muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/39414, Karar No: 2018/2081, Tarih: 19.02.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/39414 E.  ,  2018/2081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, tarlasına domates ekmek için davalılar ile anlaşma yapıldığını, anlaşmaya göre domates ürünü ilgili tohum, tarım ilaçları, gübre, damlama usulü sulama yapılması ile ilgili tüm malzemelerin Ziraat Odası’nın bir kuruluşu olan ... Tarım Ürünleri Dan. Paz. Tic. Ltd. Şti.’den alınacağı, buna karşılık ürünün ilaçlama ve gübreleme işinin davalı tarafından yapılacağının kararlaştırıldığını, ürünün dikimi yapıldıktan sonra gübreleme, ilaçlama ve sulama işlemlerinin davalının personelleri tarafından bizzat onların kontrolü altında yapıldığını, ürün yetişmeye başladıktan sonra yapraklarının sararmaya başladığını ve üründe bozulma meydana geldiğini, bu durumun tespiti için yapılan delil tespiti sonucunda üründe meydana gelen hasarın hatalı ilaç ve gübreleme uygulanmasından kaynaklandığına yönelik rapor düzenlendiğini ileri sürerek 21.562,50 TL zararın tespit tarihi olan 16.9.2008 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, zamanaşımının dolduğunu ileri sürmüş, esas yönünden de davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın haksız fiil hükümlerine göre zamanaşımına uğradığından bahis ile zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalılardan satın aldığı ilaç ve gübrenin yine davalılar tarafından tarlasına uygulama yapılması sonucu üründe bozulma meydana gelmesi nedeniyle zarara uğradığını ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, davacının, zararı yaptırılan tespit sonucu 16.09.2008 tarihinde öğrendiği ve davanın açıldığı 30.12.2013 tarihi itibariyle T.B.K.72.maddesinde belirlenen 2 yıllık zamanaşımının dolduğu gerekçesiyle zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiş ise de; taraflar arasındaki uyuşmazlık sözleşmeden kaynaklanmakta olup ihtilafa uygulanacak zamanaşımı süresi YBK.'nun 146. maddesinde düzenlenen 10 yıllık zamanaşımı süresi olup, dava tarihi itibariyle zamanaşımı süresi henüz dolmamıştır. Bu nedenle, somut olayda haksız fiile ilişkin zamanaşımı sürelerinin uygulanması doğru değildir. Mahkemece, taraflar arasında geçerli sözleşme hükümleri dikkate alınarak sözleşme zamanaşımı dolmadığından dolayı işin esasına girilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5814, Karar No: 2019/13070, Tarih: 24.09.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/5814 E.  ,  2019/13070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.", aynı Kanunun 294. maddesinin "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." ve aynı Kanunun 301. maddesinin "Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminde suça sürüklenen çocuğun pişmanlığını, zararı gidermiş olduğunu ve cezanın yüksek olduğunu belirtmekle hükmün etkin pişmanlık hükümleri yönünden bozulmasını istemiş olduğunun anlaşılması karşısında tebliğnamedeki temyiz isteminin reddine dair düşünceye iştirak edilmeyerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun dolmuş durağı otoparkında beklemekte olan katılan ...’a ait dolmuşa açık kapı penceresinden girmek suretiyle içerisinde yaklaşık 250TL para bulunan kutuyu çaldığı, yine aynı otoparkta beklemekte olan mağdur ...’ya ait dolmuşa ise kapı kilidini kırmak suretiyle girdikten sonra içerisinde yaklaşık 150TL para bulunan kutuyu çaldığı, kesintili bir şekilde farkedilerek yakalandığında suça sürüklenen çocuğun her iki suçuda ikrar ettiğinin ve dosyada mevcut kolluk görevlilerince tutulan teslim tutanak içeriklerine göre ele geçirilen para kutusu ile üzerinde ele geçen bir kısım paranın katılan ... ve mağdur ...’ya teslim edildiğinin anlaşılması karşısında suça sürüklenen çocuğun kesintili bir şekilde yakalanmış olması, paranın ayırt edici olmaması ile suça sürüklenen çocuğun her iki suçuda ikrarı gözetildiğinde katılan ... ve mağdur ...’ya yönelik hırsızlık eylemlerinde soruşturma aşamasında kısmi iadenin gerçekleşmiş olduğu gözetilerek katılan ...’a yönelik hırsızlık suçu bakımından katılanın kısmi iadeye rızasınında bulunduğu dikkate alınarak suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 168/1-4.maddesinin uygulanması, mağdur ...’ya yönelik hırsızlık suçu bakımından ise kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızası mağdura sorulduktan sonra sonucuna göre şayet rızanın verilmesi halinde hakkında TCK’nın 168/1-4.maddesinin, rızanın verilmemesi halinde ise TCK’nın 168/2. maddesinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, (7165 sayılı Yasanın 8. maddesi ile değişik) 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmesine, 24/09/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5826, Karar No: 2014/12821, Tarih: 09.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/5826 E.  ,  2014/12821 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 10/12/2013

Numarası : 2011/654-2013/609

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı A.. B.. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı Belediyenin tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekili, davacının davalı belediye nezdinde temizlik görevlisi olarak çalıştığını, sözleşmenin haksız olarak işveren tarafından sonlandırıldığını belirterek kıdem, ihbar tazminatı ile fazla çalışma,yıllık izin,ulusal bayram genel tatil ve işçilik ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Belediye vekili, davalı belediyenin ihale makamı olduğunu, davacının ise diğer davalı şirket çalışanı olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili;akdin feshedilmesinin söz konusu olmadığını, davacının davalı belediyeden ihale alan yeni şirkette çalışmasını sürdürdüğünü ve davalı şirketten herhangi bir alacağı bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; SGK kayıtlarından davacının 5.8.2009 tarihinde ihale süresinin bitmesi sonrası 8.8.2009 tarihinde davalı Belediyeden yeni ihale alan şirkette çalışmasını sürdürdüğünü,kesintisiz olarak çalışmanın devam etmesi sebebiyle davacının feshe dair alacakları talep edemeyeceği,diğer alacak taleplerinin ise dosya kapsamına göre toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre sabit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır. Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı vekili davacının iş sözleşmesinin 05.08.2009 tarihinde ihale süresinin bitmesi gerekçe gösterilerek fesdedildiğini ancak feshe bağlı alacaklarının ödenmediğini iddia etmiştir. Mahkemece kesintisiz olarak çalışmanın devam etmesi sebebiyle davacının feshe dair alacakları talep edemeyeceği gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının reddine karar verilmiştir. Dosya içerisinde yer alan SGK hizmet cetvelinden davacının 8.8.2009-9.9.2009 tarihleri arasında ihaleyi devralan şirket üzerinden sigortalı olarak gösterildiği anlaşılmaktadır. Hizmet cetvelindeki giriş bildirilen tarihe karşın davacı vekili davacının ihale bitiminden sonra 14 gün süreyle çalışmadığını iddia etmektedir.Tanık anlatımları iddia ve savunmada ileri sürülen hususlar hakkında doyurucu bilgiler içermemektedir. Şu halde akdin ihale bitimiyle birlikte feshedilip feshedilmediği hususunda tereddüt hasıl olmaktadır. Bu sebeple öncelikle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 31. maddesinde düzenlenmiş bulunan hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında, ifadelerine başvurulan tanıklar yeniden davet edilip,ihale bitim tarihi olan 5.8.2009 tarihi itibariyle akdin işverence eylemli olarak feshedilip edilmediği, yeni işveren yanında işe başlayınca dek geçen süredeki durumu hakkında detaylı beyanları alınmalıdır.Ayrıca bu bağlamda davalı belediyeden 05-14.08.2009 tarihleri arası belediyenin temizlik işlerinin taşeron işçileri tarafından mı yoksa belediyenin temizlik işçileri tarafından mı yapıldığı sorulmalıdır. Alınan beyanlar ve davalı belediyenin cevabi yazısından iş sözleşmesinin işveren tarafından eylemli olarak feshedildiğinin anlaşılması halinde iş akdinin 05.08.2009 tarihinde son bulduğu kabul edilerek feshe bağlı alacaklar hüküm altına alınmalıdır. İş sözleşmesinin 5.8.2009 tarihinde feshedilmediği ve davacının yeni ihale alan şirkette çalışmasını kesintisiz olarak sürdürdüğünün tespit edilmesi halinde ise bu kez akdin 9.9.2009 tarihinde ne surette sona erdiği araştırılmalıdır.Araştırma sonucu iş sözleşmesinin feshe bağlı alacakları hak edecek şekilde sona erdiğinin anlaşılması halinde; davacının 5.8.2009 tarihine kadar olan dönem için kıdem tazminatının 5.8.2009 tarihindeki ücretine göre hesaplanarak hüküm altına alınmalı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarından son alt işveren sorumlu olacağından bu alacaklar yönünden davalı alt iş veren bakımından ret kararı verilmeli, asıl işveren olan davalı Belediye yönünden ise taleplerin kabulüne karar verilmelidir.

Mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı Belediyeye yükletilmesine, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19973, Karar No: 2014/25471, Tarih: 27.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/19973 E.  ,  2014/25471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2014

NUMARASI : 2014/336-2014/713

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; davacının meslek hastalığına bağlı olarak %17,20 oranındaki sürekli iş göremezliğinin, zamanla artarak %25,20 oranına yükselmesi nedeniyle, %8,00 fark için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece, meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin -kabulüne karar verilmiş ise de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin -kabulüne karar verilmiş ise de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa, manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidirlerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan ve özellikle kusur bilirkişi raporu alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3509, Karar No: 2024/4428, Tarih: 22.04.2024

**5. Ceza Dairesi         2024/3509 E.  ,  2024/4428 K.**

**"İçtihat Metni"**

İdari para cezasına itiraz üzerine yapılan inceleme sırasında; Tekirdağ 1. Sulh Ceza Hakimliğiyle Gebze 1. Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve Gebze 1. Sulh Ceza Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 23.01.2023 tarih ve 2023/211 Değişik İş sayılı YETKİSİZLİK kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/946, Karar No: 2019/3664, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/946 E.  ,  2019/3664 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.