muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4024, Karar No: 2023/4605, Tarih: 02.05.2023

“(1) Hangi fiillerin kabahat oluşturduğu, kanunda açıkça tanımlanabileceği gibi; kanunun kapsam ve koşulları bakımından belirlediği çerçeve hükmün içeriği, idarenin genel ve düzenleyici işlemleriyle de doldurulabilir. (2) Kabahat karşılığı olan yaptırımların türü, süresi ve miktarı, ancak kanunla belirlenebilir.“ şeklindeki hükme uygun olarak 2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu’nun 35/A maddesi ile,

“(1) Gerçek kişi veya özel hukuk tüzel kişilerine ait sosyal hizmet kuruluşunda yapılan kontrol ve denetim sonucunda, bu kuruluşların açılışına, çalışma şartlarına, yönetimine, hizmetin etkin sunumuna ilişkin olarak yönetmelikle belirlenen koşullara göre eksiklik veya aykırılığın tespiti hâlinde il müdürü tarafından 16 yaşından büyükler için her yıl belirlenen aylık net asgari ücret tutarının on katından elli katına kadar idari para cezası verilir. Bu eksiklik veya aykırılıkların giderilmesi ile idari para cezasının yatırılması için otuz günü geçmemek üzere uygun bir süre verilerek ilgili kuruluş yazılı olarak ihtar edilir. (2) Belirlenen süre içinde kuruluş tarafından eksiklik veya aykırılığın giderilmemesi hâlinde birinci fıkra uyarınca verilen idari para cezasının iki katı tutarında tekrar idari para cezası uygulanır ve eksiklik veya aykırılığın giderilmesi için otuz günü geçmemek üzere ek süre verilir. Bu süre içinde de eksiklik veya aykırılığın giderilmemesi hâlinde kuruluş, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı tarafından kapatılır. ” şeklinde belirlenen çerçeve hüküm gereğince, içeriği Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliğinin 60. maddesi ile,

“ (1)Merkezde yapılan kontrol ve denetim sonucunda aşağıda belirtilen eksiklik veya aykırılıkların birinin denetim raporu ya da evrak üzerinden tespit edilmesi halinde, il müdürlüğü tarafından 16 yaşından büyükler için her yıl belirlenen aylık net asgari ücret tutarının on katından elli katına kadar idari para cezası verilir.

(a) ...4) Zorunlu çalıştırılması gereken personel sayısından eksik personel çalıştırılması, (15 katı)...” şeklinde belirlenen hükme aykırı davranılması nedeniyle verildiği, keza 5326 sayılı Kanun’un 4/2. maddesine uygun olarak 2828 sayılı Kanun’un 35/A maddesi ile de uygulanacak idari yaptırımın belirlendiği, bu itibarla kabahatlinin eylemine yönelik söz konusu yaptırımın dayanığının 2828 sayılı Kanun olduğunun anlaşıldığı, benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 05/07/2018 tarihli ve 2018/652 Esas, 2018/8232 sayılı ilâmı da dikkate alındığında, mahkemesince çerçeve bir hükme dayanmayan ve hukukî değerden yoksun bulunan yönetmelik hükümleri gereğince kabahatli hakkında idari yaptırım uygulanmasının hukuka aykırı olduğundan bahisle başvurunun kabulü ile idari para cezasının kaldırılmasına karar verilemeyeceği gözetilmeksizin, merci tarafından itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

Kabule göre de, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 8/1. maddesinin “Organ veya temsilcilik görevi

Kabule göre de, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 8/1. maddesinin “Organ veya temsilcilik görevi

