muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5080, Karar No: 2018/3495, Tarih: 14.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/5080 E.  ,  2018/3495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24.03.2016 tarih ve 2014/1856-2016/214 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalının özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi (İHDS)” akdedildiğini, anılan sözleşmenin üçüncü kişilerin hak iddialarını düzenleyen 7. maddesinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, anılan sözleşmeden önce dağıtım faaliyetlerin davalı tarafından yürütüldüğü sırada meydana gelen orman yangını nedeniyle Orman Genel Müdürlüğü tarafından müvekkili aleyhine açılan maddi tazminat davasının kabulüne karar verildiğini ve bu nedenle müvekkili tarafından icra dosyasına 31.859,66 TL ödendiğini ileri sürerek bu meblağın ve toplam 2.091,55 TL harç ve masrafların temerrüt tarihi olan 15/01/2014 tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; alacağın zamanaşımına uğradığını, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini ve İHDS hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, ayrıca davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki İHDS'nin 24.07.2006 tarihinde imzalandığı, dava konusu olaydan dolayı üçüncü kişiye ödemenin 15/06/2011 tarihinde yapıldığı, Hisse Devir Sözleşmesi'nin ise 28.05.2013 tarihinde imzalandığı, hisse devri yapıldığı tarihte davacı şirkete ait devir bilançosu çıkartılarak borç ve alacak temlikinin yapıldığı, bilanço üzerinden devir gerçekleşmiş ve şirketin yeni sahiplerinin yönetiminde faaliyetlerini sürdürdüğü, rücu talebine konu ödemelerin 2009, 2010, 2011 ve 2012 yıllarında yapılarak gerek davacı şirketin gerekse davalı ...'ın bilançosuna yansımış olmasına bağlı olarak ... tarafından yapılmış anlamına geleceği, rücu talebinin kabulü halinde ...'ın mükerrer ödeme yapması söz konusu olacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işletme hakkı devir sözleşmesinden kaynaklanan rücuen alacak istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı şekilde, davacı şirketin ...’a ait olan tüm hisselerinin 28.05.2013 tarihinde Hisse Devir Sözleşmesi ile devredildiği, hisse devri yapıldığı tarihte davacı şirkete ait devir bilançosu çıkartılarak borç ve alacak temlikinin yapıldığı, davacı tarafından üçüncü kişiye yapılan ödeme tarihinin 15.06.2011 olduğu ve bu miktarın tarafların bilançosuna yansımış olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Oysa, davacı şirketin, sermayesinin tamamı ...'a ait olmak üzere 01.03.2005 tarihi itibariyle ...'tan ayrı tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başladığı, daha sonra davacı şirket ile ... arasında 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalandığı, 29.05.2013 tarihli Hisse Devir Sözleşmesi ile davacı şirketin ...’a ait olan hisselerinin tamamının ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'ye devredildiği, ancak Hisse Devir Sözleşmesinin 8.6. ve 9.4. maddelerinde 24.07.2006 tarihli İHDS’nin hükümlerinin saklı tutulduğu anlaşılmaktadır. Gerçekten, taraflar arasında düzenlenen 24.07.2006 tarihli İHDS ile elektrik dağıtım bölgesinde yer alan ve ... uhdesinde bulunan dağıtım sistemi, dağıtım tesisleri ve dağıtım tesislerinin işletilmesi için zorunlu taşınır ve taşınmazların, mülkiyet hakkı saklı kalmak koşuluyla, işletme hakkı davacı şirkete devredilmiş, sözleşmenin 7. maddesi ile dağıtım faaliyetinden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırılması yoluna gidilmiştir. Ayrıca İHDS’nin 7.4. maddesi gereğince, dağıtım faaliyetinin ... tarafından yürütüldüğü dönemde bu faaliyetin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen her türlü iş ve işlemlerin sorumluluğunun ...’a ait olduğu, ... tarafından yürütülmüş bu faaliyetler nedeniyle üçüncü kişiler tarafından ileri sürülebilecek her türlü talebin muhatabının ... olduğu, bu talepleri konu alan icra takibi ve davaların ... tarafından yürütülüp sonuçlandırılacağı, bu takip ve davalardan doğacak her türlü mali yükümlülüğün ... tarafından karşılanacağı belirtilmiştir. Bu durumda, mahkemece, rücu talebine konu olayın İHDS’nin imzalanmasından önce yani dağıtım faaliyetinin ... tarafından yürütüldüğü dönemde meydana geldiği, bu olay nedeniyle üçüncü kişi tarafından açılan davaya istinaden davacının icra dosyasına 15.06.2011 tarihinde ödeme yaptığı, davalının İHDS’nin 7.4 maddesi gereğince icra dosyasına yapılan ödemeden ve davacı tarafından ödenen temyiz harç ve masraflarından sorumlu olduğu, ayrıca davacının 01.03.2005 tarihinden itibaren ...’tan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olduğu ve Hisse Devir Sözleşmesinde İHDS hükümlerinin saklı tutulduğu gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 14.05.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile ... özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davacı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, Türkiyedeki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı ...'a ait olmakla birlikte, ...'tan ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamıştır.

... tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ...'a ait olmak üzere 29/05/2013 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'ye devredilerek 29/05/2013 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 29/05/2013 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce yapılmıştır.

Özelleştirme aşamasında 29/05/2013 tarihinde Gediz EDAŞ tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle Gediz EDAŞ'ın özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ...'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Keza, 29/05/2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9.3 maddesinde de “alıcının, basiretli bir tacir gibi davranmak suretiyle” ...... şirketlerin sözleşme tarihi itibariyle mevcut ve fiziki durumunu bilerek hisseleri devir ve teslim aldığı, şirketler hakkında kendisine verilen bilgilerin gerçek durumu yansıtmadığı veya benzer iddiaları ileri süremeyeceği, hisselerin devrinin gerçekleşmesinin ardından, ayıba ve zapta karşı tekeffül hükümleri başta olmak üzere yürürlükteki mevzuat kapsamında herhangi bir fiili veya hukuki nedene dayanarak talepte bulunamayacağı .....” hükmü karşısında da davalının sorumluluğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan 29/05/2013 günlü sözleşmenin 9.4 maddesinde düzenlenen “şirketlerde yapılmış olan her türlü işlemden kaynaklanan borç ve yükümlülüklerden, kayıtlara intikal etmemiş olsa dahi şirketlerin sorumlu olduğu, bu hususlarda alınmış karar ve yapılmış sözleşmelerle ilgili olarak alıcının ve şirketlerin idare ve ...'ı ilzam edecek hiçbir başvuru ve rücu hakkı bulunmadığı” hükmü de davalının sorumluluğunun olmadığını göstermektedir.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 29/05/2013 tarihi öncesi, yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı ...'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 29/05/2013 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 29/05/2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 29/05/2013 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen dava konusu ödemeden dolayı, 29/05/2013 sözleşmenin 9.3 ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından davanın reddine ilişkin yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2012/15682, Karar No: 2012/21926, Tarih: 18.10.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/15682 E.  ,  2012/21926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde fazlaya ilişkin hak saklı kalmak kaydıyla 500 TL maddi, 20000 TL manevi tazminat istenilmiştir. Mahkemece maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dilekçesinde; davalı ...'ın noter olarak görev yaptığı ... 21.Noterliğinde, noter katibi ... tarafından düzenlenen ve imzaya yetkili noter katibi ... tarafından onaylanan sahte vekaletname ile, davacıya ait taşınmazların tapuda üçüncü şahıslara devredildiğini, açılan tapu iptal ve tescil davaları ile davacının taşınmazlarına kavuştuğunu, ancak taşınmazların elinden çıkması nedeniyle davacının manen üzüldüğünü bu nedenle 20000 TL manevi tazminat ile 500 TL maddi tazminatın sahte vekaletnamenin düzenlenmesi sırasında gerekli dikkat ve özeni göstermeyen davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir. Davalılar müştereken verdikleri cevap dilekçelerinde; olay günü vekil ile vekalet veren şahsın noterliğe birlikte geldiklerini, nüfus cüzdanlarını ibraz ettiklerini, sorulan sorulara tereddütsüz yanıtlar verdiklerini, vekaletname düzenlenirken gerekli dikkat ve özenin gösterildiğini, bir sorumluluklarının bulunmadığını, ayrıca davacının açtığı tapu iptal ve tescil davaları nedeniyle taşınmazlarına kavuştuğunu, maddi zararının bulunmadığını, manevi tazminat şartlarının ise oluşmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir. Mahkemece, dava dışı üçüncü şahıslar tarafından, davacıya ait gerçek nüfus cüzdanı ile davacı yerine başka bir kişi hazır bulundurularak sahte vekaletname düzenlettirildiği, nüfus cüzdanında fotoğrafı olan kişinin hazır bulunan kişi olup olmadığı konusunda vekaletnameyi düzenleyen davalı ... ile vekaletnameyi onaylayan ...'nın gerekli dikkat ve özeni göstermemeleri nedeniyle kusurlu olduklarını, davalı noter ...'