muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22204, Karar No: 2012/33411, Tarih: 15.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/22204 E.  ,  2012/33411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kurşunlu Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK. nun 8/1. maddesinde; “İcra ve iflas daireleri yaptıkları muamelelerle kendilerine vaki talep ve beyanlar hakkında bir tutanak yaparlar. Sözlü itirazlar ile talep ve beyanların altları ilgililer ve icra memuru veya muavini veya katibi tarafından imzalanır” düzenlemesi mevcuttur.

Somut olayda 150 ada 103 parsel, 154 ada 30 parsel ve 107 ada 84 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin ihale tutanaklarında satışı yapan icra müdürünün ve tellalın imzası olmadığı görülmektedir. Bu nedenle anılan taşınmazlar yönünden geçerli bir ihale tutanağından ve satıştan söz edilemez.

O halde mahkemece 150 ada 103 parsel, 154 ada 30 parsel ve 107 ada 84 parsel sayılı taşınmazlar yönünden ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken bu hususun göz ardı edilerek istemin tümden reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Şikayetçinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15306, Karar No: 2015/11903, Tarih: 22.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/15306 E.  ,  2015/11903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2013

NUMARASI : 2008/380-2013/622

Davacı S.. B.. vekili Avukat İmge tarafından, davalılar E.. Y.. ve diğerleri aleyhine 04/12/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 15/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kurum zararının ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından; davaya konu uyuşmazlık ile ilgili olarak aralarında davalıların da bulunduğu 37 kişi hakkında, kamu kurum ve kuruluşlarının ihalesine fesat karıştırmak, edimin ifasına fesat karıştırmak ve görevi kötüye kullanmak suçlarından, Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/38 esas sayılı dosyası üzerinden kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde; atılı tüm suçlar yönünden sanıkların beraatine karar verildiği ve davanın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 53. maddesi gereğince hukuk hâkimi ceza mahkemesinin kararı ile bağlı değilse de; ceza mahkemesince belirlenecek maddi vakıalar hukuk hâkimi yönünden de bağlayıcıdır. Bu nedenle; Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/38 esas sayılı dosyasının kesinleşmesi beklenmeli ve sonucuna göre yapılacak değerlendirme ile birlikte iş bu dava hakkında karar verilmelidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeden karar verilmesi doğru bulunmamış, temyiz edilen kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 22/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3211, Karar No: 2015/994, Tarih: 29.04.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/3211 E.  ,  2015/994 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62, 51, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

09.07.2010 tarihinde haczedilerek borçlu ...'nun işyerinde işçi olarak çalışan sanığa yediemin sıfatıyla teslim edilen malın satışı için haciz mahalline gidildiğinde yerinde bulunmadığının 25.11.2010 tarihli açık arttırma tutanağı ile tespit edilmesi, sanığın da haciz tarihinden sonra işten ayrıldığını savunması karşısında İcra Müdürlüğüne herhangi bir bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzların kaybolmasına neden olduğu anlaşılan sanığın eyleminin TCK'nın 289/3. maddesinde tanımlanan ve yalnız adli para cezasını gerektiren suçu oluşturacağı gözetilip hakkında ön ödeme işlemi yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 29.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2726, Karar No: 2021/365, Tarih: 30.03.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/2726 E.  ,  2021/365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki "boşanma” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Kilis Aile Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karar davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 18.09.2014 tarihli dava dilekçesinde; tarafların 04.08.2010 tarihinde evlendiklerini, ortak iki çocuklarının olduğunu, davalının kendisini sürekli hakaret etmek suretiyle aşağıladığını ve tehdit ettiğini ileri sürerek tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı 14.11.2014 tarihli cevap dilekçesinde; tüm iddiaları inkârla, davacının kendisini aldattığını, fiziksel şiddet uyguladığını, burnunu kırdığını, çocuklarını elinden aldığını ve son olarak evden kovduğunu ileri sürerek davanın reddine, mahkeme aksi kanaatte ise ortak çocukların velayetlerinin kendisine verilmesine, her bir çocuk yararına 200,00TL tedbir-iştirak, kendi yararına ise 300,00TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 30.00,00TL maddi, 30.000,00TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararı:

