muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/130, Karar No: 2022/780, Tarih: 08.12.2022

Netice sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçu TCK’nın 87/4 maddesinde düzenlenmiş olup, anılan suçun oluşabilmesi için meydana getirilen yaralamanın TCK’nın 86/1-3 kapsamına girmesi gerekmektedir. Uyuşmazlığa konu olayda; sanıklar tarafından meydana getirilen yaraların TCK’nın 86/1-3 kapsamına girdiğine dair tespit yapılamamış ise de; Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen raporda; meydana gelen ölümün, zorlamalı ölüm olduğunun belirtilmesi suretiyle yapılan icrai davranışlar ile ölüm arasında illiyet bağının kurulmuş olması, yüzüne biber gazı sıkılan ve başına da tabanca kabzası ile vurulan maktülenin olay sırasında bayıldığının sanıklar tarafından ikrar edilmiş olması ve olay anında evde bulunan ...”in beyanı karşısında; maktülede oluşan yaraların en azından TCK’nın 86/1-3 maddesi kapsamına girdiği hususunda gerek yargılamayı yapan ilk derece mahkemesi gerekse temyiz ve itiraz üzerine inceleme yapan Yargıtay Yüksek 1. Ceza Dairesi ile Yüksek Ceza Genel Kurulunda en küçük bir tereddüt dahi yaşanmamıştır. Zira tek başına bayılmanın dahi basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek bir yaralanma olamayacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. '1-' numaralı sorunun çözümünde anlatıldığı üzere öldürme kastıyla hareket etmedikleri çok net bir şekilde anlaşılan sanıkların yapmış oldukları icrai hareketler sonucunda maktülede tespit edilen bulgulara göre TCK’nın 87/4 maddesindeki netice sebebiyle ağırlaşmış yaralama koşullarının oluştuğunu söylemek mümkün ise de, maktüleyi oldukça tehlikeli duruma soktukları için yardım yükümlülüğü altında girmelerine karşın yardım etmedikleri gibi gelebilecek yardımları da engellemek suretiyle ölüm riskini artırdıkları açıktır. Tespit edilebilen bulgulara ve dosyadaki mevcut delillere göre bu şekilde yaralanan kişiye üçüncü kişiler yada yükümlülük altına giren sanıklar tarafından gerekli yardımda bulunmasına rağmen ölüm olayının yinede gerçekleşmesi halinde anılan madde (TCK’nın 87/4) hükmünün uygulanabileceği hususunda gerek uygulamada gerekse öğretide herhangi bir duraksama yaşanmamasına karşın, maktüleyi bayılttıktan sonra yardım etmedikleri gibi ellerini ve ayaklarını bağlayarak iyice zor duruma sokmakla da yetinmeyen sanıkların , hem o anda evde bulunan maktülenin kızını hem de daha sonra eve gelen katılanı etkisiz hale getirerek yardımda bulunmalarını engelleyerek belki çok basit bir müdahale ile kurtulabilecek durumda olan maktüleyi kaderiyle baş başa bırakmak suretiyle ölüm riskini artırdıklarının yok sayılmasına “Hukuk Devleti” ilkesinden asla taviz vermeyen hukuk sistemimizin izin vermesi beklenemez

. Zira böyle bir kabulde; bu şekilde yaraladıkları kişiyi kurtarabilmek için bütün imkanlarını seferber etmelerine rağmen ellerinde olmayan nedenlerle ölümü engelleyemediklerinden bahisle yaralama kastını aşmayan failler ile somut olayımızda olduğu gibi kendi sebebiyet verdikleri tehlikeli duruma hiç aldırış etmeksizin yaralama kastının çok ötesine geçerek ihmali de olsa en azından ölüm neticesini göze alan faillerin aynı suçtan (TCK’nın 87/4 Maddesi) sorumlu tutulmaları şeklinde bir sonuca ulaşılır ki! ... duygusunu zedeleyen böyle bir sonucun suç işlenmesini önlemeyi en önemli hedef olarak belirleyen ceza kanunumuzun 1. maddesinde açıklanan amacına aykırı olacağı gibi 3. maddesinde düzenlenen hakkaniyet ve orantılılık ilkesine de aykırı olacağı açıktır.

3- Sorun

Yağma suçunu işlemek amacıyla yaptıkları plan doğrultusunda suç yolunda adım adım ilerleyen sanıkların kendilerine direnen maktülenin direncini kırmak için, yüzüne biber gazı sıkmak, kafasına da tabanca kabzasıyla vurmak suretiyle bayılmasına sebebiyet vererek TCK’nın 83/1-b maddesi kapsamına girecek şekilde maktülenin hayatı ile ilgili olarak tehlikeli bir durum oluşturdukları hususunda herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Yaptıkları icrai davranışlar ile maktülenin bayılmasına neden olan sanıkların, yükümlülük altında girmelerine rağmen bayılan kişinin ayılmasına yardımcı olmadıkları gibi ellerini ve ayaklarını kelepçe ile bağlamak suretiyle çok daha tehlikeli bir duruma sebebiyet verdikleri açıktır.