yapan ya da organ veya temsilci olmamakla birlikte, tüzel kişinin faaliyeti çerçevesinde görev üstlenen kişinin bu görevi kapsamında işlemiş bulunduğu kabahatten dolayı tüzel kişi hakkında da idari yaptırım uygulanabilir.” şeklinde olduğu, aynı Kanun’un 25/1-a maddesi uyarınca hakkında idari yaptırım kararı verilen kişinin kimlik ve adresinin idari yaptırım kararında yer almasının gerektiği, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun birinci kitabının ikinci bölümünde tüzel kişilerin düzenlendiği, 4721 sayılı Kanun'un 47. maddesinde tüzel kişilik “Başlıbaşına bir varlığı olmak üzere örgütlenmiş kişi toplulukları ve belli bir amaca özgülenmiş olan bağımsız mal toplulukları, kendileri ile ilgili özel hükümler uyarınca tüzel kişilik kazanırlar.” şeklinde tanımlanmış, müteakip 48. maddede de “Tüzel kişiler, cins, yaş, hısımlık gibi yaradılış gereği insana özgü niteliklere bağlı olanlar dışındaki bütün haklara ve borçlara ehildirler.” denildikten sonra, aynı Kanun'un 55. maddesindeki “Kamu tüzel kişileri ile ticaret şirketleri hakkındaki kanun hükümleri saklıdır.” denilmek suretiyle tüzel kişiliğe haiz kişi ve mal toplulukları sınırlandırıldığı, nitekim 2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu’nun 34. maddesinde de “… gerçek kişiler ve özel hukuk tüzelkişilerince bu Kanun kapsamına giren sosyal hizmet kuruluşlarının kurulmasına, …” denilmek suretiyle sosyal hizmet kuruluşlarının gerçek ve tüzel kişiler tarafından kurulabileceğinin belirtildiği, somut olayda idari para cezasının esasen başvuran İdris Koç Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. ünvanlı tüzel kişilik tarafından kurulup işletilen ve fakat kendisinin tüzel kişiliği bulunmayan “Özel İstanbul Bakım Merkezine” kesildiği, yukarıda alıntılanan mevzuat çerçevesinde, tüzel kişiliği bulunmadığı için hak ve fiil ehliyetini de haiz olmayan Özel İstanbul Bakım Merkezine idari para cezası kesilmesinin de hukuken mümkün olmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrasındaki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesinin, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki asıl talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının asıl talep yönünden kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının asıl talep yönünden kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Çorlu 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 02.04.2020 tarihli ve 2020/922 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3.Bozma nedenine göre kanun yararına bozma ihbarnamesindeki kabule göre istem yönünden KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

4.5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhe tesir etmemek ve yeniden yargılamayı gerektirmemek üzere dosyanın, Mahkemesine gönderilmek üzere

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10268, Karar No: 2022/7292, Tarih: 22.09.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/10268 E.  ,  2022/7292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Tekirdağ Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında Tekirdağ Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacı ... İdaresi vekili, davalı Hazine vekili, dahili davalı ... vekili ve dahili davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davalı Hazine vekili, dahili davalı ... vekili, dahili davalı ... vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu Tekirdağ İli ... İlçesi ... Mahallesi Tepebaşı mevkii eski 396 parsel, 215250 m2 meşelik vasfıyla köy tüzel kişiliği adına 25.11.1955 tarihinde tapulama yoluyla tescil edilmişse de daha sonra 30.05.2001 tarihinde orman vasfıyla hükmen Hazine adına tescil edilmiştir.

Anılan taşınmaz, 3402 sayılı Kanun'un 22/2-a maddesine göre yapılan çalışmalar sonrası 106 ada 43 parsel numarasını alarak 180584,02 m2 olarak tespit edilmiştir.

Davacı ... İdaresi vekili, dava dilekçesinde özetle; 3402 sayılı Kanun'un 22/2-a maddesi uyarınca yapılan çalışmada; tespit edilmiş orman alanının sınırları dahilinde 34.665.98 m2'lik bir daraltmaya gidildiğini belirterek mevcut farklılığın ve hatalı ölçüm neticesinde oluşan noksanlıkların düzeltilmesini talep etmiştir.

Anılan taşınmaz, 3402 sayılı Kanun'un 22/2-a maddesine göre yapılan çalışmalar sonrası 106 ada 43 parsel numarasını alarak 180584,02 m2 olarak tespit edilmiştir.