ın ise yanında çalışan diğer davalıların kusurlu eylemleri nedeniyle kusursuz sorumlu olduğunu, davacının maddi tazminat istemini ispatlayamaması nedeniyle maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminatın ise kısmen kabulü ile 7000 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir. Karar davacı ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Maddi tazminat isteminin reddi yönünden; deliller kural olarak taraflarca gösterilir; fakat (Medeni Kanun'un 113, 149, 251, 272, 274, 275, 310 vb. hükümleriyle çözümlenmesi gereken olaylarda olduğu gibi) "kendiliğinden araştırma ilkesinin" uygulandığı davalarda hakim, davanın ispatı için gereken bütün delillere kendiliğinden başvurur; taraflar da duruşma bitinceye kadar delil gösterebilirler. "Taraflarca hazırlama ilkesinin" uygulandığı davalarda deliller kural olarak taraflarca gösterilir; hakim delillere kendiliğinden başvuramaz; fakat hakim, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 75/3. maddesi uyarınca davanın her safhasında, iki tarafın iddiaları sınırı içinde olmak üzere tarafları dinleyebilir ve gerekli olan delillerin gösterilmesini ve verilmesini emredebilir. Buna göre hakim bir vakıanın ispat edilmemiş olması halinde ispat yükü kendine düşen tarafa delili olup olmadığını sorabilir; somut olayda ise sahtecilik işlemini gerçekleştiren failler hakkında ki ceza davasının neticesinin beklenmesi nedeniyle uzayan yargılama safhalarının hiçbirisinde davasını ispatla yükümlü olan davacıya delillerini bildirmesi için süre verilmeden maddi tazminat isteminin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Manevi tazminat talebinin kısmen kabulü yönünden ise;Manevi zarar, kişilik değerlerinde oluşan nesnel (objektif) eksilmedir. Yasalar, manevi tazminat verilebilecek olguları sınırlamıştır. Bunlar, kişilik değerlerinin zedelenmesi (Medeni Yasa 24), isme saldırı (Medeni Yasa 26), nişan bozulması (Medeni Yasa 121), evlenmenin feshi (Medeni Yasa 158), bedensel zarar ve ölüme neden olma (Borçlar Yasası 47) durumlarından biri ile kişilik haklarının zedelenmesidir (Borçlar Yasası 49). Bunlardan Medeni Yasa'nın 24.maddesi ile Borçlar Yasası'nın 49.maddesi daha kapsamlıdır. Medeni Yasa'nın 24.maddesinin belli yerlere yollaması nedeniyle böyle bir durumun bulunduğu yerde, onu düzenleyen kurallar (örneğin; Medeni Yasa'nın 26, 174, 287); bunların dışında Borçlar Yasası'nın 49.maddesi uygulanır. Medeni Yasa'nın 24 ve Borçlar Yasası'nın 49.maddesinde belirlenen kişisel çıkarlar, kişilik haklarıdır. Kişilik hakları ise, kişisel varlıkların korunmasıyla ilgilidir. Kişisel varlıklar, bedensel ve ruhsal tanrılık ve yaşam ile nesep gibi insanın, insan olmasından güç alan varlıklar ya da kişinin adı, onuru ve sır alanı gibi dolaylı varlıklar olarak iki kesimlidir. Somut olayda ise, noterin sorumluluğu nedeniyle oluşan zarar, eşya zararıdır, manevi tazminatın koşullarını düzenleyen Borçlar Yasası'nın 49.maddesine göre eşya zararı kişinin sosyal, fiziki ve kişilik değerlerine saldırı oluşturacak nitelikte bir zarar olarak nitelendirilemeyeceğinden, davacının manevi tazminat isteminin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17742, Karar No: 2023/821, Tarih: 27.02.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/17742 E.  ,  2023/821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık hakkında Kadirli Cumhuriyet Başsavcılığının 04.08.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 ... maddesi uyarınca iftira suçundan cezalandırılması talebiyle dava açılmıştır.

