muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5108, Karar No: 2024/2456, Tarih: 16.05.2024

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.11.2021 tarihli ve 2018/12-98 esas, 2021/527 karar sayılı kararında vurgulandığı üzere; davacı veya sanıkların adedini ya da bir sanığın birden çok suç işlemiş olmasını değil, usulünce açılan ve avukat tarafından takip olunan dava dosyalarının sayısını esas ve ilke olarak alması, taraflara yükletilecek avukatlık ücretinin her dava dosyası için ayrı ayrı tayinini öngörmesi, ayrı ayrı dava açılmadıkça vekâlet ücretinin de ayrı ayrı belirlenmesinin ve katılanlara sunulan avukatlık hizmetinin bölünmesinin mümkün bulunmaması, avukatlık ücretinin temyiz aşaması da dahil kesin hüküm elde edilinceye kadar yapılan işin karşılığı olması, her ne kadar Tarife'nin 14/1. fıkrasında katılan yararına avukatlık ücretine hükmedileceği düzenlenmiş ise de Avukatlık Kanunu'nun 164/son fıkrasında yer alan "Dava sonunda, kararla tarifeye dayanılarak karşı tarafa yüklenecek vekalet ücreti avukata aittir." ve Tarife'nin 3. maddesindeki "Yargı yerlerince avukata ait olmak üzere karşı tarafa yükletilecek avukatlık ücreti..." şeklindeki düzenlemeler göz önüne alındığında karşı tarafa yüklenecek vekâlet ücretinin avukata ait olduğunun kabul edilmesi, yine bu ücretin belirlenmesinde, avukatın emeği, çabası, işin önemi, niteliği ve davanın süresi göz önünde tutulacak olup katılan sayısının tek başına ücretin belirlenmesinde kriter kabul edilmemesi hususları gözetildiğinde, kendilerini aynı vekille temsil ettiren katılanlar lehine mahkemece tek vekalet ücretine hükmedilerek, avukatlık ücretinin, Avukatlık Kanunu'nun 169.maddesi ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 3.maddesi uyarınca avukatın emeği, çabası, işin önemi, niteliği ve davanın süresi göz önünde tutularak tarifede yazılı miktardan az ve üç katından çok olamayacak şekilde belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde üç ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükmün 3, 4 ve 5.fıkralarının çıkartılarak, son fıkra olarak ''Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca yargılamada kendisini vekille temsil ettiren katılanlar lehine 17.400 TL maktu vekalet ücretinin sanık ... Toplaoğlu'ndan alınarak katılanlara verilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

16.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1657, Karar No: 2014/7435, Tarih: 15.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/1657 E.  ,  2014/7435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21.07.2009 gün ve 2005/535-2009/472 sayılı kararı onayan Daire’nin 14.03.2013 gün ve 2012/18748-2013/5006 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete taşıma rizikolarına karşı sigortalı bulunan dava dışı Zorlu Linen A....ye ait 94 balya pamuk emtiasının, davalıların sürücüsü, taşıyıcısı ve ... Sorumluluk Sigortacısı bulunduğu araçla Türkmenistan’dan Türkiye’ye taşınması sırasında yanarak tamamen zayi oluğunu, 28.579 USD karşılığı 36.446,80 TL hasar bedelinin sigorta ettirene ödendiğini ileri sürerek, anılan meblağın temerrüt faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... Lojistik ve Uluslararası Taşımacılık Ltd. Şti. vekili ile ... İsviçre Sigorta A.Ş. vekili, davanın reddini savunmuş, davalı ... yanıt vermemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının taşımaya konu malın 09.08.2004 tarihli fatura bedeli 25.981,25 USD peşin ödediği anlaşıldığından aktif dava ehliyetinin bulunduğu, yangının nedeninin pamuk balyalarının bağlanmasında kullanılan metal şeritlerin kamyon kasasına sürtünmesi sonucu oluşan sıcaklığın pamuk balyalarını tutuşturması olduğu, kural olarak ... Konvansiyonu’nun 17/b maddesi uyarınca taşıyıcının hatalı ambalajdan kaynaklanan hasarlardan sorumluluğu bulunmamakta ise de tedbirli bir tacir gibi taşıyıcının ve onun adına hareket eden sürücünün ambalaj konusunda kontrol ve muayeneleri yapması ve lüzumlu hallerde göndericiyi uyarması ve bu hususta taşıma senedine şerh düşmesi gerektiği, somut olayda da davalı taşıyıcı ve sürücünün bu nedenle % 25 oranında müterafik kusurlu bulunduğu, davalı ... şirketinin de her ne kadar poliçe genel şartlarının 3/V maddesi uyarınca ambalaj hatasından sorumluluğu bulunmuyorsa da somut uyuşmazlıktaki sorumluluğun, taşıyıcının kendi özen yükümlülüğünü ihlal etmesinden kaynakladığından, davalı sigortacının da zarardan sorumlu bulunduğu, talep edilebilecek tazminatın daha fazla olduğu hesaplanmışsa da davacının talebi ile bağlı kalındığı ve 36.446,80 TL’nin % 25 kusur oranına göre 9.116,70 TL’ye hükmedildiği gerekçesiyle davanın anılan meblağ üzerinden kısmen kabulüne dair tesis edilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 15.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17430, Karar No: 2017/18231, Tarih: 29.06.2017

