muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/14589, Karar No: 2023/2462, Tarih: 25.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/14589 E.  ,  2023/2462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, başkasına ait banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanık hakkında katılan ...’a karşı hakaret suçundan, neticeten hükmolunan 2.240 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktar itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında diğer suçlardan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 02.06.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında tehdit, hakaret ve başkasına ait banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suretiyle yarar sağlama suçlarından dava açılmıştır.

Denizli 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2016 tarihli ve 2015/340 Esas, 2016/175 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında

1. Katılan ...’a karşı hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 52 inci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası uyarınca neticeten 2.240,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

2. Başkasına ait banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 245 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 9 ay hapis ve 120 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

3. Tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 7 ay 15 hün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

3. Tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 7 ay 15 hün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, hakkında verilen kararın hukuk ve adalete aykırı olduğu, mahkemenin beyanlarını dikkate almadığı ve benzerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, katılanın işlettiği kahvehaneye müşteri olarak giden sanığın, katılanın masa üzerinde bıraktığı cüzdanının içinde şifresi kağıda yazılı şekilde bulunan bankamatik kartını habersizce aldıktan sonra farklı tarihlerde ATM'den para çektiği, durumu fark eden katılanın sanıktan parasını istemesi üzerine tehdit ve hakaret içerikli mesajlar gönderdiği, sanığın böylece tehdit, hakaret ve başkasına ait banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suretiyle yarar sağlama suçlarını işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Katılan 02.03.2015 tarihli dilekçe ile sanığın cüzdanında bulunan şifresi kağıda yazılı halde bulunan banka kartını alarak para çektiği, ödemesini istediğinde ise hakaret ve tehdit içerikli mesajlar gönderdiğinden bahisle Cumhuriyet savcılığına müracaat etmiş, kartından harcama yapıldığına dair dekontu dilekçesine eklediği görülmüştür.

3. Müşteri hesap ekstresine göre katılanın kredi kartı ile 19/12/2014 tarihinde 500 TL paranın Denizli ilinde, 1.000 TL paranın Kuşadası ilçesinde, 22/12/2014 tarihinde ayrı ayrı 500 TL olmak üzere toplam 2.500 TL paranın Aydın ilinde katılanın hesabından çekildiği anlaşılmıştır.

4. 02.03.2015 tarihli cep telefonu mesaj tespit tutanağında, katılan ...'a ait 0 535 \*\*\*\*\* 02 numaralı cep telefonunun incelenmesinde, sanığa ait 0 532 \*\*\*\*\* 40 no’lu telefondan, 30/01/2015 tarihinde saat 10:22’de gönderilen mesaj içeriğinde “ ... sana para mara yok gel bakalım erkek sen evde ol nedemek lan beni evinde görürsün bu lafın ne derece ağır olduğunu bilmiyor musun ” 30.01.2015 tarihinde saat10:22’de gönderilen mesaj içeriğinde “ ... Allah verede sen evin önünde görürsem ibreti alem için seni mermi manyağı yapmazsam denizli beni siksin ceza bile almam haneye tecavüz ettiği ”, 28/01/2015 tarihinde saat 13:48’de gönderilen mesaj içeriğinde “ birdaha sakın oraya buraya beni sordurma çare buluyorsa gittiğin yerler o zaman beni rahatsız etme şahsını fazla zorlama bekle çözeyim”, 28/01/2015 tarihinde saat 13:47’de gönderilen mesaj içeriğinde “ aldığını duyarsam emin ol senin için iyi olmaz bir evde erkek yoksa ve sen o kapıya gidersen seni kimse elimden alamaz sen kimsin erkek olmayan ” 30.01.2015 tarihinde saat10:22’de gönderilen mesaj içeriğinde “ ... senin işini şubatın sonuna kadar yapabileceğim birşey yok onuda miğdeyi bulandırmazsan söz bende taahhüt ettiğim gün vericem ”şeklinde 5 adet mesajın geldiği tespit edilmiştir.

5. Ziraat Bankasının 28/04/2015 tarihli yazı cevabında gönderdiği Ziraat Bankası Adliye karşısı ATM'sindeki 19.12.2014 tarihli görüntülere ilişkin 21.05.2015 tarihli CD inceleme ve teşhis tutanağında, katılana ait kredi kartıyla para çeken şahsın sanık ... olduğu katılan tarafından tespit

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hüküm yönünden;

Hükmün tür ve miktar itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık hakkında tehdit ve başkasına ait banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçlarından kurulan hükümler yönünden,

1. Sanığın hırsızlık suretiyle katılan banka kartını ele geçirdiği anlaşılmakla hakkında hırsızlık suçundan zamanaşımı süresi içinde dava açılması mümkün görülmüştür.

2. Sanık hakkında kurulan hükümler, olay ve olgularda belirtilen hususlar ile sanığın katılanın masa üzerinde bıraktığı cüzdanından aldığı banka kartından bilgisi ve rızası dışında farklı tarihlerde para çekerek menfaat sağladığı, katılanın parasını istemesi üzerine mesaj tespit tutanağı ile tespit edilen söylemlerde bulunarak farklı tarihlerde tehdit ettiği, katılan zararını gidermediği anlaşılmakla sanık hakkında atılı suçlardan sanığın aşamalardaki çelişkili ifadelerine itibar edilmeyerek verilen mahkumiyet hükümlerinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

C. Sair temyiz sebepleri yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

A. Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünde A bendinde açıklanan nedenle Denizli 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2016 tarihli ve 2015/340 Esas, 2016/175 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanıklar hakkında tehdit ve başkasına ait banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suretiyle yarar sağlama suçlarından kurulan hükümler yönünden

Gerekçe bölümünde B bendinde açıklanan nedenle Denizli 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2016 tarihli ve 2015/340 Esas, 2016/175 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10624, Karar No: 2025/1202, Tarih: 22.01.2025

**5. Ceza Dairesi         2024/10624 E.  ,  2025/1202 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret, kamu malına zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesiyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin 13.09.2024 tarihli ve 2024/1940 Esas, 2024/1116 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2859, Karar No: 2020/5311, Tarih: 23.09.2020

**8. Hukuk Dairesi         2019/2859 E.  ,  2020/5311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Tevliyete Ehil Ve Galle Fazlasına Müstehak Vakıf Evladı Tespiti

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Şanlıurfa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 09.04.2018 tarihli ve 2017/406 Esas, 2018/291 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacının Urfa'da kurulu ......ı'nın tevliyetine ehil ve galle fazlasına müstehik vakıf evladı olduğunun tespiti istenmiş, Mahkemece davanın kabulü ile davacının galleye müstehak ve tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Davanın kabulüne dair verilen kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine davalı ... vekilince istinaf isteminin esastan red kararı temyiz edilmiştir.

04.06.1958 tarihli ve 15/6 Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı gereğince, maddi olayları açıklamak taraflara ve ileri sürülen olayları hukuken nitelemek ve uygulanacak Kanun hükümlerini tesbit etmek ve uygulamak görevi hakime aittir. Nitekim 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 33. maddesinde hâkimin, Türk hukukunu resen uygulayacağı belirtilmiştir. Bu ilke gereği açılan davayı nitelemek ve açılmış bir dava hakkında doğru hukuk kurallarını bulup uygulamak hâkime düşen bir görevdir.

Dava dilekçesindeki anlatıma ve netice-i talebe göre somut uyuşmazlıkta iki ayrı istem mevcut olup ilki vakfın gelir fazlasından faydalanma amacına yönelik galle fazlasına müstehak vakıf evladı olduğunun tespiti; ikincisi ise mütevelli atanma kararına esas teşkil etmesi yönü ile vakıfların tevliyetine ehil vakıf evladı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

1.Davacının galle fazlasına müstehak olduğuna dair verilen karara yönelik davalı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacının tevliyete ehil vakıf evladı olduğuna dair verilen karara karşı temyiz itirazlarına gelince;

1.Davacının galle fazlasına müstehak olduğuna dair verilen karara yönelik davalı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacının tevliyete ehil vakıf evladı olduğuna dair verilen karara karşı temyiz itirazlarına gelince;

5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 3.maddesinde, mülhak vakıf mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin yürürlük tarihinden önce kurulan, yönetimi vakfedenlerin soyundan gelenlere şart edilen ve bu kişiler tarafından; mazbut vakıf ise bu Kanun uyarınca Genel Müdürlükçe yönetilecek ve temsil edilecek vakıflar ile mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin yürürlük tarihinden önce kurulan ve 2762 sayılı Vakıflar Kanunu gereğince Vakıflar Genel Müdürlüğünce yönetilen vakıflar olarak tanımlandıktan sonra, aynı Kanunun 6. ve 7. maddelerinde ise mazbut vakıfların ... tarafından yönetilip temsil edileceği, Kanun'un (5737 sayılı Vakıflar Kanunu) yürürlüğe girmesinden önce mazbut vakıflar arasına alınan vakıflarla, bu Kanuna göre mazbut vakıflar arasına alınan vakıflara bir daha yönetici seçimi ve ataması yapılamayacağı hükme bağlanmıştır.

Tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespitine karar verilebilmesi için öncelikle vakfeden ile soybağının ispatlanması sonra da vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerekir. Tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespiti mahkemeye, 5737 sayılı Vakıflar Kanunu’nun 6. maddesi gereğince atama (tevcih) ise davalı idareye ait bir görevdir.

Vakfiyeler, vakıf davalarında birinci derecede delil olup (Akgündüz, Ahmet; İslam Hukukunda ve Osmanlı Tatbikatında Vakıf Müessesesi, 1996, Sh. 428), kadimden beri uygulandığı bilinmedikçe vakıf davalarında yazılı delil olarak kullanılamazlar. (Mecelle md.1739) Vakfiyelerin uygulanma şartı, bunların ifade ettikleri maddelerin sabit ve meşhur olmasıdır.

Vakfiyeler, vakıf davalarında birinci derecede delil olup (Akgündüz, Ahmet; İslam Hukukunda ve Osmanlı Tatbikatında Vakıf Müessesesi, 1996, Sh. 428), kadimden beri uygulandığı bilinmedikçe vakıf davalarında yazılı delil olarak kullanılamazlar. (Mecelle md.1739) Vakfiyelerin uygulanma şartı, bunların ifade ettikleri maddelerin sabit ve meşhur olmasıdır.

Dava konusu vakfa ait 3 Safer 1328 H/14 Şubat 1910 M. tarihli vakfiyenin tevliyete ilişkin bölümünde; "...tevliyetini dahi sulbi kebir oğlum esbak Şeyh Müslim efendiye şart eyledim badehu sulbi zükur evladımın aslah ve erşed ve ekberine badehu evlâd-ı evlad-ı evlâd-ı evlad-ı zükûrumun aslah ve erşed ve ekberine ve cihat-ı saire dahi evlâd-ı evlad-ı evlâdının uhdelerine tevcih ve taraflarından bil-vekale iyfayı hizmet edilmek üzre şart eyledim ..." denilerek vakfın tevliyeti Vakıf erkek evladının, aslah (en iyi huylu), ekber (yaşça en büyük) ve erşedine (en olgun, en erginine) şart kılındığı, dosyada bulunan nüfus kayıtlarından 17.10.1985 doğumlu davacıdan yaşça büyük davacının amcaları 1945 doğumlu Şahin (mevcut mütevelli), 1950 doğumlu Hikmet, 1955 doğumlu Celal ve 1958 doğumlu ...'in sağ oldukları böylece vakfiyede öngörülen ekber şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından, tevliyete dair istemin de bu sebeple reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kabulü ile Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi (1.) Hukuk Dairesinin 29.03.2019 tarihli ve 2018/1128 Esas, 2019/361 Karar sayılı istinaf isteminin esastan reddine dair kararının KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi hükmünün 6100 sayılı HMK'nin 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle reddine, HMK'nin 373/1.maddesi gereği kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi (1.) Hukuk Dairesine, dosyanın ise İlk Derece Mahkemesi Şanlıurfa 3. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 23.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12059, Karar No: 2023/574, Tarih: 22.02.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/12059 E.  ,  2023/574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, nitelikli kasten yaralama

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi, istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi, temyiz isteminin reddi kararları

Her ne kadar katılanlar vekili, ... , ... ... ve ... 'nun suça iştirak ettiklerini ve haklarında yargılama yapılmadığını, ayrıca sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet, hakaret ve tehdit suçlarından hüküm kurulmadığını temyiz nedeni olarak belirtmiş ise de sadece sanık ... hakkında katılanlar ....., ve ...'a yönelik kasten yaralama suçundan kamu davası açıldığı, ... , ... ... ve ... hakkında açılan bir kamu davası bulunmadığı gibi sanık ... hakkında da kasten yaralama suçu dışında anılan diğer suçlardan kamu davası açılmadığı anlaşılmakla, açılmış kamu davası ve temyize konu hüküm bulunmaması nedeniyle katılanlar vekilinin bu yöndeki temyiz isteminin inceleme dışı tutulmasına karar verilmiştir.

Sanık müdafiinin, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 05.09.2022 tarihli kararı ile 05.10.2022 tarihli ek kararına yönelik kanunî süresi içinde öne sürdüğü temyiz isteğinden, sanığın 23.01.2023 ve 09.02.2023 tarihli dilekçeleri ile vazgeçtiğini bildirdiği anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince katılan ...'e yönelik nitelikli kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca, katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen kararın ise Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.03.2009 tarihli ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere suç vasfına yönelik aleyhe temyiz edildiğinden temyiz edilebilir oldukları, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 40. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.02.2021 tarihli ve 2020/488 Esas, 2021/94 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a) Katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba,

1. İstanbul 40. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.02.2021 tarihli ve 2020/488 Esas, 2021/94 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a) Katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba,

b) Katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba,

Karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 29.06.2021 tarihli ve 2021/1250 Esas, 2021/1923 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere ilişkin sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin istinaf başvurularının kabulü ile;

a) Katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükmün;

"...Katılan ...'ın, yaralanmasına ilişkin olarak tedavi evraklarının, tedavi gördüğü sağlık kuruluşundan temin edilecek film ve grafilerinin Gaziosmanpaşa Adli Tıp Şube Müdürlüğünden alınan raporun katılanla birlikte Adli Tıp Kurumu İhtisas Kuruluna gönderilerek katılandaki yaralanmanın; iyileşmesinin mümkün bulunup bulunmadığı, duyu ve organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olup olmadığı, vücutta kemik kırılmasına ve kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olup olmadığı yönünde rapor alınmadan Adli Tıp Şube Müdürlüğünün hükme elverişli olmayan yetersiz rapor ile yetinilerek hüküm kurulması suretiyle CMK'nin 230/1-c maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

Sanık hakkında katılana yönelik TCK'nin 86/1 ve 86/3-e maddeleri uyarınca belirlenen 3 yıl 9 ay hapis cezasından aynı Yasanın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapıldıktan sonra hapis cezasının ''3 yıl 1 ay 15 gün hapis'' yerine, ''2 yıl 13 ay 15 gün hapis'' olarak belirlenmesi suretiyle eksik cezaya hükmolunması...",

b) Katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükmün;

"...Katılan ...'ın, yaralanmasına ilişkin olarak tedavi evraklarının, tedavi gördüğü sağlık kuruluşundan temin edilecek film ve grafilerinin Gaziosmanpaşa Adli Tıp Şube Müdürlüğünden alınan raporun katılanla birlikte Adli Tıp Kurumu İhtisas Kuruluna gönderilerek katılandaki yaralanmanın; iyileşmesinin mümkün bulunup bulunmadığı, , duyu ve organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olup olmadığı, vücutta kemik kırılmasına ve kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olup olmadığı yönünde rapor alınmadan Adli Tıp Şube Müdürlüğünün hükme elverişli olmayan yetersiz rapor ile yetinilerek hüküm kurulması suretiyle CMK'nin 230/1-c maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre de;