muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/33653, Karar No: 2014/37168, Tarih: 25.12.2014

Davalı Kattenbeck Temizlik şirketi vekili, davalı İETT tarafından açılan ihale sonunda Sarıgazi Garajında temizlik işini aldığını, ihalenin son bulduğunu, daha sonra davalı İETT'nin temizlik işi için yeniden ihale yaptığını, ihaleyi yeni bir şirketin aldığını, davacı ve diğer çalışanların iş ilişkilerinin davalı işverenlikle kesildiğini ve işçilerin tüm hak ve alacaklarıyla birlikte ihaleyi yeni alan şirkete devredildiğini, davacının ihaleyi alan şirkette aynı işi kesintisiz olarak devam ettirdiğini, işyeri devrinden dolayı devreden şirket ile devralan şirketin sorumluluğunun bulunduğunu, devreden şirket olarak devir tarihinden itibaren iki yıllık süreyle sorumluğunun olduğunu, en son sözleşmenin yenilenmesinden önce davacı ve diğer işçilerin tüm hak ve alacaklarının kendilerine ödendiğinin noter vasıtasıyla tespit edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

./..

ESAS NO : 2014/33653 - 2 -

KARAR NO : 2014/37168

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Dolayısıyla, davacının iş sözleşmesi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14810, Karar No: 2013/10534, Tarih: 15.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/14810 E.  ,  2013/10534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :İpoteğin Kaldırılması-Aile Konutu Şerhi Konulması

Taraflar arasındaki "ipoteğin kaldırılması ve aile konutu şerhi konulması" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davacı tarafından vekalet ücreti yönünden; davalı Banka tarafından ise tamamama yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı banka vekili tarafından, davacıya teklif edilen yeminin eda edilmiş olmasına göre, tarafların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 103.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.15.04.2013 (Pzt.)

(Muhalif) (Gerekçeye Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

Açık rıza alınmadan yapılan işlem kesin hükümsüzdür. Farklı düşünüyorum.

KARŞI OY YAZISI

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi gereğince; aile konutu üzerinde ipotek tesisi, diğer eşin açık rızasına bağlıdır. Kanun, işlemin geçerliliği için "açık rızayı" aradığına göre, rıza alınmadan yapılan işlem geçerli sayılamaz. Rızası gereken eşin, işlemden haberdar olup olmamasının davanın neticeye bağlanması bakımından bir önemi bulunmamaktadır. Bu bakımdan, ipotek tesisinden haberdar olup olmadığı konusunda banka vekilinin davacıya yemin teklif etmesi ve teklif edilen yeminin davacı tarafından eda edilmiş bulunmasına hukuki sonuç bağlanmasını doğru bulmuyorum. Bu sebeple, onama kararına sonucu bakımından katılmakla birlikte, davalı tarafından teklif edilen yeminin davacı tarafından eda edilmiş olmasının onamaya gerekçe yapılmasına katılmıyorum. Öte yandan; davanın kabulü, her iki davalı bakımından farklı hukuki sebeplere dayandığına göre, davacı yararına takdir edilen vekalet ücretinden davalıların müteselsilen sorumlu tutulmaları gerektiğine ilişkin davacının temyiz itirazları da yersizdir. Açıklanan sebeplerle kararın gerekçesine muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2012/19011, Karar No: 2013/10648, Tarih: 06.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/19011 E.  ,  2013/10648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi,kullanılan hilenin şekli,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanık ...'nin SGK Kayseri İl Müdürlüğünde kısa vadeli sigorta kollarında görevli olduğu, iş görmezlik raporu olan işçilerin raporları için bilgisayar ortamında dosya açtığı, istihbarat raporu karşılığında sigortalının alacağı ücreti hesapladığı, bu miktarın sigortalı adına PTT şubelerine yatırıldığı, sanık ...'nin diğer sanık ...'ın emekli olmak için talepte bulunmasından sonra aldığı sağlık raporuna istinaden iş görmezlik ücreti tahakkuk ettirdiği, bu paranın bir kısımın kendisinin aldığı diğer kısmını ise ...'ın aldığı, aynı şekilde üç defa daha sanık ...'a haksız ödeme yapıldığı, diğer ödemelerin ise ilgili kurum tarafından fark edilip tahsil edilmeden örce el konulduğu, sanıkların 09.09.2009 tarihinde kısmi ödeme yaptıkları şeklinde gerçekleşen eylemde;

1-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5271 Sayılı CMK'un 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı kanunun 231/12.maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından 5271 Sayılı CMK'un 264.maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda merciin belirlenmesinde yanılma, başvuran sanığın haklarını ortadan kaldırmayacağından temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derece mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için, dosyanın incelenmeksizin iade edilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

3-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

2-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

3-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,ancak;

TCK'nun 62. maddesi uyarınca cezadan indirim yapılırken gün para cezasının 2175 yerine 2176 olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “2176 gün” ve “43.520,00 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “2175 gün” ve “43.500,00 TL” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10962, Karar No: 2019/1688, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/10962 E.  ,  2019/1688 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13964, Karar No: 2013/16047, Tarih: 05.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/13964 E.  ,  2013/16047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

UYAP kontrolünde Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesine ait 2010/399 esas sayılı dosyada, 16.05.2010 tarihli mühür fekk-i tutanağı nedeniyle sanık hakkında mühür bozma suçundan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde 3000 TL adli para cezası kararı verildiği ve kararın temyiz edilmeden kesinleştiği, davamıza konu tutanağın ise 05.06.2010 tarihli olduğu her iki davadaki suç tarihlerinin yakın olması nedeniyle eylemlerin zincirleme biçimde işlenmiş tek bir mühür bozma suçunu oluşturma ihtimali bulunduğu, Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesine ait 2010/399 esas sayılı dosyası ve iddianame tarihleri dikkate alınarak teselsül hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4049, Karar No: 2014/2714, Tarih: 21.04.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/4049 E.  ,  2014/2714 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş, ise de davetiye masrafı bulunmadığından duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasında imzalanan 26.10.2005 tarihli sözleşmenin 4. maddesinde vadesinde yapılmayan ödemeler için aylık net %8+KDV faiz ödeneceği kararlaştırılmıştır. Taraflarca belirlenen bu faiz akdî temerrüt faizi niteliğinde olduğu ve sözleşmenin 8.2.maddesinde ödeme tarihlerine ilişkin kesin vade bulunduğundan belirtilen tarihte ödeme yapılmaması halinde borçlu belirlenen vade tarihlerinden itibaren alacağı akdî faiziyle ödemek zorundadır. İcra takibinde kararlaştırılan akdî faiz üzerinden işlemiş faizin tahsili ile takip tarihinden itibaren yıllık %96 temerrüt faizi istenmiştir.

6101 Sayılı Türk Borçlar Kanunu Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un Görülmekte Olan Davalara İlişkin Uygulama başlıklı 7. maddesinde akdî faize ilişkin 88 ve temerrüt faiziyle ilgili 120. maddelerinin görülmekte olan davalara da uygulanacağı hükmü getirilmiştir. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 120. maddesinin ikinci fıkrasında, sözleşmeyle kararlaştırılacak yıllık temerrüt faiz oranının birinci fıkra uyarınca belirlenecek yıllık faiz oranının yüzde yüz fazlasını aşmayacağı kabul edilmiştir. Birinci fıkraya göre ise sözleşmede temerrüt faizi kararlaştırılmamışsa faiz borcunun doğduğu tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümlerine göre belirlenecektir. Bu faizin de değişen oranlarda uygulanacağı kabul edilmektedir.

Somut olayda sözleşmede kararlaştırılan aylık %8 üzerinden yıllık faiz oranı %96'dır. Faiz borcunun doğduğu 15.02.2006 tarihinde ... Bankasınca yayınlanan oranlara göre işin ticari olması sebebiyle uygulanması gerekli avans faiz oranı yıllık %25 olduğundan bunun yüzde yüz fazlası (25x2=50) %50 olmalıdır.

