muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2105, Karar No: 2016/109, Tarih: 12.01.2016

**15. Hukuk Dairesi         2015/2105 E.  ,  2016/109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Fethiye 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarihi :11/11/2014

Numarası :2010/22-2014/358

Davacı :Ö.. Ç.. Vek.Av.Y.. C..

Davalılar :1-A.. N.. 2-A.. N.. Vek.Av.G.. Ö..

3-A.. G..

Birleşen 2010/21 Esas sayılı dosya

Davacı :Ö.. Ç.. Vek.Av.Y.. C..

Davalılar :1-S.. N.. Vek.Av.S.. G.. 2-A.. G..

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki asıl dava davacısı ile birleşen dosya davalısı S.. N.. ve asıl dosya davalıları A.. N.., A.. N.. vekilleri ile A.. G.. tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleşen davada uyuşmazlık mimarlık hizmetleri sözleşmesinden kaynaklanmış olup, asıl davada davalılar A.. N.. ile A.. N..'na ait 2.. ada 5 nolu parselle ilgili, birleşen davada ise davalı S.. N..na ait 2.. ada 3 parselle ilgili mimari proje ve fenni mesuliyet hizmet bedeli alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili istenmiş, ıslahla talep arttırılmış, mahkemece ıslah da dikkate alınarak asıl dava ve birleşen davalar yönünden ayrı ayrı davaların kabulüne dair verilen kararlar, davacı vekili, asıl davanın davalıları A.. N.. ile A.. N.. vekili ile birleşen davanın davalısı S.. N.. tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Asıl davanın davalıları A.. N.. ve A.. N.. vekilinin temyiz itirazları yönünden; asıl davada davalılardan A.. N.. ile A.. N.. arsa sahibi, A.. G.. ise yüklenici olup, aralarında F.. 3. Noterliği'nde 03 Şubat 2006 tarih 02294 yevmiye nolu düzenleme şeklinde kat karşılığı inşaat ve gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi düzenlenmiş ve bu şözleşmenin 8. maddesinde proje bedellerinin yüklenici tarafından ödeneceği, 11. maddesinde de satış hariç hertürlü işlemi yapabilmesi için arsa

2-Asıl davanın davalıları A.. N.. ve A.. N.. vekilinin temyiz itirazları yönünden; asıl davada davalılardan A.. N.. ile A.. N.. arsa sahibi, A.. G.. ise yüklenici olup, aralarında F.. 3. Noterliği'nde 03 Şubat 2006 tarih 02294 yevmiye nolu düzenleme şeklinde kat karşılığı inşaat ve gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi düzenlenmiş ve bu şözleşmenin 8. maddesinde proje bedellerinin yüklenici tarafından ödeneceği, 11. maddesinde de satış hariç hertürlü işlemi yapabilmesi için arsa

sahibi tarafından yükleniciye vekâletname verileceği öngörülmüştür. Uyuşmazlığın kaynaklandığı 20.03.2006 tarihli mimarlık hizmetleri sözleşmesi ise davacı mimar ile davalı yüklenici A.. G.. arasında imzalanmış olup, sözleşmede davalı arsa sahipleri A.. N.. ile A.. N..'nun imzası bulunmamaktadır. Her ne kadar davalı A.. G.. anılan sözleşmeyi davalılar A.. N.. ile A.. N..'na vekâleten kendisine asaleten imzalamış ise de kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre mimari proje bedeli ve TUS yükümlülüğü davalı yüklenici A.. G..'a ait olduğundan ve davalı yüklenicinin kendi yükümlülüğündeki işlerde davalı arsa sahipleri adına vekâleten hareket ettiği kabul edilemeyeceğinden davalılar A.. N.. ile A.. N..'nun sözleşmenin tarafı olduğu ve sözleşmenin davalılar A.. N.. ile A.. N.. yönünden de borç ve yükümlülük doğurduğu kabul edilemez. Açıklanan nedenlerle davalılar A.. N.. ile A.. N.. hakkındaki davanın mahkemece taraf sıfatı yokluğundan reddi gerekirken delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucu bu davalıların da davacı mimar ile davalı yüklenici arasında imzalanan mimarlık hizmet sözleşmesi hükümlerinden sorumlu tutularak haklarındaki davanın kabulü doğru olmamıştır.

