muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17005, Karar No: 2013/14533, Tarih: 01.10.2013

verdiği satış vekaletnamesi ile söz konusu aracı noter satış sözleşmesi ile sanık ...’a sattığı, sanık ...’ın tekrar ... yerine geldiği ve katılana bankanın paranın yüklü miktarda olması nedeniyle ertesi günü parayı çekebileceğini, aracı servise bıraktığını söyleyerek oradan ayrıldığı, daha sonra sanıkların katılana telefon açarak masanın üzerine evraklar var, onları alıp yan taraftaki postaneye gelmelerini söyledikleri, katılanın damadıyla birlikte dışarıya çıktıklarında etrafta postahane olmadığını öğrendikleri, bunun üzerine tekrar işyerine döndüklerinde işyerinin kapatılmış olduğunu gördükleri, sanık ...’ın bıraktığı belgeleri incelediklerinde katılanın boş olarak imzalamış olduğu satış sözleşmesinin sanık ... tarafından araç satış bedelinin peşin olarak ödendiği ve alındığı, taraflar arasında hiç bir alacak-borç ilişkisinin kalmadığı şeklinde doldurulduğunu gördükleri, sanık ...’un aracı 31.03.2010 tarihinde kendi adına tescil ettirdiği ve aracın plakasının ... olarak değiştiği, Sanık ...'un suça konu edilen aracı sanık ...’a verdiği satış yetkisine dayanarak sanık ... aracılığıyla 01.04.2010 tarihinde noter satış sözleşmesiyle ...’na sattığı, sanık ...’nun da aracı 05,04.2010 tarihinde kendi adına tescil ettirerek araç plakasını 06 DB 7360 olarak değiştirdiği, sanık ...’ın da aracı 08.04.2010 tarilhinde ... isimli kişiye sattığı, sanık ...’ın aracı sanık ...’dan babası Özay aracılığıyla aldıktan sonra www. sahibinden.com isimli internet sayfasından satış ilanı verdiği, katılanın aracının resmini internetten görünce model ve renginden tanıdığı için ilanda yazılı telefon numarasından sanık ... ile görüşerek aracın dolandırıcılık yoluyla elinden alındığını söylemesine rağmen aracın kaydının trafikten sanık ...'ın babası olan ...’nun üzerine geçirildiği ve ... isimli kişiye noterden satıldığı iddia olunan olayda;

1-Sanıklar ..., ... ,... hakkında "suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi" suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanıkların araç alım satım ve galericilik işi ile uğraştıkları, kısa süre içerisinde aynı aracın birden fazla kez el değiştirmesinin yapmış oldukları işten kaynaklandığı, sanıkların suça konu edilen aracın dolandırıcılık suretiyle katılanın elinden çıktığını bildiklerine dair savunmalarının aksine delil bulunmadığı gerekçeleriyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2-Sanıklar ..., ... hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2-Sanıklar ..., ... hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde:

Sanık ... hakkında TCK'nın 157/1 ve 62.maddeleri uyarınca verilen 250 gün adli para cezası,TCK'nın 52/2.maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den paraya çevrilirken sonuçta doğru olarak hesaplanmasına rağmen "250" gün yerine "25" gün yazılması, sanık ... hakkında TCK'nın 157/1 ve 62.maddeleri uyarınca verilen 50 gün adli para cezası,TCK'nın 52/2.maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den paraya çevrilirken sonuçta doğru olarak hesaplanmasına rağmen "50" gün yerine "25" gün yazılması mahkemesince düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştür,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK’nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “ velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık ...'un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanıklar ... ve ... hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlerde 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılıp yerlerine, “5237 sayılı yasanın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın c bendinde yer alan kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9700, Karar No: 2018/10373, Tarih: 09.05.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/9700 E.  ,  2018/10373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının aralıksız ve sürekli olarak davalı işverenin taşeron firmalarında, davalının Elektrik dağıtım işini üstlendiği bölgelerde elektrik teknisyeni olarak 01/02/2011-04/04/2014 tarihleri arasında çalıştığını, Nisan ayının birinden itibaren bir grup arkadaşı ile birlikte işe gelmemesinin istenildiğini, ... A.Ş.’nin diğer davalı ...Ş.’nin hisselerinin tamamını aldığını, ... A.Ş.’nin devraldığı dönemde işi devam eden alt işverende çalışmasını sürdürdüğünü, haksız olarak işine son verildiğini iddia ederek, alacak ve tazminatlarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, husumet itirazında bulunduklarını, davacının ihaleyi alan muhtelif şirketlerde çalıştığını, alacakların zamanaşımına uğradığını, iş akdinin belirli süreli olduğu, davacıya kıdem ve ihbar tazminatı ödendiğini, davanın reddine davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 18/02/2011-04/04/2014 tarihleri arasında çalıştığı, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından 04/04/2014 tarihinde haklı neden olmadan feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı isteme hakkının bulunduğu, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, yıllık izinlerini kullandığını veya bedelinin davacıya ödendiğini davalının ispat edemediği, davalı ...Ş.'nin özelleştirilmesi işleminin işyeri devri olarak kabul edilmesi gerektiği belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 114 üncü maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi uyarınca; tarafların, taraf ve dava ehliyetine sahip olmaları, kanuni temsilin söz konusu olduğu hâllerde, temsilcinin gerekli niteliğe sahip bulunması dava şartlarından olup ve bu husus davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi gerek mahkemece, gerekse Yargıtay’ca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden göz önüne alınır.