Davacı ... İdaresi vekili, dava dilekçesinde özetle; 3402 sayılı Kanun'un 22/2-a maddesi uyarınca yapılan çalışmada; tespit edilmiş orman alanının sınırları dahilinde 34.665.98 m2'lik bir daraltmaya gidildiğini belirterek mevcut farklılığın ve hatalı ölçüm neticesinde oluşan noksanlıkların düzeltilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabul kısmen reddine, davacı tarafından davalı ... Kadastro Müdürlüğü aleyhine açılan davanın pasif husumet ehliyeti (davalı taraf sıfatı) yokluğu sebebi husumetten reddine; davacı tarafından diğer dahili davalılar Maliye Hazinesi, ... ve Tekirdağ Büyükşehir Belediye Başkanlığına karşı açılan dava yönünden ise Tekirdağ ili Malkara ilçesi Davuteli mahallesi Tepebaşı mevkiinde bulunan (eski 396) yeni 106 ada 43 parsel sayılı taşınmaz, Tekirdağ ili Malkara ilçesi Davuteli mahallesi Tepebaşı mevkiinde bulunan (eski 402) yeni 105 ada 4 parsel sayılı taşınmaz ile yol hakkındaki davanın kabulü ile bu yerlere yönelik uygulama kadastro tespitlerinin iptaline; (eski 396) yeni 106 ada 43 parsel numaralı uygulama parseline, 05/06/2017 havale tarihli bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan müşterek rapora ekli I harfli krokide sarı boyalı olarak gösterilen ve 105 ada 4 parselden çıkarılan 26.889,50 m2'lik kısım ile mavi boyalı olarak gösterilen 7.926,84 m2 lik yol olarak görünen kısım olmak üzere toplam 34.816,34 m2'lik kısmın eklenmesi suretiyle 106 ada 43 parselin yeni alanının 215.400,36 m2 olarak tapuya tesciline; (eski 402) yeni 105 ada 4 numaralı uygulama parselinden, 05/06/2017 havale tarihli bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan müşterek rapora ekli I harfli krokide sarı boyalı olarak gösterilen 106 ada 43 parsele eklenen 26.889,50 m2'lik kısım ile yeşil boyalı olarak gösterilen 5.102,00 m2 lik haritasında yol olarak görünecek kısım olmak üzere toplam 31.991,50 m2'lik kısmın çıkarılması sebebiyle 105 ada 4 parselde geriye kalan yeni alanın 154.127,55 m2 olarak tapuya tesciline; (eski 402) yeni 105 ada 4 numaralı uygulama parselinden 05/06/2017 havale tarihli bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan müşterek rapor ve ekli I harfli krokide yeşil boyalı olarak gösterilen ve çıkarılan 5.102,00 m2 lik kısmın yol olarak haritasında gösterilmesine karar verilmiştir.

Anılan hükme karşı davacı ... İdaresi vekili, davalı Hazine vekili, dahili davalı ... vekili ve dahili davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesince, davacı vekilinin ve davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun HMK'nin 353/(1)-b.l maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir. Bu kez davalı Hazine vekili, dahili davalı ... Belediyesi vekili ve dahili davalı ... Belediyesi vekili Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 3402 sayılı Kanun'un 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, 22.09.20222022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6331, Karar No: 2016/5109, Tarih: 14.04.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/6331 E.  ,  2016/5109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/04/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/01/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş: hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, .. üyeliği görevini yürütmekte iken ve mahalli seçimlerde tekrar aynı görev yönünden adaylığını açıkladığını, bunun üzerine hakkında 11/03/2014 tarihinde " ... "aday adaylık süreci tamamlandı! İşte Adaylar" başlığı ile haber yapıldığını, davalının bu haberin yorum kısmına kimliğini gizler nitelikte " .. " rumuzuyla " .. " şeklinde sözlerle yorumda bulunduğunu, davalının yaptığı bu yorum nedeniyle kişilik haklarının saldırıya uğradığını belirterek, uğradığı manevi zararın giderilmesini istemiştir.

Davalı, haber sitesinde yapmış olduğu yorumun bizzat davacıya yönelik olmadığını, Türkeli ilçesinde artık değişiklik yapılması, farklı kişilere siyaset imkanı tanınması gerektiğini düşündüğü için " .. " cümlesini kullandığını, davacıyı toplumda küçük düşürmek gibi bir gayesinin bulunmadığını, davacının manevi değerlerinin zedelenmediğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Yerel mahkemece, davalının yaptığı yorumun davacının siyasi faaliyeti kapsamıda yaptığı işlerle ilgili yapılabilecek eleştiri kapsamını aşıp davacının yaptığı işi eleştirmenin ötesinde kişilik haklarına doğrudan saldırı niteliği taşıdığı gerekçesiyle istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

.. tarihli 48876/08 başvuru no'lu kararında "İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddesinin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan bilgi ya da düşünceler için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, demokratik toplumun onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini..." ifade etmektedir.

