muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5, Karar No: 2020/376, Tarih: 24.09.2020

TCK’nın 23. maddesinde “netice sebebiyle ağırlaşmış suç” kavramı düzenlenmiştir. Buna göre, bir fiilin kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi halinde, kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için, bu netice bakımmdan en azından taksirle hareket etmesi gerekir. Bunun hukuki esasını kast/taksir kombinasyonu oluşturmaktadır. Burada ilk kademeyi kasten işlenen temel suç, ikinci kademeyi ise taksirle sebebiyet verilen ağır netice oluşturmaktadır. Dolayısıyla bu suçlar muhtevasında çift netice barındıran suçlardır. (Ceza Hukuku Genel Hükümler, Hakeri, 16. bası S .247)

Netice sebebiyle ağırlaşmış bir suçtan söz edebilmek için kanunda bu hususta açık bir düzenleme öngörülmeli, temel suç ve daha ağır ya da başka netice suç tipinde belirtilmiş olmalı, hareket ile ağırlaşan netice arasında nedensellik bağı bulunmalı, fail meydana gelen netice bakımından en az taksirle hareket etmiş olmalıdır.

İnceleme konusu somut olayda ihtilafın konusunu oluşturan ve TCK’nın 87/4. maddesinde düzenlenen netice sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçunda, tipiklik ilkesine uygun şekilde gerçekleştirilen kasten yaralama fiili sonucu ölüm neticesinin meydana gelmesi sözkonusudur. Ölüm neticesinin ortaya çıkması sonucuna yol açan ve yaralama kastıyla gerçekleştirilmiş herhangi bir hareket kural olarak TCK’nın 87/4. maddesinin uygulanmasını gerektirir. Ölüm neticesinin kasten yaralamanın maddi unsurunu oluşturan seçimlik hareketlerden hangisi ile gerçekleştirildiği ise önem taşımaz. (Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, Tezcan-Erdem-Önok, 17. bası S.262)

Kasten yaralama neticesinde mağdurun ölmesine ilişkin olarak TCK’nın 87/4. maddesinin uygulanabilmesi için;

-Failin yaralama kastıyla hareket etmesi,

-Mağdurun yaralanmasının TCK’nın 86/1. maddesi veya bununla birlikte 86/3. maddesi kapsamında gerçekleştirilmesi,

-Mağdurun failin eylemi ile nedensellik bağı bulunacak şekilde ölmesi,

-Failin meydana gelen ölüm sonucuna ilişkin en az taksir derecesinde kusurunun bulunması koşullarının birlikte gerçekleşmesi gerekir.

Buna göre fail, mağduru yaralamak amacıyla hareket etmeli, mağdurun yaralanacağını bilmeli ve bu sonucu istemelidir. Bununla birlikte fail, mağdurun yaralanmasını değil ölmesini istemiş ve ölüm meydana gelmiş ise kasten öldürmeden, mağdurun ölebileceğini öngörmesine karşın olursa olsun diyerek bu sonucu göze almış ve kabullenmiş ise, bu durumda da neticesi sebebiyle ağırlaşan suçtan değil, olası kastla öldürmeden sorumlu tutacaktır. (YCGK, 27/12/2011,1/151-290)

Buna göre fail, mağduru yaralamak amacıyla hareket etmeli, mağdurun yaralanacağını bilmeli ve bu sonucu istemelidir. Bununla birlikte fail, mağdurun yaralanmasını değil ölmesini istemiş ve ölüm meydana gelmiş ise kasten öldürmeden, mağdurun ölebileceğini öngörmesine karşın olursa olsun diyerek bu sonucu göze almış ve kabullenmiş ise, bu durumda da neticesi sebebiyle ağırlaşan suçtan değil, olası kastla öldürmeden sorumlu tutacaktır. (YCGK, 27/12/2011,1/151-290)

Konuya ilişkin nihai değerlendirmemizi yapmadan önce, sanığın kastının dış dünyaya yansımasını oluşturan davranışlarında hangi amacı taşıdığı, diğer bir deyişle öldürme kastıyla mı, yoksa yaralama kastıyla mı hareket ettiği hususunun da Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Yüksek 1. Ceza Dairesince kabul edilen ölçütler çerçevesinde tartışılması gerekmektedir. Esasen failin iç dünyasını ilgilendiren kastının niteliğinin belirlenebilmesi için dış dünyaya yansıyan davranışlarından hareketle sonuç çıkarmak olanaklıdır. Bu bağlamda, failin olay öncesi, sırası ve sonrasındaki davranışları kastının belirlenmesinde ölçü olarak alınmalıdır.

