muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7154, Karar No: 2024/25272, Tarih: 25.11.2024

2313 sayılı Kanun'un 23. maddesi kenevir ekiminin izne bağlı olduğunu belirtmiş, izin belgesi almadan ya da izin belgesi almasına rağmen bilerek belgesinde belirtilen alandan fazla yerde veya izin belgesinde kayıtlı yerden başka yerde kenevir ekimi yapan kişilerin adlî para cezası ile cezalandırılacağı hüküm altına almıştır.

Anılan Kanun'un 23. maddesinin 5. fıkrası; “(Ek fıkra: 23/1/2008-5728/77 md.; Değişik birinci cümle: 18/6/2014-6545/1 md.) Esrar elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapan kişi dört yıldan on iki yıla kadar hapis ve beşyüz günden onbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. (Ek cümle: 18/6/2014-6545/1 md.) Münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapan kişi bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu madde kapsamında ekim yapma ibaresinden, tohumun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadarki süreç anlaşılır.” şeklindeki düzenlemesi ile esrar elde etmek amacıyla kenevir ekmeyi yaptırıma bağlamıştır.

Kanunun bu fıkrası 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önce sadece münhasıran esrar elde etmek için kenevir ekmeyi yaptırıma bağlamışken bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren esrar elde etmek için kenevir ekmeyi iki farklı suç olarak düzenlemiştir. Mevcut haliyle 23. maddenin 5. fıkrasının son cümlesi kendi kullanımı için esrar elde etmek amacıyla kenevir ekmeyi, aynı madde ve fıkranın ilk cümlesi bu amaç dışında dolayısıyla ticaret amacıyla esrar elde etmek için kenevir ekmeyi suç olarak kabul etmiştir.

Birbirinden farklı yaptırımlara tabi olan eylemlerin tespiti yani hangi amaçla kenevir ekimi yapıldığını belirlemek için de failin uyuşturucu madde ticareti yapmaya yönelik icra hareketleri

içerisinde olup olmadığı, ektiği kenevirin kök sayısı, kenevirden elde edilebilecek esrar miktarı, ekili kenevir yanında bulunan hasadı yapılmış kenevir bulunup bulunmadığı ve bunların esrar edilebilecek miktarı gibi olayın bütünlüğü içerisindeki değerlendirmeler yapılacaktır.

Kanun koyucu kenevir ekimi yapan failin söküm yapılıncaya kadar tespit edildiği takdirde 2313 sayılı Kanun'a göre sorumlu tutulmasını hüküm altına almıştır. Kenevirden elde edilen esrar bulunduğu takdirde failin TCK'nın 188. veya 191. maddelerine göre sorumluluğu başlayacaktır.

5237 sayılı Kanun'un “Uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti” başlıklı 188. maddesinin 3. fıkrasında yazılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçu ülke içerisinde ruhsatsız olarak uyuşturucu veya uyarıcı maddeyi satmak, satışa arz etmek, başkalarına vermek, sevk etmek, nakletmek, depolamak, satın almak, kabul etmek ve bulundurmak hallerinden birinin gerçekleşmesi ile oluşacaktır. Bu fıkrada düzenlenen suçta sayılan seçimlik hareketlerin birinin yapılması suçun oluşması için yeterli olmaktadır.

İzinsiz kenevir ekimi eylemi ile birlikte uyuşturucu maddelerden esrar bulundurma eylemlerinde çoğu zaman mahkemece delil değerlendirilmesi yapılırken, kurutulmaya bırakılmış esrarın ticaret amacıyla mı yoksa kullanım amacıyla mı bulundurulup bulundurulmadığı dikili halde bulunan kenevir bitkisinin sayısı ve bundan elde edilebilecek esrar miktarı ile belirlenmekte, diğer taraftan dikili vaziyette bulunan kenevirin hangi amaçla ekildiğinin belirlenmesi yanında ele geçirilen esrar miktarı da gözetilmektedir. Bu bile eyleme bütünsel olarak bakmayı gerektirmektedir.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olayımızda olduğu gibi dikili vaziyette ele geçirilen hint kenevirinin bulunduğu ev, bahçe ve tarla gibi mekanların yanında kenevirden tamamen veya kısmen sökülmüş veyahut koparılmış halde esrar bulunduğu hallerde failin fiilinin, bir bütün halinde ve hukuki anlamda tek fiil olarak "uyuşturucu madde bulundurma" olduğunu kabul etmek gerekmektedir.

Esrar elde etmek kararıyla baştan beri aynı irade ile hareket eden, ektiği kenevir ile bu kenevirden elde ettiği esrarı aynı yer sayılabilecek alanda bulunduran failin eylemine bütünsel açıdan tarafsız bir gözle bakıldığında ticaret veya kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurduğunu kabul etmemek imkansızdır.

