzında olmakla birlikte katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelik taşımaması ve sövme fiilini de oluşturmaması nedenleriyle kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurulu Üyesi ...; "Tüm dosya kapsamından olay günü sanıkların Taksim Gezi Parkı olaylarını protesto etmek amacıyla toplandıklarını belirterek, kongre meydanında basın açıklaması yapacaklarını ifade ederek toplandıklarını, yapılan konuşmaların ardından sanıkların Ata İş Merkezinin kalabalığa bakan kısmına dördüncü kattan aşağıya doğru yaklaşık 3,5×2 m boyutlarında, üzerinde Türkiye Cumhuriyeti Başkanı ...’ı nazi üniforması ile gösteren ve üst kısmında 'yıkılacaksın faşist' yazılı afiş astıkları, kolluğun uyarıları sonucu kaldırıldığı, sanıkların eylemi kabul ettikleri ancak mizahi bir şekilde karikatürize etmek istediklerini ifade ettikleri sabittir.

Sayın çoğunlukla aramızdaki görüş ayrılığı; olayın Anayasa'nın 2, 3, 14 ve 26/2. maddeleri ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10. maddesinde yeralan ifade özgürlüğü kapsamında olup olmadığına ilişkindir.

Hiç tereddütsüz Anayasamızın 90/5. maddesi uyarınca usulünce yürürlüğe konulan milletlerarası andlaşmalar kanun hükmünde olup, 10.03.1954 tarihli 6366 sayılı Yasa ile onaylanan 'İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi' (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi) iç hukukumuzun zorunlu parçasıdır. Anayasa’nın 2, 13, 14 ve 26/2 maddeleri ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10/2 ve 17 maddeleri birlikte değerlendirildiğinde ifade özgürlüğü tüm insan hak ve özgürlükleri içinde yaşam hakkı ile birlikte en önemli haklardan ve demokratik toplumların olmazsa olmaz şartlarındandır. Ancak ifade özgürlüğünün kullanılması sırasında toplum hassasiyetlerinin ve diğer insanların onur ve şereflerinin sınırlarının aşılmamasına bağlıdır.

Her ne kadar Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Handyside/İngiltere, 07.12.1976) (Lingens s. /Avusturya, 08.07.1986) kararlarından ayrıntıları ile değerlendirildiği üzere demokratik toplumun vazgeçemeyeceği çoğulculuk, hoşgörü ve açık fikirliğin gereği olarak devlet veya halkın bir bölümü için aykırı, kural dışı, şaşırtıcı, şoke edici, endişe verici cinsten olan görüşlere dahi hoşgörü ve tahammül gösterilmesi gerektiğini belirtmektedir. Burada bir sınırlamanın olabileceğini ancak bu sınırlamanın meşru amaçla orantılı ve zorunlu olması gerektiğine dikkat çekmektedir.

İfade özgürlüğüne dar ve sınırlayıcı bir ölçü ile müdahele edilebileceğine göre burada toplum değerleri, meşru amaçlar, kamu düzeni, genel toplum çıkarları önem kazanmaktadır. İfade özgürlüğüne sınırlama söz konusu olacak ise ölçülülük kriteri kullanılmalıdır. Ayrıca demokratik bir toplumda siyasetçilerin üst düzey bürokratların, kamuya mal olmuş kişilerin kendilerine yönelik eleştiri ve nezaket dışı kaba sözlere karşı daha müsamahalı daha hoşgörülü olması beklenmektedir.

İfade özgürlüğüne dar ve sınırlayıcı bir ölçü ile müdahele edilebileceğine göre burada toplum değerleri, meşru amaçlar, kamu düzeni, genel toplum çıkarları önem kazanmaktadır. İfade özgürlüğüne sınırlama söz konusu olacak ise ölçülülük kriteri kullanılmalıdır. Ayrıca demokratik bir toplumda siyasetçilerin üst düzey bürokratların, kamuya mal olmuş kişilerin kendilerine yönelik eleştiri ve nezaket dışı kaba sözlere karşı daha müsamahalı daha hoşgörülü olması beklenmektedir.