3-Birleşen dava davalısı S.. N.. vekilinin temyiz itirazları yönünden ise; birleşen davada davalılardan S.. N.. arsa sahibi, A.. G.. ise yüklenici olup, aralarında F.. 3. Noterliği'nde 03 Şubat 2006 tarih 02287 yevmiye nolu düzenleme şeklinde kat karşılığı inşaat ve gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi düzenlenmiş ve bu şözleşmenin 8. maddesinde proje bedellerinin yüklenici tarafından ödeneceği, 11. maddesinde de satış hariç hertürlü işlemi yapabilmesi için arsa sahibi tarafından yükleniciye vekâletname verileceği öngörülmüştür. Uyuşmazlığın kaynaklandığı 30.03.2006 tarihli mimarlık hizmetleri sözleşmesi ise davacı mimar ile davalı yüklenici A.. G.. arasında imzalanmış olup, sözleşmede davalı arsa sahibi S.. N..'nun imzası bulunmamaktadır. Her ne kadar davalı A.. G.. anılan sözleşmeyi davalı S.. N..'na vekâleten kendisine asaleten imzalamış ise de kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre mimari proje bedeli ve TUS yükümlülüğü davalı yüklenici A.. G..'a ait olduğundan ve davalı yüklenicinin kendi yükümlülüğündeki işlerde davalı arsa sahibi adına vekâleten hareket ettiği kabul edilemeyeceğinden davalı S.. N..'nun sözleşmenin tarafı olduğu ve sözleşmenin davalı S.. N.. yönünden de borç ve yükümlülük doğurduğu kabul edilemez. Açıklanan nedenlerle davalı S.. N.. hakkındaki davanın taraf sıfatı yokluğundan reddi gerekirken delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucu bu davalının da davacı mimar ile davalı yüklenici arasında imzalanan mimarlık hizmet sözleşmesi hükümlerinden sorumlu tutularak haklarındaki davanın kabulü doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın asıl davanın davalıları A.. N.. ile A.. N.. yararına, 3. bent uyarınca da birleşen davanın davalısı S.. N.. yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden asıl ve birleşen dosya davacısından alınmasına, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden birleşen dosya davalısı S.. N.. ve asıl dosya davalılarına geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 12.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15525, Karar No: 2014/4471, Tarih: 11.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/15525 E.  ,  2014/4471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir

Somut olayda; suça sürüklenen çocuğun ... Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğüne bağlı ... Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkezinde kaldığı, sürekli olarak yurttan izinsiz ayrıldığı ve güvenlik görevlilerince bulunarak yurda teslim edildiği, olay günü yurda teslim edilmesi sebebiyle kızgın ve öfkeli olduğu, bu nedenle yurda ait klima, gece lambası ve eşya dolabını kırdığı anlaşılmakla mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi ve bir gün karşılığı miktarın belirlenmesi ile taksitlendirilmesi sırasında Kanun maddesi olan 50/1-a maddesinin ve 52/2-4 maddeleri ile esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 4. paragrafının hükümden çıkartılarak yerine, "Sanığa verilen hapis cezasının, sanığın sosyal ve ekonomik durumuna, suçun işlenmesindeki özelliklere göre TCK'nın 50/3 maddesi ve 50/1"a" maddesi uyarınca 240 gün adli para cezasına çevrilmesine ve bu cezanın TCK'nın 52/2 maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL hesabıyla sanığın sonuç olarak 4.800 TL Adli Para Cezasıyla cezalandırılmasına ” ibarelerinin yazılması ve hüküm fıkrasının 5. paragrafının başlangıçına "TCK 52/4 maddesi uyarınca ” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6784, Karar No: 2020/902, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/6784 E.  ,  2020/902 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13545, Karar No: 2019/1830, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/13545 E.  ,  2019/1830 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19258, Karar No: 2014/2975, Tarih: 17.02.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/19258 E.  ,  2014/2975 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Turz. Fuar Org. Hal. San. ve Dış Tic. Ltd. Şti. vek. Av. ... ile davalılar 1) ... Otomotiv Tic. ve San. AŞ. vek. Av. ... 2) ... Otomotiv. San. AŞ. vek. Av. ... arasında görülen dava hakkında ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 02.10.2012 gün ve 2009/798 E. - 2012/198 K. Sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 10.06.2013 gün ve 2013/6598 E. - 2013/10683 K. sayılı ilamına karşı davalılardan ... Otomotiv San. AŞ. vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davalılardan ... Otomotiv Tic. San. AŞ. Vekilince Dairemiz ilamının tebliğine ilişkin dosyada herhangi bir belge veya kayda rastlanılamamıştır. Bu husus araştırılarak tebliğ edilmişse tebliğ belgesinin eklenmesi veya kayıtlara dayanılarak tebliğ tarihinin bildirilmesi, tebliğ edilmemişse bu hususun belirtilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE ve bu gibi hususlarda gerekli dikkat ve özenin gösterilerek gecikmelere neden olunmamasına, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13935, Karar No: 2006/17051, Tarih: 05.12.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/13935 E.  ,  2006/17051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizcilik İhtisas Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptaline ilişkin davada ... Denizcilik İhtisas ile ... 2. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ... taşıma işi, navlun bedeli ve demoraj ücretinden kaynaklanan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