Buna göre;

a) Tek bir iradi karar bulunması, (Esrar elde etmek),

b) Esrarın etken maddesi olan THC içeren keneviri ekmek, sökmek, bulundurmak gibi amaca uygun birden fazla doğal anlamda hareket edilmesi,

c) Kenevirin ekildiği ve söküldüğü yerin aynı olması,

d) Uyuşturucu madde ticareti yaptığına ilişkin başkaca icrai harekette bulunmayan failin eyleminin objektif bakışla uyuşturucu madde bulundurulması şeklinde olması, failin hukuki açıdan tek fiilde bulunduğunu söyleme sonucunu doğuracaktır.

Bu açıklamalar gözetilerek somut olay değerlendirildiğinde;

Esrar elde etme iradesiyle hareket eden sanığın zaman ve mekân birliği içerisinde evinde ve müştemilatında ekili halde 600 kök kenevir bitkisi ile sökülmüş ve kurutulmaya bırakılmış 74 kök olmak üzere esrar bulundurma şeklindeki 2313 sayılı Kanun'un 23/5. maddesi ve TCK'nın 188/3. maddesine aykırılık oluşturan eylemlerinin suçların niteliği gereği birbiri ile bağlantılı birden fazla hareket ile kendi içerisinde bir bütün oluşturduğu, bu anlamda hukuki anlamda tek fiille birden fazla suçun oluşmasına sebebiyet veren sanık hakkında TCK'nın 44. maddesi gereğince fikri içtima hükümleri uygulanarak en ağır cezayı gerektiren TCK'nın 188/3. maddesince hüküm kurulması, kusurunu aşan biçimde ceza almaması diğer taraftan da hak etmediği bir yarar sağlamaması da gözetilerek hüküm kurulurken aynı Kanun'un 61. maddesi uyarınca suçun işlenmesindeki özellikler, sanığın kastının ağırlığı ve güttüğü amaç gözetilerek cezasının tayin edilmesi gerektiği görüşünde olduğumuzdan kararın bu gerekçelerle bozulması düşüncesiyle sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne iştirak edilmemiştir. 25.11.2024
Yargıtay — Esas No: 2018/5762, Karar No: 2019/6669, Tarih: 23.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/5762 E.  ,  2019/6669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 31/03/2016 tarih ve 2015/18-2016/58 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı TPMK vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirketin “ŞAHİN”, “ŞAHİN ŞEKİL” ibareli çok sayıda tanınmış markasının bulunduğunu, davalıların, bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "NACİ ŞAHİN USTA EDİRNE TAVA CİĞERCİSİ TRAKYA'DAN GELEN DOĞAN LEZZET 1978+ŞEKİL" ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı başvuruda bulunduğunu, müvekkilince yapılan itirazın da nihai olarak nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, oysa başvurunun müvekkilinin markaları ile benzer olduğunu ve başvurunun tümüyle reddi gerektiğini, davalının başvurusunun iltibas yaratma ihtimalinin bulunduğunu, tüketicilerin başvuruyu, müvekkili şirketin seri markalarından birisi olarak algılayacağını, her iki marka incelendiğinde davalıya ait markanın gerek ambalaj üzerindeki yerleşimi gerek yazı biçimi gerekse de yazıdaki renk ve vurguda "ŞAHİN" ibaresinin öne çıkarıldığını, ayrıca müvekkili markalarının tanınmışlığı nedeni ile davalı başvurusunun davacının markalarının tanınmışlığından haksız yarar sağlayacağını, bu nedenle davaya konu kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, 2014-M-16182 sayılı YİDK kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini istemiştir.

