muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/566, Karar No: 2023/2395, Tarih: 24.04.2023

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinde belirtilen hususların isabetli olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve resen belirlenecek nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taşınmazın zilyetlikle kazanım koşullarının oluşup oluşmadığı hususuna ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 ... Kadastro Kanunu’nun (3402 ... Kanun) 14 ve 46 ncı maddeleri

3. Değerlendirme

1. İlk Derece Mahkemesince (III) numaralı bentte yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiş; davalı ... vekilinin istinaf başvurusu da benzer gerekçelerle Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiş ise de yapılan değerlendirme dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır.

2. Dava konusu taşınmaz, toprak tevzi çalışmalarında mera niteliği ile sınırlandırılmış olup, yine mera niteliği ile sınırlandırılan ve kesinleştiği anlaşılan kadastral 118 ada 8 parsel ile 3 tarafı çevrili durumdadır. Öte yandan ziraatçı bilirkişi raporuna ekli fotoğraflardan da komşu meralar ile ayırıcı unsurunun bulunmadığı anlaşıldığı gibi esasen ziraatçı bilirkişi raporunda meradan ayırıcı unsur olarak belirtilen dikenimsi bitki örtü olmaması ve taş unsuru barındırmaması da ayırıcı unsur olarak kabul edilemez. Hal böyle olunca, meralar üzerinde sürdürülen zilyetliğe hukuken değer verilemeyeceği göz önünde bulundurularak, etrafı kadim mera ile çevrili olan ve mera bütünlüğünü bozduğu gözlemlenen taşınmaz hakkındaki davanın reddine ve taşınmazın tespit gibi mera olarak sınırlandırılmasına karar vermek gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olduğundan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10491, Karar No: 2009/12827, Tarih: 30.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/10491 E.  ,  2009/12827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bayramiç Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ                  :27.03.2008
Yargıtay — Esas No: 2016/2146, Karar No: 2017/532, Tarih: 22.02.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/2146 E.  ,  2017/532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinin tespiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; müvekkilinin 02.07.2013 gün ve 11962 yevmiye numaralı "Kooperatif Hisse Devir Sözleşmesiyle kooperatifin ortaklarından ...'nın hissesini devraldığını, devir işleminin aynı gün noter vasıtasıyla kooperatife ihbar edildiğini, ortaklık kaydının yapılmasını talep ettiğini, ancak; davalı kooperatifin 24.07.2013 gün ve 20 numaralı kararı ile ortaklık talebinin reddedildiğini ileri sürerek, söz konusu kararın iptalini ve kooperatif üyesi olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; kooperatife alınan yönetim kurulu kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; ...ailesi ve ...arasında cereyan eden olaylar ve 02.07.2013 günlü devir işlemi sonrasında, ...26. Asliye Hukuk Mahkemesi nezdinde açılan bağışlamadan rücu davası ile ...'ya bağışlanan hissenin iadesi olmadığı takdirde parasal değerinin talep edildiği, sözkonusu davanın devir işleminin kooperatife bildiriminin yapıldığı tarihten sonra açıldığı, dolayısıyla devir tarihi itibariyle yapılan işlemlerin yasa ve anasözleşmeye uygun olduğu, kooperatif yönetiminin, bu devir işlemini açılmış bulunan bağışlamadan rücu davasını gerekçe göstererek, hukuki sorunların şimdiden önlenmesi için yargılama sonuçlarına göre işlem yapmak üzere reddettiği, davalı kooperatifin Kooperatifler Kanunu'nun 14. ve anasözleşmenin 17. maddesine aykırı davrandığı, gerekçesiyle, davacının davalı kooperatifin üyesi olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kooperatif üyeliğinin tespiti istemine ilişkindir. Kooperatif hissesini devralınması üzerine Ortaklığın kazanılabilmesi için, 1163 sayılı Kooperatif Kanunu’nun 14/3. maddesi uyarınca yönetim kurulun da ortaklığı kabulü gerekir. Somut olayda; Kooperatif hissesi her ne kadar 02.07.2013 tarihinde devredilmişse de, 22.07.2013 tarihinde devredilen hisseyle alakalı bağışlamadan rücu davası açıldığı anlaşılmaktadır. Kooperatif yönetim kurulu 24.07.2013 gün ve 20 numaralı kararıyla, davacının üyelik talebini devredilen hisse için açılan 22.07.2013 tarihli dava sebebi ile reddetmiştir. Buradaki uyuşmazlık hissenin kendisiyle alakalı olup,ortaklık talebinde bulunanın şahsıyla alakalı değildir. Yönetim kurulunun red kararında bu nedenle herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak bu hissenin ...’ya aidiyeti konusunda herhangi bir uyuşmazlık bulunmaması halinde, hisse devri söz konusu olabilecektir. Bu nedenle davanın şimdilik reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2614, Karar No: 2014/4159, Tarih: 18.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/2614 E.  ,  2014/4159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 1.TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/07/2012

