muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/266, Karar No: 2021/621, Tarih: 09.12.2021

Bu düşünceden hareketle 5237 sayılı TCK'nın 29. maddesinde de haksız tahrik;

"Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir" şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak hüküm altına alınmıştır.

Ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik, kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet ya da şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade etmektedir. Bu hâlde fail, suç işleme yönünde önceden bir karar vermeden, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısı üzerinde meydana getirdiği karışıklığın neticesi olarak bir suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan nedenlerden biridir. Başka bir anlatımla, haksız tahrik hâlinde failin iradesi üzerinde zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları ile öğretide de kabul gören görüşler doğrultusunda haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sâdır olmalıdır.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda, 765 sayılı Kanun'da yer alan "ağır – hafif tahrik" ayırımına son verilerek; tahriki oluşturan eylem, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilip, sanığın iradesine etkisi göz önünde bulundurulmak suretiyle, maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda cezasından makul bir indirim yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

Haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi açısından, failin suçu ilk haksız fiilin doğurduğu öfke veya şiddetli elemin etkisiyle işleyip işlememesi önemlidir. Mağdur ya da ölenden gelen haksız hareketin psikolojik etkisinin devam ettiğinin kabulünde zorunluluk bulunan hâllerde, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekmektedir.

Yerleşmiş yargısal kararlarda kabul edildiği üzere, gerek fail, gerekse mağdurun karşılıklı haksız davranışlarda bulunması hâlinde, tahrik uygulamasında kural olarak, haksız bir eylem ile mağduru tahrik eden fail, karşılaştığı tepkiden dolayı tahrik altında kaldığını ileri süremez. Ancak maruz kaldığı tepki, kendi gerçekleştirdiği eylemle karşılaştırıldığında aşırı bir hâl almışsa, başka bir deyişle tepkide açık bir oransızlık varsa, bu tepkinin artık başlı başına haksız bir nitelik alması nedeniyle fail bakımından haksız tahrik oluşturduğu kabul edilmelidir.

Karşılıklı tahrik oluşturan eylemlerin varlığı hâlinde, fail ve mağdurun yek diğeri yönünden tahrik oluşturan bu haksız davranışları birbirlerine oranla değerlendirilmeli, öncelik-sonralık durumları ile birbirlerine etki-tepki biçiminde gelişip gelişmediği göz önünde tutulmalı, ulaştıkları boyutlar, vahamet düzeyleri, etkileri ve dereceleri gibi hususlar dikkate alınmalı, buna göre; etki-tepki arasında denge bulunup bulunmadığı gözetilerek, failin başlangıçtaki haksız davranışına gösterilen tepkide aşırılık ve açık bir oransızlık saptanması hâlinde, failin haksız tahrik hükümlerinden yararlandırılması yoluna gidilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ... ve maktul ...'un 19.10.1979 tarihinde resmî nikâhla evlendikleri, bu evliliklerinden ..., ... ve ... isimli bir erkek ve iki kız çocuklarının olduğu, sanık ... maktulün ...'nın Soma ilçesinde kendi evlerinde oturdukları, zaman zaman birbiriyle tartışma yaşadıkları, olay günü olan 08.10.2017 tarihinde saat 18.00-19.00 sıralarında sanığın maktulü baltayla baş ve boyun bölgesine birden fazla darbeyle yaraladığı, akabinde sanığın 155 Polis İmdat hattını arayarak olayı bildirdiği, maktulün kafa travması ve baş-boyun bölgesine aldığı travmalar sonucu oluşan aort arter kesisine bağlı kanama ve kanama sonucu oluşan hipovolemik şok sonucu öldüğü olayda;

Sanık, maktulenin kendisine yönelik hakaret içeren sözleri ve bıçakla üzerine saldırması neticesinde kendisini kaybederek mutfakta bulunan şeyi bir kez vurması sonucunda maktulenin yere düşerek başını mutfak taşına çarpmış olması nedeniyle ölümün gerçekleştiğini savunduğu, oluşa ilişkin görgü tanığı bulunmayan olaylarda, aksi ispat edilemeyen savunmalarına itibar edilebilmesi için; savunmanın akıl ve mantık kurallarıyla çelişmemesi, dosya kapsamındaki diğer delillere aykırılık oluşturmaması ve genel hayat tecrübelerine uygun olmasının gerektiği, sanığın bizzat aşamalarda yapmış olduğu savunmalarının dahi kendi içinde tutarsız, çelişkili ve dosya kapsamı itibarıyla olayın oluş şekline uygun düşmediği, suçta kullanılan baltanın evin mutfağında bulundurulmasının hayatın olağan akışına aykırılık teşkil ettiğinin anlaşılması karşısında, sanığın savunmasına itibar etmenin mümkün olmadığı bu nedenle maktuleden kaynaklanan ve olayın meydana gelmesine sebebiyet verecek haksız bir hareket tespit edilemediğinden, sanık hakkında TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu üyesi; sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu üyesi; sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 09.12.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13063, Karar No: 2019/15730, Tarih: 10.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/13063 E.  ,  2019/15730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dairemizce de benimsenen ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 23/10/2018 tarihli, 2017/1-842 Esas ve 2018/457 Karar sayılı içtihadında da belirtildiği üzere, "İncelenen dosya kapsamından; yerel mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün sanık müdafisi ile katılan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesinden sonra, sanığın tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumundan Yargıtay Ceza Genel Kurulu Başkanlığına hitaben "...Dosyamda lehe olacak durum var ise lehime uygulanmasını, şartlı tahliye, kefaletli tahliye, adli kontrollü tahliye, kelepçeli tahliye olabilir. Aksi karar çıkacaksa dosyamın bir an önce tasdik edilip gönderilmesini arz ve rica ederim" şeklinde 03.05.2016 tarihli; "...Dosyamın incelenip karara varılmasını rica ediyorum. Yarı açık hakkım doldu geçti, dosyam tasdiklenirse hiç değilse açık cezaevinde çoluğuma çocuğuma daha çok destek olurum. Başkanlığınızdan dosyamın incelenmesini mağduriyetimin giderilmesini, karara bağlanmasını saygılarımla arz ve rica ederim" şeklinde 03.05.2016 tarihli ve "...Tarafınızca uygun görüldüğü takdirde dosyamın onaylanmasını istiyorum. Bu konuda gereğinin yapılmasını saygılarımla arz ederim" şeklinde 15.08.2017 tarihli dilekçeler gönderdiği anlaşılmaktadır." hususu, "Ceza miktarı yönünden resen temyize tabi olmayan Yerel Mahkeme direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanık ve müdafisi tarafından süresinde temyiz edilmesinden sonra sanığın cezaevinden göndermiş olduğu dilekçelerde "...Dosyamda lehime olacak durum var ise lehime uygulanmasını,...Aksi karar çıkacaksa dosyamın bir an önce tasdik edilip gönderilmesini arz ve rica ederim", "...Dosyamın incelenip karara varılmasını rica ediyorum. Yarı açık hakkım doldu geçti...Mağduriyetimin giderilmesini, karara bağlanmasını saygılarımla arz ve rica ederim" "...Tarafınızca uygun görüldüğü takdirde dosyamın onaylanmasını istiyorum." şeklinde taleplerde bulunduğu anlaşılmış ise de, sanığın dilekçelerinin tamamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın asıl iradesinin temyizden vazgeçmek değil de açık ceza infaz kurumuna geçiş yapmak, daha fazla görüş ve izin hakkı elde edebilmek için dosyanın bir an önce sonuçlanmasına yönelik olduğu, dilekçelerinde temyizden vazgeçtiğine dair açık bir ibare yazmadığı gibi müdafisinin de bu yönde bir talebinin olmadığı anlaşıldığından, sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinin, katılan vekili ile sanık ve müdafisinin temyiz istemlerine istinaden yapılması gerektiği kabul edilmelidir.”. Buna göre; sanığın

04.09.2019 tarihli “Ankara Yargıtay ceza dairesinde temyizde bulunan tüm dosyalarımın onaylanarak infaza verilmesini istiyorum” şeklindeki dilekçesi eklenerek sanıktan dilekçesine konu istemin feragat niteliğinde olup olmadığı hususu sorulup açıklattırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi için incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 10/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3265, Karar No: 2022/3720, Tarih: 07.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/3265 E.  ,  2022/3720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bucak Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemeleri’nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemeleri’nin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesi’nin yargı çevresinde kalan Mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri Hukuk Dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan Adlî Yargı İlk Derece Hukuk Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Kısıtlı ..., Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 22.12.2010 tarih ve 2010/853 E. - 2010/1297 K. sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış, mahkemenin 24.11.2011 tarih ve 2011/858 E. - 2011/912 K. sayılı ilamı ile kendisine Ramazan Yılmaz vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 02.11.2017 tarihli Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi'ne hitaben yazdığı dilekçesi ile kısıtlının bakımevinde kalması nedeniyle görevine son verilmesini talep etmiş, bu talep mahkemenin 2017/825 Esas sırasına kaydedilmiştir.

Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, 2017/825 Esas sayılı dosyada yetkisizlik kararı verilerek dosya Bor Sulh Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmiş, Bor Sulh Hukuk Mahkemesince de yetkisizlik kararı verilerek dosya ... Sulh Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2019/149 Esasına kaydedilen dosyada Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi’nden vesayet dosyası istenilmiş, bunun üzerine Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi’nce 2010/853 E. - 2010/1297 K. sayılı dosyada 26.03.2019 tarihli ek karar ile ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nin yetkili olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş, dosya ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2019/601 Esas sırasına kaydedilmiştir. ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2019/149 Esas sayılı dosyası da 2019/601 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, kısıtlının MERNİS adresinin “Konaklı Mahallesi, 2880 Sokak,. No:10 İç Kapı No:2 Bucak/Burdur” olduğundan bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş, dosya yarı yeri belirlenmesi için Yargitay (Kapatılan )20. Hukuk Dairesi’ne gönderilmiş, Dairece 16/12/2019 tarihli, 2019/5512 E.- 2019/7524K.sayılı kararıyla Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi yargı yeri olarak belirlenmiştir.

Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, kendisine vasi tayini istenilen ...'ın yerleşim yeri adresinin "Efendibey Mahallesi Kırçiçeği Sokak No:7 Merkez / ... adresinde faaliyet gösteren ... Engelsiz Yaşam Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi " olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, kendisine vasi tayini istenilen ...'ın yerleşim yeri adresinin "Efendibey Mahallesi Kırçiçeği Sokak No:7 Merkez / ... adresinde faaliyet gösteren ... Engelsiz Yaşam Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi " olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, dava tarihinden sonra yargılama sırasında kısıtlanması istenilen kişinin yerleşim yerinin değişmesi halinde yetkisizlik kararı verilemeyeceği, kısıtlının daha önceden Bucak vesayet makamı tarafından vesayet altına alınmış olması, dosyada da herhangi bir yerleşim değişikliğine ilişkin yetkili ve görevli vesayet makamı tarafından verilen izin ve karar bulunmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu'nun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanun'un 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi'nce TMK m.412/1'e göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vasi adayının talebi ile ilgili karar vermekte Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3016, Karar No: 2010/8928, Tarih: 24.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/3016 E.  ,  2010/8928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Fındıklık niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.

Dosyada bulunan delil ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, davacı idare vekilinin tüm, bir kısım davalılar vekilinin ise aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazın kısmi kamulaştırma nedeniyle arta kalan bölümünün yüzölçümü ve geometrik durumu dikkate alındığında bu bölümde değer azalışı olacağı gözetilmeden eksik bedel tebiti,

Doğru görülmemiştir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, bir kısım davalılardan peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydelilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 24.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8934, Karar No: 2014/4502, Tarih: 07.04.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/8934 E.  ,  2014/4502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2012

NUMARASI : 2010/250-2012/353

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı ve davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile itirazın 7.250 TL asıl alacak üzerinden iptaline karar verilmiş, hüküm davalı ve davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı taraf, 08.07.2010 tarihinde başlattığı takip ile aylık 2.000 TL'den, 2010 yılı Mart, Nisan, Mayıs, Haziran ve Temmuz ayları kira bedellerinin tahsili isteminde bulunmuştur. Davalı borçlu süresi içinde vermiş olduğu itiraz dilekçesi ve savunmasında aylık kiranın 2.000 TL değil, 250 TL olduğunu, bu miktar üzerinden kiraların üçer aylık dönemlerle ödenmesi gerektiği halde muaccel olmamış kiralarında ödendiğini belirterek takibe itiraz etmiştir. Kira ilişkisinin davacıların murisi N. A. ile davalı arasında düzenlenen 01/05/1999 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli yazılı sözleşme ile başladığı, aylık kira bedelinin 120 TL, ödemelerin üçer aylık dönemlerde peşin ödeneceğinin kararlaştırıldığı, daha sonra sözleşmenin yenilenerek geldiği ve kira bedellerinin ½'şer olmak üzere N. A. ile davacılardan N. A.'ın hesaplarına ayrı ayrı, hangi ay kirası olduğu da açıkça belirtilmek suretiyle 1.000'er TL olmak üzere ödendiği anlaşılmıştır. Aylık kira parası 2000 TL'den ödendiğine göre aylık kira bedelinin 2.000 TL olduğu yönündeki mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik yoktur. Ancak, davalının uzun bir süre kira paralarını bir sonraki ay başında yatırdığı bu nedenle oluşan teamüle göre takip tarihi itibarıyla Temmuz ayı kira parasının muaccel olmadığı, davalının 23.02.2010 tarihinde Şubat, Mart ve Nisan ayı kirası olduğu belirtilerek 750 TL ödediğinden itiraza uğramayan makbuza göre takipte istenen Mart ve Nisan aylarına ilişkin 500 TL kira parası ödendiği, ayrıca davalının 21.07.2010 tarihinde 2010 yılı 5, 6 ve 7. ay kiraları olduğunu belirterek N. A. hesabına 750 TL ödediği bu ödeme ile de takip konusu ve muaccel olan kira için 500 TL daha ödemiş olduğu gözetilerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 Sayılı HMK.'ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının tazminata ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 07/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4619, Karar No: 2010/5119, Tarih: 03.05.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/4619 E.  ,  2010/5119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : RİZE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 26/06/2008

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı Belediye, çekişme konusu taşınmazların maliki olduğunu, davalı ile kira sözleşmesi yaptığını, ancak Siyasi Partiler Kanunu ve DYP Tüzüğü hükümleri gereğince merkez karar  ve yönetim kurulunca yazılı yetki verilmediği için genel merkezin tanımadığı, geçerli kılmadığı kira sözleşmesine dayanarak taşınmazları işgal ettiklerini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğinde bulunmuştur.

Davalılardan Demokrat Parti Genel Başkanlığı ve davalı İ.K.davanın reddini savunmuş, diğer davalılar bir cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davacı iddiası sabit görülerek, davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .. Çalıkoğlu'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava ve birleşen dava, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Gerçekten de, Doğru Yol (Demokrat) Partisi tarafından dava konusu yerlerin, Parti Başkanlığı hizmet binası ve lokal olarak kullanıldığı gözetilmek suretiyle, elatmanın önlenmesine karar  verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu yöne değinen hususlarda, davalı gerçek kişilerin tüm, Parti Genel Başkanlığının sair temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

ir kararla onaylanmadığı takdirde il ve ilçe teşkilatının yaptığı sözleşme ve girdikleri yükümlülüklerinden dolayı parti tüzel kişiliğinin sorumlu tutulamayacağı, bu takdirde Bilindiği üzere, gerek Siyasi Partiler Kanunu gerekse Doğru Yol Partisi Tüzüğünün ilgili hükümleri uyarınca Parti Genel İdare Kurulunca önceden yazılı yetki verilmediği veya sonradan bsorumluluğun sözleşmeyi imzalayan kişilere ait olacağı hükme bağlanmıştır.

Dava konusu yere ilişkin düzenlenen kira sözleşmesini Doğru Yol Partisi Rize İl Başkanlığı adına Başkan Köksal Toptan imzalamıştır. Parti adına bu sözleşmeyi imzalayan Köksal Toptan'ın, sözleşmenin imzalanmasından önce, Parti Genel İdare Kurulundan yazılı yetki aldığı veya aynı kurul tarafından sonradan verilen bir kararla bu sözleşmenin onaylandığı ileri sürülüp, kanıtlanmış ta değildir.

Tamamen özel olan yukarıda açıklanan düzenleme nedeniyle, zımnen Parti Genel Merkezinin bu kira sözleşmesini onayladığı da kabul edilemez. Kaldı ki, ödemelerin genel merkez tarafından yapılmış olduğuna ilişkin bir kayıt da yoktur.

Bu durumda, yetkisi olmadığı halde, Parti adına sözleşme yapan Köksal Toptan ile sonraki Parti İl Başkanları olan İ. K.'le T. E.'in aynı ve geçersiz sözleşmeye dayalı olarak Parti Genel Merkezi hizmet ve lokal binası olarak taşınmazı kullandırmaları sebebiyle bu üç parti Başkanının ecrimisilden sorumlu tutulması gerekeceği kuşkusuzdur.