muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19387, Karar No: 2017/9133, Tarih: 12.04.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/19387 E.  ,  2017/9133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : 1-Sanık ...; TCK'nın 158/1-e-son; 43/1, 50, 52/2-4, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2-Sanık ...; TCK'nın 158/1-e-son; 43/1, 50, 52/2-4, 53/1 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklardan .....’ın Özel Rehabilitasyon Merkezinin kurucusu, sanık ... ve ....’in belli dönemlerde sorumlu müdür olarak çalıştıkları dönemde, kurumda yetkisi olmadıkları halde kurs açarak bedelinin devletten aldıkları, bu bağlamda sanık ...’in görev yaptığı 2006 Aralık-2007 Aralık arasında 105.412,92 TL, sanık ...’in 2007 Aralık-2008 Şubat arasında 25.893,31 TL, kurum sahibi olan sanık ...’ında toplamda 131.306,23 TL haksız gelir elde etmek suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilen olayda;

Sanık ...’ın Ankara 6. İdare Mahkemesinde idarenin işleminin iptali için açtığı davada işlemin iptaline karar verildiği, kararın temyizi üzerine Danıştay’ın işin esasına girilmesi yönünde bozma kararı üzerine yeniden yargılama yapan idare mahkemesinin bu kez işlemi esastan iptal ettiği, kararın gerekçe bölümünde, “suça konu olayda engeli öğrencilerin bir kısmının birden çok engeli gurubuna girmesi nedeniyle söz konusu eğitimleri alabileceğinin” belirtilmesi karşısında; sanığın faaliyet alanında olmayan kurs vermesi neticesinde katılandan ücret alma hakkının ortaya çıkması nedeniyle Ankara 6. İdare Mahkemesinin sonucunun beklenilmesi, engelli öğrencilerin bu eğitimleri alabilmesi hususlarının araştırılmasından sonra sanıkların hukuksal durumlarının belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

1-Sanıklar hakkında hüküm kurulurken kararın gerekçe bölümünde her bir sanık yönünden zarar miktarının daha düşük gösterilmesine karşın hüküm fıkrasında yüksek miktarlar esas alınarak kararda çelişki oluşturulması

2-5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde belirtilen nitelikli hallerde suçtan elde edilen haksız menfaati belli ise; TCK'nın 52. madde hükmü de gözetilmek sureti ile haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde temel adli para cezası aynı Kanun'un 61. maddesi uyarınca gün olarak belirlenerek artırım ve indirimler gün üzerinden yapıldıktan sonra, ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı 52/2. madde hükmü gereğince 20-100 TL arasında takdir edilecek miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerekirken doğrudan elde edilen haksız menfaatin iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı kanunun 325. maddesi gereğince bozmanın hükmü temyiz etmeyen sanık ...’a sirayetine, 12.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11748, Karar No: 2018/9888, Tarih: 18.10.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/11748 E.  ,  2018/9888 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü, sanığın sevk ve idaresindeki aracı ile meskun mahalde, iki şeritli orta refüj ile bölünmüş asfalt kaplama yolun en sağ şeridinde seyri sırasında, aracının direksiyon hakimiyetini kaybederek emniyet şeridine girip, reflektör levhayı geçtikten sonra emniyet şeridi üzerinde beklemekte olan ve öncesinde meydana gelmiş olan bir trafik kazasına müdahale etmekte olan görevli polis memuru olan katılana aracının sağ ön yan çamurluk ve sağ yan dikiz aynası kısımları ile çarparak katılanın orta (3) derecede kemik kırığı şeklinde yaralanmasına neden olduğu somut olayda; sanığın tam kusurlu olduğu şeklindeki kaza tespit tutanağı ve keşfe dayalı bilirkişi raporunun oluş ve dosya kapsamına uygun düştüğü anlaşılmakla, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin lehe hükümlerin uygulanmadığına, erteleme veya hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmamasına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 18/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1707, Karar No: 2018/5659, Tarih: 26.03.2018

**4. Ceza Dairesi         2016/1707 E.  ,  2018/5659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın yokluğunda verilen Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 23.11.2010 tarih 2009/ 146 E.- 2010 / 952 K. sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10. maddesine göre, öncelikle sanığın beyan ettiği, en son adrese tebliğ edilmesi, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip, bu adrese tebligatın yapılması gerekir.

İncelemeye konu dosyada, gerekçeli kararın ilk olarak sanık ...'in mahkemede son bildirdiği Kayalık Mah. Eski Zeyyolu Üzeri No.101 Merkez/Adıyaman adresine tebliğe çıkarılması gerektiği gözetilmeden, doğrudan MERNİS adresi Malazgirt Mah. Eski Zey Caddesi No:120/1 Merkez/Adıyaman adresine tebliğe çıkarıldığı, muhtarın imzasına tebliğ işleminin yapıldığından tebligatın usulsüz olması sebebiyle kesinleşmenin usulüne uygun olmadığı, bu suretle de denetim sürelerinin başlamadığı ve yeni suçun denetim süresi içerisinde işlendiğinden bahsedilemeyeceği gözetilmeden, hükmün açıklanmasına karar verilmesi,

2-Denetim süresi içerisinde suç işleyen sanığın, duruşmadan haberdar edilmesinin sağlanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, duruşma gününün sanığa bildirilmesi için çıkarılan tebligatın sanığın en son bildirdiği adrese çıkartılmadan doğrudan MERNİS adresine çıkartılarak, hükmün açıklanmasına karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3- Kabule göre de ;

Sanık hakkında verilen ve CMK'nın 231. maddesi gereğince açıklanması geri bırakılan hükümden sonra deneme süresi içinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle duruşma açılarak açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması, Yargıtay incelemesine tabi olan ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hükmün, açıklanan hüküm olması karşısında; kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan, önceki karara yollama yapılmak suretiyle Anayasa'nın 141/3 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230, 232, ve 289 /1-g (1412 Sayılı CMUK'un 308/7.) maddelerine aykırı davranılarak hükmün gerekçesiz bırakılması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 26.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3490, Karar No: 2019/6262, Tarih: 04.12.2019

**1. Hukuk Dairesi         2019/3490 E.  ,  2019/6262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 25.11.2014 gün ve 2011/332 Esas 2014/615 Karar sayılı hükmün bozulmasına ilişkin olan 19.12.2018 gün ve 5100-15736 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalılar ..., ..., ... ve ...'nın bir kısım mirasçıları (bir kısım birleştirilen davalılar) vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK'nun 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle, 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi yollamasıyla karar düzeltme isteklerinin REDDİNE, davalılar ... ..., ... ve ...'nın bir kısım mirasçılardan (bir kısım birleştirilen davalılar) HUMK'nun 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 370,00'er TL para cezası alınmasına, karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 04/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16040, Karar No: 2014/4473, Tarih: 10.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16040 E.  ,  2014/4473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada Mahkemesi’nce verilen 26/06/2013 tarih ve 2011/353-2013/205 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... üşteri nolu ve numaralı hesabı olduğunu, aynı zamanda davalı internet bankacılık sistemini de kullandığını, hesabından kendi rızası ve bilgisi olmadan toplamda 9.980,00 TL dava dışı adına eft yapıldığının belirlendiği, cezai soruşturmanınesas sayılı dosyasında yürütüldüğünü, objektif özen yükümlülüğü bulunan davalı ... 'nin kusurlu olduğunu ileri sürerek 10.191,47 TL maddi tazminat ve 5.000,00 TL manevi tazminatın 07.05.2010 gününden işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin olayda bir kusurunun olmadığını, davacının şifresini gereği gibi saklayamadığını, gsm operatörünün kusurlu eylemleri ile zarara sebebiyet verdiğini bu suretle illiyet bağının müvekkili lehine kesildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca internet bankacılığı kullanılarak cep telefonu ile davacının davalı banka nezdinde bulunan hesabından adına toplamda yapıldığı, davacının kendisine internet bankacılığı ile ilgili olarak verilen gizli bilgileri özenle koruyamayıp üçüncü kişilerin bu bilgileri elde etmesinde kusurlu davrandığını gösteren herhangi bir delil bulunmadığı, şirketinin güvenlik açığının davalı banka ileirketi arasındaki hukuki ilişkide ileri sürülebileceği, bu nedenle davacının zararının oluşmasında davalı bankanın kusurlu ve zararının tamamından sorumlu olduğu, davacının açık hesabından 07.05.2010 tarihinde" açıklaması ve internet vasıtası ile toplam 9.980,00 TL aktarılmış olduğu, aktarılan bu tutarın 64,86 TL'sının davacının hesabında bulunan bakiye parasından, 7.829,10 TL'sının davacı internet hesaplarından yapılan döviz satışları sonucu açık hesabına aktarılan

paradan ve 2.086,04 TL'sının ise yine açık hesabından kredi olarak kullanılarak aktarılan paradan ibaret olduğu, davacının açık hesabından kullanılan 2.086,04 TL krediden dolayı adına tahakkuk ettirilen faiz ve ferileri tutarının toplam 43,57 TL olduğu gerekçesiyle, manevi tazminat koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine 10.023,57 TL'nın dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, davacının manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

.../...

-2-

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 146,80 TL harcın temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 512,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 10.03.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, davacının şifresinin üçüncü kişilerce kullanılmak suretiyle davalı banka şubesinde mevcut hesabından yapılan bir kısım işlemler yoluyla gerçekleşen zararın davalı bankadan tahsiline yöneliktir.

Mahkemece dosya üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda, zarara yol açan eylemlerin bizzat davacının saklamakla yükümlü olduğu kişisel bilgileri kullanılmak suretiyle gerçekleştirildiği, davacının kişisel bilgilerinin bankanın sisteminden ele geçirilmiş olmadığı anlaşılmıştır. Taraflar arasındaki sözleşmede davacının kişisel bilgilerini korumak, üçüncü kişilerin eline geçmesini engellemek konusunda taahhütte bulunduğu açıktır. Bu durumda, davacının kişisel bilgilerinin başkalarınca öğrenilmesinde, buna bağlı olarak ortaya çıkan zararlı sonuçta kusurlu olduğunun ve kişisel bilgilerinin üçüncü kişilerce suç teşkil eden bir eylemle elde edilmiş olmasının sonuca etkili olmadığının kabulü gerektiği, davalı bankanın ise kusurlu da olsa kişisel bilgilerinin güvenliğini sağlamakta yetersiz kalan mudileri olabileceği gerçeğinden hareketle, kullanıcılar için ek güvenlik önlemlerini zorunlu kılmamış olmaktan ötürü kusurlu sayılması gerektiği açıktır. Tarafların söz konusu kusur durumunun karar yerinde tartışılıp gerekirse bilirkişi raporu da alınarak sonucuna göre davacının davalıdan talep edebileceği meblağın belirlenmesi gerekirken davalı banka hakkındaki davanın tümüyle kabulüne karar verilmiş olması yerinde olmamıştır. Bu nedenlerle Dairemiz çoğunluğunun kararın onanmasına ilişen görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2007/4769, Karar No: 2007/5368, Tarih: 30.04.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/4769 E.  ,  2007/5368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki çekin iptali istemine ilişkin davada Denizli Asliye Ticaret ile 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kaybolduğu iddia edilen çekin iptali istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 13.07.2006 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36555, Karar No: 2016/7585, Tarih: 28.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/36555 E.  ,  2016/7585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı ile ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı işyerinde taraflar arasında imzalanan 15/10/2010 tarihli sözleşme gereğince usta öğretici olarak işe başladığını, müvekkili ile davalılar arasındaki sözleşmenin 15/10/2010 tarihinde başladığını ve sözleşme süresinin bir yıl olduğunu, davalının iş akdine haksız bir şekilde 17/01/2011 tarihinde son verdiğini, müvekkilinin ücretinin sözleşmede brüt 770,00 TL yazdığını ancak net 800,00 TL maaş aldığını ileri sürerek, ihbar tazminatı ile ücret alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacı tarafın husumeti Özel Türkiye Beyazay Derneği Özel Eğitim ve Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi ... şeklinde tanımlamasına karşılık davalı olarak belirtilen ... davada taraf sıfatının bulunmadığını, davalının Türkiye Beyazay Derneği olduğunu, okulun müvekkili derneğe bağlı olduğunu, ayrı bir tüzel kişiliğinin olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile ücret alacağının tahsiline, sözleşmenin belirli süreli sözleşme olması gerekçesiyle ihbar tazminatı talebinin reddine hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı ile davalı arasında 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu uyarınca bir kez 1 yıl süreli hizmet sözleşmesi imzalanmıştır. Dairemizce 2015 yılından itibaren özel öğretim kurumları ile eğitim elemanları arasında bu şekilde bir kez düzenlenen iş sözleşmesi asgari süreli iş sözleşmesi kabul edilmiştir. Asgari süreli iş sözleşmesinin süresinden önce feshi halinde de bakiye süre ücret alacağına karar verilebileceğinden bu istemin hüküm altına alınması isabetli ise de, gerek dava tarihinde yürülükte bulunan Borçlar Kanunu m.325, gerekse yargılama sırasında yürürlüğe giren Türk Borçlar Kanunu 438. maddesi uyarınca sözleşmenin süresinden önce feshi halinde işçinin işi yapmamasından dolayı tasarruf ettiği miktar ile başka bir işten elde ettiği veya bilerek elde etmekten kaçındığı gelir olup olmadığı araştırılıp indirim yapılmadan bakiye süre ücreti alacağının kabulü hatalıdır.

3-Davacı dava dilekçesinde açıkça 800 TL net ücretle çalıştığını ileri sürerek talepte bulunmuştur. Davacının ücretinin 1.257,35 TL brüt kabul edilmesi ve bu miktar üzerinden net miktara ulaşılarak karar verilmesi HMK.nun 26. maddesinde düzenlenen taleple bağlılık kuralına aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 28/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7501, Karar No: 2012/9724, Tarih: 04.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/7501 E.  ,  2012/9724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 04/07/2011 gününde verilen dilekçe ile ziynet eşyasının aynen iadesi veya bedelinin ödetilmesininin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 27/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, gayrıresmi evli eşler arasındaki ziynet eşyası alacağına ilişkindir. Yerel mahkemece, aile mahkemesinin görevli bulunduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir. Karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

4787 sayılı Aile Mahkemesinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Yasa'nın 4/1. maddesi gereğince, 4721 sayılı Medeni Yasa'nın İkinci Kitabı'ndan doğan dava ve işlere aile mahkemesinde bakılır.

Somut olayda; taraflar arasında, nişan veya TMK.m.134 ve devamında ön görülen yöntem ve koşullara uygun bir evlilik ilişkisi söz konusu değildir. Bu nedenle de uyuşmazlığın nişan veya evliliğin hukuki niteliğine ve sonuçlarına ilişkin Medeni Yasa’nın İkinci Kitabı hükümleri çerçevesinde ve aile mahkemesi tarafından çözümlenmesi mümkün değildir.

Dava konusu olay, 4721 sayılı Medeni Yasa'nın İkinci Kitabı'ndan doğan dava ve işler arasında olmadığından, uyuşmazlığın, genel hukuk mahkemelerinde çözümlenmesi gerekir. Şu durumda yerel mahkemece, Asliye Hukuk Mahkemesi olarak davaya bakılması ve işin esasına girilerek uyuşmazlığın çözümlenmesi gerekirken yazılı gerekçe ile görevsizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/27212, Karar No: 2010/24083, Tarih: 21.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/27212 E.  ,  2010/24083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü.

İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2010 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 4.110.TL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

Temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 21.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.