muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5615, Karar No: 2022/7945, Tarih: 10.10.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/5615 E.  ,  2022/7945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Davacı kadın temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında yapılırsa bu talep Yargıtayca incelenir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir. İlk derece mahkemesince davacı kadının adli yardım talebinin reddedildiği yine davacı kadının istinaf harç ve giderlerini de yatırdığı, dosya içerisindeki tapu kayıtlarına göre de davacı kadının ekonomik durumunun, temyiz harç ve giderlerini karşılayabilecek düzeyde olduğu anlaşıldığından adli yardım talebi yerinde görülmemiş, reddine karar verilmiştir.

2-Davacı kadının adli yardım talebinin reddi nedeniyle, HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca davacı kadına işbu adli yardım talebinin reddi kararının tebliği, bu karara itiraz süresinin beklenmesi, itiraz edilmediği veya itirazı reddedildiği takdirde Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366. maddesinin yollaması ile 344. maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz harç ve giderlerinin yatırılması için muhtıra çıkarılması ve sonucuna göre işlem yapılmak üzere dava dosyasının ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple davacı kadının adli yardım talebinin REDDİNE, yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine İADESİNE oy birliğiyle karar verildi.10.10.2022 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2017/5591, Karar No: 2020/936, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/5591 E.  ,  2020/936 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/100, Karar No: 2014/1781, Tarih: 24.03.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/100 E.  ,  2014/1781 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2012/84009

MAHKEMESİ : Mardin 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 09/02/2012, 2009/75 (E) ve 2012/7 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık S.. S.. hakkında mağdure S.. S..'u kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olarak sanık müdafiinin istemi üzerine yapılan temyiz incelemesinde;

İddia makamının esas hakkındaki mütalaasının ve hükmün verildiği 10.02.2012 tarihli oturumda, alt sınırı 5 yıldan fazla hürriyeti bağlayıcı cezayı gerektiren kasten öldürme suçuna teşebbüsten yargılanıp hakkında aynı suçtan mahkumiyet hükmü kurulan sanık Sinan'ın, müdafiinin hazır bulundurulması gerektiği gözetilmeksizin, müdafiinin hazır bulunmadığı oturumda hüküm verilmesi suretiyle CMK’nun 150/3 ve 188.maddesine aykırı davranılması;

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün öncelikle bu nedenle tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 24/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12534, Karar No: 2014/6820, Tarih: 29.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/12534 E.  ,  2014/6820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 13. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2012

NUMARASI : 2003/801-2012/358

Davacı M.. I.. vekili Avukat C. Ö. vd. tarafından, davalılar T-Medya Yatırım Sanayi ve Ticaret A.Ş. vd. aleyhine 09/06/2003 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/10/2012 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davalı T-Medya Yatırım Sanayi ve Ticaret A.Ş. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 29/04/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat T. U. geldi, karşı taraftan davalı şirket adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Davalılardan T-Medya Yatırım Sanayi ve Ticaret A.Ş.'nin temyiz itirazı yönünden;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm; davacı ve davalılardan T-Medya Yatırım Sanayi ve Ticaret A.Ş. tarafından temyiz edilmiştir.

Tazminata konu "Açıkla Bekleme Hemen Açıkla" başlıklı yazı; davacının röportajının İmedya Com. isimli internet sitesinde yayımlanmasının ardından "Halka ve Olaylara Tercüman" gazetesinin 13/06/2003 tarihli nüshasının 3. sayfasında E.. G.. imzası ile yayımlanmıştır.

Basın özgürlüğünün kapsamı, demokrasi ile yakın ilişkisinin sonucu olarak, bir dereceye kadar abartıya ve hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanmalıdır. Kamuya mal olmuş kişilerle karşılaştırıldığında özel kişilere yönelik eleştirilerin sınırları daha dardır. Diğer yandan gazeteciler de aynı şekilde halka mal olmuş kişilerdir.

