muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3080, Karar No: 2017/10573, Tarih: 21.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/3080 E.  ,  2017/10573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tahliye davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde; davalının dava konusu dairede 01/03/2014 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi uyarınca kiracı... için 2011 yılında Antalya iline taşındığını, 2014 yılında babasının kanser hastası olarak ağırlaşması ve vefat etmesi ayrıca kızının okulunun .. Marmara... Lisesine geçmesi nedeniyle İstanbul'a taşınması gerektiğini,...'de annesinin 1+1 evinde, kendisinin ve kızının birlikte kaldıklarını, eşyalarını ise aylık 250,00-TL depo kirası vererek depoda tuttuğunu, davalıya tahliye için Üsküdar 4. Noterliğinin 28/01/2015 tarihli 3658 yevmiye nosu ile ihtarname çekildiğini, ihtarnamenin tebliğine rağmen tahliye etmediğini, ihtiyacı nedeniyle davalının taşınmazdan tahliyesini, yargılama gideri ile depo kirasının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının ihtiyacının gerçek ve samimi olmadığını, 2014 yılı Kasım ayında kirayı artırmak istediğini davalı kabul etmeyince kendisinin oturacağını beyan ederek iş bu davayı açtığını, belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne, taşınmazın tahliyesine karar verilmiş hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin depo kira bedeline ilişkin temyiz itirazlarına gelince:

Davacı dava dilekçesinde, davalı taşınmazı tahliye etmeyince İstanbul, Ümraniye'de annesinin 1+1 evinde kaldıklarını, eşyalarını ise aylık 250,00-TL depo kirası vererek depoda tuttuğunu belirterek depo kira bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ettiği halde depo kira bedeli konusunda olumlu yada olumsuz bir karar verilmemiştir. Depo kira bedeli talebine ilişkin olarak olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi doğru olmadığından hükmün depo kira bedeline ilişkin olarak bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 21.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12291, Karar No: 2019/10976, Tarih: 20.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/12291 E.  ,  2019/10976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.01.2014 tarihli ve 2013/164 Esas, 2014/17 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.03.2014 tarihli ve 2014/393 değişik iş sayılı kararını takiben, deneme süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün açıklanmasına, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.06.2018 tarihli ve 2018/104 Esas, 2018/140 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 11.04.2019 tarih ve 2018/13784 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.04.2019 tarih ve 2019/40168 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1) Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.01.2014 tarihli kararının diğer suça sürüklenen çocuklar yönünde temyiz edilmesi üzerine verilen Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 01.03.2018 tarihli ve 2015/2042 Esas, 2018/1610 karar sayılı ilamında yer alan "... olay günü mağdur ...’ın yolda yürüdüğü sırada sanıkların kendisinden para istedikleri, mağdurun da telefonunu çıkartarak cebinde başka birşey bulunmadığını söylediği, sanıkların mağdurun ceplerini aramak istedikleri ancak mağdurun izin vermemesi üzerine kendisine vurdukları olayda, sanıklar Batuhan ve Recep’in eylemlerinin yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeyerek yazılı şekilde hüküm kurulması," şeklindeki açıklamalara nazaran suç sürüklenen çocuk hakkında anılan Yargıtay ilamında belirtilen şekilde yağmaya teşebbüs suçunun oluştuğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

2) 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun geçici 1. maddesindeki "Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır." düzenlemesi ile aynı Kanun'un 25. maddesindeki "...Çocuk mahkemelerinde yapılan duruşmalarda Cumhuriyet savcısı bulunmaz." hükümlerine aykırı olarak Cumhuriyet savcısının katılımı ile duruşma yapılıp mütalaası alınmak suretiyle genel mahkeme sıfatıyla yazılı şekilde karar verilmesinde,

3) Kabule göre de; 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'u ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinin 1. fıkrasına eklenen (c) bendinde yer alan “Mağdurun veya suçtan zarar görenin gerçek veya özel hukuk tüzel kişisi olması koşuluyla, suça sürüklenen çocuklar bakımından ayrıca, üst sınırı üç yılı geçmeyen hapis veya adli para cezasını gerektiren suçlar.” düzenlemesi gereğince suça sürüklenen çocuklar yönünden üst sınırı 3 yılı geçmeyen hapis cezasını gerektiren suçların da uzlaştırma kapsamına alındığı, somut olayda suça sürüklenen çocuğa atılı 5237 sayılı Kanun'un 86/2 ve 86/3-e maddelerinde düzenlenen suçun üst sınırının 3 yılı aşmadığı cihetle uzlaşma kapsamında kaldığı, 5271 sayılı Kanun'un 254. maddesine göre dosyanın öncelikle uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.06.2018 tarihli ve 2018/104 Esas, 2018/140 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, 1 no’lu bozma nedeni yönünden aleyhe sonuç doğurmamasına, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26539, Karar No: 2013/16617, Tarih: 18.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/26539 E.  ,  2013/16617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat.

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatına ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın saat 14.00 sıralarında aracı ile sol şeritten seyrederken yolun sağındaki otobüs durağında beklemekte olan iki otobüs arasından yola giren ...’a aracının sol ön kısmıyla geçişini tamamlamasına az bir mesafe kala çarparak ölümüne neden olduğu, olay nedeniyle düzenlenen 14.07.2010 tarihli Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi raporunda, sanığın kusursuz olduğunun belirtilmesine rağmen, 21.12.2009 ve 21.05.2010 tarihli bilirkişi raporlarında sanığın tali kusurlu olduğunun belirtilmesi karşısında, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi bakımından, karayolları fen heyetinden ya da teknik üniversitelerin konu ile ilgili bölümleri öğretim üyelerinden seçilecek bilirkişi heyetinden, rapor aldırılması sonrası sanığın hukukî durumunun tespit ve tayini yerine, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde sanık hakkında beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3345, Karar No: 2012/13382, Tarih: 28.12.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/3345 E.  ,  2012/13382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Beydağ Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 15.02.2011 gün ve 31/3 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 1996 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında 114 ada 1 sayılı parselin davalı ... Orla, aynı ada 2 sayılı parselin ise, davalıların miras bırakanı ... adına tespit ve tescil edildiklerini, her iki taşınmaz arasında kalan bir bölümün vekil edenine ait olduğunu, bir kısmının 114 ada 1, bir bölümünün ise aynı ada 2 sayılı parsel içerisinde kaldığını açıklayarak zeminde gösterilecek yerler bakımından parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ... mirasçıları 23.5.2005 havale tarihli cevap dilekçesinde ...’in Hülya adında bir mirasçısının bulunmadığını, ... adında mirasçısının olduğunu, her iki parselin toplam miktarı 2 dekar olup, 25.11.1968 tarihli kök muris tarafından yapılan satış ile Mehmet Topal tarafından alındığını, bunun tarafından da vekil edenlerinin dedesi olan ...’e satıldığını, Mehmet Topal’ın davacının amcası olduğunu, davacının açıklanan bu yerde hakkının olmadığını belirterek 2 nolu parsel yönünden açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... 25.5.2005 tarihli cevap dilekçesinde 114 ada 1 sayılı parselde bulunan diğer davalıların kök murisi ... mirasçılarından kadastro tespitinden önce 29.6.1987 tarihli senetle satın aldığını, davacının bu parselde hakkı bulunmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kadastro tutanaklarının kesinleştiğini, ispat yükünün davacı tarafta olduğunu, her ne kadar davacı tanıklarının beyanlarında çekişmeli alanın davacı ve miras bırakanları tarafından kullanıldığı açıklanmış ise de, değişik tarihlerde yapılan keşiflerde dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklarının farklı beyanlarının olduğunu, vergi kaydına dayalı olarak kayıt malikleri adına tespitlerinin yapıldığını, mahalli bilirkişilerin beyanlarıyla sınırların doğrulandığını, kesinleşen kadastro tespitlerinin aksinin davacı tarafından kanıtlanamadığını gerekçe göstermek suretiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Davacı vekili dava dilekçesinde, dava konusu yapılan ve 2 parsel içerisinde kalan taşınmaz bölümünün vekil edeni Hatice’nin babaannesi ...’dan babası İbrahim’e intikal ettiğini, İbrahim’in ölümünden sonra da yapılan paylaşım sonucu vekil edeni ...’a intikal ettiğini belirterek iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur. Görüldüğü gibi taşınmazın kimden kaldığı ve ne şekilde adı geçen kişilere geçtiği konusu üzerinde mahkemece durulmamıştır. Esas ilke, iddia ve savunma doğrultusunda tüm delillerin toplanmasıyla sonuca ulaşılması gerekmektedir. 114 ada 1 ve 2 sayılı parseller içerisinde sırasıyla B ve C harfleriyle gösterilen yerlerin gerçekten iddia edildiği gibi 20.12.1972 tarihinde ölen ve davacının babaannesi olan ...’dan kalıp kalmadığı, ...’ın mirasçıları arasında yöntemine uygun bir biçimde bir paylaşımın yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise davacının babası ...’a düşüp düşmediği, ...’a paylaşım sonucu düşmüş ise, İbrahim’in mirasçıları arasında ve tüm mirasçılarının katılımıyla tereke paylaşımının yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise, bu yerin davacı ...’a düşüp düşmediği hususlarının yerel bilirkişi ve tanıklardan sorularak açıklığa kavuşturulması, yöntemine uygun bir paylaşım yapılmış ise hangi mirasçıya hangi parsellerin düştüğünün belirlenmesi, tapu kayıtlarının getirtilerek uyuşmazlığın çözümünde gözönünde tutulması, davalıların dayandığı harici satış senetlerinin kapsamlarının keşfen belirlenmesi, yerel bilirkişi ve tanıkların HMK.nun 243, 244 ve 259.maddeleri gereğince davetiyeyle keşif yerine çağrılmaları, uyuşmazlığın taşınmaza ilişkin bulunması nedeniyle keşif yerinde dinlenilmeleri, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda bilgi, görgü ve duyumlarına başvurulması, beyanlar arasındaki çelişkinin HMK.nun 261. maddesi gereğince giderilmesi, tarafların tüm delillerinin eksiksiz olarak toplanması, ondan sonra mevcut deliller kapsamında bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme sonucu hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 90,00 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 28.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11873, Karar No: 2011/4362, Tarih: 19.04.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/11873 E.  ,  2011/4362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kambiyo İşlemlerinde Muazza