Nitekim inceleme konusu dosya kapsamında siyasetçiye 'faşist' denilmesi onur ve şerefe yönelik bir hakaret olarak değil, siyasi bir duruş olarak söylendiği kabul edilmelidir. Bu noktada hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığını kabul etmek gerekmektedir. Ancak söz konusu dosya kapsamında sanıkların dönemin başbakanını nazi üniforması içinde gösteren 3,5×2 metre boyutlarındaki bir posteri kamuya açık bir binanın 4. katından aşağı doğru asılması hususu farklı değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Çünkü 'nazi' deyimi tüm dünyada taşıdığı anlamla totaliter bir diktatörlükle ilgili tüm unsurları ve onun ifade ettiği tek bir gerçekliğe boyun eğmeyi ve bunun ifade ettiği baskıcılığı hatırlatmaktadır. Nitekim Alman Dil Bilim Enstitüsünün tanımı da bu doğrultudadır.

Gerek bir soykırım olarak değerlendirenler, gerekse savaş hâli diyenler olsun Hitler adına tarif edilemez derecede vahşet ve acı içeren olayların yaşanmış olması ile nazilerin rejimi altında hayatını kaybeden milyonlarca insan göz önünde bulundurulduğunda 'nazi' ithamı basit bir söz basit bir atıf ve hatta bir mizah sayılamaz. Nitekim Alman Ceza Kanunu'nun 130. maddesinde nazi yöntemlerinin övülmesi ve teşviki suç sayılmakta, bu terimin söylenmesine dahi aşırı hassasiyet gösterilmektedir. Hem Almanya'da hem de tüm dünyada kimse nazi kategorisine konulmak istemez. Nazi sembol ve sloganlarının kullanılması yasaktır. Soykırıma yaptığı kabul edilen nazi yönetiminin üniformasının, ermenilere karşı soykırım yaptığı iddia edilen, tüm dünyaya kabul ettirilmeye çalışılan türkler için Türkiye Cumhuriyeti Başbakanına nazi üniforması içinde 6 metrelik bir posterle gösterilmesi, siyasilerden beklenen hoşgörü ve tahammül sınırlarının dışında kabul edilmelidir. Dolayısıyla bu posterin açılması kamu görevlisinin yaptığı görevden dolayı, onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek nitelikte bulunduğu, bu hâlin başlı başına küçültücü ve aşağılayan bir değer yargısı taşıdığı açıktır.

Nazi sembol ve sloganlarının sadece yurt içinde değil, tüm dünyadaki insanlarda oluşan algı nedeniyle, olayın meydana geldiği yer ve zaman da gözetildiğinde hoşgörü ile karşılanamayacak bir durum olup, halkta nefret, ayırımcılık, düşmanlık ve şiddet duyguları yaratmaya yönelik olması nedeniyle suçun unsurlarının oluştuğu, bu nedenle de sorumlular hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiği..." görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 21.10.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10173, Karar No: 2009/18708, Tarih: 12.10.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/10173 E.  ,  2009/18708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/02/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece, yüze karşı verilen kısa kararda,” davanın reddine" karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda “davanın kabulüne" hükmedilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

T.C. Anayasası, yargılamada aleniyet ilkesini benimsemiştir. Bu nedenle, yargılama açık olarak yapılacak ve yargılama sonunda verilen karar HUMK.nun 388/son madde hükmü gereği açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde açıkça belirtilecektir. HUMK.nun 382. maddesi gereğince, sonradan yazılacak gerekçeli kararın da verilen kısa karara uygun olması gerekir.(HUMK.nun 381/2-1 madde hükümleri gereği) Bu nedenle mahkeme hükmü tek olduğundan ve kısa kararla aynı sonuçları taşıyacağından kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki halinde ortada yasaya uygun bir hükmün varlığından söz edilemez. Nitekim, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunun 10.04.1992 tarih 7/4. sayılı kararında kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni sayılacağının belirtilmiş bulunmasına göre, mahkemece yapılacak iş, önceki kararlar ile bağlı olmaksızın çelişkinin giderilmesi için  vicdani kanaatine göre yeni bir karar vermekten ibarettir

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 12.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/306, Karar No: 2010/1855, Tarih: 15.04.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/306 E.  ,  2010/1855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Midyat Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 26.05.2009 gün ve 336/155 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, eklemeli kazanmayı sağlayan zilyetliğe dayanarak 257 ada 27 parsel sayılı taşınmazın davalı ... üzerindeki tapu kaydının kısmen iptali ile adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, dava konusu taşınmazın niteliği gereği zilyetlik yoluyla kazanılamayacağını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı yararına kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle Fen Bilirkişileri ...ve ...’in 05.05.2009 tarihli raporlarına ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 2.725,71 m2 ‘lik taşınmaz bölümüyle ilgili davanın kabulüne, aynı krokide (B) harfi ile gösterilen 9.761,30 m2’lik kısmın ise Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, kayalık ve kıraç arazi olduğu gerekçesiyle bu bölümle ilgili davanın reddine karar verilmesi üzerine; redde ilişkin hüküm kısmı davacı vekili, kabule ilişkin hüküm kısmı da davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, yapılan kadastro çalışmalarında 76.639,15 m2 yüzölçümü ile belgesizden ... adına hali arazi vasfıyla tesbit ve tapuya tescil edilen dava konusu 257 ada 27 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişilerinin sundukları krokide mavi boyalı ve (B) harfi ile gösterilen 9.761,30 m2’lik bölümünün keşifteki mahkeme gözlemine ve Ziraî Bilirkişiler ..., ... ve ...’ın hazırladıkları 08.05.2009 tarihli rapora göre taşlık ve kayalık yapıda, kıraç ve verimsiz, tarıma elverişsiz arazi olduğu ayrıntılı olarak açıklandığına göre bu bölümle ilgili olarak davanın reddine karar verilmiş olmasında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından davacı vekilinin yerinde olmayan tüm temyiz itirazlarının reddi ile dava konusu taşınmazın (B) harfi ile gösterilen kısmıyla ilgili hüküm bölümünün ONANMASINA,

Davalı ... vekilinin kabule ilişkin hüküm bölümüne yönelttiği temyiz itirazlarına gelince; davacı, dava dilekçesinde taşınmazı 30 yılı aşkın süre zilyetliği bulunan Şerif İleri’den 22 yıl önce satın aldığını ileri sürmesine karşın; keşif sırasında, yerin kendisine babasından kaldığını, 15 yıldır ekip-biçtiğini ifade etmiştir. Mahkeme tarafından davacının iddialarındaki bu çelişki üzerinde durulmadığı gibi, zilyetlik yönünden yapılan araştırma da hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Bir yerin olağanüstü zamanaşımı ile edinilebilmesi için taşınmazın niteliği itibarı ile kazanılmaya elverişli yerlerden olması yanında, tespit tarihine kadar kanunda belirtilen koşullar altında 20 yıldan fazla süre ile malik sıfatıyla zilyet edilmiş olması gerekir. Bu nedenle zilyetliğin başlangıç tarihi kesin olarak belirlenmeli ve bu tarihten itibaren kazanma süresi hesap edilmelidir. Yerel bilirkişiler ve davacı şahidi, taşınmazı davacıya babasının verdiğini, 15 yıldır davacının kullandığını söylemişlerse de zilyetliğin başlangıcı ve süresi açıklığa kavuşmamıştır. Mahkemece TMK.nun 713/1 ve 996. maddeleri gözönünde bulundurularak taşınmazın öncesinin kime ait olduğu, zilyetliğin ne zaman başladığı ve ne şekilde sürdürüldüğü, ayrıca zilyetliğin kimden kime devrolunduğu taşınmaz başında yapılacak olan keşifte davacı şahitlerinden sorularak tespit edilmeli, davacıya iddiaları arasındaki çelişkinin nedeni açıklattırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları bu bakımlardan yerinde bulunduğundan kabulüyle usul ve yasaya aykırı olan kabule dair hüküm bölümünün HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15,60 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 1,55 TL’nin temyiz eden davacıdan alınmasına 15.04.2010 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

