muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18957, Karar No: 2017/24784, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/18957 E.  ,  2017/24784 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1042, Karar No: 2019/3504, Tarih: 24.06.2019

**4. Hukuk Dairesi         2019/1042 E.  ,  2019/3504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Maliye Hazinesi vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 04/04/2012 gününde verilen dilekçe ile 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu'nun 107. maddesinden kaynaklanan alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/01/2019 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu’nun 107. maddesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı, Demokratik Toplum Partisinin, Anayasa Mahkemesinin 11/12/2009 tarihli kararıyla kapatıldığını, kapanan siyasi partilerin mallarının 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu'nun 107. maddesi uyarınca Hazineye intikal ettiğini, inceleme sonucunda partinin Fatih İlçe teşkilatında 52.002,00 TL'nin gelir gider farkı olarak parti kasasında bulunmadığını belirterek, 52.002,00 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/02/2015 tarihli ilk karar, Dairemizin 26/04/2016 gün ve 2016/7250 esas, 2018/3473 karar sayılı ilamı ile “Anayasa Mahkemesinin 11/12/2009 tarih 2007/1 esas 2009/4 karar sayılı kararı ile kapatılmasına karar verilen Demokratik Toplum Partisi (DTP) nin başvurusu üzerine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) nin 12/01/2016 tarihli "Demokratik Toplum Partisi ve Diğerleri Türkiye'ye Karşı" kararının sonuç kısmının 2. ve 3. fıkralarında hak ihlalinin bulunduğuna karar verildiği anlaşılmıştır. Bu durumda, mahkemece, AİHM kararının değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm verilmek üzere mahkeme kararının bozulması gerekmiştir” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen 15/01/2019 tarihli ikinci kararda; Anayasa Mahkemesinin siyasi parti kapatma kararına karşı HMK uyarınca belirtilen sürede yargılamanın iadesi yoluna başvurulduğuna ilişkin dosyada bilgi ve Anayasa Mahkemesince verilmiş bir yargılamanın iadesi kararı bulunmadığı, kapatılan siyasi partinin ihyasının yapılmamış olduğu, parti malvarlığının Hazineye intikali hususunda Anayasa Mahkemesi kararının hüküm ve sonuçlarının ve dolayısıyla davalının sorumluluğunun devam ettiği, AİHM kararının davalının sorumluluğunu kaldırmadığı, AİHM kararının esasa bir tesirinin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Anayasanın “Milletlerarası Andlaşmaları Uygun Bulma” kenar başlıklı 90. maddesinin 5. fıkrası; “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek Cümle: 07/05/2004-5170/7.md) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır” şeklinde düzenlenmiştir.

Belirtilen düzenlemeyle, usulüne uygun olarak yürürlüğe konulan temel hak ve özgürlüklere ilişkin uluslararası andlaşmalarda yer alan düzenlemelerin kanun hükmünde olduğu belirtilerek, 07/05/2004 tarihinde yapılan değişiklikle fıkraya eklenen son cümle ile, hukukumuzda kanunlar ile temel hak ve özgürlüklere ilişkin uluslararası andlaşmalar arasında bir çeşit hiyerarşi ihdas edilmiş ve aralarında uyuşmazlık bulunması halinde andlaşmalara öncelik tanınacağı hüküm altına alınmıştır. Bu düzenleme uyarınca, temel hak ve özgürlüklere ilişkin uluslararası bir antlaşma ile bir kanun hükmünün çatışması halinde, uluslararası antlaşma hükmünün öncelikle uygulanması gerekir. Bu durumda başta yargı mercileri olmak üzere, birbiriyle çatışan temel hak ve özgürlüklere ilişkin uluslararası andlaşma hükmü ile bir kanun hükmünü önlerindeki bir olaya uygulamak durumunda olan uygulayıcıların, kanunu göz ardı ederek uluslararası andlaşmayı uygulama yükümlülükleri vardır. AİHS’nin AİHM’nce yorumu, iç hukuk yönünden bağlayıcı etki doğurur. Taraf devlet AİHM nin kararından sonra sözleşmeye aykırı işlemin sonuçlarını ortadan kaldırmak ve işlemin yapılmasından önceki duruma dönülmesini sağlamak zorundadır. Bir başka deyişle, ihlal kararı verilmesinden sonra taraf devlet, ihlale son vermek, ihlalin sonuçlarını ortadan kaldırmak ve benzer ihlallerin tekrarını önleyecek tedbirleri almak yükümlülüğündedir.

Belirtilen düzenleme uyarınca, uluslararası insan hakları hukukunun temel belgelerinden olan ve Türkiye’nin usulüne uygun olarak onaylayıp taraf olduğu Sözleşme, iç hukukta doğrudan uygulanma kabiliyetini haizdir. Anayasa’nın 90. maddesinin beşinci fıkrası uyarınca, sözleşmeler hukuk sistemimizin bir parçası olup, kanunlar gibi uygulanma özelliğine sahiptir. Yine aynı fıkraya göre, uygulamada bir kanun hükmü ile temel hak ve özgürlüklere ilişkin sözleşme hükümleri arasında bir uyuşmazlık bulunması halinde, sözleşme hükümlerinin esas alınması zorunludur. Bu kural zımni ilga kuralı olup, temel hak ve özgürlüklere ilişkin sözleşme hükümleriyle çatışan kanun hükümlerinin uygulanma kabiliyetini ortadan kaldırmaktadır. (AYM Sevim Akat Ekşi, B.No.2013/2187, 19/12/2013)

Siyasi parti kurma, üye olma, ayrılma ve siyasi parti içinde faaliyette bulunma serbestilerini içeren siyasi örgütlenme özgürlüğü, Anayasa’nın 33. maddesinde yer alan genel örgütlenme özgürlüğünden ayrı olarak, Anayasa’nın 68. maddesinde düzenlenmiştir. Sözleşmenin 11. maddesinde ise genel olarak örgütlenme özgürlüğü öngörülmüş olup, siyasi örgütlenme özgürlüğüne ilişkin ayrı bir düzenlemeye yer verilmemiştir. Uygulamada ise AİHM içtihatlarıyla, siyasi partilerin de Sözleşmenin 11. maddesinde öngörülen korumadan yararlanacakları kabul edilmiştir. (Metin Bayyar ve Halkın Kurtuluş Partisi Başvurusu, B.No:2014/15220, 04/06/2015, Türkiye Birleşik Komünist Partisi/Türkiye, B.No:19392/92, 30/01/1998, Refah Partisi/Türkiye, B.No:41340/98, 41342/98, 41343/98 ve 41344/98, 13/02/2003)

AİHM, AİHS’nin 11. maddesinin siyasi parti kapatma davalarında ugulanabilirliği sorununu, ilk defa Türkiye Birleşik Komünist Partisi/Türkiye davasında ele almış, bu davada Hükümetin, siyasi partilerin AİHM'nin değil, ulusal yargının anayasa hukukunun meselesi olduğu, meselenin AİHM'nin yargı sahasına girmediği itirazını Mahkeme, AİHS'nin 1. maddesinin Anayasa ve kanun ayrımı yapmadığı gerekçesiyle reddetmiştir. Mahkemeye göre, iç hukuk normlarından hem Anayasa hem de kanun, AİHS ile uyum içinde olmak zorundadır. Siyasi partiler ve bu bağlamda dernekler, ilgili sözleşme hükümlerinin koruyucu şemsiyesi altına girdiklerinden, iç hukuk yolları uyarınca kapatılmaları, Sözleşmenin 11. maddesinin 2. fıkrasına uygun olmak zorundaır. Sözleşme, kural türüne veya söz konusu tedbire göre hiçbir ayrım yapmamakta ve üye devletlerin yetki alanının hiçbir parçasını sözleşme denetimi dışına çıkarmamaktadır. Böylece, üye devletlerin kurumları ve siyasal organları sözleşmede öngörülen hak ve ilkelere saygı göstermelidirler. Bu bağlamda, söz konusu düzenlemelerin anayasa ile ya da sadece kanunla yapılmış olması fazla önem taşımaz. İlgili devlet bu hükümlere dayanarak egemenliğini kullandığı andan itibaren, bu hükümler sözleşme hükümlerine göre denetime tabi olurlar. (Türkiye Birleşik Komünist Partisi ve Diğerleri/Türkiye Davası, 30/01/1998)

Açıklananlar ışığında, en gelişmiş ve etkili insan hakları sözleşmesi olan İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşme, Türkiye tarafından 18/05/1954 tarihinde onaylanmıştır. Bu sözleşme, iç hukukumuzda Anayasaya aykırlığı ileri sürülemeyen yasa gücündedir (AY m.90/5). Bu durum, hukukumuzun sözleşmeye uygun olmasını gerektirmektedir. Fakat daha önemli yanı, sözleşmenin iç hukukun bir parçası oluşu ve Sözleşmeyle teminat altına alınan ve esasen 1982 Anayasasında da yer alan hakların, hukukumuzda da kendiliğinden uygulanır oluşu, ayrıca bir düzenleme yapılmasına gerek bulunmayışıdır.

