muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24631, Karar No: 2013/23604, Tarih: 27.12.2013

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı-karşı davalı şirketin Tedaş ... İl Müdürlüğünün özel güvenlik işini 17.12.2008-14.3.2011 tarihleri arasında yürüttüğü, 14.3.2011 tarihinde yapılan yeni ihaleyi dava dışı Yay Özel Güvenlik Şirketinin aldığı, davalı ve arkadaşı olan bir kısım işçilerin ihalenin bitim tarihi olan 14.3.2011 gününde yeni şirket nezdinde özel güvenlik elemanı olarak, çalışmaya hiç ara vermeksizin devam ettikleri, iş akdinin feshine yönelik bir iradenin ortada bulunmadığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Daha sonra 28.3.2011 tarihinde davacı-karşı davalının çektiği ihtarın bu tarihte davalının davacının işçisi olmaması nedeniyle iş akdinin feshi konusunda sonuca etkili olmadığı anlaşılmakla, davanın işyerinin devri kuralları çerçevesinde incelenmesi gerekmektedir. Davacı- karşı davalı şirketin ihbar tazminatı talebinin farklı gerekçeyle de olsa reddi isabetli olup dava tarihi itibariyle, davalı-karşı davacının halen ihaleyi alan yeni işveren nezdinde çalışmasının devam ediyor olması ve ortada bir fesih olgusunun bulunmaması nedeniyle, feshe bağlı haklar olan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarının davacı- karşı davalıdan talep edilmesinin mümkün olmadığı hususunun gözden kaçırılarak bu talepler yönünden davalı- karşı davacının davasının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmiş olması bozma nedenidir.

O halde davacı-karşı davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davacı-karşı davalıya iadesine 27.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

ZK
Yargıtay — Esas No: 2014/27526, Karar No: 2014/37173, Tarih: 29.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/27526 E.  ,  2014/37173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2012

