muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3334, Karar No: 2018/8437, Tarih: 12.09.2018

Davacı, dava dışı .......ile imzaladığı 25.03.2011 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli, senelik 10.000,00-TL bedelli kira sözleşmesine dayanarak, davalı aleyhinde 11.03.2013 tarihinde başlattığı icra takibi ile 25.03.2011-25.03.2012 dönemi kira alacağı olan 10.000,00 TL nin 865,48 TL işlemiş faiziyle birlikte tahsilini istemiş, borçlu ise süresinde yaptığı itirazında borcu kabul etmediğini belirtmiştir.

......

Davacının dayandığı ve dosya kapsamında bulunan ....düzenlenen 29.08.2012 tarihli 7410 yevmiye numaralı ‘İşletme Hakkı Devri Sözleşmesi’ başlıklı belgenin incelenmesinde; devir edenin, davacının kiracısı ..... Limited Şirketi, devir alanın ise davalı ... olduğu, dava konusu taşınmazda bulunun rehabilitasyon merkezi işletmesinin işletme hakkının tamamının tüm borç ve alacakları ile birlikte -vadesi gelmemiş olanlar da dahil olmak üzere- 1.000,00 TL devir bedeli karşılığında devir alana teslim edildiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar mahkemece, davacı tarafça kira döneminin 25.03.2011 ile 25.03.2012 tarihleri olarak gösterilmiş olması, dayanılan işletme hakkı devir sözleşmesinin ise bu tarihlerden sonra 29.08.2012 tarihinde yapılmış olması, yine davacı tarafından dosyaya sunulan sözleşmede kiracı olarak......yer alması ve yine davalının sözleşmenin tarafı olduğunu kabul etmemesi ve davalının sözleşmede imzası bulunan ..... Şirketinin ortağı veya yetkilisi olmaması hususları bir arada değerlendirildiğinde ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş ise de; işletme hakkı devri sözleşmesinde açıkça beyan edilen ‘bu işyeri ile ilgili kurumun borç ve alacakları vadesi gelmemiş olanlar da dahil olmak üzere kurumu devir alan ...’a aittir.’ ibaresi açıkça borcu üstlenme niteliğinde olup, Mahkemece bu husus gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2008/4073, Karar No: 2008/6688, Tarih: 03.04.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/4073 E.  ,  2008/6688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon İcra Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takibe dayanak bonolarda keşideci borçlu şirket kaşesi üzerinde ve ayrıca açıkta olmak üzere iki imza bulunmaktadır.

TTK.nun 688/7. maddesinde takip konusu belgenin kambiyo senedi niteliğini taşıması için (… senedi tanzim edenin imzasını) içermesi zorunludur. Anılan maddede sorumluluk için sadece imzadan söz edilmiş, birden fazla imzanın bulunması koşul olarak kabul edilmemiştir. Kaşe üzerine atılan imzanın borçlu şirket adına, açığa atılan imzanın ise şahsen atıldığının kabulü gerekir. Açığa atılan imzanın şirket yetkilisi tarafından atılmamış bulunması, imzayı  atan şahsı sorumluluktan kurtarmaz. (TTK.nun 614. maddesi gereğince senedin ön yüzüne atılan keşideci imzası dışındaki imzalar aval hükmündedir.)

Mahkemece usulünce araştırma yapılarak takibe dayanak bonolardaki imzanın Mustafa Akyüz’e ait olup olmadığı yukarıdaki ilkeler ışığında incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 03.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26772, Karar No: 2013/20292, Tarih: 01.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/26772 E.  ,  2013/20292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ve fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 10.06.2009-01.11.2010 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini, fazla çalışma ücret alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin işyerinde çalışan diğer iki işçi arasında uygunsuz bir ilişki yaşandığı yönünde ki duyumlarını bu işçilere aktararak ciddi sorunlara sebebiyet verdiğini, bu olaya ilişkin savunmasının istenmesi üzerine de işyerini terk ederek işe devam etmediğini, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin haklı sebebe dayalı feshedildiğini, davacının hak kazandığı fazla çalışma ücretlerinin eksiksiz ödendiğini ileri sürerek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiği, tanık beyanları ile ispatlanan fazla çalışma ücretlerinin ödendiğine ilişkin işverence delil ibraz edilmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir .

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının hangi saatler arasında ve haftada kaç gün çalıştığı denetime elverişli şekilde açıklanmadan haftada yirmidört saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Dosya içerisinde mevcut iş sözleşmesi içeriğinden davacının part time çalışmak üzere işe alındığı ve günlük çalışma süresinin beş saat olarak belirlendiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar işveren tarafından ibraz edilen seyir defterlerinin bir kısmında davacının full time, bir kısmında ise part time çalıştığı belirtilmiş ise de, öncelikle davacının tüm hizmet süresi boyunca tam süreli çalıştırılıp çalıştırılmadığı belirlenmeli, kısmi süreli çalıştırıldığı dönemler var ise bu çalışma düzenine göre günlük ve haftalık çalışma saatleri ayrı bir değerlendirmeye tabi tutulamalıdır.

Bunun dışında, delil olarak ibraz edilen seyir defterlerinin bir kısmında davacı tarafından gerçekleştirilen fazla çalışma sürelerinin belirtildiği ve imzasız ücret bordroların bir kısmında da fazla çalışma ücret tahakkuku bulunduğu görülmektedir. Ücret bordroları karşılığının banka kanalı ile ödenip ödenmediği araştırılmalı, fazla çalışma ücret tahakkuku bulunan aylarda bordrolarda gösterilen miktarların davacıya ödenmiş olması halinde , anılan dönemler hesaplama dışı tutularak sonuca gidilmelidir. Eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8470, Karar No: 2015/9664, Tarih: 19.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/8470 E.  ,  2015/9664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fethiye Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2006/203-2013/216

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ve müdahil Orman Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Bayır köyü . ada 1 (146 m2), .ada 1 (18955 m2), . ada 1 (3453 m2) parsel sayılı taşınmazlar, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı nedeniyle, tarla niteliğiyle davalı F.. O.. adına tesbit edilmiştir.

Davacı Hazine, 134 ada 1 parsel sayılı taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu; davacı gerçek kişiler, 09.07.1985 tarihli vasiyetname ile tümünün ortak muris A.R. O. tarafından kendilerine bağışlandığı iddiasıyla dava açmışlar; Orman Yönetimi, taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla davaya katılmış, mahkemece, Hazinenin davasının kabulüne, gerçek kişilerin davasının reddine, müdahil Orman Yönetiminin davasının kısmen kabulüne, 134 ada 1 parselin taşlık-kayalık niteliğiyle Hazine adına; 218 ada 1 sayılı parselin orman niteliğiyle Hazine adına; 135 ada 1 parselin tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı F.. O.. tarafından 134 ada 1 ve 218 ada 1 parsele; müdahil Orman Yönetimi vekili tarafından 134 ada 1 ve 135 ada 1 sayılı parsele yönelik temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1949 yılında 3116 sayılı Kanuna göre yapılan orman kadastrosu ile 2006 yılında 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılan aplikasyon ve daha önce sınırlaması yapılmamış ormanların kadastro çalışması vardır.

1) Müdahil Orman Yönetiminin 134 ada 1 ve 135 ada 1 sayılı parsellere yönelik temyiz itirazları bakımından;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman orman bilirkişi raporlarına göre, çekişmeli taşınmazların 1949 ve 2006 yılında yapılan orman kadastro çalışmalarında orman sınırı dışında bırakıldığı, 1958, 1963 ve 1972 yıllarına ait memleket haritalarında ve hava fotoğraflarındaki konumlarının da 6831 sayılı Kanunun 1. maddesine göre orman sayılmayan yerlerden olduğu saptanarak yazılı şekilde karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır.

2) Davalı F.. O..'ın temyiz itirazları bakımından;

134 ada 1 parsel sayılı taşınmazın herhangi bir tarımsal faaliyete konu olmayan taşlık, çalılık niteliğinde; 218 ada 1 parselin ise

meşelik ve orman içi açıklık konumda olduğu, zilyedlikle kazanma koşullarının bulunmadığı saptanarak yazılı biçimde hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmamaktadır.

2) Davalı F.. O..'ın temyiz itirazları bakımından;

134 ada 1 parsel sayılı taşınmazın herhangi bir tarımsal faaliyete konu olmayan taşlık, çalılık niteliğinde; 218 ada 1 parselin ise

meşelik ve orman içi açıklık konumda olduğu, zilyedlikle kazanma koşullarının bulunmadığı saptanarak yazılı biçimde hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmamaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, müdahil Orman Yönetimi ve davalının yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 19/10/2015 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18602, Karar No: 2013/2047, Tarih: 07.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18602 E.  ,  2013/2047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01...2010 gün ve 2009/326-2010/445 sayılı kararı onayan Daire’nin 18.09.2012 gün ve 2011/6665-2012/13532 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin genel müdür olarak çalıştığı dava dışı anonim şirkete bilahare %5 hisse ile ortak olduğunu, ücret alacağının ödenmemesi sebebiyle iş akdini haklı olarak fesheden müvekkiline, bedelinin ödeneceği belirtilerek sahibi olduğu hisseleri davalıya devretmesi için belge imzalatıldığını, belgeyi itirazi kayıt ile imzalayan müvekkiline hisse devri bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, şimdilik ....000,00 TL hisse bedelinin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının genel müdürlük görevinden azlini müteakip müvekkilinin yönetim kurulu kararı ile dava dışı şirkete genel müdür atandığını, davacının şirket ortaklığından ayrılması hususunda mutabakata varılması ile hisselerini müvekkiline bedelsiz olarak devrettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 06,55 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/.... maddesi hükmü uyarınca takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4322, Karar No: 2020/1374, Tarih: 13.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2018/4322 E.  ,  2020/1374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 03/11/2015 gün ve 2014/1001 - 2015/657 sayılı kararı onayan Daire'nin 18/04/2018 gün ve 2018/1095 - 2018/2884 sayılı kararı aleyhinde davalı... Bankası A.Ş. vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin... Bankasında hesap sahibi olduğunu, İnternet bankacılığı üzerinden işlem yaptığını, 17.09.2008 tarihinde sim kartını başka telefonlarda denemesine rağmen çalıştıramadığını, yeni bir sim kart alınarak eskisinin kapatıldığının öğrenildiğini, müvekkil hesabından EFT yoluyla aktarılan paranın 30.000,00 TL’sinin ...isimli şahıs tarafından çekilmiş olduğunun öğrenildiğini, davalı... Bankası tarafından gerekli güvenlik önlemlerinin sağlanamadığını, diğer davalı ...’na yetkililerce hesaba bloke konulduğu bildirildiği halde gerekli özen ve dikkati göstermemeleri sebebiyle paranın ödendiğini, Turkcell İletişim Hizmetleri A.Ş.’nin de müvekkilin rızası dışında 3. şahıslarca yapılan sim kart iptali ve yeni sim kart çıkarılmasında gerekli dikkat ve özeni göstermemesi nedeniyle sorumlu olacaklarını ileri sürerek 30,000,00 TL'nin olay tarihi olan 17.09.2008 tarihinden itibaren işleyecek ticari işlere uygulanan en yüksek faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı... Bankası A.Ş. vekili, davacının şifre, parola ve cep telefonu sim kartının başkalarının eline geçmesinde müvekkili bankanın herhangi bir kusuru veya sorumluluğunun bulunmadığını, gerekli güvenlik önlemlerini sağladıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili, müvekkili şirketin, bu tür bir dolandırıcılıktan sorumlu tutulmasının hukuken ve mantıken imkanı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... A.Ş. vekili müvekkili bankanın havale alıcısı olduğunu, kendilerine bilgi verildiği anda derhal işlem yaparak ve müşteri hesabını bloke ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne davacının davalılar... İletişim Hizmetleri A.Ş. ve ... Katılım Bankası A.Ş'ye karşı açtığı davaların kusur ve sorumlulukları illiyet bağı kurulamaması nedeniyle ispatlanamadığından reddine, davacının davalı T.C. ...Bankası A.Ş. yönünden açtığı davanın kabulü ile, 30.000TL'nin tahsili ile davacıya verilmesine, bu miktara 17.09.2008 tarihinden borç tamamen ödeninceye kadar artan ve azalan oranlarda Merkez Bankasınca belirlenen kısa vadeli kredilere uygulanan avans faizi uygulanmasına dair verilen karar davalı... Bankası A.Ş vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davalı... Bankası A.Ş vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı... Bankası A.Ş vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı... Bankası A.Ş vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 38,50 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 477,45 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı... Bankası A.Ş'den alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 13/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2998, Karar No: 2013/98, Tarih: 15.01.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/2998 E.  ,  2013/98 K.**

* KARDEŞE SATILAN PAYIN İPTALİ

* TASARRUFUN İPTALİ

* İCRA VE İFLAS KANUNU (İİK) (2004) Madde 277

* İCRA VE İFLAS KANUNU (İİK) (2004) Madde 278

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı borçlu A.. A.. ve davalı S.. B.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu A.. A..'in alacaklılarından mal kaçırmak amacıyla adına kayıtlı taşınmazın 1/2 hissesini 18.11.2009 tarihinde kardeşi davalı S.. B..'e sattığını belirterek davalılar arasındaki tasarrufun iptalini dava ve talep etmiştir.

Davalı borçlu vekili, aciz belgesi sunulmadığını,miras yoluyla intikal eden taşınmazın 1/2 hissesinin gerçek bedelle davalı Sema'ya satıldığını, satış bedeli ile davacı bankaya olan borçların ödendiğini belirterek davanın reddini, %40 tazminatın davacıdan tahsilini savunmuştur.

Davalı S.. B.. vekili, dava konusu taşınmazın tamamının davalı ve diğer kardeşinden bedeli karşılığı ve üzerindeki haciz ve ipotekle birlikte alındığını, satıştan beş gün önce bankadan 50.900 TL çekerek davalıya verdiklerini, icra borcunun müvekkili tarafından ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere göre, davaların kardeş olması nedeniyle dava konusu satış işleminin İİK 278/1 maddesi gereğince bağış hükmünde olup iptale tabi olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı borçlu A.. A.. ve davalı S.. B.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK 277 ve devamı maddeleri gereğince açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı borçlu A.. A.. ve S.. B.. vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 766,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı borçlu A.. A.. ve S.. B..'den alınmasına 15.1.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6289, Karar No: 2019/3373, Tarih: 11.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/6289 E.  ,  2019/3373 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

KARAR

Dava, meslek hastalığına dayalı rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesi olup, davalının sorumluluğu kusur sorumluluğu ilkesine dayanmaktadır. 506 sayılı Yasa'nın 26/1. maddesinde, kastı, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi ya da suç sayılabilir bir eyleminin varlığı halinde işverenin rücû alacağından sorumluluğu olanağı tanınmıştır.

506 sayılı Yasa'nın 26. maddesindeki sorumluluğun kusur sorumluluğuna dayandığı dikkate alındığında kusur raporlarının 506 sayılı Yasa'nın 26., 4857 sayılı Yasa'nın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasa'nın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 14. maddesine göre, “meslek hastalığı, sigortalının çalıştığı veya yaptığı işin niteliğinden dolayı tekrarlanan bir sebeple veya işin yürütüm şartları yüzünden uğradığı geçici veya sürekli hastalık, bedensel veya ruhsal engellilik halleridir.” 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun “Tanımlar” başlıkla 3/1-1 bendinde “Meslek hastalığı: Mesleki risklere maruziyet sonucu ortaya çıkan hastalık” olarak tanımlanmıştır.