muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/15598, Karar No: 2014/7000, Tarih: 14.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/15598 E.  ,  2014/7000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Müştekinin ... otobüs firmasının müdürü olduğu, sanığın bu firmaya gelerek kendisini sigorta müfettişi olarak tanıttığı, iş yerini denetlemeye geldiğini aynı zamanda hukuk ve iş kitapları da sattığını, söz konusu kitaplardan satın aldığı takdirde denetimde kolaylık sağlayacağını beyan ettiği, müşteki şüphelinin hal ve hareketlerinden şüphelenmesi üzerine otogar içerisinde görev yapan polis memurları ile birlikte işbirliği yaparak sanığın bahsetmiş olduğu kitaplar karşılığı seri numaraları alınmış 725,00 TL'yi sanığa verdiği, daha sonra sanığın polisler tarafından yakalandığı ve üzerinden müştekinin verdiği paraların çıktığı, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık, tanık ve müşteki beyanları ile tüm dosya kapsamına göre atılı suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla, bu gerekçeye dayanan mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15143, Karar No: 2017/6410, Tarih: 11.10.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/15143 E.  ,  2017/6410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ....Mahallesi çalışma alanında bulunan (eski 51 ada 1) 369 ada 39 parsel sayılı taşınmaz Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek malik hanesi açık ve yüzölçüm hanesi boş bırakılmak suretiyle tespit edilmiş, daha sonra imar uygulaması nedeniyle ifrazı ile 629 ada 3, 4, 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazlar oluşmuştur. Davacı ... vekili, taşınmazın malik hanesinin açık bırakıldığı, taşınmaz üzerinde 1966 sonrası yapılmış davacıya ait bina bulunduğu ve davacının 40 yılı aşkın zilyedliğinin bulunduğunu ileri sürerek, taşınmazın açık olan malik hanesinin davacı adına miras payı oranında doldurulması istemiyle dava açmıştır. Kadastro Mahkemesinde yapılan yargılama sonunda davalı Hazineye açılan davanın husumet yokluğu sebebiyle reddine, davalı Vakıf hakkında açılan davanın reddine, dava konusu 113 metrekare yüzölçümlü, 629 ada 5 parsel sayılı taşınmazın açık olan malik hanesinin.... Vakfı adına tespit ve tesciline, fundalık niteliğinin “arsa” olarak düzeltilmesine, tapu kaydının beyanlar hanesine; “Üzerindeki bina ... mirasçılarına aittir.” belirtmesinin yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili ile davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, taşınmaz hakkında genel mahkemede görülen davanın işlemden kaldırılmış olması nedeniyle, kadastro tespitinin... Vakfı adına yapılmış olduğu göz önünde bulundurularak yazılı şekilde karar verilmiştir. Ne var ki; ek beyanname ile 27.12.1958 tarihinde taşınmaz... Vakfı adına tespit edilmiş ise de daha sonra Komisyonca verilen 21.12.1959 tarihli kararla, tespitten önce Asliye Hukuk Mahkemesinde davacı... ile davalılar Vakıf İdaresi ve Hazine arasında görülmekte olan tescil davasına konu olduğu belirtilerek, taşınmazın malik ve yüzölçüm hanelerinin açık bırakılması karar verilmiştir. Taşınmazın... Vakfı adına tespitine ilişkin Komisyon kararı tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesindeki dava derdest olduğuna göre, sonradan davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi ve işlemden kaldırılması malik hanesinin re'sen mahkemece belirlenmesi gerektiği hususunu ortadan kaldırmaz. Hal böyle olunca, malik hanesi açık olan taşınmazın kimin adına tescil edileceğinin 3402 sayılı Yasa'nın 30. maddesi uyarınca mahkemece re'sen araştırma yapılarak belirlenmesi zorunludur.

Açıklanan nedenle mahkemece öncelikle, malik hanesinin açık bırakılmasına neden olan davanın davacısı...'ın, ölmüş ise mirasçılarının da davadan haberdar edilmesi suretiyle taraf koşulu sağlanmalı, bundan sonra aynı kadastro parselinden imar suretiyle ifraz edilen ve farklı dosyalarda malik hanesinin doldurulması istemiyle davalı olan 629 ada 3, 4, 6 parsel sayılı taşınmazların aynı kadastral parselin bölümleri olduğu göz önüne alınarak bu parseller ve varsa aynı parselden yukarıdaki şekilde ifraz ile oluşan taşınmazlara ait dava dosyalarının tümü 369 ada 39 sayılı taşınmazın tutanak aslının bulunduğu 2011/107 Esas sayılı dosyada birleştirilerek taşınmazın tamamı, yani 369 ada 39 kadastro parseli yönünden gerçek hak sahibinin kim olduğu hususunda tarafların iddia ve savunmaları, sözü edilen işlemden kaldırma kararına konu davanın davacıları tarafından ileri sürülecek deliller de tartışılıp değerlendirilerek ve re'sen araştırma yapılmak suretiyle taşınmazların malik haneleri doldurulmalı ve yüzölçümleri belirtilerek tescile karar verilmelidir. Yapılacak araştırma sonunda davacı ...'ın ileri sürdüğü zilyetliğin kadastro tespitinden öncesine mi ilişkin olduğu, yoksa kadastro tespitinden sonraki bir tarihte mi başladığı açıkça belirlenerek kadastro tespitinden sonra doğan haklar yönünden Kadastro Mahkemesinin görevli olmayacağı göz önüne alınıp, kadastro tespit tarihi itibariyle gerçek hak sahibi adına tescile karar verilmesi ve sonraya ilişkin hak talep edenler yönünden ise mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi gerektiği nazara alınmalıdır. Mahkemece belirtilen hususlar göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, 11.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/559, Karar No: 2014/7279, Tarih: 12.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/559 E.  ,  2014/7279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 7. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/11/2013

NUMARASI : 2013/633-2013/1383

Taraflar arasında görülen yardım nafakasının arttırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkili yararına daha evvel Ankara 6.Aile Mah.'nin E.2011/385-K.1425 sayılı kararı ile 600 TL yardım nafakasına hükmedildiğini, müvekkilesinin Bilkent Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğrencisi olduğunu, davalı babasının ekonomik desteğine ihtiyacı olduğunu, davalı babanın doktor olup, ekonomik durumunun iyi olduğunu, müvekkilinin birlikte yaşadığı annesinin ise hukuk müşaviri olarak görev yaptığını, ihtiyaçlar dikkate alındığında nafakanın düşük kaldığını belirterek, nafakanın aylık 2.500 TL'ye yükseltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın kötü niyetli ve müvekkilini zarara uğratmak amacıyla açılmış olduğunu, Ankara 6.Aile Mahkemesince verilen karar sonrası müvekkilinin gelirinde herhangi bir iyileşme olmadığı gibi, davacının da halen üniversite öğrencisi olduğunu, davacının taleplerinin lükse yönelik olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini nafakanın arttırılmasına hükmedilmesi halinde TMK'nun 176/son maddesi gereği karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, davacının davasının kısmen kabulü ile; davalının davacıya ödediği aylık 600 TL yardım nafakasının dava tarihinden başlamak üzere aylık 1.250 TL'ye yükseltilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacı yararına daha evvel hükmedilen yardım nafakasının artırılması talebine ilişkindir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının davalının kızı olduğu, Bilkent Üniversitesi Hukuk Fakültesi bölümünde burslu öğrenci olduğu, Ankara 6. Aile Mahkemesi'nin 31.10.2011 tarihli kararı ile davacı lehine 600 TL yardım nafakasına hükmedildiği, gelirinin bulunmadığının, annesi yanında kaldığı annesinin hukuk müşaviri olarak görev yaptığının, davalının ise, hastanede eğitim görevlisi beyin cerrahi uzmanı olduğu Nisan 2013 tarihi itibariyle performans net ödemesinin 7.580,38 TL ve maaşının 3.616 TL olduğunun, aracının ve evinin olduğunun eş ve çocuğu ile birlikte yaşadığının tespit edildiği görülmüştür.

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde yoksulluğa düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Yoksulluğa düşme terimi açıkça çok sıkıntılı bir durumu ve ağır ekonomik koşulları ifade eder. Hükmedilecek yardım nafakasının miktarı yalnızca söz konusu sıkıntılı durumu önlemelidir. Yoksa, yardım nafakası yoluyla nafaka isteyenin geçiminin ve her türlü gereksinmelerinin sağlanması veya bir zenginleşme aracı olarak kullanılması söz konusu değildir

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde yoksulluğa düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Yoksulluğa düşme terimi açıkça çok sıkıntılı bir durumu ve ağır ekonomik koşulları ifade eder. Hükmedilecek yardım nafakasının miktarı yalnızca söz konusu sıkıntılı durumu önlemelidir. Yoksa, yardım nafakası yoluyla nafaka isteyenin geçiminin ve her türlü gereksinmelerinin sağlanması veya bir zenginleşme aracı olarak kullanılması söz konusu değildir

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise, ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki, bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde Medeni Kanun'un 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Buna göre, mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, davalının gelir durumu, dava dışı annenin de nafakaya katılma yükümlülüğü, davacının giderleri ve öğrenim gördüğü üniversite masrafları karşısında, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı şekilde, ülke ekonomisindeki gelişmeler ve enflasyon nedeniyle paranın satın alma gücünün azalması hususları gözönünde bulundurularak, TMK'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek, davacı lehine daha evvel hükmedilen yardım nafakasının uygun bir miktar artırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde istemin tümden reddi doğru görülmemiştir