Dosya kapsamından; davacının ortaklarından biri olduğu Almanya'da yayımlanan "Dünden Bugüne Tercüman" gazetesinde, "Halka ve Olaylara Tercüman" gazetesindeki bazı köşe yazılarının telif ödenmeden yayınlandığı iddiaları üzerine, davalı E.. G..'nin köşe yazılarında bu hususu işleyerek çeşitli eleştiriler ve yorumlar yaptığı anlaşılmaktadır. Tazminata konu köşe yazısı da sözkonusu yazıların devamı niteliğinde, davacının internet sitesinde yayınlanan röportajı sırasında söylediği "Ergün Göze emekliliğini bana tazminat ödeyerek geçirecek...aramızda geçen bir takım olayları açıklarsam Türkiye'de kıyamet kopar" şeklindeki ifadelere cevap olarak "Açıkla Bekleme Hemen Açıkla" başlığı ile yayınlanmıştır. Yazı bir bütün olarak incelendiğinde; davalının söylediği sözlerin kişisel yorum ve eleştiri niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, dava konusu yazı bütün olarak değerlendirildiğinde kişilik haklarına saldırı oluşturmadığı kabul edilerek istemin tümden reddi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçe ile davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalılardan T-Medya Yatırım Sanayi ve Ticaret A.Ş. yararına BOZULMASINA, davacının temyiz itirazları ile davalının diğer temyiz itirazlarının bozma nedenine göre şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1740, Karar No: 2013/1832, Tarih: 25.03.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/1740 E.  ,  2013/1832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasında davacı vekilinin talebi üzerine verilen ihtiyati tedbir talebinin reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davacı-ihtiyati tedbir isteyen vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı - ihtiyati tedbir talep eden vekili, müvekkili yüklenici ile davalı arsa sahibi arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi akdedildiğini, müvekkilinin kusuru olmamasına rağmen inşaatın zamanında bitirilip teslim edilemediğini, sözleşmenin geriye etkili feshinden dolayı davalı tarafından açılmış olan davada fesih talebinin kabul edildiğini, muhtemelen o davada feshe karar verileceğini, davalının başka bir yüklenici ile anlaştığı yönünde duyumlar alındığını, arsa üzerinde müvekkili tarafından yapılmış yapılar nedeniyle davalının sebepsiz olarak zenginleşeceğini ileri sürerek, inşaata başka bir yüklenici tarafından devam edilmesi ve taşınmazın devrinin önlenmesi için taşınmaz üzerine ihtiyati tedbir konulmasına, Türk Medeni Kanunu’nun 893. maddesine göre ipotek haklarının tesciline, TMK’nın 994. maddesi gereğince müvekkilinin hapis hakkının tanınmasına, yapılan imalata alacağına, ... bedeline ve menfi zarara ilişkin olarak 100.000,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, tensip zaptında alacağın varlığı ve miktarı yargılamayı gerektirdiğinden davaya konu olmayan taşınmazın devrine temlikinin önlenmesi ve ipotek tesciline ilişkin ihityati tedbir talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı-ihtiyati tedbir talep eden vekili temyiz etmiştir.

...- Talep, taşınmaz üzerine ihtiyati tedbir konulması istemine ilişkindir. İhtiyati tedbir kararlarının içeriğinin 6100 sayılı HMK'nın 391/.... maddesine uygun olması gerektiği gibi, itiraz üzerine verilen kararın da HMK'nın 297/...-c maddesine uygun olarak yazımı gereklidir. HMK'nın 297/...-c maddesinde, hükmün, tarafların iddia ve savunmalarının özetlerini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri de kapsaması gerektiği öngörülmüştür. Yine Anayasa’nın 141/.... madde hükmü de tüm mahkeme kararlarının gerekçeli olmasını buyurmaktadır. Kararlarda bulunması gereken gerekçeler sayesinde taraflar, hükmün hangi maddi ve hukuki sebebe dayandırıldığını anlayabilecekleri gibi, karar aleyhine kanun yoluna başvurulduğunda da 1086 sayılı HUMK'nın 428. maddesi uyarınca ... incelemesi sırasında ancak bu gerekçe sayesinde kararın usul ve yasaya uygun olup olmadığı saptanabilecektir. Diğer bir anlatımla, ... denetimi ancak bir kararın gerekçe taşıması halinde mümkün olabilir. Bu açıklamaların ışığı altında, mahkemece, tarafların tüm delillerinin açıkça değerlendirilerek

talebin hangi gerekçeyle reddedildiğinin karara yansıtılması gerekirken, yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması, Anayasa'nın .... maddesinde düzenlenen hukuk devleti ilkesini, HMK'nun .... maddesinde düzenlenen hukuki dinlenilme hakkını ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin .... maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkını ihlal edecektir.

Bu durumda red kararının, yasaya uygun olarak ve ... denetimine olanak sağlayacak şekilde gerekçeli yazılması gerekirken bu husus gözetilmeksizin tensip tutanağının .... bendinde “ Alacağın varlığı ve miktarı yargılamayı gerektirdiğinden davaya konu olmayan taşınmazın devir ve temlikinin önlenmesi ve yine ipotek tesciline ilişkin tedbir talebinin dosya kapsamı itibariyle reddine, ” şeklinde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

...- Bozma nedenine göre, ihtiyati tedbir kararı talep eden davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (...) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, ihtiyati tedbir talep eden davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, (...) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere ....03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12679, Karar No: 2014/16375, Tarih: 01.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/12679 E.  ,  2014/16375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ödemiş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2014

NUMARASI : 2013/447-2014/296

Davacı M.. Y.. vekili Avukat Ş.K. tarafından, davalı T.. K.. aleyhine 16/08/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın husumet yokluğu yönünden reddine dair verilen 30/05/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, pasif husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, hamile olan kızını davalının görev yaptığı Devlet Hastanesine götürdüğünü, hastanın ambulansla başka bir hastaneye sevki konusunda davalı doktorla tartıştıklarını, bu esnada davalının kendisine açıkça hakaret ettiğini belirterek, kişilik haklarının ihlal edilmesi nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, davalının görev kapsamında yapmış olduğu eyleminden dolayı ancak İdare aleyhine dava açılabileceği, kendisine husumet yöneltilemeyeceğinden bahisle istemin reddine karar verilmiştir.

Anayasa m. 129/5’te, memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kusurlardan doğan tazminat davalarının, ancak idare aleyhine açılabileceği benimsenmiştir. Ne var ki; bu kural mutlak olmayıp, idari yetkilerin kullanılma alanıyla, eş anlatımla, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlarla sınırlıdır. Özellikle, haksız eylemlerde (fiili yol); kamu görevlisinin, Anayasa’nın bu güvencesinden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Somut olayda, davalının davacıya açıkça hakaret ettiği ileri sürülmüştür. Kamu görevlilerinin hakaret etmeleri kişisel kusur oluşturur ve hiç bir biçimde görevle ilişkilendirilemez. Bu sava dayanan davaların, Anayasa m.129/5 kapsamında değerlendirilmesi de mümkün değildir.

Şu halde, kamu görevlisinin kişisel kusuruna dayalı eldeki davada davalıya husumet tevcih edilebileceği benimsenmelidir. Mahkemece, işin esasının incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/12/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.01/12/2014
Yargıtay — Esas No: 2016/33181, Karar No: 2020/8813, Tarih: 06.07.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2016/33181 E.  ,  2020/8813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı ... Belediyesine bağlı itfaiye müdürlüğünde 21.07.2000 tarihinde göreve başladığını, 28.11.2001 tarihinde zabıta müdürlüğü, 06.12.2004 tarihinde ise tahakkuk tahsilat şefliğine bağlı yeni otogar müdürlüğünde tahsildar olarak 28.09.2011 tarihine kadar çalıştıktan sonra anılan tarihte Kars Milli Eğitim Müdürlüğü emrine atamasının yapıldığını beyanla bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının kullandırılmayan izin sürelerine ait alacağının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.6111 sayılı Yasanın 166/6. maddesinin “(6) Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.” şeklindeki hükmü uyarınca "devirden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken kıdem tazminatı dışındaki borçlardan devralan kurum değil devreden kurum sorumludur" denilmektedir.İş sözleşmesinin devri kendine özgü üçlü bir ilişki olup devreden işverenin, devralan işverenin ve de işçinin rızasının uyuşması sonucu ortaya çıkmaktadır. Devir işleminin gerçekleşmesinden itibaren iş ilişkisi sadece devralan işverenle işçi arasında devam eder. Yıllık ücretli izin hakkının ücrete dönüşmesi ancak iş sözleşmesinin sona ermesinden sonra ortaya çıkacağından, sözleşme devri düzenlemesinin esas amacı olan feshin son çare olması ilkesi ışığında sözleşmenin devamını sağlamayı amaçladığından dolayı sözleşmenin devrini kabul ettiğimizde sözleşmenin sürdüğünden bahisle yıllık ücretli izin hakkının alacak hakkına dönüşmesi ve de devreden işverenin sorumluluk durumunun ortadan kalkmasından dolayı devreden işverenin yıllık ücretli izin alacağından sorumluluğu söz konusu olamayacaktır. Somut olayda, davacının Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu’nun 15.09.2011 tarihli kararı ile 6111 sayılı Kanun'un 166. maddesi hükümleri doğrultusunda Kars Milli Eğitim Müdürlüğü’ne sürekli işçi olarak atandığı anlaşılmaktadır. Bu durumda devir ile birlikte iş sözleşmesi sona ermediğinden buna bağlı yıllık izin alacaklarının da talep edilmesi mümkün değildir. Bu nedenle yıllık izin alacağı talebinin reddi gerekirken hatalı değerlendirme ile kabulüne yönelik hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06/07/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15118, Karar No: 2019/2004, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/15118 E.  ,  2019/2004 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18525, Karar No: 2023/1899, Tarih: 07.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/18525 E.  ,  2023/1899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 10.01.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Aydın 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2015 tarihli ve 2014/156 Esas, 2015/233 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan, 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla lehine olan 5560 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca takdir edilen 10 ay hapis cezasına dair hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 30.03.2015 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

3. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Aydın 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli ve 2015/832 Esas, 2016/303 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın yeniden değerlendirilip lehine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR