muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8450, Karar No: 2011/9385, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/8450 E.  ,  2011/9385 K.**

**"İçtihat Metni"**

-Y A R G I T A Y İ L A M I-

Davacı ...Ecza Deposu Tic. A.Ş ile davalılar ... ve ... arasındaki dava hakkında Adana 2. Asliye Ticaret Hukuk Mahkemesinden verilen 23/03/2010 gün ve 2008/404 E. ve 2010/153 K. sayılı hükmün Dairenin 31/03/2011 gün ve 2010/8264 Esas ve 2011/2900 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 sayılı HMK.nun geçici 3. maddesinin 2. fıkrası delaletiyle 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 185,00 TL para cezasının davacı ... Ecza Deposu Tic. AŞ’nden alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve peşin harcın karar düzeltme harcına mahsubuna 17.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3330, Karar No: 2014/1679, Tarih: 28.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/3330 E.  ,  2014/1679 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2011/388779

Mahkemesi : Lüleburgaz Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 08/12/2010

Numarası : 2008/455 - 2010/706

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcıları tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1) Olay günü saat 23.30 sırasında, sanık sevk ve idaresindeki otomobil ile yerleşim yeri dışında bulunan bölünmemiş iki yönlü yolda Lüleburgaz'dan Sarızköy istikametine seyrederken, otoban köprüsünü 200 metre kadar geçtikten sonra, kendisiyle aynı yönde önünde seyreden arkadaşı İ.. T..'ın kullandığı otomobili sollamak istediği sırada, mağdurun yolu ortalaması üzerine geçemeyince, kendi şeridine dönüp bu kez mağdurun aracını sağdan geçmek isterken sağ arka tampona çarpması üzerine, mağdur İ.. T..'ın otomobilinin yolun solundan kaplama dışına çıkıp yol kenarındaki RMS-A Doğalgaz Basınç Düşürme ve Ölçümleme İstasyonu'nun avlusuna düşmesi sonucunda, mağdurun hayati fonksiyonlarını orta (3.) derecede etkileyen kırık oluşacak şekilde yaralandığı ve sanıktan şikayetçi olmadığı olayda; RMS-A Doğalgaz Basınç Düşürme ve Ölçümleme İstasyonunda görevli olan tanıklar E.. A.. ve D.. B..'nın olayın sıcaklığıyla alınan kolluk ve Cumhuriyet Savcılığında alınan ifadelerinde, "...iki aracın yarış yaptığını gördük, iki araç yanyana birbirlerini geçmeye çalışıyordu, kırmızı renkli araç yolun sol tarafından seyir halinde idi, siyah renkli araç kırmızı renkli araca sağ tarafından çarptı..." şeklindeki beyanlarından yargılama aşamasında dönmüşler ise de, mahkemedeki ifadelerinde de arabaların egzoz sesini duydukları ve egzoz seslerinin çok yüksek olduğuna ilişkin anlatımları ile mağdurun aracında yolcu olan kardeşi S.. T..'ın kollukta alınan ifadesinde "...Abim de yolumuzun üzerinde bulunan viraja yaklaştığımız için yolu ortaladı. Bu sırada Selim bizim aracın sağ tarafından bizi sollamaya geçti..." şeklindeki beyanı dikkate alınarak; S.. T..'ın tanık sıfatıyla ifadesinin alınması sağlanarak, anlatımlarının mağdur İ.. T..'ın beyanlarını doğrulaması durumunda, trafik kazası tespit tutanağı ile soruşturma aşamasında alınan trafik bilirkişisi raporuna göre, sanığın olayda sollama manevrasını hatalı yapması nedeniyle asli derecede kusurlu olduğunun belirlenmiş olduğu da dikkate alınarak, bilinçli taksirle yaralama suçundan mahkûmiyet hükmü verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile dosya kapsamına ve oluşa uygun düşmeyen gerekçeye dayanılarak beraat hükmü kurulması,

2) Kabule göre de; sanığın tutuklu kaldığı süre için tazminat isteme hakkı bulunduğunun belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesine muhalefet edilmesi,

2) Kabule göre de; sanığın tutuklu kaldığı süre için tazminat isteme hakkı bulunduğunun belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19494, Karar No: 2016/14044, Tarih: 01.06.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/19494 E.  ,  2016/14044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün taraflar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı Asil.... ekili avukat ...'nın gelmesiyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, avukat olduklarını, davalının 1997 yılından sonra vekilliğini yapmaya başladıklarını, davalının bir çok dava ve hukusal işlerini takip ettiklerini, bunun için ... gidip tercümeler yaptırdıklarını, davalı aleyhine açılan verasetin, vasiyetnamenin, tapu iptali davalarının halen devam ettiğini, davalının 01.07.2008 tarihinde vesayet altına alındığını ve vesayet makamı tarafından kendilerinin yeniden görevlendirilmediklerini, görevlerinin sona erdiğini, bu zamana kadar kendilerine vekalet ücreti ödenmediğini, vesayet makamına yaptıkları başvuru sonucunda ancak 125.000.00.TL vekalet ücreti talep edebileceklerinin bildirildiğini bu durumu kabul etmemeleri üzerine vesayet makamı tarafından vekalet ücretlerinin tespiti için dava açılması için taleplerinin 04.09.2009 tarihli ara kararla reddedildiğini, davaya konu taşınmazların gerçek değerleri belirlenerek bu değerler üzerinden kendileri lehine %15 vekalet ücretinin tespit edilmesi gerektiğini ileri sürerek şimdilik 300.000.00.TL' nın, yargılama sırasında verilen ıslah dilekçesi ile toplam 321.911.60.TL ücreti vekaletin temerrüt tarihi olan 04.09.2009 tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davacı avukatların görevlerini yaparken davalının vesayet altına alınması nedeniyle davacıların vekalet görevinin sona erdiğini, davalı ile davacı avukatlar arasında bugüne kadar ücret yönünden bir sıkıntının olmadığını çünkü ücretlerinin büyük kısmının önceden ödendiğini en son 31.01.2008 tarihinde 4.500.00.TL ödendiğini, davadan önce temerrüdün gerçekleşmediğinden daha inceden faiz istenemeyeceğini belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 160.955.80.TL vekalet ücreti alacağının dava tarihinden itibaren değişen oranlarda yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 160.955.80.TL vekalet ücreti alacağının dava tarihinden itibaren değişen oranlarda yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesi bulunmamaktadır. Uyuşmazlığın çözümü açısından ücret sözleşmesinin bulunmadığı durumlarda hangi tarihteki düzenlemenin uygulanacağı açıklığa kavuşturulmalıdır. 5043 sayılı Yasa ile değiştirilen Avukatlık Kanununun 164/4. madde ve fıkrasına göre; “Avukatlık ücretinin kararlaştırılmamış olduğu veya taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesinin bulunmadığı yahut ücret sözleşmesinin belirgin olmadığı veya tartışmalı olduğu veya ücret sözleşmesinin ücrete ilişkin hükmünün geçersiz sayıldığı hallerde, değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari ücret tarifelerinin altında olmamak koşuluyla ücret itirazlarını incelemeye yetkili merci tarafından davanın kazanılan bölümü için avukatın emeğine göre ilamın kesinleştiği tarihteki müddeabihin değerinin yüzde onu ile yüzde yirmisi arasındaki bir miktar avukatlık ücreti olarak belirlenir.” Yine 5043 sayılı Kanunun 7. maddesi ile geçici 21. madde eklenmiş olup, anılan maddede; “Bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihte, kesin hükme bağlanmamış bütün ihtilaflarda bu Kanunun değişik hükümleri uygulanır.” düzenlemesi getirilmiştir. Ne var ki, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’ na 5043 sayılı Kanunla eklenen geçici 21. madde, Anayasa Mahkemesi’ nin 7.2.2008 günlü kararı ile iptal edilmiştir. Öyle olunca, artık geçici 21.maddenin, dolayısıyla 5043 sayılı Kanun’un 164. maddesinde yapılan değişikliklerin de uygulanması mümkün değildir. Bu durumda, hukuki yardımın başladığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Kanunu’ nun ilgili hükümlerinin uygulanması gerekir. Hukuki yardımın ne zaman başladığı konusu ise değişken olup her işlemin özelliğine göre farklılık gösterebilmektedir. Örnek vermek gerekirse, dava açılmış ise, davanın açıldığı, ya da tespitin yapıldığı tarih, müvekkil aleyhine dava açılmış ise cevap verme tarihi, ya da vekaletnamenin verilme tarihi hukuki yardımın başladığı tarih olarak esas alınmalıdır.

1136 sayılı Avukatlık Kanunu’ nun ücrete ilişkin 163 ve 164. maddeleri, vekil ile müvekkil arasındaki ücrete ilişkin düzenlemeleri getirmiştir. 1136 sayılı Kanunun bazı hükümlerini değiştiren 4667 sayılı Kanun, 2.5.2001 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, bu kanun yürürlüğe girmeden önceki uyuşmazlıklarda; sözleşme var ise, sözleşme hükümleri, yok ise ya da sözleşme geçerli değil ise, 163. maddenin son fıkrası hükümleri uygulanmaktaydı. 163. maddenin son fıkrasında ise “Yazılı ücret sözleşmesi yapılmamış olan hallerde asgari ücret tarifesi uygulanır.” düzenlemesi bulunmaktadır. Böylelikle, sözleşmenin yapılmamış olması ya da geçersiz olması hallerinde hukuki yardımın başladığı tarihteki asgari ücret tarifesinin uygulanacağı açıktır. Dairemizin kararlılık kazanmış uygulamaları da bu yöndedir. Yine 4667 sayılı Kanun’un yürürlüğe girdiği tarih olan 2.5.2001 tarihinden itibaren ise, Avukatlık Kanunu’nun 164. maddesinin 4. fıkrası uygulanacaktır. Madde sözleşmenin yapılmamış olması halinde “…Avukatlık ücretinin kararlaştırılmamış olduğu hallerde, değeri para ile ölçülemeyen dava ve işlerde avukatlık asgari ücret tarifesi uygulanır. Değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde ise asgari ücret tarifelerinin altında olmamak koşuluyla ücret itirazlarını incelemeye yetkili merci tarafından davanın sonucuna ve avukatın emeğine göre değişmek üzere ücret anlaşmazlığı tarihindeki dava değerinin yüzde beşi ile yüzde onbeşi arasındaki bir miktar avukatlık ücreti olarak belirlenir…” düzenlemesini getirmiştir. Bu düzenlemeye göre 2.5.2001 tarihinden sonra hukuki yardıma başlayan avukat emeğine göre yüzde beş ile yüzde on arasındaki bir miktarı ücret olarak hak edecektir. Yine 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nda, 20.1.2004 tarihinde 5043 sayılı Kanunla değişiklikler yapılmış ve Avukatlık Kanunu’nun 164. maddesinin dördüncü fıkrası değişikliğe uğramış ve “Avukatlık ücretinin kararlaştırılmamış olduğu veya taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesinin bulunmadığı yahut ücret sözleşmesinin belirgin olmadığı veya tartışmalı olduğu veya ücret sözleşmesinin ücrete ilişkin hükmünün geçersiz sayıldığı hallerde, değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari ücret tarifelerinin altında olmamak koşuluyla ücret itirazlarının incelemeye yetkili merci tarafından davanın kazanılan bölümü için avukatın emeğine göre ilamın kesinleştiği tarihteki müddeabihin değerinin yüzde onu ile yüzde yirmisi arasındaki bir miktar avukatlık ücreti olarak belirlenir. Değeri para ile ölçülemeyen dava ve işlerde ise avukatlık asgari ücret tarifesi uygulanır.” düzenlemesi getirilmiştir.

Böylece 20.1.2004 tarihinden sonra başlayan hukuki yardımlarda sözleşme bulunmaması halinde ya da sözleşmenin belirgin olmaması, tartışmalı bulunması ya da sözleşmenin geçersiz sayıldığı hallerde ilamın kesinleştiği tarihteki müddeabihin değerinin yüzde onu ile yirmisi arasındaki bir miktar avukatın emeğine göre verilmelidir. Halen de yürürlükte olan düzenleme bu şekildedir. Geçici 21. madde Anayasa Mahkemesince iptal edildiğinden bu madde ancak 20.1.2004 tarihinden sonra başlayan hukuki yardımlarda uygulanabilecektir.

Özetlemek gerekirse değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde hukuki yardımın başladığı tarihteki yürürlükte olan kanun hükümleri uygulanarak, hukuki yardımın yapıldığı tarih 2.5.2001 tarihinden önce ise asgari ücret tarifeleri, 02.05.2001 ile 20.1.2004 tarihleri arasında hukuki yardım başlamışsa yüzde beş ile onbeş, bu tarihten sonra ise, yüzde onu ile yüzde yirmi arasındaki bir oran tatbik edilecek, değeri para ile ölçülemeyen davalarda ise avukatlık asgari ücret tarifeleri uygulanacaktır.

