muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/34951, Karar No: 2017/7327, Tarih: 07.06.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/34951 E.  ,  2017/7327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede,

1-Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın hakkında yargılama yapan ve mahkumiyet kararı veren hakime söylediği “beş yıl hapis cezası mı aldım, beş yıl ceza mı olur, adam mı öldürdük, sen adam mısın” şeklindeki sözlerinden dolayı kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret ettiği gerekçesiyle cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Öncelikli olarak, sanığın söylediği kabul edilen yukarıdaki sözlerin Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirmek gerekir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde demokratik bir toplumdan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir.

Yargı mensupları da diğer kişiler gibi özellikle kamu yararını ilgilendiren konularla ilgili yapılan eleştirilerde kendilerine karşı yapılan eleştirilere karşı belli bir oranda hoşgörü göstermek zorundadırlar.

Savcı tarafından tanıklık yapmak için bir kişinin mahkemeye çağrılması işlemini “manipülasyon ve kanıtların yasa dışı yollarla sunulması” olarak nitelendirmesi nedeniyle, başvuran hakkında, yargılama sırasında kullandığı ifadelerden ötürü hakaret davası açılarak para cezasına çarptırıldığı Nikula – Finlandiya davasında, AİHM, resmi görev yapan memurlara karşı kabul edilebilir eleştiri sınırlarının sade kişilere göre daha geniş olduğunu, ancak bu memurların davranışlarının, tıpkı politikacılar gibi, sürekli denetim altında olacağı ve bu nedenle her türlü eleştiriye göğüs germeleri gerektiği anlamına gelmediğini, aksine görev başındaki memurların sözlü hakaret mahiyetindeki saldırılara karşı korunması gerektiğini yinelemiştir. Bununla birlikte AİHM’e göre, bu davada hakaret içeren bir saldırı söz konusu değildir. Başvuranın temel eleştirisi, sert de olsa, savcının dava devam ederken seçtiği yöntem hakkındadır. Dolayısıyla, savcının mesleki veya diğer nitelikleri hedef yapılmamıştır. Bu nedenle AİHM’e göre, savcı bu eleştirileri hoşgörü ile karşılamalıdır.

Sonuç olarak, sanığın hakkındaki davada mahkumiyet kararı veren yargılamayı yapan hakime söylediği ifadeler, düşünce özgürlüğü kapsamında kaldığı gibi, değer yargısı niteliğine de sahip olduğundan somut bir fiil ya da olgu isnat etmek şeklinde kabul edilemez. Ayrıca bahse konu ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, tepkisel bir eleştiri niteliğindedirler. Bu durumun aksinin savunulması, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, mahkumiyetine kararı verilmesi,

2-Kabule göre de;

a)Tekerrüre esas alınan mahkûmiyet hükmünün, uyuşturucu madde bulundurmak ve kullanmak suçundan olması ve bu suçun düzenlendiği TCK'nın 191. maddesinde, 18/06/2014 tarih ve 6545 sayılı Kanunun 68. maddesiyle değişiklik yapılması karşısında, bu değişiklikten sonra sanık hakkında uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılmadan, eksik incelemeyle TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

b)Hakaret suçu aleni bir yer olan adliye koridorunda işlenmiş olmasına karşın, sanık hakkında TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanmaması,

b)Hakaret suçu aleni bir yer olan adliye koridorunda işlenmiş olmasına karşın, sanık hakkında TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanmaması,

c)TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/06/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10159, Karar No: 2017/5510, Tarih: 03.07.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/10159 E.  ,  2017/5510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi,gereği konuşulup düşünüldü,

- K A R A R -

Davacılar vekili,davacının başkanı olduğu ,.. olan borcundan dolayı diğer davalı şirkete ait olan 28.9.2014 keşide tarihli 50.000 TL meblağlı çeki verdiğini,bu çekin karşılığı olan paraları banka aracılığıyla ödediğini,bedelsiz kalan çeki davalının iade etmediğini ve takasa verdiğini belirterek, çekten dolayı müvekkilinin davalıya borcunun olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda,davacının sulama birliğinin borcuna istinaden teminat olarak davalı şirkete 50.000 TL bedelli, 28.9.2014 keşide tarihli diğer davalı ... İnş. Ltd. Şti'ne ait çeki verdiği, çek bedelinin ödendiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacıların dava konusu çek bakımından davalı tarafa borçlu olmadığına karar verilmiş,hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

6098 sayılı ... Borçlar Kanunun 102.maddesi’’Kanunen geçerli bir açıklama yapılmadığı veya makbuzda bir açıklık bulunmadığı durumda ödeme, muaccel borç için yapılmış sayılır. Birden çok borç muaccel ise ödemenin, borçluya karşı ilk olarak takip edilen borç için yapılmış olduğu kabul edilir. Takip yapılmamış ise ödeme, vadesi ilk önce gelmiş olan borç için yapılmış olur.Birden çok borcun vadesi aynı zamanda gelmişse, mahsup orantılı olarak; borçlardan hiçbirinin vadesi gelmemişse ödeme, güvencesi en az olan borç için yapılmış sayılır.’’hükmünü içermektedir.

Davacı ... ile davalı arasında düzenlenen ve dava dilekçesi ekinde delil olarak gösterilen 16.8.2014 tarihli tutanağa göre, davacının toplam 118.522 TL borcu bulunmaktadır. Bu borcun ise 22.8.2014 ile 22.9.2014 tarihleri arasında 5 taksitte ödenmesi kararlaştırılmıştır.Dosyaya sunulan banka havale makbuzları ödemeye ilişkin olup, ödemeler ise 25.8.2014 ile 9.9.2014 tarihleri arasında yapılmıştır. Makbuzların hiçbirinde ödemenin dava konusu çeke yönelik olarak yapıldığına dair kayıtta bulunmamaktadır.

Bu durumda, ödemelerin açıklanan yasa hükmüne göre muaccel olmuş borca karşılık yapıldığının kabulü ile davanın reddi gerekirken,yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 03/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12994, Karar No: 2011/13917, Tarih: 21.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/12994 E.  ,  2011/13917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 10/04/2007 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve birleşen davanın kabulüne dair verilen 25/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili ile davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre asıl davanın davalısı ...'nun temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Birleşen davanın davalısı ...'ın temyizi yönünden; dava,fazladan ödenen döner sermaye alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, asıl ve birleşen dava yönünden istemin kabulüne karar verilmiş; hüküm asıl ve birleşen davanın davalısı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı birleşen davada; ... İhtisas Hastanesinde doktor olarak görev yapan davalı ...'ın, 14/12/2004 tarihinde Biyokimya ruhsat belgesi çıkararak ... Tıbbi Görüntüleme ve Laboratuvar Gurubunda çalışmaya başladığını, 3/2/2006 tarihinde ... Devlet Hastanesine geçici görevlendirildiğini ve aynı tarihte full-time esasına göre çalışmaya başladığını, geçici görev süresi bittiği halde görev dönüşü ruhsatı iptal ettirmediğini buna rağmen full-time esasına göre yapılan döner sermaye ödemesinden faydalandığını, aslında part-time esasına göre döner sermaye ödemesi yapılması gerekirken full-time esasına göre fazladan döner sermaye ödemesi yapıldığını belirterek fazladan yapılan ödemenin tahsilini istemiştir.

Yerel mahkemece, ruhsatın iptal ettirilmemesinde davalının kusurlu olduğu gerekçesiyle, davalının full-time esasına geçtiği 3/2/2006 tarih ile ruhsatını iptal ettirdiği 27/11/2006 tarihi arasında full-time esasına göre fazladan yapılan döner sermaye alacağının tahsiline karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davalı ...'ın ... İhtisas Hastanesinde doktor olarak görev yaptığı buna ek olarak 14/12/2004 tarihli Biyokimya ruhsatı ile ... Tıbbi Görüntüleme ve Laboratuvar Gurubunda çalıştığı, 209 sayılı ...'na Bağlı Sağlık Kurumları ile Esenlendirme (Rehabilitasyon) Tesislerine verilecek Döner Sermaye Hakkında Kanun full-time çalışma esasına ile bu kanunun 5471 sayılı Kanunun 1. maddesi ile değişik 5. maddesine dayanılarak 12/5/2006 gün ve 26168 sayılı Resmi Gazetede Yayınlanarak yürürlüğe konulan ...'na Bağlı Sağlık Kurum ve Kuruluşlarında Görevli Personele Döner Sermaye Gelirinden ek ödeme Yapılmasına Dair Yönetmelik uyarınca, davalının görev yaptığı hastanede 3/2/2006 tarihinde full-time çalışma esasına geçtiği ve aynı gün ... Devlet Hastanesine geçici görevlendirildiği anlaşılmaktadır.

Davalının, 3/2/2006 tarihinde geçici olarak ... Devlet Hastanesinde görevlendirildiği ve ruhsat iptali için 14/8/2006 tarihinde resmi başvuru yaptığı anlaşıldığına göre, davalının, ... Devlet Hastanesinde geçici görevlendirildiği süre içerisinde eş zamanlı olarak ek olarak çalıştığı ... Tıbbi Görüntüleme ve Laboratuvar Gurubunda fiilen çalışamayacağı, geçici görev yaptığı yerde özel muayenehanede çalıştığı yönünde iddia ve aksine delil de sunulmadığı gözetildiğinde geçici görev süresince full-time esasına göre davalıya yapılan ödemenin yasal olduğunun kabulü gerekir. Somut olayın özelliğine göre salt ruhsatın iptal edilmemiş olması full-time çalışmadığı anlamına da gelmez.

Şu halde anılan davalı yönünden 3/2/2006 tarihi ile geçici görevlendirmenin son bulduğu tarih arasında yapılan ödemenin yasal olduğu kabul edilmeli kalan süre yönünden ise davalıya yapılan ödemenin hukuksal niteliği ile davalının özel muayenehanede çalışıp çalışmadığı araştırılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde istemin tümden kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ :Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no’lu bentte açıklanan nedenle davalı ... yönünden BOZULMASINA, (1) nolu bentte açıklanan nedenle davalı ... yönünden ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalı ...'ya yükletilmesine ve peşin alınan harcın bundan mahsubuna ve davalı ...'dan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/803, Karar No: 2010/18523, Tarih: 29.11.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/803 E.  ,  2010/18523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...’ın, diğer sanıkla önceden aldıkları karar uyarınca olay yerinde bulunmak ve yakınanla konuşarak dikkatini dağıtmak suretiyle mağdurun yağmalanması eylemine doğrudan katıldığının anlaşılması karşısında; hakkında 5237 sayılı TCK’nın 37/1. maddesi yerine, aynı Yasanın 39/1. maddesiyle uygulama yapılması, ve sanıklar yakalandığında yapılan üst aramasında suça konu çantanın bulunduğu ve rızai bir iadeden sözedilmeyeceği gözetilmeden aynı yasanın 168/3. maddesiyle sanıkların cezalarından indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından; adı geçen yasanın 61. maddesine aykırı biçimde 168/3. maddesinin 39. maddesinden önce uygulanması ise, sonuca etkili görülmediğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 29.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1556, Karar No: 2015/1112, Tarih: 27.03.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1556 E.  ,  2015/1112 K.**

* KISA KARAR İLE GEREKÇELİ KARAR ARASINDA ÇELİŞKİ YARATILMASI

* BOŞANMA DAVASI

* KISA KARARDA DAVA REDDEDİLMESİNE RAĞMEN GEREKÇELİ KARARDA TEDBİR NAFAKASINA HÜKMOLUNMASI

* GEREKÇELİ KARARIN TEFHİM EDİLEN KISA KARARA UYGUN OLMASI ZORUNLULUĞU

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 294

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 297

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "boşanma"davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Aksaray 1.Aile Mahkemesince davanın reddine dair verilen 09/05/2012 gün ve 2010/749 E- 2012/341 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 30/01/2013 gün ve 2012/16110 E.- 2013/2317 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN :Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava; boşanma istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava reddedilmiş, hükmün yukarıda başlık bölümünde esas ve numarası belirtilen karar ile bozulması üzerine, mahkemece önceki gerekçeler ile direnilmiştir.