NUMARASI : 2001/1301-2012/13

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı M.. Ş.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı Banka vekili , A.'ın Ş.şubesine 16.11.1999 tarihinde Ayşe N. Ç.'nun, 17.11.1999 tarihinde ise eşi A. A. Ç.'nun müracaat ederek şube nezdinde oğulları S.Ç. adına kayıtlı ve kendilerinin genel vekaletname ile münferiden kullanıma yetkili oldukları Döviz Tevdiyat hesaplarının bulunduğunu bildirerek Bankadan 1.850,617 USD ve 580,00 DM'nin kendilerine işlemiş faizi ile beraber ödenmesini istediklerini bildirmeleri üzerine hesaplarda para bulunmadığının tespit edildiğini, adı geçen kişilerce ibraz edilen hesap cüzdanlarına benzeyen noter tasdikli cüzdan fotokopilerinin incelenmesinde; ibraz edilen cüzdan fotokopilerinin sahte olduğunun anlaşıldığını, söz konusu cüzdanların fotokopilerinin üzerindeki imzaların davalılardan T. S. Ş.'nun imzasına benzediğini, Ç. ailesinin 22.01.1999 tarihinde müvekkili bankanın Ş. Şubesine 1.876,320 DM getirdiklerini ve bu miktarın 193,930 TL kurdan, önce 313,874 - 737,600 TL'sini daha sonra da 326,900 TL satış kurundan 1.911,998 USD'ye çevrildiğini, ailenin bu paraya 70.800,00 USD ilave ederek toplam 1.882,798,00 USD' lik vadeli hesap açıldığını, bu hesabın S. Ç. adına olduğunu, anne ve babasının da hesabın kullanması konusunda vekaletnamesinin bulunduğunu, açılan bu hesabın yapılan 9 ödeme işlemi ile 22.04.1999 tarihinde tamamen sıfırlandığını, fiziki varlığı kabul edilen bu hesaba ilişkin 15.000,00 USD bedelli 27.01.1999 tarihli ödeme fişinin bulunamadığını, ayrıca 15.000,00 USD bedelli 26.01.1999 tarihli ödeme fişinde müşteri imzasının bulunmadığını, 649.775,00 USD bedelli üç adet tediye fişinde A. A. Ç.'nun imzasının bulunduğunu, paralardan 360.000,00 USD karşılığı Türk Lirasının Tuygun Senem Şahlıoğlu'nun eniştesi olan N.. A..'nın şube nezdindeki hesabına, 181.000,00 USD karşılığı Türk Lirasının, T. S. Ş. ve eşi M. N. Ş.'nun hesabına, 65.000,00 USD karşılığı Türk Lirasının ise T. S. Ş.'nun kardeşi A.. S..'un hesabına aktarıldığını, bankada şef konumunda olan davalılardan T. S. Ş.'nun iş sözleşmesinin feshedildiğini ve yakınlarının hesaplarından muhtelif tarihlerde toplam 5.568,916,500 TL'nin Şube Müdürü olan B.. K..'nun hesabına aktarıldığını ileri sürerek, banka zararı olan 547.824,00 USD 'nin 3595 sayılı Kanun'un 4/a maddesi hükmü gereği, dava tarihinden itibaren %17 oranında temerrüt faizi ile ve % 5 BMV ile birlikte davalılarından müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davacı Banka vekili, İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesinin birleştirilen 2000/583 esas sayılı dosyasında da; yukarıda izah edilen olaylar sebebiyle davalılar tarafından suistimal sonucu ortaya çıkan 1.252,176,00 USD banka zararının 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi gereğince dava tarihinden itibaren % 17 oranında işleyecek temerrüt faizi ve % 5 oranında BMV ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı B.. K.. vekili, davalılardan T.. Ş..'nun hesabından müvekkilinin hesabına yalnızca 5.568,916,500 TL aktarıldığının ileri sürüldüğünü, oysa alacak meblağının 547.824,81 USD olduğu belirtilerek çelişkiye düşüldüğünü, davalıya verildiği iddia edilen 100,000-150,000 USD' nin maddi delile dayanmadığını, davalı T.. Ş..'nun şubenin içinde ayrı bir şirket olan A. M.' de çalışan birisi olduğunu, davalı Berrin'in borsada paralarını T.. Ş.. vasıtasıyla kullandığını, bu nedenle aralarında para alışverişi olabileceğini, müvekkili ile T.. Ş.. arasında husumet bulunduğundan müvekkilinin haksız yere suçlandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı N.. A.. vekili, dava konusu olayla müvekkilinin bağlantısının olmadığını, baldızı olan T. S. Ş.'nun müvekkilinden habersiz olarak hesap açtırdığını ve bu hesabın kullanıldığını, davalının hesabına gelen paradan haberdar olmadığını, bilmek zorunda da olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı N.. A.. vekili, dava konusu olayla müvekkilinin bağlantısının olmadığını, baldızı olan T. S. Ş.'nun müvekkilinden habersiz olarak hesap açtırdığını ve bu hesabın kullanıldığını, davalının hesabına gelen paradan haberdar olmadığını, bilmek zorunda da olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı T. S. Ş.'nun banka müşterilerinden S.Ç.'nun hesabından peyderpey toplam 547.824,00 USD çekerek diğer davalılar N.. A.., M.. Ş.. ve A.. S..'un banka nezdindeki hesabına yatırdığı, daha sonra bu paraların bir kısımının N.. A.., T. S. Ş.ve N.Ş.'nun talimatıyla yatırım amaçlı olarak kullanıldığı ve başka bankalar nezdindeki hesaplara aktarıldığı, davacı Bankanın şube müşterisinin zararını tamamen ödediği, davalılardan N.. A.., A.. S.. ve M.. Ş.. hakkında İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/94 esas sayılı dosyasında dolandırıcılık suçundan beraatlerine karar verilmiş ve adı geçen davalılarca kendileri adına açılan hesaplardan ne gibi bir işlem yapıldığını bilmedikleri, bilmek zorunda da olmadıklarını savunulmuşsa da; davalı T.. Ş..'nun banka şube müşterisinin hesabından çektiği paraları aynı zamanda akrabaları olan davalılar N.. A.., N. Ş. ve A.. S.. adına yatırdığı ve söz konusu paraların bir bölümünün adı geçen davalıların talimatı ile başka bankalar nezdindeki yatırım hesaplarına aktarıldığı, akrabalık ilişkisi içinde bulunan davalıların bu denli yüksek miktardaki paraların ne sebeple hesaplarında bulunduğunu bilmemelerinin mümkün bulunmadığı, hayatın olağan akışına da uygun olmadığı, davalıların bu yönündeki beyanlarına itibar edilemeyeceği, bu durumda davalı T. S. Ş.'nun asıl dava ile açılan 547,824 USD zararın tamamından diğer davalılar M.. Ş.., N.. A.., ve A.. S..'la birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu gerekçeleriyle tespit edilen 547.824,00 USD banka zararının davalılar Tuygun Senem Şahlıoğlu, M.. Ş.., N.. A.. ve A.. S..'dan 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi gereğince tahsiline; ; her ne kadar davalı B.. K..'nun da hesabına para aktarılması nedeniyle banka zararından müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu iddia edilmiş ise de, dosya kapsamı ve sunulan belgelerle davalı T. S. Ş. tarafından banka müdürü olduğu anlaşılan davalı B.. K..'nun hesabına yatırıldığı iddia edilen paranın müşterinin hesabından çekilen para olduğuna ve S. Ç. hesabından çekilen para nedeniyle bankanın uğradığı zararla davalılardan B.. K..'nun eylemi arasında illiyet bağı olduğuna dair delil bulunmadığından davalı B.. K.. hakkındaki talebin reddine karar verilmiştir.