Gerek TCK’nın 82 maddesinin gerekse aynı kanunun 87/4 maddesinin uygulanması gerektiğini savunan Yüksek Ceza Genel Kurulu Üyeleri tarafından yargılamaya konu edilen eylemden dolayı TCK’nın 83 maddesinin uygulanabilmesi için sanıklar tarafından yapılan icrai davranışlar sonucunda bayılan maktüleye yardım edilmesi durumunda yaşayacağının tıbben tespit edilmesinin zorunlu olmasına karşın somut olayımızda böyle bir tespit yapılamadığı için TCK’nın 83 maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı ileri sürülmüş ise de; anılan gerekçenin, hukuk devletinin olmazsa olmaz ilkesi olan “Hukuki güvenlik” ilkesini zedeleyeceği gibi TCK’nın 3 maddesindeki “hakkaniyet ve orantılılık” ilkesine de aykırı sonuçların ortaya çıkmasına neden olacağı kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır. Zira ne kadar ileri teknolojiye ulaşılırsa ulaşılsın ihmal olmasaydı ölümün olmayacağı şeklinde bir sonuca varılmasının çoğu olayda mümkün olamayacağı gibi böyle bir rapor düzenlense dahi güvenirliliği son derece kuşkulu olacaktır. Zira en basit darbenin dahi çoğu insanda göstereceği reaksiyonun çok farklı olacağı düşünüldüğünde; sağlıklı ve güvenilir bir sonuca ulaşılmasındaki güçlük kendiliğinden ortaya çıkacaktır.

Öğretide; aşağıda öztlendiği üzere, böyle bir zorunluluğun bulunmadığı açıklanmıştır.

Prof. Dr. Mahmut KOCA-Prof. Dr. İlhan ÜZÜLMEZ; (Türk Ceza Hukuku-Özel Hükümler-... yayınevi-... 2013-Sayfa: 101)

İfade edelim ki, ihmali davranış gösterilmemiş olsaydı, yani fail yükümlü olduğu icrai davranışı yapmış olsaydı dahi, yinede ölüm neticesi meydana gelecekti faraziyesine binaen, faili sorumluluktan kurtarmak mümkün olmamalıdır. Zira böyle bir değerlendirme ancak varsayıma dayalı olarak yapılabilir. Burada bakılacak olan husus, failin, mağdurun yaşamını korumak ve gözetmek yükümlülüğü altında olmasına rağmen, bu yükümlülüğünü kasten ihmal etmiş olması ve bu ihmali davranışın ölüm riskini yükseltmiş bulunmasıdır.

İhmali davranış olmasaydı ölüm olmazdı şeklindeki bir tespitin yapılmasını zorunlu gören sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmemekle birlikte bir an için anılan görüşün doğru olduğunun kabul edilmesi halinde; kasıtlı bir hareket ile doğrudan öldürme boyutuna ulaşmayan ancak ağır şekilde yaraladıkları kişiyi ölüme terk eden failler hakkında; ihmali davranış olmasaydı yine de yaşamayacağından bahisle TCK’nın 87/4 maddesi uygulanırken, yine kasıtlı bir hareketle daha hafif şekilde yaraladıkları kişiyi terk eden failler hakkında ihmal olmasaydı yaşayacağından bahisle çok daha ağır hükümler içeren TCK’nın 83 maddesinin uygulanması çok büyük bir çelişki olarak karşımıza çıkacaktır.

Yargıtay uygulamalarında, taksirli hareket sonucunda tehlikeye maruz bırakılan kişileri terk eden failler hakkında; 'ihmal olmasaydı yaşayabilirdi' şeklinde bir rapor yada başka delillerle ulaşılabilecek kesin bir tespitin aranmasına rağmen, kasıtlı hareket sonucunda başka bir kişiyi tehlikeli durumda terk eden failler hakkında böyle bir tespite ihtiyaç duyulduğuna dair herhangi bir içtihada rastlanılmamıştır. TCK’nın 83 maddesinin ne metninde nede gerekçesinde böyle bir sonuca ulaşmayı haklı gösterecek herhangi bir ibareye yer verilmemiştir. Taksirli hareketi ile tehlikeye neden olan failler hakkında TCK’nın 83 maddesinin uygulanabilmesi açısından tehlikeye maruz bıraktığı kişiler açısından çok net olması kaydıyla böyle bir tespite ihtiyaç duyulması TCK’nın 3 maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile açıklanabilir. Zira olay yerinde çok ağır şekilde yaralanan ve yaşama olasılığı mucizelerin dahi ötesine geçen kişinin hastaneye ulaştırılmasının dahi mümkün olmadığı durumlarda, buna sebebiyet veren faillerin TCK’nın 83 maddesinden sorumlu tutulması adalete aykırı sonuçlara varılmasına neden olabilir. Ancak kasıtlı hareketler ile tehlikeye maruz bıraktıkları kişileri terk eden failler için böyle bir zorunluluktan söz edilemez. Böyle bir durumda terkin ölüm riskini artırıp artırmadığına bakılarak sonucuna göre değerlendirme yapılması yasanın düzenleniş gayesine çok daha uygun olacaktır.

