muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1629, Karar No: 2019/5313, Tarih: 14.11.2019

Öte yandan; Anayasa'nın 17. maddesi gereğince, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara üçüncü kişilerin saldırılarını önlemek de yargı mercilerinin görevleri arasındadır. Mahkemeler, Anayasa'nın 17. maddesi gereğince kişilik haklarını korurken aynı zamanda Anayasa'nın 26. maddesi gereğince ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili bir biçimde korunmasını sağlama yükümlülüğü sebebiyle yarışan haklar arasında adil bir denge kurmak zorundadır. Bu denge kurulurken Anayasa’nın 13. maddesi kapsamında hakkın özüne dokunulmamalı, demokratik toplum düzeninin gerekleri ve sınırlama amacı ile aracı arasındaki ölçü gözetilmelidir (AYM; Nilgün Halloran, B. No: 2012/1184, 16/7/2014, par.43). Bu anlamda, mahkemenin dayandığı gerekçelerin, ifade özgürlüğünü kısıtlama bakımından “demokratik toplum düzeninin gerekleri” ve “ölçülülük” ilkelerine uygun olduğunu inandırıcı bir şekilde ortaya koyup koyamadığı bakımından denetlenmesi gerekir. Mahkeme, düşüncelerin açıklanması ve yayılmasına yönelik olarak tazminata karar verirken düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğünün kullanılmasından kaynaklanan yarardan çok daha ağır basan, korunması gereken bir yararın varlığını somut olgulara dayanarak göstermelidir (AYM; Mustafa Ali Balbay, B. No: 2012/1272, 4/12/2013, par.114).

Somut olayda, taraflar arasında alacak-borç ilişkisinden kaynaklanan anlaşmazlık ve dava bulunduğu, olay günü davalının, davacının cep telefonuna, “Hoca pis nefsine bu kadar esir olmuyacaktın. Hala o pis nefsiyin peşinden gidiyorsun (ceza yargılaması sonucu mahkûmiyete esas alınan sübut sadece bu kısımdır) ankarada ki avkatıyın gecmişine bakılırsa avkatın eski yargıtay üyesi babasıyla rüsvete aracılıkdan suc işlemiş internette bir sürü yasal olmayan şeyler yabmışlar onlara güvenerek is yapacana allhına güvensen olmaz mı bir de hocayım diye geciniyorsun bu olayın manevi vebali seni affetmez hoca 34 aydır benim malımı icrada tutuyorsun neoldu başın göge mi erdi cok olsa 2 ay daha tutarsın yazıklar olsun kac kuruş alacağın vardı bende.” şeklinde kısa mesaj göndermek suretiyle hakaret ettiğinden bahisle kesin nitelikte adli para cezası ile cezalandırıldığı, eldeki davanın ise buna istinaden açıldığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu ifadelerin kişilik haklarına saldırı teşkil etmeyecek eleştiri ve değer yargısı (pis sıfatı muhatap için değil, onun davranışı kastedilerek söylenmiştir) niteliğinde ve alacağına ulaşamamaktan kaynaklanan kızgınlıkla yazılmış ve muhatabını rahatsız edici sözler olduğu açıktır. Ancak tarafların yargıya intikal eden ticari ilişkileri ile mesajlarda kullanılan ifadeler göz önüne alındığında aşağılama ve küçük düşürme kastından çok sitem ve eleştiri amaçlı olduğu anlaşıldığından ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmelidir.

B-TBK’nın 74. Maddesi Yönünden Değerlendirme

B-TBK’nın 74. Maddesi Yönünden Değerlendirme

Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 74. maddesi uyarınca hukuk hâkimi; zarar verenin kusurunun olup olmadığı ve ayırt etme gücünün bulunup bulunmadığı hususlarında karar verirken, ceza hukukunun sorumlulukla ilgili hükümleriyle ve ayrıca ceza hâkimi tarafından verilen beraat kararıyla bağlı değildir. Aynı hükümde ayrıca, kusurun değerlendirilmesine ve zararın belirlenmesine ilişkin ceza mahkemesi kararlarının da hukuk hâkimini bağlamayacağını öngörülmektedir.

İlk derece mahkemesi; davalının, Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesince hakaret suçundan yargılanıp kesin nitelikte adli para cezasına mahkûm edildiğinden bahisle söz konusu eylem nedeniyle davalı aleyhine manevi tazminata hükmetmiştir. Mahkemenin gerekçesinde tehdit suçundan da bahsedilmekte ise de davalının yalnızca hakaret suçundan cezalandırıldığı anlaşılmaktadır.)

İfade özgürlüğünün niteliği gereği, ceza yargılamasında eylemin suç olduğu kabul edilse dahi görmekte olduğu somut davada hukuk hâkimi, bağımsız olarak davaya konu edilen sözleri değerlendirerek bir sonuca varmalıdır. Aksi takdirde ceza yargılamasında varılan sonucun benimsenmesi hâlinde ifade özgürlüğü ile şeref ve itibarın korunması hakkı arasındaki adil dengeyi sağlama konusunda hukuk hâkiminin hiçbir inisiyatifi kalmayacaktır.

Nitekim doktrinde, TBK’nın 74. maddesinin haksız fiil unsurlarından yalnızca kusurdan söz etmesinin diğer unsurlar bakımından hukuk hâkiminin ceza hâkiminin kararlarıyla bağlı olduğu sonucuna varılamayacağı, maddede sadece kusur unsurundan söz edilmesinin örnek niteliğinde olduğu, hukuk hâkiminin ceza mahkemesinin mahkûmiyet ve beraat kararları ile bağlı olmaksızın haksız fiilin tüm unsurlarını yeniden inceleyebileceği, ancak hukuk hâkiminin ceza mahkemesinin kararından ayrılmak istediğinde bunun gerekçelerini göstermek zorunda olduğu benimsenen görüşler de mevcuttur (Fikret Eren, Borçlar Hukuku, 9. Baskı, İstanbul, 2006, s.792).

Ayrıca şu hususu belirtmek gerekir ki kanun koyucu, esasen ceza ve hukuk yargılaması sonucu verilen kararların bağlayıcılığı üzerine çok keskin bir çizgi çizmemiştir. Hukuk hâkiminin ceza yargılamasında verilen kesin nitelikteki sonuçla bağlı olmasının esas amacı hukuki güvenlik ilkesinin bir gereğidir. Aynı eyleme aynı hukuk düzeni içerisinde iki farklı sonuç bağlanması hukuk güvenliğini zedeler. Ancak hukuk ve ceza yargılamalarının ulaşmak istedikleri sonuç aynı olmadığı gibi iki yargı kolunun vardığı sonuçları, verdikleri kararların konuları ve tarafları aynı olmadığı için aynı etkiyi doğurması düşünülemez. Gerçekten ceza yargılamasının amacı suçun işlenip işlenmediğini, işlenmiş ise verilecek cezanın belirlenmesini ceza hukukunun kendi prensipleri içerisinde yürütülmesini gerekli kılar. Hâlbuki tazminat hukuku özelinde hukuk yargılaması farklı değerlendirmelerle sonuca ulaşır. Hukuk yargılamasında hukuka aykırı eylem belirlenir. Bu eylemin zarara neden olup olmadığı, olmuş ise davalının kusurunun bulunup bulunmadığı ya da kusura bakılmaksızın sorumlu olup olmadığı, zarar ile kusur arasında uygun illiyet bağının bulunup bulunmadığı değerlendirilerek sonuca ulaşılır. Dolayısıyla hukuk ve ceza yargılamalarının aynı ilkelere tabi tutarak aynı sonuca ulaşmaları beklenmemelidir.

TBK’nın 74. maddesi esasında hukuk hâkiminin bağımsızlığı prensibini ortaya koymaktadır. Buna göre hukuk hâkimi kararını verirken bağımsızdır ve ceza yargılaması sonucundan serbest hareket etmelidir. Bu prensip hâkimin takdir yetkisinin sonucu olup sınırsız da değildir. Gerçekten maddi hakikate ulaşmayı prensip edinen ceza yargılamasında, olayın sübutuna ilişkin varılan kanaat ile suçun işlendiği yönündeki kesinleşmiş kanı, hukuk hâkimini kesin delil veya kesin hüküm nedeniyle bağlayacaktır. Bunun aksini kabul etmek hukuka güveni zedeler.

Diğer yandan belirtmeliyim ki; somut olayda söylenen sözlerin ifade özgürlüğü kapsamında kalmasına rağmen TBK’nın 74. maddesinin zorunlu sonucu olarak, ceza mahkemesince verilen mahkûmiyet kararının, hukuk hâkimini bağlayacağı prensibi ile verilen tazminata ilişkin kararlar aleyhine bireysel başvuru yoluyla AYM veya AİHM'e taşınması hâlinde, ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varılabilecek ve bu durum yeniden yargılama sebebi sayılabilecektir. Çünkü Anayasa’nın 90. maddesinin son fıkrası uyarınca temel hak ve özgürlükler söz konusu olduğunda tarafı olduğumuz Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS), TBK’nın ilgili hükmünden üstün nitelikte bir norm olarak karşımıza çıkmaktadır. Anılan Anayasa hükmü uyarınca AYM ve AİHM’nin temel hak ve özgürlüklere ilişkin yorum ve uygulamaları tüm yargı mercilerini bağlayıcı niteliktedir. Bu durumda hukuk hâkimi tarafından TBK'nın 74. maddesi gereğince kesinleşmiş ceza mahkûmiyeti nedeniyle zorunlu olarak karar verildiği artık savunulamaz. Şu hâlde hukuk hâkimi, esasen ifade özgürlüğü kapsamında kaldığını tespit ettiği bir olayda, ceza mahkemesince verilen mahkûmiyet kararının bağlayıcılığını esas alarak tazminata hükmettiğinde, ifade özgürlüğünü değerlendirme dışı bırakmak suretiyle hukuka aykırı davranmış olacaktır.

Sonuç itibarıyla, ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilebilecek sözler nedeniyle davacı lehine manevi tazminata hükmedilmemesi gerekirken, ceza mahkemesinin kesin nitelikteki mahkûmiyet kararının hukuk hâkimini bağlayacağı ve eylemlerin suç teşkil ettiği gerekçesiyle davalı aleyhine manevi tazminata hükmedilmesi ifade özgürlüğünü kısıtlayıcı niteliktedir. Davacının kişilik haklarının haksız saldırıya uğradığı yönündeki Sayın Çoğunluğun görüşüne katılamıyoruz. 14/11/2019
Yargıtay — Esas No: 2020/18007, Karar No: 2023/843, Tarih: 27.02.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/18007 E.  ,  2023/843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08.04.2016 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında iftira suçundan

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 ... maddesi gereğince cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2.Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanığın şikayeti üzerine ilgili infaz koruma başmemuru ve memurlar hakkında soruşturma yapılmış olması, şikayetçi ...'ın sanığın odaya götürüldüğü esnada refakatinde gitmemiş olması, odaya götürülmesi esnasında görev yapan memurların odaya dahi girmemiş olmaları,bu hususların kamera kayıtları ve beyanlar ile sabit olması karşısında, sanığın iftira suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, sanığın infaz kurumunda hükümlü olduğu, kaldığı oda içerisinde kavga olduğu ve kendisi olaya karışmadığı halde ... isimli Başmemur ve yanındaki iki infaz koruma memuru tarafından 2 nolu geçici odaya götürüldüğünü, odada üç memur tarafından darp edildiğini, iki memurun kapıda beklediğini ileri sürerek resmi mercie suç ihbarında bulunmak suretiyle iftira suçunu işlediğine ilişkindir.

2.Dava dosyası içerisinde bulunan 31.01.2016 tarihli tutanakta, sanığın kaldığı koğuşta S.A., B.S.,Y.K. isimli hükümlüler ve sanığın bağırıp çağırdığı, birbirlerinin üzerlerine yürüdüğü, S.A. isimli hükümlünün yüzünün kanlı olduğu, olaya karışan sanığın da aralarında bulunduğu hükümlülerin odadan alınıp doktor raporu aldırılmak üzere hastaneye gönderildiği hususlarının tespit edildiği görülmüştür.

3. Dava dosyası içerisinde bulunan 31.01.2016 ve 02.02.2016 tarihli adli muayene raporlarında, sanığın parmağında kesi olduğu, bu yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir olduğunun tespit edildiği görülmüştür.

3. Dava dosyası içerisinde bulunan 31.01.2016 ve 02.02.2016 tarihli adli muayene raporlarında, sanığın parmağında kesi olduğu, bu yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir olduğunun tespit edildiği görülmüştür.

4. Tekirdağ T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Başkanlığı tarafından 10.02.2016 tarihinde sanık hakkında 31.01.2016 tarihli olay nedeniyle 20 ... hücreye koyma cezası verildiği anlaşılmıştır.

5.Dava dosyası içerisinde bulunan 17.03.2016 tarihli kamera görüntülerine ilişkin bilirkişi raporunda, sanığın olay günü koğuştan çıkarılırken ve geçici odaya koyulurken darp edilmediği hususunun tespit edildiği görülmüştür.

6.Şikayetçiler hakkında kasten yaralama suçundan 08.04.2016 tarihinde, iddia edilen suçu işlemediklerinin sabit olduğu gerekçesi ile ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın annesi tarafından Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığına sunulan dilekçede , sanığın infaz koruma memurları tarafından hakaret ve darba maruz kaldığı, sorumluların cezalandırılması talep edilmiştir.

Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 10.02.2016 tarihinde müşteki sıfatıyla sanığın beyanları alınmış, şikayet dilekçesine konu hususları annesine kendisinin anlattığını, 2 nolu geçici odada kendisini darp eden ... isimli infaz koruma başmemuru ve diğer memurlardan şikayetçi olduğunu beyan ettiği görülmüştür.

Sanığın şikayeti üzerine başlatılan soruşturmada, sanığın 31.01.2016 tarihli olay sonrasında 2 nolu geçici

odaya götürülmesine ilişkin kamera görüntüleri temin edilmiştir. Tüm dava dosyası kapsamı ve düzenlenen rapora göre, ... isimli başmemurun sanığı 2 nolu odaya götüren kişiler arasında olmadığı, ayrıca sanığı odaya götüren infaz koruma memurlarının odanın kapısından içeri girmedikleri, darp edildiğine dair bir görüntü tespit edilemediği anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince gerekçeli kararda sanığın 2 nolu geçici odaya alındıktan sonra hakkında adli rapor düzenlenmediği belirtilmiş ise de, dava dosyası içerisinde 31.01.2016 tarihli ve sanığın geçici odaya konulmasından sonra düzenlenen 02.02.2016 tarihli iki adet adli muayene raporu bulunmaktadır. Her iki raporda da sanığın el parmağında kesi bulunduğu, bu yaralanmanın dava dosyası içerisindeki belgelere göre koğuşta çıkan kavga sırasında meydana geldiği anlaşılmaktadır. Sanığın infaz koruma memurları tarafından elle darp edildiğine dair doktor raporunda herhangi bir tespit bulunmamaktadır.

Tüm dava dosyası kapsamı, ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı, kamera görüntülerine ilişkin bilirkişi raporu, sanık hakkında düzenlenen adli raporlar dikkate alındığında, sanığın işlemediğini bildiği halde soruşturma başlatılmasını sağlamak amacıyla şikayetçilere suç isnadında bulunduğu sabit olduğundan, zincirleme suç hükümleri de uygulanarak iftira suçundan mahkumiyetine karar verilmesi yerine, beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Tüm dava dosyası kapsamı, ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı, kamera görüntülerine ilişkin bilirkişi raporu, sanık hakkında düzenlenen adli raporlar dikkate alındığında, sanığın işlemediğini bildiği halde soruşturma başlatılmasını sağlamak amacıyla şikayetçilere suç isnadında bulunduğu sabit olduğundan, zincirleme suç hükümleri de uygulanarak iftira suçundan mahkumiyetine karar verilmesi yerine, beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde yer ... nedenlerle Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2016 tarihli kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9382, Karar No: 2014/2113, Tarih: 07.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2012/9382 E.  ,  2014/2113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 10. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/03/2012

NUMARASI : 2011/99-2012/44

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21.03.2012 tarih ve 2011/99 - 2012/44 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı ve borcu üstlenen TMSF vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 07.02.2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı TMSF vekili Av. C. K., davalı Ing Bank A.Ş. vekili Av. E. I. ve davacı mirasçıları vekili Av. B. S. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi Erol Kaplan tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl ve birleşen davada davacı vekili, müvekkilinin Egebank Ç.Şubesi'ne 300.000 DM yatırdığını, parayı yatırdıktan bir süre sonra Egebank'ın zor durumda olduğu duyumunu alan müvekkilinin bankaya müracaat ederek parasını çekmek istediğini, ancak banka görevlilerinin, bankanın kötü durumda olmadığını, paranın devlet garantisi altında bulunduğu söyleyerek müvekkilini ikna ettiklerini ve kendisine ödeme yapmadıklarını, müvekkilinin bundan sonraki başvurularının da sonuçsuz kaldığını, Egebank Off-Shore Ltd.'nin hayali ve paravan bir banka olduğunu, bu nedenle lisansının da iptal edildiğini ileri sürerek, asıl davada fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 2.000 TL'nin avans faizi ile birlikte tahsilini, birleşen davada ise 298.000 DM karşılığı EURO'nun avans faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka ve borcu üstlenen TMSF vekili, müvekkillerine husumet yöneltilemeyeceğini, aynı konuda taraflar arasında görülerek kesinleşen bir davanın bulunduğunu, davanın zamanaşımına uğradığını, usulüne uygun aciz vesikasının alınmadığını, davacının serbest iradesiyle daha fazla faiz getirisi sağlayan kıyı bankacılığını tercih ettiğini, müvekkili bankanın davacının talebi doğrultusunda havale işlemini yerine getirdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı banka ve borcu üstlenen TMSF vekili, müvekkillerine husumet yöneltilemeyeceğini, aynı konuda taraflar arasında görülerek kesinleşen bir davanın bulunduğunu, davanın zamanaşımına uğradığını, usulüne uygun aciz vesikasının alınmadığını, davacının serbest iradesiyle daha fazla faiz getirisi sağlayan kıyı bankacılığını tercih ettiğini, müvekkili bankanın davacının talebi doğrultusunda havale işlemini yerine getirdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafından Egebank Ç. Şubesi'ne 300.000 DM yatırıldığı, bu paranın off-shore bankasına gönderilmeyip Egebank'ın Merkez Şubesi nezdinde açılan bir hesaba aktarıldığı, banka yetkililerince davacının daha fazla getiri sağlayacağı ve mevduatın devlet güvencesi altında olduğu yönünde telkinde bulunulmasının iyiniyet kurallarına aykırı olduğu, davalı bankanın davacının zararından sorumlu bulunduğu, gerek ceza zamanaşımı süresi gerekse mevduat zamanaşımı süresi gözetildiğinde davalının zamanaşımı definin yerinde olmadığı gerekçesiyle asıl dava yönünden davanın kabulü ile 2.000 TL'nin 26.11.1999 tarihinden itibaren altı ay süresinde % 26 oranındaki akdi faizi, bu tarihten itibaren ise 3095 sayılı Kanun'un 2/2 maddesi uyarınca işleyecek temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, birleşen dava yönünden 298.000 DM karşılığı 152.820,46 EURO'nun 26.11.1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi uyarınca işleyecek temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı ve borcu üstlenen TMSF vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalının sorumluluğunun BK’nın 41,55 ve TTK’nın 336. maddelerinden kaynaklanmasına ve davacının zararının, parasını off-shore bankasından tahsil etme olanağının kalmadığının anlaşıldığı andan itibaren doğması nedeniyle zamanaşımı süresinin bu tarihten itibaren başlayacak olmasına göre davalı ve borcu üstlenen TMSF vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Dava, davacı tarafından banka hesabına yatırılan paranın off-shore hesabına aktarıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkindir. Zaman itibariyle dava konusu uyuşmazlığa uygulanması gereken 818 sayılı BK'nın 83. maddesi uyarınca yabancı para borcunun vadesinde ödenmemesi halinde alacaklı, bu borcun vade veya fiili ödeme günündeki rayice göre Türk parası ile ödenmesini isteyebilir. Bu şekilde talepte bulunan alacaklının artık bu tercihinden dönerek borcun yabancı para olarak aynen ifasını istemesi mümkün değildir. Somut olayda da, davacı taraf asıl davada tercih hakkını kullanmış ve borcun Türk Lirası üzerinden ödenmesini istemiş, birleşen davada ise alacağın yabancı para üzerinden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. O halde, mahkemece davacının, alacağın Türk Lirası üzerinden ödenmesi yönündeki tercihinden dönüp yabancı para üzerinden tahsil isteyemeyeceği gözetilerek hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Ayrıca, kabule göre de taraflar arasında akdi ilişki olmadığından mahkemece hüküm altına alınan miktarın, off-shore bank hesabına yatırıldığı andan itibaren avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesi gerekirken, vade sonuna kadar off shore hesap cüzdanında belirtilen akdi faiz oranının uygulanmasına karar verilmesi de doğru olmamış, hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ve borcu üstlenen TMSF vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davalı-borcu üstlenen TMSF yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 07.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21503, Karar No: 2011/2006, Tarih: 16.02.2011

**4. Ceza Dairesi         2008/21503 E.  ,  2011/2006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yaralama ve tehdit

HÜKÜM : Hükümlülük, beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan beraat hükmü yönünden;

Katılan ...'ın aşamalardaki "Sanık ... elinde silah olduğu halde bana, seni de vururum, seni öldürürüm, dedi" şeklindeki ısrarlı ve tutarlı beyanının, sanığın kovuşturma sırasındaki " O an sinirle katılanı tehdit etmiş olabilirim..." şeklindeki kaçamaklı ikrarı ile kanıtlandığı gözetilmeden mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2- Sanıklar hakkında yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

Hükümlerden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCY.nın 7/2 madde ve fıkrası uyarınca sanıklar yararına olan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesinin 1.fıkrası ile CYY.nın 231/5 madde ve fıkrasında öngörülen, hükmolunan cezanın geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve söz konusu 562.maddesinin 2.fıkrası ile de CYY.nın 231/14 madde ve fıkrasındaki, suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve katılan sanık ... ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, sanıklar hakkında yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.