muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2841, Karar No: 2024/4280, Tarih: 22.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2841 E.  ,  2024/4280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2232 E., 2022/664 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara Batı 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/365 E., 2022/164 K.

Taraflar arasındaki kısa çalışma ödeneğinin iadesine ilişkin Kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Türkiye İş Kurumu tarafından 42.905,97 TL kısa çalışma ödemesinin yersiz olduğu gerekçesiyle iadesinin talep edildiğini belirterek, Türkiye İş Kurumunun 04.10.2021 gün ve E-48339621-404.03-00009735593 sayılı işleminin iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kısa çalışma ödeneğinden yararlanılabilmesi için son üç yılda 450 gün sigorta prim gün şartının sağlanması gerektiği, SGK tarafından kısa çalışma ödeneğinden yararlanan işçilerin sigorta primleri iptal edilmiş olup, esasında davalı kurumun işleminin de SGK'ca tesis edilen işleme istinaden olduğu, primleri iptal eden SGK olup, SGK'nin işlemine karşı açılan bir dava olmadığı gibi, primler iptal edildiğinden kısa çalışma ödeneğinden yararlanmak için lazım gelen prim gün sayısı şartını taşımadığından davalı Kurumca yapılan işlemde hukuka aykırı bir yön olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; davacının kısa çalışma ödeneği talebinde bulunduğunu, uygun bulunan başvurunun kabul edildiğini, müvekkili tarafından yapılan iş ve işlemler usul ve yasaya uygun olduğu halde davalı kurumun hatalı işlem yaptığını, eksik ve yanıltıcı bilgi verildiği, fazla ve yersiz ödeme yaptığı iddiasıyla 40.346,70 TL fazla ödeme ve 2.559,27 TL faiz olmak üzere 42.905,97 TL'nin iadesinin talep edilemeyeceğini, zira kısa çalışma yapacak işçilerin kuruma bildirilmesi ile bildirilen işçilerin “..son 3 yılda en az 450 gün işsizlik sigortası primi ve son 60 gün iş sözleşmesi olma..” ve diğer yasal şartları taşıdığının kurumca müvekkiline bildirildiğini, bu halde yersiz ödeme iddiasıyla anılan işlemin tesisinde yasaya uyarlık bulunmadığını belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 29.04.2020 tarihinde davacının kısa çalışma ödeneği için kuruma başvurduğu, işçi listesinde ... ile ...'ı bildirdiği, başka işçi bildirilmediği, 01.04.2020 tarihinden 29.06.2020 tarihine kadar ödenekten faydalanma talep edildiği; 26.03.2021 tarihli SGK Denetmen raporunda, Çanes İnş. ve Yapı Malz. unvanlı iş yerinin sahte olup sigorta kayıtlarının fiili çalışmaya dayanmadığı belirtilerek ...'in 04.01.2018-30.06.2018 dönemine ilişkin sigorta kaydının iptali gerektiğinin belirtildiği; davalı kurumun iptale ilişkin işleminin dayanağında, davacı tanıkları da olan işçiler Filiz ile Sevinç'in sigorta bildirimlerinin SGK tarafından iptal edilmesi sebebi ile kısa çalışma ödeneği için gereken 450 gün sigortalı çalışma şartının ortadan kalkması olduğu, 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu Geçici Madde 23 üncü maddesinde; “..30.6.2020 tarihine kadar geçerli olmak üzere, yeni koronavirüs (Covid-19) kaynaklı zorlayıcı sebep gerekçesiyle yapılan kısa çalışma başvuruları için, ek 2 nci maddenin üçüncü fıkrasında işçinin kısa çalışma ödeneğine hak kazanabilmesi için öngörülen hizmet akdinin feshi hariç işsizlik sigortası hak etme koşullarını yerine getirmesi hükmü, kısa çalışma başlama tarihinden önceki son 60 gün hizmet akdine tabi olanlardan son üç yıl içinde 450 gün sigortalı olarak çalışıp işsizlik sigortası primi ödenmiş olması şeklinde uygulanır. Bu koşulu taşımayanlar, kısa çalışma süresini geçmemek üzere son işsizlik ödeneği hak sahipliğinden kalan süre kadar kısa çalışma ödeneğinden yararlanmaya devam eder...” düzenlemesinin bulunduğu, tanıkların SGK nezdinde iptal edilen sigorta süreleri için ayrıca dava açmadıkları, bu anlamda kısa çalışma ödeneği için yasal şartların mevcut olmadığı ve Kurum işleminin usule uygun olduğu gerekçesiyle davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde dayandığı sebepleri tekrar ederek temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından davacıya gönderilen 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu'na aykırı olarak yersiz ödendiği tespit edilen kısa çalışma ödeneğinin iadesi istemine dair 04.10.2021 tarihli işlemin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu Geçici Madde 23. maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine ,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15408, Karar No: 2011/20846, Tarih: 27.12.2011

**13. Hukuk Dairesi         2011/15408 E.  ,  2011/20846 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki uyuşmazlık taşıma sözleşmesinden kaynaklanmakta olup mutlak ticari dava niteliğinde olduğundan kararın temyizen incelenmesi görevi 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. Maddesi uyarınca 11. Hukuk Dairesindedir.

