muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12766, Karar No: 2013/18286, Tarih: 08.10.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/12766 E.  ,  2013/18286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR :

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum, ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 25.02.1998-30.08.2005 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının 01.06.1998 - 05.08.2005 tarihleri arasında sürekli olarak hizmet akdi ile davalılardan ... San. Tic. Ltd. Şti ile ...'a ait işyerinde 506 S.Y. göre çalıştığının ve davalılardan ... San. Tic. Ltd. Şti tarafından kuruma bildirilmeyen toplam 1501 gün hizmetinin olduğunun tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, davalı ... hakkında açılan davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 297/son maddesindeki: “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” hükmü uyarınca hüküm fıkrasının infaza elverişli ve açık olması gerekmektedir.

Mahkemece verilen hükmün kendi içinde çelişkili olup, infaz kabiliyetinin olmadığı açıktır. Şöyleki, davacının hangi süreler için davalı ...'a ait işyerinde ve ... San. Tic. Ltd. Şti'de çalıştığı anlaşılamamaktadır.Hüküm fıkrasının açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde olmayıp da yazılı şekilde olması usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... ve ...'ne iadesine, 08/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4187, Karar No: 2018/13154, Tarih: 24.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/4187 E.  ,  2018/13154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık...’nın son beyanının alındığı tarihli celsede bildirdiği kapı numarası 3 olan adres yerine aynı adresin 4 numaralı dairesine tebligat çıkarıldığı ve sanığın tanınmadığından bahisle tebligatın iade edilmesi üzerine bu kez MERNİS adresi de olan son bildirdiği 3 numaralı adrese Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebligat yapıldığı, sanığın son bildirdiği adrese Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesi gereği çıkarılan ve iade olan bir tebligat olmadığı halde MERNİS adresine yapılan bu tebligatın usulsüz olduğu bu nedenle sanık ...’nın öğrenme üzerine yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak:

1)Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.05.2012 tarihli, 2011/6-340 Esas, 2012/209 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, “765 sayılı Türk Ceza Yasasında icra hareketlerinin başlangıcı konusunda açık bir ifadeye yer verilmezken, 5237 sayılı Türk Ceza Yasasında doğrudan doğruya icraya başlama ölçütü kabul edilmiştir. Yeni Yasa’nın kabul ettiği bu ölçüt, objektif ölçüttür. Ancak soyut olan bu doğrudan doğruya icraya başlama kavramının nasıl anlaşılması gerektiği konusu açık olmayıp cezalandırılabilen davranışın ne zaman başladığını belirlemek her zaman kolay değildir. Genel olarak, suçun dış dünyada oluşmaya başladığı süreç, hazırlık hareketleri ve icra hareketleri olmak üzere birbirinden farklı iki evreye ayrılmaktadır. Hazırlık hareketleri, suç tipini oluşturan icra hareketlerinden önce gerçekleştirilen ve cezalandırılmayan davranışlardır. Teşebbüs ise, suçun tamamlanmasından önce ve fakat hazırlık hareketleri aşamasından sonra gelen, başlanmış ama bitirilememiş bir eylemli evreyi yani icra hareketlerinin başlangıcından sonraki süreci ifade eder. Failin kastının şüpheye yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkmasıyla icranın başlayacağı yolundaki subjektif ölçüt kabul edilirse, kişinin düşüncesi ve yaşam tarzı dolayısıyla cezalandırılmasına varabilecek bir uygulamaya yol açılacaktır. Çünkü hazırlık hareketleri aşamasında da kastın varlığının şüpheye yer vermeyecek biçimde tespit edilmesi mümkündür, ancak bu subjektif ölçüte göre suçun icrasıyla ilgisiz davranışlar dahi, suç kastını ortaya koyduğu gerekçesiyle cezalandırılabilecektir. Bu sebeplerle 765 sayılı TCK’nın aksine, 5237 sayılı TCK’da, 'doğrudan doğruya icraya başlama’ ölçütü kabul edilmiştir. Böylece işlenmek istenen suç tipiyle belirli bir yakınlık ve bağlantı içindeki hareketlerin yapılması durumunda suçun icrasına başlanmış sayılacaktır.”Nihayet, “... Kişinin belli bir suçu işlemeye yönelik kastının tespit edilmiş olması, sorumluluğunun tayini için gereklidir. Ancak sadece kastının belirlenmesi, bu suça teşebbüsten dolayı sorumlu tutulması için yeterli değildir. Failin belli bir suçu işlemeye yönelik kastla gerçekleştirdiği davranışın aynı zamanda o suça ilişkin icra hareketi niteliği taşıması gerekir. (Prof. Dr. İ. Özgenç - Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 9. Bası, S: 459)”