Davacı, kadastro çalışmalarında “hali arazi” niteliğiyle 76639,15 m2 olarak ... adına tespit ve tescil edilen taşınmazın bir kısmını 22 yıl kadar önce Şerif İleri isimli kişiden haricen satın aldığını açıklayarak davalı adına kayıtlı olan taşınmazın bir kısmının tapu kaydının iptali ile adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., dava konusu yerin “hali arazi” niteliğinde olduğunu, henüz toprak işlemesinin yapılmadığını, üzerindeki fidanların birkaç yıl önce dikilmiş olduğunu, esasen idare tarafından yaptırılan tahkikatta görevlendirilen ziraatçi bilirkişinin rapor ve kapsamına göre, dava konusu yerin içerisinde geven otunun bulunduğunu, bu yeri Selahattin İleri isimli şahsın satın almak için 20.4.2006 tarihinde kaymakamlık makamına müracaat ettiğini açıklayarak koşulları oluşmadığından davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabul ve kısmen reddine, 5.5.2008 tarihli rapor ve ekindeki 1/5000 ölçekli krokide A harfiyle gösterilen sarı renkle boyalı 2725.71 m2 lik kısmın ... adına olan tapusunun iptaliyle davacı Mustafa oğlu ... adına tapuya tesciline, aynı krokide B harfiyle işaretli 9761.30 m2 lik yere ilişkin davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içerisinde davacı ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından; davacı kişinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddine, davalı Hazinenin temyizine gelince;

1- Dava konusu yere ilişkin olarak pafta, krokisi getirilmiştir. Dava konusu 257 ada 27 nolu parselin sınırlarında: 7, 8, 9, 10, 28, 29, 30, 33, 32, 31, 26, 22, 21, 16, 15, 14, 12 ve 11 nolu parsellerin bulunduğu görülmüştür. Komşu parsellere ilişkin kadastro tutanaklarının çoğu getirilmiş, bunlardan ekseriyetinin senetsizden ilgilileri adına tespit ve tescil edildiği anlaşılmıştır.

2- Komşu 257 ada 9 parsele ilişkin kadastro tutanağı getirilerek incelenmiştir. Bu yerin susuz bağ niteliğiyle 8206.19 m2 olarak 19.03.1997 tarih ve 11 sıra nolu tapu kaydı esas alınarak 27.03.1997 tarihinde Mustafa oğlu ... (davacı kişi) adına tespit gördüğü ve itirazsız olarak 30.10.1997 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

3- Noksanın tamamlanması yoluyla getirtilen dava dışı 257 ada 9 nolu parsele revizyon gören tapu kaydı getirilip incelenmiştir. Tamamı Mehmet oğlu Mustafa İleri (davacının babası) adına kayıtlı iken bu kişinin tapu memuru huzurundaki satışı sonucunda davacı adına kayıtlandığı anlaşılmıştır. Davacının tapuyla sahip olduğu tapunun dayanağı belgeler getirilip incelenmiştir. Davacının babası Mehmet oğlu Mustafa İleri tarafından ... ve Belediye Başkanlığı hasım gösterilerek 30.9.1991 tarihinde açılan tescil davasının yapılan yargılama neticesinde kabul kararı verildiği, dava konusu yerin kesinleşen mahkeme ilamı sonucunda tescil kararıyla oluştuğu ve tescil kararına esas olan krokinin dosyada mevcut olduğu anlaşılmaktadır. Kaldı ki, dosya içerisinde tapunun esasını teşkil eden Midyat Asliye Hukuk Mahkemesinin 1991/220 esas, 1992/199 karar sayılı dosyası dahi bulunmaktadır.

