muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/25068, Karar No: 2019/20188, Tarih: 04.11.2019

2- Ücret alacağı uyuşmazlık konusudur.4857 sayılı İş Kanunu'nda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez.Dosya içeriğine göre mahkemece her ne kadar son ay ücret alacağı ödendiği kabul edilerek reddine karar verilmiş ise de isabetli olmamıştır. Muavin defter kayıtlarına göre davacıya kıdem tazminatı ile izin ücretinin ödendiği anlaşılmakdır. Davacının talep ettiği haziran ayı 9 gün ücret alacağının ödendiğine ilişkin delil sunulmadığı gözetilmeden hatalı şekilde izin ücreti olarak ödenen 416.04 TL’nin ücret alacağı olarak kabul edilmesi ve mahkemece ödendiği kabul edilerek hakkında karar verilmesine yer olmadığına ilişkin hüküm kurulması bozma sebebidir.3-Öte yandan, dosya içeriğine göre yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden de olumlu olumsuz bir karar verilmeksizin hüküm kurulması hatalı olmuştur.SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2235, Karar No: 2024/2006, Tarih: 28.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/2235 E.  ,  2024/2006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2020/3857 Değişik iş

KABAHAT : 1593 sayılı Kanun'a muhalefet

İNCELEME KONUSU KARAR : Başvurunun reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

1593 sayılı Umumi Hıfzıssıhha Kanunu’nun 282. maddesine aykırılık eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında 900,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Talas İlçe Emniyet Müdürlüğünün 09.09.2020 tarihli ve 3177 defter sıra sayılı idarî yaptırım karar tutanağına karşı yapılan başvurunun Kayseri 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 16.04.2021 tarihli ve 2020/3857 değişik iş sayılı kararıyla reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 26.11.2021 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.01.2022 tarihli ve KYB-2021/150595 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.01.2022 tarihli ve KYB-2021/150595 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “...Dosya kapsamına göre, kabahatlinin eşi...ve arkadaşı ... ile birlikte Kayseri ili Talas ilçesi Bahçelievler Mahallesi Mevlana Caddesinde bulunan Woom Cafe'de waffle yedikleri esnada bahsi geçen Cafe'ye denetime gelen emniyet görevlileri tarafından

maske takmadığından bahisle Talas İlçe Emniyet Müdürlüğünün 14/09/2020 tarihli ve 2020/3177 sayılı kararı ile idarî yaptırım uygulanmış ise de;

Kayseri Valiliği Umumi Hıfzıssıhha Kurulu'nun 08/09/2020 tarihli ve 2020/98 sayılı kararı ile il genelinde (meskenler hariç olmak üzere) tüm alanlarda (kamuya açık alanlar, cadde, sokak, park, bahçe, piknik alanı, sahiller, toplu ulaşım araçları, işyerleri, fabrikalar vb.) vatandaşlarımıza istisnasız maske takma zorunluluğu getirildiği ancak,

İçişleri Bakanlığının 81 İl Valiliğine gönderdiği 21 Temmuz 2020 tarihli ve "Lokanta, Restoran, Kafe, Kıraathane vb. İş Yerlerinin Çalışma Saatleri" konulu genelgeye göre,

İçişleri Bakanlığının 81 İl Valiliğine gönderdiği 21 Temmuz 2020 tarihli ve "Lokanta, Restoran, Kafe, Kıraathane vb. İş Yerlerinin Çalışma Saatleri" konulu genelgeye göre,

Covid-19 salgınının toplum sağlığı ve kamu düzeni açısından oluşturduğu riski yönetme, sosyal izolasyonu temin, güvenli mesafeyi koruma ve yayılım hızını kontrol altında tutmak amacıyla Sağlık Bakanlığı ve Koronavirüs Bilim Kurulunun önerileri doğrultusunda birçok tedbir kararı alınarak uygulamaya geçirildiği, içerisinde bulunulan kontrollü sosyal hayat döneminde, salgınla mücadelenin genel prensipleri olan temizlik, maske ve fiziki mesafe kurallarının yanı sıra her bir faaliyet alanı/iş kolu için alınması gereken önlemler ayrı ayrı belirlenerek bu kural ve tedbirler çerçevesinde faaliyetlerin sürdürüldüğünün belirtildiği, Bu çerçevede; daha önce illere gönderilen genelge ile faaliyetleri geçici süreliğine durdurulan lokanta/restoran/kafe/kıraathane vb. iş yerlerinin 01/06/2020 tarihinden itibaren belirlenen kurallar dahilinde saat 22:00’a kadar hizmet verebileceklerinin talimatlandırıldığı, söz konusu işletmelerin sundukları hizmetlere ihtiyacın artması nedeni ile kapanış saatlerinin 24:00’a uzatıldığı,