Buna göre;

-Fail ile Ölen arasında olay öncesine dayalı, ciddi bir husumet bulunup bulunmadığı,

-Failin olayda kullandığı aracın öldürmeye elverişli olup olmadığı,

-Ölendeki darbe sayısı ve şiddeti,

-Darbelerin vurulduğu bölgelerin hayati bakımdan önemi,

-Failin davranışlarına kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenin etkisiyle mi son verdiği,

-Failin suç aletini kullanış biçimi,

-Olay öncesi, esnası ve sonrasında failin mağdura yönelik davranışları ve sarfettiği sözler gözetilmeli ve tüm bu kıstaslar birlikte değerlendirilerek sanığın saklıda kalan “derunî” nitelikteki kastı ortaya çıkarılmalıdır.

Yargıtay uygulamasına göre; eylemin nedeni, sanığın olay yerine hazırlıklı gelmesi, fiilin iradiliği, nitelik ve şiddeti, suçta kullanılan vasıtanın cinsi, yaranın meydana geldiği yer, eyleme maruz kalan organların hayati önemi haiz olması, olayın seyri ölümü "beklenir sonuç" haline getirmişse, failin öldürme kastıyla hareket ettiğini kabul etmek gerekir.

Failin kastının hiçbir şüpheye yer vermeyecek derecede belirlenememesi durumunda ise, kuşkudan sanık yararlanır evrensel kuralını uygulamak gerekir. "Kuşkudan sanık yararlanır" ilkesi, ceza yargılaması hukukunda geçerli olan ve mevzuatımızda yazılı olarak hükme bağlanmamış bulunan bir ispat kuralıdır. Kuşkudan sanık yararlanır kuralı sadece beraat kararı verilmesi gereken hallere münhasır değildir. Öldürme kastı ile yaralama kastı arasında şüphe bulunan hallerde de bu kuralın uygulanması ve sanık lehine yorum yapılması gerekmektedir. (Kasten Öldürme Suçlan ve Uygulamaları, TAA Ders Notu, Mehmet Beyhan Seçkin, 2017, S.6-7-8)

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık ile maktulün olay tarihi öncesinde birbirlerini tanımadıkları, olay öncesi yaşanan kısa süreli tartışma dışında husumetli olmadıkları, yaşanan tartışma ve kavga öncesinde en az 5-6 bira içtiği anlaşılan ve kimi tanık anlatımlarına göre ayakta durma ve dengesini sağlama konusunda dahi sıkıntı yaşayan sanığın, alkollü şekilde yüksek sesle konuşup çevreyi rahatsız etmemesi konusunda kendisini uyaran maktul ile yaptığı münakaşa ve sonrasındaki itiş-kakışın ardından zorlukla kaldırıp birkaç metre uzaktan maktule doğru savurduğu kaldırım taşıyla maktulün hayati önemdeki baş bölgesini hedeflediğine dair her türlü şüpheden uzak ve kesin bir kanıt bulunmadığı, dosya içeriğine göre de sanığın kendisinden fiziksel özellikleri itibariyle çok daha üstün olan ve sporcu olduğu anlaşılan maktule karşı ancak bu şekilde karşı koyabileceği, onunla korakor bir mücadele imkanının bulunmadığı, herhangi bir engel neden bulunmadığı halde sanığın aldığı darbenin etkisiyle yere düşen maktule karşı bir başka şekilde eylemini sürdürmek yerine olay yerinden ayrılmayı tercih ettiği de nazara alındığında, sanığın eylemiyle açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğuna dair oluşan kuşkunun yenilemediği ve bu kuşkunun sanık aleyhine yorumlanmasının isabetli bulunmadığı, bu itibarla yaralama kastıyla hareket ettiğinin kabul edilmesi gereken sanığın neticesi itibariyle ağırlaşan kasten yaralama suçundan TCK’nın 87/4. maddesinin ikinci cümlesi kapsamında cezalandırılması gerektiğine yönelen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu düşüncesinde olduğundan sayın çoğunluğun itirazın reddine ve sanığın sabit bulunan eyleminin TCK’nın 81/1. maddesi bağlamında kasten insan öldürme suçunu oluşturduğuna ilişkin düşüncesine katılmıyoruz." düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

2- Sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı;