Somut olaya gelince, davacı hakkında " .. " isimli internet haber sitesinde yapılan haberin altına davalı tarafından yapılan yorumun, yukarıda değinildiği gibi hoşa gitmeyen, sarsıcı, hatta rahatsız edici olanları dahi .. 10. maddesi, Anayasa 26. maddesi uyarınca ifade ve düşünce özgürlüğü kapsamında korunması gerektiği, kişisel değer yargısı niteliğindeki ifadelerin eleştiri sınırlarında kaldığı, küçültücü ve hakaret niteliğinde olmayıp davacının kişilik haklarına saldırı amacı taşımadığı anlaşılmaktadır.

Yerel mahkemece, açıklanan olgular gözetilerek istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, bir kısmının kabulü doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6828, Karar No: 2020/12608, Tarih: 05.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/6828 E.  ,  2020/12608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas(Kapatılan) 6. Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanıklar ... ve ... haklarında mağdur ...’u kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

a) Sanıklar hakkında verilen mahkumiyet hükümlerinde; Mağdur ... hakkında Sivas Devlet Hastanesince düzenlenen 16.10.2015 tarihli adli raporda; “burun üzerinde şişlik ve sol yanında yaklaşık 1 cm kesi mevcut olduğu, çekilen grafilerinde parçalı fraktür mevcut olup, basit tıbbi müdahale ile giderilebileceği ve hayati tehlikesinin olmadığı” tespiti yapıldığı, adli tıp uygulamalarına göre kemik kırığı şeklindeki yaralanmalarının basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği gibi, anılan raporun, burun kemiği kırığının hayat fonksiyonlarına etki derecesinin ne olduğu ve mağdurun burnundaki kırık ve kesi nedeniyle yüzünde sabit iz oluşup oluşmadığı konularında yeterli açıklamayı içermediğinin anlaşılması karşısında hüküm kurmaya elverişli olmadığı görüldüğünden, tüm doktor raporları ve tedavi evrakları varsa grafileri ile birlikte mağdurun, en yakın Adli Tıp Kurumuna gönderilip, yaralanmasının yüzünde sabit ize neden olup olmadığı, burnundaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etki derecesinin ne olduğu ve 5237 sayılı TCK’nin 86 ve 87. maddelerindeki ölçütlere göre yaralanmasının niteliği hususunda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin raporu alındıktan sonra, sanıkların hukuki durumun tespit ve tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

b) Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünde; Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c) Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünde; sanığa sonuç ceza olarak verilen ve TCK’nin 51. maddesi uyarınca ertelenen “1 yıl 2 ay 1 gün hapis cezası” uzun süreli hapis cezası olduğundan, sanık hakkında kasıtlı suçtan mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarının Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da dikkate alınarak uygulanmasına karar verilmesi gerekirken, sanığın cezasının kısa süreli hürriyeti bağlayıcı ceza olduğu belirtilerek olayda uygulanma yeri olmayan TCK’nin 53/4. maddesi uyarınca sanık hakkında TCK’nin 53/1. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına,

2) Sanıklar ... ve ... haklarında müşteki ...’yı kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

a) Sanıklar hakkında verilen mahkumiyet hükümlerinde; müşteki ... hakkında Sivas Devlet Hastanesince düzenlenen 16.10.2015 tarihli adli raporun hüküm kurmaya elverişli olmadığı görüldüğünden, tüm doktor raporları ve tedavi evrakları varsa grafileri ile birlikte en yakın Adli Tıp Kurumuna gönderilip, 5237 sayılı TCK’nin 86 ve 87. maddelerindeki ölçütlere göre yaralanmasının niteliği hususunda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin raporu alındıktan sonra, sanıkların hukuki durumun tespit ve tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre;

Kabule göre;

b) Sanıklar hakkında verilen mahkumiyet hükümlerinde; sanıkların yargılama konusu eylemlerinin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçlarına ilişkin olduğu, bahse konu eylemler yönünden öngörülen ceza miktarının “dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası”na ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d maddesi ile “01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19.08.2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7 ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c) Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünde; Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c) Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünde; Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış haklarının dikkate alınmasına,

3) Sanıklar ... ve ... haklarında mağdurlar ... ile ...’yı ve müşteki ...’ı kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;