muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7127, Karar No: 2024/2786, Tarih: 04.04.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebeplerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka ile ilgili kurum kararının iptali, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6 ncı ve 25 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6 ncı maddesinin birinci fıkrasında, tescil başvurusu yapılan bir markanın, tescil edilmiş veya önceki tarihte başvurusu yapılmış marka ile aynılığı ya da benzerliği ve kapsadığı mal veya hizmetlerin aynılığı ya da benzerliği nedeniyle, tescil edilmiş veya önceki tarihte başvurusu yapılmış marka ile halk tarafından ilişkilendirilme ihtimali de dâhil karıştırılma ihtimali varsa itiraz üzerine başvurunun reddedileceği, yine aynı Kanun'un 25 nci maddesinin birinci fıkrasında ise 5 inci veya 6 ncı maddede sayılan hâllerden birinin mevcut olması hâlinde mahkeme tarafından markanın hükümsüzlüğüne karar verileceği düzenlenmiştir.

2. Somut olayda davacının ''WINGS'' ibareli marka başvurusuna davalı tarafça ''GIVES YOU WINGS'' VE ''KANATLANDIRIR'' ibareli markalar mesnet gösterilerek itiraz edilmiş olup '' REDBULL'' ibareli kullanıma dayalı olarak herhangi bir itirazda bulunulmamıştır. Bu durumda Mahkemece sadece itiraza mesnet gösterilen markalar ile başvuru markasının karşılaştırılması gerekirken davalının ''REDBULL'' markasını fiili kullanımı nazara alınarak davacının markasının müktesep hak oluşturmadığı gerekçesi ile ret kararı verilmesi doğru olmamış, hükmün temyiz eden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4027, Karar No: 2015/20527, Tarih: 05.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/4027 E.  ,  2015/20527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2013

NUMARASI : 2013/302-2013/1441

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 05.11.2015 günü duruşmalı temyiz eden davacılar vekili Av. M.ile karşı taraftan davalı ..Bankası Vekili Av. E S. geldi. Diğer davalı Ş. şirketi adına gelen olmadı. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, aile konutu olan taşınmaz üzerine konulan ipoteğin kaldırılması, davacıların davalı Bankaya borçlu olmadıklarının tespiti isteğine ilişkin olup, mahkemece dava reddedilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 194/1. maddesine göre, “Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi konulmuş olmasa da eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, emredici niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “belirli olan’' bir işlem için verilebilir. .

Türk Medeni Kanununun 193. maddesi ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanununun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “aile birliğinin” korunması amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.

.../...

Hukuk Genel Kurulunca da, eşlerden birinin diğer eşin açık rıza bulunmadıkça aile konutunun devredilemeyeceği ve aile konutu üzerindeki hakların sınırlandırılamayacağı benimsenmiştir. (HGK. 15.4.2015 gün, 2013/2-2056 esas, 2015/1201 karar).

.../...

Hukuk Genel Kurulunca da, eşlerden birinin diğer eşin açık rıza bulunmadıkça aile konutunun devredilemeyeceği ve aile konutu üzerindeki hakların sınırlandırılamayacağı benimsenmiştir. (HGK. 15.4.2015 gün, 2013/2-2056 esas, 2015/1201 karar).