4- Mahalli mahkeme, mahallinde bir kez yapmış olduğu keşifteki gözleminde; dava konusu 257 ada 27 nolu parselin bir tepenin üstü ve zirveden aşağı doğru olan yamaçlarının olduğu, henüz yeni yeni işgal edilmeye başlandığı, bir kısım yerlerin taşlık, kayalık, kıraç olduğu, bazı bölümlerine hububat ekildiği saptanmıştır. Keşifte dinlenen üç yerel bilirkişi; dava konusu taşınmazın güney sınırındaki dava dışı 8 ve 9 nolu parsellerin devamı niteliğinde olduğunu, dava konusu yerin davacıya babası tarafından verildiğini söylemişlerdir. Dinlenen davacı tanığı da davacının burayı 15 yıldan beri kullandığını, davacıya babası tarafından verildiğini beyan etmiştir. Karara esas olan ziraat bilirkişi ile fenni bilirkişiler krokili raporlarını sunmuşlardır. Açıklanan olgular tarafların ve mahkemenin kabulündedir. Uyuşmazlık kadastroda hali arazi niteliğiyle ... adına yazılan 257 ada 27 nolu parselin davacı ve dava dışı birçok kişi tarafından (özellikle aynı soyadı taşıyan şahıslarca) bir nevi işgal edilerek ve fiilen paylaşılarak edinilmeye çalışılmasından kaynaklanmaktadır. Nitekim aynı parselin bir kısmı için 2007/324 esasta kayıtlı dava dışı Veysi Polat tarafından dava açılmış olup, mahkeme hakimi keşif zaptının gözlem kısmında bunu belirlemesine rağmen sonraki aşamalarda değinilen dava dosyasını araştırmamıştır. Bundan ayrı, Sebahattin İleri isimli kişi, bu yeri satın almak için 20.4.2006 tarihinde yerel kaymakamlığa müracaat etmiştir. Bu evrakın akibeti ilgili merciden sorulmamıştır. İdari tahkikattaki ziraatçi bilirkişinin raporu dikkate alınmamıştır. Hepsinden öte, davacının babasının hükmen tescil yoluyla edindiği tapulu yeri o yerdeki kadastro çalışmalarından 3 ay kadar önce tapudaki satıştan edinmiştir. Kendisi dilekçesinde bu yeri Şerif İleri isimli kişiden haricen aldığını açıklamış ise de, keşifte dinlenen davacı tanığı ve mahalli bilirkişiler buranın davacının babasına ait olduğunu, davacıya babasının verdiğini söylemişlerdir. Babası ise, 8 ve 9 nolu parsellerin olduğu yer için 1991 yılında MK. nun 639/1. maddesine göre tescil davası açmış ve o yerleri 1992 yılında tescil davası yoluyla kazanmıştır. Babasının 1991 yılında mahkeme ilamıyla kazandığı bir yerin hemen bitişiğinde ve kuzeyindeki dava konusu alanın daha sonra işgal edilerek ya da hali araziden açarak oğlu tarafından kazanılmaya çalışılması usul ve yasaya aykırıdır. Kaldı ki, zilyetlik süresi de dolmamıştır. İmar ve ihyası da tamamlanmamıştır. Bu durumda, davacının davasının tümüyle reddi gerekirken yerel mahkeme kararında yazılı olduğu üzere kısmen kabul kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Açıkladığım nedenlerle mahalli mahkeme kararı usulden ve esastan TMK. nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddelerine aykırı olmakla davanın tamamıyla reddine karar verilmesi gerekmektedir. Belirtilen nedenlerle Dairenin sayın çoğunluğunun görüşlerine katılmam mümkün olmamıştır. 15.4.2010
Yargıtay — Esas No: 2019/6736, Karar No: 2020/1219, Tarih: 05.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/6736 E.  ,  2020/1219 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.