muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/44761, Karar No: 2013/31888, Tarih: 04.12.2013

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Somut olayda; davacının 31.01.2005 tarihinde imzalayıp tebliğ ettiği iş sözleşmesinin içeriğine göre işverence ödenen maktu ücret içinde fazla çalışma alacağının bulunduğu kabul edilmiştir. Bu tarihten itibaren yılda 270 saatle sınırlı olmak üzere fazla çalışma karşılıklarının ödendiğinin kabulü ile varsa bakiyesinin hüküm altına alınması gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

Ayrıca, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda hüküm altına alınan fazla çalışma ücretlerinin tanık beyanlarına göre belirlendiği gözetilerek uygun bir oranda hakkaniyet indirimi yapılmamasıda hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/53336, Karar No: 2014/3396, Tarih: 05.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/53336 E.  ,  2014/3396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. İŞ MAHKEMESİ (KARTAL 1.İŞ)

TARİHİ : 02/11/2011

NUMARASI : 2010/528-2011/863

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ile genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalılara ait işyerinde Maltepe Belediyesi merkez binasında 08/08/2007 tarihinde davalı tarafından iş akdinin haksız olarak feshedildiği 30/05/2009 tarihine kadar aralıksız çaycı olarak saat 08:00'den, akşam saat 17:00'ye kadar çalıştığını, haftada 6 gün çalışmakta olup bir gün izin yaptığını, bu çalışma dönemi içersinde farklı alt işverenler nezdinde çalıştığını, işe alan, maaş ve çalışma saatlerini ve şartlarını belirleyen davalı Belediye olmasına rağmen, kıdem ve ihbar tazminatı haklarını yok etmek için kısa sürelerle bilgisi olmadan alt işverenlerin sürekli değiştirildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, ve genel tatil ücreti alacağının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Belediye vekili; davacının belediye personeli olmayıp diğer davalı şirketin personeli olduğunu, belediye olarak 01/04/2009-31/12/2009 tarihleri arasında genel temizlik hizmeti alımı için yapılan ihale sonucunda diğer davalı A.. Temizlik şirketi ile belediye arasında 27/03/2009 tarihinde sözleşme imzalandığını, bu sözleşmede ve eki şartnamede görüleceği üzere idarenin çalışma disiplini ve becerisi ile ilgili herhangi bir personeli yetersiz bularak firmayı bilgilendirmesi halinde, ilgili personelin iş akdinin firma tarafından feshedileceği ibaresi dışında, davalı kurumun işçi çıkarılmasına ait bir yetkisi bulunmadığını, iş akdinin feshinin tamamen diğer davalı şirketinin sorumluluğunda olduğunu savunarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirketi vekili; resmi ve özel kurumlara ihale usulü iş alarak temizlik hizmeti verdiğini, ihale usulü iş alındığı takdirde ihale dönemini kapsayan belirli süreli iş akdi yapıldığını, davalı işyerinde 01.04.2009 tarihinde işe başlayan davacının iş akdinin 26.05.2009 tarihinde İş Kanunu'nun 15. Maddesi gereği deneme süresi içinde feshedildiğini, çalışma süresi dikkate alındığında kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığını, davacının devamlı çalışmasının bulunmadığını, davalı şirketin işyerini devralmadığı gibi, hizmet akdinin devrinin de gerçekleşmediğini, 01.04.2009-26.05.2009 tarihi öncesi çalışmaların davalı şirketi bağlamadığını, fazla mesai iddialarının doğru olmadığını, genel tatillerde çalışmadığını, varsa fazla mesai ve genel tatil günleri çalışmalarından doğan sorumluluğun diğer davalı asıl işveren belediyeye ait olduğunu savunarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalıya ait Belediye işyerinde temizlik işinde çalıştığı, bu çalışmasının 08/08/2007 tarihinden 26/05/2009 tarihine kadar sürdüğü ve belediyede yönetim değişikliği olması nedeniyle haksız olarak iş akdinin feshedildiği gerekçesiyle açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Davacının hak ettiği ihbar tazminatından sadece davalı Akdeniz temizlik şirketinin sorumlu tutulup, belediyenin sorumlu tutulmaması asıl sorumlunun şirket olup, davacı temyizi olmadığı için bozma sebebi yapılmamıştır.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı şirket vekilinin tüm, davalı belediye vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının davalı belediye işyerinde, değişen işverenler nezdinde işyeri devri esasları çerçevesinde işçi olarak çalıştığı, iş akdinin haksız olarak feshedildiği anlaşılmaktadır. İşyeri devri esasları ve asıl-alt işveren ilişkisi nedeniyle asıl işveren ile son alt işverenin, davacının tüm döneme ilişkin alacaklarından yasa gereği birlikte sorumlu oldukları gözden kaçırılarak, yukarıdaki ilke kararları doğrultusunda davalı Akdeniz temizlik şirketinin davacının kıdem tazminatının tamamından son alt işveren olarak sorumlu olduğu gözetilmeden, kıdem tazminatından sadece belediyenin sorumlu tutulması hatalıdır.