Anılan genelgede, gelinen aşamada; Koronavirüs Bilim Kurulu tarafından sektörel bazda yayımlanan rehberlerde belirtilen tedbirlere riayet edilmesi kaydıyla 21/07/2020 tarihinden itibaren "lokanta, restoran, kafe, kafeterya, çorbacı, kokoreççi, çiğ köfteci, kıraathane, kahvehane, çay bahçesi, dernek lokali vb." işletmelerin çalışma saatlerine yönelik kısıtlamaların kaldırıldığı, belirtilen işletmelerin genel mevzuatları ve ruhsatlarında belirtilen saat aralıklarında faaliyette bulunabilmelerine karar verildiği, bu hususa ilişkin Valilikler ve Kaymakamlıklarca konuyla ilgili olarak gerekli İl/İlçe Umumi Hıfzıssıhha Kurulu kararlarının alınacağının belirtildiği,

Misafirin yanında yoksa verilmek üzere maske bulundurulacağı, misafirlerin yeme-içme faaliyeti dışında maske takmasının sağlanacağı, 20/05/2020 tarihli ve 71490862-010.06.02 [010.06.02] -E.349765 sayılı, "Yeme-İçme Tesislerinde Kontrollü Normalleşme Süreci" konulu genelgesinin giriş bölümünde, "Bilindiği üzere, Dünya Sağlık Örgütü tarafından "Pandemi" kapsamına alınan Yeni Koronavirüs (COVID-19) salgınının yayılmasının önlenmesine yönelik tedbirler kapsamında, kontrollü normalleşme süreci aşamasına geçilmiş bulunmaktadır. Salgına karşı verilen başarılı mücadele sonrasında, seyahat ve turizm faaliyetlerinin sağlıklı bir süreç içerisinde yeniden başlatılması öngörülmektedir. Bu kapsamda, turizm faaliyetlerinin güvenli bir şekilde gerçekleştirilebilmesi amacıyla, İçişleri Bakanlığı tarafından belirlenecek tarihte faaliyete geçecek olan müstakil yeme-içme tesislerinde, aşağıda belirtilen önlemlerin alınması ve sürekliliğini sağlanması gerekmektedir." şeklinde,

"Misafir Kabulü" alt başlıklı düzenlemesine göre ise, "Misafirin yanında yoksa verilmek üzere maske bulundurulur. Misafirlerin yeme-içme faaliyeti dışında maske takması sağlanır." şeklindeki düzenlemeyi ihtiva ettiği,

Somut olayda, 09/09/2020 tarihinde eşi ve arkadaşıyla birlikte Woom isimli Cafe'ye waffle yemeğe giden kabahatlinin, değinilen idarî düzenlemelere göre herhangi bir kısıtlamaya tâbi olmayan kafede yeme ve içme esnasında maskesini kapatabilmesinin mümkün olmadığı, itiraz aşamasında dosyaya sunulan fotoğraflardan da görüleceği üzere kabahatli ve beraberindekilerin sipariş ettikleri yiyecek ve içeceklerin oturdukları masada önlerinde oldukları, yine bahse konu fotoğraflardan da anlaşılacağı üzere sosyal mesafeye uygun olarak oturdukları ve yeme- içme esnasında maskesini tamamen çıkartmadığı ve çene hizasında olacak şekilde yüzünde takılı olduğu, kabahatli beraberindeki ... adlı kişi hakkında düzenlenen idarî yaptırım kararının Kayseri 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin

2020/3959 değişik iş sayılı kararı ile kaldırıldığı ve 24/11/2020 tarihinde kesinleştiği, esasen dosya kapsamı itibariyle kabahatlinin yeme içme esnasında maskesini indirmesinin mantık ve davranış kuralları gereğince normal bir durum olduğu, özellikle yeme-içme esnasında ağzını ve burnunu kapatacak şekilde maske kullanarak yeme içme faaliyetinde bulunmasının hayatın olağan akışına da aykırılık oluşturacağı, Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın anılan genelgesi ile seyahat ve turizm faaliyetlerinin sağlıklı bir süreç içerisinde yeniden başlatılması ve bu kapsamda, turizm faaliyetlerinin güvenli bir şekilde gerçekleştirilebilmesinin amaçlandığı, Kültür ve Turizm Bakanlığının anılan genelgesine nazaran yerli/yabancı turist hedef kitlesine hitap eden normalleşme ve yeniden düzenlemeye yönelik hükümlerinin her hâlükârda ve evleviyatla lokanta veya cafe vb. yeme-içme alanlarındaki vatandaşlara da şamil olacağı hususu birlikte nazara alındığında,