Diğer taraftan, taraf ehliyeti, davada taraf olabilme yeteneğidir. Taraf ehliyeti, medeni hukuktaki medeni haklardan yararlanma (hak) ehliyetinin Medeni Usul hukukunda büründüğü şekildir. Kimlerin taraf ehliyetine sahip bulunduğu Medeni Kanuna göre belirlenir (HMK m.50, TMK m.8 ve m.48). Buna göre, medeni haklardan yararlanma (hak) ehliyeti bulunan her gerçek (TMK m.8) ve tüzel (TMK m.48) kişi, davada taraf olabilme ehliyetine de sahiptir.

Diğer taraftan, taraf ehliyeti, davada taraf olabilme yeteneğidir. Taraf ehliyeti, medeni hukuktaki medeni haklardan yararlanma (hak) ehliyetinin Medeni Usul hukukunda büründüğü şekildir. Kimlerin taraf ehliyetine sahip bulunduğu Medeni Kanuna göre belirlenir (HMK m.50, TMK m.8 ve m.48). Buna göre, medeni haklardan yararlanma (hak) ehliyeti bulunan her gerçek (TMK m.8) ve tüzel (TMK m.48) kişi, davada taraf olabilme ehliyetine de sahiptir.

Aynı Kanunun 124 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında “Dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya dayanıyorsa, hâkim karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği talebini kabul edebilir. Bu durumda hâkim, davanın tarafı olmaktan çıkarılan ve aleyhine dava açılmasına sebebiyet vermeyen kişi lehine yargılama giderlerine hükmeder.” hükmüne yer verilmiş olup bu hükme göre yanılgıya dayalı taraf gösterilmesi halinde taraf değişikliğine gidilebilir.

Davacı işçilik alacakları ile ilgili davasını, işyerini devreden ... A.Ş. ve devraldığı belirtilen Davalı ...Ş.’ne karşı açmıştır. Oysa sunulan özelleştirme devir sözleşmesinde devralan... A.Ş.’dir. Bu durumda davacı taraf devalan şirket yönünden yanılgıya düştüğünden, davasını devralan şirkete yönlendirmesi için usul işlemlerinin yapılıp ve sonucuna göre karar verilmelidir.

2- İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Söz konusu hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı maddenin üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Aynı Kanunun 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, Özelleştirme Yüksek Kurulu’nun 11.07.2013 tarih ve 2013/105 numaralı kararı ile ...A.Ş.’ye ait %100 oranındaki hissenin ...A.Ş.’ye satılmasına karar verilmiştir. Davacının iş akdi, işyerinin ...A.Ş. tarafından ... A.Ş.’ye devrinden sonra feshedilmiştir. Davalı ...Ş.'nin kıdem tazminatından sınırlı ve sorumlu tutulması, ihbar tazminatı alacağı yönünden sorumlu tutulmaması doğru ise de ulusal bayram ve genel tatil alacağı yönünden, davalı ...Ş.’nin davacıyı çalıştırdığı dönemdeki alacaktan sorumlu tutulması gerekirken diğer davalı ile birlikte alacağın tamamından sorumlu tutulması hatalıdır.

F) Sonuç:

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 09.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4155, Karar No: 2019/8192, Tarih: 26.09.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/4155 E.  ,  2019/8192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün bir kısım davalılar vekili ile davalı ... ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacılar ..., ..., ... ve ... vekili, dava konusu 32 parsel sayılı taşınmaz hakkında açılan ortaklığın giderilmesi davası olduğunu, taşınmaz üzerinde kök muris ... ... tarafından inşa edilen iki katlı ahşap evin 1990 yılı Ekim ayında tamamen yandığını, kök murisin oğlu ve davacıların murisi olan ... ...’in eşiyle birlikte kendi olanakları ile yanan evin yerine 1991 yılı Mayıs ayında inşaat yapmaya başladığını ve 1991 yılı Kasım ayında inşaatı bitirdiğini açıklayarak, dava konusu 32 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki betonarme evin davacıların murisi ... ... tarafından yapıldığının dolayısıyla mülkiyetinin de ... ... mirasçıları olarak davacılara aidiyetinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ..., ..., ... ve ... sundukları cevap dilekçelerinde davayı kabul ettiklerini beyan etmişlerdir.

Davalı Etem Bülent Özkan mirasçıları ..., ..., ... ile davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar davaya cevap vermemişler, duruşmalara katılmamışlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile 32 parsel sayılı tarla üzerinde yer alan betonarme evin davacılar murisi ... ... tarafından yapıldığının tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm, bir kısım davalılar vekili ile davalı ... ... tarafından temyiz edilmiştir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, bir kısım davalılar vekilinin tüm, davalı ... ...’ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davalı ... ...’ın harç, yargılama giderleri ve vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece, bir kısım davalıların davayı kabul ettikleri, bir kısım davalılar aleyhine ise toplanan delillere göre davanın kabul edildiği, muhdesatın üzerinde bulunduğu taşınmazda tarafların hisseleri olduğu gözetildiğinde, harç, yargılama gideri ve vekalet ücreti takdirinde, davalıların hisseleri karşılığı muhdesat değerinin belirlenmesi, bu değer üzerinden, kabule dayalı neticelendirilen bir kısım davalıların hisselerine düşecek harç ve yargılama giderlerinden davacının sorumlu olması gerektiği de gözetilerek, diğer davalıların miras hisseleri ve tapu kaydındaki payları dikkate alınarak sorumlu tutulmaları gerekirken, bu hususlar gözden kaçırılarak davalılar aleyhine müştereken ve müteselsilen şeklinde infazda tereddüt de yaratacak şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Davalı ... ...’ın temyiz itirazlarının yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bir kısım davalılar vekilinin tüm, davalı ... ...’ın diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte yazılı nedenle reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalı ... ... 'a iadesine, 783,10 TL peşin harcın da onama harcına mahsubu ile kalan 1.949,30 TL'nin temyiz eden bir kısım davalılardan alınmasına, 26.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9136, Karar No: 2022/5307, Tarih: 20.04.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/9136 E.  ,  2022/5307 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... (...) Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre;

2- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 20/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6833, Karar No: 2017/1003, Tarih: 18.04.2017

**6. Ceza Dairesi         2016/6833 E.  ,  2017/1003 K.**

**"İçtihat Metni"**

Müşteki ...'a yönelik yağma suçundan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-c-h, 168/3, 53. maddeleri gereğince 6 yıl 6 ay hapis cezası ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK'nın 149/1-a-c-h, 31/2, 168/3. maddeleri uyarınca 3 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Burhaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 10/11/2015 tarih ve 2015/200 Esas, 2015/262 karar sayılı hükmün sanıklar ... ve ... ile savunmanları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesi 25/04/2016 tarih ve 2016/1074 Esas 2016/3394 Karar sayı ile;

“Sanık ... ile birlikte yakınanı yağmaladıkları iddiasıyla hakkında kamu davası açılan sanık ... hüküm tarihinde 18 yaşını doldurmadığı halde, 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı olarak duruşmaların kapalı yerine açık yapılması ve hükmün de açık duruşmada tefhim edilmesi,” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma sonrası Burhaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/05/2016 gün ve 2016/151 E. 2016/159 K. sayılı kararı ile;

“DİRENME GEREKÇESİ :

UYUŞMAZLIK KONUSU HUSUS : Erişkin sanık yada sanıklar ile birlikte suç işleyen ... ayrı açılan kamu davasının, yargılama aşamasında genel mahkemede birleştirilmesi durumunda, duruşmaların kapalı mı yapılacağı yoksa açık mı yapılacağıdır?

Öncelikle erişkin sanıklarla ilgili ve SSÇ'ler ile ilgili bu hususa ilişkin normatif düzenlemelere bakalım.

CMK Madde 182 - (1) Duruşma herkese açıktır.

(2) Genel ahlâkın veya kamu güvenliğinin kesin olarak gerekli kıldığı hâllerde, duruşmanın bir kısmının veya tamamının kapalı yapılmasına mahkemece karar verilebilir.

(3) Duruşmanın kapalı yapılması konusundaki gerekçeli karar ile hüküm açık duruşmada açıklanır.

CMK Madde 185 - (1) Sanık, onsekiz yaşını doldurmamış ise duruşma kapalı yapılır; hüküm de kapalı duruşmada açıklanır.

ÇKK Madde 17 - (1) Çocukların yetişkinlerle birlikte suç işlemesi hâlinde, soruşturma ve kovuşturma ayrı yürütülür.

(2) Bu hâlde de çocuklar hakkında gerekli tedbirler uygulanmakla beraber, mahkeme lüzum gördüğü takdirde çocuk hakkındaki yargılamayı genel mahkemedeki davanın sonucuna kadar bekletebilir.

(3) Davaların birlikte yürütülmesinin zorunlu görülmesi hâlinde, genel mahkemelerde, yargılamanın her aşamasında, mahkemelerin uygun bulması şartıyla birleştirme kararı verilebilir. Bu takdirde birleştirilen davalar genel mahkemelerde görülür.

Normatif düzenlemelere yer verdikten sonra konu ile ilgili UYAP portalından temin edilen güncel Yargıtay uygulamalarına bakalım.

"Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;