4- Hükmedilen alacakların net mi brüt mü olduğunun kararda belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi hatalıdır.

5- Davacının yaptığı harç masraflarının hangi davalıdan tahsil edileceği açıklanmadan infazda tereddüde yol açacak şekilde "davalıdan" denilerek hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2823, Karar No: 2019/2443, Tarih: 30.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2017/2823 E.  ,  2019/2443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme ve bu suça azmettirme, kasten öldürmeye yardım

HÜKÜM : ... hakkında; TCK.nin 81, 53, 58, 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası.

... hakkında; TCK'nin 38, 81, 53, 58, 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası.

... hakkında; TCK'nin 38, 81, 53, 63, müebbet hapis cezası.

Sanık ... hakkında; maktul ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım suçundan beraat.

Temyiz dilekçelerinin kapsamı ve temyiz edenlerin sıfatına göre; sanık ... hakkında; maktul ...’a yönelik kasten öldürme, sanıklar... ve... hakkında; maktul ...’a yönelik azmettirmek suretiyle kasten öldürme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden sanıklar müdafilerinin temyizi ile, sanık ... hakkında; maktul ...’a yönelik yardım etmek suretiyle kasten öldürme suçundan kurulan beraat hükmü yönünden, sanık ...müdafiinin vekalet ücretine hasren yapmış olduğu temyiz istemiyle sınırlı yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında; maktul ...’a yönelik kasten öldürme, sanık ... hakkında; maktul ...’a yönelik azmettirmek suretiyle kasten öldürme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, cezayı azaltıcı bir nedenin bulunmadığı kabul ve takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, sanık ... hakkında; maktul ...’a yönelik yardım etmek suretiyle kasten öldürme suçundan elde edilen delillerin 5271 sayılı CMK'nin 223/2-e maddesi gereğince mahkumiyete ... nitelik ve derecede olmadığı kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; bir nedene dayanmayan, sanık ... müdafiinin; sübuta, eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

Sanık ... hakkında; maktul ...’a yönelik kasten öldürme, sanık ... hakkında; maktul ...’a yönelik azmettirmek suretiyle kasten öldürme suçları yönünden; hüküm fıkralarının "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek TCK'nin 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek ve sanık ... hakkında; maktul ...'a yönelik yardım etmek suretiyle kasten öldürme suçundan kurulan beraat hüküm fıkrasının mahsus bölümüne "beraat eden sanık ... kendini vekille temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 3.000.- TL maktu vekalet ücretinin Hazineden alınarak beraat eden sanık ...’a verilmesine" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

Sanık ... hakkında maktul ...’a yönelik azmettirmek suretiyle kasten öldürme suçu yönünden yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında maktul ...’a yönelik azmettirmek suretiyle kasten öldürme suçu yönünden yapılan incelemede;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanık ...'in aralarında husumet bulunduğunu söylediği maktul ...'a yönelik gerçekleştirdiği kasten öldürme eylemi sırasında olay yerinde olmayan, olaydan önce maktulle karşılaşan sanık ...'in yanında bulunan sanık ...'ın, maktul ...'a yönelik eylemde bulunan sanık ...'e öldürme talimatını yahut suç aleti olan silahı verdiğinin her türlü şüpheden uzak, somut ve kesin delillerle ispatlanamadığı, Mahkemenin sanık ...'ın da sanık ... ile birlikte aynı talimatı verdiği yönündeki kabulünün varsayımdan ibaret olduğu ve bu hususun gerek gizli tanık beyanlarıyla gerek dosya içeriğinde mevcut delillerle de ispatlanamadığı, bu itibarla sanık ...'in sanık ... tarafından azmettirildiğinin her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil ile kanıtlanamadığı anlaşılmakla, atılı suçtan sanık ...'ın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, azmettirme yönünden herhangi bir somut delile dayanmayan ve çelişkili ve usulüne uygun olmayan gizli tanık beyanları ile duyumlardan ibaret tanık anlatımlarına itibar edilerek sanık ... hakkında azmettiren sıfatıyla kasten öldürme suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi gözetilerek sanık ...’ın atılı suçtan TAHLİYESİNE, başka bir suçtan tutuklu ve hükümlü değil ise Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına, 30/04/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.

30/04/2019 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'un huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ..., ... ve ... müdafii Avukatlar ...'in yüzüne karşı, ... ve ...'ın yokluklarında 02/05/2019 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/5607, Karar No: 2013/8250, Tarih: 23.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/5607 E.  ,  2013/8250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... ve davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ...Köyü, 108 ada 1, 3, 7, 41, 42, 43, 44 ve 110 ada 20 ve 25 parsel sayılı sırasıyla 22695,61 m², 4920,18 m², 3433,39 m², 5610,28 m², 14033,42 m², 501,82 m², 5764,07 m², 2338,75 m² ve 8775,92 m² yüzölçümündeki taşınmazlar ... İlçesi, Müze Müdürlüğünün, 01.04.2003 tarih ve 709/258 sayılı yazısı ve haritasına göre 1. derece doğal sit sınırı içinde olduğu ve 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 11. maddesi uyarınca zilyetlikle iktisabı mümkün olmadıkları gerekçeleriyle 108 ada 1, 3, 7, 41 ve 43; 110 ada 20 ve 25 parseller tarla niteliğiyle, 108 ada 42 parsel tarla, iki ev ve ahır niteliğiyle, 108 ada 44 parsel ise ham toprak niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiş, daha sonra Kadastro Komisyonu 05.05.2005 tarihli kararıyla, Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu Müdürlüğünce Boğaziçi Köyüne ait SİT ile ilgili Tescile Konu Olan Harita ve Planlar Yönetmeliğine uygun olarak tasdikli harita ve belgenin gönderilmediği ve kadastro komisyon çalışmalarına katılarak zeminde SİT sınır noktalarının yeri gösterilmediği ve inceleme sırasında taşınmazlar üzerinde herhangi bir korunması gerekli Kültür ve Tabiat varlığına rastlanmadığı gerekçeleriyle teknisyenlikçe yapılan tesbitler iptal edilerek, 108 ada 1, 3 ve 7 parsel sayılı taşınmazlarda 1936 tarih 738 ve 739 tahrir numaralı vergi kaydına, 108 ada 41, 42 ve 43 parsellerde, 1936 tarih ve 770 tahrir numaralı vergi kaydına, 110 ada 20 parselde 1936 tarih 742 tahrir numaralı vergi kaydına ve 110 ada 25 parselde 1936 tarih 743 tahrir numaralı vergi kaydına dayanılarak, 108 ada 1, 3 ve 7; 108 ada 42 ve 110 ada 25 parseller davacı ... adına, 108 ada 41 ve 43 parseller dava dışı.... adına, 110 ada 20 parsel dava dışı Döndü Kuyucak adına ve 108 ada 44 parsel Hazine adına tesbitlerine karar verilmiş, daha sonra Kadastro Komisyonunun 10.04.2006 tarihli kararıyla, dava konusu taşınmazların 2863 sayılı Kanunun 11. maddesini değiştiren 5226 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca 1. derecede doğal sit alanı içinde kaldıklarından söz edilerek, komisyonca yapılan tesbitlerin iptali ile dava konusu taşınmazların 1. derece doğal sit alanında kaldıkları tapu kütüğünün beyanlar hanesinde belirtilerek Hazine adına tesbitlerine karar vermiştir.

Davacı ..., 15.06.2006 tarihli dilekçesiyle irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava konusu 108 ada 1, 3, 7, 41, 42, 43, 44 ve 110 ada 20 ve 25 parsel sayılı taşınmazların adına tescili istemiyle dava açmıştır.