muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/31118, Karar No: 2014/30216, Tarih: 23.10.2014

Maddenin işyeri dokunulmazlığının ihlalini düzenleyen ikinci fıkrasının gerekçesinde ise; "Birinci fıkrada tanımlanan fiillerin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyeri ve eklentileri hakkında işlenmesi ayrı bir suç olarak tanımlanmıştır. Bu fıkranın uygulanmasında, birinci fıkrada sözkonusu olan koşullar aranacaktır. Niteliği itibarıyla açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi alışılmış, mutat olan yerler dışında kalan yerlere rıza olmaksızın girilmesi bu suçu oluşturacaktır. Avukatlık bürosu ve özel muayenehane bu gibi izinle girilmesi gereken yerlere örnek olarak gösterilebilir. Keza herkesin herhangi bir koşulu yerine getirmeksizin girebileceği yerlere, söz gelimi süpermarketlere, dükkânlara, mağazalara, halka açık olmadıkları zamanlarda, mesela mesai saatleri dışında rıza hilafına girilmesi halinde de bu suç oluşacaktır. Zira hak sahipleri bu gibi yerlere isteyenin girmesi hususunda daha başlangıçta rızalarını örtülü olarak açıklamış sayılırlar" biçimindeki açıklamalara yer verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, müştekiye ait kuyumcu dükkanına gündüzleyin 9:55 sıralarında girdiği, işyeri çalışanının temizlik yapmasından faydalanarak vitrinde bulunan bir adet gerdanlık ve bileziği çalarak işyerinden ayrıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece sanık hakkında hem hırsızlık hem de işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından mahkumiyet kararı verilmiştir. Ancak sanığın gündüz saatlerinde hırsızlık yaptığı kuyumcu dükkanının olay anında müşterilerin hizmetine açık oluşu ve işyeri çalışanının da işyerinde bulunması karşısında, girilmesi açık bir rızaya dayanmayan mutat yerler kapsamında kaldığı gözetilerek, unsurları itibariyle oluşmayan işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan beraat kararı verilmesi gerekirken, hükümlülük kararı verilmesi hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Konut dokunulmazlığını ihlal suçundan sanık ... hakkında, ...Asliye Ceza Mahkemesince verilen 14/06/2011 tarih ve 2011/132 esas, 2011/710 sayılı kararın, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Hükümdeki hukuka aykırılık sanığa verilen cezanın kaldırılmasını gerektirmekle, anılan Kanun maddesinin 4-d fıkrası gereğince, sanığın konut dokunulmazlığını ihlal suçundan BERAATİNE,

3-Bu suçtan hükmolunan cezanın çektirilmemesine, 23.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/67184, Karar No: 2013/10291, Tarih: 03.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/67184 E.  ,  2013/10291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanık ...’in, ... Gıda Sanayi ve Tic Ltd şirketinde 29.09.2006 tarihinden itibaren yetkili müdür olarak çalıştığı ve diğer yetkili müdür olan tanık ... ile birlikte müşterek imza ile temsile yetkili olduğu, sanık tarafından ... ...’e verilen 3000 TL bedelli 12.03.2007 keşide tarihli çekin ciro edildikten sonra katılan tarafından bankaya ibraz edilmesi sırasında karşılığının bulunmadığının iddia edildiği olayda; sanığın çek bedelini ... ...’e elden ödediğini belirterek suçlamaları kabul etmemesi, tanık ...’in de alınan beyanında çekleri ödemeyi taahhüt ettiğini, ancak alacaklarını tahsil edememesi nedeniyle çek bedelini ödeyemediğini beyan etmesi hususları gözetilerek, sanığın dolandırıcılık kastıyla hareket ettiğine dair delil elde edilemediği gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4566, Karar No: 2024/2775, Tarih: 03.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/4566 E.  ,  2024/2775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1653 E., 2022/2598 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ: İstanbul 20. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/518 E., 2022/344 K.

Taraflar arasındaki açık arttırmanın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı adli yardım talepli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile dosyadaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; dosya içerisinde bulunan davacının Takbis Malvarlığı sorgusuna göre üzerine kayıtlı birçok taşınmaz ile aracın bulunduğu ve adli yardım talebini içerir dilekçesine ekli herhangi bir delil de sunulmadığı anlaşılmakla davacının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 4. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 4. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

03.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/666, Karar No: 2020/3772, Tarih: 01.07.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/666 E.  ,  2020/3772 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen cezai işlemin iptali davasının kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı kurum tarafından hakkında 2012 yılı Eczane Protokolünün 4.3.6. ve 5.35. maddeleri gereğince hasta veya hasta yakınına teslim edilmeyen ilaçlara ait reçetelerin fatura edildiği belirtilerek haksız bir şekilde reçete bedeli ve beş katı 55.126,80.-TL haksız cezai şart işlemlerinin uygulandığını, dava konusu işlemlerin hukuka aykırı ve somut dayanaklarının bulunmadığını, sorumluluğun kendisine ait olmadığını belirterek; 11.025,36 TL reçete bedelinin ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte iadesi ve ayrıca reçete bedelinin 5 katı olan 55.126,80 TL tutarındaki ceza-i şart bedelinin davacıdan tahsiline ilişkin 29/04/2015 tarih ve 38260739/18810088/2282160 sayılı işleminin iptali ile söz konusu işlem nedeniyle davalı kuruma herhangi bir borcunun bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; dava konusu cezai işlemin muhakkik raporlarına göre düzenlendiğini, davacının eyleminin protokol hükümlerine aykırılık teşkil ettiğini, mevzuata uygun işlem yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; protokolün 5.3.10. maddesine göre eczacı veya çalışanların kasıtlı olarak ve kurumu zarara uğratmak amacıyla sahte reçete veya ilaç kupürünün kuruma fatura edilmesi halinde ve cezai şart uygulanacağı ancak bu işlemlerin yapılmasında eczacı ve çalışanlarının dahli olmaması halinde bu madde hükmünün uygulanmayacağının belirtildiği, bilirkişi raporuna göre medula sisteminin geçerli olarak

işlenen reçetenin sistemden onay alınarak ilacının verilmesi ve bu ilaç bedelinin kuruma fatura edilmesinde bir usulsüzlük olmadığı ve yapılan işlemin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı kurumun 29/04/2015 tarih ve 38260739/18810088/2282160 sayılı işleminin iptaline, bu işlem nedeniyle davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

işlenen reçetenin sistemden onay alınarak ilacının verilmesi ve bu ilaç bedelinin kuruma fatura edilmesinde bir usulsüzlük olmadığı ve yapılan işlemin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı kurumun 29/04/2015 tarih ve 38260739/18810088/2282160 sayılı işleminin iptaline, bu işlem nedeniyle davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davacı eczanenin katılımı olmaksızın üçüncü kişilerce yapılan usulsüz işlemlerden dolayı eczaneceye cezai şart uygulanması yerinde olmadığı, ancak sahte reçete ile verilen ilaç bedelinden davacı eczacının kusursuz sorumluluk ilkesi gereğince sorumlu olacağı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, Kocaeli 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 27/09/2016 tarihli ve 2016/10 Esas 2016/299 Karar sayılı kararının kaldırılarak davanın kısmen kabulü ile; davalı kurumun 29/04/2015 tarih ve 38260739/18810088/2282160 sayılı işleminin 55.126,80 TL yönünden iptaline, bu miktar yönünden davacının borçlu olmadığının tespitine, davacının 11.025,36 TL ilaç bedeline ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde taraflarca temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre; tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava; davalı kurum tarafından davacı eczacı hakkında 2012 yılı Eczane Protokolünün 4.3.6 ve 5.3.5. maddesine göre düzenlenen cezai işlemin iptaline ilişkindir.

Davacıya ait eczaneye ilişkin soruşturmada hasta veya hasta yakınına teslim edilmeyen ilaca ait reçete tespit edildiği, bu kapsamda 2012 yılı eczane protokolünün 4.3.6. ve 5.3.5. maddesi uyarınca cezai işlem uygulandığı görülmektedir.

İlk Derece Mahkemesince ve Bölge Adliye Mahkemesince; 2012 tarihli protokolün 5.3.10. maddesinde yer alan; “eczacı ya da eczane çalışanlarınca Kurumu zarara uğratmak amacıyla kasıtlı olarak sahte reçete fatura edildiğinin tespiti halinde cezai işlem uygulanacağına” ilişkin hükme göre davacı eczanenin sahte reçete düzenlenmesinde bir kusur ve ihmalinin bulunmadığı gibi dava dışı sahte reçete düzenleyenlerle de işbirliği içinde olmadığının sabit olduğu belirtilerek hüküm verilmiş ise de, cezai işlemin konusunu protokolün 5.3.10 maddesinde yaptırıma bağlanan kuruma kurumu zarara uğratmak kastıyla sahte reçete vb. fatura edilmesi değil, 2013/1 ek protokolü ile değiştirilen 5.3.5 maddesindeki hasta veya yakınına teslim edilmeyen ilaçlara ait reçetelerin kuruma fatura edilmesi fiili oluşturmaktadır. Bu kapsamda davacı eczanenin kimlik tespiti yapma yükümlülüğünü yerine getirmemiş olması nedeniyle sorumluluğunun ortadan kalkmayacağı unutulmamalıdır.

2016 Eczane Protokolünün yürürlüğe girdiği 01.04.2016 tarihinden itibaren 2012 protokolünün yürürlükten kaldırıldığı sabit olmakla beraber, 2016 protokolünün 6.12 maddesinde “Bu Protokolün yürürlük tarihinden önce herhangi bir nedenle Kurumca veya Kuruma devredilen kurumlarca sözleşmesi feshedilen ve/veya cezai şart uygulanan eczacının bu işleme karşı dava açmış olması ve açılan davanın Protokolün yürürlüğe girdiği tarihte kesinleşmemiş olması halinde yazılı talebi ile; Kurumca tespit edilen ve sözleşmesinin feshedilmesi ve/veya cezai şart uygulanmasına ilişkin fiil/fiiller için bu Protokolün (5) ve (6) numaralı maddelerinde yer alan hükümler uygulanır. Ancak Kurumca tahsil edilmiş olan cezai şart ve yersiz ödeme tutarları geri ödenmez, mahsup edilmez. Bu protokolden önceki protokollerde sözleşmenin feshi ve cezai şart gerektiren maddelerden bu protokolde kaldırılmış olanlar nedeniyle sözleşme feshi ve/veya cezai şart uygulanmış olan işlemler, konusu kalmadığından durdurulur ve işlem yapılmaz. Bu Protokolün yürürlük tarihinden önce (5.3) numaralı maddede sayılan fiillerden dolayı sözleşmesi feshedilen ve/veya cezai şart uygulanan eczanelerin yazılı talebi üzerine, bu Protokoldeki cezai şart ve fesih hükümleri uygulanır." hükmünün düzenlendiği yazılıdır. Ayrıca bu protokolde 2012 protokolünün 4.3.6. maddesi tamamen kaldırıldığı gibi 5.3.5. maddesindeki cezai şart eczacı lehine azaltılmıştır.

O halde mahkemece; 2016 yılı protokolü değerlendirilmek suretiyle sonucuna uygun karar verilmesi gerekli olup, bu husus gözardı edilerek yazılı olduğu şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HMK’nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 01/07/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/99, Karar No: 2012/3629, Tarih: 08.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/99 E.  ,  2012/3629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın Kaldırılması - Tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ödenmeyen kira parası nedeniyle başlatılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş, karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre temyiz eden davalının alacağa yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı vekilinin tahliyeye yönelik temyiz itirazlarına gelince,

Takipte dayanılan ve karara esas alınan 01.01.2010 başlangıç tarihli, bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı vekili, davalı hakkında kira parasının tahsili için tahliye istemli icra takibi yapmış, borçluya ör:13 ödeme emri 25.01.2011 tarihinde tebliğ edilmiştir. İhtarlı ödeme emrinde otuz günlük yasal ödeme süresi verilmiştir. İ.İ.K. 269/1 maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken B.K.’nun 260. maddesindeki otuz günlük süre beklenilmeden 18.2.2011 tarihinde icra mahkemesinde açılan dava ile tahliye isteminde bulunulmuştur. Bu durumda mahkemece, tahliye isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde tahliye yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) No’lu bentte yazılı nedenlerle kararın alacağa ilişkin kısmının ONANMASINA, yukarıda (2) No’lu bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın tahliyeye ilişkin kısmının BOZULMASINA,onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 08.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6776, Karar No: 2023/8930, Tarih: 28.09.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/6776 E.  ,  2023/8930 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve feri müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ve feri müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... İşletme Müdürlüğüne bağlı Muradiye Orman Fidanlığına ait 2667.45 sicil sayılı işyerinde 13.05.2006 – 05.08.2013 tarihleri arasında bildirilen çalışmalarının dışında devamlı ve kesintisiz çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili, öncelikle davanın hak düşürücü süre, yetki ve görev yönünden incelenerek esasa girilmeksizin usulden reddinin gerektiğini, davacının Muradiye Orman Fidanlık Müdürlüğü’nde (Mühendisliği) iddia edilenin aksine hizmet akdine bağlı olarak çalışmadığını, davacıyla idare arasında düzenlenen sözleşmenin eser sözleşmesi niteliğinde olduğunu, istisna akdi ve hizmet akdinin birbirinden farklı olduğunu, davacının Muradiye Orman Fidanlık Müdürlüğünde yaptığı fidan dikme, gübreleme, ot alma, tohum toplama, fidan tüplerini hazırlama gibi işlerin eser meydana getirmeye dayalı olduğunu, 09.01.2011 tarih ve 27810 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Ağaçlandırma, Erozyon Kontrol ve Silvikültür İşlerinde Birim Fiyat Usulü il Hizmet Alımlarına Dair Yönetmeliğin hükümleri gereği birim fiyat usulü hizmet satın alındığını, davacı yüklenicinin Muradiye Orman Fidanlık Müdürlüğünde 6831 sayılı Orman Kanununun 40 ncı maddesi hükmü ve Ağaçlandırma, Erozyon Kontrolü ve Silvikültür İşlerinde Birim Fiyat Usulü ile Hizmet Alımına İlişkin Usul ve Esaslarına Dair Yönetmelik ile 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun 3/a maddesi gereği çalıştığını, belirtilen kanun ve yönetmelik hükümleri gereği davacının sigortalı olamayacağını, 5510 sayılı Kanun'un Ek-5 inci maddesiyle tarım ve orman işlerinde çalışanlara sigortalılık imkanı sağlandığını, yüklenici olarak işveren olduğunu, davacının çalışmalarının sürekli olmadığını, yılın belli aylarında çalıştığını beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

2.Fer’i müdahil SGK Başkanlığı, hak düşürücü süre itirazında bulunduklarını, Kurumun kayıtlarının aksinin davacı tarafından eş değer yazılı belgelerle ispatlanması gerektiğini beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, "Davanın kabulü ile;