muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3567, Karar No: 2018/2693, Tarih: 13.03.2018

1- Kamu malına zarar verme ve hükümlü veya tutuklunun kaçması suçları yönünden yapılan incelemede; dosya kapsamına göre, sanığın olay tarihinde bilincinin yerinde olmadığını ve bu sebeple tedavi görmekte olduğunu beyan etmesi karşısında; olay tarihinde tedavi görmekte olduğu Bakırköy Ruh ve Sinir Hatalıkları Hastanesi'nden sanığın gördüğü tedavinin mahiyetine ilişkin tedavi evraklarının dosya arasına getirtilerek sonucuna göre, sanığın Adli Tıp Kurumu ya da en yakın ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesine sevki ile ''TCK.nun 32/1. madde ve fıkrasındaki suç tarihi itibari ile işlediği iddia olunan fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalmış olan kişiye ceza verilmez'' hükmü ile aynı maddenin 2. fıkrasındaki ''birinci fıkrada yazılı derecede olmamakla birlikte işlediği fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği azalmış olan kişiye ceza indirimi veya güvenlik tedbiri uygulanacağına'' ilişkin hüküm gözetilerek, cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığının, CMK.nun 74. maddesine göre tespiti yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de; kamu malına zarar verme suçu açısından sanığın savunmasında tedavi gördüğü hastanede diğer hastaların suça konu camı kırdıklarını kendisinin eyleminin sadece kırılmış camdan atlamaktan ibaret olduğunu belirtmesi karşısında; Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nden olay tarihinde sanık dışında başka bir kimsenin firar edip etmediği sorulmadan ve tutanak mümziileri dinlenilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3786, Karar No: 2015/6531, Tarih: 30.03.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/3786 E.  ,  2015/6531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın parkta uyuyan şikayetçinin yanına yaklaşarak önce cep telefonunu sonra 10 TL parasını çaldıktan sonra ihbar üzerine polis tarafından parkın çıkışında yakalandığı, üst aramasında şikayetçiye ait cep telefonunun ele geçirildiği ancak telefonunun sim kartının ve 10 TL nin ele geçmediği biçimindeki eyleminde hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs hükümleri uygulanarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 30.03.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sanık hakkında hırsızlık suçunda kurulmuş olan mahkumiyet hükmünün onanmasına ilişkin sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.

Sanığın, parkta bankın üzerinde uyumakta olan müştekinin yanına yaklaşıp, cebinden önce cep telefonunu alıp biraz uzaklaştıktan sonra, tekrar gelip bu sefere de, ceplerini kurcalayarak 10 TL parasını da alarak olay yerinden ayrıldığı sırada, olayı başından beri görüp sanığı takip eden tanığın ihbarı üzerine, kolluk görevlilerince sanığın olay yerinde yakalanması biçimindeki oluşta; sayın çoğunluk ile aramızda, olayın oluş ve sübutuna ilişkin bir anlaşmazlık söz konusu olmayıp, sanığın, hırsızlık eyleminin TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlanan suçu mu? yoksa TCK'nın 142/2-b maddesinde tanımlan suçu mu? oluşturduğuna ilişkindir.

Konuya ilişkin görüşlerimi açıklamadan önce bu konuda dairemizin ve Yüksek 6. Ceza Dairesinin yerleşmiş uygulamasından kısaca bahsedecek olursak;

Her iki yüksek dairenin yerleşmiş uygulamalarında; uyumakta olan kişinin üstünden gerçekleştirilen hırsızlık eyleminin, TCK'nın 142/2-b maddesi kapsamında değil, mağdurun bulunduğu yer veya uyuduğu yere göre nitelendirme yapılması gerektiği kabul edilmiştir.

Buna göre, açık alanda uyumakta olan kişinin üzerinden gerçekleştirilen hırsızlık eylemlerinin TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlanan, bina içerisinde uyuyan kişinin üzerindeki bir eşyasının çalınması eyleminin aynı Kanun'un 142/1-b maddesinde tanımlanan, halkın yararlanmasına sunulmuş ulaşım aracı içinde uyumakta olan kişinin üzerindeki bir eşyanın çalınması biçimindeki eyleminin ise, TCK'nın 142/1-c maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu kabul edilmiştir.

TCK'nın 141/1. maddesi hırsızlık suçunu tanımlayan temel ve torba bir madde olduğundan, eylemin, hırsızlık suçunun nitelikli hallerini düzenleyen madde ve fıkralar kapsamında değerlendirilememesi veya nitelikli unsurların oluşmaması halinde, ayrıca bir koşul aranmaksızın bu madde kapsamında hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Bu nedenle bu maddenin uygulanma koşulları yönünden söylenecek fazla bir şey yoktur.

TCK'nın 141/1. maddesi hırsızlık suçunu tanımlayan temel ve torba bir madde olduğundan, eylemin, hırsızlık suçunun nitelikli hallerini düzenleyen madde ve fıkralar kapsamında değerlendirilememesi veya nitelikli unsurların oluşmaması halinde, ayrıca bir koşul aranmaksızın bu madde kapsamında hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Bu nedenle bu maddenin uygulanma koşulları yönünden söylenecek fazla bir şey yoktur.

TCK'nın 142. maddesinin 1, 2 ve 3. fıkralarında ise kademeli olarak suçun nitelikli halleri düzenlenmiş ve buna bağlı olarak ceza süreleri de arttırılmıştır. Maddenin fıkralarını bir bütün olarak değerlendirdiğimizde; suçun nitelikli halleri düzenlenirken toplum yaşamı gözetilerek; bazen, kişinin malını veya eşyasını korumaya daha çok ihtiyaç duyduğu durumlarda, (ör. Kişinin bankadan aylığını alması veya bir alım satım nedeniyle yüklü miktarda bir parayı üzerinde taşıma zorunda kalması vb. durumlarda, TCK'nın 142/2-b maddesindeki düzenleme) mağdurun bütün özen ve dikkatine rağmen parası çalınmakta; yine bir çok trafik kazasında, ölen ve yaralanan kişilerin malları korunaksız kaldığından hırsızlık eylemlerinin hedefi haline gelmekte; (TCK'nın

142/2-a maddesindeki düzenleme) bazende, işin doğası gereği mal korunaksız bırakılma zorunluğunda kalındığından kolaylıkla çalınmaktadır; (ör. köy veya kırsal alanda yaşayan insanların hayvanların otlaması için açık alanda bırakmaları, TCK'nın 142/2-g maddesindeki düzenleme) bazı durumlarda ise eşya, olağan bütün tedbirle alınarak koruma altına alındığı halde, failin suç işleme kastındaki yoğunluk ve hırsızlığı meslek edinmesi nedeniyle bu engelleri aşarak hırsızlık eylemini gerçekleştirmektedir. (ör. kuyumcu dükkanında çelik kasada korunan altınların, kapı kilidine anahtar uydurularak çalınması vb. durumlarda, TCK'nın 142/2-d maddesindeki düzenleme) İşte yasa koyucu bu ve benzeri durumları gözeterek suçun nitelikli hallerini üç ayrı fıkra halinde ve artan cezalar öngörerek düzenlediği anlaşılmaktadır.

Suçun nitelikli hallerinin düzenlendiği her bir fıkra ve bent gerekçeleriyle birlikte değerlendirildiğinde, neden nitelik kabul edildiği veya öngörülen ceza sürelerine göre daha az veya en nitelikli hal olarak düzenlendiğini anlamakta zorlanmayız. Bu bağlamda maddenin fıkra ve fıkralardaki bentler arasında bir benzerlik, bir paralellik, kapsamlı tanımlardan, daha dar tanımlara göre bir sıralama olduğu ve bezer bir çok ortak özellik veya farklılıklar içerdiği genel olarak kolaylıkla anlaşılmaktadır. Yasayı uygulama durumunda olan hukukçular ise; her bir fıkra ve bendi, kendine özgü ayrıntı ve özeliyle birlikte maddeyi bir bütün olarak ele alıp, somut olayda her bir fıkra veya bendin kapsam ve sınırlarını, ceza kanunundaki yorum ilkeleri de gözetilerek, (ör. kıyas yasağı, yeni bir suç ihdas edecek şekilde genişletici yorum yapılamayacağı) belirlemek durumundadır.

Bu genel açıklamadan sonra somut olayımızla ilgili yasa maddesini irdeleyecek olursak; TCK'nın 142/2-b maddesinde hırsızlık suçunun, elde veya üstte taşınan eşyayı “çekip almak suretiyle” ya da “özel beceriyle” işlenmesine yer vermiş olması karşısında; yukarıda kısmen değindiğimiz gibi, kişinin elinde veya üstünde taşımış olduğu eşyasını, doğası gereği korunaklı bir şekilde muhafaza ettiği halde; bazen bir otobüse binerken veya bir yere girerken veya kalabalık bir ortamda bulunduğu sırada, fail veya failler tarafından sıkıştırılarak veya dikkati dağıtılarak, elindeki veya üstündeki eşyası veya parası çalınmaktadır. İşte yasa koyucu mağdurun dikkat ve özenine rağmen, failin göze aldığı risk, bir başka deyişle suç işlemekteki cesaretine ve kastının yoğunluğuna göre eylemin niteliğini belirleyerek orantılı yaptırımla, (en nitelik hal ve daha fazla ceza) mağdurun korunmasını veya suçun önlenmesini amaçlamıştır.