Somut olayda sözleşmede kararlaştırılan aylık %8 üzerinden yıllık faiz oranı %96'dır. Faiz borcunun doğduğu 15.02.2006 tarihinde ... Bankasınca yayınlanan oranlara göre işin ticari olması sebebiyle uygulanması gerekli avans faiz oranı yıllık %25 olduğundan bunun yüzde yüz fazlası (25x2=50) %50 olmalıdır.

Bu durumda mahkemece kabul edilen asıl alacak için 15.02.2006 tarihinden itibren yıllık %50 ve değişen avans faizinin yıllık %96 oranını aşmamak koşuluyla yüzde yüzü oranında fazlası olarak hesaplanacak akdî faiziyle birlikte takibin devamına karar verilmesi gerekirken emredici nitelikteki 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 120. maddesine aykırı miktarda ve sabit akdî faiz oranı üzerinden takibin devamı doğru olmamıştır. Karar bu yönden bozulmalıdır. Ne var ki, yapılan bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 Sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'nın 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulüyle mahkeme kararının hüküm kısmı 1. madde birinci satırındaki (aylık %8 sözleşmedeki faizi) rakam ve kelimelerinin karar metninden çıkartılarak, yerine (yıllık %50 ve tahsil tarihine kadar değişen avans faiz oranlarının yüzde yüz fazlası olarak hesaplanacak yıllık %96 oranını aşmayacak akdî faizi) rakam ve kelimelerinin yazılmasına kararın değiştirilen bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 24.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10774, Karar No: 2015/1900, Tarih: 24.02.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/10774 E.  ,  2015/1900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 29.11.2012 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal'i, birleştirilen dosya davacısı tarafından 30.10.2013 gününde verilen dilekçe ile TMK'nın 725. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine asıl davanın reddine, birleştirilen davanın kabulüne dair verilen 10.04.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, elatmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkindir.

Birleştirilen dava ise TMK’nın 725. maddesine dayalı tapu iptali tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davanın reddine, birleştirilen tapu iptali tescil isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, elatmanın önlenmesi ve kal talebinde bulunan davacı ... vekili temyiz etmiştir.

Yasal ayrıcalıklar dışında, TMK’nın 684/1 ve 718/2 maddeleri hükümlerine göre, arazinin mülkiyeti ve buna bağlı olan tasarruf hakkı o arazide kalıcı olmak koşuluyla yapılan şeyleri de kapsar TMK’nın 725. maddesinde bu kuralın istisnalarından birisi düzenlenmiş, böylece muhdesatla arasındaki bağlantı kesilmiş bina sahibine bazı koşulların oluşması halinde ayrılmaz parça niteliğindeki taşkın yapı için üzerinde bulunduğu taşınmaza malik olabilme olanağı tanınmıştır.

Bunun için, tapuya kayıtlı özel mülkiyete konu bir taşınmaz üzerinde, temelli kalması amacıyla yapılan binanın ayrılmaz parçası yine tapuda kayıtlı üçüncü kişiye ait taşınmaza taşkın yapılmış olmalıdır.

Taşkın inşaat, taşkın yapı ile iki komşu taşınmazı fiilen birleştirmekte, ekonomik bir bütünlük oluşturmaktadır. Bu özelliğinden dolayı taşkın yapıya dayanan temliken tescil isteği taşınmaza bağlı kişisel hak niteliğindedir. Taşılan arazi malikinin devir borcu eşyaya bağlı bir borç olduğundan inşaat maliki hakkını taşılan arazinin her malikine karşı kullanabilir. Yeni malikler de Türk Medeni Kanununun 725. maddesinde belirtilen haklardan yararlanabilecekleri gibi borçlardan da sorumlu olur.

Bu tür davalarda taşkın yapıyı yapan kişinin taşınmazı lehine, taşırılan arazi üzerinde bir irtifak hakkı yoksa durum ve koşullar da haklı gösterdiği takdirde taşkın yapıyı yapan kimse, taşan kısım için uygun bir bedel karşılığında irtifak hakkı kurulmasını veya bu kısmın bulunduğu arazi parçasının mülkiyetinin kendisine devredilmesini isteyebilir.

TMK’nın 725. maddesine dayanılarak tescil talebinde bulunulabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

TMK’nın 725. maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşkın yapının bulunduğu arazi parçasının mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK’nın 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur.