muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10102, Karar No: 2012/11202, Tarih: 17.10.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/10102 E.  ,  2012/11202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

TALEP EDEN : Silivri Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü

KISITLI ADAYI : ...

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bakırköy 1. Sulh Hukuk ve Tekirdağ 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki Bakırköy 1.Sulh Hukuk Mahkemesi'nin yetkisizlik gerekçesi olan adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre kısıtlı adayının yerleşim yeri olarak bildirilen "... " adresinin 25.05.2012 tarihli Tekirdağ İl Emniyet Müdürlüğünün polis tutanağına göre cezaevi adresi olduğu, kısıtlı adayının cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin "... " adresi olduğu, Ceza Mahkemesi ilam, müddetname ve hükümlünün vasi istem dilekçesi ile anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, Bakırköy 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 21, 22 ve 23. maddeleri gereğince Bakırköy 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 17.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24215, Karar No: 2014/33835, Tarih: 01.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/24215 E.  ,  2014/33835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tire 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/10/2012

NUMARASI : 2012/239-2012/379

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi M. Hacıoğlu tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı işçinin, müvekkiline ait işyerinde 18.06.2009-27.01.2012 tarihleri arası satış temsilcisi olarak çalıştığını, hiçbir haklı sebep göstermeden ve davacı şirkete ihbar süresi dahi tanımadan iş sözleşmesini feshettiğini ve davacı şirketin rakibi olan diğer davalı şirkette çalışmak üzere iş sözleşmesi imzaladığını, davalı işçinin müvekkili ile imzaladığı iş sözleşmesinde düzenlenen rekabet yasağına aykırı davranarak diğer davalı A.. A..'nin yanında işe girmiş bulunduğunu beyanla ihbar tazminatı ve cezai şart alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı S.. K.., davada Antalya İş Mahkemelerinin yetkili olduğunu, yerleşim yerinin Antalya olduğunu ayrıca davalı şirketin davacı ile faaliyet alanının farklı olduğunu rakip firma olmadığını, kendisinin davacıya bir borcunun bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davalı A. A. K. Sanayi Oluklu Mukavva Kağıt Tic. A.Ş vekili, İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesine göre yetkili mahkemenin Antalya İş Mahkemesi olduğunu, şirketlerin faaliyet alanının farklı olduğunu, davanın yetki yönünden reddini talep etmiştir.

Mahkemece, Antalya İş Mahkemesine yetkisizlik kararı verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, ihbar tazminatı ile rekabet yasağının ihlalinden doğduğu ileri sürülen cezai şart alacaklarının tahsili istemine ilişkin olup, öncelikle dikkate alınması gereken husus uyuşmazlığın 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Mahkemenin görevi kamu düzenine ilişkin olup yargılamanın her aşamasında gözetilmesi gerekir. Taraflar arasında düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesinde getirilen rekabet yasağı taahhüdü ile davalı; davacı işyerinden ayrıldıktan sonra bir yıl süreyle davacı ile aynı faaliyet ve çalışma konusunda çalışan herhangi bir işte çalışamayacağını taahhüt etmiştir. Hukuk Genel Kurulunun 2012/9-854 esas 2013/292 sayılı 27.02.2013 tarihli kararına göre ''Davaya dayanak alınan taahhüdün işçi ile işveren arasında düzenlenmiş olması, bu taahhüt sebebiyle çıkan uyuşmazlığın iş hukuku kapsamında kaldığını kabule yeterli değildir. Zira, bu taahhüt iş sözleşmesinin sona ermesi halinde yapılmaması gereken bir hususa ilişkin olmakla, iş hukukunun düzenleme alanı dışında kalmaktadır.

Gerek davalı işçinin açıklanan taahhüdünün kapsamı, gerek davalının davacıya ait işyerinden istifaen ayrılmış ve başka bir işyerinde çalışmaya başlamış olması ve gerekse de davacının istemi ile davanın açıklanan özelliğine göre; davalının rekabet yasağını ihlal eden davranışının açık biçimde iş sözleşmesinin sona ermesinden sonraki döneme ilişkin bulunduğu; bu davranışın, hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 444 ve 447 maddeleri (mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348.maddesi) kapsamında değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Bu kapsamda yer alan uyuşmazlıklara ilişkin davaların ise, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu 4/1-c. (mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3.) maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığında duraksama bulunmamaktadır.  Mutlak ticari davaların görülme yeri ise, açık biçimde ticaret mahkemeleridir. O halde,  mutlak ticari dava niteliğindeki eldeki davaya bakma görevi de ticaret mahkemesine aittir.''

