muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2221, Karar No: 2025/8484, Tarih: 07.05.2025

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Antalya 15. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.05.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık sanık tarafından sosyal medya hesabı üzerinden yapılan paylaşımın hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkindir.

Hakaret suçu TCK'nın 125. maddesinde tanımlanmıştır. Bu düzenlemeye göre hakaret; bir kimseye ..., ... ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle bir kimsenin ..., ... ve saygınlığını saldırmak olarak tanımlanmıştır. Yargıtay uygulamalarına göre bir eylemin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişmektedir. Kişilere yönelik yönelik ağır eleştiri ve veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu olarak değerlendirilmemesi gerekmektedir. Söz ve diğer davranışların hakaret suçunu oluşturabilmesi için açıkça, ..., ... ve saygınlığı rencide edebilecek ağırlıkta somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Anayasa’nın Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" kenar başlıklı 26. maddesi;

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar...

Bu hürriyetlerin kullanılması,... başkalarının şöhret veya haklarının,... korunması ... amaçlarıyla sınırlanabilir…

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın 13. maddesi ise;

"... hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” hükmünü içermektedir.

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın 13. maddesi ise;

"... hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” hükmünü içermektedir.

Anılan düzenlemelere, öğreti ve yargısal uygulamalara göre ifade özgürlüğü sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil, incitici, şoke edici yada endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. Anayasa Mahkemesi pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya ve hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etmiştir. Bu özgürlük, kişinin haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilmesi, düşünce ve kanaatlerinden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, anlatabilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına gelir. Çoğunluğa muhalif olanlar da dâhil olmak üzere düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve gerçekleştirme konusunda başkalarını ikna etme çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesiyle olanaklıdır, demokrasinin işleyişi içinde yaşamsal önemdedir. Bu düzenlemelere nazaran Devletin düşünce açıklamasını yaptırıma tabi tutmama gibi negatif, etkili şekilde korum gibi de pozitif yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu hak, çoğulcu demokrasilerde, vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişimi için ana temeli oluşturmaktadır. İfade özgürlüğünü sınırlamanın demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun kabul edilebilmesi için zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılaması ve orantılı bir müdahale olması gerekir.

Müdahaleyi oluşturan tedbirin zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığının kabul edilebilmesi için ise amaca ulaşmaya elverişli olması, başvurulabilecek en son çare ve alınabilecek en hafif önlem olarak kendisini göstermesi gerekmektedir. Ancak her hak gibi bu hak da sınırsız değildir. Bireylerin ... ve itibarı, özel ve aile hayatı Anayasanın 17. maddesiyle korunan manevi varlık kapsamındadır. Devlet, bireyin manevi varlığının bir parçası olan ... ve itibara keyfi olarak müdahale etmemek ve üçüncü kişilerin saldırılarını önlemek zorundadır. Yasalarımıza göre bu eylemler ceza hukukunda hakaret suçu olarak düzenlenmiş, özel hukukta ise tazminatı gerektiren haksız fiil sayılmıştır Yasal düzenlemelere ve Ceza Genel Kurulunun karalarına göre, iftira, küfür, ..., ... ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle cezai yaptırımlara bağlanmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın olay tarihinde Facebook'ta yapılan bir paylaşıma yorum olarak "S...ktiğimin şerefsizleri iyi olmuş, Tayyip'in kıçını yalamaya devam edin, karılarınızı da verin ona gavatlar." şeklinde yazı yazdığı, suça konu bu yazının eleştiri sınırlarını aşan ve Cumhurbaşkanının toplum neznindeki ..., ... ve saygınlığını rencide edecek boyutta olduğu ve bu nedenle sanığın üzerine atılı bulunan suçun oluştuğu düşüncesiyle sayın çoğunluğun mahkumiyet hükmünün bozulması yönündeki düşüncesine iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/25083, Karar No: 2013/9670, Tarih: 04.04.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/25083 E.  ,  2013/9670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanık ...'nün başka suçtan aynı yargı çevresindeki cezaevinde hükümlü bulunduğunun anlaşılması karşısında, hükmün açıklandığı 02.11.2009 tarihli son oturumda hazır bulundurulmadan hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2-Sanık ...'ın üzerinde ele geçen ve katılan ...'ın teşhis ederek kendisine ait olduğunu ileri sürdüğü .... imei nolu Nokia 5210 cep telefonunu sanık ...'ın 3 ay önce ... isimli şahıstan aldığını beyan ettiği, söz konusu telefonunun görüşme dökümlerinin incelenmesinde hırsızlık tarihinden önce 07.12.2007 tarihi ile 23.12.2007 tarihleri arasında sanık ...'in kardeşi ... tarafından ... nolu telefon hattı ile yine hırsızlık tarihinden önce 15.12.2007 'de .... nolu sanık ...'in babası ... üzerine kayıtlı hat ile görüşmeler yapıldığı, dolayısıyla katılan ...'in çalındığını ileri sürdüğü cep telefonunun sanık ...'den ele geçen cep telefonu olmadığı; sanık ... hakkında da her ne kadar hükmün gerekçesinde çalınan cep telefonunu kullanan hatlardan olan.... nolu hat ile suç tarihine denk gelen zaman dilimi olan 18.02.2008 tarihinde saat 03:50'de sanık ...'ye ait hat ile görüşme yaptığı ileri sürülmüş ise de; yukarıda anlatıldığı üzere sanık ...'ın kendi cep telefonundan yine kendisinin kullandığı .... nolu telefon hattı ile sanık ...'a ait ... nolu telefon hattı ile görüşme yapmasının sanık ... aleyhine suç delili olarak kabul edilemeyeceği ve yargılama aşamasında mahkemece alınan sanık ...'ın ... nolu telefon hattının görüşme dökümlerinin incelemesinde de sanığın suç tarihlerinde Adana Seyhan iline ait baz istasyonları kullanılarak görüşme yaptığı, cep telefonu hattının sanığa ait olduğu ve suç tarihinde sanığın kullandığı kabul edilecekse baz istasyonu bilgilerine göre suç tarihinde sanık ...'ın Alanya'da olmadığı; sanık ... yönünden ise katılanlara yönelik hırsızlığın 16.02.2008 günü saat 20:00 ile 18.02.2008 günü saat 08:00 sıralarında gerçekleştirildiği, eylemin öğrenilmesinden 2 gün sonra 20.02.2008 tarihinde harddisklerden birini iki şahsın satmaya çalıştığı duyumları üzerine polis tarafından sanığın üzerinde suça konu harddisk ile birlikte yakalandığı, sanığın beyanında ... nolu hattını 19.02.2008 günü saat 17:00 sıralarında arayan ve daha önce aynı cezaevinde kaldığı sırada tanıştığı ... ile kendisini aramasından 10-15 dakika sonra görüştüğünü ve görüştüğü aracın içerisinde ... ve iki kişi daha bulunduğu halde ...'nün bilgisi olmaksızın harddiski çaldığını beyan etmiş ise de 29.01.2009 tarihli Alanya L Tipi Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nün üst yazısında sanık ... ile sanık ...'ın aynı dönemlerde cezaevinde kalmadıklarının öğrenildiği, yargılama aşamasında ise mahkemece sanık ...'a ait .... nolu telefonun görüşme dökümlerinin isteneceği yerde ... telefonun görüşme dökümlerinin istendiğinin anlaşılması karşısında; sanık ...'nın savunmasının diğer sanıklara yönelik suç atma niteliğinde olup olmadığı ve sanık ...'ın katılanlara yönelik hırsızlık suçuna ilişkin bağlantısının tespiti yönünden ..