Birleştirilen dosyadaki zarar talebi yönünden ise; iddia edilen miktarda banka zararının bulunduğu sunulan belgelerle ispat edilemediğinden talebin reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı Banka ile davalılardan M.. Ş.. temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Birleştirilen dosyadaki zarar talebi yönünden ise; iddia edilen miktarda banka zararının bulunduğu sunulan belgelerle ispat edilemediğinden talebin reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı Banka ile davalılardan M.. Ş.. temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların tüm, davacı Bankanın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut dava ile birleştirilen İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2000/583 esas sayılı dosyası yönünden yeterli inceleme yapılıp yapılmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda; davalılardan T. S. Ş.' nun, Banka müşterisi S. Ç. hesabından çektiği ve kendisi ile bir kısım akrabasının hesabına aktardığı anlaşılan 547.824,00 USD'nin davacı Banka tarafından müşteriye 16.12.2009 tarihinde ödenmesi sebebi ile oluşan 547.824,00 USD' lik banka zararının faizi ile birlikte davalılar T. S. Ş., M.. Ş.., N.. A.. ve A.. S..' dan müştereken ve müteselsilen tahsiline ve davalı B.. K.. yönünden ise davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; somut dava ile birleştirilen İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2000/583 esas sayılı dosyasında; davacı Banka tarafından davalılar aleyhine aynı olay sebebi ile uğranılan 1.252,176,00 USD tutarındaki Banka zararının tahsili için dava açılmış olup, mahkemece aldırılan ilk bilirkişi raporunda birleştirilen dava ile ilgili hiç inceleme yapılmadığı, ikinci bilirkişi raporunda ise, dosyada bankanın doğmuş herhangi bir zararı olduğuna ilişkin bir belge görülmediği gibi davalıların müşteri hesaplarından 1.252,176 USD mevzuat dışı para çekildiğine ilişkin işlem bulunmadığı yönünde görüş bildirilmiştir. Mahkemece ikinci bilirkişi raporundaki tespite dayanılarak birleşen davanın reddine karar verilmiştir. Ancak davalı vekili tarafından sunulan bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi ekindeki belgelerden; davacı Bankanın 04.04.2000 tarihinde S. Ç. hesabına 1.252,176,00 USD ödemede bulunduğu ve ödemeye ilişkin olarak taraflar arasında düzenlenen 30.03.2010 tarihli ibranamede aynen “İstanbul 13. İcra Müdürlüğü'nün 2000/3958 E. sayılı dosyasından alacaklısı S. Ç. borçluları A.. T..., T.. Ş.. ve B.. K.. olan dört cüzdandaki alacak tutarı olan 1.302,793 USD ve 164,362 USD 'lik işlemiş faizi ile birlikte toplam 1.467,155 USD ile yine bir cüzdandaki alacak tutarı 580.000 DM ve 48,147 DM işlemiş faizi ile birlikte toplam 628,147 DM'lık iflas yolu ile adi takip talebine dayalı icra takip dosyası hakkında sözkonusu tutarların bankanız kayıtlarında bulunmamasına rağmen ve banka personellerinin suistimalinden kaynaklanması nedeni ile bankanız ile varılan mutabakata istinaden tarafımıza 1.252.176 USD'nın (Birmilyonikiyüzelliikibinyüzyetmişaltı Amerikan Doları) ödenmesi karşılığında, Bankanızı toplam beş adet cüzdandaki alacağımıza karşılık hesap cüzdanları asıllarını bankanıza teslim etmek suretiyle vekaletnameye istinaden gayrikabili rücu olarak ibra ettiğimizi, Bankanızdan herhangi bir şekilde herhangi bir hak ve alacağımızın kalmadığını, Bankanıza karşı herhangi bir şekilde ve herhangi bir hak alacak ve fer'ileri sebebi ile veya her ne nam altında olursa olsun herhangi bir şekilde dava ve takip yapmayacağımızı, Bankanızın gerek bu ödeme ve gerekse evvelce tarafımıza yapılan 547,824 USD'lik ödeme karşılığında suistimali gerçekleştiren kişilere karşı rücu hakkınızın bulunduğunu, Bankanın Ş. Şubesi'nde karşı karşıya kaldığı ve kalacağı bütün riskleri tahsil ettikten ve keyfiyetin Ç. ailesini temsilen vekiline tebliğinden sonra B.. K.. ve T.. Ş.. aleyhine Ç

