muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/16897, Karar No: 2010/3573, Tarih: 15.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/16897 E.  ,  2010/3573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, ücret alacağnın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ile yaptığı iş sözleşmesi uyarınca hak ettiği ücretinin ödenmediğini belirterek 8.010 TL ücretin faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacının, çalışma süresini ve ücret miktarını yazılı belge ile kanıtladığı, kanıtlanan bu miktar ücretin ödendiğinin ispat yükünün davalı işverene ait olup davalının imzalı ücret bordrosu ya da eşdeğer bir belge ile bu hususu kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmişse de, davalı tarafça dosyaya sunulan Özel Öğretim Kurumu Ruhsatnamesi içeriğine göre davacının çalıştığı kurum Üsküdar Özel Eğitim Hizmetleri Ltd. Şti. ne ait işyeri olup davalı, taraflar arasında düzenlenen yazılı iş sözleşmesini, kurucu veya temsilci adı altında imzalamıştır. Bu durumda davacının, tevcihte yanılma sonucu davalı aleyhine dava açtığı görülmekle, davacıya davasını doğru hasma yöneltmesi konusunda süre verilerek, oluşacak kanaate göre sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde kabul kararı verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/122, Karar No: 2008/138, Tarih: 20.05.2008

**Ceza Genel Kurulu         2008/YYB-122 E.  ,  2008/138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname :93799

Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu

1705 sayılı Yasaya aykırı davranmak suçundan açılan kamu davasında Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesi; sanığa yüklenen eylemin 5307 sayılı Yasanın 8 ve 16/4. maddeleri kapsamında kaldığı gerekçesiyle 5307 sayılı Yasanın 18. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna gönderilmesine karar vermiştir.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu da; 5307 sayılı Yasanın sanıkların suç işlemesinden sonra yürürlüğe girdiğini belirte¬rek karşı görevsizlik kararı ver¬miştir.

Dosya görev uyuşmazlığının çözümü için, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderil¬mekle, değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanıklara yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin mi, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun mu görevli olduğunun belirlenmesi hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında ilke ve gerekçeleri belirlendiği üzere;

1- Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri ve Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu gibi makamlar, yargı mercii olma¬dıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makam¬lardan olmaları nedeniyle, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makam¬lar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

2- Somut olayda, Asliye Ceza Mahkemesinin, eylemin idari yaptırımı gerektiren 5307 sayılı Yasanın 8 ve 16/4. maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini belirterek, görev¬sizlik kararı vermesi üzerine dosyayı tevdi ettiği Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun, 5307 sayılı Yasanın eylemden sonra yürürlüğe girmesi nedeniyle görevli olmadığını belirterek karşı görevsizlik kararı vermiş bulunması karşısında;

01 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5326 sayılı Kabahatler Yasası’nın 24. maddesinde; “Kovuşturma konusu fiilin kabahat oluştur¬duğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idarî yaptırım kararı verilir.” hükmü uyarınca, atılı eylem ister adlî yaptırımı gerektiren suç, isterse idarî yaptırımı gerektiren kabahat oluştur¬sun, her iki halde de yargılama yaparak kovuşturma konusu eylemi değerlendirme ve gerektirdiği yaptırımı belirleme görevinin adli mercie ait olma usulü getirilmekle, usul hükümlerinin derhal uygulanırlığı ilkesi gereğince görevli merciin Asliye Ceza Mahkemesi olacağı sonucuna varıldığından, Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesi’nin görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ  :

Açıklanan nedenlerle;

SONUÇ  :

Açıklanan nedenlerle;

Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.11.2006 gün ve 624-816 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın anılan mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine,

20.05.2008 tarihinde tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4172, Karar No: 2014/4303, Tarih: 02.06.2014

**10. Ceza Dairesi         2014/4172 E.  ,  2014/4303 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı’nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanıklar ... ve ... hakkında Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nce 20.07.2005 tarihinde 2004/328 esas ve 2005/534 karar sayı ile verilen mahkûmiyet hükümlerinin kanun yararına bozulmasına ilişkin talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 05.05.2014 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Mahkemece sanıkların 5237 sayılı TCK'nın, 5560 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, ayrıca aynı maddenin 2, 3 ve 4. fıkraları gereğince cezalarının çektirilmesinden önce Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi AMATEM servisinde 1 yıl süre ile kurumca görevlendirilecek bir uzman rehber denetiminde haklarında üçer aylık dönemlerle rapor düzenlenmesi suretiyle tedavi altına alınmalarına, kurumca tedavilerinin tamamlanması durumunda 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmalarına ve sanıkların tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uygun davranmaması halinde cezalarının aynen çektirilmesine hükmolunmuştur.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında;

«Dosya kapsamına göre;

1- Sanıklar hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesiyle yetinilmesi yerine, infazı kısıtlayacak şekilde Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi Amatem servisinde 1 yıl süre ile tedavi altına alınmalarına karar verilmesinde,

2- Suç tarihi itibarıyla yaşı küçük olan ...’ın savunmasının müdafii olmaksızın alınmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanmasında,

3- ...’ın suç tarihi olan 26/03/2004 tarihi itibarıyla 18 yaşını bitirmediği anlaşıldığından hükmedilen cezasından 5237 sayılı Kanunun 31/3. maddesi uyarınca indirim yapılmamasında,

4- Sanık ... hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/3. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki tedbirlerden birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde,

İsabet görülmemiştir.» denilerek, Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 20.07.2005 tarihli hükmünün bozulması istenmiştir.

Hükümden sonra, 19.12.2006 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun”la 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinin değiştirilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7. maddesi uyarınca, sanıkların hukukî durumlarının yeniden değerlendirilip belirlenmesinin mahkemesince yapılarak, bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

A- Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık ...'ın müdafii olmaksızın savunmasının alınması suretiyle, savunma hakkının kısıtlandığına ilişkin kanun yararına bozma isteğinin incelenmesi:

A- Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık ...'ın müdafii olmaksızın savunmasının alınması suretiyle, savunma hakkının kısıtlandığına ilişkin kanun yararına bozma isteğinin incelenmesi:

26.03.2004 olan suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık ...'ın, Mahkemece sorgusunun yapıldığı 18.04.2005 tarihinde 18 yaşını doldurmuş olduğu, sorgusunun yapıldığı tarihte yürürlükte olan CMUK'nın 135. maddesi uyarınca yasal hakları hatırlatıldığında müdafii talep etmediği ve CMUK'nın 138. maddesi uyarınca müdafii tayin etme zorunluluğu bulunmadığından; yerinde görülmeyen (2) numaralı kanun yararına bozma isteğinin CMK'nın 309. maddesi gereğince REDDİNE,

B- Sanık ... hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı TCK'nın 31/3. maddesi uyarınca indirim yapılmaması ve hükmedilen kısa süreli hapis cezasının TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki tedbirlerden birine çevrilmemesi ile sanıklar ... ve ... hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlayacak şekilde Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi Amatem servisinde 1 yıl süre ile tedavi altına alınmalarına karar verilmesinin yasaya aykırı olduğuna ilişkin kanun yararına bozma isteğinin incelenmesi:

Kanun yararına bozma talebine dayanan ihbar yazısında ileri sürülen (1), (3) ve (4) numaralı görüşler yerinde olduğundan; Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 20.07.2005 tarihli 2004/328 esas, 2005/534 karar sayılı hükmünün 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA; aynı Kanun’un 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak;

1- Hüküm fıkrasının birinci paragrafından sonra gelmek üzere aşağıdaki paragrafların EKLENMESİNE:

“Sanık ... hakkında verilen cezanın, 5237 sayılı TCK’nın 5377 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 31/3. maddesi uyarınca (1/2) oranında indirilerek 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

TCK'nın 62. maddesi uyarınca sanık ...'ın cezasından takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına,

Sanık ... hakkında verilen 5 ay hapis cezasının, 5237 sayılı TCK’nın 50. maddesinin 3. ve 1-a fıkraları ile 52. maddesi uyarınca günlüğü 20.-YTL’den paraya çevrilerek, 3.000.-YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına,”

2- Hüküm fıkrasının tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin paragrafının sanıklar ... ve ... yönünden aşağıdaki biçimde DEĞİŞTİRİLMESİNE:

“5237 sayılı TCK’nın 191/2. maddesi gereğince sanıklar ... ve ... hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına,

TCK'nın 191/4. maddesi gereğince tedavi süresince devam eden denetimli serbestlik tedbirinin, tedavinin sona erdiği tarihten itibaren 1 yıl süre ile devamına,

TCK'nın 191/5. maddesi uyarınca sanıklar hakkında hükmolunan cezanın, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmamaları halinde infaz edilmesine”

“5237 sayılı TCK’nın 191/2. maddesi gereğince sanıklar ... ve ... hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına,

TCK'nın 191/4. maddesi gereğince tedavi süresince devam eden denetimli serbestlik tedbirinin, tedavinin sona erdiği tarihten itibaren 1 yıl süre ile devamına,

TCK'nın 191/5. maddesi uyarınca sanıklar hakkında hükmolunan cezanın, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmamaları halinde infaz edilmesine”

Dosyanın adı geçen Mahkemeye iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderilmesine, 02.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13304, Karar No: 2013/12519, Tarih: 12.12.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/13304 E.  ,  2013/12519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında Demirciler Köyü çalışma alanında bulunan 265 ada 16 parsel sayılı 380.89 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydı nedeniyle davalı Köy Tüzel Kişiliği adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacı Hazinenin davasının reddine, taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle, yasaya uygun gerektirici nedenlere göre, davacı Hazine vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, çekişmeli 265 ada 16 parsel sayılı taşınmazın sınırında dere bulunduğu halde, dere yatağından elde edilmiş olup olmadığı yönünden uzman jeolog bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılıp, bilirkişiden bu konuda rapor alınmamış olması nedeniyle, yapılan araştırma ve inceleme hüküm için yeterli bulunmamaktadır. O halde Mahkemece; jeolog bilirkişi olduğu halde taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, taşınmazın öncesinin dere yatağı olup olmadığı, dere ile arasında kot farkı bulunup bulunmadığı ve özel mülke konu edilip edilemeyeceği hususlarında ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, bundan sonra sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen hususlar göz ardı edilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18991, Karar No: 2015/4205, Tarih: 10.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/18991 E.  ,  2015/4205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sinop 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :12.05.2014

NUMARASI :Esas no:2013/205 Karar no:2014/129

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı kadın eş tarafından tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı kadın eş cevap dilekçesiyle açılan boşanma davasını kabul etmiş, ön inceleme duruşmasında da tazminat taleplerini içerir dilekçe sunmuştur. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 141. maddesinde iddia ve savunmanın hangi aşamaya kadar genişletilebileceği veya değiştirilebileceği hüküm altına alınmıştır. Taraflar dilekçeler aşaması dışında ancak karşı tarafın "açık muvafakati" ile iddia ve savunmalarını genişletip yahut değiştirebileceğine göre (HMK md.141/1 hükmü) açık muvafakatin yokluğu halinde iddia ve savunmalarını genişletemeyeceği kanunun emredici hükmüdür. Davacının "açık muvafakati" olmadığı konusunda ise bir duraksama söz konusu değildir. Her ne kadar mahkemece davalı kadının tazminat talepleri, karşı dava açılmasını gerektirir talepler olduğu gerekçesiyle reddedilmişse de bu tazminat talepleri, boşanmanın ferisi niteliğinde olup ayrıca bir karşı dava açılmasına gerek yoktur. Davalının bu davada Hukuk Muhakemeleri Kanununun 141. maddesinde gösterilen süreden sonra maddi ve manevi tazminat (TMK md. 174/1-2) talep edemeyeceği gözetilerek davalının tazminat istekleri hakkında süresinden sonra talep edildiğinden bahisle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken kesin hüküm oluşturacak şekilde red hükmü kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.03.2015 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2010/6061, Karar No: 2011/3147, Tarih: 31.05.2011

**8. Hukuk Dairesi         2010/6061 E.  ,  2011/3147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

... ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 04.05.2010 gün ve .../209 sayılı hükmün ...’ca incelenmesi ... temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, adına kayıtlı 295 ada ... parselin batısında yer alan ve kadastro sırasında taşlık ve kayalık olarak tescil harici bırakılan taşınmazın TMK.nun 713/... ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun ... ve .... maddeleri uyarınca vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... temsilcisi davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrasında yapılan araştırma sonucu davanın kabul edilmesi üzerine; hüküm, davalı ... temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere ve kural olarak; kadastro dışı bırakma işleminde, taşınmazın geometrik durumu belirlenmediğinden bir tespit işlemi değil ise de, görevlilerce bir yerin tescile tabi olmadığı saptanarak hukuksal durum belirlenmiş olduğundan yapılan bu işlem, bir kadastro işlemidir. ...’ın kararlılık kazanan uygulamalarına göre; tespit dışı bırakılan bir yerin, Türk Medeni Kanununun 713/... ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun ... ve ....maddeleri hükümlerine göre tapuda tescil edilebilmesi için, tespit dışı bırakılma işleminin yapıldığı tarihten, dava tarihine kadar ... yıldan fazla süre ile anılan maddelerde belirtilen koşullar altında tasarruf edilmesi gerekir.

Somut olayda, toplanan delil ve belgelere göre; tespit dışı bırakılma işleminin yapıldığı ....03.1999 tarihinden davanın açıldığı 28.....2005 tarihine kadar ... yıllık kazanma süresi dolmamıştır. Bu açıklamalara göre, kazanma koşullarının davacı yararına gerçekleştiğinden söz edilemez. Açıklanan nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı ... temsilcisinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi hükmü uyarınca BOZULMASINA, 31.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/475, Karar No: 2020/683, Tarih: 29.09.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2020/475 E.  ,  2020/683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 12. Hukuk Dairesi (İlk Derece)

1. Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonunda, Yargıtay 12. Hukuk Dairesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

2. Kararın davacı tarafından temyizi üzerine Özel Dairece ek karar ile, davacının temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiş, ek karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı 05.07.2019 havale tarihli ve adli yardım talepli dava dilekçesinde; Edirne İcra (Hukuk) Mahkemesince verilen kararların İcra İflas Kanunu (İİK) ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na (HMK) aykırı olup kanuni haklarının tespit ve tesliminin resen kamu düzeni ve kanun gereği olduğunu, kanunun emredici hükümlerinin uygulanmaması nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradığını, dava ve şikâyetlere neden olunduğunu, açmak zorunda kaldığı davalarda taleplerinin gereğinin yapılmamasının mevcut borçlarının ödenememesine ve borçlanarak yaşamasına sebep olduğunu, kanuna aykırılıkların ve uğradığı zararların tespit ve karşılanması ile eksik kalan hususların vekil atandıktan sonra belirlenmesi taleplerinin bulunduğunu ileri sürerek davaya esas dosyada kabul edilmiş adli yardım kararına istinaden HMK’nın 335/3. maddesi gereğince adli yardım talebinin kabulü ile 3.000.000,00TL maddi ve maddi zararın üç katı manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

5. Davalı Türkiye Cumhuriyeti Devletine izafeten Maliye Hazinesine ve ihbar olunana dava dilekçesi tebliğ edilmemiş ve dosya üzerinden karar verilmiştir.

Özel Daire Kararı:

6. Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 25.11.2019 tarihli ve 2019/12 E., 2019/15 K. sayılı kararı ile;

“…Davacı, dava dilekçesinde özetle;

Edirne İcra Hukuk Mahkemesi Hakimi ...’ün (211242) 2017/372 Esas sayılı kararı üzerine, kanunun emredici hükümlerinin uygulanmamasından dolayı uğradığı zararın tahsili için dilekçesinde belirtilen tazminatın hazineden alınarak kendisine verilmesini talep etmiştir.

Davacı davasını açarken adli yardım talebinde bulunmuş, Dairemizce adli yardım talebinin reddine karar verilmiş, karara itirazı üzerine, adli yardım talebinin reddine ilişkin karar Yargıtay 13.Hukuk Dairesinin 18.10.2019 tarih ve 2019/9 D.İş sayılı kararı ile kesin olarak reddedilmiştir.

Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesi kapsamında, hâkimin kararından dolayı hazine aleyhine açılan tazminat istemine ilişkindir.

Davacı, HMK’nun 120. maddesi gereği dava açarken yatırması gereken harç ve gider avansını yatırmamış olup, bu nedenle davacıya, başvurma harcı, nispi harç ve tarifede belirlenen gider avansını yatırması için HMK’nun 120. maddesi uyarınca iki haftalık kesin süre verilmiş, davacı verilen kesin süre içerisinde harç ve gider avansını yatırmamıştır.

Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesi kapsamında, hâkimin kararından dolayı hazine aleyhine açılan tazminat istemine ilişkindir.

Davacı, HMK’nun 120. maddesi gereği dava açarken yatırması gereken harç ve gider avansını yatırmamış olup, bu nedenle davacıya, başvurma harcı, nispi harç ve tarifede belirlenen gider avansını yatırması için HMK’nun 120. maddesi uyarınca iki haftalık kesin süre verilmiş, davacı verilen kesin süre içerisinde harç ve gider avansını yatırmamıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2011/3-629 Esas, 2011/613 Karar sayılı kararında da; “Yargı harçlarından muaf olduğu ya da işleminin müstesna olduğuna ilişkin düzenleme yapılmamış olan herkes, yargı harçları ödemekle yükümlüdür. .…yargı harçlarının konusunu oluşturan harçların ilki mahkemelerde ödenecek harçlar olup, bunlar başvurma harcı, celse harcı ve karar ve ilam harcıdır.…mahkemece, dava açılırken usulünce yatırılmış yargı harcı olmadan yargılamaya devamla hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Mahkemece yapılacak iş, davacıya anılan yargı harçlarını ödemesi konusunda usulünce önel verilerek, sonucuna göre bir karar vermek olmalıdır” şeklindeki saptama ile harç konusu vurgulanmıştır.

Somut olayda, davacı, HMK’nun 120.maddesi uyarınca, kendisine verilen (2) haftalık kesin süre içinde harç ve gider avansını yatırmamıştır.

Bu durumda, davanın ön inceleme duruşması yapılmaksızın dosya üzerinden HMK’nun 114/g ve 115/2.maddeleri uyarınca davanın usulden reddine karar vermek gerekmiş, usulden ret halinde HMK’nun 49.maddesinde öngörülmediğinden disiplin para cezasına hükmedilmemiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan nedenlere, kararın dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, dosyadaki kanıtlara ve heyetin takdirine göre;

1-Davanın usulden REDDİNE,

2-...nun 49. maddesi uyarınca, davanın usulden reddedilmesi nedeniyle disiplin para cezasına hükmedilmesine yer olmadığına,

3-492 Sayılı Harçlar Kanunu gereğince tahsili gereken 68,20 TL başvurma harcı ve 92,50 TL maktu karar ve ilam harcının davacıdan tahsiline…” karar verilmiştir.

Kararın Temyizi:

7. Kararın süresi içinde davacı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 13.01.2020 tarihli ve 2019/12 E., 2019/15 K. sayılı ek kararı ile “6100 sayılı HMK’nun 334/1. maddesi; “Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler”, aynı Kanunun 336/2. maddesi ise; “Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır” şeklinde düzenlenmiştir.