muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/17698, Karar No: 2023/10738, Tarih: 07.12.2023

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 2. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık ...’in ikametinde uyuşturucu madde sattığına dair ihbar üzerine ikamet çevresinde 06.11.2020 günü yapılan fiziki takipte; sanık ile hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı soruşturma yapılan tanık ...’ın konuştukları sırada tanığın sanığa para verdiği, sanığın parayı aldıktan sonra ikametine girip yaklaşık 15 dakika sonra çıktığı ve tanığın yanına geldiği vedalaşıp ayrıldıkları, akabinde tanığın polisleri görünce kaçtığı, yakalandığında ise uyuşturucu maddeyi yutması sebebiyle uyuşturucu maddenin ele geçirilemediği, akabinde Cumhuriyet savcısının yazılı arama emriyle sanığın üzerinde 1 paket halinde net 0,4 gram sentetik kannabinoid içeren uyuşturucu madde ve 1.440,00 TL para elde edildiği, ikamette yapılan aramada ise; salonun balkonundaki mangalın altında 1 paket halinde net 8,26 gram esrar elde edilebilir net 11,8 gram hint keneviri, mutfak balkonunda kombinin

üzerinde 1 paket net 0,034 gram metamfetamin, aynı balkonda ahşap rafta 1 paket net 0,1 sentetik kannabinoid içeren uyuşturucu madde ve şeffaf poşette net 26 gram sentetik kannabinoid içeren uyuşturucu madde ile fırın içinde kutuda net 51 gram hint keneviri tohumu ele geçirildiği olayda; sanığın tanık ...’a uyuşturucu madde satışının sabit olmaması sebebiyle hükme esas alınmadığı, sanığın eyleminin ise ele geçirilen uyuşturucu maddelerin kullanım sınırının üzerinde ve çeşitlilikte olması, uyuşturucu maddelerin evin çeşitli yerlerinde kolay ulaşılamayacak şekilde gizli yerlerde olması ve sanığın kan ve idrar örneklerinde yalnızca amfetamin ve metamfetamin tespit edilmesiyle sabit olduğu gerekçeleri ile uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükümde müsadereye ilişkin kısımların ve tekerrüre esas alınan ilamdaki cezanın hatalı belirtilmesi nedenleriyle hukuka aykırılıklar düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede; sanık hakkında; Niğde 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2023/304 Esas sayılı dosyası üzerinden suç tarihi 17.09.2020 ve iddianame tarihi 18.09.2023 olan uyuşturucu madde ticareti yapma suçu nedeniyle yargılamanın yapıldığı, temyize konu dosyada ise sanığın 06.11.2020 tarihli eylemi nedeni ile 09.06.2021 tarihli iddianamesi ile kamu davası açıldığı, suç tarihleri ve iddianame tarihlerine göre hukuki kesinti oluşmadığı anlaşılan dava derdest ise aralarındaki bağlantı nedeniyle dava dosyalarının birleştirilmesi, hüküm verilmiş ve kesinleşmiş ise adı geçen dosyanın aslı veya onaylı örneği de bu dosya içine konularak incelenip, sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilip, eylemlerin tek suç, iki ayrı suç ya da zincirleme suç oluşturup oluşturmadığı tartışılıp değerlendirildikten sonra, zincirleme suç oluşturduğunun kabul edilmesi durumunda; ağır sonuç doğuran suç esas alınarak belirlenecek cezanın, zincirleme suç nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi gereğince artırılması ve böylece bulunacak sonuç cezanın, kesinleşen hükümdeki sonuç cezadan

“fazla olması halinde” kesinleşen cezanın sonuç cezadan mahsup edilerek "ek cezanın infazına" karar verilmesi, aksi halde “ek ceza verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 25.11.2022 tarihli ve 2022/138 Esas, 2022/2227 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Niğde 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1359, Karar No: 2013/11382, Tarih: 08.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/1359 E.  ,  2013/11382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, cezai şart alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davalının 23.01.2001 tarihli iş sözleşmesi uyarınca 06.06.2008 tarihine kadar davalı yanında çalıştığını, iş akdinin "sair özel şartlar" başlıklı 10.maddesinin "f" bendinde rekabet yasağı getirilmesine rağmen davacının bu yasağı haksız avantaj ve yarar sağlamak sureti ile ihlal ettiğini iddia ederek 68.098,86 TL cezai şartın tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkilinin işten ayrılmaya mecbur bırakıldığını, ailesini geçindirmek için yeni bir işe girdiğini, bu sebeple kusurunun bulunmadığını, rekabet etmeme borcu doğuran hükümlerin belli bir iş , yer ve süre ile sınırlandırılmış olması ve rekabet etmeme borcunun işçinin iktisadi geleceğini hakkaniyete aykırı olarak tehlikeye sokmaması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, rekabet yasağının geçerli olabilmesi için zaman ve faaliyet alanı dışında yer sınırlamasının da mevcut olması gerektiği, yer sınırlaması olmadan rekabet yasağı kuralının uygulanması halinde davacının tek geçim kaynağı emeğini kullanamayıp iktisadi geleceğinin ailesi ile birlikte tehlikeye girmesinin söz konusu olacağından geçerli kabul edilemeyeceği, geçerli olmayan rekabet yasağı hükmünden dolayı tazminat isteneyemeyeceği belirtilerek, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı işçi ile yapılan sözleşme gereği rekabet yasağının ihlalinden doğduğu ileri sürülen cezai şart alacağının tahsili istemine ilişkin olup, öncelikle dikkate alınması gereken husus uyuşmazlığın 4857 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir.

Davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348. maddesi “İş sahibinin müşterilerini tanımak veya işlerinin esrarına nüfuz etmek hususlarında işçiye müsait olan bir hizmet akdinde her iki taraf, akdin hitamından sonra, işçinin kendi namına iş sahibi ile rekabet edecek bir iş yapamamasını ve rakip bir müessesede çalışamamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olamamasını şart edebilirler. Rekabet memnuiyetine dair olan şart, ancak işçinin müşterileri tanımasından ve esrara nüfuzundan istifade ederek iş sahibine hissolunacak derecede bir zarar husulüne sebebiyet verebilecek ise, caizdir. İşçi, akdin yapıldığı zamanda reşit değil ise rekabet memnuiyetine dair olan şart batıldır.” hükmünü haiz olup, madde metninden de anlaşılacağı üzere bu madde sözü edilen sırlara vakıf işçinin sözleşme yapmak şartıyla işten ayrılması halinde aynı işi kendi adına yapmamasını, rakip bir müessesede çalışmamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olmamasını düzenlemektedir. Düzenleme, hizmet sözleşmesi içinde yer almakla birlikte hizmet sözleşmesi süresi içinde yapılmaması gereken bir hususta değil, hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra yapılmaması gereken bir hususta düzenleme getirmektedir.

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları ile aynıdır.

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları ile aynıdır.

Oysa somut uyuşmazlıkta davacı taraf, davalının sözleşmesi devam ederken kurduğu şirket ile haksız rekabette bulunduğunu ve sözleşmesi sona ermesinden sonra devam eden eylemi bulunduğunu ileri sürerek cezai şart istemektedir. Rekabet yasağının iş sözleşmesinin bitiminden sonraki bir tarihte ihlal edilmesi iş mahkemelerini görevli olmaktan çıkarmaktadır. Ayrıca rekabet yasağının belirlenmesinde ticari sırrın ne olduğu uzman mahkemelerce değerlendirilmesi gereken ve piyasa şartlarıyla sıkı sıkıya bağlı bulunan ticari bir konudur. Kaldı ki, davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesiyle kanun koyucu çok açık bir şekilde 818 sayılı Kanun'un 348. maddesinden kaynaklanan davaların mutlak ticari davalardan olduğunu öngörmüştür. Mutlak ticari davalar herhangi bir unsurun, bağlama noktasının veya sebebin davanın ticari niteliğini değiştirmediği, mahkemenin kanaatinin rol oynamadığı davalardandır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 29.02.2012 Tarih 2011/11-781 Esas- 2012/109 Karar sayılı ilamında da hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen 818 sayılı Kanun’un 348. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken uyuşmazlıklara ilişkin davaların 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3. maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığı ve mutlak ticari davaların görülme yerinin ise, açık biçimde ticaret mahkemeleri olduğu belirtilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, mahkemece mutlak şekilde ticaret mahkemelerinin görevine giren dava açısından görevsizlik kararı verilmesi yerine işin esasına girilerek hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 08/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12639, Karar No: 2023/8886, Tarih: 07.11.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/12639 E.  ,  2023/8886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1260 E., 2019/1244 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 ... Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 ... Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.10.2019 tarihli ve 2019/203 Esas, 2019/320 ... kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5271 ... Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesi kararının o yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinafı üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 19.12.2019 tarihli ve 2019/1260 Esas, 2019/1244 ... kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesi kararının Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine, dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 18.01.2022 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle:

1. Dosya kapsamındaki Veri İnceleme Raporuna göre sanığın polis memuru olarak emniyet teşkilatı içerisinde örgüt yapılanmasında ... olarak kodlandığı, himmet ödediğine,

2. Tanık M.E.nin sanığın 2015-2016 Mart ayları arasında örgütün sohbet toplantılarına katıldığına,

3. HTS raporuna göre sanığın ByLock kullanıcısı olan 2 kişi ile irtibatının tespit edildiğine,

4. Eksik incelme ve araştırma ile beraate dair hüküm kurulduğuna,

5. Sair temyiz sebepleri ve sair hususlara, ilişkindir.

III- OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

Sanığın anılan örgütün hiyerarşik yapısına organik bağla katılıp katılmadığına ilişkin maddi gerçeğin tereddüte yer bırakmayacak şekilde ortaya konması bakımından,

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

Sanığın anılan örgütün hiyerarşik yapısına organik bağla katılıp katılmadığına ilişkin maddi gerçeğin tereddüte yer bırakmayacak şekilde ortaya konması bakımından,

Dosyada mevcut veri inceleme raporunda adı geçen "...", "..." ve "A.G." isimli şahıslar hakkında varsa yapılan soruşturma veya dava dosyalarının araştırılarak getirtilmesi, ilgili delillerin iş bu dosyaya dercedilmesi, adı geçen şahıslarla ifade tutanağı temyiz aşamasında gelen E.S. isimli şahsın keza ifade tutanağının okunulması ile yetinilen M.E.'nin tanık sıfatıyla doğrudan aleni duruşmada sanığın huzurunda veya 5271 ... CMK’nın 180/1-2-5 inci maddesi gereğince SEGBİS kullanılmak ya da anılan Kanunun 181/1 maddesinde öngörülen usule riayet edilmek suretiyle istinabe yoluyla dinlenmelerinden ve tüm delillerin 5271 ... CMK'nın 217. maddesi gereğince duruşmada okunup tartışılmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ve yetersiz belge ile yazılı şekilde karar verilmesi,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 19.12.2019 tarihli ve 2019/1260 Esas, 2019/1244 ... kararına yönelik Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 ... Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 ... Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası (a) bendi uyarınca Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2278, Karar No: 2025/6413, Tarih: 20.05.2025

**5. Ceza Dairesi         2025/2278 E.  ,  2025/6413 K.**

**"İçtihat Metni"**

İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesiyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 21.11.2024 tarihli ve 2024/1697 Esas, 2024/1621 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1270, Karar No: 2013/5716, Tarih: 28.03.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/1270 E.  ,  2013/5716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1) ... Genel Müdürlüğü İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının 8 bendinde "derelerin iki tarafından kadastral sınırından itibaren 100 m²'lik yapı yaklaşma mesafesi bırakılır." hükmü yer almakta iken 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı genel kurul kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında temizlik bakım ve onarımların yapılabilmesi maksadıyla imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ile dere işletme bantları idarece kamulaştırılır." hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değişmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı ilgili ... Genel Müdürlüğü ve imar planlarını yapan belediyelerden sorulmasından,

2) Hükme esas alınan bilirkişi raporunda kiyasi emsal kabul edilen taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulmasından,

3) Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında, hükme esas alınan bilirkişi raporunda kıyasi emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden getirtilmesinden,

4) Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan ve kıyasi emsal kabul edilen taşınmazın , bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin akit tablosunun, Tapu Sicil Müdürlüğünden istenilmesinden,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3028, Karar No: 2014/1920, Tarih: 11.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/3028 E.  ,  2014/1920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2012

NUMARASI : 2010/185-2012/793

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 01.04.2001 tarihinde sigortasız, 01.03.2008 tarihinden itibaren de sigortalı olarak 18.02.2010 tarihine kadar davalı işyerinde gece bekçiliği yaptığını, aylık ücretinin net 610,00 + yemek verildiğini, iş sözleşmesinin 18.02.2010 tarihinde işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanılmadığını, ödenmemiş sair işçilik alacağının bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının aldığı ücret miktarının doğru olarak tespit edilip edilmediği ve fazla mesai ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu tartışmalıdır.

Davacı işyerinde son ücretinin aylık net 610,00 TL olduğunu iddia etmiş, davalı işveren ise davacının asgari ücretle çalıştığını savunmuştur. Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarında asgari ücret seviyesinde kazanç gösterilmiştir. Taraflar arasındaki davacının sigortasız çalıştırıldığı dönemle ilgili Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen Adana 1. İş Mahkemesinin 20107171 esas, 2011/768 karar sayılı hizmet tespiti dosyası ile davacının davalı işyerinde 01/04/2001-01/03/2008 tarihleri arasında 2490 gün çalıştığının tespitine karar verdiği ve prime esas kazancının 33.456,85 TL olduğunun belirlendiği anlaşılmaktadır.

Dinlenen iki davacı tanığı davacının ücretini bilmediklerini beyan etmiş diğer davacı tanığı da davacıdan duyumunu aktarmıştır. Davalı tanıklarının davacının ücret seviyesine ilişkin beyanı bulunmamaktadır. Bu durumda davacı ücret konusundaki iddiasını ispatlayamamış olmasına ve hizmet tespiti dosyasında davacının aylık kazancının asgari ücret seviyesinde belirlenmiş olmasına göre davacının asgari ücretle çalıştığının kabulü gerekir. Mahkemece dava konusu alacaklar davacının asgari ücretli olduğunun kabulü edilerek buna göre hesaplatılmalıdır. Davacının ücret konusundaki iddiası usulüne uygun şekilde ispatlanamamış olmasına rağmen iddia edilen ücret seviyesinden yapılan hesaplamaya itibarla yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.