muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/17793, Karar No: 2010/151, Tarih: 18.01.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/17793 E.  ,  2010/151 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Davacı, 01.03.1997 tarihi ile 01.08.2008 tarihleri arasında çakışan 12.07.2001 ve 18.02.2008 tarihleri arasındaki 1479 sayılı Yasaya tabi........sigortalılığı dışında 2926 sayılı kanun kapsamında sigortalı olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davacının 01.04.1997 ila 01.08.2008 tarihleri arasında çakışan 1479 sayılı Yasaya tabi 12.07.2001 ile 18.02.2008 tarihleri sigortalılık hariç...... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın, 5510 sayılı ......... 4/1-b bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu, ancak, geçiş hükümlerini içeren aynı yasanın Geçici 7. maddesi gereğince mülga 2926 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğinden, söz konusu mevzuat hükümleri gereği yapılan inceleme sonucunda;

Davada öncelikle çözülmesi gereken hukuksal sorun; tescil ya da tevkifata dayalı olarak başlayan ...... sigortalılığının devamı sürecinde devreye giren ve bir yıl ve daha fazla süreyle devam eden başka bir zorunlu sigortalılık nedeniyle,......sigortalılığının sona erip ermeyeceği, başka bir anlatımla; ....... sigortalılığı devam eden kişinin 506 veya 1479 sayılı Kanunlar kapsamında zorunlu sigortalı olması ve bu sigortalılığının bir yıl ve daha fazla sürmesi halinde, yeniden tescil başvurusu olmadığı gibi prim ödemesi ya da ürün teslimatı nedeniyle tevkifatı da bulunmayan bu kişinin boşlukta geçen dönemde devam eden tarımsal faaliyete rağmen ...... sigortalısı sayılıp sayılamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 14.02.2007 gün ve 2007/21-73-71 sayılı kararında da açıkça belirtildiği gibi, 1479 sayılı kanun kapsamındaki....... sigortalılığının belirtilen "makul süreyi" aşmış olması karşısında yeniden 2926 sayılı Kanun kapsamında ......sigortalılığının kabulü için; bu sigortalılık kapsamında prim ödenmesi ya da ürün teslimatı yapılması halinde prim ödeme veya tevkifat tarihini takip eden ay başından geçerli olmak üzere yeniden ......sigortalılığının başlatılması mümkün olabilecektir.

Somut olayda, davacının, 01.04.1997 tarihi itibariyle 2926 sayılı Kanun uyarınca sigortalılığının başlatılması, 1479 sayılı kanuna tabi zorunlu sigortalılığının başladığı tarihte de sona erdirilmesine ilişkin mahkeme kararı yerinde ise de,

./..

-2-

Somut olayda, davacının, 01.04.1997 tarihi itibariyle 2926 sayılı Kanun uyarınca sigortalılığının başlatılması, 1479 sayılı kanuna tabi zorunlu sigortalılığının başladığı tarihte de sona erdirilmesine ilişkin mahkeme kararı yerinde ise de,

./..

-2-

davacının 2926 sayılı Kanun kapsamında sigortalılığının, bir yıldan uzun süreli 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık nedeniyle kesilmesinden sonra, yeniden 2926 sayılı Kanun kapsamında sigortalılığını gerektirecek şekilde, teslim etmiş olduğu ürün bedellerinden tevkifat yapılıp yapılmadığı veya yeniden tescil iradesini ortaya koyacak şekilde Kuruma yapılmış bir başvuru veya prim ödemesi bulunup bulunmadığı araştırılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, açıklanan maddi ve hukuki nedenler gözetilmeksizin eksik araştırma, inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı gerekçelerle karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.01.2010 günü oybirliği ile karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2010/10871, Karar No: 2011/1060, Tarih: 08.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2010/10871 E.  ,  2011/1060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 7. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/05/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu 3428 ada 5 parsel sayılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümü kendisi ve eşi üzerindeki haciz baskısı nedeniyle önce dava dışı A. N.'ya, sonrasında ise Y. Ç.'a temlik ettiğini, Y.'un vefatı ile mirasçıları tarafından davalı M. E..e devredildiğini, taşınmazı halen kendisinin tasarruf ettiğini ileri sürerek, tapu iptal ve tescil isteminde bulunmuştur.

Davalı M., davayı kabul ettiğini bildirmiş, dahili davalı ise, davalı M..'in zimmet suçu nedeniyle yargılandığını, davacı ve davalının inanç sözleşmesi yönündeki iddialarının muvazaalı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın yazılı belge ile ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 08.02.2011 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat  Ö.K. ile  temyiz edilen dahili davalı vekili Avukat  M. İ. geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen M.. E.gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, inançlı işleme dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup,dosya içeriği ve toplanan delillerden davacı S.Ö.'ün maliki olduğu 3428 ada 5 parsel sayılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümü 02.02.1999 tarhinde dava dışı A..N..'ya satış suretiyle temlik ettiği, onunda 21.04.1999 tarihinde aynı bedelle Y..'a ve Y.'un da ölümü ile mirasçıları tarafından davalı M.'e 28.09.2005 tarihinde satış suretiyle intikal ettirdikleri anlaşılmaktadır.

Dava, inançlı işleme dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup,dosya içeriği ve toplanan delillerden davacı S.Ö.'ün maliki olduğu 3428 ada 5 parsel sayılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümü 02.02.1999 tarhinde dava dışı A..N..'ya satış suretiyle temlik ettiği, onunda 21.04.1999 tarihinde aynı bedelle Y..'a ve Y.'un da ölümü ile mirasçıları tarafından davalı M.'e 28.09.2005 tarihinde satış suretiyle intikal ettirdikleri anlaşılmaktadır.

Davacı S., dava dışı olan kocasının borçlarından dolayı kefil olduğunu ve haciz baskısı sebebiyle maliki olduğu taşınmazı güvendiği A.N.'ya ve ondan da Yılkut'a intikal ettirdiği ve son kayıt maliki M.. ile aralarındaki düzenlenen protokolden de anlaşılacağı üzere M.'in taşınmazı muvazaalı olarak edindiğini ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır. Davalı M.in Finansbank A.Ş'de şube müdürü iken zimmetine para geçirmek suretiyle işlediği suçtan dolayı Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılanırken taşınmazın sicil kaydına mahkemece ihtiyati tedbir şerhi konulduğunun anlaşılması üzerine Finansbank A.Ş.'ne davanın ihbar edildiği, bunun üzerine anılan bankanın 05.04.2010 tarihli dilekçesi ile maktu harç yatırarak ve husumeti davalı M.'e tevcih etmek suretiyle davalı Metin'den olan alacağının ancak davanın reddi halinde mümkün olabileceği ve davacının M.aleyhine  açmış olduğu davanın muvazaa ile illetli olduğu, bu sebeple davanın reddi gerektiğini bildirerek davaya iltihak olmuş, bundan sonra davalı M. açılan davayı kabul ettiği halde mahkemece müdahil Finansbank A.Ş'nin iddiasının subut bulduğu işlemlerin muvazaa ile illetli olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Gerçekten de; S.. tarafından yapılan ve ondan sonraki temliklerin danışıklı olduğu dosya kapsamı ile sabittir. Esasen bu husus mahkemenin de kabulündedir. Nevarki, davalı Finansbank A.Ş'nin yukarıda değinilen iddiasının usulü dairesinde davaya asli müdahil olması durumunda irdelenip değerlendirilmesi gerekeceğinde de kuşku yoktur.

Hemen belirtilmelidir ki, 3402 Sayılı Yasanın 26/d maddesi hükmünde istisnai olarak asli müdahale ile ilgili düzenlemeye yer verilmişse de HUMK''da asli müdahale yönünden her hangi bir hüküm bulunmamakla beraber gerek ilmi gerekse kazai içtihatlar bu çeşit bir müdahalenin varlığını kabul etmiş ve uygulamada da asli müdahaleye cevaz verilmiştir. Asli müdahale bir gerçek veya tüzel kişinin açılmış bir davada kendi yararına bir hakkın tespit ve korunmasını sağlamak amacıyla olur. Böylece müdahalede bulunmak isteyenin hukuki yararı ile o davanın taraflarının hukuki yararları çatışır. İşte böylesi durumlarda bir kimsenin açılmış bir davaya asli müdahil olarak katılması olanaklıdır ve taşınmazın aynına yönelik bulunması da şart değildir.

Somut olayda, bu ilkeler çerçevesinde bakıldığında Finansbank A.Ş.'nin, zimmet suçu işlendiği henüz kesinleşmeyen mahkeme kararıyla belirlenen banka alacağının tahsilini temin etmek amacıyla maktu harcı ödemek suretiyle davaya müdahale talebinde bulunduğu görülmektedir.

Somut olayda, bu ilkeler çerçevesinde bakıldığında Finansbank A.Ş.'nin, zimmet suçu işlendiği henüz kesinleşmeyen mahkeme kararıyla belirlenen banka alacağının tahsilini temin etmek amacıyla maktu harcı ödemek suretiyle davaya müdahale talebinde bulunduğu görülmektedir.

Bilindiği üzere, davaya asli müdahale davası açan (müdahale talebinde bulunan) kişinin asıl davanın dışında ayrıca başvurma ve peşin karar ve ilam harcını ödemesi zorunludur. Zira asli müdahale davası ilk davadan bağımsız ayrı bir davadır. Öte yandan asli müdahale davası açanın asıl davanın her iki tarafını da yani gerek davacısını gerekse davalısını davalı olarak göstermesi, bir başka ifade ile husumeti onlara tevcih etmesi zorunludur. Oysa davada Finansbank A.Ş. maktu harç ile davayı açmış, nisbi karar ve ilam harcı yatırmamış olduğu gibi dilekçesinde de husumeti sadece son kayıt malikine yöneltmiş  olup, asıl davanın davacısı olan S..'e yöneltilen bir husumet bulunmamaktadır. Öyle ise, gerek bilimsel görüşlerde ve gerekse uygulamada öngörüldüğü şekilde Finansbank A.Ş.'ni yasal açıdan asli müdahil davacı olarak kabul etmek olaraksızdır.

Her nekadar, mahkemece davalı M.. ile davacı arasında düzenlenen belgenin her zaman için düzenlenmesinin mümkün olduğu ve bu sebeple inançlı işlemin belgesi olarak kabul edilemeyeceği gerekçe yapılarak Finansbank A.Ş.'nin iddiasına değer verilerek davanın reddine karar verilmişse de yukarıda değinilen ve taraflar arasında düzenlenen belgenin işlem tarihinden sonra veya önce düzenlenmesinin neticeye etkili olmadığı yargısal uygulamalarla kabul edilmiştir. Sonradan elde edilen ve sonraki tarihi taşıyan taraflar arasında yapılan yazışmalar, mektuplar, banka dekontları gibi belgelerin HUMK'nun 292. Maddesinde öngörüldüğü şekilde yazılı delil başlangıcı olarak değerlendirilerek inançlı işlemin ispatının mümkün olduğu bir yerde davalı ile davacı arasında düzenlenen "Protokol" başlıklı belgeye hukuki sonuç bağlanamayacağını söylemek doğru değildir.

Kaldı ki; davalının davayı kabul etmiş olması da davacının iddiasının subut bulduğu şeklinde değerlendirilmelidir. Bu duruma göre; davacı bakımından el değiştirmelerin muvazaaya dayalı olmadığını söylemek olanaksızdır. Ayrıca, eldeki davada tapu iptal ve tescil istenilmiş, sicil kaydında yer alan ihtiyati tedbir şerhinin silinmesi istenilmemiştir. Davanın kabulü halinde sicil kaydının şerhten ari olarak değil şerh ile birlikte davacıya intikal edeceği de sabittir.

Öyle ise, muvazaalı işlemin hiç bir hukuki sonuç doğurmayacağı ve gerçek anlamda mülkiyetin diğer tarafa geçtiği kabul edilemeyeceğinden, bu durum da gözetilerek davalının kabul beyanı da HUMK'nun 91 ve 95.maddeleri çerçevesinde dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

Öyle ise, muvazaalı işlemin hiç bir hukuki sonuç doğurmayacağı ve gerçek anlamda mülkiyetin diğer tarafa geçtiği kabul edilemeyeceğinden, bu durum da gözetilerek davalının kabul beyanı da HUMK'nun 91 ve 95.maddeleri çerçevesinde dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için  825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına,  08.02.2011  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17327, Karar No: 2016/13078, Tarih: 16.05.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/17327 E.  ,  2016/13078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalılar avukatınca duruşmalı davacı avukatınca duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı .... vekili avukat.... ile diğer davalı ...vekili avukat ....geldi, karşı taraftan gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ...., Yukarı ...., 106 parselde inşa edilen “İdealistkent” adlı projeden.... nolu bağımsız bölümü davalılardan satın aldığını, dairede, bloklarda ve sitenin ortak alanlarında eksik ve ayıplar bulunduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 10.000-TL'nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek reeskont avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş; ıslah dilekçesi ile talebini 55.800,00-TL'ye çıkarmıştır.

Davalılar, herhangi bir ayıp ve eksik ifanın söz konusu olmadığını, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, hiç bir ihtirazi kayıt olmaksızın taşınmazın teslim alındığını, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 41.850-TL' nin 17.01.2012 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, satış esnasında sunulan projede, sözleşmede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

2-Dava, satış esnasında sunulan projede, sözleşmede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Bu saptamada bulunduktan sonra, öncelikle, uyuşmazlığın temelinde yatan ayıp kavramı üzerinde durmakta yarar vardır; Tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır. Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Görüldüğü üzere; Borçlar Kanunu’ndaki ayıp kavramı ile yukarıda açıklanan 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesinde yer alan ayıp kavramları birbiri ile örtüşmektedir.

Borçlar Kanunu’na göre; bir maldaki ayıp; satıcının zikir ve vaat ettiği vasıflarda veya niteliği gereği malda bulunması gereken lüzumlu vasıflarda eksiklik olmak üzere iki türde ortaya çıkabilecektir.

Ayıp kavramı ile eksik iş birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa ya da sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği ya da olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmamasıdır. Öteki deyişle, hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Ayıp; maddi, hukuki ya da ekonomik eksiklik şeklinde ortaya çıkabilir.

Maddi ayıp; bir malda madden hata bulunmasıdır (Ör: Malın yırtık, lekeli olması gibi).

Hukuki ayıp; malın kullanımının hukuken sınırlandırılmasıdır (Ör: Malın üzerinde takyitler bulunması gibi).

Ekonomik ayıp ise; malın iktisadi vasıflarında eksiklik olmasıdır.

Eksik ifa ise, kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Ayıp; maddi, hukuki ya da ekonomik eksiklik şeklinde ortaya çıkabilir.

Maddi ayıp; bir malda madden hata bulunmasıdır (Ör: Malın yırtık, lekeli olması gibi).

Hukuki ayıp; malın kullanımının hukuken sınırlandırılmasıdır (Ör: Malın üzerinde takyitler bulunması gibi).

Ekonomik ayıp ise; malın iktisadi vasıflarında eksiklik olmasıdır.

4077 sayılı Kanunun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 198. maddesi uygulanacaktır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır.

4077 sayılı Kanunun 4. maddesinin 4.fıkrasında ise, konut satışlarında zamanaşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüştür. Eğer, ayıp ağır kusur veya hile ile gizlenmişse, zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağından, açılan davanın süresinde olduğunun kabulü ile sonuca varılacaktır.

Hukukumuzda ayıp ihbarı kural olarak herhangi bir şekle tabi tutulmamıştır.

Nitekim, aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulu’nun 27.04.2011 gün ve 2011/13-4 E.2011/230 K. sayılı ilamında da vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında:

Davacı 11.07.2008 tarihinde,....’ye vekâleten satıcı ...’den ... 106 parselde inşa edilen “İdealistkent” adlı projeden... nolu daireyi satın almış; satın aldığı bağımsız bölüm davacıya tapuda devredilmiş; 10.01.2009 tarihli tutanakla da fiilen teslim edilmiştir.

Davacı satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, 06.01.2012 tarihli noterden düzenlenen ihtarname ile davalılara bildirmiştir. Davacı bundan sonra 17.02.2012 tarihinde eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, davacının satın aldığı bağımsız bölümün bulunduğu blokta ve site ortak alanlarında eksikler bulunduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, 06.01.2012 tarihli noterden düzenlenen ihtarname ile davalılara bildirmiştir. Davacı bundan sonra 17.02.2012 tarihinde eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, davacının satın aldığı bağımsız bölümün bulunduğu blokta ve site ortak alanlarında eksikler bulunduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tespit edilen; proje alanının ve mevcut yeşil alanın taahhüt edilenden küçük olması, basketbol, voleybol ve futbol sahaları, tenis kortu gibi sportif tesislerin, misafir otoparkı ve göletin konut maliklerinin mülkiyet hakkının bulunmadığı parseller/yeşil alanlar üzerine yapılması, sosyal kültürel tesisler için ayrılan parsellerin özel şahısların mülkiyetinde olması, ağaçlandırmanın vaat edilen kadar olmaması, kapalı yüzme havuzunun ve kreşin yapılmamış olması hususlarının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren ayıp niteliğinde olduğu, ancak davalıların bu ayıbı gizlemek için herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıpları bağımsız bölümü teslim aldığı tarihte görebileceği ve tapu sicilinin aleni olması nedeniyle bu ayıplardan kolayca bilgi sahibi olabileceği, bu nedenlerle açık (görünür) ayıp niteliğinde oldukları kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalılara ayıp ihbarında bulunmadığı, tartışma konusu değildir.

Her ne kadar, 4.maddede konut satışlarında zaman aşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüş ise de, otuz günlük ihbar süresinin burada da uygulanacağı kuşkusuzdur.

Öteki deyişle, konutu satın alan davacı, açık ayıp halinde, malı teslim aldığı tarihten itibaren otuz gün içerisinde satıcı veya malike ayıp ihbarında bulunur ise, bu durumda malı teslim aldığı tarihten itibaren beş yıl içerisinde 4077 sayılı Kanun’a dayanarak dava açabilecektir.

Hal böyle olunca, mahkemece bu talepler yönünden ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

3-Bozma nedenine göre davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, 3. bentte açıklanan nedenlerle davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalılara ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.