Anayasa Mahkemesinin parti kapatma kararı yenilik doğurucu bir hüküm niteliğinde olup, hükmün verilmesine kadar o siyasi parti yasal bir konumdayken, hükümle birlikte yeni bir durum doğmakta ve parti, yasa dışı bir niteliğe bürünmektedir. AYM'nin kapatma kararının sonucu olarak, 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu’nun 107. maddesine göre de, kapatılan siyasi partinin bütün malları Hazineye geçmektedir. Somut durumda, AİHM'nin 12/01/2016 tarihli “Demokratik Toplum Partisi ve Diğerleri/Türkiye” kararının sonuç kısmının 2. fıkrasında, tüm davacılarla ilgili olarak AİHS'nin 11. maddesinde düzenlenen siyasi partiler ve bu bağlamda toplantı ve dernek kurma özgürlüğünün ihlal edildiğine karar verilmiştir. AİHM'nin ulusal mahkemece verilen siyasi parti kapatma kararının ihlal teşkil ettiğine karar vermesi üzerine ise, söz konusu parti eski hukuki statüsüne sahip olmakta ve Hazineye devredilen mal varlığı da kendisine iade edilmektedir. Eldeki davada kapatma kararının hukuka uygun olmadığı anlaşılmakla, kapatma kararının kanuni sonucu olarak partinin kapatılmasından dolayı Hazineye intikali gereken bir alacak isteminin de dayanağı bulunmamaktadır.

Şu halde mahkemece, açıklanan yönler ve yasal düzenlemeler gözetilerek istemin reddine karar verilmesi gerekirken, AİHM'nin ihlal kararı gözetilmeden, yanılgılı gerekçeyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/06/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21589, Karar No: 2015/3179, Tarih: 23.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/21589 E.  ,  2015/3179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kilis 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2013

NUMARASI : 2013/275-2013/296

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava dilekçesinde davalı olarak gösterilen S.. O.., O.. G.., A.. T.., A.. S.., M.. F..T..'ın tapu malikleri Ş.. (T.. kızı), S.. S.. N.. T.. G..(T.. kızı) A.. T.., F.. T.. arasındaki hukuki ilişkiyi gösterir veraset ilamı veya sair bilgi ve belgelere dosya içerisinde rastlanmamıştır.Bu nedenle;

1-İlgili veraset ilamı veya sair bilgi ve belgelerin taraflardan alınmasından,

2-Adı geçen davalıların nüfus kaydının ilgili Nüfus Müdürlüğünden temin edilmesinden,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3774, Karar No: 2013/22307, Tarih: 02.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/3774 E.  ,  2013/22307 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Yasaya aykırılık

Uygulama : Her üç sanık için beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, mahalli Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü ...lçe Jandarma Komutanlığı... Karakolunu arayan bir şahsın ... Köyü yakınlarında ... ile gelen 3 erkek şahsın izinsiz kazı yaptıklarını ihbar etmesi üzerine köyün yaklaşık 1 km çıkış kısmında içerisinde sanıklar ..., ... ve ...'in bulunduğu aracın durdurulduğu, ... içerisinde arama yapıldığı, arama neticesinde 28.03.2010 tarihli arama tutanağında belirtilen kürek, kazma, murç, yassı çekiç, küçükçapa, dürbün, el feneri, metre, pil sarjı, ciğaza bağlanan metal arama kollarının ele geçirildiği,

Jandarma görevlileri tarafından düzenlenen 28/03/2010 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağına göre sanıkların kazı yaptığı yerin ... Köyüne yaklaşık 2-3 km uzaklıkta bulunduğu ve burada çapları ve derinlikleri değişen 7 adet çukur kazıldığının anlaşıldığı,

Jandarma görevlileri tarafından düzenlenen 30/03/2010 tarihli tutanakta... Müze Müdürlüğünde görevli...,...ve... 30/03/2010 günü kazı yapılan yerde yaptıkları incelemelerde 2863 Sayılı Kanun açısından herhangi bir kültür varlığının bulunmadığı, ayrıca buranın korunması gerekli sit alanları içerisinde olmadığı, bu alana en yakın sit alanının 2-3 km uzaklıkta bulunan ...Köyü mevkii olduğu hususunun tespit edildiği,

Mahkemece olay yerinde yapılan keşifte, sanıkların kazdıkları yerin kayalık ve çalılardan ibaret oldukça yüksek bir tepe olduğu, burada kayaların hemen yanında bulunan yerlerin kazıldığının tespit edildiği, arkeleog bilirkişi tarfından düzenlenen raporda ise kazı yapılan bölgenin sit alanı olmadığını belirtiği anlaşılmakla,

Sanıkların değişen aşamalarda verdikleri ifadelerinde, define ya da tarihi eser bulmak amacıyla kazı yapmadıklarını, mermer olabilir düşüncesiyle çeşitli derinliklerde kazılar yaptıklarını, mermer numunesi almaya çalıştıklarını beyan etmeleri, sanık ...'in mermer ustası olduğunu iddia etmesi dikkate alındığında, sanıkların beyanlarının aksine bölgede kültür varlığı bulmak amacıyla kazı yaptıklarına ilişkin kesin delil elde edilememesi karşısında, mahkemece atılı suçtan sanıkların beraatlerine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından faillerin suçu işlediklerinin sabit olmaması gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan mahaalli Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekili'nin eksik incelemeye ve sair yönlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraata ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 02.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4191, Karar No: 2017/17617, Tarih: 27.12.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/4191 E.  ,  2017/17617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34 ve 35 inci maddeleriyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 253 ve 254 üncü maddelerinde yapılan değişiklik çerçevesinde, 6763 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemenin yürürlüğe girdiği tarihten önce usulüne uygun olarak yapılan uzlaşma tekliflerinin geçerli olduğu ve bu nedenle uzlaşma teklifi yapılmış ve kabul edilmemiş olan dosyalarda yeniden uzlaşma teklifi yapılmasına gerek bulunmadığı cihetle, somut olayda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/1. maddesi kapsamında kalan eylemin kanun değişikliği öncesinde de uzlaştırma kapsamında bulunduğu ve şikayetçinin uzlaşmak istemediğini bildirmesi, yapılan uzlaşma teklifinin de usulüne uygun olması karşısında, tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, Ancak;

1) Katılanın 12.05.2014 tarihli geçici raporuna göre; sağ deltoid üzerinde iki tane yüzeyel çizik, dirsek altında morluklar ve çizikler, karın sağ tarafta yüzeyel çizik, sağ elmacık kemiği üzerinde şişlik mevcut olduğu, Bafra Devlet Hastanesi kulak burun boğaz uzmanınca düzenlenen 29.05.2014 tarihli kesin raporda sol yanak üzerinde kızarıklık nedeniyle yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebileceği, cildiye uzmanınca düzenlenen kesin raporda ise; sağ ön kolda yaklaşık 7 cm'lik lineer iki ayrı sıyrık olduğu, basit tedavi ile düzeltilemeyeceği, sabit eser kalacağı belirtilmiş olmakla, katılana ait tüm tedavi belgeleri, film ve grafileri tedavi gördüğü yerlerden temin edilerek yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilip giderilemeyeceği hususunda en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğünden rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; 27.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6501, Karar No: 2021/3689, Tarih: 15.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/6501 E.  ,  2021/3689 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 1992 yılından itibaren 10.05.2013 tarihine kadar çalıştığını, 5.000,00 TL net aylık ücret aldığını, davacının işyerinde haftanın 7 gününde 08.00 ile 20.00-21.00 arasında çalıştığını, bazen daha geç saatlere kadar da çalıştığını, ... Okullarındaki görevi esnasında beş yıl sürekli gece nöbeti tuttuğunu ve 7,5 saatin üstünde fazla çalışma yaptığını, yıllık izinlerini kullanmadığını, 5580 sayılı Kanun gereğince özel okullarda yapılması gereken 1 yıllık sözleşmeye Nisan sonunda iş akdi feshedilen davacının Ağustos ayı sonuna kadar olan ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının İstek Vakfının kurucusu olduğu ... Lisesinde 1992-1993, 1993-1994 , 1994-1995 eğitim yıllarında öğretmen olarak görev yaptığını, bu işyerinin davalı şirket tarafından devralındığını, 1999-2000 seneleri arasındaki süreçte de öğretmen olarak çalıştığını, 2000-2001 eğitim yılından 28.02.2006 tarihine kadar Müdür Yardımcısı olarak görev yaptığını, 01.03.2006 tarihinden itibaren Müdür Yardımcısı olarak çalıştığını, 2009-2010 ve 2010-2011 yıllarında müdür olarak görev yaptığını, 01.09.2011 tarihinde Genel Müdür Yardımcısı İdari İşler Sorumlusu olduğunu, 09.05.2012 tarihinde Yaz Okulları Koordinatörlüğüne getirildiğini, 18.05.2012 - 17.05.2013 tarihleri arasında ... Anadolu Lisesi Müdürü olarak görev yaptığını, bu tarihten sonra sözleşmesinin yenilenmediğini, davacının haftanın 7 günü sürekli fazla mesai yaptığına ilişkin iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, son 5 yılda gece nöbeti yaptığına ilişkin iddianın gerçek dışı olduğunu, gece nöbeti yaptığı günlerin ücretlerinin bordrolarla ödendiğini, davacının 2000 yılına kadar Öğretmen olarak görev yaptığı ve yaz tatillerinden yararlandığını, idari görev yapanların yıllık izinlerini kullandığını, davacının 1992-1993, 1993-1994, 1994-1995 eğitim yıllarındaki hizmetinin İstek Vakfı olduğunu, bu nedenle müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini ve davacının taleplerine karşı zamanaşımı defi ileri sürüldüğünü savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı taraf vekilleri ayrı ayrı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti: