muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3647, Karar No: 2016/15638, Tarih: 30.06.2016

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının davalı işverenlikte 14/02/2008-30/11/2009 tarihleri arasında genel müdür olarak çalıştığı iş sözleşmesinin 6/2 maddesine göre yıllık ücretin %70'ine kadar performansa bağlı yıllık prim alma hakkının bulunduğu ve bu primlerin ödenmemesi nedeniyle açılan dava da; davacının genel müdür statüsünde üst düzey bir çalışan olduğu söz konusu iş sözleşmesinin 6.2.1 ii,i maddelerinde yıllık prim ödemesine ilişkin düzenlemenin bulunduğu, ancak bu düzenlemeye göre söz konusu primin ödenebilmesi için yönetim kurulu kararının olması gerektiği, ayrıca şirket ile ilgili mali yıl içinde denetim yapılmış olması ve bütçe satışları, net gelir ve net borç dahil davacının performans göstergelerine eriştiğinin tespiti gerektiği halde söz konusu mali denetim ile ilgili bir rapor tespit edilemediği, davacıya eş değer bir çalışana prim ödemesine dair alınmış bir yönetim kararı da bulunmadığı, ayrıca davacının performansı ile ilgili bir değerlendirmenin de bulunmadığı göz önüne alındığında davacı yönünden prime hak kazanılması için sözleşmede ön görülen şekli unsurların gerçekleşmediği, bu nedenle davacının dava konusu dönem için performans primine hak kazanamayacağı, her ne kadar davacı vekili emsal çalışanlarına prim ödemesi yapıldığına ilişkin deliller ibraz etmiş ise de; söz konusu çalışanların davacıya göre daha alt kadroda çalışan bölge müdürü konumunda olan kişiler olduğu, davacının özellikle genel müdür sıfatı, aylık ücretinin yüksek olması ve yönetim kuruluna göre konumu göz önüne alındığında ödemeler konusunda prime hak kazanılması konusunda şekli şartlara riayet edilmesinin gerektiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

İlk derece Mahkemesi’nin kararında prim talebine ilişkin davanın reddine karar verilmiş ise de;

Davacıya prim ödenmesi için Yönetim Kurulu kararı gerekip gerekmediği ihtilaflıdır.

İş aktinde, davacıya prim ödenmesinin “Yönetim Kurulu kararına bağlı” olduğu belirtilmiş ise de , davacının prim için gereken performans gibi sair koşullara ulaşması halinde, davacıya prim ödenmesine ilişkin Yönetim Kurulu kararının alınıp alınmamasının keyfi olması beklenemez. Buı nedenle, prim almak için diğer koşulların davacı açısından gerçekleşmiş olması halinde salt Yönetim Kurulu kararı olmaması, davacı lehine prim alacağına hükmedilmesine engel olamaz.

Kaldı ki, davacıya 2008 yılı için prim ödendiği dosya kapsamından sabit olmasına rağmen davalı Mahkeme’ye yazdığı yazısında 2008 yılı satışları nedeni ile müteakip yıl içinde dağıtılan primlere ilişkin Yönetim Kurulu kararı bulunmadığını bildirmiştir. Yönetim Kurulu Kararı olmamasına rağmen 2008 yılı için davacıya prim ödendiğine göre Mahkeme’nin Yönetim Kurulu kararı olmamasını davacının prim talebinin reddi gerekçelerinden biri sayması yerinde değildir.

Kaldı ki, davacıya 2008 yılı için prim ödendiği dosya kapsamından sabit olmasına rağmen davalı Mahkeme’ye yazdığı yazısında 2008 yılı satışları nedeni ile müteakip yıl içinde dağıtılan primlere ilişkin Yönetim Kurulu kararı bulunmadığını bildirmiştir. Yönetim Kurulu Kararı olmamasına rağmen 2008 yılı için davacıya prim ödendiğine göre Mahkeme’nin Yönetim Kurulu kararı olmamasını davacının prim talebinin reddi gerekçelerinden biri sayması yerinde değildir.

Davacıya prim ödenmesi için davalının zarar değil, kar durumunda olması gerekip gerekmediği ihtilaflıdır.