Anılan iş yerlerinde yeme-içme faaliyetine yönelik herhangi bir kısıtlamanın ve bu esnada maske takma gibi bir zorunluluğunun bulunmadığı, 09/09/2020 tarihinde yapılan denetimlerde kabahatlinin maske takmadığı gerekçesiyle idarî para cezası uygulanamayacağı cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir...” yönündeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Anılan iş yerlerinde yeme-içme faaliyetine yönelik herhangi bir kısıtlamanın ve bu esnada maske takma gibi bir zorunluluğunun bulunmadığı, 09/09/2020 tarihinde yapılan denetimlerde kabahatlinin maske takmadığı gerekçesiyle idarî para cezası uygulanamayacağı cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir...” yönündeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Her ne kadar kabahatli hakkında COVID-19 pandemisi kapsamında alınan tedbirlere riayet etmemesi nedeniyle uygulanan idari para cezasına karşı başvurusuna yönelik verilen kararın kanun yararına bozulması talep edilmiş ise de; 09.11.2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7420 sayılı Kanun'un Geçici 4. maddesi ile "24/4/1930 tarihli ve 1593 sayılı Umumi Hıfzıssıhha Kanunu ile 30/3/2005 tarihli ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu kapsamında COVID-19 salgın hastalığının ülkemizde yayılmasını önlemek amacıyla 11/3/2020 tarihinden itibaren bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar verilen ve bu Kanunun yayımlandığı tarih itibarıyla ilgilisine tebliğ edilmemiş olan idari para cezaları tebliğ edilmez, tebliğ edilmiş olanların tahsilinden vazgeçilir. Bu maddenin yürürlük tarihinden önce işlenen söz konusu kabahatler için idari para cezası verilmez, tahsil edilmiş olan idari para cezaları iade edilmez." şeklinde düzenleme getirildiği, bilahare Anayasa Mahkemesinin 05.04.2023 tarihli ve 2023/44 Esas, 2023/71 Karar sayılı kararı ile son cümledeki "... tahsil edilmiş olan idari para cezaları iade edilmez.." ibaresinin iptal edilmesi üzerine, bu kez 15.07.2023 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7456 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 7420 sayılı Kanun'un Geçici 4. maddesine "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce tahsil edilen idari para cezaları, 31/12/2024 tarihine kadar tahsilatı yapan idari birime yapılacak başvuru üzerine Hazine ve Maliye Bakanlığınca belirlenecek usul ve esaslara göre iade edilir." şeklinde bir fıkra eklendiği, bu düzenlemeler ile COVID-19 pandemisi kapsamında alınan tebirlere riayet etmemek fiilleri ile ilgili olarak 5326 ve 1593 sayılı Kanun'lar uyarınca idarî para cezası verilmemesinin, verilen idarî para cezalarının ilgilisine tebliğ edilmemesinin, tebliğ edilmiş olanların tahsilinden vazgeçilmesinin, tahsil

edilenlerin ise ilgilinin başvurusu halinde iade edilmesinin öngörüldüğü cihetle, kanun yararına bozma müessesinin ülke sathında uygulama birliğini sağlamak ve farklı uygulamalar sebebiyle oluşabilecek kayıpların önlenmesi açısından kabul edilmiş bir olağanüstü kanun yolu olduğu da gözetildiğinde, isteme konu kararın kanun yararına bozulmasında bir hukuki yarar kalmadığı anlaşılmıştır.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4557, Karar No: 2006/5748, Tarih: 22.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/4557 E.  ,  2006/5748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 5.1.2006 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 9.3.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 5.1.2006 dilekçesi ile tapu kayıtlarındaki soyadının nüfus kaydına uygun şekilde düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece 148 parsel yönünden davanın reddine 534,535,532,537,447,448 ve 410 parseller yönünden davanın kabulüne dair yazılan kısa karardan sonra gerekçeli kararın hüküm fıkrasında dava ve talep dışı olup 49 sayılı parsel yönünden... hakkında da hüküm tesis edilmiştir. Bu suretle gerekçeli karar ile kısa karar arasında çelişki husule gelmiştir.

Tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür.

10.4.1992 tarih 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı ile kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı; bozmadan sonra yerel Mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmasızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Bu itibarla kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 22.5.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25765, Karar No: 2018/11365, Tarih: 18.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/25765 E.  ,  2018/11365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 32/2. maddesinde "Okunamayan ve uygunsuz yahut ilgisiz olan dilekçenin yeniden düzenlenmesi için uygun bir süre verilir ve bu dilekçe dosyada kalır. Verilen süre içinde yeni bir dilekçe düzenlenmezse tekrar süre verilemez." hükmü yer almıştır. Temyiz talebinde bulunan davalının 12/10/2016 tarihli temyize ilişkin dilekçesinde; temyiz nedenlerinin usulüne uygun, anlaşılır şekilde belirtilmediği gibi, hükmü hangi yönlerden temyiz ettiği açık bir şekilde anlaşılamamaktadır. Davalının dilekçesinin bu haliyle temyiz incelemesine esas tutulması mümkün olmadığı gibi, bu haliyle bizatihi davalı yönünden hak kaybının oluşacağı olasılık dahilindedir. Bu sebeple mahkemece HMK m.32/2 gereğince; sözü edilen dilekçe dosyada alıkonulmak kaydıyla, davalıya usulüne uygun yeniden dilekçe düzenleyip vermesi için süre verilmesi, verilen süre içinde yeniden dilekçe tanzim edip vermediği takdirde ikinci bir süre verilmeyeceği ve süresi içinde temyiz talebinde bulunmamış sayılacağı hususunda uyarılması, bu hususta bildirimde bulunulmasından sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 18.10.2018(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/4282, Karar No: 2020/6059, Tarih: 22.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/4282 E.  ,  2020/6059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın savunmasında, 07/05/2011 tarihli haciz tutanağı ile yediemin olarak kendisine bırakılan malların, haczedilip edilmediği, suç tarihinde mevcut olup olmadığı, teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığının araştırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, Ankara İcra Dairelerine yazılan müzekkere cevaplarından hangisinin hükme esas alındığının açık ve anlaşılır şekilde gerekçeli kararda belirtilmeksizin yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan Girişim Varlık A.Ş. vekilinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6587, Karar No: 2020/1217, Tarih: 05.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/6587 E.  ,  2020/1217 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9454, Karar No: 2025/36, Tarih: 06.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/9454 E.  ,  2025/36 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/567 Esas, 2024/768 Karar

VASİ ADAYI : ...

KISITLI ADAYI : ...

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Türkeli Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.10.2022 Tarihli ve 2021/435 Esas, 2022/384 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlı adayının...i Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde kaldığının bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Kastamonu 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 05/06/2024 Tarihli ve 2024/567 Esas, 2024/768 Karar Sayılı Kararı

Her davanın açıldığı tarihteki şartlara göre değerlendirileceği, yetkili mahkemenin belirlenirken de dava tarihindeki yerleşim yeri esas alınacağı, dava tarihinden sonra yargılama sırasında kısıtlanması istenilen kişinin yerleşim yerinin değişmesi halinde mahkemece yetkisizlik kararı verilemeyeceği, davanın açıldığı tarihte kısıtlı adayının adresinin Türkeli olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu (4721 sayılı Kanun) uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Her ne kadar 4721 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinde bakım kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı düzenlenmişse de; dosya kapsamından müteveffanın bakım ve gözetiminin sürekli olarak bakımevinde gerçekleştirildiği ve dolayısıyla bakımevinde sürekli yerleşmek amacıyla bulunduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Kastamonu 1. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Kastamonu 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

06.01.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17957, Karar No: 2015/21623, Tarih: 08.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/17957 E.  ,  2015/21623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 29.05.2014

No : 2012/88-2014/263

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin 5510 sayılı Kanunun 21. maddesince tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma üzerine ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılar E... S... A.Ş. (E...S... A.Ş.) vekilleri ile S.. Y.. tarafından temyiz edilmesi üzerine, davacı Kurum ve davalılar E.. S... A.Ş. (E.. S... A.Ş.) vekillerinin temyiz isteklerinin süresinde oldukları anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davalı davalı S.. Y..'ın temyiz istemi yönünden;

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8'inci maddesi gereğince iş mahkemelerinin nihai kararları tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren sekiz gün içinde temyiz olunabilir. İnceleme konusu davada hüküm 15.07.2014 gününde davalıya tebliğ edilmiş, temyiz ise yasal sekiz günlük süre geçtikten sonra 15.12.2014 tarihinde gerçekleşmiştir. O hâlde 01.06.1990 günlü, 1989/3 Esas ve 1990/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı dikkate alınarak davalının temyiz isteminin süre aşımı nedeniyle REDDİNE;

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurumun tüm, davalılardan E...S... A.Ş. (E..S... A.Ş.) vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine;

3-5510 sayılı Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilebilecektir.

Üçüncü kişinin rücû alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı hâlinde rücû alacağından sorumludur.

İş kazası, meslek hastalığı ve hastalığın üçüncü kişinin kusuru sonucunda meydana gelmesi halinde rücû edilecek miktar ise; sigortalı ya da hak sahiplerine yapılan ödemelerin tümünün, bağlanacak gelirlerin ise başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, kusur karşılığından oluşmaktadır.