Somut olaya gelince; Dava konusu olayda, taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesi mevcut olmayıp, davaya konu ... Sulh Hukuk Mahkemesi' nin 2002/13 Tereke sayılı, .... Sulh Hukuk Mahkemesi' nin 1998/474 Esas ve birleşen ... Sulh Hukuk Mahkemesi' nin 1998/636 Esas sayılı halen devam eden verasetin iptali dava dosyası ve ... Cumhuriyet Başsavcılığı' nın 2007/3045 esas sayılı soruşturma dosyaları yönünden hükme esas alınan 13.09.2013 tarihli bilirkişi raporunda doğru olarak maktu vekalet ücretlerinin hesaplandığı, .... Asliye Hukuk Mahkemesi' nin 1997/898 Esas sayılı ve halen devam eden tapu iptal ve tescil davasında davacı avukatlardan Avukat ...' in bu davaya 1998 yılında vekaletname ibraz ettiği dikkate alınarak bu tarihte geçerli olan Avukatlık asgari ücret tarifesine göre, .... Asliye Hukuk Mahkemesi' nin 2004/427 Esas sayılı ve halen devam eden vasiyetnamenin iptali ile tapu iptal ve tescil davasında müddeabihin %10 - %20' sine göre, davalının 01.07.2008 tarihinde vesayet altına alınmasından dolayı vekaletin yasal nedenle sona erdiği, bu tarih itibariyle devam eden bu iki dava dosyasında harca esas dava değeri yani harcı yatırılan miktar dikkate alınarak belirlenecek bedellerden, yasal nedenle vekaletin sona ermesi, davaların halen devam ediyor olması, emek, hak ve nesafet ile davalının davalarda birden çok avukatla temsil edildiği gözönünde bulundurulup indirim yapılarak davacılar yararına tek vekalet ücretine karar verilmesi gerekirken bu davada 22.12.2010 dava tarihi itibariyle devam eden 2 dava dosyasının değerinin bilirkişi aracılığıyla belirlenip, belirlenen bu değer üzerinden vekalet ücretinin hesaplanması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Davalı tarafından 24.10.2013 tarihli bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde davacı avukatlara önceden ödeme yapıldığı yönünde yemin teklif edildiği belirtilmesine rağmen mahkemece, bu hususta olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden davanın esası hakkında karar verildiği dosya kapsamından anlaşılmıştır. O halde mahkemece, davalının yemin teklifi ile ilgili usuli işlemler yapılarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

3-Bozma nedenine göre, tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle taraflar, 2.bent gereğince davalı yararına, hükmün BOZULMASINA, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, +01/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/414, Karar No: 2011/4103, Tarih: 29.04.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/414 E.  ,  2011/4103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vasiye satış izni verilmesine ilişkin olarak açılan davada Bozüyük Asliye Hukuk ve Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, T.M.Y.'nın 405,434, 444 ve 462. maddelerine göre açılan vasiye satışa izin istemine ilişkindir.

Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair 4787 Sayılı Yasa’nın 20.04.2004 günü yürürlüğe giren 14.04.2004 gün ve 5133 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi ile “22.01.2001 tarihli ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının Üçüncü Kısım hariç olmak üzere İkinci Kitabı ile 03.12.2001 tarihli ve 4722 Sayılı Türk Medeni Yasasının Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Yasaya göre aile hukukundan doğan dava ve işler”in aile mahkemelerinde görüleceği, yine 5133 Sayılı Yasanın Geçici 2. Maddesi ile de “Bu Yasanın yürürlüğe girdiği tarihte aile mahkemelerinde görülmekte olan ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan konularla ilgili dava ve işler yetkili ve görevli mahkemesine devredilir.” hükümleri getirilmiştir.

Medeni Yasanın sözü edilen İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında vesayet, kayyımlık ve yasal danışmanlıkla ilgili hükümler bulunmaktadır.

4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yeralan 397. maddesinin 2. fıkrası gereğince “vesayet makamı, Sulh Hukuk Mahkemesi; denetim makamı, Asliye Hukuk Mahkemesidir.”

O halde, konusu Medeni Yasanın 2. Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan davaya Sulh Hukuk Mahkemesi bakmakla görevlidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Bozüyük Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 29.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7579, Karar No: 2025/3475, Tarih: 24.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/7579 E.  ,  2025/3475 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2454 E., 2020/150 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusu, Bölge Adliye Mahkemesince ''TCK'nun 62/1. maddesi gereğince" ibaresi eklenmek suretiyle düzeltilerek esastan reddedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; mahkumiyet kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.02.2025 tarihinde karar verildi.