Dava TPMK vekili, davalıların başvuru konusu markasının gerek yazı stili olarak farklılaştığını, gerekse renginin farklılığı bakımından bir bütünlük ve münhasır özellik gösterdiğini, başvuru konusu markaya bir bütün olarak bakıldığında genel görünüm, estetik, grafik, renk çeşidi ve dizaynı ile renk kompozisyonu şekli ve boyutları açısından itiraza mesnet markalardan yeterince farklılaştığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalılar, “NACİ ŞAHİN’”in babaları olduğunu, ortak oldukları işletmenin de kurucusu olduğunu, bu nedenle anılan marka için başvuruda bulunulduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Diğer davalılar, “NACİ ŞAHİN’”in babaları olduğunu, ortak oldukları işletmenin de kurucusu olduğunu, bu nedenle anılan marka için başvuruda bulunulduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davacının itiraz mesnet markalarından “ŞAHİN MELEK” ibareli marka dışındaki diğer tüm markalardaki asıl ve ayırt edici unsurun “ŞAHİN” ibaresi olduğu, davalılar bavurusunda ise esaslı unsurun “NACİ ŞAHİN USTA” olduğu, taraf markaları arasındaki benzerlik incelemesinde davacı markalarının da tanınmışlığının da dikkate alınması gerektiği, ortalama tüketicinin “ŞAHİN” ibaresinin ortaklığı nedeniyle taraf markalarını 29. sınıfın tamamı ve 43. sınıfın “Yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri” yönünden karıştırabileceği, yine davacıya ait “ŞAHİN” esas unsurlu birden çok markanın da olduğu dikkate alındığında, tüketiciler dava konusu markayı oluşturan ibareyi, davacıya ait seri markalardan biri olarak algılayaceği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, YİDK'nın 2014-M-16182 sayılı kararının 29. sınıfın tamamı ve 43. sınıfın "yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri" yönünden iptaline, aynı mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne, fazlaya dair istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalılarca yapılan marka başvurusuna, tanınmışlık ve iltibas vakıasına dayalı olarak yapılan itirazın reddine dair verilen YİDK kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi uyarınca markalar arasında karıştırılma ihtimalinin varlığında, markaların görsel, işitsel ve kavramsal özelliklerinin bir bütün olarak değerlendirilerek sonuca gidilmesi gerekmektedir. Somut olayda davacının itiraza dayanak markalarının işaretinin “ŞAHİN” ibaresi ve bu isimli kuş resminden oluşmaktayken, davalı gerçek kişilerin başvurusuna konu markada ise "NACİ ŞAHİN USTA EDİRNE TAVA CİĞERCİSİ TRAKYA'DAN GELEN DOĞAL LEZZET 1978+ŞEKİL" ibaresi ile özgün “tava” şekli ve tava ortasında grafik insan figürü unsurlarından oluştuğu, isim markası olduğu Naci Şahin’in davalıların babalarının ismi olduğu da nazara alındığında ve markalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde, markalar arasında karıştırılma ihtimalini doğuracak ölçüde bir benzerlik bulunmadığı halde Mahkemece hatalı değerlendirme ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün temyiz eden davalı TPMK yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlere davalı TPMK vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davalı TPMK yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 23/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12524, Karar No: 2016/366, Tarih: 14.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/12524 E.  ,  2016/366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... Aile Mahkemesi ve ... Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, manevi tazminat istemine ilişkindir.

Aile Mahkemesince, davacının isteminin TMK'nın ikinci kitabında belirtilen haklardan olmayıp, Borçlar Kanunundan kaynaklanan haklardan olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise, davacının dilekçesinde ileri sürmüş olduğu maddi vakalar, eylemlerin TMK'nın 348 ve devam eden maddelerinde düzenlenen, velayetin kaldırılması nedenlerini teşkil ettiği, isteme konu maddi vakaların velayet hakkının kötüye kullanılması nedenine dayalı olduğu, buna ilişkin yasal düzenlemenin ise TMK'nın ikinci kitabında düzenlenen 348 ve devam eden maddelerine ilişkin bulunduğu ve uyuşmazlıkların çözüm yerinin aile mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda, davacı vekili, tarafların boşandığını, müşterek çocuğun velayetinin davalı anneye verildiğini, müvekkili ile de şahsi ilişki tesis edildiğini, davalının müşterek çocuğu müvekkiline göstermediğini çocuğu büyüdükten sonra icra kanalıyla başlatılan takip sonucu görebildiğini, davalının müşterek çocuğu müvekkilinden kaçırarak ve göstermeyerek, çocuk ile müvekkili arasındaki bağların kopmasına neden olduğunu, davalı tarafından velayetin kötüye kullanıldığını ileri sürerek 120.000.- TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmektedir. Dava TMK'nın ikinci kitabında belirtilen haklardan kaynaklanan bir dava olmayıp, boşanan eşler arasında haksız fiilden kaynaklanan tazminat davasıdır. Bu durumda uyuşmazlığın asliye hukuk mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 14/01/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21853, Karar No: 2019/10602, Tarih: 14.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/21853 E.  ,  2019/10602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin Düzce Organize Sanayi Bölgesinde kurulan fabrikasında 21.08.2006- 24.12.2014 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir sebep olmadan feshedildiğini, fesih sebebi hakkında sözlü açıklama dahi yapılmadığını, işyerinde sekiz yılı aşkın kıdemi olmasına rağmen asgari ücret seviyesinde ücret aldığını, işverence 2008 yılında muvafakati bulunmayan işçilere zorunlu olarak fazla çalışma yaptırıldığını, işverenin bu eylemi sebebiyle Çalışma Bakanlığınca işyerinde yapılan denetim sonucunda cezai yaptırım uygulandığını, davalı işverenin şikayetçi olan işçilerin iş sözleşmelerini feshetmesi üzerine arkadaşları ile birlikte işyerinde sendikal olarak örgütlenmeyi ve sendikanın desteğini alarak çalışma koşullarının iyileştirilmesini sağlamak amacıyla ...Sendikası (...Sendikası)’na üye olarak sendikal faaliyete başladığını, işyerindeki sendikalaşma çabalarının etkili olduğunu ve sendikaya üye işçi 250 işçiyi geçerek sendikanın yetki almasını sağlayacak sayıya yaklaşması üzerine işyerinde örgütlenmeyi engellemek amacıyla sendikalı işçilere psikolojik baskı uygulanmaya başlandığını ve işçilerin sendikadan istifaya zorlandıklarını, bu süreçte yaklaşık 250-300 üyesi olan sendikanın üye sayısının 2015 yılı başlarında 50’ye düştüğünü, bu süreçte ...Sendikasının işyerinde gerekli çalışmayı yapamayıp pasif kalması sebebiyle anılan sendikadan istifa ederek Tekstil İşçileri Sendikasına üye olduklarını, davacının bu sendika bünyesinde çalışmalarına devam ederken iş sözleşmesinin 24.12