Mahkemece, kısa kararda açılan davanın reddine karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda, açılan davanın reddi ile birlikte davacı lehine 350 TL tedbir nafakasına hükmedilmiş, böylelikle kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu 294/3 maddesi uyarınca kararın tefhimi her halde HMK 297/2 maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur”.

Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlışta olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak Yargıtay yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Bu aykırılık kamu düzenine ilişkin olup diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. Kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunmasının bozma sebebi olduğu ise, 10.4.1992 gün 1991/7-4 K. sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararı gereğidir.

Bu nedenle mahkemece yapılacak iş, tefhim edilen kısa karara uygun gerekçeli karar ve buna uygun hüküm oluşturmak olup buna aykırı direnme kararı usul yönünden bozulmalıdır.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı H.U.M.K.'nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, 27.03.2015 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1586, Karar No: 2024/2933, Tarih: 17.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/1586 E.  ,  2024/2933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/240 Esas, 2022/109 Karar

BİRLEŞEN DAVA BAKIRKÖY FİKRİ VE SINAİ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ 2012/309 E.

HÜKÜM : Asıl davanın reddi, birleşen dava hakkında karar verilmesine yer olmadığı

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Asıl davada davacılar vekili

Taraflar arasındaki tasarım hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti ve men'i, tecavüzün sonuçlarının ortadan kaldırılması ve maddi ve manevi tazminatın tahsili (asıl dava) ve tasarım hükümsüzlüğü (birleşen dava) davalarının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece asıl davanın reddine, birleşen dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın asıl davanın davacıları birleşen davanın davalısı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Asıl davada davacılar vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacılar vekili asıl davaya ilişkin dava dilekçesinde; müvekkillerinin çağrı merkezi seperasyon sistemleri ve çağrı merkezi mobilya ürünlerinin imalat ve pazarlamasını yaptıklarını, müvekkillerinden ... adına Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) nezdinde 27.11.2006 tarih 2006/05269 ve 24.4.2008 tarih ve 2008/02337 no.lu çoklu panel endüstriyel tasarımlarının bulunduğunu, ...'in diğer davacı şirketin ortağı ve yetkilisi olduğunu, davalı şirketin müvekkilinin tescilli tasarımlarının aynını veya ayırt edilemeyecek düzeyde benzerini üretip sattığını, bu durumun müvekkilinin tasarım tescilinden kaynaklı haklarına tecavüz teşkil ettiğini, davalının müvekkilinin müşterilerine fiyat teklifleri gönderdiğini bu tekliflerde müvekkiline ait tasarımları çizimleri ve müvekkilinin ürettiği ürünlerin fotoğraflarını sunduğunu, davalının tasarım isimli sektör dergisine verdiği reklamda müvekkillerinin asist çağrı merkezinde kurduğu mobilya ve panellerin fotoğrafını kullandığını, müvekkillerine ait ürünlerin fotoğraflarına kendi kataloglarında yer verdiğini, bu durumun aynı zamanda haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek davalının müvekkillerinden ...'e ait tescilli tasarımlara tecavüz ve haksız rekabet teşkil eden eylemlerinin tespitine ve önlenilmesine, 10.000,00 TL yoksun kalınan kazanç kaybı, 5.000,00 TL maddi, 5.000,00 TL manevi tazminatın tecavüzün vuku bulduğu tarihten itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, tecavüzün sonuçlarının giderilmesine ve hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiştir.