muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5518, Karar No: 2024/3302, Tarih: 24.10.2024

.08.1996 tarihindeki enerji müsaadesine dayalı olarak 18.12.1996 tarihinde geçici kabulünün yapıldığını, davanın 11.12.2016 tarihinde açıldığını, 10 yıllık sözleşme zamanaşımı süresinin geçtiğini, anılan tarihlerde dağıtım işinin TEDAŞ tarafından yapıldığını, dava konusu talep bakımından müvekkil şirkete husumet düşmediğini, dava konusu trafo ve tesislerin mülkiyetinin dahili davalı TEDAŞ'a ait olduğunu, müvekkil şirket tesislerin mülkiyetine sahip olmadığını, sadece işletme hakkını devraldığını, davaya konu tesisin çok uzun zaman önce işletme hakkının dahili davalı TEDAŞ'a ait olduğu dönemde kurulduğunu, TEDAŞ Genel Müdürlüğü ile %100 hissedarı olduğu BEDAŞ arasında İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinin imzalandığını, istinaf mahkemesinin kaldırma ilamına göre, dava konusu dağıtım varlıklarının bedelinin istenilmesi mevzuat ve davacının aldığı enerji müsaade belgesi gereği mümkün olmadığını, Elektrik Piyasası Bağlantı ve Sistem Kullanım Yönetmeliği gereği dava konusu tesislerin bedelinin istenemeyeceğini, dava konusu tesisler bedelsiz olarak veya işletme ve bakım karşılığı devredilecek tesisler olup mahsubu gereken ve fakat mahsubu yapılmamış tesislere yönelik düzenlemelerden yola çıkarak hak talebinde bulunulmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, bilirkişinin mevzuatı değerlendirmediğini, taraflar arasındaki izne ilişkin belgeler getirtilerek bu konuda yeniden bilirkişi incelemesi yapılması gerektiğini, Mevzuat gereği bağlantı ya da sistem kullanım anlaşması olmadan tesis bedellerinin iadesi söz konusu olmadığını, mahsuplaşma işlemi gerçekleşmediğini, davacı ile davalı müvekkil şirket arasında bağlantı anlaşması bulunmadığını, mevzuat kapsamında bu anlaşma imzalanmadan ne söz konusu yatırım tutarları hesaplanabildiğini ne de bu tutarlar dağıtım şirketinden talep edilebildiğini, bilirkişinin yapmış olduğu hesaplama da mevzuata aykırı olduğunu, hesaplamaya esas alınan unsurların açık olmadığını, yeterli açıklamalarda bulunulmadığını, denetime elverişli olmadığını, dava konusu varlıklar 1996 yılında tesis edilmiş olup o tarih itibarıyla bulunan bedel son derece fahiş olup bu bedelin eski TL mi yoksa yeni YTL olduğu da belli olmadığını, fahiş olarak yapılan hesaplamayı kabul etmediklerini, bilirkişinin dağıtım varlık bedellerinin iadesi şekline ilişkin belirlemesinin de mevzuata aykırı olduğunu, Elektrik Piyasası Dağıtım Yönetmeliği’nin 10/2 fıkrası kapsamında talep edilebilecek miktarın kullanıcının dağıtım bedelinden peyderpey düşülmesi gerektiğini ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı BEDAŞ ile dahili davalı TEDAŞ arasında akdedilen 24.07.2006 tarihli işletme hakkı devir sözleşmesinde yer alan düzenlemeler ile

Elektrik Piyasası Lisans Yönetmeliğindeki düzenleme uyarınca dağıtım şirketinin sorumlu bulunduğu, TEİAŞ'a yapılan bir devir bulunmadığı, talep ve konunun mülkiyet durumu ile ilgili olmadığı, bu nedenle davalı BEDAŞ'ın şirketin husumet yokluğuna ilişkin istinaf sebebinin yerinde görülmediği, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 17.05.2018 tarihli ve 2016/18362 E., 2018/5395 K. sayılı, 27.09.2018 tarihli ve 2016/20468 E., 2018/9184 K. sayılı ilamlarında da vurgulandığı üzere; yatırım programı içerisinde davalının yapması gerekli olan yatırımın abone (davacı) tarafından yapılması nedeniyle talep edilebilecek bedel ve tahsil şeklinin yönetmelik hükümlerine göre belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği, alınan kök ve ek bilirkişi raporlarında söz konusu trafo bedelinin 306.282,29 TL olarak hesaplandığı, kaçak elektrik bedelini talep edemeyeceği, davacı ancak davalının yapması gereken trafo sistemini kendisinin yapması nedeniyle trafo bedelini talep edebileceği, bu bağlamda bilirkişi incelemesi ile belirlenen trafo bedeli açısından davanın ispatlandığı, davacının davalıdan söz konusu trafo bedeli olarak 306.282,29 TL talep edebileceği gerekçesiyle, istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı BEDAŞ vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıya ait Enerji Nakil Hattından rızası dışında üçüncü kişilere enerji verilmesi sebebi ile kullanılan enerji ve trafo bedelinin tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1-01 Mart 2003 tarihli Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 6 ncı maddesi

2-28.01.2014 tarihli ve 28896 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Elektrik Piyasası Bağlantı ve Sistem Kullanım Yönetmeliği'nin geçici ve son hükümleri

3. Değerlendirme

Temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye, özellikle bilirkişi raporunun hüküm vermeye elverişli olmasına, dava dilekçesindeki talep, ıslah dilekçesi ve derece mahkemelerinin kabulü değerlendirildiğinde taleple bağlılık ilkesine aykırılığın söz konusu olmamasına göre, davalı BEDAŞ vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3561, Karar No: 2024/6383, Tarih: 02.04.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/3561 E.  ,  2024/6383 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 51. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine, kamu düzeni bakımından resen yapılan inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı ... Bakanlığına bağlı işyerinde hizmet alım sözleşmesi kapsamında alt işveren Şirketler nezdinde çalışmakta iken 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) hükümlerine göre 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, davalı Bakanlık ile davacı arasında sürekli işçi kadrosuna geçirilirken imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin 7 nci maddesinde asgari ücretin belirli bir oran fazlasının davacının ücreti olarak öngörüldüğünü, sözleşme hükmüne göre ücretin her yıl asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlenmesi gerekirken davalı tarafından sözleşmeye aykırı ücret belirlendiğini ve eksik ödeme yapıldığını iddia ederek fark ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, 696 sayılı KHK kapsamında kadroya geçiş sonrası işçi ücretlerinin Yüksek Hakem Kurulu kararınca düzenlenen toplu iş sözleşmesi dikkate alınarak belirlendiğini, Bakanlığın genel uygulamasının hukuka uygun olduğunu, davacının 31.12.2018 tarihli ücreti korunarak üzerine %4 oranında zam yapıldığını, ücretinde herhangi bir indirime gidilmediğini ve hukuka aykırı bir uygulamanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin ilgili maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca bilirkişi raporunda yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; davacının ücretinin 2019 yılı asgari ücret seviyesine çekilerek bu ücrete %4 oranında ücret zammı uygulanmadığını, ücret bordrolarından anlaşılacağı üzere davacının 2018 yılı ücreti korunarak bunun üzerine %4 oranında zam yapıldığını, ücretin düşürülmediğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kadroya geçirildiği sırada yapılan bireysel iş sözleşmesinde ücretin asgari ücretin belli oranda fazlası olacağına dair düzenlemenin mevcut olduğu, sözü edilen düzenlemenin her asgari ücret artış dönemi için bağlayıcı olduğu, ücret bordroları dikkate alındığında tahakkuk ve ödemelerde aylık ücretin eksik belirlendiğinin ve bu şekilde ücret farkı alacağının bulunduğunun anlaşıldığı; ancak davalı ... harçtan muaf olmasına rağmen harçla sorumlu tutulduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddi ile kamu düzenine aykırılık bakımından resen yapılan inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin ilgili kısmı şu şekildedir:

"...

b) Aşağıdaki durumlarda davanın esasıyla ilgili olarak;

1) İncelenen mahkeme kararının usul veya esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığı takdirde başvurunun esastan reddine,

2) Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında,

3) Yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra başvurunun esastan reddine veya yeniden esas hakkında,

duruşma yapılmadan karar verilir."