Bir numaralı uyuşmazlık konusunda anlatıldığı şekilde; alkolün tesiri altındaki sanığın, okul bahçesinde alkol almaması ve gürültü yapmaması hususunda kendisini uyaran maktulü, başına kaldırım taşı savurarak öldürmesi biçiminde gelişen olayda; maktulün sanığa yönelik haksız fiil oluşturabilecek herhangi bir davranışta bulunduğuna ilişkin sanık ve sanığın yakın arkadaşları olan... Özkul ile ...'in aşamalarda değişerek istikrar göstermeyen ve tarafsız tanık ...'in anlatımları ile de çelişen ve sanığı cezadan kurtarmaya yönelik olduğu anlaşılan haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluştuğuna ilişkin beyanlarına itibar edilemeyeceği, bu şekilde maktulden kaynaklanan ve sanığa yönelen herhangi bir haksız fiil bulunmayan olayda sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluşmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 24.09.2020 tarihinde yapılan müzakerede, sanığın eyleminin kasten öldürme suçunu oluşturduğuna ilişkin olarak oy çokluğuyla, sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının bulunmadığına ilişkin olarak ise oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15158, Karar No: 2017/387, Tarih: 24.01.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/15158 E.  ,  2017/387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde mesul müdür çalıştığını ve işyerinin dava dışı...'e devredildiğini ...'den alınan 15.11.2007 tanzim tarihli 17.600,00 TL teminat senedini kendisinin de davalının baskısı ile kefil olarak imzaladığını, senedin takibe konulduğunu ileri sürerek, müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine, tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kiracı olarak işlettiği işyerinin aslında davacıya devredildiğini, ancak bunu devir şeklinde değil de davacıya noterden düzenlenen mesul müdürlük vermek şeklinde gösterildiğini, senedin teminat senedi olmadığını, dava dışı ...'in borçlu davacının da kefil olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre, taraflar arasında herhangi bir alacak ve borç ilişkisinin bulunmadığı, davalının davacıyı iş yerine mesul müdür olarak noter belgesi ile atamış olduğu, iş yerinde meydana gelebilecek zarar ziyanı teminat altına almak için dava konusu teminat senedinin düzenlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava icra takibine konu bonodan dolayı İİK 72. maddesine göre açılmış menfi tespit istemine ilişkin olup, bonoda davacı aval veren konumundadır. TTK'nun 702/2. maddesi “aval veren kişi teminat altına aldığı borç şekle ait noksandan başka bir sebepten dolayı batıl olsa da aval verenin taahhüdü geçerlidir” hükmünü içermektedir.

Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin yanılgılı gerekçe ile yoruma dayalı karar verilmesi doğru olmamış mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 24/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/204, Karar No: 2020/1169, Tarih: 05.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/204 E.  ,  2020/1169 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12593, Karar No: 2017/2384, Tarih: 20.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/12593 E.  ,  2017/2384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 20/03/2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sayın Çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık; sanığın fiilinin atılı manevi, mali veya bağlantılı haklara tecavüz suçunu oluşturup oluşturmayacağının belirlenmesine ilişkindir.

Bilindiği üzere, eser, icra veya yapımları içeren bir yayının otel, kafe, restoran, eğlence yerleri vb. umuma açık mahallerde izlenmesi veya dinlenmesinin sağlanması suretiyle yeni bir dinleyici veya izleyici kitlesine (yeni bir umuma) sunulması yayın yönünden “doğrudan temsil” olmasına karşın; yayın içeriğinde yer alan eser veya icra yönünden “vasıtalı temsil” niteliğindedir.

Doğrudan temsil ve vasıtalı temsil hakkı 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’nun (FSEK) sırasıyla 24/1. ve 24/2. maddesinde eser sahibinin mali hakları arasında güvenceye alınmıştır. Bu düzenlemeye göre;

FSEK madde 24: “Bir eserden, (...) doğrudan doğruya yahut işaret, ses veya resim nakline yarıyan aletlerle umumi mahallerde okumak, çalmak, oynamak ve göstermek gibi temsil suretiyle faydalanma hakkı munhasıran eser sahibine aittir.

Temsilin umuma arzedilmek üzere vukubulduğu mahalden başka bir yere herhangi bir teknik vasıta ile nakli de eser sahibine aittir.

(Ek: 1/11/1983 - 2936/4 md.) Temsil hakkı; eser sahibinin veya meslek birliğine üye olması halinde, yetki belgesinde belirttiği yetkiler çerçevesinde meslek birliğinin yazılı izni olmadan, diğer gerçek ve tüzelkişilerce kullanılamaz. Ancak, 33 üncü ve 43 üncü maddelerdeki hükümler saklıdır.”

Vasıtalı temsilin konusunu bir yayın oluşturmakta ise, FSEK’in 80/I, 1, C, 3. maddesi gereğince yayını gerçekleştiren yayın kuruluşunun umuma açık mahallerde temsil hakkına sahip olması gündeme gelecektir. Anılan norma göre yayının umuma açık mahallerde vasıtalı ve vasıtasız temsil hakkı yayın kuruluşuna aittir.

Umuma açık mahalde temsil edilen yayın içeriğinde eser, icra veya yapımların bulunması durumunda; yayın kuruluşuyla birlikte eser sahibinin (FSEK md. 24); icracı sanatçıların (md. 80/I, 1, A, 2.) ve yapımcıların da (md. 80/I, 1, B., 80/I, 2.) temsil hakkı gündeme gelecektir.

Umuma açık mahalde temsil edilen yayın içeriğinde eser, icra veya yapımların bulunması durumunda; yayın kuruluşuyla birlikte eser sahibinin (FSEK md. 24); icracı sanatçıların (md. 80/I, 1, A, 2.) ve yapımcıların da (md. 80/I, 1, B., 80/I, 2.) temsil hakkı gündeme gelecektir.

FSEK’in 41/1. maddesinde “Girişi ücretli veya ücretsiz umuma açık mahaller; eser, icra, fonogram, yapım ve yayınların kullanım ve/veya iletimine ilişkin 52 nci maddeye uygun sözleşme yaparak hak sahiplerinden veya üyesi oldukları meslek birliklerinden izin alır ve sözleşmelerde yazılı malî hak ödemelerini bu madde hükümlerine göre yaparlar” kuralına yer veilmiştir. Bu ilke yayın, yapım, icra ve eserlerin kullanımını “önceden izin alma şartına” bağlamıştır. Önceden izin alma şartı ise FSEK’in 52. maddesindeki usullere göre yapılacaktır. FSEK’in 52. maddesine göre ise “mali haklara dair sözleşme ve tasarrufların yazılı olması ve konuları olan hakların ayrı ayrı gösterilmesi şarttır.”

Bilindiği üzere FSEK sistemimizde mali haklar birbirine bağlı değildir. Bunlardan birinin tasarrufu ve kullanılması diğerine tesir etmez (md. 20/1). Bu itibarla eser sahibi, icracı ve fonogram ya da film yapımcısı tarafından eser, icra veya yapımın radyo-TV kuruluşu tarafından yapılacak yayın ile umuma iletimine izin verilmiş olması; umuma açık mahallerde yapılacak vasıtalı temsili de kapsamaz. Gerçekten söz edilen durumda eser sahibi, icracı ve fonogram ya da film yapımcısının verdiği izin; sadece belirtilen fikir ürünlerinin umum sayılan, organize olmayan, aralarında herhangi bir bağlantı bulunmayan, sayısı ve kim oldukları bilinmeyen kişilere bu eser, icra veya yapımın radyo-TV kuruluşu tarafından yapılacak yayınlarla ulaştırılmasını (umuma iletilmesini) kapsar. Söz ettiğimiz sınırlamalar dışında kalan kişilere umuma açık mahallerde anılan fikir ürünlerinin yayın içeriğinde sunulması, adeta “yeni bir umum yaratılması” hak sahibinin yayın kuruluşuna verdiği iznin kapsamının dışına çıkılması anlamına gelecektir. Örneğin bir icranın radyo-TV yayını vasıtasıyla temsiline izin veren icracı sanatçı veya eser sahibi yayıncı kuruluşa verdiği izinde icranın yayın vasıtasıyla sadece nihai tüketici konumunda olan kişilere ulaştırılmasını amaçlamıştır. Bu iznin dışına çıkılarak eserin umuma açık mahallerde gösterime sunulması (vasıtalı temsili); yani yeni bir umum yaratılması ise kuşkusuz hak sahibinin verdiği iznin dışındadır. Burada adeta ikinci bir kullanım durumu ortaya çıkmaktadır ki, bunun hukuka uygun olması için hak sahiplerinin açıkça buna önceden izin vermiş olmaları şarttır.

FSEK sistemine göre, hak sahibinin açıkça kullanımına izin vermediği bir hakka asla izin verdiği kabul edilemez. Bu itibarla, hak sahibinin yayın kuruluşuna eser, icra veya yapımın radyo-TV kuruluşu tarafından yapılacak yayın ile umuma iletimine izin verilmiş olması; umuma açık mahallerde yapılacak vasıtalı temsili hiçbir şekilde kapsamına almaz. Nitekim FSEK’in 41. maddesi açıkça “umuma açık mahalde temsil edilen yayın içeriğinde eser, icra veya yapımların bulunması durumunda; yayın kuruluşuyla birlikte eser sahibinin (FSEK md. 24); icracı sanatçıların (md. 80/I, 1, A, 2.) ve yapımcıların da (md. 80/I, 1, B., 80/I, 2.) 52. maddeye uygun sözleşme yaparak hak sahiplerinden veya üyesi oldukları meslek birliklerinden izin alacağı” kuralına yer vermiştir. Hak sahiplerinin tümünden önceden izin alınmadan yayınların umuma açık mahallerde gösterilmesine FSEK sistemi izin vermemektedir.

Belirtilen genel ilkenin uygulanmasında “adil kullanım” bulunup bulunmadığı da somut olayın şartlarına göre denetlenmelidir. Nitekim Avrupa Topluluğu Adalet Divanı (ATAD) 15 Mart 2012 tarihli Società Consortile Fonografici (SCF)/ Marco Del Corso kararında bir diş hekimi muayenehanesinde müzik yayını yapılmasına ilişkin olarak “bu hizmetin sağlanmasının müşterilerin seçimi üzerinde bir etkiye sahip olup olmadığı” ve “bu eylem ile ek bir yarar elde edilip edilmediği” ölçütlerini uygulamıştır. ATAD mesleki ekonomik faaliyet yapan özel diş hekiminin işyerinde müzik yayını yapılmasının fonogram yapımcılarına ücret isteme hakkı vermeyeceğine karar vermiştir (Kararın tam metni için bkz: http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:62010CJ0135:EN:HTML).

Açıklanan temel ilkeler çerçevesinde eser, icra veya yapımları içeren bir yayının otel, kafe, restoran, eğlence yerleri gibi müzik yayınının ticari işletmenin faaliyetinin esaslı ve vazgeçilmez bir unsuru olduğu umuma açık mahallerde izlenmesi veya dinlenmesinin sağlanması suretiyle yeni bir dinleyici veya izleyici kitlesine (yeni bir umuma) sunulması yani vasıtalı temsili FSEK’in 24, 80/I, 1, A, 2, 80/I, 1, B., 80/I, 2, 41 ve 52. maddelerinin getirdiği ilkeler çerçevesinde hak sahiplerinden önceden yazılı izin alınmasına bağlıdır. Nitekim Yargıtay 11. Hukuk Dairesi de kararlarında belirtilen şekilde önceden hak sahiplerinden izin alınması gerektiğine içtihat etmiştir (Bkz. 11. HD. 21.06.2004, 2003/12916, 2004/6868 K. Aynı yönde bkz. 04.12.2006 tarih ve 2005/12086 E., 2006/12635). Bu itibarla bir eseri, icrayı veya fonogramı hak sahibi kişilerin yazılı iznini almaksızın–Radyo-TV yayını vasıtasıyla da olsa cafe, bar, restoran gibi müzik yayınının esaslı bir unsuru olan ticari işletmelerde vasıtalı olarak temsile konu ederek ek bir yarar elde etme fiilinin FSEK’in 71/I,1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı kuşkusuzdur.

Açıklanan gerekçelerle sanığın fiilinin FSEK’in 71/I,1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı düşüncesiyle Sayın Çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2024/12209, Karar No: 2025/3667, Tarih: 11.03.2025

**5. Ceza Dairesi         2024/12209 E.  ,  2025/3667 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... ve diğer sanıklar hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle Eskişehir 5. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz birleştirme uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerlerine atılı suçun niteliğine ve iddianamelerde olayların anlatılış biçimine göre, her iki mahkemenin dava dosyaları arasında sanık ve suç yönünden şahsi, hukuki ve fiili irtibat bulunduğu anlaşılmakla, davaların birlikte yürütülmesinde yarar görüldüğünden, Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2024/113 Esas sayılı davası ile Eskişehir 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 2023/553 Esas sayılı davasının oy birliğiyle BİRLEŞTİRİLMESİNE,

Davanın Eskişehir 5. Ağır Ceza Mahkemesi dosyası üzerinden YÜRÜTÜLMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.03.2025 tarihinde karar verildi.