muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14432, Karar No: 2014/21594, Tarih: 26.11.2014

Davalı vekili şirketin organizasyonunda değişiklik yapılarak 32 olan müdürlük sayısının 22'ye indirildiğini, davacıya niteliklerine uygun kadronun teklif edildiğini, işletmesel kararın yerindelik denetimine tabi tutulamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma üzerine yapılan yargılama sonunda, davalı işverenin İstanbul Merkezinde bilirkişilerce inceleme yaptırılmış ve bilirkişi raporunda; davacının fesihten önceki unvanına/pozisyonuna ait bir işe alım yapılmadığı gibi, müdür statüsünde ve herhangi bir işe alım yapılmadığı ancak yönetmen, yetkili, uzman statüsünde işe alımlar yapıldığı, yönetmen pozisyonunda davacıya iş teklifinde bulunulduğu ve davacının bahse konu teklifi ücret ve yan haklarındaki düşüş nedeniyle kabul etmediği, bu sebeple işverenin aldığı işletmesel kararda keyfi davranmadığı, tutarlı davrandığının tespit edildiği, ayrıca davalı şirketin yasal internet sitesinden yaptığı" Ankara Şubemiz kapandı" başlıklı haber içeriğinde mevcut "şirketimizin tüm faaliyetlerinin İstanbulda bulunan merkezinden yürütülecek olması nedeniyle Ankara şubemiz kapatılmıştır. 25 Haziran 2013 tarihi itibariyle kapanış işlemleri tamamlanan .......Ticaret Sicil Numarasına kayıtlı Ankara Şubemizin adres bilgileri şu şekilde idi: E. Y.?.Km. ?.Cadde No./// S.. Çankaya-Ankara" ifadelerden de anlaşılacağı üzere davacının çalıştığı işyerinin tamamen tasfiye edilmiş durumda olduğu yönündeki tespitler gereği fesih işleminin geçerli nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan nedenlerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan nedenlerden dolayı da alınabilir. Bu nedenler, bir ya da birden fazla işçinin işyerinde çalışmaya devam etmesi gerekliliğini doğrudan veya dolaylı olarak ortadan kaldırıyorsa, dikkate alınmalıdır.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşçi fesihte sebep gösterilmediği veya gösterilen sebebin geçerli olmadığı iddiasında bulunacaktır. İspat yükü ise işverendedir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia etmesi durumunda, bu iddiasını ispatla yükümlüdür (m. 20/f.2). İşçinin feshin başka bir sebebe dayandığını iddia etmesi ve bunu ispatlaması, işverenin geçerli fesihle ispat yükünü ortadan kaldırmaz.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında iş görme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli nedeni olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı somut olarak araştırılmalı, kısaca feshin son çare olması ilkesi incelenmelidir. İşletme, işyeri ve iş gereklerinin, iş sözleşmesi feshedilen işçinin işyerinde istihdam edilme imkânına somut olarak etki etmesi şarttır. İşçinin işverenin aynı işyerinde başka bir bölümünde veya başka bir işyerinde çalıştırılma olanağı varsa, işletme gereklerine dayalı fesih geçersiz olacaktır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanunun 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

Girişim özgürlüğü kapsamında serbestçe işletmesel karar alan, bu işletmesel kararı şekil açısından 4857 sayılı İş Kanununun 19. maddesi, esas yönünden ise aynı yasanın 18, 20, 21 ve 22. maddeleri uyarınca yukarıda açıklanan ilkeler kapsamında denetime tabi tutulan işverenin, ileri sürülmediği veya taraflar arasında bu konuda ayrıca bir düzenleme bulunmadığı sürece işgücü fazlalığı nedeni ile işten çıkarılacak işçilerin seçiminde bir kritere tabi tutulması yasal olmayacaktır. İşten çıkarılacak işçilerin seçiminde taraflar arasında bir bireysel veya toplu ya da sözleşme eki iç yönetmelik hükmü var ise, işverenin bu hükümlere uyup uymadığı, keza işveren hiçbir iddia ve sözleşme hükmü olmadan çıkarılan işçilerin seçiminde bazı kriterleri dikkate aldığını, örneğin emekliliği gelenleri veya performansı yetersiz olanları seçtiğini savunmuş ise, bu savunması tutarlılık denetimi kapsamında denetime tabi tutulmalıdır. Feshin geçersizliğini iddia eden işçi, işverenin kendisini işten çıkarırken, keyfi olarak davrandığını, kendisinin seçilmemesi gerektiğini ileri sürerse, bu iddiası da keyfilik denetimi kapsamında incelenmelidir.

İş hacminde daralma nedeni ile işçi çıkarılması kararı bağlı işveren kararı, bu nedenle yardımcı hizmetlerin alt işveren verilmesi nedeni ile bu hizmetlerde çalışan işçilerin işten çıkartılması kurucu bir işveren kararıdır. Kurucu işveren kararı yasal temelini sözleşme ve işverenin girişim özgürlüğünde bulur. Bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen ekonomik nedenler araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı, işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı somut olarak açıklığa kavuşturulmalıdır.

Dosya içeriğine ve özellikle ilk bozma sonrası işyerinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporuna göre, işyerinde davacının fesihten önceki pozisyonuna ait bir işe alım yapılmadığı gibi müdür statüsünde de bir işe alım yapılmadığı ve davacının çalıştığı birimin 25.06.2013 tarihinde tamamen kapatılarak tasfiye edildiği belirlenmiş ve bilirkişiler feshin geçerli nedene dayandığı görüşünü belirtmişlerdir.

Dosya içeriğine ve özellikle ilk bozma sonrası işyerinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporuna göre, işyerinde davacının fesihten önceki pozisyonuna ait bir işe alım yapılmadığı gibi müdür statüsünde de bir işe alım yapılmadığı ve davacının çalıştığı birimin 25.06.2013 tarihinde tamamen kapatılarak tasfiye edildiği belirlenmiş ve bilirkişiler feshin geçerli nedene dayandığı görüşünü belirtmişlerdir.

Somut uyuşmazlıkta; 21.11.2011 tarihinde işverence hizmet verdiği Z..B..nda yapılan organizasyon değişikliği ile bankanın BT alanındaki talep ve ihtiyaçları nazara alınarak şirketin organizasyon yapısının yalınlaştırılması ihtiyacı nedeniyle bazı müdürlüklerin kaldırıldığı, bazılarının çift yapıya kavuşturulduğu bazılarının ise birleştirilmesi nedeniyle sonuçta bir Genel Müdür Yardımcılığının kaldırıldığı, 32 birim sayısının 22 birime düşürüldüğü son durum itibariyle 588 olan norm kadro sayısının 650 kişi olarak belirlenmesine karar verilmiş olduğu açıklanmıştır. Davalı tarafça organizasyon şemaları ekinde sunulan norm kadro cetvelinde ise sadece müdür kadrosunda istihdamın azaltıldığı ve müdür kadrosunda 31 olan sayının 28 kişiye indirildiği diğer kadrolarda istihdam artışının olduğu tespit edilmiştir. İşverence 32 olan birim sayısı 22'ye düşürüldüğü halde müdür kadrosunundan sadece iki kişinin istihdamının azaltıldığı tespiti yapılmıştır. İş akdi feshedilen müdürlerden birisi davacıdır. Davacı vekili; dava dilekçesi, rapora itiraz ve bozmaya beyan dilekçelerinde davacıyla aynı pozisyondaki diğer kişilerden en çok davacının ücretinin düşürüldüğü ve kapatılan bölümlerdeki müdürlerin diğer bölümlere eşdeğer pozisyonlara kaydırıldığını işverenin işten çıkartılacak kişinin seçiminde tamamen keyfi davrandığını ifade etmiştir. Bilirkişilerce bu yönden yapılan araştırma yetersiz kalmış olup tatmin edici bulunmamıştır. Somut olayda istihdam azaltılması sadece müdür kadrosunda yapıldığına göre işletmesel karar sırasında ve sonradan norm kadro cetveline göre müdür olan kişilerin özlük dosyaları eğitim ve tecrübe durumu ile birlikte işyeri ve mesleki kıdem durumları, kapatılan birim müdürleri ve yeni tahsis edilen müdürlüklere yapılan seçimde ve fesihte hangi seçim kriterlerinin esas alındığı, hangi müdürlerin iş akitlerinin feshedildiği veya alt pozisyonda çalışması teklif edilen veya üst pozisyona terfi ettirilen müdür olup olmadığı, davalı işverenin keyfi davranıp davranmadığı hususunda işverenin fesih tarihindeki kayıtlarında yapılacak inceleme ve ayrıntılı araştırma sonucu ek rapor aldırılması gerekmektedir.

Mahkemece bu yön üzerinde durulmaksızın ve fesihten 18 ay sonra yapılan tespitler de dikkate alınarak esasen yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak eksik araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.11.2014 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5297, Karar No: 2019/2912, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5297 E.  ,  2019/2912 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5933, Karar No: 2013/10254, Tarih: 01.07.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/5933 E.  ,  2013/10254 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62, 50, 52/1-2. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Hacizli malların başka bir icra takibi nedeni ile muhafaza altına alınarak götürüldüğünü iddia eden sanığın savunmasının doğruluğu araştırılarak mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı, başka icra dosyasından haczedilip haczedilmediği belirlendikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Sanığın hacizli ev eşyalarının eşiyle birlikte sahibi olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 289/1. maddesinin ikinci cümlesi gereğince cezada indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 01.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/741, Karar No: 2020/1081, Tarih: 01.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/741 E.  ,  2020/1081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM :Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi, 22/11/2018 gün ve 2018/105 esas 2018/320 karar sayılı ilamı ile;

TCK'nin 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca; 15 yıl hapis cezasına ilişkin istinaf başvurularının esastan reddine.

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılanlar vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

5271 sayılı Kanunun 299. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde yer alan ''sanığın veya katılanın temyiz başvurusundaki istemi üzerine veya re'sen duruşma yoluyla yapar'' ibaresi 24.12.2017 tarih 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi ile ''uygun görmesi halinde duruşma yoluyla yapabilir'' şeklinde değiştirildiğinden, katılanlar vekilinin, duruşmalı inceleme talebinin takdiren reddine karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında maktul ...’e yönelik kasten öldürme suçundan TCK’nin 81, 29 ve 62. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olarak sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 22.03.2019 gün ve 2019/98 esas, 2019/563 sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan; sanık müdafiinin, eksik incelemeye, meşru müdafaaya, suç vasfına, beraat kararı verilmesi

gerektiğine, katılanlar vekilinin, suçun tasarlanarak işlendiğine, olayda haksız tahrik bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının, tebliğnamedeki düşünce gibi, 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01/06/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12726, Karar No: 2013/3953, Tarih: 28.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/12726 E.  ,  2013/3953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, bayram ve resmi tatil, maaş alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davayı husumetten reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı kıdem ve ihbar tazminatı, ücret, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının davalı şirketin işçisi olmadığını, davacının dava dışı ...Tur. Tic. Ltd. Şti. (...Ltd. Şti.)ile iş sözleşmesi imzaladığını, davalı ile ...Ltd. Şti. arasındaki hukuki ilişki nedeniyle davalı şirketin asıl işveren konumunda olmadığını, davalı şirketin söz konusu oteli kiraladığını, ...Ltd. Şti.'nin 01/04/2005-30/11/2007 tarihleri arasında oteli bir bütün olarak işlettiğini, davacının çalışmasının da bu şirkte dönemine ait olduğunu, otelin işletilmesinde davalı şirketin hiçbir yetki ve sorumluluğu olmadığını, otelde işçi çalıştırmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece dosyadaki "taşeron sözleşmesi" başlıklı belgeden de anlaşılacağı üzere davalı şirketin işi tamamıyla dava dışı ... Limited Şirketi'ne devrettiği, asıl işverenden alınan işin onun sigortalı olarak çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşıdığından işi alan şirketin alt işveren değil bağımsız işveren sayılacağı, işyerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi nedeniyle 506 sayılı Kanun uygulaması yönünden aracıdan söz etme olanağının kalmadığı, ortada iki bağımsız işveren bulunduğu, davalının üst işveren olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığı, husumetin davalıya yöneltilemeyeceği, gerekçesi ile davacının açtığı davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Dosyaya sunulan 15.02.2007 tarihli taşeronluk sözleşmesinin ilk paragrafında sözleşmenin, 01.04.2007-30.11.2007 tarihleri arasında belirli bölümlerde yer alan işlerin taşeronluk kapsamında ...Tur. Tic. Ltd. Şti. tarafından otelin müşterilerine verilecek hizmeti kapsadığı, otel işletmesinin davalı şirkete ait olduğu taşeronun kiracı ve işletmeci vasfı bulunmayacağı, işletme hakkının taşerona verilmiş sayılmayacağıaçıklanmıştır. Sözleşmenin devam maddelerinde de bir otelin işletilmesi için gereken Restoran, bar, kat hizmetleri, temizlik, bakım onarım ve bu hizmetlerin masraflarının taşeron ait olduğunun belirtildiği davalının ise günlük müşteri sayısı kadar 22 YTLxKDV hizmet bedeli fatura karşılığı alacağı, görülen hizmetlerden dolayı meydana gelecek müşteri şikayetlerinden sorumlu olacağı ve ceza-i bedel ve tazminatları ödeyeceği ve ekte her şey dahil konsepti ile imzalı belge olduğu yazılmıştır. Davalı tanıkları da otelin işletmesinin diğer şirkete verildiğini bunun üç yıl sürdüğünü, tanıklar otelin gelirlerinin davalı şirkete giderlerinin de taşeron şirkete kaydedildiğini belirtmişleridir. Mahkemece ekleri de bulunmayan taşeronluk sözleşmesi ve davalı tanık beyanlarına göre karar verilmesi yetersiz olmuştur.

Somut olayda taşeronluk sözleşmesi içeriğinde davalının belirli işleri taşerona verdiğini belirtmesi ancak hangi işleri taşerona verilmediği konusunda bir açıklamanın yer almadığı, ilişkinin kiracı ilişkisi olmadığı, dava dışı şirketin işletmecide olmadığı belirtildiği halde taşeron yükümlülükleri başlığı altında taşeronun işletmeci firma kabul edildiği şeklinde açıklamaların bulunmasına göre sözleşmenin tek başına değerlendirilmesi ile sonuca gidilmesinde güç olduğu ortadadır. Bu konuda öncelikle sözleşmenin eki olduğu belirtilen her şey dahil konsepti olarak adlandırılan belgelerle, otel işyerinde çalışan işçiler ve işverenlerinin kimler olduğu, devirden önce ve sonra çalışan işçilerin aynı kişiler olup olmadığının belirlenmesi için Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları, otel işyerinin muhasebe kayıtları, şirketler arasında organik bağ olup olmadığının tespiti için ticaret sicil kayıtları getirtilip gerektiğinde mahallinde incelemede yaptırılmak üzere aralarında otel işletmeciliği, muhasebecinin de bulunduğu üç kişilik heyetten alınacak raporun da değerlendirilmesi sonunda davalı ve taşeron şirket arasındaki hukuki ilişkinin belirlenmesi gerekirken eksik incelme ve araştırma ile karar verilmesi bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17765, Karar No: 2011/1820, Tarih: 01.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/17765 E.  ,  2011/1820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsiline ilişkin ek davadan dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün ...'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsiline ilişkin ek davada, mahkemece, davanın kabulüne dair verilen hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edelin bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davanın konusu ve tarafları aynı olup, hükmolunan bedel dikkate alındığında vekalet ücretine ilk davada hükmedilmiş olduğundan hakkaniyet gereği yeniden vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken, vekalet ücreti takdiri,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin bendin çıkartılmasına, yerine (İlk davada vekalet ücretine hükmedilmiş olduğundan yeniden vekalet ücreti takdirine yer olmadığına) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13737, Karar No: 2017/7205, Tarih: 25.05.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/13737 E.  ,  2017/7205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Oluş, dosya kapsamı, katılan ...'ın aşamalardaki istikrarlı beyanları ve bu beyanları doğrular nitelikteki doktor raporu karşısında, sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kabule göre de;

... Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 18/09/2014 tarihli raporunda sanık ... hakkında bipolar duygulanım bozukluğu tanısı olduğu dikkate alındığında, sanığın daha önce tedavi gördüğü kurumlardan teşhis ve tedaviyi gösteren hasta tedavi müşahade kağıdı, epikriz gibi tüm belgelerin celp edilip dosyanın onaylı sureti ve bu belgelerle birlikte sanığın Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine veya Adli Tıp Kurumu İlgili İhtisas Dairesine sevki sureti ile sanığın 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayıp algılayamadığı, söz konusu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığına ve buna göre kendisine yapılan denetimli serbestlik ihtaratlarına ilişkin tebliğleri almaya ehil olup olmadığına dair rapor aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.