2.Kadirli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 ... maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi; bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, ... M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hüküm olarak bulunan sanığın kurum vasıtasıyla göndermiş olduğu dilekçesinde eşi ve çocuğunun kayınbabası olan katılan ... tarafından ziyaretine gelmelerini engellediğini beyan ederek katılanın kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunu işlediğine yönelik resmi ve yetkili mercie suç ihbarında bulunmak suretiyle iftira suçunu işlediğini iddiasına ilişkindir.

2. Mağdur ceza infaz kurumu aracığıyla Kadirli Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği 26.05.2015 tarihli dilekçesinde; eşi ve kızının kayınbabası olan katılan ... tarafından alıkonularak ziyaretine gelmelerini engellediğini, eşi ... ...'nin bu durumdan rahatsız olduğunu ve kendisinden bu duruma bir çare bulmasını istediğini beyan ettiği anlaşılmıştır.

3. Katılan ... hakkında kişi hürriyetini yoksun kılma suçundan 04.08.2015 tarihinde ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir.

4. Sanığın eşi olan ... ... 09.06.2015 tarihli kolluk beyanında; babası olan katılanın evinde zorla kalmadığını, sanığı ceza infaz kurumunda ziyarete kendisinin gitmediğini beyan ettiği görülmüştür.

3. Katılan ... hakkında kişi hürriyetini yoksun kılma suçundan 04.08.2015 tarihinde ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir.

4. Sanığın eşi olan ... ... 09.06.2015 tarihli kolluk beyanında; babası olan katılanın evinde zorla kalmadığını, sanığı ceza infaz kurumunda ziyarete kendisinin gitmediğini beyan ettiği görülmüştür.

5. Sanık mahkemedeki savunmasında; eşim ve kızım ceza evinde görüşüne gelmediğini, katılan ...'ın zorla alıkoyarak görüşe göndermediğini düşündüğünü, bu hususa ilişkin bir duyumunun olmadığını, eşinin bu hususa ilişkin haber göndermesinin söz konusu olmadığını, morali bozuk olduğu için üzerine böyle bir dilekçe yazdığını beyan ettiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1. Tebliğname yönünden

Sanığın mahkeme aşamasındaki savunması, katılanın aşamalardaki beyanı, sanığın eşi olan ... ...'nin kolluk beyanı ve tüm dosya kapsamındaki deliller birlikte değerlendirdiğinde, sanığın gerçekte işlemediğini bildiği halde katılan ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan soruşturma yapılmasına neden olacak şekilde dilekçe vermek suretiyle iftira suçunu işlediği anlaşılmakla; tebliğnamede yer ... bozma görüşüne iştirak olunmamıştır.

2. Sanığın temyiz talebi yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazı reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kadirli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2016 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz itirazı ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazının reddiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11972, Karar No: 2014/3715, Tarih: 31.03.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/11972 E.  ,  2014/3715 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2012/155404

Mahkemesi : Tekirdağ Çocuk Mahkemesi

Tarihi : 04.05.2012

Numarası : 2008/509 - 2012/195

Suç : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 297. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesinde mevcut "suç konusu eşyanın bulundurulması ayrı bir suç teşkil ettiği takdirde fikri içtima kurallarına göre belirlenecek ceza yarı oranında artırılır." şeklindeki kural gereğince, sanığın tutuklanması nedeniyle Tekirdağ Kapalı Cezaevine girişi sırasında yapılan üst aramasında ayakkabısının içerisinde uyuşturucu maddenin ele geçirildiği olayda, sanığın bu eyleminin “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” ve “infaz kurumuna yasak eşya sokmaya teşebbüs” suçlarını oluşturduğu, yukarıda belirtilen düzenleme gereği bu iki suçtan daha ağır cezayı gerektiren infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan dolayı TCK'nın 297. maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesi ile tayin edilecek temel cezanın aynı madde ve fıkranın ikinci cümlesi gereğince yarı oranında arttırılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 31.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.