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3663, Karar No: 2017/6257, Tarih: 24.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/3663 E.  ,  2017/6257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 03/05/2017 gün ve 2017/912-2017/2434 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davalılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK'un 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kurum zararı nedeniyle alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın yetki yönünden reddine dair verilen karar, Dairemizin 03/05/2017 gün 2017/912 esas, 2017/2434 karar sayılı ilamı ile bozulmuş; davalılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Davacı vekili; Bakanlık müfettişlerince davalı rehabilitasyon merkezi hakkında yapılan tahkikat neticesinde düzenlenen rapora istinaden, yasa ve yönetmeliklere aykırı uygulamalar nedeniyle uğranılan maddi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalılar, yetki ve husumet itirazında bulunarak davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, HMK nın 6. maddesi uyarınca genel yetkili mahkemenin, davalı gerçek ya da tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Dairemizin bozma ilamında; dava dilekçesinin, davalılara 23/06/2014 günü tebliğ edildiği, iki haftalık cevap verme süresinin 07/07/2014 günü mesai saatinde son bulduğu halde, davalılar vekili tarafından süresinden sonra 08/07/2014 günü verilen cevap dilekçesi ile yetki itirazında bulunulduğu gerekçesi ile davalılar vekilinin yetki itirazının süresinde olmadığı, 6100 sayılı HMK'nın 19/4'üncü maddesi uyarınca mahkemenin yetkili hale geldiği ve yetki yönünden davanın reddine verilmiş olmasının doğru olmadığı belirtilerek karar bozulmuş; davalılar vekili tarafından, cevap süresi içinde yetki itirazında bulunulduğu beyan edilerek kararın düzeltilmesi istenmiştir.

Dosya kapsamından; davalılar vekilinin cevap dilekçesini UYAP sisteminden elektronik imza ile 07/07/2014 tarihinde vermiş olduğu, bu anlamda süresinde yetki itirazında bulunulduğu anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenle davalılar vekilinin karar düzeltme istemi kabul edilmeli, Dairemizin 03/05/2017 gün 2017/912 esas, 2017/2434 karar sayılı bozma ilamı kaldırılmalıdır.

HMK'nın 14/1. maddesinde; "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir" denilmektedir.

Somut olayda; uyuşmazlık konusu yapılan, özel eğitim giderlerine ilişkin kurum zararı Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma ... şubesi niteliğinde olan ... Özel.... Eğitim ... işlemlerinden kaynaklanmaktadır. Şu durumda, açıklanan kanun maddesi gereğince eldeki davada ... mahkemeleri de yetkili olduğu halde, mahkemenin yetkisiz olduğundan bahisle anılan şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş; hükmün değişik gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

Somut olayda; uyuşmazlık konusu yapılan, özel eğitim giderlerine ilişkin kurum zararı Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma ... şubesi niteliğinde olan ... Özel.... Eğitim ... işlemlerinden kaynaklanmaktadır. Şu durumda, açıklanan kanun maddesi gereğince eldeki davada ... mahkemeleri de yetkili olduğu halde, mahkemenin yetkisiz olduğundan bahisle anılan şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş; hükmün değişik gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle; HUMK’un 440-442 maddeleri gereğince davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin, 03/05/2017 gün 2017/912 esas, 2017/2434 kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6446, Karar No: 2016/10869, Tarih: 28.04.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/6446 E.  ,  2016/10869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen İnfaz

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 25.09.2012 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının kesinleşmesinden sonra, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle TCK'nin 51/7 maddesi uyarınca dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 23.12.2015 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/603, Karar No: 2019/2541, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/603 E.  ,  2019/2541 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/865, Karar No: 2009/6264, Tarih: 02.04.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/865 E.  ,  2009/6264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ulaş Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :26.9.2007
Yargıtay — Esas No: 2013/4716, Karar No: 2013/6304, Tarih: 26.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/4716 E.  ,  2013/6304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai alacağı, genel tatil ve yıllık izin alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalılar ... ve ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devri sebebiyle işçilik alacaklarından davalıların sorumluluklarının kapsamı bakımından taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu 4857 sayılı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğe devam eden 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından sözkonusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada ilişkinin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

Somut olayda kıdem ve ihbar tazminatı, genel tatil ve fazla çalışma, izin ücretinin yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda işyerini devreden ... mirasçıları ile devralan ... yönünden ayrı ayrı sorumlu oldukları dönemler itibariyle tespit edilecek alacak miktarlarının hükümaltına alınması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

3-Davacıya kıdem tazminatı ve işçilik alacaklarına karşılık yapılan ödemenin mahsup edilerek bakiye işçilik alacaklarının hüküm altına alınması gerekirken mahsup işlemi yapılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi ayrı bir bozma nedenidir.

4-İşyerini devralan son işveren davalı ... dava açılmadan önce davacı tarafından ihtarname keşide edilerek işçilik alacakları yönünden temerrüte düşürüldüğünden dava ve ıslah ile talep edilen alacaklar bu davalı yönünden temerrüt tarihi itibariyle faize hükmedilmesi gerekirken devreden işveren yönünden de temerrüt tarihinden itibaren faize hükmedilmiş olması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeblerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.