muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/763, Karar No: 2020/1406, Tarih: 08.05.2020

**6. Ceza Dairesi         2020/763 E.  ,  2020/1406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Eleştirerek istinaf başvurusunun esastan reddine

Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/41 Esas, 2019/25 Karar sayılı ilamı ile nitelikli yağma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı, sanık ... savunmanının CMK'nin 272 ve müteakip maddeleri uyarınca istinaf kanun yoluna başvurması üzerine; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 09.04.2019 gün, 2019/1003 Esas, 2019/1018 Karar sayılı "Eleştirerek istinaf başvurusunun esastan reddi" kararına karşı, sanık ... ve savunmanı tarafından usulüne uygun olarak açılan temyiz davası üzerine, temyiz dilekçesinde hukuka aykırı olduğu ileri sürülen hususlar ile re’sen incelenmesi gereken konular CMK'nin 288 ve 289. maddeleri kapsamında incelenip görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Oluş ve dosya kapsamına göre, yağma suçunu işlemek amacıyla, siperli şapka ile yüzünün diğer bölümlerini açık bırakacak şekilde kapatan sanık ile mağdurun boğuşması sırasında, şapkanın düştüğü ve sanığın yüzünün açıldığı ancak sanığın yüzü yere yakın olduğu için mağdurun tam olarak yüzünü göremediği dikkate alındığında, sanığın kendini tanınmayacak bir hale koymasından bahsedilemeyeceği dikkate alınmadan 5237 sayılı TCK'nin 149/1. maddesinin uygulama koşulları oluşmayan (b) bendine yer verilerek, olayla nispetli olmayan şekilde temel ceza belirlenmesi,

2- "Değer azlığının" 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda,

yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; somut olayda sanığın iki adet araç anahtarını yağmaladığının anlaşılması karşısında, koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 09.04.2019 tarih, 2019/1003 Esas, 2019/101 Karar sayılı "Eleştirerek istinaf başvurusunun esastan reddi" hükmünün 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi ve fıkrası uyarınca, açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, CMK'nin 7165 sayılı Kanun ile değişik 304. maddesi gereğince, dosyanın Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine, 08.05.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11991, Karar No: 2013/17505, Tarih: 08.07.2013

**7. Ceza Dairesi         2009/11991 E.  ,  2013/17505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Müşteki vekilinin şikayeti üzerine Manisa 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 11.10.2006 gün ve 2006/754 değişik iş sayılı arama ve elkoyma kararı üzerine sanığın işyerinde dava konusu bandrolsüz korsan çoğaltılmış kitaplar ile çalıntı bandrollü olduğu tespit edilen kitapların ele geçmesi, sanığın aşamalardaki savunmalarında bu kitapların kendisine ait olmadığı yönünde bir ifadesinin de yer almaması karsında, sanığın işyerinde yapılan arama işleminde kanuna mutlak bir aykırılığın sözkonusu olmayıp, sadece şekli eksikliğin yapılan arama ve elkoyma işleminin hukuka aykırı olduğu sonucunu doğurmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, 08.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27212, Karar No: 2013/20, Tarih: 14.01.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/27212 E.  ,  2013/20 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tebligat kanununun 19.maddesi uyarınca tutuklu veya hükümlülere tebligat yapılması gereken durumlarda, tebligatın yapılmasını tutukevi veya cezaevi müdürü ve bunun bulunmaması halinde kurumu yöneten memur sağlar. Muhatap hemen bulundurulursa tebligat memuru tarafından ona yapılır. Yoksa, evrak tebligatın yapılması için müessese müdür veya memuruna bırakılır. Bu durumda adı geçen müessese müdür veya memurun tebligatı bizzat muhatabına yapması ve durumu belgeleyen bir tutanak düzenleyip hükmü veren mahkemeye göndermesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında dosya incelendiğinde sanığa çıkarılan gerekçeli kararın cezaevi müdürüne tebliğ edildiği, cezaevi müdürünün sanığı idareye celp edip tebligatın bizzat kendisine yapılmasını sağlamadığı gibi gıyabi hükmü içeren tebligatın sanığa verilmek suretiyle gereğinin yerine getirildiğini belgeleyen bir tutanak da düzenlenip hükmü veren mahkemeye gönderilmediğinden tebligatın geçersiz olduğu ve sanığın 07.02.2012 günlü temyizinin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek, temyiz isteminin süre yönünden reddine dair 10.02.2012 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede,

Sanığın müştekiye ait inşaattaki, çelik panoları çalmaya çılışırken polis memurları tarafından uzaktan görülmesi üzerine olay yerinden kaçması şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 142/1-e, 35. maddesinde düzenlenen adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlığa teşebbüs suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3914, Karar No: 2013/10401, Tarih: 21.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/3914 E.  ,  2013/10401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden ... manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak % 13,00 oranındaki sürekli iş göremezliğinin, 14.06.2012 tarihinde %13,00 oranında artarak % 26,00 oranına yükselmesi nedeniyle, % 13,00 fark için sigortalının manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığından bahisle davacının manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği gibi manevi tazminatın takdirinde de yanılgıya düşüldüğü, manevi tazminatın fazla takdir edildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa, mahkemece; dosya içerisinde artmaya konu önceki maluliyetin de kaçınılmazlık sonucu ortaya çıktığına ilişkin kesinleşmiş bir karar olmadığı ve her artmanın ayrı bir olgu olduğu göz ardı edilerek, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gitmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği açık-seçiktir.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Kabule göre; gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin olayın özelliklerini göz önünde tutarak manevi zarar adı ile zarar görene verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu ilkeler gözetildiğinde, meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun etkili olduğunun kabulü halinde dahi davacı yararına hüküm altına alınan 11.000,00-TL manevi tazminatın fazla olduğu açıkça belli olmaktadır.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, manevi tazminatın takdirinde yanılgıya düşülerek, manevi tazminatın fazla takdiri suretiyle ve özellikle kusur bilirkişi raporu alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davalıya iadesine,

21.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9378, Karar No: 2014/9759, Tarih: 24.11.2014

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2014/9378 E.  ,  2014/9759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... 06/09/2012 tarihli dilekçesi ile Pendik İlçesi, Kurna Köy (Kurt Köy) 865 parsel sayılı taşınmazın %75 hissesini Mehmet Aras'tan satın aldığı taşınmazdan birlikte tasarruf ettikleri iddiasıyla davalı idarenin 07/09/2011 tarih ve 10867 sayı ve 16/01/2012 tarih 622 sayılı ret cevaplarının iptali ve 865 parselin adlarına tespit ve tescilinin istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından taşınmazın ormanla ilgisinin bulunmadığı, verilen kararın usûl ve kanuna aykırı olduğu gerekçesi ile temyiz edilmiştir.

Dava, hükmen orman olan ve kesinleşen orman kadastro sınırları içindeki taşınmazın, 2/B maddesi ile orman sınırı dışına çıkarılma ve tescil talebine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede, mahkeme kararı ile orman sayılan, ancak, 2/B uygulaması yapılmamış alanlar ve 6831 sayılı Kanunun 1744 sayılı Kanunla değişik 2. madde ve 2896 sayılı Kanunla değişik 2/B madde uygulaması mahkeme kararı ile iptal edilen yerlerde yapılıp 27/11/211 tarihinde ilân edilen 2/B madde uygulaması vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, çekişmeli taşınmazın Pendik Kadastro Mahkemesi'nin 2004/3 E.-2005/2 K. sayılı kararı ile orman olarak Hazine adına tesciline karar verildiği ve bu kararın Dairemizin 2006/10926 E.-12853 K. sayılı kararı ile onandığı ve kararın kesinleştiği, taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları içinde bulunduğu, bu alanın da 2/B kapsamına alınarak zilyedlik şerhi verilmesi konusu idari bir tasarruf olduğundan, bu konuda mahkemede idareyi zorlayıcı nitelikte dava açılamayacağı ve bu tür yerlerin zilyetlikle tescili mümkün bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 24/11/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3728, Karar No: 2025/11167, Tarih: 17.06.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/3728 E.  ,  2025/11167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI: 2021/153 E., 2022/191 K.

SUÇ: Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilip sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği reddine karar verilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiiin temyiz istemi özetle; savunma haklarının kısıtlandığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, sabıkası bulunmayan sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve diğer lehe hükümlerin uygulanmamasının hatalı olduğuna bu ve re'sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında somut olayda; sanığın katılana yönelik Facebook sayfasındaki paylaşımının, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp siyasi ağır eleştiri niteliğinde olduğu, dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre;

a)Gerekçeli kararda suç tarihinin "20.01.2019" yerine "18.03.2019" olarak gösterilmesi,

Açıklamalar ışığında somut olayda; sanığın katılana yönelik Facebook sayfasındaki paylaşımının, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp siyasi ağır eleştiri niteliğinde olduğu, dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre;

a)Gerekçeli kararda suç tarihinin "20.01.2019" yerine "18.03.2019" olarak gösterilmesi,

b)Suç tarihinde sabıkası bulunmayan ve duruşmadaki iyi hali nedeniyle takdiri indirim uygulanan sanık hakkında "Sanığın mahkememiz suç tarihinden önce de kasıtlı suç işlemesi sebebiyle tekrar suç işlmeyeceği yönünde mahkememizce kanaate varılmadığından hakkında 5237 sayılı TCK’nun 50,51 ve 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesinin uygulanmasına yer olmadığına," şeklindeki dosya kapsamıyla uygun olmayan gerekçeyle anılan Kanun maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Karşıyaka 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/763, Karar No: 2020/3029, Tarih: 04.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2018/763 E.  ,  2020/3029 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62/1, 50/4-1.a, 52/2-4. maddelerine göre mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü, meskun mahal dışında, ıslak zeminli, hafif virajlı, hafif eğimli, iki yönlü yolda, yağmurlu havada, olaydan yaklaşık 1 saat 21 dakika sonra yapılan tespite göre 28 promil alkollü vaziyette olan sanığın sevk ve idaresindeki kendisine ait olmayan diş derinliği trafiğe uygun olmayan tekerlekleri bulunan otomobil ile seyri sırasında, direksiyon hakimiyetini kaybederek yol dışı kalıp kayalık ve taşlık kısma çarparak takla atması sonucu bir kişinin ölmesine, şikayeti devam etmekte olan biri nitelikli olmak üzere iki kişinin yaralanmasına neden olduğu ve mahkemece sanığın asli kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi ile birlikte ayrıca, 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin de uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin sübuta, eksik incelemeye, tayin edilen cezaya; katılanlar vekilinin tayin edilen cezaya, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine, takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 04.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.