Konuya bu çerçeveden baktığımızda, somut olayımızda olduğu gibi, parkta bankın üzerinde uyuyan mağdurun üstündeki, telefon ve parasının çalınması biçiminde gerçekleşen olayda, mağdurun eşya üzerinde gözetimi ve denetimi bulunmadığı gibi, sanıkta eylemini kolayca gerçekleştirmektedir.

Şimdi bir önceki paragrafta ifade etmeye çalıştığımız koşulların hiçbirisi burada söz konusu olmadığı halde, iki eylemi aynı nitelikte kabul ederek en üst oranda cezalandırılmasını kabul etmek yasaya ve hakkaniyete aykırıdır. Bu nedenle açık alanda uyumakta olan kişinin üzerinden para veya eşyasına yönelik hırsızlık eylemleri, TCK'nın 142/2-b maddesinde tanımlan suçu değil, aynı Kanun'un TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlanan suçu oluşturacağını kabul etmek gerekir.

Ceza Genel Kurulu'nun 12.05.2009 gün ve 2009/6-80 - 2009/123 sayılı kararı ile 18.12.2012 gün ve 2012/6–1246 -2012/1853 sayılı kararlarında TCK'nın 142/2-b maddesinin uygulanmasıyla ilgili olarak; “Elde veya üstte taşınan eşyanın özel beceriyle çalınması “yankesicilik”; kişinin taşınır malı üzerindeki her türlü gözetim, dikkat ve uyanıklığını azaltabilecek veya aşabilecek şekilde el çabukluğu ve özel beceriyle kişinin üzerinden veya bedeniyle doğrudan bağlantılı yerden bir şeyin çalınmasıdır. Mağdurun omzunda asılı bulunan çantanın açılıp içerisinden cüzdanının çalınması bent kapsamındadır.

Diğer yönden, uyuyan kişinin üzerinden taşınır malının çalınması, eşya üzerinde gözetimi ve denetimi bulunmadığından yankesicilik sayılmaz.” görüşüne yer vermiştir.

Diğer yönden, uyuyan kişinin üzerinden taşınır malının çalınması, eşya üzerinde gözetimi ve denetimi bulunmadığından yankesicilik sayılmaz.” görüşüne yer vermiştir.

Bazı hukukçular TCK'nın 142/2-b maddesinde; suçun mağdurunun ayık veya uyuyor olmasına ilişkin bir ayrım yapılmamış olması nedeniyle, açık alanda uyuyan bir kişinin üzerinden gerçekleştirilen hırsızlık eylemininde anılan madde kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ileri sürülmekte ise de; madde metninde hırsızlık eyleminin, elde veya üstte taşınan eşyanın “çekip almak suretiyle” ya da “özel beceriyle” gerçekleştirilmesinin öngörülmüş olması karşısında, somut olayımızda olduğu gibi uyumakta olan kişinin üzerindeki eşya “çekilerek” veya “özel beceriyle” değil, kolayca alınmaktadır. Bu nedenle maddedeki tanım gözetildiğinde de suç unsurları itibariyle de oluşmaz.

Ayrıca yasa koyucu, uyuyan veya aşırı derecede sarhoş olan kişilerin üzerinden gerçekleştirilen hırsızlık eylemlerini de aynı nitelikte suç olarak düzenlemek isteseydi, aynı Kanun'un 142/2-a maddesinde olduğu gibi, “Kişinin malını koruyamayacak durumda olmasından veya ölmesinden yararlanarak” biçiminde bir düzenlemeye yer verirdi. Buna göre “Elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle ya da özel beceriyle ya da kişinin uyumasından veya sarhoş olmasından yararlanarak,” çalınması biçiminde bir düzenleme yapılabilirdi. Ancak yasa koyucu böyle bir düzenlemeye yer vermemiş ve bunu da bilinçli yapmıştır. Çünkü kişinin uyuması, aşırı derecede sarhoş olması, ölmesi veya geçirdiği bir kaza nedeniyle malını koruyamayacak durumda

olması aynı nitelikte olup, bütün bu durumlarda kişinin malı korunaksız kalmaktadır. Yasa koyucu “kişinin malını koruyamayacak durumda olmasından veya ölmesinden yararlanarak” suçun işlenmesine ilişkin düzenleme yaptığı halde, kişinin uyuması veya sarhoş olması durumunda malının çalınmasına ilişkin bir düzenlemeye yer vermemiştir. Aksine bir yorum, TCK'nın 2/3. maddesindeki “Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz.” hükmüne aykırı olacaktır.

Bu nedenlerle somut olayımızda, sanığın parkta uyumakta olan mağdurun üzerindeki telefon ve parasını almak suretiyle gerçekleştirdiği hırsızlık eylemi TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğunu düşündüğümden, mahkemenin aynı Kanun'un 142/2-b maddesi uyarınca kurduğu hükmün bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluğun hükmün onanmasına ilişkin görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/12396, Karar No: 2013/17567, Tarih: 05.06.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/12396 E.  ,  2013/17567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A) Tehdit suçuna ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ...'ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B) Hakaret suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Temel eğitimin Anayasa'ya göre devlet tarafından karşılanması gereken karşılıksız bir kamu hizmeti olduğu gözetilerek, sanığın duruşmada aynen tekrar ettiğini söylediği soruşturma aşamasında kollukta alınan ifadesindeki, olay günü çocuğunun kaydını yaptırmak üzere gittiği ......İlköğretim Okulu'nda müdür ve müdür yardımcısı olarak görevli olan katılanların kendisinden kayıt ücreti istedikleri yönündeki savunması karşısında, kamu hizmeti yapan görevlilerin bu eylemi nedeniyle sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15104, Karar No: 2013/12847, Tarih: 08.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/15104 E.  ,  2013/12847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Küçükçekmece 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :03.04.2012
Yargıtay — Esas No: 2021/8450, Karar No: 2022/8146, Tarih: 21.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/8450 E.  ,  2022/8146 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANKARA 37. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazına başlanması için Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından çıkarılan çağrı yazısını alan sanığın denetime başladığı, 15/09/2015 tarihli bireysel görüşmesine gitmemesi nedeniyle uyarıldığı, uyarı sonrası görüşmeye katıldığı, 07/12/2015 tarihli programa katılmadığından bahisle ikinci bir uyarı yapılmaksızın dosyasının kapatıldığı anlaşılmakla, olayda ısrar şartı gerçekleşmediğinden kovuşturma şartını gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8-2 cümlesi uyarınca kamu davasının durmasına ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devam edilerek mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 21/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11654, Karar No: 2008/16635, Tarih: 26.11.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/11654 E.  ,  2008/16635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : M. TEOMAN ...- LAMİA ...- YAPI KREDİ BANK. VD.

DAVALILAR : HAZİNE- ORMAN YÖNETİMİ

Taraflar arasındaki 2/B şerhinin silinmesi istemi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 18/10/2005 gün ve 8000-12439 sayılı bozma kararında özetle; "Çekişmeli ... Mahallesi 65 sayılı parselin tapu kaydı üzerindeki "orman rejimi çıkartılmıştır." şerhin silinmesi davasında mahkemece davanın açılmamış sayılmasına dair verdiği karar hakkında davacının eski hale getirme isteminin reddine karar verilmişse de, davacı vekilinin duruşma tarihinde rahatsız olduğunu bildiren mühürlü ve onaylı olan raporun dosyaya ibraz edilmiş olması nedeniyle 03/01/2005 tarihli eski hale getirme talebinin reddine dair kararın yerinde olmadığı, talebin kabulü ile duruşmaya devam edilerek işin esası ile ilgili hüküm kurulması bu durumda, davanın açılmamış sayılmasına karar verilemeceği" ne işaret edilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kabulüne ve dava konusu parselin tapu kaydında yer alan 2/B madde şerhinin silinmesine karar verilmiş, hüküm Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu kaydı üzerindeki 2/B şerhinin silinmesi istemine ilişkindir.

... Köyünde 3116 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca ilk kez 1938 yılında yapılarak 1939 yılında kesinleşen orman kadastrosu ile 1744 Sayılı Yasa döneminde yapılan ve 10.05.1977 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu, aplikasyon ve aynı yasanın 2. madde uygulaması ve 07.08.1985 tarihinde ilan edilen 2896 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması ve yine 1988 yılında 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması vardır. Bu köyde arazi kadastrosu 1969 yılında kesinleşmiştir.

Dava, hukuki niteliği itibariyle orman rejimi dışına çıkartılan taşınmazın tapu kaydı üzerine konulan 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde şerhinin iptaline ilişkindir. Uyuşmazlık, özünde dava konusu parselin 1939 yılında kesinleşmiş orman sınırları içinde kalıp kalmadığının tespiti ile çözümlenebilecektir.

Dava dosyası içindeki orman kadastrosuna ilişkin belgelerin incelenmesinde;

1938 yılında yapılan ve taşınmazı ilgilendiren 05.12.1938 tarih ve 196 sayfa numaralı tutanakta 8, 9, 10, 11 numaralı orman sınır noktaları tanımlanırken “buradan ... Deresinin yatağı ile ormanla örtülü sırtın teşkil ettiği hattı fasıldan gidilerek Cendere de (10) numaraya varılır. Burada Kağıthane Deresi ile ... Dereleri birleşir. Bu sınırın dışında ... ve Cendere Mahallesi halkının mezru bahçeleri ve evleri vardır” denilmektedir.

-2-

2007/11654-16635

1938 yılında yapılan ve taşınmazı ilgilendiren 05.12.1938 tarih ve 196 sayfa numaralı tutanakta 8, 9, 10, 11 numaralı orman sınır noktaları tanımlanırken “buradan ... Deresinin yatağı ile ormanla örtülü sırtın teşkil ettiği hattı fasıldan gidilerek Cendere de (10) numaraya varılır. Burada Kağıthane Deresi ile ... Dereleri birleşir. Bu sınırın dışında ... ve Cendere Mahallesi halkının mezru bahçeleri ve evleri vardır” denilmektedir.

-2-

2007/11654-16635

1744 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1976 yılında yapılan orman sınır noktalarının aplike işlemi sırasında ise, ilgili 9, 10, 11 numaralı orman sınır noktalarının tarif edildiği tutanakta ise, “9 no’dan kuzey-batıya dönülerek Kağıthane deresi ile ... deresinin birleştiği yerde 10 numaralı orman sınır noktaları tesis edildi. Buraya Cendere denilmektedir.

Eski tahdit krokisinde bu nokta 320 m kuzeyde görünmektedir. Açı ve mesafenin zemine ablikesinde krokiye (yani 1939 tahdit hattına) uygun düşmekte, ancak mevkiye uygun düşmemektedir. Bu yüzden iki derenin birleştiği noktanın değişmeyeceği görüşü ile açı ve mesafelerde düzeltme yapılarak 10 ve 11 nolu noktalar tesis edildi. 9 nolu noktadan itibaren gidilen hat eski tahdit zabıtlarına göre eski dekovil hattını takip etmektedir” şeklinde 10 numaralı noktanın tespitinin yapıldığı, 1938 tahdit zaptında tarif edilen 10 nolu orman sınır noktası yani ... ve Kağıthane Derelerinin birleştiği nokta 1744 Sayılı Yasa uygulaması sırasında da aynı yere (iki derenin birleştiği yere) konduğu ve kadastro paftasıyla orman tahdit haritasının çakıştırılması sonucu dava konusu parsel, bu hat içinde ve orman alanında bırakılmıştır.

Mahkemece 01/04/2004 tarihinde yapılan keşifte uzmanlığına başvurulan Orman Yüksek Mühendisleri ... Ayanoğlu ve ... ve Harita Mühendisi ... ...'in verdiği 11/10/2004 günlü raporda özetle: 3116 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca yapılan orman tahdidinde açı, yön ve mesafelere göre orman tahdit haritasının düzenlendiği orijinal orman tahdit haritasına göre, çekişmeli taşınmazların kısmen orman sınırları dışında kaldığı, 1744 Sayılı Yasa uygulaması sırasında 19 numaralı tahdit komisyonunca aplike işlemi yapılırken açı, yön ve mesafe değerleri yanlış gerekçe ile farklı biçimde uygulanarak nizalı parsellerin alanının tamamının orman sınırları içinde gösterilerek 15.10.1961 tarihinden önce orman niteliğini yitiren alanda kalması nedeniyle orman sınırları dışına çıkarma işleminin yapıldığı, ancak, tutanaklardaki anlatımlar, açı, yön, mesafe farkları, sabit dekovil (eski tren yolu) hattı, eski tarihli 1/25000 ölçekli memleket haritası incelemesi sonucu aplikasyon ve 2. madde uygulamasının hatalı olduğunu ve dava konusu 65 sayılı parselin orman dışında olduğunu bildirmişlerdir.