muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8483, Karar No: 2024/4959, Tarih: 03.07.2024

durdurduğu, araçtan inen ..., ..., Gökhan Demir, ..., ...'ın Asaf ve Kürşat ile kavgaya başladıkları, Asaf'ın yanında bulunan bıçağı çıkardığı, bıçak ile kavga esnasında önce Serdar'ı ardından Gökhan'ı yaraladığı, Gökhan'ın karın bölgesinden yaralandığı, Serdar'ın ise göğüs bölgesinden yaralandığı, Kürşat'ın kavgadan kurtularak ilk tartışmanın gerçekleştiği kahvehaneye doğru yardım isteyerek gittiği, amcasının oğlu olan ve bahse konu kahvehanede bulunan ...'nun Kürşat'ı gördüğü, araçta gelen şahısların yaralılar ile ilgilenmeye başladıkları, bu esnada diğer aracın kahvehane önüne geldiği, sanık ...'in arkadaşları olan ... ve ...'nun kahvehane dışına çıktıkları, kahve önüne gelen diğer araç ile kahvedekiler arasında tartışma başladığı, Recep, ... ve Faruk'un, Samet ve Harun'u zorla kahvehane içerisine soktukları, sanıklardan Recep ya da ...'in olay esnasında av tüfeğini kullandıkları, bu esnada Kürşat'ın elindeki muşta ile katılan sanık ...'un yüzüne vurduğu, Harun'un burnunda hayat foksiyonlarını birinci derecede etkileyecek kırık oluştuğu, ilk kavgadan sıyrılan Asaf'ın yolda karşılaştığı Mehmet'i elindeki bıçak ile yaraldığı, diğer sanık ...'in ise ele geçirdiği sopa ile diğer şahısların getirdiği araca zarar verdiği, olay neticesinde, Serdar 'ın kesici alet yaralanması nedeniyle vefat ettiği, katılan sanıklar Samet ve Gökhan'ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, katılan sanık ...'ün hayati tehlike geçirecek şekilde, katılan sanık ...'un ise yüzüne aldığı darbe neticesinde burununda kırık meydana geldiği olayda;

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar ve suça sürüklenen çocuklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, beraat kararlarında isabetsizlik bulunmadığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, meşru savunma koşullarının bulunmadığı, kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm suç vasfının tespitinde isabetsizlik bulunmadığı, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, katılanlardan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktul ...'a karşı kasten öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile yapılan uygulama sırasında asgari oranda haksız tahrik hükümleri uygulaması gerekirken yazılı şekilde makul oranda indirim yapılaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktul ...'a karşı kasten öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile yapılan uygulama sırasında asgari oranda haksız tahrik hükümleri uygulaması gerekirken yazılı şekilde makul oranda indirim yapılaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

4. Sanık ......hakkında mağdurlar ... ve Harun'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden yapılan incelemede; detayları gerekçe başlığının (1) numaralı paragrafında anlatılan olayda; mağdur ifadeleri ile de sabit olduğu üzere sanığın mağdurları darp etmek amacıyla kahvenin içerisine götürdüğü dolayısıyla burada kişiyi

hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı anlaşılmakla atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Kabule göre de kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109/2. maddesi uyarınca uygulama yapılırken olayın oluş özellikleri dikkate alınmadan gerekçesi de gösterilmeden alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

1. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'e karşı kasten öldürmeye teşebbüs, sanık ......hakkında mala zarar verme ve ...'ya kasten yaralama suçlarından kurulan hükümler yönünden;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılanlar vekili ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktul ...'a karşı kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile suça sürüklenen çocuk ... ve sanıklar ..., ... ve ... hakkında mağdur ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan beraat hükümleri yönünden;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 11.10.2021 tarihli ve 2021/1357 Esas, 2021/2556 Karar sayılı kararında katılanlar ..., ... ile ... vekili, sanık ... müdafii ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda (suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktul ...'a karşı kasten öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden eleştirilmek suretiyle) hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

3. Sanık ......hakkında mağdurlar ... ve Harun'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Gerekçe bölümünde (4) numaralı bendinde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 11.10.2021 tarihli ve 2021/1357 Esas, 2021/2556 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdîren Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11255, Karar No: 2007/10723, Tarih: 19.09.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/11255 E.  ,  2007/10723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak istemine ilişkin davada Denizli Asliye Ticaret ve 1 Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, trafik kazası ve sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuan alacak istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 16.02.2006 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, anlaşılmakla davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 19/09/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5149, Karar No: 2015/7945, Tarih: 28.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/5149 E.  ,  2015/7945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisi olannın, dava dışı bankadan almış olduğu kredi karşılığında 23.10.2008 tarihinde davalı sigorta şirketi nezdinde hayat sigortası yaptırdığını, murisin 20.02.2009 tarihinde vefat ettiğini, davalı şirketin murisin doğru bilgi verme yükümlülüğünü ihlal ettiği gerekçesiyle ödeme yapmadığını ileri sürerek, tüketici kredisinden ödenen miktarlar çıkartıldığında kalan miktar olan 21.216,00 TL'nın bu tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı sigorta şirketi tarafından tazminine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 24.06.2013 günlü, 2012/13846 Esas, 2013/13190 Karar sayılı ilamı ile “Murisin poliçenin tanziminden önceki tarihlerde mevcut olan hipertansiyon hastalığının ölüm belgesinde belirtilen kalp krizine sebebiyet verip vermediği ve hipertansiyon hastalığı ile murisin kalp krizi kaynaklı vefatı arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı hususlarında kardiyoloji alanında uzman bilirkişiden görüş alınmaksızın, eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda hipertansiyon hastalığı ile murisin kalp krizi kaynaklı vefatı arasında illiyet bağı bulunduğu, sigortalının bu rahatsızlığını gizlediği, davalının sigorta tazminatını ödememekte haklı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, hayat sigorta poliçesine dayalı sigorta bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan mülga 6762 sayılı TTK 1290/1 maddesinde "Sigorta ettiren kimsenin, sigortacının mükabele yaparken hakiki vaziyetleri bildiği takdirde mükaveleyi yapmamasını veya daha ağır şartlarla yapmasını mucip olarak bütün hususları sigortacıya bildirmeye mecbur olduğu, sigorta ettiren kimsenin sorulduğu halde susmuş veya noksan yahut hakikate muhalif beyanlarda bulunmuş ise hakikate vakıf olmayan sigortacının mukaveleden cayabileceği, şu kadar ki sigortacının hakikatı öğrendiği tarihten itibaren 1 ay içinde cayma hakkını kullanmamış ise bu hakkın düşeceği..." düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta muris ile davalı arasında düzenlenen Kredili Hayat Sigorta Poliçesinin Eki başvuru formunda, murisin sağlık sorunları ile ilgili kendisine sorulan sorulara olumlu-olumsuz bir cevap verilmediği görülmektedir.

Somut uyuşmazlıkta muris ile davalı arasında düzenlenen Kredili Hayat Sigorta Poliçesinin Eki başvuru formunda, murisin sağlık sorunları ile ilgili kendisine sorulan sorulara olumlu-olumsuz bir cevap verilmediği görülmektedir.

Bu halde murisin kasten doğru beyan yükümlülüğüne aykırı davranışından söz edilmesi mümkün değildir.

Rizikonun gerçekleşmesinden önce davalı sigorta şirketi sözleşmeden cayma hakkını kullanmadığından davalı sigorta şirketinin cayma hakkı da düşmüştür.

Bu durumda davalı sigortacının sözleşmeyi ayakta tuttuğu gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken açıklanan hususun gözardı edilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 28/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1762, Karar No: 2019/2646, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1762 E.  ,  2019/2646 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13074, Karar No: 2015/11095, Tarih: 16.09.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/13074 E.  ,  2015/11095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2014

NUMARASI : 2010/90-2014/199

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av. R.. T.. ile davalılar vek.Av. F.K. A.'nun gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü. -KARAR-

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalılardan............ Ltd. Şti. arasında bayilik sözleşmesi protokol ve eki belgelerin imzalandığını, diğer davalıların ise davalı şirketin doğmuş ve doğacak 450.000 USD tutarına kadar olan borcuna kefil olduklarına dair taahhütname keşide ettiklerini, ticari ilişki sırasında davalının uzun süre mal alımı yapmayıp kaçak mal sattığına dair duyumlar alınması üzerine davalı işyerinde tespit yaptırıldığını, tüm uyarılara rağmen davalının mal alımı yapmaması üzerine müvekkilince akdin haklı sebeple fesholunduğunu, bu fesih sonucu oluşan bayilik hizmet bedeli alacağı, cezai şart alacağı ve taahhüdü ihlal alacağının tahsiline yönelik müvekkili tarafından girişilen takibe davalıların itirazı sonucu takibin durduğunu belirterek, itirazın iptaliyle, takibin devamına ve % 40 oranında icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacı iddialarının doğru olmadığını, esasen davacı yanın sözleşmeden kaynaklanan yükümlülüklerine uymaması sonucu müvekkillerinin ekonomik sıkıntıya girdiğini bildirerek, davanın reddini savunmuş ve % 40 oranında kötüniyet tazminatının davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasında akdolunan sözleşme ve protokol hükümleri ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davacı yanca sözleşmenin haklı sebeple feshedildiğinin saptandığı, davacının bayilik hizmet bedeli ve cezai şart talebinde haklı olduğu ancak taahhüdü ihlale konu talebinin yasal olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, icra dosyasında davalı kefillerin sorumlulukları 540.450,00 TL (450.000 USDx1.201 TL) ile sınırlı olmak üzere 707.466,21 TL asıl alacağa ve 112.968,37 TL işlemiş faiz alacağına yönelik itirazların iptaline, davalı kefillerin sorumluluğu 216.180,00 TL ile sınırlı olmak üzere 282.986,48 TL icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline, takipten itibaren asıl alacağa yıllık % 18'i aşmamak üzere avans faizi uygulanmasına, fazlaya dair istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Taraflar arasında imzalanan 11.06.2008 tarihli protokolün 9.1.3. maddesinde ''......'den herhangi bir nam altında hiçbir surette hak ve alacak talep etmeyeceğini, bayilik hizmet bedeli tutarını ........'den aldığı günden itibaren ödeme tarihine kadar olan sürede belirlenen faiz oranı üzerinden TP'ye derhal ve nakden ödeyeceğini'' denilmiştir. Belirtilen protokol hükmüne göre bayilik hizmet bedelinin süresinde ve miktarında indirim yapılmayacağına dair bir düzenleme bulunmaktadır. Bu durum karşısında mahkemece anılan açık hüküm gözetilerek varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle bayilik hizmet bedelinden tenkis yapılarak yazılı şekilde hüküm tesisinde isabet görülmemiştir.

.../...

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin öteki temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 1.100.00.-TL. duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 16.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2089, Karar No: 2017/6506, Tarih: 04.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/2089 E.  ,  2017/6506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kira bedelinin tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; taraflar arasında tarımsal amaçlı kira sözleşmesi yapıldığını, yıllık kira bedelin 5.000 TL olduğunu ancak aradaki samimiyetten bedel kısmının sözleşmede boş bırakıldığını, davalının iki yıldır kira bedeli ödemediğini, kira alacağının tahsil edilebilmesi için sözleşmede boş bırakılan bedel kısmının tespiti gerektiğini belirterek sözleşmede kira bedelinin yıllık 5.000 TL olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili dilekçesinde, sözleşmede bedel kısmı boş olmakla sözleşmenin kurulmamış olduğunu, taşınmazı hiç kullanmadıklarını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının eda davası açması gerekirken tespit davası açmasında hukuki yararı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HMK' nun 106. maddesinde "(1) Tespit davası yoluyla, mahkemeden, bir hakkın veya hukuki ilişkinin varlığının ya da yokluğunun yahut bir belgenin sahte olup olmadığının belirlenmesi talep edilir. (2) Tespit davası açanın, kanunlarda belirtilen istisnai durumlar dışında, bu davayı açmakta hukuken korunmaya değer güncel bir yararı bulunmalıdır. (3) Maddi vakıalar, tek başlarına tespit davasının konusunu oluşturamaz." düzenlemesi bulunmaktadır.

TBK' nun 357. maddesinde" Ürün kirası kiraya verenin, kiracıya, ürün veren bir şeyin veya hakkın kullanılmasını ve ürünlerin devşirilmesini bedel karşılığında bırakmayı üstlendiği sözleşmedir. Ürüne katılmalı kira, kira bedelinin devşirilecek ürünün belli bir oranı olarak kararlaştırıldığı ürün kirasıdır. Bu oran sözleşmeyle kararlaştırılmamışsa, yerel âdete göre belirlenir."

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 13.05.1994 gün ve 1994/3-174-336 sayılı kararında da kabul edildiği gibi, dava konusu taşınmazın niteliği, olayda Borçlar Kanunu'nun adi kiraya ilişkin hükümlerinin mi yoksa konut ve çatılı iş yeri kiralarına ilişkin hükümlerinin mi uygulanacağı yönünden önem taşımaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 13.05.1994 gün ve 1994/3-174-336 sayılı kararında da kabul edildiği gibi, dava konusu taşınmazın niteliği, olayda Borçlar Kanunu'nun adi kiraya ilişkin hükümlerinin mi yoksa konut ve çatılı iş yeri kiralarına ilişkin hükümlerinin mi uygulanacağı yönünden önem taşımaktadır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki; Kira parası, Türk Borçlar Kanunu' nun 299. (818 sayılı BK'nun 248) maddesinde yer alan, kira akdinin esaslı unsurlarındandır. Yine, kiralanan taşınmazın, niteliği itibarı ile 6570 sayılı Yasanın uygulama alanı içinde bulunması durumunda (TBK'nun da düzenlenen konut ve çatılı işyeri kirası) asıl olan, kira müddetinin sonunda da kira akdinin devam etmesidir. Ancak, kira parasına ilişkin olarak, tarafların ihtilafa düşmeleri halinde sözleşmede doğan bu boşluk, 18/11/1964 tarih 2/4 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararı uyarınca hakim tarafından doldurulur. Borçlar Kanununa tabi olan yerlerde ise, akit kural olarak sözleşmede öngörülen süre hitamında sona erer ve mecurun kira parası hakkında taraflar arasında anlaşmazlık bulunması durumun da kira akdinin asli unsurlarından olan kira bedeli konusundaki uyuşmazlık nedeniyle artık devam eden bir kira sözleşmesinin varlığından söz etme olanağı yoktur.

Somut olayda; taraflar arasındaki 17.08.2010 tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesinden dava konusu tarla niteliğindeki taşınmazın kiralandığı anlaşılmıştır. Sözleşmede bedel kısmı boş bırakılmıştır. Sözleşmede bedel kısmı boş bırakılmış olduğundan, sözleşme ile öngörülen süre henüz dolmadan davacı kiraya veren sözleşmede boş bırakılan kira bedelinin yıllık 5.000 TL olduğunun tespitini istemiştir. Kira parasının miktarına ilişkin olarak taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunup mahkemeye müracaat edildiğine ve kira parasının dava yoluyla tespiti istenildiğine göre, kira bedelinin tespitine karar verilmelidir.

Taraflar arasında hükmen tespit edilmiş ya da sözleşme ile kararlaştırılmış bir kira parası olmadığı için davacının sözleşmede boş bırakılmış olan kira parasının mahkemece tespiti ile hüküm altına alınmasını istemekte hukuki yararı vardır.

O halde mahkemece yapılacak iş davalı kiracının kiralananı hiç kullanmadığını, teslim almadığını savunduğu anlaşılmakla davalıya savunmasını ispat hakkı tanınmalı,tarafların delilleri toplanmalı, kiralananın davalıya teslim edildiğinin anlaşılması karşısında TBK'nun 357/2 maddesi hükmü de gözetilerek kira bedelinin tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, tarafların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 04.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.