SONUÇ: Dosyasının görevli Yargıtay Yüksek 11. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 27.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17682, Karar No: 2020/19487, Tarih: 10.12.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/17682 E.  ,  2020/19487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ t, hakaret

HÜKÜMLER : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

1- Suçtan doğrudan zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece Kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçi Tekirdağ Barosu Kadın Hakları Komisyonuna bu niteliği ve dolayısıyla Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca Tekirdağ Barosu Kadın Hakları Komisyonu vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- Katılan ...’ın temyiz talebine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 10/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7874, Karar No: 2013/12604, Tarih: 27.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/7874 E.  ,  2013/12604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılan hakkında Ayvalık Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 24.04.2009 tarihli raporda katılanın yüzünde sürekli değişiklik olduğu belirtilmesine rağmen,... Adli Tıp Şube müdürlüğünce düzenlenen 02.11.2010 tarihli raporda katılanın yüzde ... iz kalacak şekilde yaralandığı belirtilmiş olması nazara alındığında; katılana ait geçici ve kati raporlar ile varsa hasta müşahede kağıtları ve grafiler eklenerek Adli Tıp Kurumuna Başkanlığına gönderilip katılandaki yaralanma hususunda yeniden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 27.03.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/391, Karar No: 2019/609, Tarih: 04.02.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/391 E.  ,  2019/609 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 08/01/2019 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, sanığın beraatine dair İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/06/2018 tarihli ve 2017/550 esas, 2018/411 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 21/01/2019 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli hakkında, 01/06/2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, ayrıca “yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması” halinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunun ihtar edilmesine karar verildiği,

2- Şüphelinin tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanması için gönderilen uyarılı ilk başvuru davetiyesinin tebliğ edilmesini müteakip kuruma müracaat ederek tedbirin infazına başladığı, ancak tedbirin infazı sırasında yükümlülüklerini ihlal etmesi üzerine TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca “...tedbirin gereklerine uygun davranmamakta ısrar ettiği...” gerekçesiyle kamu davasının ertelenmesi kararı kaldırılarak, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan kamu davası açıldığı,

3- Yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/06/2018 tarihli ve 2017/550 esas, 2018/411 sayılı kararı ile “sanığın yükümlülüklerine aykırı davranmakta ısrar etme niteliğinde eylemi bulunmadığı” gerekçesi ile “sanığın beraatine” ve bununla birlikte “sanık hakkında yeniden Denetimli serbestlik tedbirlerinin uygulanması için karar kesinleştiğinde Cumhuriyet Başsavcılığı'na bildirimde bulunulmasına,” karar verildiği, hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak,

soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde düzenlemeler karşısında, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında kamu davası açılmasının ertelenmesi koşullarına uygun sonuç ve biçimde değerlendirilme yapılmak üzere dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, sanık hakkında beraat kararı verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/06/2018 tarihli ve 2017/550 esas, 2018/411 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

CMK'nın 223. maddesinin; 2. fıkrasında,“Beraat kararı; a) Yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması, b) Yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması, c) Yüklenen suç açısından failin kast veya taksirinin bulunmaması, d) Yüklenen suçun sanık tarafından işlenmesine rağmen, olayda bir hukuka uygunluk nedeninin bulunması, e) Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması, hallerinde verilir.”,

8. fıkrasında ise, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

Somut olayda, Mahkemece “sanığın yükümlülüklerine aykırı davranmakta ısrar etme niteliğinde eylemi bulunmadığı” gerekçesi ile, “sanığın beraatine” karar verilmiş ise de, yargılama sonucunda “beraat” kararı verilebilecek haller CMK’nın 223. maddesinin 2. fıkrasında ayrıntılı olarak düzenlenmiş olup, mahkemenin beraat kararı verme gerekçesi dosya kapsamına ve yasaya uygun değildir. Ayrıca, “beraat” kararı ile yargılama sonlandırılınca, sanığın bütün yükümlülükleri ortadan kalkacağından, yargılama konusu eyleme ilişkin beraat kararı verildikten sonra ayrıca “sanık hakkında yeniden denetimli serbestlik tedbirlerinin uygulanmasına” karar verilerek hüküm karıştırıldığından, kararın infaz kabiliyeti bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın cezalandırılması isteğiyle açılan davada "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda, Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilebilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirdi.

Ancak somut olayda mahkemece yukarıda belirtildiği üzere CMK’nın 223. maddesinin 2. fıkrasında yer almayan bir nedenle yasaya ve hükmün gerekçesine aykırı şekilde “sanığın beraatine” karar verilmiş, sonra da sanki durma kararı verilmişcesine “tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerinin yeniden uygulanmasına” karar verilerek hükümde çelişkiye neden olunmuştur. Bu şekilde çelişkili hüküm kurulması ve hükmün karıştırılması yasaya aykırı olduğundan, hükmün karıştırılması halinde mahkemenin iradesi açık şekilde ortaya çıkmadığı için kazanılmış haktan da söz edilemeyeceğinden kanun yararına bozma talebi bu değişik gerekçe ile kabul edilmiştir.

D) Karar:

Açıklanan nedenlere göre; sanığın beraatine dair İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/06/2018 tarihli ve 2017/550 esas, 2018/411 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanunun 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 04.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16513, Karar No: 2021/9082, Tarih: 24.11.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/16513 E.  ,  2021/9082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Hükmü temyiz eden davalılar .... Madencilik İnş. Taah. Nakl. ... Enerji Sist. Akary. Kuyum. San. ve ... Nakliyat İnşaat Sanayi Ticaret Ltd. Şti.

vekili tarafından temyiz dilekçesi ile adli yardım talebinde bulunulmuş, bu nedenle temyiz harçları yatırılmamıştır.

Davalıların adli yardım talebi yönünden; HMK'nun 334. maddesinde adli yardımdan yararlanabilecek kişiler gerçek şahıslar, kamuya yararlı dernek ve vakıflar olarak belirtilmiştir. Somut olayda hükmü temyiz eden davalı şirketlerin ticari şirketi olması nedeniyle anılan Yasa hükmü uyarınca adli yardımdan yararlanması mümkün görülmediğinden adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar .... Madencilik İnş. Taah. Nakl. ... Enerji Sist. Akary. Kuyum. San. ve ... Nakliyat İnşaat Sanayi Ticaret Ltd. Şti. Vekilinin adli yardım talebinin REDDİNE, kararın adli yardım talebi reddedilen tarafa mahkemesince tebliğine, adli yardım talebi reddedilen tarafın HMK’nın 337/2. maddesi uyarınca bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edebileceğine, adli yardım talebinin reddi kararına karşı süresi içinde itiraz edilmesi halinde, dosyanın HMK’nın 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli Yargıtay 5. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın reddedilmesi halinde; HMK’nın 366. maddesi atfıyla aynı kanunun 344. maddesi uyarınca, temyiz harçları ile posta giderlerinin bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirilmesine, verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde mahkemesince temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmesine, bu kararın temyiz edene tebliğ edilmesine, temyiz eden tarafından, verilen kesin süre içinde temyiz harçları ile posta giderlerinin tamamlanması veya temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğden itibaren bir hafta içinde temyiz edilerek gerekli giderlerin yatırılması halinde, temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 24/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6143, Karar No: 2023/3663, Tarih: 31.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/6143 E.  ,  2023/3663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmedilen ceza miktarına göre 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 17.01.2013 tarihli iddianamesi ile sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.05.2014 tarihli ve 2013/33 Esas, 2014/204 Karar sayılı kararıyla sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, 102 nci maddesinin beşinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca neticeten 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Yargıtay kapatılan 14.Ceza Dairesinin 18.05.2021 tarihli ve 2017/744 Esas, 2021/3497 Karar sayılı kararıyla hükmün "...Olayın oluş şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki ifadeleri, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, olay gecesi dışarıda birlikte alkol aldıktan sonra reşit mağdurenin isteğiyle kaldığı yere giden sanığın burada cebir kullanmak suretiyle cinsel ilişkiye girdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek kanuni unsurları itibarıyla oluşmayan müsnet suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,..." gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.06.2021 tarihli ve 14-2014/245565 sayılı itiraznamesi ile sanığın katılana karşı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıda bulunduğunun sabit olduğu bu nedenle Mahkemece kurulan hükmün onanmasına yönelik karar verilmesi gerektiği belirtilerek Yargıtay kapatılan 14.Ceza Dairesinin 18.05.2021 tarihli ve 2017/744 Esas, 2021/3497 Karar sayılı kararına itiraz edilmiştir.