Hukuk Genel Kurulunun bahsi geçen kararında belirtildiği gibi işçi-işveren arasında düzenlense de rekabet yasağına ilişkin davalar mutlak ticari dava olup ticaret mahkemelerinde görülmesi gerekirken mahkemece davacı işverenin rekabet yasağına ilişkin talebinin tefrik edilerek bu talep yönünden görevsizliğine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

2-Somut olayda; davacı işveren, davalı işçinin, müvekkiline ait T.fabrikasında satış temsilcisi olarak çalıştığını belirterek ihbar tazminatı talebine ilişkin davayı Tire Asliye Hukuk (İş Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesinde açmıştır

İhbar tazminatı talebi yönünden işin görüldüğü yerin T. olması, dava dilekçesinin davalı işçiye T.'de tebliğ edilmiş olması ve dosya tüm kapsamı dikkate alındığında Tire İş Mahkemelerinin davaya bakmakla yetkili olduğu kabul edilerek işin esasına girilip bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile Antalya İş Mahkemesine yetkisizlik kararı verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14607, Karar No: 2025/4487, Tarih: 18.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/14607 E.  ,  2025/4487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/437 E., 2022/523 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ: İzmir 17. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/26 E., 2020/169 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etmek

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nın 314/3, 220/7. maddeleri sebebiyle 314/2, 220/7, 3713 sayılı kanun'un 5/1, TCK'nın 62/1, 53, 63 maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği, silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmayan ancak, örgüt liderinin çağrı dönemlerine denk gelen dönemlerde Bank Asya'da bankacılık işlemlerini yapan kişinin işlem yaptığı tarihlerde bu bankanın iltisaklı olduğu yapının silahlı terör örgütü olduğunu bilerek, örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve örgüte yardım etmek kastıyla para yatırması veya yatırım işlemleri yapmasının ispatı halinde bunun örgüte yardım suçunu oluşturabileceği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca İzmir 17. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21501, Karar No: 2015/1960, Tarih: 12.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/21501 E.  ,  2015/1960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 1. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/06/2013

NUMARASI : 2012/1176-2013/826

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, 327, 122 ada, 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların paydaşlarından olan murisleri M.. (S..) C..'ın kızlık soyadı “S... ” olduğu halde hatalı olarak tapu kaydında “Ç.. ” yazıldığını ileri sürerek tapu kaydının nüfus kaydına uygun “M.. (S..) C.. ” olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı İdare; mülkiyet aktarımına yol açılmaması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 327, 122 ada, 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydındaki paydaş “M. Ç..” soyadının “M. (S..) C.. ” olarak düzeltilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, 12.02.2015

tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6097, Karar No: 2019/7601, Tarih: 18.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/6097 E.  ,  2019/7601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ..... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı .... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 24/04/2019 gün ve 2018/5383 E. - 2019/2920 K. sayılı ilamıyla; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 371/1-b maddesi uyarınca bozulmasına, bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılarak, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin ise 6100 sayılı HMK’nın 373/1 maddesi uyarınca bölge adliye mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; ilk derece mahkemesince Dairemizce verilen bozma ilamındaki maddi hatanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373. maddesinin 2. fıkrası uyarınca düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, mahkemece re’sen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir (HMK'nın 304/1 md.). HMK'nın 304/1 madde hükmü, 1086 sayılı Kanunun 459. maddesinin "İki tarafın isim ve sıfat ve neticei iddialarına mütaallik hatalar ve esas hükümdeki hesap hataları kendilerinin istimaından sonra mahkeme tarafından tashih olunur" şeklindeki birinci cümlesindeki düzenlemeye karşılık gelmekte olup, bu düzenlemeyle, karardaki açık hataların mahkemece re’sen veya taraflardan birinin talebi üzerine tashih edilebileceği esası getirilmiştir.

HMK'nın 304. maddesine göre düzeltilebilecek "yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar", olayın gelişinden ve dosyanın incelenmesinden bir maddî hata olduğu kolayca anlaşılabilen ad veya soyaddaki harf hataları, rakamlardaki eksik yazımlar vs. hatalardır. Başka bir değişle, hükümlerin tashihi yoluna, tarafların kimlik bilgilerindeki hatalarla, yazı, hesap ve diğer açık ifade hatalarının mevcudiyeti hâlinde başvurulabilir.

Tashihin nasıl yapılacağı ise HMK'nın 304/2. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, tashih kararı verildiği takdirde, düzeltilen hususlarla ilgili karar, mahkemede bulunan nüshalar ile verilmiş olan suretlerin altına veya bunlara eklenecek ayrı bir kâğıda yazılır, imzalanır ve mühürlenir.

Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hataların (maddî hataların) düzeltilmesi, hükmün icrasına (yerine getirilmesine) kadar istenebilir.

HMK'nın 304. maddesinde söz konusu olan düzeltme (tashih), hüküm verildikten sonraki dönemde, hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hataların (maddî hataların) düzeltilmesidir. Hükümden önceki dönemde maddî hataların düzeltilmesi, HMK'nın 183. maddesi hükmü uyarınca yapılır. Buna göre, hükümden önceki dönemde, tarafların veya mahkemenin dava dosyasında bulunan belgelerdeki açık yazı ve hesap hataları, karar verilinceye kadar düzeltilebilir. Taraflardan birinin yazı veya hesap hatasını düzeltmesi sonucu yargılama uzamışsa, yargılama giderlerinin belirlenmesinde bu durum da dikkate alınır.

Kanun yolu incelemesinde, esas yönünden kanuna uygun görülen hüküm, tarafların kimliklerine ait yanlışlıklarla, yazı, hesap veya diğer açık ifade yanlışlıklarından dolayı bozulamaz; hüküm, bu maddî hatalar düzeltilmek suretiyle onanır (m. HMK 370/3; HUMK m. 438/8). Kural olarak, her mahkemenin kendi kararındaki maddî hataları düzeltmesi gerekir ise de, Yargıtayın temyiz incelemesi sonucunda karardaki maddî hataları düzelterek onama yetkisi de, "hükümlerin tashihi" kurumunun somut planda bir uygulanma şeklini oluşturmaktadır.

Yapılan açıklamalar kapsamında; her ne kadar Dairemizin 24/04/2019 tarih 2018/5383 E. - 2019/2920 K. sayılı bozma ilamının "Sonuç" kısmındaki;

"Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 371/1-b maddesi uyarınca bozulmasına, bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılarak, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin ise 6100 sayılı HMK’nın 373/1 maddesi uyarınca bölge adliye mahkemesine gönderilmesine ve temyiz harcının istek halinde iadesine 24/04/2019 günü oy birliği ile karar verildi." şeklinde yazılmak suretiyle dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 373. maddesinin 2. fıkrası; "Bölge adliye mahkemesinin düzelterek veya yeniden esas hakkında verdiği karar Yargıtayca tamamen veya kısmen bozulduğu takdirde dosya, kararı veren bölge adliye mahkemesi veya uygun görülen diğer bir bölge adliye mahkemesine gönderilir." hükmünü amir olmakla; Dairemizin 24/04/2019 tarih 2018/5383 E. - 2019/2920 K. sayılı bozma ilamının "Sonuç" kısmının 3. satırındaki "dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin ise 6100 sayılı HMK’nın 373/1 maddesi uyarınca bölge adliye mahkemesine gönderilmesine" cümlesinin bozma ilamından çıkartılarak yerine; "dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin ise ilk derece mahkemesine gönderilmesine" şeklinde yazılmak suretiyle maddi hatanın düzeltilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Dairemizin 24/04/2019 tarih 2018/5383 E. - 2019/2920 K. nolu bozma ilamının "Sonuç" kısmının 3. satırındaki "dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin ise 6100 sayılı HMK’nın 373/1 maddesi uyarınca bölge adliye mahkemesine gönderilmesine" cümlesinin bozma ilamından çıkartılarak yerine; "dosyanın bölge adliye mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, kararın bir örneğinin ise ilk derece mahkemesine gönderilmesine" şeklinde yazılmak suretiyle MADDİ HATANIN DÜZELTİLMESİNE 18/12/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1267, Karar No: 2021/906, Tarih: 08.02.2021

**17. Hukuk Dairesi         2021/1267 E.  ,  2021/906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 40.

Taraflar arasındaki sigorta tahkim davası üzerine yapılan yargılama sonunda, istinaf başvurusunun kısmen kabulüyle İtiraz Hakem Heyeti kararının kaldırılmasına ve yeniden hüküm tesisi suretiyle davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosyadaki kağıtlar okundu gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının trafik sigortacısı olduğu aracın yaptığı kaza sonucu, araçta muavin olarak bulunan davacının ağır biçimde yaralanıp malul kaldığını belirterek, belirsiz alacak davası olarak açtıkları davada şimdilik 5.100,00 TL. maluliyet tazminatının kaza tarihinden işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 14.12.2017 tarihli artırım dilekçesiyle, toplam taleplerini 268.083,47 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü ile 15.079,03 TL. geçici işgöremezlik ve 250.000,00 TL. sürekli işgücü kaybı tazminatı toplamı olan 265.079,03 TL'nin 04.07.2017 tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazla isteğin reddine dair verilen karara, davalı vekili İtiraz Hakem Heyeti nezdinde itiraz etmiştir. İtiraz Hakem Heyeti tarafından, davalı vekilinin Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararına karşı yaptığı itirazın reddine karar verilmiş; bu karara karşı, davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 40. Hukuk Dairesi tarafından; davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının kaldırılmasına ve yeniden hüküm tesisine; davacı için 250.000,00 TL. sürekli işgücü kaybı tazminatının 04.07.2017 tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline; davacı tarafın geçici işgöremezlik tazminatı ve bakıcı gideri talebinin reddine karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 19.06.2020 tarih, 2019/4-2019/1 sayılı kararı ile 5684 Sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30. maddesi ile kurulan sigorta tahkim komisyonu itiraz hakem heyetinin bölge adliye mahkemelerinin faaliyete başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra itiraz üzerine verilen kararlarının temyiz kanun yoluna tabi olduğu kararlaştırıldığından, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 40. Hukuk Dairesi'nin 18.02.2020 tarih, 2019/1657 E.- 2020/329 K. sayılı kararı kaldırılmak ve davalı vekilinin daha önceki istinaf dilekçesi de temyiz dilekçesi olarak kabul edilmek suretiyle, davalı vekilinin Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyeti kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesi gerekmiştir.