Bilirkişi raporunda, 2008 yılında davacıya prim ödendiği ama 2008 yılında davalı Şirket’in karlılık durumunda olduğu, prim ödemesi yapılmadığı için dava konusu edilen 2009 yılında ise davalı Şirket’in zarar durumunda olduğu, 2009 yılında davacı ile aynı pozisyondaki kişilere prim ödenmediği, daha alt pozisyondakilere prim ödendiği belirtilmiştir.

İş aktinde, prim ödemesi koşulu olarak davalı Şirketin karlılık durumunda olması veya zarar durumunda olmaması açıkça belirtilmemiştir.

Diğer yandan, davalı vekili temyize cevap dilekçesinde 2009 yılında davalı Şirketin zarar durumuna geçmesi nedenini davacının işe ilişkin davranışları olarak değil, davalının zarar sebebini, “ilaç sektörünün 2009 yılında krize girmesi, bunun önceden öngörülemeyen bir durum olması, hatta bu konuda resmi gazetede tebliğ yayınlanması” olarak açıklanmıştır.

Açıklanan nedenler ile davacının 2009 yılı prim alacağına hak kazanması davalı Şirket’in karlılık veya zarar durumunda olmasına bağlanamaz.

Davacıya prim ödenmesi için davalının mali denetiminin yapılması gerekip gerekmediği ihtilaflıdır.

Davalının mali denetiminin yapılmaması davacının kusurundan kaynaklanmadığı gibi, mali denetime ilişkin bilgi ve belgelerin davacıda olması beklenemeyeceğinden, davalı tarafından bunların ibrazı ve davacı 2008 yılında prime hak kazandığına göre, mali denetim sonucunda davacının 2009 yılında prime hak kazanamayacak duruma geldiğini davalı ispatlamalıdır, ama bunlar davalı tarafından yapılmamıştır. Açıklanan nedenler ile davalının mali denetiminin yapılmaması davacının prim alacağının reddi açısından gerekçe değildir.

Davacıya prim ödenmesi açısından davacının 2009 yılı performansı ihtilaflıdır.

Davacının 2008 yılında prime hak kazandığı, buna göre 2008 yılında gereken performansı yakaladığı anlaşılmaktadır.

O halde, davacının 2009 yılında gerekli performası yakalayamadığını davalı ispatlamalıdır, ancak; davalı bunu ispatlayamamıştır.

Yukarda açıklanan nedenler ile davacıya 2009 yılı için prim alacağı ödenmelidir. 2009 yılı prim alacağının hesabında, davacıya 2008 yılı için ödenen prim miktarı kıstelyevm usulü ile 2009 yılına uygulanarak sonuca gidilmelidir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30/06/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11018, Karar No: 2015/9962, Tarih: 22.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/11018 E.  ,  2015/9962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Havza Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2015

NUMARASI : 2015/88-2015/144

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Nevşehir Sulh Hukuk ve Havza Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Talep, vasi değişikliğine ilişkindir.

Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin 30.01.2013 tarih ve 2012/602 Esas - 2013/131 Karar sayılı ilâmı ile Ç.. Ç.. akıl hastalığı nedeniyle kısıtlanmış ve kendisine Nevşehir İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğünde sosyal hizmet uzmanı olan U.. Y.. vasi olarak atanmıştır.

Kısıtlının oğlu S.. Ç.., 05.11.2014 tarihli dilekçesi ile; Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/369 Esas - 2014/405 Karar sayılı ilâmı ile kısıtlı olan babasına vasi olarak atandığını ve babasının Havza Huzurevinde kaldığını belirterek dosyanın Samsun Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesini talep etmiştir.

Vasi adayının dilekçesinde bahsettiği Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/369 Esas - 2014/405 Karar sayılı dosyasının incelenmesinden; kısıtlının oğlunun, babasının kısıtlanmasını ve kendisinin vasi olarak atanmasını talep ettiği, mahkemece bu dosyanın mahkemenin 2012/602 Esas - 2013/131 Karar sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verildiği fakat birleştirilen dosyada vasi adayının talebi ile ilgili bir karar verilmediği anlaşılmaktadır.

Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesince, vasi adayı S.. Ç..'ın 05.11.2014 tarihli talebi nedeniyle yapılan yargılama sonucunda 06.02.2015 tarihli ek karar ile kısıtlının Havza'da bulunan bakımevine yerleştirilmesi ve kısıtlının yerleşim yeri değişikliği için vasi U.. Y..'e izin verilmesine, mahkemenin yetkisizliğine ve vasi adayının talebinin yetkili ve görevli mahkemede değerlendirilmesine karar verilmiştir.

Havza Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, kısıtlının Havza Huzurevi ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünde kalmadığı, kısıtlının adresinin "Y. Mahalle Möhter Yolu 2. Sok. No:12/2 Nar Merkez/NEVŞEHİR" olduğu gerekçeleriyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Kısıtlının Havza'da bakımevine yerleştirilmediği, kısıtlının sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerin "Yeni Mahalle Möhter Yolu 2. Sok. No:12/2 Nar Merkez/NEVŞEHİR" olduğu anlaşıldığından kısıtlının vefat etmiş olması da dikkate alınarak uyuşmazlığın Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/835, Karar No: 2020/3723, Tarih: 30.06.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/835 E.  ,  2020/3723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davacı şirket yönünden davanın açılmamış sayılmasına, davacı ... yönünden davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; taraflar arasında 08.07.2010 tarihli ve "Sözleşme ve Taahhütnamedir" başlıklı sözleşmenin imzalandığını, bu sözleşmenin 3. maddesine göre, davacı şirkete ait bulunan üç adet ruhsat sahasında davalılar tarafından 27.07.2010 tarihine kadar rezerv çalışması yapılacağının kararlaştırıldığını, ancak davalıların dava tarihine kadar hiçbir çalışma yapmamaları nedeniyle kâr mahrumiyetine uğradıklarını, yine sözleşmenin 1. maddesinde davacı şirketin % 50 hissesinin davacı ... tarafından davalıların belirlediği ...'a devrinin kararlaştırıldığını, ...'nun bu devri ...'a yaptığını, aynı maddede ruhsat işlemlerine ilişkin yapılacak masraflar nedeniyle davacı ...'na davalılar tarafından 12.000TL ödeneceğinin belirtildiğini, ancak bu bedelin halen ödenmediğini, şirket hisselerinin % 50'sini ortakların işaret ettiği isim olan ...'a devreden davacının, sözleşmeye kefil olan ortaklardan ruhsat bedellerinin %50'si olarak belirlenen 150.000 USD' yi talep etmeye hak kazandığını, sözleşmenin 5. maddesi gereğince ruhsat bedellerinin % 50'sinin ...'na 27.07.2010, 27.08.2010 ve 27.09.2010 tarihlerinde 50.000'er USD olmak üzere toplam 150.000 USD şeklinde ödenmesi gerektiğini, ancak davalıların bu ödemeyi bugüne kadar yapmadıklarını, sözleşmenin 7. maddesi gereğince sözleşme şartlarına uymayan tarafın diğer tarafa 200.000 TL cezai şart ödeyeceğini, davalıların ruhsat bedellerini gününde ödemeyerek ve rezerv araştırmalarını yapmayarak sözleşmeyi ihlal ettiklerini, bu nedenle sözleşmenin tarafı olan davacı şirketin sözleşmede 200.000 TL olarak kararlaştırılan cezai şartı 27.07.2010 tarihi itibariyle talep etme hakkının doğduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacı ... için şimdilik 5.000 USD karşılığı 7.562 TL ruhsat bedeli ve 438 TL ruhsat işlemleri alacaklarının, davacı şirket için şimdilik 5.000 TL cezai şart alacağının ticari temerrüt faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar istemişler, 29.09.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile de talebini ruhsat işlemleri alacağını 12.000TL ye, cezai şart alacağını ise 200.000TL ye yükseltmiştir.

Davalılar; taraflarca imzalanan sözleşmenin, maden arama ruhsat sahalarındaki rezerv inceleme sonucunun olumlu olması halinde geçerli olacağını, Haziran 2010 tarihinde ruhsatların olduğu alanda saha çalışması yaptırıldığını ve aldırılan rapor ile ekonomik olabilecek rezervin olmadığının tespit edildiğini, bu nedenle cezai şartın oluşmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacı şirketin davalılar hakkındaki davayı takip etmediğinden davacı şirketin açmış olduğu davanın açılmamış sayılmasına, davacı ...'nun açmış olduğu davanın ise reddine karar verilmiş; hüküm, davacılardan ... vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 2014/12033 Esas 2014/157158 Karar sayılı ilamı ile "...davacı ...'nun, diğer davacı şirketteki % 50 hissesini 16.07.2010 tarihinde sözleşmede bildirilen ...'a devrettiği anlaşılmaktadır. Ne var ki, mahkemece, sözleşmenin üçüncü kişi yararına edimi içeren bu hükmü ve bu hükme dayalı istem hakkında bir inceleme yapılmamıştır..." gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda; 12.000TL alacak yönünden davanın kabulüne ve davacı şirketin davası yönünden verilen açılmamış sayılmasına ilişkin karar kesinleştiğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına ve 3.020TL yargılama giderinin davalılardan tahsiline karar verilmiş; Hüküm, davalılarca temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalıların yargılama giderlerine ilişkin temyiz itirazlarına gelince Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 24.04.1995 gün ve 21/9 sayılı kararında ve 6100 sayılı HMK 326.maddesi uyarınca "Yargılama giderleri, kural olarak davada haksız çıkan ve aleyhine hüküm verilen tarafa yükletilir."

Davada haksız çıkan tarafa yükletilecek olan yargılama harç ve giderleri hem davayı kazanan tarafın daha önce peşin ödediği, hem de (karar ve ilam harcı ve Devlet Hazinesi tarafından peşin olarak ödenen giderleri gibi) devlete ödenmesi gereken harçlar ve giderlerdir. Davayı kazanan taraf davasını bir vekil vasıtası ile takip etmiş ise, haksız çıkan (davayı kaybeden) taraf yargılama gideri olarak vekalet ücretine de mahkum edilir. (HMK 323/1-ğ)

Buna göre, mahkemece; ilk yaptırılan bilirkişi incelmesinde sadece davacı şirketin alacağına ilişkin inceleme yapıldığı ve davacı şirketin davasını takip etmeyerek davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğine göre ilk bilirkişi incelemesi için yapılan masrafların, 6100 sayılı HMK'nun 326/2 ve devamı maddeleri uyarınca davalılara yükletilmiş olması doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalıların sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün 6. bendinin hükümden çıkarılarak yerine "Davacı ... tarafından yapılan 819TL harç ve tebligat gideri ve bilirkişi ücreti 770 TL olmak üzere toplam 1.589 TL yargılama masrafının davalılardan alınarak davacı ...'a verilmesine, diğer yargılama masraflarının üzerinde bırakılmasına" ifadesinin yazılması suretiyle hükmün davalılar yararına düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince karar düzeltme kapalı olmak üzere, 30/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8000, Karar No: 2020/971, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/8000 E.  ,  2020/971 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16695, Karar No: 2023/5543, Tarih: 25.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/16695 E.  ,  2023/5543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1034 E., 2021/2204 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi yönünden; usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu belirlenmiştir.

Sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının, 2018/32258 Esas sayılı 09.10.2018 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (b), (d), (e) bendi uyarınca her bir mağdura karşı ayrı ayrı mahkumiyeti talep edilmiştir.

2. Bakırköy 17. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2021 tarihli ve 2018/422 Esas, 2021/133 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdur ...'ye karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi,103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının b ve d bendi ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; katılan mağdur ...'ya karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi,103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (b) ve (d) bendi ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirmiş olduğu sürenin 5237 sayılı Kanunu’nun 63 üncü maddesi uyarınca mahsubuna karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 24.11.2021 tarihli ve 2021/1034 Esas, 2021/2204 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusu üzerine duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılıp sanık hakkında mağdur ...'ye karşı sarkıntılık suretiyle cinsel istismar suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi,103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (b) ve (d) bendi ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; katılan mağdur ...'ya karşı sarkıntılık suretiyle cinsel istismar suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi,103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (b) ve (d) bendi ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 20.12.2022 tarihli 9-2022/33614 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekili

Temyiz dilekçesinde temyiz sebebi göstermemiştir.

B. Sanık Müdafinin Temyiz İstemi

Somut bir delile dayanılmadığına, mağdurların çelişkili beyanlarının aydınlatılmadığına, mağdurlar hakkında yeterli ve detaylı bir psikiyatri raporu alınmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince; ''17.10.2017 tarihinde Halkalı Çocuk Evleri Sitesi Müdürlüğünde memur olan sanık ...'in nöbetçi amir olduğu, mağdurlar ... ve ...'nun da korunma ve bakım altında bulunan çocuklardan oldukları, 14.10.2017 tarihinde gece mağdur ...'in 3. Grup odasında televizyon izlerken nöbetçi amir olan sanığın mağdurun yanına gidip oturduğu, bir süre beraber televizyon izledikten sonra mağdurun sol bacağına dokunduğu, iki eliyle mağdura sarılıp dudaklarından öpmeye çalıştığı, kıyafetleri üzerinden mağdurun poposuna 3 veya 4 kez eliyle dokunduğu ancak mağdurun geri çekilip sanığı ittirdiği ve kalkıp odadan gittiği, 17.10.2017 tarihinde gece yurda yeni gelen öğrencilerden olan mağdur ...'in dişinin ağrıması nedeniyle uyuyamadığı, sanığın eczaneden aldırdığı spreyi mağdurun ağrıyan dişine uyguladığı, sanığın 'diş ağrısı öyle ki insanın cinsel organına vurur vücudun başka yerlerine de yayılır' diyerek kıyafetleri üzerinden mağdurun cinsel organına dokunduğu, mağdurun sanığı herkes sevdiği için o an tepki gösteremediğini beyan ettiği, daha sonra televizyon izlemek için mağdurun kanepeye uzandığı, sanığın demir batar diyerek mağduru yatağa yanına çağırdığı, mağdurun da yatağa uzandığı, mağdura arkasından sarılarak cinsel organını kıyafetleri üzerinden mağdurun poposuna değdirmeye başladığı, bunun üzerine mağdurun sırt üstü uzanıp kıvranmaya başladığı, sanığın mağduru dudağından öpüp kendisine çektiği, mağdurun geri çekildiği, sanığın şaka yoluyla mağdurun burnunu ısırıp iyisin iyisin dediği, bu sırada olay yerinde öğrencilerden ... ve ... ...'nın da bulunduğu ancak uyudukları için olayı göremedikleri, mağdurun rahatsız olup sanığın yanından kalkıp gittiği, mağdurların ÇİM ve mahkememiz huzurunda alınan ifadelerinde aynı beyanda bulundukları ve olay olduktan sonra önce arkadaşlarına bahsettiklerini ve daha sonra görevli öğretmenlerine anlattıklarını söyledikleri, sanığın savunmalarında, mağdurlara karşı herhangi bir cinsel eylemde bulunmadığını, mağdur ...'in annesinin kendilerine oğlunun kuzenleriyle görüşmesini istemediğini, evci izni verilmesini istemediğini söylediğini, izin vermedikleri için mağdur ...'in bir defa yurttan kaçtığını, mağdura ulaşıp yurda gelmesini istediği için mağdurun annemden kurtuldum sizle mi uğraşacağım diyerek tepki gösterdiğini, mağdur ... daha küçük olduğu için onunla daha çok ilgilendiklerini, mağdur ...'in diğer mağdur ...'i kıskandığı için kendisine iftirada bulunduğunu, ...'ı başka bir çocuğa eziyet ederken yakaladıklarını, yurttan atılmasına karar verildiğini ancak daha sonra diğer çocukların baskısıyla geri alındığını, bu nedenle ...'ın husumet duyarak mağdur ...'e baskı yaptığını ve Samet'in etkilenerek bu şekilde beyanlarda bulunduğunu, mağdur ..