... ile sanık ...'ın aynı dönemlerde cezaevinde kalmadıklarının öğrenildiği, yargılama aşamasında ise mahkemece sanık ...'a ait .... nolu telefonun görüşme dökümlerinin isteneceği yerde ... telefonun görüşme dökümlerinin istendiğinin anlaşılması karşısında; sanık ...'nın savunmasının diğer sanıklara yönelik suç atma niteliğinde olup olmadığı ve sanık ...'ın katılanlara yönelik hırsızlık suçuna ilişkin bağlantısının tespiti yönünden ... nolu hattın suç tarihlerini kapsayacak şekilde görüşme dökümleri istenerek ve katılanların işyerinden çalınan harddiskin hırsızlık suçundan bir gün sonra sanığın eline geçmesi ve satmaya çalışırken yakalanmış olması ve araçta 4 kişi bulunurken çaldığına ilişkin beyanının olağan hayat tecrübelerine de aykırı olması nazara alınarak katılanlara yönelik hırsızlık suçu nedeniyle hakkında yeter şüphe bulanan sanık hakkında ek iddianame tanzimi istendikten sonra sanığın her iki hırsızlık suçu yönünden hukuki durumunun birlikte değerlendirilmesi gerekirken yetersiz gerekçe ve eksik inceleme ile sanık ...'nın harddiski çalma suçundan diğer sanıklar ..., ..., ... hakkında hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından yazılı şekilde hükümlülüklerine karar verilmesi,

3-Kabule göre de; sanıklar ..., ..., ... hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c. maddesi ile bir kat oranında artırım yapılırken hapis cezasının 12 ay yerine 1 yıl olarak hesaplanarak fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ..., ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle kısmen isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2789, Karar No: 2015/4515, Tarih: 01.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2789 E.  ,  2015/4515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...(Kapatılan) 17. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/06/2014 tarih ve 2012/12-2014/164 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin petrol istasyonu olduğunu, davalı şirketin araçlarına aldığı akaryakıt bedellerine karşılık 01.06.2009 tarihli 170.000,00 TL bedelli çekten dolayı 42.518,00 TL borçlu olduğunu, borcun ödenmediğini, diğer davalının çeke aval veren olduğundan husumet tevcih edildiğini, çekin süresinde bankaya ibraz edilmediğinden kambiyo vasfını yitirdiğini, alışverişi bilen tanıklar olduğunu, çekin bu anlamda delil başlangıcı niteliğinde bulunduğunu, bu nedenle tanıklarının bilgisine başvurulmasını istediklerini belirterek 42.518,00 TL'nin davalılardan tahsiline, 01.06.2009 tarihinden itibaren avans faizi hesaplanmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, müvekkili şirketin davacı şirketten akaryakıt temin ettiği hususunun doğru olduğunu ;ancak akaryakıtın bedelinin davacı şirkete ödenmiş olması nedeniyle çek bedelinin karşılıksız kaldığını, çekin süresinde ibraz edilmemesinin karşılıksız kaldığını doğruladığını, karşılıksız kalan çeki iade etmeyen ve davayı açan davacının kötüniyetli olduğunu, davalı ...'ün çek süresinde ibraz edilmediğinden avalist olarak imzaladığı çek nedeniyle sorumluluğunun son bulduğunu, talep edilen hususun tanıkla ispatlanamayacağını, müvekkilinin faizden sorumlu tutulabilmesi için temerrüte düşürülmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davalı ...'ün davaya dayanak çekte avalist olarak yer almakta olup süresinde ibraz edilmeyen çek kambiyo senedi vasfında sayılmadığından TTK'nın 614/2 maddesi uyarınca avalist olarak davalı ...'ün sorumlu bulunmadığı, aradaki ticari ilişkiyi ve borcu kabul eden ancak ödendiğini ileri süren davalı şirketin bunu ispatlaması gerektiği halde ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın davalı şirket yönünden kabulüne, davalı şahıs yönünden ise reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davanın yazılı delil başlangıcı niteliğindeki zamanaşımına uğramış çek dayanak gösterilerek açılmış, temel ilişkiye dayalı bir dava mahiyetinde olup, temel ilişkinin taraf şirketler arasında olduğunun sabit ve uyuşmazlık dışı olmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile yerel mahkeme kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8133, Karar No: 2012/1396, Tarih: 07.02.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/8133 E.  ,  2012/1396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini; işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren, reyon görevlisi olarak çalışan davacının ihtara rağmen görevini ihmal etmesi, dikkat ve özen göstermemesi, işini aksatması, çalışma disiplinine uymaması ve son kullanma tarihi geçmiş ürünleri reyonda bulundurması nedeniyle iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II-h maddesi gereğince feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece fesih sebebinin açık ve kesin bir şekilde belirtilmediği, fesihten önce davacıdan savunmasının alınmadığı, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesine göre ikaz, ihtar, yevmiye kesimi cezalarından sonra işten çıkarma cezasının uygulanması gerektiği, feshin son çare olması ilkesinin dikkate alınmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre davalıya ait market işyerinde şarkütör olarak çalışan davacının iş sözleşmesi, davalı işverence, yapılan ikaz ve ihtarlara rağmen görevini ihmal ettiği, dikkatsizlik ve düzensizlik gösterdiği, işini aksattığı, çalışma düzenine uymadığı ve son kullanma tarihi kontrolü yapmayarak şirketi zarara uğrattığı gerekçesiyle 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II-h maddesi uyarınca feshedilmiştir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, toplu iş sözleşmesinde disiplin cezaları bakımından belirtilen sıralama haklı nedenle feshin sınırlandırılmasıyla ilgilidir. Feshin geçerli nedene dayanmasını etkilemez. Bu nedenle sözleşmede yer alan sıralamaya uymamak feshi haksız kılmakta ise de, olayın özelliğine göre geçerli nedenin varlığından söz edilebilir.

Somut olayda, davacıya daha önce işinde yeterli dikkat ve özeni göstermediği ve reyonlarda son kullanma tarihi kontrolleri yapmadığı için ihtar verildiği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. İhtara rağmen davacının yine son kullanma tarihini kontrol görevinde gereken özeni göstermediği işyerinde düzenlenen tutanakla tespit edilmiştir. Davacının

davranışı fesih için geçerli sebep teşkil etmektedir. Mahkemece davanın reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

davranışı fesih için geçerli sebep teşkil etmektedir. Mahkemece davanın reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 42,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 07/02/2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7917, Karar No: 2014/13228, Tarih: 28.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/7917 E.  ,  2014/13228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DENİZLİ 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/12/2011

NUMARASI : 2008/463-2011/612

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile öğle dinlenmesi tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı T.C. S.. B.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bakanlığa ait işyerinde alt işveren işçisi ve temizlik görevlisi olarak çalışırken, kendisine iftira atılması ve çalışma koşullarının ağırlaştırılması sebebiyle akdi haklı sebeple feshettiğini iddia ederek, kıdem-ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve öğle dinlenmesi tazminatının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. S.. B.. vekili, husumet ehliyetlerinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Emin Temizlik Şirketi, davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, feshin haklı olduğu sonucuna varılarak, ihbar tazminatı ve öğle dinlenmesi tazminatı taleplerinin reddine, diğer taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı T.C. S.. B.. vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı T.C. S.. B.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.