**4. Ceza Dairesi         2016/17430 E.  ,  2017/18231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanığın tehdit suçunu silahla yaralama suçu ile birlikte işlediği belirlenerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, temyiz dilekçesi ekinde ibraz ettiği ..... Dr. .....Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Araştırma Hastanesi'nin 13.10.2005 tarihli sağlık kurulu raporunda '' bipolar affektif bozukluk hastalığı'' olduğunun belirtilmesi karşısında, suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca “akıl hastalığı veya zayıflığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış veya önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda usulünce sağlık kurulu raporu alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'nın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6960, Karar No: 2021/1007, Tarih: 03.02.2021

**2. Hukuk Dairesi         2020/6960 E.  ,  2021/1007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Yerel mahkemece verilen 02.06.2016 tarihli hükmün taraflarca temyizi üzerine dosyanın dairemize geldiği, dairemizin 2016/17941 esas nolu ilamı ile hükmün kısmen bozulup kısmen onandığı, davacı-davalı erkek tarafından karar düzeltme talep edilmesi üzerine dairemizin 2018/5019 sayılı ilamı ile iade kararı verildiği, noksan ikmalin tamamlanması üzerine dosyanın yeniden dairemize geldiği, dairemizin 11.11.2019 tarih, 2019/7134 esas, 2019/11263 karar sayılı ilamı ile karar düzeltme talebinin incelenerek kısmen kabul - kısmen reddi ile hükmün velayet yönünden de bozulmasına karar verildiği ve dosyanın mahkemesine gönderildiği, mahkemece dosya esasa kaydedilip yargılama yapılması gerekirken dosyanın yeniden dairemize gönderildiği, dairemizin 2020/5134 esas sayılı kararı ile mahkemesine işlemsiz iadesine karar verildiği halde bu kez mahkemece karar düzeltme talebinin incelenmediği düşünülerek yeniden dairemize gönderildiği anlaşılmış olup, Dairemizce yapılacak işlem bulunmadığından dosyanın mahalli mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple dosyanın işlemsiz olarak mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 03.02.2021 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2013/10695, Karar No: 2013/7249, Tarih: 22.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/10695 E.  ,  2013/7249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, iş sözleşmesinin geçersiz nedenle feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücretine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme yapılan feshin geçersiz nedene dayandığı belirtilerek davanın kabulüne karar vermiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18.maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre,işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütünü sevk ve idare edenlerin 18'nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Dolayısıyla bir banka şubesi ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu'nun 18'nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere ve özellikle davalı işveren şirketin organizasyon şemasına göre davacının davalıya ait işletmede teknik genel müdür yardımcısı olarak görev yaptığı anlaşılmaktadır. Davacı işletmede işletmenin bütününü sevk ve idare eden genel müdür yardımcısı yani işveren vekili yardımcısı olduğuna göre feshin geçersizliği ile işe iade isteminde bulunamaz.

Dosyadaki bilgi ve belgelere ve özellikle davalı işveren şirketin organizasyon şemasına göre davacının davalıya ait işletmede teknik genel müdür yardımcısı olarak görev yaptığı anlaşılmaktadır. Davacı işletmede işletmenin bütününü sevk ve idare eden genel müdür yardımcısı yani işveren vekili yardımcısı olduğuna göre feshin geçersizliği ile işe iade isteminde bulunamaz.

Mahkemece iş güvencesinin ön koşullarından olan bu yön gözetilmeden yazılı gerekçe ile davanın kabulü doğru bulunmamıştır.

Belirtilen nedenlerle 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 20/3 maddesi gereğince temyiz konusu hükmün bozularak ortadan kaldırılıp aşağıda belirtilen şekilde karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Yerel mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 24,30 TL harçtan peşin alınan 21,15 TL. harcın tenzili ile bakiye 3,15 TL harcın davacıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 54,00 TL. yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.320,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Artan gider ve delil avansının istek halinde ilgilisine iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 22.04.2013 tarihinde oybirliği ile KESİN olarak ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7868, Karar No: 2012/8761, Tarih: 24.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/7868 E.  ,  2012/8761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/12/2009 tarih ve 2009/173-2009/540 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 22.05.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av...... ile davalı vekili Av.....dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait "Özdilek" ibareli markanın Bursa Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 1992/1123-1993/661 sayılı kararı ile tanınmış marka olarak belirlendiğini, aynı zamanda dünya çapında da tanınmış bir marka olduğunu, müvekkilinin tanınmış markasının hemen hemen aynısının davalı tarafça 2006/50356 nolu başvuru ile 30/43 sınıflar için tescil ettirildiğini, davalı markasının müvekkili markasının yazı karakterleri ve rengide dahil olmak üzere birebir taklidi bulunduğunu, daha önce davalının sahibi olduğu şirket vasıtası ile yapmış olduğu 26.9.1995 gün 1995/010625 nolu marka tescil başvurusunun da reddedildiğini, davalı markası yönünden 556 sayılı KHK'nin 5, 7. ve 42. maddeleri gereğince hükümsüzlük koşullarının gerçekleştiğini ileri sürerek, davalı adına tescilli 2006/50356 nolu "BOSTANCI ÖZDİLEK 1979 + ŞEKİL" ibareli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, marka üzerinde gerçek hak sahibinin müvekkili olduğunu, 1979 yılından beri müvekkilinin Özdilek Pastanesi isimli işyerini işlettiğini, bu tarihten beri “özdilek” ibaresini işyeri tabelasında, ürün ambalajlarında, tanıtım evraklarında, faturalarında aralıksız kullandığını,her iki tarafın markalarının farklı bulunması nedeniyle karıştırılma ihtimalinin söz konusu olmadığını, taraf markalarının gerek görsel gerekse fonetik yönden ayrı olduğunu savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, markaların birebir iltibas yaratacak şekilde benzer olduğu, diğer taraftan davalının 43.emtiada tescilli markası yönünden davacı zaten 556 sayılı KHK'nin 8/4 maddesi uyarınca tanınmış marka sıfatını haiz olarak davalı markası farklı mal ve hizmetlerde kullanılmak üzere tescil edilmiş bile olsa davalı markasının reddini talep hakkına haiz olduğu, diğer taraftan, karar aşamasında davalı, Kartal FSHM'nın 2009/167 esas sayılı dosyasında davacı markası yönünden hükümsüzlük davası açtıklarını bildirerek önceye dayalı kullanım nedeniyle bu dava sonucunun beklenmesini talep etmiş ise de, davacı markalarının ilk tescil tarihine , tanınmış markalardan bulunmasına, dava ikame tarihine, hükümsüzlük davasında davacı markalarının tescilinde kötü niyet iddiasında bulunulmamış olmasına, 556 sayılı KHK'nin 42/a maddesinde öngörülen hak düşürücü süreye göre hükümsüzlük davasının sonucunun beklenmesi talebinin hukuki dayanaktan yoksun bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile TPE'de davalı ... adına 30, 43 emtia sınıfında 2006/50356 no ile müseccel "BOSTANCI ÖZDİLEK 1979 + ŞEKİL" ibareli, markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiştir. Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili, müvekkilinin tanınmış ÖZDİLEK markasının hemen hemen aynısının davalı tarafça 2006/50356 nolu başvuru ile 30/43 sınıflar için tescil ettirildiğini, davalı markasının müvekkili markasının yazı karakterleri ve rengide dahil olmak üzere birebir taklidi bulunduğunu ileri sürerek davalı adına tescilli 2006/50356 nolu "BOSTANCI ÖZDİLEK 1979 + ŞEKİL" ibareli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili marka üzerinde gerçek hak sahibinin müvekkili olduğunu savunmuştur. Mahkemece yukarıda açıklanan gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Türk Marka Hukukunda tescil sisteminde “öncelik ve marka tescilinde teklik” ilkesi geçerlidir. Bu ilke, tescilli bir markanın varlığı halinde, aynı veya benzer olan işaretin “mükerrer tesciline” izin vermez. 556 sayılı KHK’nin 8/3. ve 5. maddelerine göre, bir işaret üzerinde öncelikli sınai hak sahibi olanların itirazı üzerine, maddede yazılı koşulların oluşması halinde, bu işaretin aynı veya benzeri olan işaret başkası adına marka olarak tescil edilemez. Aynı KHK’nin 42/1-b bendine göre de, 8.maddede sayılan koşulların gerçekleşmesi halinde başkası adına tescil edilmiş olan bir markanın hükümsüzlüğüne karar verilebilir. Böylece, 556 sayılı KHK ile öncelik hakkı sahibine ilk halde; başkasının yaptığı marka başvurusuna itiraz hakkı (nispi ret nedeni), ikinci halde de; marka tescil edilmiş ise hükümsüzlüğünü isteme hakkı tanınmıştır.

Tescil dışı kullanmadaki öncelik, 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 8/3 ncü maddesi uyarınca tescilsiz marka hakkı sahibi yararına kazanılmış hak oluşturmaktadır. Her ne kadar 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 6 ncı maddesinde “bu Kanun Hükmünde Kararname ile sağlanan marka koruması tescil yoluyla elde edilir” hükmü mevcut ise de, bu hüküm ile hakkın doğumu değil, marka hakkının korunması düzenlenmiştir. Nitekim tescille elde edilen korumanın istisnaları da yine 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 7, 8, 25 ve 26 ncı maddelerinde yer alması nedeniyle, anılan Kanun Hükmünde Kararname ile tescil sistemi kabul edilmesine rağmen, getirdiği istisnalar sebebiyle “kullanma” yani “gerçek hak sahipliği” ilkesi terk edilmemiştir (Prof.Dr.Sami Karahan, Tescilsiz Markanın Korunması’nda Marufiyet Şartı, Ankara Barosu FMR Dergisi, Yıl4, Cilt 4, Sayı 2, Shf.12-Yargıtay 11.HD. 15.02.2001 tarih ve 9896/1214 sayılı kararı). Dava konusu olayda davalı vekili, davacı adına tescil edilen “ ÖZDİLEK” markaları üzerinde müvekkilinin öncelik hakkı olduğunu iddia etmiştir. Bu itibarla mahkemece davaya konu marka üzerinde gerçek hak sahipliği yönündeki iddiaların taraflar arasında görülen işbu hükümsüzlük davasında tartışılabileceği dikkate alınmaksızın ve davalı tarafından davacı aleyhine Kartal Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2009/167 esasında açılan hükümsüzlük davasının da sonucu beklenmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yaranına BOZULMASINA, takdir edilen 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 24.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12125, Karar No: 2018/7221, Tarih: 21.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/12125 E.  ,  2018/7221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Radyo Televizyon Gazetecilik ve Yayıncılık AŞ aleyhine 15/04/2014 gününde verilen dilekçe ile internetteki yayın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/03/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, internet yayını yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davacının Jandarma Genel Komutanlığında korgeneral rütbesiyle görev yaptığını, ... Gazetesinin internet sitesinde 07/04/2014 tarihinde yayınlanan "... 'a Kriminal Kaset Komplosu" başlıklı haber ile davacı hakkında asılsız ve mesnetsiz suçlamalarda bulunulduğunu, bu iddalar sebebiyle davacının kişilik haklarının zedelendiğini belirterek oluşan manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gereltiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yayında davalının haberin gerçekliği konusunda araştırma görevini tam olarak yerine getirmediği, kullanılan ifadelerin davacıyı hedef aldığı, öz ve biçim arasındaki dengenin korunmadığı gibi eleştiri sınırlarının da aşıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın; olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.