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 7.maddesi uyarınca, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 102/4.ve l04/2.maddelerinde öngörülen zamanaşımı sanık lehine olup, sanık banka tarafından muvaazalı olarak düzenlenen DAB tarihi suç tarihi olduğundan 29.04.1999 gününden itibaren karar tarihine kadar zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden anılan maddeler uyarınca sanık şirket hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, 19.04.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1851, Karar No: 2012/2833, Tarih: 28.02.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/1851 E.  ,  2012/2833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 22.12.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 03.06.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ipotek şerhinin kaldırılması ve menfi istemleri ile açılmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davanın reddine ilişkin kısa kararda icra inkar tazminatından söz edilmediği halde gerekçeli kararın hüküm sonucunda davacı aleyhine yüzde kırk icra inkar tazminatına hükmedilmiştir.

Tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür.

10.4.1992 tarihli ve 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı, bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmasızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Bu itibarla kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 28.02.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4453, Karar No: 2024/1504, Tarih: 20.02.2024

**12. Hukuk Dairesi         2023/4453 E.  ,  2024/1504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu ... hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibe başlandığı, şikayete konu 1449 ada 1 parsel 4 nolu bağımsız bölüme ilişkin taşınmazın ,takip borçlusu ... tarafından 11.11.2016 tarihinde şikayetçilerden ...’e, ...’in de şikayetçilerden ...’a satış sureti ile devretmesi üzerine takip alacaklısı tarafından şikayetçiler hakkında tasarrufun iptali davası açıldığı,... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/259 E 2018/259 K sayılı ilamı ile “... tarafından önce ...’e sonra da ...’a devredilen 1449 ada 1 parsel sayılı 4 nolu taşınmazın tasarrufunun iptaline, ... 5. İcra Müdürlüğünün 2018/20704 E. sayılı icra dosyası yönünden davacı alacaklıya alacak ve ferilerini karşılayacak şekilde cebri icra yetkisi tanınmasına” karar verildiği, bilahare sözü edilen tasarrufun iptali ilamına istinaden takip dosyasından bu ilamın ferilerine istinaden şikayetçiler hakkında 04.01.2022 tarihli örnek 4-5 icra emri düzenlendiği,alacaklı talebi ile taşınmaz üzerine 07.01.2022 de haciz şerhi işlendiği ve şikayetçi ...’ın şikayet tarihinde kayden maliki olduğu taşınmaza ilişkin şikayetçiler tarafından meskeniyet iddiası ile icra mahkemesine başvurduğu, ilk derece mahkemesince meskeniyet şikayetinin kısmen kabul kısmen reddine karar verildiği, karara karşı şikayetçiler tarafından istinaf talebinde bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği, anılan karara karşı alacaklı vekilinin temyiz yoluna başvurduğu görülmektedir.

1-Alacaklının temyiz isteminin Şikayetçi ... yönünden incelenmesinde; ...’ın şikayet tarihinde şikayete konu 1449 ada 1 parsel 4 nolu bağımsız bölüme ilişkin taşınmazın maliki oluşu ve tasarrufun iptali ilamına istinaden ilamda hükmedilen feriler yönünden kendisine Ör: 4-5 icra emri tebliğ edilmekle takipte borçlu sıfatı kazandığı anlaşıldığından aktif husumetinin bulunduğunun anlaşılmasına,tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Alacaklının temyiz isteminin şikayetçiler ... ve ... yönünden incelenmesinde;

İİK'nın 82/1-12. maddesine dayalı olarak haczedilmezlik şikayetinde bulunulabilmesi için, borçlu adına kayıtlı taşınmaz üzerine konulmuş geçerli bir haczin varlığı gerekir.

2-Alacaklının temyiz isteminin şikayetçiler ... ve ... yönünden incelenmesinde;

İİK'nın 82/1-12. maddesine dayalı olarak haczedilmezlik şikayetinde bulunulabilmesi için, borçlu adına kayıtlı taşınmaz üzerine konulmuş geçerli bir haczin varlığı gerekir.

Somut olayda, meskeniyet iddiası ileri sürülen ... ili, ... İlçesi, ... Köyü, 1449 ada 1 parsel 4 nolu bağımsız bölüm sayılı taşınmazın şikayet tarihinde şikayetçilerden ... adına kayıtlı olduğu, şikayetçilerden ... ve ...'in şikayet tarihinden evvel taşınmazı devrettiklerinden taşınmazda malik sıfatlarının olmadığı, bu durumda aktif husumetlerinin bulunmadığı görülmektedir.

O halde mahkemece ... ve ...’in meskeniyet şikayetlerinin aktif husumet (şikayet hakkı) yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Alacaklının temyiz isteminin kabulü ile yukarıda 2 nolu bentte yazılı nedenlerle 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 16.03.2023 tarih ve 2023/27 E. - 2023/872 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA, ... İcra Hukuk Mahkemesinin 18.10.2022 tarih ve 2022/134 E. - 2022/524 K. sayılı kararının BOZULMASINA, bozma nedenine göre alacaklının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde taraflara iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 20.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.