NUMARASI : 2012/385-2012/523

Taraflar arasında görülen su aboneliği tesisi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde; Ankara İli Keçiören İlçesi .. ada (6) nolu adresinde bulunan daireye abonelik tesisi için yaptığı başvurunun reddedildiğini beyan ederek mağduriyetinin giderilmesi açısından davaya konu konutuna abonelik tesisine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; öncelikle zamanaşımı, hak düşürücü süre, görev, yetki, derdestlik ve husumet yönünden itirazları olduğunu, davaya konu binaya ait inşaat hesabı bulunduğunu ayrıca iskân raporu ve statik raporun olmadığından abonelik işleminin yapılmadığını haksız davanın reddi ile yargılama giderleri ve ücreti vekâletin davacı tarafa yüklenmesini talep etmiştir.

Mahalli mahkemece; davanın su aboneliği tesisine yönelik olduğunu, yapı (imar) ruhsatının ilgili belediyece 19/06/2002 tarihinde verildiğini ancak (5) yıllık yasal süre dolduğundan yenilenmesi gerektiğini ve yenilenmediğini, davaya konu binaya ait statik raporun alındığını, binanın oturmaya elverişli olduğunun görüldüğünü, davaya konu binaya yapı ruhsatının ilgili belediyece 19/06/2002 tarihinde verildiği ancak (5) yıllık yasal süresinin dolduğu, ruhsatın yenilenmediğinin anlaşıldığı, İmar Kanunun geçici 11. maddesinin aradığı manada davacının delillerini ibraz ettiği, ancak yasanın sonuç kısmında “yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartının 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz” hükmü gereğince davacının abonelik tesisine ilişkin davasının reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, maliki bulunduğu bağımsız bölüm (daire) nedeniyle, davacının; davalı idareden geçici su aboneliği tesis edilmesini isteyip isteyemeyeceği hususundadır.

Uyuşmazlık, maliki bulunduğu bağımsız bölüm (daire) nedeniyle, davacının; davalı idareden geçici su aboneliği tesis edilmesini isteyip isteyemeyeceği hususundadır.

3194 sayılı İmar Kanununun “Yapı Kullanma İzni” başlıklı 30.maddesi; “Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracâatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir.” hükmünü içermektedir. Yine aynı kanunun “Kullanma İzni Alınmamış Yapılar” başlıklı 31. maddesinde de; “İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir.” düzenlemesi yer almaktadır. Açıklanan yasa hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yapı kullanma (iskân) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların, izin alınıncaya kadar elektrik ve belediye (ferdi abonelik) hizmetlerinden faydalanamayacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşâat) ruhsatı alınmadan inşa edilmiş ya da yapı (inşâat) ruhsatı alınmasına rağmen yapı kullanma (iskân) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 5784 sayılı Kanunun 25. maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanununa eklenen geçici 11.madde ile bir istisna getirmiştir. Anılan geçici 11. maddeye göre “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe (26/07/2008) kadar yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon, doğal gaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi hâlinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması hâlinde aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür”. Hükmü yer almaktadır. Madde içeriğinden de görüldüğü üzere yasa koyucu getirdiği istisnanın uygulanma süresini sınırlandırmakla yetinmemiş, ayrıca kanunun uygulanmasını bazı şartların gerçekleşmiş olmasına da bağlamıştır. Bu nedenle, geçici abonelik tesisi işlemlerinde; kanunda sayılan şartların tamamının mevcut olduğu işlemin tesis edilmesini isteyen kişi tarafından ispat edilmeli, ayrıca işlemi tesis edecek kuruluşlar (ve dava yolu ile tesis edilmesi istenildiği takdirde mahkemece) tarafından da süre sınırının aşılıp aşılmadığı denetlenmelidir.

5784 sayılı Kanunun 25.maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanununa eklenen geçici 11.maddeyle, yapı (inşâat) ruhsatı bulunan, ancak gerekli koşulları yerine getirmediği için “iskân” yani oturma izni bulunmayan binalara elektrik ve su bağlanmasının yolu açılmıştır. 12/10/2004 tarihi ile 26/07/2008 tarihleri arasında yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon, doğal gaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi hâlinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve kanunun yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Ancak, yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. 12/10/2004 tarihinden önce inşa edilen yapılarda yapı (inşâat) ruhsatı alınmış olma şartı dahi aranmamaktadır. Diğer bir deyişle 12/10/2004 tarihi ile 26/07/2008 tarihleri arasında yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olan yapılar için kanunen aranan koşullar 12/10/2004 tarihinden önce inşa edilen yapılar için aranmayacaktır. Yani 12/10/2004 tarihinden önce binanın yapıldığının ispatı şartıyla geçici su veya elektrik aboneliği verilmesi amir hükümdür. Geçici Elektrik veya su aboneliğinin tesisi için yapının 12/10/2004 ten önce yapıldığının ispatı ve oturmaya elverişli olması gerekli ve yeterlidir, bunlar dışında başka bir şart aranmaz. Kaldı ki davacının ilgili belediyeden 19/06/2002 tarihinde aldığı (imar) ruhsatı da dosyada mevcuttur.

Yapılan bu açıklamalardan sonra, dosyadaki bilgi ve belgeler incelendiğinde; davacıya ait meskenin yer aldığı binanın yapı (inşâat) ruhsatı alınarak inşa edildiği ve hâlen tapuda çatı aralı mesken vasfı ile kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacı, meskeninin bulunduğu binanın 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olduğunu ispat etmekle yükümlüdür. Kaldı ki davacının ilgili belediyeden 19/06/2002 tarihinde aldığı (imar) ruhsatı da mevcut olduğuna göre 12/10/2004 tarihi ile 26/07/2008 tarihleri arasında bu imar ruhsatına göre yapılmış ve yasanın aradığı diğer şartlarda bulunmak şartıyla geçici abonelik talebinde de bulunabileceği dikkate alınarak bir karar verilmesi gerekirken mahkemece İmar Kanununun geçici 11.maddesinin sonuç kısmındaki “yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz” hükmüne yanlış anlam yükleyerek ve yasanın amacına aykırı şekilde yorumlanarak davanın reddine karar verilmesi doğru bulunmamış ve bozmaya gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8968, Karar No: 2016/7910, Tarih: 20.06.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/8968 E.  ,  2016/7910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1,62, 52/2. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapsine ve 3.320 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5 taksitte tahsiline, hak yoksunluğuna, TCK'nın 63 maddesinin tatbikine.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ayaklarından kısmen engelli olan şikayetçinin olay tarihinde Ziraat Bankası Bor şubesinden 600 TL para çektikten sonra sanğın, şikayetçinin yanına gelerek "ben de senin ayağını iyileştirecek otlar biliyorum, derenin öte tarafında var, birlikte gidelim" dediği, şikayetçinin ayaklarındaki mevcut rahatsızlığı gidermek için bu teklifi kabul ettikten sonra sanığın yanına ikinci bir şahıs daha gelerek "paramı kaybettim" dediği, bunun üzerine sanık ve diğer kimliği tespit edilemeyen şahsın senin parana bakabilir miyiz dediği, şikayetçinin de sanığa 600 TL para verdiği, bir süre sonra sanığın şikayetçiye kağıda sarılı bir miktar gazete parçasını al paranı diyerek verdiği, sanık gittikten sonra şikayetçi cebindeki parayı kontrol ettiğinde, para olmadığını, sadece kağıt parçasını oldğunu anladığı, bu şekilde sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul edilen olayda, şikayetçi anlatımı, tanık beyanı, teşhis, yüzleştirme tutanağı ve tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.06.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2701, Karar No: 2013/6292, Tarih: 06.06.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/2701 E.  ,  2013/6292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcbar suretiyle irtikap (18 kez)

HÜKÜM : İki kez ikna suretiyle irtikaba teşebbüsten, onaltı kez ikna suretiyle irtikaptan mahkümiyet, mağdur ...'ya yönelik eylemlerinden beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında kurulan hükümler Sağlık Bakanlığına izafen Şanlıurfa Halk Sağlığı Müdürlüğü vekili tarafından da 06/12/2012 günlü dilekçe ile temyiz edilmesine rağmen, 11/02/2013 gün ve 2012/323479 sayılı tebliğnamede bu konuda görüş bulunmadığı anlaşılmakla, anılan noksanlığın ikmali ile ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE ve 18/07/2012 tarihinde sanıklar ... ve ... hükümle birlikte tutuklanmasına, sanık ... hakkında da yakalama çıkartılmasına karar verildiği, tutuklama şartlarından olan kaçma şüphesi, suçun niteliği, kamu düzeni ve toplumsal yararın korunması, kuvvetli suç süphesinin varlığını gösteren olgular, verilen toplam ceza miktarı ve tutuklama tarihine göre sürdürülen tutuklama tedbirinin ölçülü olduğu; 5271 sayılı CMK'nın 102. maddesinde öngörülen tutuklama sürelerindeki sınırların da aşılmadığı anlaşılmış olup, sanıklar müdafiin 14/05/2013 havale tarihli tahliye isteminin REDDİNE, kararın bir suretinin istemde bulunana tebliğine, 06/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3936, Karar No: 2013/9362, Tarih: 10.04.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/3936 E.  ,  2013/9362 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... Sulama Birliği Başkanlığı vekili avukat ... , İhbar Olunan ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 06.12.2011 tarih ve 2011/45-392 sayılı hükmün Dairenin 16.10.2012 tarih ve 5045-23360 sayılı ilamıyla düzelterek onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, ... işiyle uğraştığını ve tarlasını sulama birliğinden temin ettiği su ile suladığını, sulama ücretinin bir kısmını peşin ödeyip bir kısmı için de senet verdiğini, davalı birliğin, su verme günlerini önceden belirleyip bu günlerde su vereceğini taahhüt etmesine rağmen 2007 yılı mahsul döneminde önceden duyurduğu tarihlerde su vermediği için zarara uğradığını ileri sürerek, 14.717,00 TL net gelir kaybı ile 1.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı birlik, dava dışı sulama birliklerinin sulama rotasyonuna uymamaları nedeni ile suyun kendilerine az ve gecikmeli olarak geldiğini, üreticilere 2007 yılı sezonunun kurak geçeceği ve ona göre ürün ekilmesini duyurmalarına rağmen davacının, bol su isteyen ürün ekerek zarara kendisinin sebep olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle 13.177,40 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline, manevi tazminat talebinin reddine karar verimiş; hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 16.10.2012 tarih ve 2012/5045 Esas, 2012/23360 Karar sayılı ilamı ile hükmün düzelterek onanmasına karar verilmiş; bu kez davalı karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle 13.177,40 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline, manevi tazminat talebinin reddine karar verimiş; hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 16.10.2012 tarih ve 2012/5045 Esas, 2012/23360 Karar sayılı ilamı ile hükmün düzelterek onanmasına karar verilmiş; bu kez davalı karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

Davacı, davalı ... birliğinin önceden duyurduğu tarihlerde su vereceğini taahhüt etmesine rağmen, 2007 yılı mahsul döneminde önceden duyurduğu tarihlerde su vermediği için zarara uğradığını ileri sürerek, zararının tazminini istemiş, davalı birlik 2007 yılının kurak geçmesi nedeni ile bol su isteyen ürünlerin ekilmemesi için üreticilerin uyarıldığını savunmuştur. Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı DSİ Genel Müdürlüğünün 26.06.2007 tarihli yazısına göre de, kış mevsiminin çok kurak geçmesi, son günlerde sıcaklıkların anormal yükselmesi, küresel ısınma ve medya ilgisi gibi nedenlerle geçmiş yıllarda yaşanan sulama programlarının uygulanmasında zorluklarla karşılaşılabildiğini, sulama birlikleri arasındaki su iletiminin, sulayıcıların suya karşı aşırı ilgisi nedeniyle bozulduğunu bildirdiği anlaşılmaktadır. Davalı birliğin DSİ'den temin edilen suları üreticilere verdiği, DSİ ve sulama birlikleri tarafından bol su ürün isteyen ürünlerin ekilmemesi konusunda üreticilere duyurular yapıldığı, kuraklığın etkisi ve üreticilerin suya olan aşırı ilgi nedeni ile davalının yeterli suyu veremediği, davacının yapılan duyurulara rağmen bol su isteyen mısır ürününü ekmek suretiyle zararına bizzat kendisinin sebebiyet verdiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, davalı birliğin üreticilere su verememe sebebi olan kuraklığın mücbir sebep olarak kabul edilerek, davalı birliğin eylemi ile meydana gelen zararlı sonuç bakımından tazminat isteminin önemli bir koşulu olan illiyet bağını kestiği de göz önüne alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozulması gerekirken, Dairemizce hükmün düzelterek onandığı yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından davalının karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin düzelterek onama kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle karar düzeltme talebinde bulunan davalının karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 16.10.2012 tarih ve 2012/5045 Esas, 2012/23360 karar sayılı düzelterek onama kararının kaldırılmasına ve kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 10.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.