6. Kilis Aile Mahkemesinin 27.05.2015 tarihli ve 2014/349 E., 2015/211 K. sayılı kararı ile; sadakat yükümlülüğüne aykırı davranarak başka bir kadınla birliktelik yaşayan erkek eşin açtığı boşanma davasının reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 08.06.2016 tarihli ve 2015/18850 E., 2016/11317 K. sayılı kararı ile;

“…Hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı kadının, eşine ve kayınpederine ağır hakaretler ettiği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır,...” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

8. Kilis Aile Mahkemesinin 08.12.2016 tarihli ve 2016/414 E., 2016/520 K. sayılı kararı ile bozma öncesi kararda yer alan gerekçenin yanında; kadın eşin ağır hakaretinin erkek eşin evlilik birliği devam ederken başka bir kadınla birlikte yaşamasını ve çocuk sahibi olmasını haklı ve yasal kılmadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

9. Direnme kararı yasal süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

Direnme Kararı:

8. Kilis Aile Mahkemesinin 08.12.2016 tarihli ve 2016/414 E., 2016/520 K. sayılı kararı ile bozma öncesi kararda yer alan gerekçenin yanında; kadın eşin ağır hakaretinin erkek eşin evlilik birliği devam ederken başka bir kadınla birlikte yaşamasını ve çocuk sahibi olmasını haklı ve yasal kılmadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

9. Direnme kararı yasal süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

10. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; boşanmaya sebep olan olaylarda davalıdan kaynaklanan kusurlu bir davranışın ispatlanıp ispatlanmadığı, buradan varılacak sonuca göre davacının evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebine dayalı boşanma davasının kabulünün gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

11. Uyuşmazlığın çözümü bakımından ilgili yasal düzenleme ve kavramların açıklanmasında yarar vardır.

12. Bilindiği üzere 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) “Evlilik birliğinin sarsılması” başlıklı 166. maddesinin bir ve ikinci fıkraları;

"Evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerden her biri boşanma davası açabilir.

Yukarıdaki fıkrada belirtilen hâllerde, davacının kusuru daha ağır ise, davalının açılan davaya itiraz hakkı vardır. Bununla beraber bu itiraz, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde ise ve evlilik birliğinin devamında davalı ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamışsa boşanmaya karar verilebilir.” hükmünü taşımaktadır. Genel boşanma sebeplerini düzenleyen ve yukarıya alınan madde hükmü, somutlaştırılmamış veya ayrıntıları ile belirtilmemiş olması nedeniyle evlilik birliğinin sarsılıp sarsılmadığı noktasında hâkime çok geniş takdir hakkı tanımıştır.

13. İlke olarak her dava açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması, eş söyleyişle davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararın kalmaması hâlinde bu olayın hükümde göz önüne alınması ve böyle bir durumda mahkemenin, davanın konusuz kalması sebebiyle esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar vermesi gerektiği her türlü duraksamadan uzaktır.

14. Dava açıldıktan sonra ortaya çıkan bir olgu nedeniyle artık dava konusu edilen talep hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesine gerek ya da neden kalmıyorsa, burada davanın konusuz kalmasından söz edilebilir.

15. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) “Esastan sonuçlanmayan davada yargılama gideri” başlıklı 331. maddesinin 1. fıkrasıyla “Davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkim, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmeder.” hükmü düzenleme altına alınmıştır.

15. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) “Esastan sonuçlanmayan davada yargılama gideri” başlıklı 331. maddesinin 1. fıkrasıyla “Davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkim, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmeder.” hükmü düzenleme altına alınmıştır.

16. Dava, TMK’nın 166. maddesinin 1 ve 2. fıkraları uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebine dayalı boşanma istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine dair ilk kararın davacı vekilince temyizi üzerine, Özel Dairece davanın kabul edilmesi gerektiğine yönelik verilen bozma ilamına mahkemece direnilmiş ve direnme kararı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

17. Direnme kararı verildikten sonra, tarafların Kilis Aile Mahkemesinin 03.02.2021 tarihli ve 2020/346 E. ve 2021/79 K. sayılı kararı ile boşanmalarına karar verildiği, kararın 03.02.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

18. Tüm bu genel açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; tarafların bir başka mahkeme kararı ile boşanmalarına karar verildiği, kararın kesinleştiği, bu nedenle eldeki boşanma davasının konusuz hâle geldiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davanın esası hakkında bir karar verilemeyecektir. Ancak, davanın konusuz kalması sebebiyle esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde hâkim, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve tayin eder (HMK m. 331/1). O hâlde yerel mahkemece yapılacak iş, bu husus gözetilerek, davacı erkeğin boşanma talebi hakkında konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm tesisi ile yargılama giderleri ve vekâlet ücreti konularında HMK’nın 331/1. maddesine göre bir karar vermekten ibarettir.

19. Hâl böyle olunca direnme kararının, açıklanan bu değişik gerekçe ve nedenlerle bozulması gerekmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...

...
Yargıtay — Esas No: 2011/2975, Karar No: 2011/3352, Tarih: 23.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/2975 E.  ,  2011/3352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İLİÇ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/11/2009

Taraflar arasındaki davadan dolayı İliç Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 10/11/2009 gün ve 2008/32 esas 2009/89 karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 08.12.2010 gün ve 11211-13070 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, Belediyeye ait içme suyu isale hattına elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkin olup, mahkemece, davalı şirketin çekişme konusu yere elattığının keşfen belirlenerek elatmanın önlenmesine ve 5.420 metrelik boru hattının sökülmesine dair verilen kararın temyizi üzerine Dairece onanmış, davalı vekilince karar düzeltme isteğinde bulunulmuştur.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; mahkemece yapılan keşif neticesinde düzenlenen 26.10.2009 tarihli bilirkişi raporunda; davalı şirketin döşediği boru ile Belediyenin borusu arasında ortalama 4,00 - 6,00 metre uzaklık bulunduğu bu durumun yolun kayalık bölümlerinde 3,00 - 3,50 metreye düştüğünün belirtildiği, ancak dava açıldıktan sonra yargılama aşamasında davalı şirketin, davacı belediyeye yapmış olduğu başvuru neticesinde 03.11.2008 tarihli meclis kararı ile; davalı şirketin belediyeye ait isale hattına paralel borularına 4 metre uzaklıkta kazı ve isale çalışması yapabileceğini, bu çalışmanın İliç ilçesine kadar devam eden isale hattı boyunca devam edeceğini kabul ettiği, anılan kararın dosya arasına girmesine rağmen bilirkişinin meclis kararı doğrultusunda raporunda bir değerlendirme yapmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; özellikle döşenen boruların sökülerek yerin eski hale getirilmesi talebinin bulunulduğu da gözönüne alınarak, dosya arasına davacı tarafından ibraz edildiği anlaşılan 03.11.2008 tarihli belediye meclis kararı doğrultusunda değerlendirme yapılarak, bu konuda bilirkişiden rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği, karar düzeltme isteği neticesinde yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK.'nun 440.maddesi gereğince kabulüyle, Dairenin 08.12.2010 gün ve 2010/11211 Esas, 2010/13070 Karar sayılı onama kararının açıklanan nedenlerden dolayı ortadan kaldırılmasına, yerel mahkemenin 10.11.2009 tarih 2008/32 Esas, 2009/89 Karar sayılı kararının açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33511, Karar No: 2013/27191, Tarih: 01.07.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/33511 E.  ,  2013/27191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Mağdur ...'in sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mağdurun 14.11.2007 tarihli duruşmada sanık hakkında şikayetten vazgeçtiğini beyan etmesi karşısında, 5271 sayılı CMK'nin 242/1 ve 260/1 maddeleri gereğince hükmü temyize yetkisi bulunmadığından temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hükmün temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mağdurun olay nedeniyle yüzde sabit iz ve kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmış olmasına rağmen, sanık hakkında temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazlarının reddine,ancak;

Mağdurun bıçakla yüzde sabit iz ve aynı zamanda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanması karşısında, 5237 sayılı TCK'nin 44. maddesi uyarınca sanığın en ağır yaptırımı içeren yüzde sabit ize neden olan yaralama suçundan dolayı eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-c(son) maddeleri gereğince cezalandırılması gerekirken, yukarıda gösterilen maddelere göre belirlenen temel cezada ayrıca 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca artırıma gidilerek sanık hakkında fazla cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/ son maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 01.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7494, Karar No: 2025/2476, Tarih: 13.02.2025

**4. Hukuk Dairesi         2022/7494 E.  ,  2025/2476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1532 Esas 2022/1159 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİH : 10.07.2020

SAYISI : 2017/239 Esas 2020/309 Karar

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin ... TV televizyon kanalında genel yayın yönetmeni ve program yapımcısı olarak görev yaptığını, davalı tarafından Aydınlık Gazetesinde kaleme alınan 18.12.2014, 15.11.2016, 22.03.2017 ve 17.05.2017 tarihli yazılarda kullanılan söz ve ifadelerle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, gerçek dışı yazılarda müvekkilinin terör örgütü ile ilişkilendirilerek itibarsızlaştırılmaya çalışıldığını, dava dışı kişi tarafından kaleme alınıp doğruluğuna dair bilgi bulunmayan kitaptan yapılan alıntıların da hukuka aykırılık teşkil ettiğini, dava konusu yazılarda ifade özgürlüğü ve eleştiri sınırlarının aşıldığını belirterek 50.000,00 TL manevi tazminatın haksız eylem tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsili, hukuka aykırılığın tespiti ile kararın yayınlanması isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu köşe yazılarının eleştiri ve ifade özgürlüğü sınırları içerisinde olduğunu, basın özgürlüğü sınırlarının aşılmadığını, kişilik haklarına saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı tarafından kaleme alınan 18.12.2014, 15.11.2016 ve 17.05.2017 tarihli yazılarda, davacıya ve yayın yönetmenliğini üstlendiği ... TV'ye yönelik sert eleştiri ve değerlendirmelerde bulunulduğu, her iki tarafın gazeteci olduğu dikkate alındığında bu tür eleştirilerin ve kullanılan ifadelerin, fikir çatışmalarının doğal bir sonucu olduğu ve tarafların konumu gereği bu eleştirilere katlanması gerektiği, bu haliyle yazıların ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ancak 22.03.2017 tarihli "Üzgünüm Yazmak Zorundayım!" başlıklı yazıda ifade özgürlüğü ve eleştiri sınırlarının aşıldığı, kişilik haklarına saldırı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 3.000,00 TL manevi tazminatın 22.03.2017 tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu yazıların eleştirel mahiyette olduğu, yayınlandığı tarihteki olaylara dayalı davalının kişisel değer yargılarından oluştuğu; ifade özgürlüğünün, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil; incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğu, bu durumun demokratik toplumun gereği olduğu, bazı söz ve ifadelerin ise kaba, incitici, nezaket dışı sözler olduğu ancak kişilik haklarına saldırı boyutuna ulaşmadığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu yazılarda müvekkilinin terör örgütü ile irtibatlandırılmaya çalışıldığını, suç isnat edildiğini, alıntı yapılan dava dışı kişi tarafından kaleme alınan kitaptaki iddiaların teyid edilmeden dava konusu yazıya konu edilmesinin de hukuka aykırı olduğunu, yazılarda geçen söz ve ifadelerin kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini, gerçek dışı ifadelerle müvekkiline zarar vermek kastı ile hareket edildiğini, ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre davanın ispatlandığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; davalı tarafından kaleme alınan 18.12.2014, 15.11.2016, 22.03.2017 ve 17.05.2017 tarihli yazılarda kullanılan söz ve ifadelerle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat, hukuka aykırılığın tespiti ve kararın yayınlanması istemine ilişkindir.