2. Değerlendirme

2) Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında,

3) Yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra başvurunun esastan reddine veya yeniden esas hakkında,

duruşma yapılmadan karar verilir."

2. Değerlendirme

1. 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1), (2) ve (3) üncü alt bentlerinde, bölge adliye mahkemesinin verebileceği karar türleri açıklanmıştır. Bunlardan ilki, başvurunun esastan reddi; ikincisi yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında; üçüncüsü ise yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra başvurunun esastan reddine veya yeniden esas hakkında karar vermektir. Kanun hükmü, istinaf edenin başvurusunun esastan reddedilmesi suretiyle yeniden esas hakkında veya düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına imkân tanımamaktadır.

2. Diğer taraftan 6100 sayılı Kanun'un "İncelemenin kapsamı" başlıklı 355 inci maddesine göre Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf sebepleri ile bağlı ise de kamu düzenine aykırılık gördüğü takdirde bunu resen gözetebilir. Ancak anılan düzenleme tamamen incelemenin kapsamına ilişkin olup Bölge Adliye Mahkemelerince 353 üncü madde gereğince kurulacak hükmün şekline etkili değildir. Bu bakımdan Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf dilekçesinde ileri sürülen istinaf sebepleri ile kamu düzenine aykırılık hâlleri bakımından ayrım yapılarak Kanun'da yer verilmeyen şekilde hüküm kurulması mümkün değildir. Kaldı ki kamu düzenine aykırılık bakımından bir inceleme yapılabilmesi de istinaf başvurusunun kabulüne bağlıdır. Örneğin 6100 sayılı Kanun'un "Ön inceleme" başlıklı 352 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde "başvuru sebeplerinin veya gerekçesinin gösterilmemesi" hâline yer verilmiştir. Bu hâlde Bölge Adliye Mahkemesince 353 üncü madde gereğince sadece kamu düzenine aykırılık bağlamında inceleme yapıldıktan sonra yine başvurunun esastan reddine veya kabulüne karar verilerek hüküm kurulmaktadır.

3. Belirtilen sebeplerle taraflardan birinin istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepler ve kamu düzenine aykırılık bakımından yapılacak incelemenin sonucunda, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasını yahut düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasını gerektiren bir hâl tespit edildiği takdirde artık istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilemez.

3. Belirtilen sebeplerle taraflardan birinin istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepler ve kamu düzenine aykırılık bakımından yapılacak incelemenin sonucunda, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasını yahut düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasını gerektiren bir hâl tespit edildiği takdirde artık istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilemez.

4. Somut olayda Bölge Adliye Mahkemesince; sadece davalı tarafın istinaf başvurusu üzerine kamu düzenine aykırılık bulunup bulunmadığı yönünden resen yapılan inceleme neticesinde, davalı ... Bakanlığının harçtan muaf olduğunun gözetilmemesinin hatalı olduğu belirtildikten sonra, davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine, İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) nci alt bendi gereğince düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak üzere kaldırılmasına karar verilmiştir.

5. Bölge Adliye Mahkemesi kararı, yukarıda belirtilen Kanun hükümlerine aykırı olduğundan, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına ve dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının usulden BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4347, Karar No: 2022/5225, Tarih: 29.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/4347 E.  ,  2022/5225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1-2, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; 27/08/2014 günü saat 23:00 sıralarında meskun mahal içi, 70 km/saat hız sınırının bulunduğu, bölünmüş, tek yönlü, düz ve eğimsiz yolda, saat 23:09'da yapılan ölçüme göre 0.87 promil alkollü olan sanığın sevk ve idaresindeki araç ile seyir halindeyken direksiyon hakimiyetini kaybederek, aynı istikamette yolun sağında bulunan 8 metre genişliğindeki banket üzerinde aracın yakıtının bitmesi nedeniyle araç dışından direksiyon tarafından itekleyerek benzinliğe götürmeye çalışan ...'a çarpması neticesinde ...'un öldüğü olayda,

Kaza tespit tutanağında: sanığın idaresindeki aracın hızını yol durumuna göre ayarlamaması sebebiyle kusurlu olduğu, ölenin ise bir kusurunun bulunmadığı, keşfe binaen tanzim edilen 26/10/2014 tarihli bilirkişi raporunda: sanığın, doğrultu değiştirme manevralarını yanlış yapması ile alkollü olarak araç kullanması sebebiyle asli kusurlu olduğu, ölenin ise park lambalarını ve dörtlülerini yakmaması sebebiyle tali kusurlu olduğu, Adli Tıp İstanbul Trafik İhtisas Dairesi tarafından tanzim edilen 07/03/2016 tarihli raporda: sanığın, yola gereken dikkatini vermemesi, seyrini far ışığı altındaki görüş mesafesini kontrol altında tutacak şekilde sürdürmeye yeterli özeni göstermemesi sebebiyle asli kusurlu olduğu, ölenin ise aracın dörtlülerini yakmaması ile geriden gelen araçlara karşı korunma tedbiri almaması sebebiyle alt düzeyde tali kusurlu olduğu belirtildiği anlaşılmakla, yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1.Adli Tıp Kurumunun bilimsel verilere dayanarak oluşturduğu görüşlere ve Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre, 1.00 promilden fazla alkol miktarı güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracağından, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinin kabul edildiği, somut olayda sanığın kazadan yaklaşık 9 dakika sonra yapılan ölçüm sonucuna göre 0,87 promil alkollü olduğunun tespit edildiği dikkate alındığında, sanık hakkında bilinçli taksir koşullarının oluşmadığı gözetilmeksizin, eylemin bilinçli taksirle işlendiğinin kabulü ile sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 22/3 maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

TCK'nın 53/6. maddesinde, 3 aydan az ve 3 yıldan fazla olmamak üzere sürücü belgesinin geri alınabileceği düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca tayin olunacak güvenlik tedbirinin süresinin, fiilin ağırlığı ile orantılı, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun olacak şekilde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın sürücü belgesinin en üst sınırdan 3 yıl süreyle geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 29/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9441, Karar No: 2018/4068, Tarih: 24.05.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/9441 E.  ,  2018/4068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, nitelikli yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Sanık ... hakkında yakınan ...'ye karşı yağma ve nitelikli yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan, reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında yakınan ...'ye karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince de;

Diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yakınan ...'nin yaşadığı eve gelip elindeki bıçağı tevcih ederek kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği anlaşılan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 109/2 maddesinin yanı sıra 109/3-a maddesi ile de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık savunmanı ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8972, Karar No: 2024/3681, Tarih: 24.04.2024

**4. Hukuk Dairesi         2023/8972 E.  ,  2024/3681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/437 Değişik İş, 2021/446 Karar

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : 2021/İHK-17402

HÜKÜM/KARAR : Davalı İtirazının Reddi

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI : K-2021/31418

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda, Uyuşmazlık Hakem Heyetince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince itirazın reddine karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının AVM işletmeciliği yapan bir şirket olduğunu, davacıya ait kıymetlerin davalı şirket tarafından 30.12.2017 başlangıç tarihli ticari sınai işletme sigorta poliçesi kapsamında teminat altına alındığını, kojenarsyon ünitesinde bulunan içten yanmalı motorlarda 05.12.2019 ve 12.12.2018 tarihlerinde meydana gelen hasar nedeniyle davalı şirkete başvurulduğunu ancak talebin reddedildiğini belirterek 892.587,31 TL hasar bedelinin ve 33.600,00 TL ekspertiz ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiş, 15.03.2021 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini toplam 936.324,51 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; ortamın soğutulmasını sağlayan havalandırma fanlarının devre dışı kalması sebebiyle çok yüksek derecelere çıkan ortam ısısının hasara neden olduğunu poliçede bulunan havalandırma sistemi özel şartı uyarınca bu durumun teminat dışı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; başvurunun kabulü ile 936.324,41 TL hasar tazminatı ve 33.600,00 TL ekspertiz ücreti toplamı 969.924,41 TL tazminatın 29.11.2019 tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte sigorta şirketinden alınarak başvuru sahibine verilmesine karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

A. İtiraz Yoluna Başvuranlar

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili itiraz başvurusunda bulunmuştur.

B. İtiraz Sebepleri