muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6176, Karar No: 2021/8124, Tarih: 03.11.2021

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin ara kararı doğrultusunda İ.T.Ü Makine mühendisi öğretim üyesi Dr.İbrahim Mehmet Palabıyık tarafından hazırlanan 15/08/2019 tarihli kusur raporuna göre ise araç sürücüsünün K.Y.T.K’nun 52-a ve b maddesine göre aracının hızını görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara göre ayarlayıp dikkatli davranmadığı, okulların önünde çok yavaş seyretmesi, yaygın dikkat halinden toplu dikkat haline geçmesi gerekirken, okul bölgesinde, trafik işaret ve levhalarına rağmen, yol üzerinde dikkatsiz, tedbirsiz biçimde seyretmesi sonucu, olaya mani olmak bakımından etkin fren ve direksiyon tedbirine başvurmayarak, sol banketten yaya geçidi üzerinde üçüncü şeride gelen davacı yaya çocuğa aracının sol ön kısmı ile çarptığı, gerekli dikkati, ön tedbirliliği ve yeterli sürüş becerisini göstermediği, bu nedenle sürücünün kazanın meydana gelmesinde tam ve % 100 oranda kusurlu olduğu, dokuz yaşındaki davacı yaya çocuğun ise mümeyyiz olmadığı, yaşının küçüklüğü nedeni ile tehlikelerden habersiz olduğu bu nedenle meydana gelen kazada atfı kabil kusurunun bulunmadığı kanaatine varılmıştır.

Soruşturma aşamasındaki ifadelerde; dokuz yaşındaki davacının aniden koşarak karşıdan karşıya geçmek istediği sırada kazanın meydana geldiği beyan edilmiş, soruşturma sonucunda davalıya sigortalı sürücü hakkında şikayet yokluğu nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince, dosyadaki 12/12/2014 tarihli trafik kazası tespit tutanağı ve 15/08/2019 tarihli kusur raporu arasındaki kusur dağılımına ilişkin çelişki giderilmeden, 15/08/2019 tarihli bilirkişi raporunda belirlenen kusur oranları hükme esas alınarak davalıya sigortalı araç sürücüsünün tam kusurlu olduğu kabul edilerek karar verilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan trafik kazası tespit tutanağı ve kusur raporu arasında çelişki bulunmakta olup, dosya bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir.

O halde, İtiraz Hakem Heyetince, soruşturma dosyası da, dosya içerisine alınarak, dosyanın, İTÜ Karayolları Kürsüsü veya Karayolları Genel Müdürlüğü Trafik Fen Heyeti gibi kurumlardan seçilecek konusunda uzman bilirkişi kuruluna tevdii ile kaza tespit tutanağı ve eldeki dosyada bulunan bilirkişi raporu birlikte irdelenerek tüm dosya kapsamı ile oluş şekline göre olaydaki kusur oranlarının duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespiti ve meydana gelebilecek çelişkilerin giderilmesi yönünden ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınması, ondan sonra dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilip varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 03/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/853, Karar No: 2019/2228, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/853 E.  ,  2019/2228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4445, Karar No: 2024/4276, Tarih: 12.12.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/4445 E.  ,  2024/4276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/7 E., 2023/223 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararının taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; kesinlik, süre, temyiz şart ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Dosya içeriğine göre, hüküm altına alınan ve temyize konu yapılan toplam miktar 284,80 TL olup karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 12.950,00TL'nin altında kaldığı anlaşılmakla davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı vekilinin şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 13.09.2014 tarihinde Milas İlçesi ... mahallesi 113 nolu bölmede elektrik nakil hattından kaynaklanan yangın çıktığını, yangının 3 teknik eleman 1 orman muhafaza memuru, 29 söndürme işçisi 20 mükellef, 3 pikap, 3 ilk müdehale aracı, 2 arazöz 3 su ikmal aracı, 1 minübüs, 1 jandarma aracı, 2 dozer, 2 helikopter, 2 uçak, 2 itfaiye aracı ile müdahale edilerek söndürüldüğünü ileri sürerek; yangın söndürme giderlerinden kaynaklanan (iaşe giderleri, işçilik-prim, akaryakıt, arazöz, dozer, treyler, helikopter, uçak vs.) 71.422,31 TL ile 1.111,32 TL ağaçlandırma gideri olmak üzere toplam 72.533,63 TL tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; müvekkilinin yangının çıkmasında kusuru bulunmadığını, davacının illiyet bağını gösteren somut delillerinin olmadığını, savcılık soruşturmasında iki kuşun elektrik tellerine saşe yaptırması sonunda yangın meydana geldiğinin ancak herhangi bir orman emvalinin zarar görmediğinin belirlendiğini, müvekkilinin elektrik nakil hattının bakımlarını süresinde yerine getirdiğini, özen yükümlüğüne aykırı bir davranışının bulunmadığını, zarar gören ağaç bulunmadığından ağaçlandırma gideri talep edilemeyeceğini, davalının etkin müdahalede bulunmayarak zararın artmasına sebep olduğunu, işçilik gideri talep edilemeyeceğini, zira bu kişilerin yangın olmasa dahi aylık olarak maaş aldıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 04.05.2016 tarihli ve 2014/711 E., 2016/192 K. sayılı kararıyla; yangının davalıya ait elektrik hattına kuş çarpması sonucunda çıktığı, davalının davacıya karşı haksız fiil sorumluluğunu gerektirir bir kusurunun olmadığı gibi davacının iddia ettiği zararlar ile davalının eylemi arasında uygun illiyet bağının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 04.05.2016 tarihli ve 2014/711 E., 2016/192 K. sayılı kararıyla; yangının davalıya ait elektrik hattına kuş çarpması sonucunda çıktığı, davalının davacıya karşı haksız fiil sorumluluğunu gerektirir bir kusurunun olmadığı gibi davacının iddia ettiği zararlar ile davalının eylemi arasında uygun illiyet bağının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairenin 29.11.2018 tarihli ve 2017/13829 E., 2018/12168 K. sayılı ilamıyla; kusursuz sorumluluk ilkesi gereği, olayın meydana gelmesi sonucunda ortaya çıkan zarar ile davalının faaliyeti arasında illiyet bağı bulunduğu gözetilerek davacı tarafın talep edebileceği tazminat miktarına hükmedilmesinin gerektiğinden bahisle, kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İkinci Bozma Kararı

1.Mahkemenin 15.10.2020 tarihli ve 2019/911 E., 2020/586 K. sayılı kararıyla; davanın kabulüne 72.533,63 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

2.Dairenin 26.06.2021 tarihli ve 2021/2053 E., 2021/7223 K. sayılı ilamıyla ; davalının sair temyiz itirazları reddedildikten sonra bozma gereklerinin yerine getirilmediği, zarar yönünden bir değerlendirme yapılmadığı, yangının örtü yangını mahiyetinde olduğu anlaşıldığına göre, davalının 6831 sayılı Kanun'un 114. maddesi uyarınca ağaçlandırma giderinden sorumluluğuna karar verilemeyeceği, ağaçlandırma gideri konusundaki talebin reddi gerektiği, yangında kullanılan hava araçlarına ilişkin fiilen kullanım ücretinin ne şekilde belirlendiği, bu araçlar fiilen kullanılmasa bile bir miktar ücretin (garanti edilen bir kira bedelinin) ödenmesinin gerekip gerekmediği, garanti edilen kira bedelinin fiilen kullanım ücretine etkisi olup olmadığı hususlarına ilişkin sözleşme hükümlerini değerlendiren bilirkişi raporu alınması ve ulaşılacak sonuca göre davacı idarenin talep edebileceği tazminat tutarının belirlenmesi gerektiği, 3 adet arazöz, 2 adet su ikmal aracı, 4 adet ilk müdahale aracı giderlerinin kullanımına ilişkin ücretin ne şekilde belirlendiği, araçların davacı kuruma ait olup olmadığı, kiralık iseler kira sözleşmeleri değerlendirilmeksizin karar verilmesinin doğru olmadığı, davaya konu yangının hangi ölçekte bir yangın olduğu (küçük, orta, büyük), olay günü rüzgarın hızı, bağıl nem oranı gibi faktörler dikkate alınarak Mahkemece hakkaniyet indirimi hususunda bir değerlendirme yapılmadığı, konusunda uzman 3 kişilik bilirkişi kurulundan (orman ve elektrik mühendislerinden oluşacak şekilde) yukarıda belirtilen hususlar nazara alınarak zarar hakkında Yargıtay ve taraf denetimine elverişli rapor aldırılarak sonucuna uygun karar verilmesi gerektiğinden bahisle, kararın bozulmasına karar verilmiştir.