. Şubesi'nde karşı karşıya kaldığı ve kalacağı bütün riskleri tahsil ettikten ve keyfiyetin Ç. ailesini temsilen vekiline tebliğinden sonra B.. K.. ve T.. Ş.. aleyhine Ç.'nun takibi sürdürmek hakkının saklı bulunduğunu gayrikabili rücu olarak kabul, beyan ve taahhüt ederiz.” denildiği anlaşılmaktadır. Söz konusu ödeme belgesi ve ibraname üzerinde hiç durulmadan ve davacı Banka tarafından dava dışı Ç. ailesine yapılan 1.252.176,00 USD'lik ödeme sebebiyle davalıların sorumluluğu bulunup bulunmadığı hususunda hiçbir inceleme ve araştırma yapılmadan, bu hususta alanında uzman bilirkişi görüşüne başvurulmadan talebin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/35764, Karar No: 2021/1088, Tarih: 10.02.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/35764 E.  ,  2021/1088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, sanık hakkında verilen beraat hükmü, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın Ayvalık Aras kargo firmasında müdür, temyiz dışı sanık...'in aynı firmada kurye, diğer temyiz dışı sanık İsmail'in ise şöför olarak çalıştığı, ...’ın kuyumculuk görevini icra eden katılana 5,5 gram civarında ... kabartma isimli çocuk künyesi, 15 gram civarında koyu kahverengi büyük taş bayan yüzüğü, 8 gram civarında bayan göz boncuklu bileklik ve 3 gram civarında tek taşlı beyaz ve kırmızı bayan yüzüğünü Aras kargo firması aracılığıyla gönderdiği, paketin sanığın çalıştığı Aras Kargo firmasına geldiği ancak sanıkların kusurlu davranarak söz konusu kargoyu kaybettikleri, böylece sanığın temyiz dışı sanıklarla birlikte üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda;

Sanığın aşamalarda değişmeyen beyanları ve tüm dosya kapsamından; adı geçen şirkette müdür olarak çalıştığı, suça konu eşyaların dağıtım esnasında temyiz dışı sanıkların sorumluluğu altında bulunduğu esnada kaybolduğu, sanığın savunmasının aksine cezalandırılması için yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılarak beraatine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin sanığın üzerine atılı suçun unsurları itibariyle oluştuğuna ilişkin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,10/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5701, Karar No: 2021/397, Tarih: 19.01.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/5701 E.  ,  2021/397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 01.01.2004-30.09.2008 tarihleri arasında sosyal yardım paketi ve giyecek yardımları üzerinden davalı Kuruma ödenmiş olan sigorta primlerine ilişkin alacağın her aya ilişkin primin Kuruma yatırıldığı tarihi takip eden aybaşından iadesinin yapıldığı ayın başına kadar geçen sürede işleyen yasal faiziyle birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

Mahkemece uyulan 21. Hukuk Dairesinin bozma ilamında “...somut olayda, Toplu İş Sözleşmesinde düzenlenen yazlık elbise, kışlık elbise, kaban yardımı kapsamında yapılan ödemeler aynı yardım niteliğinde düzenlenmiştir. Bu yardımların nakdi olarak ödenmesi Toplu İş Sözleşmesindeki bu niteliğini değiştirmez. Dolayısıyla yazlık elbise, kışlık elbise, kaban yardımı ödemeleri ayni yardım niteliğindedir ve prime esas asgari kazanca dahil edilemez. Ayrıca, aile, çocuk, yakacak yardımları ile bayram izinleri için ‘Sosyal Yardım Paketi’ adı altında yapılan ödemeler bakımından ise Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca miktarları yıllar itibariyle belirlenen çocuk ve aile zamlarını dikkate alarak bir aile için mutad olan ödeme miktarları belirlenmeli ve ödeme kalemleri tespit edilmeli, evli veya çocuklu olup olmadığına bakılmaksızın tüm işçilere aynı ödemenin yapıldığı anlaşıldığından belirlenen bu ödeme miktarına göre fiili durum bakımından hangi işçiye ne kadar yardım ödemesi yapılması gerektiği belirlenmeli, fiili duruma uygun olmayan ödemenin ve bayram izni için yapılan ödemenin prime esas kazanca dahil edilmesi ve yakacak yardımlarının ayni yardım niteliğinde olduğu dikkate alınarak prime esas kazanca dahil edilmemesi gerektiği dikkate alınmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir. Bu konuda denetime elverişli ve ayrıntılı şekilde düzenlenmiş yeni bir bilirkişi raporu alınması…” gerektiği belirtilmiştir.