muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6756, Karar No: 2014/9121, Tarih: 19.03.2014

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, "ibraname" başlıklı belgedeki "işyerinden 31.05.2007 tarihinde yukarıda gösterilen şekilde ayrıldım" ve “1.490,90 TL kıdem tazminatının ödendiğine” ilişkin ibarelerin yer aldığı gözönünde bulundurularak davalı işyerinin akti feshetme iradesinin bulunduğu, sözleşmenin işveren şirket tarafından feshedilmiş olduğu, ihale süresinin sona ermesi nedeniyle feshin tazminat ödenmesini gerektirir nitelikte olduğunun ibraname içeriğine göre davalının da kabulünde olduğu sonucuna varıldığı, bu durum karşısında davacının İETT garajında çalışmaya devam etmesinin kesintisiz olduğunun söylenemeyeceği, davalı şirket tarafından iş akdi feshedilen davacının hizmet süresinin kesintiye uğraması sonrasında yeni ihale alan şirketteki çalışmasına devam ettiği, bu durumda işyeri devri olgusuna göre değerlendirme yapılamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Davalı işveren tarafından yapılan bir fesih bildirimi bulunmayıp, tarafların fesih hususunda iradelerinin birleştiğinden de bahsedilemez. Davalı alt işverenin 31.05.2007 tarihinde, yani fesihten çok önce yaptığı kısmi kıdem tazminatı ödemesi de fesih iradesini ortaya koymaz. Dolayısıyla, davacının iş akdi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren 2 yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

F) Sonuç:

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1733, Karar No: 2024/84, Tarih: 09.01.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/1733 E.  ,  2024/84 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/53 Esas, 2020/251 Karar

DAVALILAR : 1.... vekili Avukat ...

2.Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) vekili Avukat ... ...

DAVA TARİHİ :

HÜKÜM : Davanın reddi

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurumu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin unvanın da asıl unsurun “KOLTARIM” ibaresi olduğunu ve 28.09.1999 tarihinden itibaren iştigal alanının bitkisel ve hayvansal gıda maddeleri ile bunların ham maddelerini üretmek almak ve satmak olduğunu, unvanın tescilinden bu yana “KOL TARIM” ibaresini markasal olarak kullandığını, 06.11.2013 tarihinde müvekkilinin daha önce fiilen markasal olarak kullandığı “kol tarım+şekil” ibaresini 20, 30, 31, 32, 35 ve 40. sınıf ürün ve hizmetleri kapsar şekilde 2013/90237 sayılı marka tescil başvurusunda bulunduğunu, davalı şirket tarafından “KOLTAR tarım” ibareli 31 ... sınıf ürünleri içeren 14.04.2011/30841 sayılı ve “KOLTAR+şekil” ibareli 1. sınıf ürünleri içeren 07.09.2010/57393 sayılı markaları ve ticaret unvanı ile itirazda bulunduğunu, Markalar Dairesince davalı itirazı kısmen kabul edilerek 31 ... sınıf ürünler için başvurunun reddedildiğini, bu karara karşı müvekkilince reddedilen sınıf bakımından red kararının kaldırılması ve muteriz davalı şirket tarafından da tüm başvurunun reddi bakımından itiraz edildiğini, YİDK 2015/M-4054 sayılı kararıyla müvekkili itirazının reddedildiğini, davalı itirazının kısmen kabul edilerek 30/14 üncü sınıfta yer ... hububat (tahıl) ve mamulleri bakımından da başvurunun reddine karar verildiğini, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, davalının unvan ve marka tescillerinin müvekkilinin unvan ve fiili kullanım tarihinden sonra olduğunu ileri sürerek TÜRKPATENT YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacı başvurusu ile redde mesnet markaların ibareleri yönünden benzer olduğunu, reddedilen sınıflar itibariyle de kapsamlarının aynı bulunduğunu, iltibas doğmasının kaçınılmaz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacı başvurusu ile redde mesnet markaların ibareleri yönünden benzer olduğunu, reddedilen sınıflar itibariyle de kapsamlarının aynı bulunduğunu, iltibas doğmasının kaçınılmaz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı vekili cevap dilekçesinde; 2009 yılında kurulan müvekkili şirketin gübre ve tohum konuları ile ilgili Türkiye'de faaliyetlerini sürdürdüğünü, davacı başvurusunun reddine dair kararın hukuka uygun bulunduğunu, müvekkiline ait markalar ile davalı başvurusunun benzer olması karşısında verilen kurum kararının yerinde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen İlk Karar

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen İlk Karar

Mahkemece 22.06.2016 tarih, 2015/295 E. ve 2016/212 K. sayılı kararı ile davalının ticaret unvanının ayırıcı unsuru ile markalarının “KOLTAR TARIM” şeklinde olduğu, markaların “KOL” ibaresi ile “TARIM” ibaresinin “TAR” hecesinin bir araya getirilmesi ile oluşturulmuş bulunduğu, ancak “KOL” ve “TAR” ibarelerinin bir araya gelmesi ile oluşan “KOLTAR” ibaresinin kendisini oluşturan hecelerden bağımsız bir anlam, görünüm, özgünlük ve ayırt edicilik kazandığı, artık sadece “KOL” ibaresi itibariyle korunduğundan bahsedilemeyeceği, “KOLTAR” olarak ayrı bir kimlik kazanan marka ve unvanın da ancak bütün olarak korunacağı ve iltibas incelemesine tabi tutulacağı, davacının ise “koltarım” tanıtım işaretini ticaret unvanının ayırıcı unsuru olarak 1999 yılında ticaret siciline tescil ettirdiği, gerek “koltarım” gerekse “kol tarım” şeklinde ayrıca markasal biçimde kullanıma geçtiği, davacının tüm Türkiye'de korunan unvan tescili ve fiili “koltarım” şeklindeki kullanımı devam ederken davalının “KOLTAR TARIM” ibareli ticaret unvanı ve marka tescilleri gerçekleştirdiği, devam eden süreçte her iki tarafın unvan, marka ve fiili kullanımlarının eş zamanlı biçimde gerçekleştiği, davacı başvurusunda olup da reddedilen ürünlerin redde mesnet markanın kapsamında bulunduğu, davalının "KOLTAR" ibareli markasıyla davacının "kol tarım" ibare ve biçimli başvurusu arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, zira yargılama konusu ürünlerin alıcı ve yararlanıcılarının genel olarak yetişkin ve belli uzmanlığı bulunan kişiler olduğu, ürün ve hizmet satın alınması için gerekli sürenin ... olduğu, pahalı ürünler olduğu, davacının ise başvuru konusu işareti fiilen kullandığı, davalının da markalarını kullandığı, her iki tarafın belirtilen iştigal mevzuunda eş zamanlı olarak ticarî faaliyette bulundukları, eğer her iki tarafın iştigal mevzuunda bulunan ürün ve hizmetler için anılan tanıtım işaretlerini unvansal ve markasal olarak kullanımları bir iltibasa sebebiyet ... olsaydı, şu ana kadar kullanım önceliği olan tarafın bu konuda bir dava açmasının beklenebilir bir hâl olduğu, oysa sunulan kanıtlar kapsamına göre her iki taraf için de böyle bir hukukî yola tevessül olunmadığı, başvuru konusu işaret ile davalı markaları arasında işletmesel bağlantılandırmayı tesis eden herhangi bir unsurun bulunmadığı, başvurunun da kötüniyetle yapıldığına dair bir ibarenin bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, TÜRKPATENT YİDK'nin 2015/M-4054 sayılı kararının davacının, 31. sınıf için verilen red kararının kaldırıması istemli itirazının reddi yönünden ve başvurunun 30/14. sınftaki "hububat (tahıl) ve mamülleri" ürünleri bakımından reddi yönünden iptaline karar verilmiştir. Davalı vekili ile davalı Kurum vekilince ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

B. Bozma Kararı

Dairemizin 29.05.2018 tarih, 2016/11843E. ve 2018/4031K. sayılı kararı ile“.. başvuruya konu "kol tarım+şekil" ibaresi ile davalının "KOLTAR tarım+şekil" ibareli markasının görsel, işitsel ve kavramsal olarak benzer olmaları nedeniyle, markaların üzerinde kullanılacağı emtianın ortalama tüketicileri nezdinde ilişkilendirme ihtimalini de içerecek şekilde iltibasa yol açacak nitelikte bulunduklarının kabulü gerektiği halde, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmadığı.. ” gerekçesiyle karar bozulmuştur. Davacım vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

C. Karar Düzeltme Kararı

Dairemizin 22.01.2020 tarih, 2018/4057 E. ve 2020/663 K. sayılı kararı ile Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin 1086 sayılı Hukuk Usulu Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440’ıncı maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddine karar verilmiştir.

D. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemece yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvuruya konu "kol tarım+şekil" ibaresi ile davalının "KOLTAR tarım+şekil" ibareli markasının görsel, işitsel ve kavramsal olarak benzer olmaları nedeniyle, markaların üzerinde kullanılacağı emtianın ortalama tüketicileri nezdinde ilişkilendirme ihtimalini de içerecek şekilde iltibasa yol açacak nitelikte bulundukları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; ''KOLTAR'' ibareli marka ile ''KOL TARIM'' ibare ve biçimli başvuru açısından düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sescil ve anlamasal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşerecek derecede bir benzerliğin bulunmadığını, özellikle ürün ve hizmetlerin hitap ettiği tüketici kesiminin sahip olduğu nitelik ve bu hizmetlerin satın alınması için ayırılacak zaman ile dikkat ve ... gözetildiğinde bu iki işareti karıştıracak olan kişilerin ortalama tüketici olarak nazara alınmaması gerektiğini, ayrıca; davacı müvekkili şirket kayıtları incelendiğinde şirketin kuruluş tarihi, şirket ortak ve kurucularının nüfus kayıtları incelendiğinde şirketin tüm ortak ve yöneticilerinin soyadının KOLUKIRIKOĞLU olduğunu, şirketin ortaklarının memleketi olan Tarsus'ta aile şirketi olarak (... ve oğulları) faaliyette bulunduğu, Tarsus'un en eski - köklü ailelerinden olan müvekkil şirket ortak - yöneticilerinin soyadlarında yer ... KOL ibaresini markalarında kullanmalarının öncelikle ve önemle en ... hakları olduğunun değerlendirilmesi gerektiğini, redde gerekçe gösterilen “koltar tarım şekil“ ibareli başvuru ile müvekkilimiz markası “ kol tarım şekil“ ibaresi yan yana getirilerek bütüncül anlamda değerlendirildiğinde belirgin farklılıklar olduğunu, her iki marka örneği üzerinde yer ... “tarım” ibaresi söz konusu mallar bakımından ayırt edici nitelikte olmayıp herkesçe kullanılabilecek genel ibare olduğunu, Bu durumda markaların ayırt edici unsurları “koltar” ve “kol “ ibareleri ile marka örneği üzerinde yer ... şekiller olup, bu ayırt edici unsurlar belirgin bir şekilde birbirinden farklı olduğunu,davacının tescil başvurusunun konusu işaretinin, davalının markaları ile kapsamlarında yer ... ürün ve hizmetlere yanaştırma niyet ve arzusu ile hareket etmediği gibi, böyle bir sonucun da doğmadığının açık olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davaya konu YİDK kararının isabetli olup olmadığı ve başvuruya konu markanın hükümsüz kılınması koşullarının oluşup oluşmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 5 ... maddesi ve 8 ... maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ile beşinci fıkrası.

3.Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

3.Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

09.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2817, Karar No: 2006/2799, Tarih: 11.05.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/2817 E.  ,  2006/2799 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... arasındaki davadan dolayı Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 16.12.2005 gün ve 632-684 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

14.7.2004 gün ve 5219 Sayılı Yasanın 2 A maddesinin c fıkrası ile HUMK.nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 21.7.2004 tarihinden itibaren 1.000.000.000 liraya çıkarılmıştır.

Tekirdağ 2.Asliye Hukuk Hakimliğinin kararı 16.12.2005 tarihlidir. Davada 588.611.111 TL.nın tahsili talep edilmiş, inkâr tazminatı dahil 700.000.000 TL.ya hükmedilmiş olduğundan karar kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün ve ¾ Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca’da temyiz isteminin reddi ne karar verilebilir. Bu nedenle temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin, mahkeme hükmünün kesin olması yönünden REDDİNE, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya verilmesine, 11.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/11657, Karar No: 2015/8857, Tarih: 13.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/11657 E.  ,  2015/8857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadınhanı Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/07/2014

NUMARASI : 2014/29-2014/100

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.02.2014 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 08.07.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazlardaki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar S.. S.., M.. S.., A.. S.. temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın giderilmesi davasını paydaşlardan biri veya birkaçı diğer paydaşlara karşı açar. HMK'nın 27. maddesi uyarınca davada bütün paydaşların yer alması zorunludur. Paydaşlardan veya ortaklardan birinin ölümü halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış suretiyle giderilmesine ilişkin davalarda taşınmaz üzerinde bulunan bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçaların (muhdesat) kime ait olduğu konusunda uyuşmazlık olup da bunlar üzerinde bazı paydaşların (ortaklar) hak iddia etmeleri ve öncelikle bu uyuşmazlığın giderilmesini istemeleri halinde o paydaşa görevli mahkemede dava açmak üzere HMK'nın 165. maddesi uyarınca uygun bir süre verilmelidir. Mahkemece verilen süre içerisinde dava açıldığı takdirde sonucunun beklenmesi, açılmadığı takdirde o konuda uyuşmazlık yokmuş gibi davaya devam edilmesi gerekir.

Somut olaya gelince;

1-Dava konusu 1612, 1613 ve 1653 sayılı parsellere ilişkin olarak taraflar arasında daha önce Kadınhanı Sulh Hukuk Mahkemesinde görülen 2005/44 esas sayılı dosyada ortaklığın satış yoluyla giderilmesine karar verilmiş ancak hüküm kesinleşmemiştir. HMK 'nın 114-ı maddesi uyarınca aynı davanın daha önceden açılmış ve halen görülmekte olduğu anlaşıldığından davanın bu parseller yönünden dava şartı yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Davaya konu traktörle ilgili olarak olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmaması,

2-Davaya konu traktörle ilgili olarak olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmaması,

3-Ayrıca davalılar, S.. S.., M.. S.. ve A.. S.. 31.03.2014 havale tarihli dilekçeleri ile parsel numarasını açıklamadıkları davaya konu bazı parseller yönünden muhdesat iddiasında bulundukları halde bu konuda yukarıda değinilen ilkelere göre inceleme ve araştırma yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken muhdesat iddiası nazara alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de karar tarihi itibariyle yürürlükte olan Harçlar Kanununun eki Tarife uyarınca 11.38 oranında harç alınması gerektiği hususunun düşünülmemesi yerinde değildir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 13.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.