Toplanan delillerden; dava konusu taşınmazın davacılardan Ekrem adına kayıtlı olduğu, davalılardan Şahin Ltd. Şti'nin kullanmış olduğu ve kullanacağı kredilerin teminatı olarak, davalı Banka lehine 9.4.2007 tarihinde 90.000 TL tutarında ipotek tesis edildiği, davacılardan G. adına düzenlenen 10.4.2007 tarihli ipotek tesisine ilişkin muvafakatnamenin sahte olduğu ve evrakta sahtecilik sebebiyle R.n'ın Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/87 esas sayılı dosyasında mahkumiyetine karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği anlaşılmaktadır. Davalılar tarafından, dava konusu taşınmazın aile konutu olmadığına dair bir savunma ileri sürülmediği gibi, taşınmaz maliki olmayan eşin taşınmaz üzerinde ipotek tesisine ilişkin açık rızasının bulunduğunun ispatlanamadığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, duruşma için takdir olunan 1.100.00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacılara verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.05.11.2015(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/3465, Karar No: 2017/2142, Tarih: 13.09.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/3465 E.  ,  2017/2142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatifin üyesi olduğunu, aidatlarını düzenli olarak ödediğini, ancak müvekkilinin dairesinin halen kendisine teslim edilmediğini, aradan geçen bunca yıla rağmen ortada böyle bir blok olmadığı gibi arsasının dahi mevcut olmadığını, bu konuda davalı kooperatife ihtarname gönderildiğini ancak kooperatifin cevap dahi vermediğini ileri sürerek, fazlaya dair dava ve talep hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 10.000,00 TL tazminatın davalıdan alınarak dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dairenin teslim edilmemesinin kusura dayanmadığını, dava konusu dairenin bitirilmesi halinde davacıya teslim edileceğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan inceleme neticesinde, davacının daire karşılığı tazminat isteminin ön koşulu gerçekleşmediğinden davanın reddine karar verilmiş, verilen karar davacı tarafça temyiz edilmiş ve Dairemizin 13.05.2014 tarih ve 2014/513 Esas, 2014/3761 Karar sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Dairemizin bozma ilamına uyularak, mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davacıya dairesinin teslim edilemeyeceği yani konut tesliminin mümkün olmadığı, davalı kooperatifçe nispi eşitlik ilkesine de aykırı davranıldığının kesin olarak tespit edildiği, konut yerine tazminat talep hakkı olduğu ve bilirkişilerin raporlarında da beş aşamalı uygulama formülü gözetilerek yapılan tazminat hesabına göre davacının isteyebileceği tazminat bedelinin belirlendiği, buna karşılık davacının talebinin 10.000,00 TL olması nedeniyle, taleple bağlılık kuralı ve dava konusu alacağın kooperatifle üyesi arasındaki üyelik ilişkisinden doğan bir alacak olup, uyuşmazlık yönünden her iki tarafın da tacir ve alacağın niteliğine göre de ticari bir alacak olmadığı belirtilerek, davanın kabulü ile, 10.000,00 TL tazminatın dava tarihi olan 26.04.2012 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Mahkemece uyulan bozma ilamında, kooperatifin uygulamasının ne yönde olduğunun tespiti istenmiş, mahkemece bu tespit yapılarak, teamülen her blok inşaatı bittikten sonra kur'a çekilip hak sahiplerine dağıtıldığı belirlenmiştir. Ayrıca kooperatifin inşaatlarının devam ettiği ve kooperatifin B3 ve B4 bloklarının yapılacağı arsanın maliki olduğu ve bu bloklar için de inşaat yapılabilecek durumda olduğu sabittir. Bu durumda davacı kooperatif ortağı inşaatların bitmesini beklemek durumundadır.

Mahkemece kur'a dışı bir ortağa bağımsız bölüm verildiğinden bahisle, nisbi eşitlik ilkesi bozulduğundan dolayı ve kooperatifte davacıya verilecek bağımsız bölüm bulunmaması sebebiyle ulaşılan sonuca göre karar verilmesi doğru olmamıştır. Yukarıda belirlendiği şekilde kooperatifin henüz inşaatlarının devam ettiği ve davacının üyelik ilişkisinin devam ettiği anlaşıldığına göre, davacının kendisine verilecek bağımsız bölümü beklemek zorunda olduğu düşünülerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş ve hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3866, Karar No: 2015/7925, Tarih: 12.05.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/3866 E.  ,  2015/7925 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm :Yargılamanın yenilenmesi talebinin reddi.

Yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre;

Taksirle öldürme suçundan mahkumiyetine karar verilip, cezası kesinleşen hükümlünün sonradan anlaşılan paranoid şizofreni hastalığının olay ve yargılama tarihinde de mevcut olduğuna, bu nedenle cezai ehliyeti bulunmayan hükümlü hakkında TCK’nın 32. maddesinin uygulanması gerektiğine dair talebin kabule değer bulunması sonrası alınan ve “olay tarihine ait cezai ehliyete ilişkin bilgi verilmesinin mümkün olmadığını” bildiren 28.01.2014 tarihli sağlık kurulu raporunun düzenlenmesine konunun uzmanı olmayan hekimlerin de katıldığı görülmekle, yargılama dosyasının, sanığın paranoid şizofreni hastalığına ait tüm tedavi evrakları ile birlikte Adli Tıp Kurum Başkanlığına gönderilerek sanığın hukuki durumunun tespit ve tayini yerine yetersiz sağlık kurulu raporuna itibar edilerek yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8503, Karar No: 2019/1494, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/8503 E.  ,  2019/1494 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9504, Karar No: 2009/18115, Tarih: 06.10.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/9504 E.  ,  2009/18115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 15.60 TL onama harcı alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 06.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3849, Karar No: 2025/9540, Tarih: 21.05.2025

**4. Ceza Dairesi         2025/3849 E.  ,  2025/9540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1700 E., 2020/868 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İTİRAZA KONU KARAR : Bozma

Dairemizin, 06.02.2025 tarihli ve 2022/8516 Esas, 2025/2216 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.04.2025 tarihli ve 3-2020/88686 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Kanun'un 308/1. maddesi uyarınca bir aylık yasal süresi içerisinde sanık aleyhine itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun'un 308/2. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusuna konu uyuşmazlığın, incelemeye konu olayda, sanığın sosyal medya hesabından yaptığı paylaşımlarının tamamının sanık tarafından yapıldığına ve zincirleme şeklinde Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturduğuna ilişkin olduğu belirlenmiştir.

İncelenen dosya kapsamından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazında; "Sanığın 18.10.2017 tarihli paylaşımında Cumhurbaşkanına sinkaflı şekilde küfür ettiği, bu eyleminin savunmasıyla da sabit olduğu, 16.02.2017 ve 17.02.2017 tarihli paylaşımlarında da katılanın milletine, devletine ve bunların değerlerine düşman, terör örgütüyle işbirliği içinde olan bir devlet yöneticisi olduğunu ileri süren aşağılayıcı sözler sarfettiği, bu ifadelerin muhatabın ..., ... ve saygınlığını rencide edici boyutta olduğu ve hakaret suçunun unsurlarının oluştuğu, bu nedenlerle sanığın mahkumiyetine dair ilk derece mahkemesi kararına yönelik istinaf isteminin reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanması gerektiği halde bozulması hukuka aykırı bulunmuştur.

" belirtilmek suretiyle,

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen Dairemizin 06.02.2025 tarihli ve 2022/8516 Esas, 2025/2216 Karar sayılı "Bozma" kararının kaldırılması,

İstanbul Anadolu 48. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.07.2019 gün ve 2019/49 Esas, 2019/561 Karar sayılı mahkumiyet kararına yönelik istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 02.07.2020 gün ve 2019/1700 Esas, 2020/868 Karar sayılı kararının "Onanmasına" karar verilmesi talep edilmiştir.

II. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin ..., haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen ..., bireyin ..., ... ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, ..., ... ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli ... şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda;

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda;

Sanığın kendisi tarafından paylaşıldığını kabul ettiği 16.02.2017 ve 17.02.2017 tarihli katılana yönelik paylaşımlarının, muhatabın ..., ... ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, ağır eleştiri, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu dolayısıyla bu paylaşımlar yönünden Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı,

Sanığın aşamalarda BİMER ihbarına konu olan paylaşımın kendisine ait olmadığına yönelik savunması 31.03.2018 tarihli açık kaynak araştırma raporu ile ihbarda belirtilen link üzerinden yapılan araştırmada ilgili paylaşıma ulaşılamadığının tespit edilmesi karşısında; BİMER ihbarına konu paylaşımın sanık tarafından yapıldığına ilişkin sübuta yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı,

Anlaşıldığından, sanığın beraati yerine, mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy birliğiyle REDDİNE,

2.5271 sayılı Kanun'un 308/3. maddesi uyarınca Dairemizin, 06.02.2025 tarihli ve 2022/8516 Esas, 2025/2216 Karar sayılı "Bozma" kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.05.2025. tarihinde karar verildi.