6762 Sayılı Türk Ticaret Yasasında görev hususunu düzenleyen 4. maddesinde 20.04.2004 tarih 5136 Sayılı Yasa ile eklenen son fıkrada “iş durumunun gerekli kaldığı yerlerde H.S.Y.K.’nun olumlu görüşü ile Adalet Bakanlığınca bu yasanın dördüncü kitabında yeralan ... hukukuna ilişkin ihtilaflara bakmak ve asliye derecesinde olmak üzere Denizcilik İhtisas Mahkemeleri kurulur. Bu mahkemelerin yargı çevresi H.S.Y.K tarafından belirlenir” hükmü yeralmaktadır.

T.T.Y.’nın eklenen metninden de anlaşıldığı gibi T.T.Y.’nın 4. kitabında yeralan 816 ila 1263 maddeleri arasında düzenlenen uyuşmazlıkların ... hukukuna ilişkin olup, kurulması halinde Denizcilik İhtisas Mahkemesinde görülmesi hususu tartışmasızdır.

Somut olayın T.T.Y.’nın 4. kitabında yeralan ... hukukundan kaynaklandığı, olayın çözümünde ... ilişkiye bakılması gerektiği, ... ilişkinin de ... hukukuna yönelik olduğu, Denizcilik İhtisas Mahkemesinin Yasa ile kurulduğu anlaşılmakla görevli mahkeme Denizcilik İhtisas Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Denizcilik İhtisas Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 05/12/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16813, Karar No: 2015/10353, Tarih: 05.11.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/16813 E.  ,  2015/10353 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/153930

MAHKEMESİ : Çerkezköy(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2012

NUMARASI : 2011/59 (E) ve 2012/1257 (K)

SUÇ : Sendikal haklanın kullanılmasının engellenmesi

SUÇ TARİHİ : 12/2009

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mülga 2821 ve 7.11.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6356 sayılı Kanunda sendikalar “işçilerinin ve işverenlerin çalışma ilişkilerinde ortak ekonomik ve sosyal hak ve çıkarlarını korumak ve geliştirmek üzere oluşturulan tüzel kişiliğe sahip kuruluşlar” olarak tanımlanmıştır.

6356 sayılı Kanun'un 6552 sayılı Kanun'un 20. maddesiyle değişik 41/1 maddesinde “Kurulu bulunduğu iş kolunda çalışan işçilerin en az yüzde birinin üyesi bulunması şartıyla işçi sendikası, toplu iş sözleşmesinin kapsamına girecek iş yerinde başvuru tarihinde çalışan işçilerin yarıdan fazlasının, işletmede ise yüzde kırkının kendi üyesi bulunması hâlinde bu iş yeri veya işletme için toplu iş sözleşmesi yapmaya yetkilidir.” hükmü yer almaktadır. Bu yasal düzenlemeye göre toplu iş sözleşmesi yapabilmek için sendikaların kurulu bulunduğu işkolunda ve işyerinde çalışan işçilerin çoğunluğunun kendi üyesi olması gerekmektedir. Bu çoğunluğu sağlayamayan sendikalar toplu iş sözleşmesi yapabilme yetkisi kazanamayacaktır.

AİHM Danilenkou/Rusya (B. No: 67336/01) kararında “….Kaliningrad Ticaret Limanı isimli özel bir şirkette çalışan işçiler şirketin yeniden yapılandırılması nedeniyle işten çıkartılmıştır. Ancak başvurucular sendika üyesi olmalarından dolayı ayrımcı ve yasa dışı muameleye maruz kalma şikayetiyle çeşitli davalar açmışlardır. Her bir dava sonunda hukuk mahkemeleri kendilerine hak vermiş, şirketi ilgililere mahrum kaldıkları miktarları ödemeye mahkum etmiştir. Ancak savcılık şirket yetkilileri hakkında ceza kovuşturması açmayı reddetmiştir.

Hukuk: Her maaşlı veya işçi hiçbir ceza tehdidi olmaksızın bir sendikaya üye olma veya olmama konusunda özgür olmalıdır. Ayrımcı bir muameleye tabi tutulan kişilerin buna itiraz edebilmesi ve şikayet konusu duruma gerçek ve etkili bir çözüm sunabilecek bir hukuk yoluna başvurma hakkına sahip olması belirleyici bir öneme sahiptir. Kaliningrad Liman Şirketi, çalışanların sendikalarını terk etmeleri için çeşitli yollara başvurmuştur; onları sınırlı olanaklar sunan özel çalışma ekiplerine nakletmiş, mahkemelerin sonradan yasadışı olduğuna karar verdikleri işten atmalara başvurmuş, ilgililerin maaşlarını düşürmüş, disiplin cezalarına başvurmuş ve lehlerine verilen mahkeme kararlarından sonra UDR üyelerini tekrar işe almayı reddetmiştir. Başvurucuların UDR üyeliklerinin onlar üzerinde doğurduğu açık olumsuz etkiler AİHS’nin 11. maddesi tarafından güvence altına alınan haklardan yararlanması konusunda bir ayrımcılık yapıldığına dair bir delil başlangıcı oluşturma açısından yeterlidir. Rus hukuku kesin bir şekilde bir sendikaya üye olma veya olmamadan kaynaklı her türlü ayrımcılığı yasaklamaktadır. Başvurucular ayrımcılık şikayetlerini, Rus medeni kanunun genel hükümleri ile bu konuda lex specialis olan sendika kanunu çerçevesinde bir mahkemeye inceletme hakkına sahiptiler. Başvurucuların ayrımcılık şikayetlerinin incelenmesi, ayrımcılığın sadece bir ceza yargılaması çerçevesinde kanıtlanabileceği gerekçesiyle, ulusal yargı organları tarafından reddedildiğinden dolayı bu olayda söz konusu hükümler kadük kalmışlardır. Ceza yoluna başvurmayla ilgili olarak, AİHM bu yolun temel sorununun sübjektif sorumluluk ilkesine dayanan ve şirket yöneticilerin sendika üyelerine karşı kasıtlı olarak ayrımcılık uyguladıklarının “her türlü şüpheden uzak bir şekilde” kanıtlanmasını gerektirmesi olduğu kanaatindedir. Bu kasıt kanıtlanamadığından ceza kovuşturması açılmamasına karar verilmiştir. Ayrıca, ayrımcılık mağdurları ceza kovuşturmasının açılması ve yürütülmesinde sadece çok küçük bir rol oynayabiliyorlardı. Dolayısıyla AİHM otoritelerin suçluları ortaya çıkarma ve ayrımcılık yapmaya yönelik kasıtlarını kanıtlama kapasitelerine bağlı olan ceza kovuşturmasının iddia konusu sendika karşıtı ayrımcılığı gerçekçi ve uygun bir şekilde telafi edebileceğine inanmıyor. Öte yandan, bir hukuk yargılaması başvurucuların işverenleriyle ilişkileriyle ilgili, liman işçilerinin UDR üyeliklerinden vazgeçmeleri için başvurulan çeşitli yollar dahil, bütün unsurları incelemekten ibaret hassas görevi yerine getirmeye izin verebilirdi. Başvurucuların ayrımcılığa maruz kalmama haklarının korunmaması çalışanlarda ayrımcılığa maruz kalma korkusu yaratabilir ve böylece bir sendikaya üye olma konusunda onların cesaretlerini kırabilir ve sonuçta bu sendikanın ortadan kalkmasına yol açabilirdi. Kısacası, devlet sendika üyeliğine dayanan ayrımcılığa karşı açık ve etkili bir adli koruma sağlama pozitif yükümlülüğünü yerine getirmemiştir.” denilmektedir.

Üyelerinin çalışma koşullarının, ekonomik ve sosyal olanaklarının iyileştirilmesini temel erek olarak belirleyen sendikalar için toplu iş sözleşmesi yapma yetkisi elde edebilmek bir yaşam koşuludur. Bu nedenle bir sendikaya üyeliğin engellenmesi halinde gerçek kişi olan işçinin suçun mağduru olabileceği ancak sendikaların da bu eylem sonucu üyelerini ve bunun sonucunda toplu iş sözleşmesi yapma yetkisini kaybetme olasılığı karşısında, suçun doğrudan zarar göreni olarak kamu davasına katılma hakları bulunduğunun kabulü zorunludur.

Yasal düzenlemeler ve AİHM kararı birlikte değerlendirildiğinde; L.. S..nın davaya katılmasına karar verilmesi yerinde görülerek, temyiz isteğinin reddi nedenleri de bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Bireyin bir sendikaya girme veya girmeme, sendikal faaliyete katılıp katılmama iradesi Anayasa'nın 51., Siyasal ve Medeni Haklar Uluslararası Sözleşmesi'nin 22., Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 11. maddeleri ile güvence altına alınmıştır.

Yasa koyucu da, çağdaş bir yaklaşımla Anayasa ve uluslararası sözleşmelerle koruma altına alınan bu hakkın, cebir veya tehdit kullanılarak engellenmesi eylemini, 5237 sayılı TCK'nın 118. maddesinde yeni bir suç tipi olarak düzenlemiştir. Anılan Kanun maddesinin 1. fıkrasıyla bireysel sendika özgürlüğü, 2. fıkrasıyla da kolektif sendika özgürlüğü güvence altına alınmıştır. Ancak unsurları farklı olmakla beraber her iki suçun da sendikal özgürlüğe ilişkin aynı hukuksal değeri koruduğu kabul edilmelidir.

Anayasa'nın 51. maddesinde, “Çalışanlar ve İşverenler üyelerinin çalışma ilişkilerinde, ekonomik ve sosyal hak ve menfaatlerini korumak ve geliştirmek için önceden izin almaksızın sendikalar ve üst kuruluşlar kurma, bunlara serbestçe üye olma ve üyelikten serbestçe çekilme haklarına sahiptir. Hiç kimse bir sendikaya üye olmaya ya da üyelikten ayrılmaya zorlanamaz...”

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 11. maddesinde, “Herkes barışçıl olarak toplanma ve dernek kurma hakkına sahiptir. Bu hak, çıkarlarını korumak amacıyla başkalarıyla birlikte sendikalar kurma ve sendikalara üye olma hakkını da içerir.

Siyasal ve Medeni Haklar Uluslararası Sözleşmesi'nin 22. maddesinde ise “Herkesin, kendi çıkarlarını korumak için sendikalar kurmak ya da bunlara girmek hakkı da dahil olmak üzere, başkalarıyla bir araya gelip dernek kurma hakkı vardır.” hükümleri yer almaktadır.

Anılan özgürlüğe yönelik kanuni ve meşru amaçla yapılan müdahaleler bile AİHM kararlarında demokratik bir toplumda gereklilik yönünden irdelenmiştir.

AİHM'nin 27/03/2007 tarih ve B. No: 6615/03 sayılı Karaçay/Türkiye kararında;

“c) 'Demokratik toplumda gerekli olması'