Bu bilgiler doğrultusunda somut olay değerlendirildiğinde; sanıklar ... ve... ile temyiz dışı sanık ...’in içerisinde bulunduğu aracı sanıkların gece vakti müştekiye ait işyerinin önüne park ederek farlarını söndürdükleri, aracın içerisinden inen sanık ...’ın aracın bagajını açarak buradan aldığı levye ile işyerine yöneldiği esnada, sanıkları uzaktan izleyen müşteki ve yanındaki tanıkların sanıkların hırsızlık yapacaklarını anlayıp yanlarına doğru yaklaşarak bağırmaları üzerine, sanık ...’ın henüz işyerine ulaşmadan, müşteki ve tanıkları görmesiyle indiği araca tekrar bindiği ve sanıkların olay yerinden uzaklaştıkları olayda, sanıkların iştirak halindeki kastlarının hırsızlık suçuna ilişkin olduğuna dair bir tespitin yapılması mümkün ise de, yukarıda açıklandığı üzere suça ilişkin hazırlık hareketleri aşaması henüz tamamlanmamış, icrai hareketlere başlanmamış olduğundan sanıkların hırsızlık suçuna teşebbüsten dahi sorumlu tutulmaları mümkün olmadığı göz önünde bulundurulmayarak, sanıkların atılı suçtan beraatleri yerine, yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2)Sanık ...’ın adli sicil kaydında gözüken Gaziosmanpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2000/203 Esas ve 2002/17 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas olması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesi gereği tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

3)Suçu birlikte işleyen sanıklardan neden oldukları yargılama giderlerinin ''ayrı ayrı'' yerine, "eşit şekilde'' alınmasına hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

4)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve...’nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozmanın hükmü temyiz etmeyen sanık ...’na SİRAYETİNE, 24/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12366, Karar No: 2012/3502, Tarih: 28.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/12366 E.  ,  2012/3502 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, meslek hastalığına yakalanan sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerin 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı işveren vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi ... tarafından dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalıya ait otomotiv ve traktör sanayine yönelik parça üretimi yapan işyerinde taşlama bölümü işçisi olarak çalışan sigortalının mesleki pnömokonyoz hastalığına yakalanarak % 27,20 oranında sürekli iş göremez duruma girmesi şeklinde gelişen zararlandırıcı sigorta olayında, mahkeme tarafından hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin % 77,24 kusurlu, sigortalının kusursuz ve %22,76 oranında ise kaçınılmazlık faktörünün etkili olduğu sonucuna varılmıştır.

Davanın, yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesi olup, bu tür davalar kusur sorumluluğu esasına dayanmaktadır. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir. Kaçınılmazlıktan ise, işveren tarafından tüm bu önlemler alındığı ve kazalı da bu önlemlere uyduğu halde kaza meydana gelmişse söz edilebilecektir. “Kaçınılmazlık sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram…”..... olup; bu halin kabulünün koşulu, “…vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık

olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez......

Diğer taraftan Anayasamızın 17. maddesi'nde, herkesin yaşama hakkına, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu, tıbbi zorunluluklar ve kanunda yazılı haller dışında vücut bütünlüğüne dokunulamayacağı düzenlenmek suretiyle, yaşama hakkı, Anayasal bir hak olarak teminat altına alınmış bulunmaktadır.

olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez......

Diğer taraftan Anayasamızın 17. maddesi'nde, herkesin yaşama hakkına, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu, tıbbi zorunluluklar ve kanunda yazılı haller dışında vücut bütünlüğüne dokunulamayacağı düzenlenmek suretiyle, yaşama hakkı, Anayasal bir hak olarak teminat altına alınmış bulunmaktadır.

Somut olaya dönülecek olursa, sigortalı davalı işyerinde taşlama işçisi olarak çalışmakta olup, dökümden çıkan parçaların çapaklarını spiral taş ile temizlerken demir tozu, maça ve döküm kumuna ait silis tozunun da açığa çıkması neticesi mesleki pnömokonyoz hastalığına yakalanması biçiminde gelişen olayın, işverene kusur verilmesi yanında, kömür ve maden işçileri için uygulanan “32 yıl formülü”nün, burada uygulama yeri ve etkisinin bulunmadığı gözetilmeksizin % 22,76 oranında "kaçınılmaz bir sonuç olarak değerlendirilmesi" isabetli bulunmamaktadır. Mahkemece, konusunda ve iş güvenliği konularında uzman makine mühendisi, kimya mühendisi ve göğüs hastalıkları uzmanı bilirkişilerden yeniden rapor alınması gerekmektedir.

Ayrıca dosya kapsamında Kurum tarafından gönderilen yazıda, sigortalıda oluşan % 27.20 sürekli iş göremezlik oranı bakımından 07.07.2010 tarihi itibariyle kontrol kaydı bulunmasına ve bu durumun rücu alacağına doğrudan etkili bulunmasına karşın, sonucu araştırılarak sigortalının kesinleşen sürekli iş göremezlik oranı belirlenmeden hüküm kurulması da, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15597, Karar No: 2015/7780, Tarih: 05.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/15597 E.  ,  2015/7780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EĞİRDİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/03/2014

NUMARASI : 2011/17-2014/136

Davacı, taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası olduğunu, BK. 270 vd. Devamı maddelerinde düzenlendiğini, davalının işletmenin %90 kapasite ile çalıştığı halde bunu gizlediğini, hasılatı doğru yansıtmadığını iddia ederek davacı şirketin menfi ve müspet zararları nedeniyle alacak talebinde bulunmuştur.

Davanın niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 6.Hukuk Dairesinindir. 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasanın 2.maddesi ile değiştirilen 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60.maddesi uyarınca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk İş Bölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine, 05.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5501, Karar No: 2024/11598, Tarih: 03.12.2024

**5. Ceza Dairesi         2021/5501 E.  ,  2024/11598 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1887 Esas, 2019/2630 Karar

KATILANLAR : Hazine, İçişleri Bakanlığı, ...

SUÇ : İcbar suretiyle irtikap

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

EK KARAR : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

EK TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 25.12.2019 tarihli ve 2019/1887 Esas, 2019/2630 sayılı sanıkların üzerlerine atılı icbar suretiyle irtikap suçundan mahkumiyetlerine ilişkin asıl Kararın ve sanık ... müdafiinin temyiz isteminin reddine dair 20.03.2020 tarihli ek Kararın temyizi üzerine yapılan ön incelemede;

Sanık ... hakkındaki sonuç cezayı artırmamakla birlikte 5237 sayılı TCK'nın 53/5. maddesinde düzenlenen hak yoksunluğu yönünden ilk derece mahkemesince hükmedilmeyen ve ilk kez Bölge Adliye Mahkemesince verilen TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanun'un 53/5. madde ve fıkrası gereğince takdiren 2 yıl 1 ay süreyle bu hak ve yetkinin kullanılmasından yasaklanması şeklinde sanık aleyhine uygulama yapılan 25.12.2019 tarihli düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın temyiz yasa yoluna tabi olduğu kabul edilerek bu karara yönelik sanık ... müdafiinin süresinde vaki temyiz talebinin reddine dair 20.03.2020 tarihli ek Kararın kaldırılmasına ve esasın incelenmesine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.07.2019 tarihli ve 2019/30 Esas, 2019/320 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında icbar suretiyle irtikap suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 250. maddesinin birinci fıkrası ile 62. maddesi gereği 4 yıl 2'şer ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve 53. maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 25.12.2019 tarihli ve 2019/1887 Esas, 2019/2630 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan İçişleri Bakanlığı vekili ile sanıklar müdafiilerinin istinaf başvurularının, hükümlerin 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesinde düzenlenen hak yoksunluğu yönünden düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 20.03.2020 tarihli ve 2019/1887 Esas, 2019/2630 sayılı ek Kararı ile sanık ... müdafiinin temyiz talebi 5271 sayılı Kanun'un 286. maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi gereğince reddedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 20.03.2020 tarihli ve 2019/1887 Esas, 2019/2630 sayılı ek Kararı ile sanık ... müdafiinin temyiz talebi 5271 sayılı Kanun'un 286. maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi gereğince reddedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; kararın deliller tam değerlendirilmeksizin ve eksik inceleme neticesinde verildiğine ve sair hususlara ilişkindir.

Sanık ... müdafii temyiz dilekçesinde; suçun unsurları oluşmamasına rağmen sanığın mahkumiyetine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu ifade etmiştir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

İcbar suretiyle irtikap suçu, kamu görevlisinin sıfat ve görevini kötüye kullanarak kişiyi tazyik etmesi ile başlayıp, bu sıkıştırma karşısında ferdin de memurun haksız işlemlerini önlemek zorunluluğunu duyarak ona menfaat temin ve vaat etmesi ile oluşur. Kamu görevlisi açıkladığı istekler yerine getirilmezse mağdurun işini yapmayacağını söylemek suretiyle onu manevi cebir altında bulundurmaktadır. Böyle haksız bir durumla karşılaşan ve haklı işinin kamu görevlisi tarafından yapılmayacağı veya geciktirileceği ya da haksız bir muameleye maruz kalacağı endişesine kapılan mağdur belli bir şiddete ulaşmış olan bu manevi cebrin etkisiyle ve hakkını elde etmek zorunluluğu karşısında haksız olarak istendiğini bildiği parayı ve sair menfaatleri kamu görevlisine vermekte ya da vaat etmektedir. Burada fert meşru zeminde bulunmaktadır.

Rüşvet suçu ise; (6352 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten sonraki hukuki düzenlemelere göre) bir kamu görevlisinin görevinin ifasıyla ilgili bir işi yapması veya yapmaması için, doğrudan veya aracılar vasıtasıyla, kendisine veya göstereceği bir başka kişiye menfaat sağlamasıyla oluşacak ve ayrıca nitelikli rüşvet suçunda her iki tarafın da gayrimeşru zemin içinde bulunmaları gerekecek, taraflar arasında serbest irade ile yapılan anlaşmanın vuku bulduğu anda rüşvet suçu meydana gelecektir.

Rüşvet suçu ise; (6352 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten sonraki hukuki düzenlemelere göre) bir kamu görevlisinin görevinin ifasıyla ilgili bir işi yapması veya yapmaması için, doğrudan veya aracılar vasıtasıyla, kendisine veya göstereceği bir başka kişiye menfaat sağlamasıyla oluşacak ve ayrıca nitelikli rüşvet suçunda her iki tarafın da gayrimeşru zemin içinde bulunmaları gerekecek, taraflar arasında serbest irade ile yapılan anlaşmanın vuku bulduğu anda rüşvet suçu meydana gelecektir.

Suç tarihinde Gaziosmanpaşa İlçe Emniyet Müdürlüğü Devriye Ekipler Amirliğinde görevli polis memurları olan sanıkların, 03.09.3018 tarihinde katılanın arkadaşı ...'nın kullandığı katılana ait misafir plakalı aracın uygulama yapan ve atılı suçtan hakkındaki beraat hükmü kesinleşen sanık trafik polisi ... tarafından durdurulduğu, olay yerinde bulunan sanıklar Ramazan ve Serdar'ın araç sürücüsünün ehliyetinde noter tercümesi olmaması, araçtaki diğer şahısların pasaportlarının yanlarında bulunmaması, misafir plakalı aracın ruhsat sahibi dışındaki bir şahsa kullandırılması gibi nedenlerden 20.000,00 TL ceza yazılacağını, araçtakileri nezarete götüreceklerini, aracı gümrüğe çektireceklerini söyleyip aracı çekiciye yükleyip katılanı ekip arabasına aldıkları, araçta sanık ...'ın katılana yardımcı olacağını söyleyerek "yanında ne kadar para var" diye sorduğu, katılanın sanık ...'a 400,00 TL çıkarıp vermesinden sonra "bu kurtarmaz" diyerek parayı geri verdiği, sanıkların katılana "sen o arabayı 20.000,00 TL'ye çıkaramayacaksın bize 1.000,00 TL'nin lafını ediyorsun" dedikleri, katılanın üzerinde para olmasına rağmen olmadığını söylemesi üzerine katılanı ATM'ye götürdükleri, bu esnada araçta bekledikleri, katılanın araçta sanık ...'a 1.000,00 TL verdiği, sanık ...'ın ise parayı aldıktan sonra katılanın aracının ücret alınmadan ve işlem yapılmadan teslim edilmesini sağladığı iddia ve kabul edilen somut olayda; suç vasfının belirlenebilmesi açısından, dış ülkelerden alınan sürücü belgelerinde noter tercümesi bulunması gerekip gerekmediği, gerekmekte ise bulunmaması halinde ne şekilde yaptırım uygulanacağı, misafir plakalı aracın ruhsat sahibi dışında bir kişi tarafından kullanılmasının idari yaptırımı gerektirip gerektirmediği, katılanın aracının yediemin otoparkına çekilmesi için geçerli bir yasal dayanak bulunup bulunmadığı, katılanın sanıklara para verme amacının tespit edilen eksiklikler karşısında aleyhine idari yaptırım uygulanmamasını sağlamak ve bu bağlamda katılanın da meşru zeminde olup olmadığı araştırılarak varılacak sonuca göre yukarıdaki açıklamalar da nazara alınmak suretiyle eylemin icbar suretiyle irtikap ya da rüşvet alma suçlarından hangisini oluşturduğunun tespit edilmesi sonrasında sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği dikkate alınmadan eksik incelemeyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Katılanın suç tarihindeki ekonomik durumunun araştırılmasından sonra irtikap edildiği kabul edilen yarar yönünden 5237 sayılı Kanun'un 250/4. maddesinin uygulanma olanağının bulunup bulunmadığının karar yerinde değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

1)Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle temyiz isteminin reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 20.03.2020 tarihli ve 2019/1887 Esas, 2019/2630 sayılı ek Kararının, 07.06.2021 tarihli ek Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

2)Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanıklar müdafiilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesince verilen kararların 5271 sayılı Kanun’un 302/2 ve 307/5. maddeleri gereği, Tebliğname’ye ve ek Tebliğnamelere uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/2-b maddesi uyarınca gereği için kararı veren İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6828, Karar No: 2015/7318, Tarih: 17.11.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/6828 E.  ,  2015/7318 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/226629

MAHKEMESİ : Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/04/2011

NUMARASI : 2011/180 (E) ve 2011/480 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Emanetin 2011/805 sırasında kayıtlı 2 adet pense ile ilgili olarak mahkemece ek karar aldırılması mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık R.. G..'in temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.