...Sendikasının işyerinde gerekli çalışmayı yapamayıp pasif kalması sebebiyle anılan sendikadan istifa ederek Tekstil İşçileri Sendikasına üye olduklarını, davacının bu sendika bünyesinde çalışmalarına devam ederken iş sözleşmesinin 24.12.2014 tarihinde kıdem ve ihbar tazminatları ödenerek feshedildiğini, ortada davacının iş sözleşmesinin feshini gerektirecek bir durumun bulunmadığını, iş sözleşmesinin geriye 6 aylık dönemde işe alman 150’den fazla işçi bulunduğunu, işyerinde sendikalı işçilere amirleri tarafından sataşma niteliğinde sözler ve laf atmalar yaşandığını, işçileri tahrik edecek kavga ve tartışmalar çıkarıldığını, bu şekilde İşverenin fesih İçin gerekçe oluşturma çabasına girdiğini, işyerinde işçilerin yerleri istisnai hallerde değiştirilirken sendikalı işçilerin sık sık görev yerlerinin değiştirildiğini, işyerindeki en ağır ve istenmeyen işlere verildiklerini, sendikalı işçilerin fazla mesai listelerine adlarının yazılmayarak gelir kaybına sebep olunduğunu, Güvenlik Amiri ile Üretim Müdürünün sendikalı işçilere "bizim işçimiz değilsiniz, sendikanın adamısınız, sendika üyeliğinden istifa ederseniz sizi de mesaiye bırakırız, yoksa size mesaîden para kazandırmayız’ şeklinde açık beyanda bulunduğunu, sendikalı işçilerin ailelerinin aranarak sendikaya üye olduğu konusunda şikayette bulunulduğunu, işyerinde rahatsızlık nedeniyle devamsızlık yapan işçilerin mazeretlerini ispatlayan reçete, doktor raporu gibi herhangi bir belge yeterli sayılırken sendikalı işçilerden istirahat raporu veya iş göremezlik belgesi getirmelerinin istendiğini, kendisinin 2014 yılı Aralık ayında Metin ve Yusuf isimli işçilerle birlikte işten çıkartıldığını, 2015 yılı Şubat ayında da Hakkı ve Ümit isimli işçilerin işten çıkarıldıklarını, bu kişilerin sendikal örgütlenmeye öncülük eden kişiler olduklarını ileri sürerek, iş sözleşmesi sendikal nedenle feshedildiğinden ve davacı işyerinde çalıştığı süre boyunca diğer sendikalı işçilerle birlikte farklı muameleye tabi tutulduğundan 12 aylık ücretinden az olmamak üzere belirlenecek sendikal tazminatın ileride artırılmak üzere 10.000,00 TL’sinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, iş sözleşmesinin feshine dair bildirimli fesih yazısının 28.10.2014 tarihinde davacıya elden tebliğ edildiğini, iş sözleşmesinin bildirim süresinin sonu olan 24.12.2014 tarihinde sona erdiğini, iş sözleşmesinin 'performans düşüklüğü’ nedeniyle geçerli sebeple feshedildiğini, davacının gerek 28.10.2014 tarihli fesih bildirimi yazısını gerekse hak ve alacaklarını tamamen aldığına dair ibraname ve feragatnameyi imzaladığını, iş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedilmediğini, davacının herhangi bir sendikal faaliyeti bulunmadığını, davacının sözünü ettiği hususların 7-8 sene yaşandığını, davalı şirketin aynı işkolunda kurulu İstanbul, Çorlu ve Düzce’de 3 adet fabrikası ve bu işyelerinde 2.000 civarında çalışan bulunduğunu, davacının üye olduğu sendikanın davalı işletmede toplu iş sözleşmesi yapma yetkisi olmadığını, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığına böyle bir yetki başvurusunun da bulunmadığını, davalı işyerinde halen sendika üyesi olup çalışan işçilerin bulunduğunu, davacının dahi 6-7 yıl sendikalı olarak çalıştığını, hatta davacının eşinin halen aynı işyerinde çalışmaya devam ettiğini, işletme kapsamındaki işyerlerinden sadece Düzce’da 2014 yılının Aralık ayı ile 2015 yılı Ocak ve Şubat aylarında toplam 70 işçinin iş sözleşmesinin çeşitli nedenlerle sona erdiğini, ancak bunlardan sadece 4 işçinin iş sözleşmesinin sendikal nedenle sona erdiğini iddia ettiğini, davacının fazla çalışma muvafakati vermemesi sebebiyle fazla çalışma yapmadığını, ayrıca dosyasında en az 45 tane devamsızlık sebebiyle ihtar yazısı bulunduğunu, feshin geçerli sebebe dayandığını, sendikal sebeple feshin söz konusu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir,

Mahkemece toplanan deliller doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının sendikal tazminata hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

6356 sayılı Kanunun Sendika Özgürlüğünün Güvencesini düzenleyen 25. maddesine göre, "(1) İşçilerin işe alınmaları; belli bir sendikaya girmeleri veya girmemeleri, belli bir sendikadaki üyeliği sürdürmeleri veya üyelikten çekilmeleri veya herhangi bir sendikaya üye olmaları veya olmamaları şartına bağlı tutulamaz

(2) İşveren, bir sendikaya üye olan işçilerle sendika üyesi olmayan işçiler veya ayrı sendikalara üye olan işçiler arasında, çalışma şartları veya çalıştırmaya son verilmesi bakımından herhangi bir ayrım yapamaz. Ücret, ikramiye, prim ve paraya ilişkin sosyal yardım konularında toplu iş sözleşmesi hükümleri saklıdır.

(3) İşçiler, sendikaya üye olmaları veya olmamaları, iş saatleri dışında veya işverenin izni ile iş saatleri içinde işçi kuruluşlarının faaliyetlerine katılmaları veya sendikal faaliyette bulunmalarından dolayı işten çıkarılamaz veya farklı işleme tabi tutulamaz.

(3) İşçiler, sendikaya üye olmaları veya olmamaları, iş saatleri dışında veya işverenin izni ile iş saatleri içinde işçi kuruluşlarının faaliyetlerine katılmaları veya sendikal faaliyette bulunmalarından dolayı işten çıkarılamaz veya farklı işleme tabi tutulamaz.

(4) İşverenin (...) (1) yukarıdaki fıkralara aykırı hareket etmesi hâlinde işçinin bir yıllık ücret tutarından az olmamak üzere sendikal tazminata hükmedilir. (1)

(5) Sendikal bir nedenle iş sözleşmesinin feshi hâlinde işçi, 4857 sayılı Kanunun (...) (2), 20 ve 21 inci madde hükümlerine göre dava açma hakkına sahiptir. İş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğinin tespit edilmesi hâlinde, 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesine göre işçinin başvurusu, işverenin işe başlatması veya başlatmaması şartına bağlı olmaksızın sendikal tazminata karar verilir. Ancak işçinin işe başlatılmaması hâlinde, ayrıca 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen tazminata hükmedilmez. İşçinin 4857 sayılı Kanunun yukarıdaki hükümlerine göre dava açmaması ayrıca sendikal tazminat talebini engellemez. (2)

(6) İş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiği iddiası ile açılacak davada, feshin nedenini ispat yükümlülüğü işverene aittir. Feshin işverenin ileri sürdüğü nedene dayanmadığını iddia eden işçi, feshin sendikal nedene dayandığını ispatla yükümlüdür.

(7) Fesih dışında işverenin sendikal ayrımcılık yaptığı iddiasını işçi ispat etmekle yükümlüdür. Ancak işçi sendikal ayrımcılık yapıldığını güçlü biçimde gösteren bir durumu ortaya koyduğunda, işveren davranışının nedenini ispat etmekle yükümlü olur.”