C.Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

C.Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; yangının örtü yangını şeklinde gerçekleşmesi sebebiyle davacının ağaçlandırma gideri talep edemeyeceği, yangında kullanılan kiralık helikopter ve uçakların sözleşmeye göre garanti edilen uçuş süresi içinde kaldıkları ve ilave ödeme yapılmadığı, dolayısıyla helikopter ve uçak giderinin olmadığı, 3 adet arazöz 2 adet su ikmal aracı 4 adet ilk müdahale aracının idareye ait olup masraf oluşturmadığı, yangının küçük yangın olması ve olay gününe ilişkin rüzgar hızı, bağıl nem oranı gibi etkenler gözetilerek hakkaniyet indirimi yapılmadığı, davacının 158,34 TL işçilik giderini, 95,52 TL araç, 30,94 TL minibüs giderini talep edebileceği gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 284,80 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; hükme esas bilirkişi raporunda da yangının enerji nakil hattına kuş çarpması sonucu dış sebeplerden çıktığının belirtildiği, enerji nakil hatlarının olay yerinde varlığı, niteliği itibariyle bir tehlike ve zarar ihtimali taşıdığı, 2 adet kuşun elektrik tellerine temasının ardından otları tutuşturması sonucunda yangının ve zararın ortaya çıkmış olması nedeniyle dava konusu somut olayda kusursuz sorumluluk ilkesinin uygulanması ve davalının oluşan tüm zarardan sorumlu tutulması gerektiğini belirterek, kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, orman yangını nedeniyle yapılan söndürme giderleri ile ağaçlandırma giderinin tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

04.02.1959 tarihli ve 21/9 sayılı ve 09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı vekilinin itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar verilmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davalı tarafın temyiz dilekçesinin miktardan reddine,

2. Davacı tarafça temyiz olunan Mahkeme kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 439 uncu maddesi uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine,

1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

12.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8458, Karar No: 2021/15773, Tarih: 22.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/8458 E.  ,  2021/15773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu kaydının mahkeme kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı Hazine vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce kapitalizasyon faizinin yüzde beş alınarak yapılan hesaplama sonucu metrekare fiyatının 18,30-TL kabulu ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş; karar, davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; dava konusu ... İlçesi, ... Mahallesinde kayıtlı 16.762,34 metrekare yüzölçümlü 1471 ada 39 parsel sayılı taşınmazın, ... Orman İşletme Müdürlüğü tarafından açılan dava sonucunda ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/430 E. - 2016/140 K. ilamı ile 9.181,42 metrekarelik kısmının davacı adına olan tapusunun iptali ile orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verildiği, kararın 07.06.2017 tarihinde kesinleştiği ve davanın 10 yıllık zaman aşımı süresi içinde açıldığı anlaşılmıştır.

Bu nedenle somut olayda 4721 sayılı Yasa'nın 1007. maddesi uyarınca tapu sicilinin yanlış tutulmasından kaynaklanan sorumluluk şartlarının oluştuğu anlaşıldığından arazi niteliğindeki ... İlçesi, ... Mahalesi 1471 ada 39 parsel sayılı taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 nolu bendinde yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında duruşma yapılmadan karar verileceği düzenlenmiştir.

Bu itibarla; Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesinden verilen kararın kapitalizasyon faizi yönünden kanunun olaya uygulanmasında hata edildiği gerekçesiyle yapılan düzeltmenin yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde yapılan düzeltmenin ilk derece mahkemesi kararına şerh verilmesi ile yetinilmesi,

Bu itibarla; Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesinden verilen kararın kapitalizasyon faizi yönünden kanunun olaya uygulanmasında hata edildiği gerekçesiyle yapılan düzeltmenin yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde yapılan düzeltmenin ilk derece mahkemesi kararına şerh verilmesi ile yetinilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14454, Karar No: 2020/3755, Tarih: 05.03.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/14454 E.  ,  2020/3755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirkette 01.05.2011 tarihinden itibaren otobüs şoförü olarak çalışmaya başladığını, 14.07.2014 tarihinde haksız olarak işine son verildiğini, müvekkilinin aylık eline geçen ücretin 1.600,00 TL olduğunu, müvekkilinin davalı şirkette çalıştığı bu süre içinde yıllık izinlerini kullanamadığını, fazla mesai yaptığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını ancak ücretlerini alamadığını iddia ederek kıdem-ihbar tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram-genel tatil, yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının iş akdinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-g maddesi uyarınca haklı nedenle feshedildiğini, davacının 14-15-16.07.2014 tarihlerinde amirlerinden izin almaksızın veya amirlerine bilgi vermeksizin işyerine gelmediğini ve gelmesini engelleyen bir neden de ileri süremediğini ve belgelendiremediğini, davacının çalışmalarının karşılığı olan tüm ödemelerinin ücret bordroları ile yapıldığını, sefer ücretlerinin yapılan seferler ve fazla çalışmaların karşılığı olup bu niteliği itibariyle de fiili çalışmayı kapsadığını, davacının yıllık izin ücreti alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.