Baygın vaziyetteki maktülenin ölümünün üzerinden yaklaşık olarak 13 gün geçmesinden sonra yapılan otopside ölümcül yaraların tespit edilememesi, yağma suçunu işleyebilmek için kendilerine karşı direnen maktüleyi etkisiz hale getirmek isterken yapmış oldukları kasıtlı hareketler ile bayılmasını sağlayan sanıkların yardım etme yükümlülüğünü yerine getirmedikleri gibi ellerini ve ayaklarını kelepçe ile bağlamak suretiyle ölüm riskini artırdıklarının dosya içeriğinden anlaşılması ve sanıklar tarafından yapılan icrai hareketler neticesinde meydana getirilen yaraların doğrudan doğruya ölüme sebebiyet vereceğinin tespit edilememesi karşısında; şüpheli durumun sanıklar lehine değerlendirilmesi suretiyle, ölüm olayının ihmali davranışlarla gerçekleştiği kabul edilmelidir.

Muhalefete konu uyuşmazlıkta; vardığımız sonuca göre olası kast hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının tartışılması gerekmektedir.

Muhalefete konu uyuşmazlıkta; vardığımız sonuca göre olası kast hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının tartışılması gerekmektedir.

TCK’nın 83 Maddesinin konumuzu ilgilendiren bölümünün gerekçesinde; “İhmalî davranışla öldürme suçu, kasten işlenebileceği gibi taksirle de işlenebilir. Belli bir yönde icraî davranışta bulunma yükümlülüğü altında bulunan kişi, bu yükümlülüğün gereği olan icraî davranışta bulunmaması sonucunda bir insanın ölebilece­ğini öngörmüş ise, olası kastla işlenmiş olan öldürme suçunun oluştuğunu kabul etmek gerekir. Buna karşılık, belli bir yönde icraî davranışta bulunma yükümlülüğü altında bulunan kişi, bu yükümlülüğe aykırı davrandığının bilincinde olduğu hâlde, bunun sonucunda bir insanın ölebileceğini objektif özen yükümlülüğüne aykırı olarak öngörmemiş ise; taksirle işlenmiş öl­dürme suçundan dolayı sorumlu tutulmak gerekir” hükmüne yer verilerek, ihmali davranışla ölüme neden olmak suçundan dolayı olası kast hükümlerinin uygulanabileceği çok net olarak belirtilmiştir.

Olası kast ile doğrudan kast arasındaki ayırıcı ölçüdeki en belirgin unsur, doğrudan kasttaki bilme unsurudur. Fail hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini biliyorsa ve bunu istiyorsa doğrudan kasıtla hareket ettiğinin kabulü gerekmektedir. Yine failin hareketiyle hedeflediği doğrudan neticelerle birlikte, hareketin zorunlu veya kaçınılmaz olarak ortaya çıkan sonuçları da, açıkça istenmese dahi doğrudan kastın kapsamı içinde değerlendirilmelidir. Belli bir sonucun gerçekleşmesine yönelik hareketin, günlük hayat tecrübelerine göre diğer bazı sonuçları da doğurması muhakkak ise, failin bu sonuçlar açısından da, doğrudan kastla hareket ettiği kabul edilmelidir.

Olası kastı doğrudan kasttan ayıran diğer ölçüt ise suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşmesinin muhakkak olmayıp, muhtemel olmasıdır. Fail, böyle bir durumda, muhakkak değil ama büyük bir ihtimalle gerçekleşecek olan neticenin meydana gelmesini kabullenmekte, olursa olsun düşüncesi ile göze almakta; sonucun gerçekleşmemesi için çaba göstermemektedir. Olası kastta fiilin kanunda tanımlanan neticenin gerçekleşmesine neden olunacağı muhtemel görülmesine karşın, bu neticenin gerçekleşmesi fail tarafından kabullenilmektedir.

Yukarıda çeşitli bölümler başlığı altında yapılan açıklamaları aşağıdaki şekilde özetlemek mümkündür.

Muhakkak görünen neticenin failce bilinmesi ve istenmesi halinde doğrudan kast, öngörülen olası neticenin meydana gelmesine kayıtsız kalınması durumunda olası kast, kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet verilmesi halinde neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç, öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesinin istenmemesine rağmen objektif özen yükümlülüğüne aykırı hareket edilmek suretiyle neticenin meydana gelmesinin engellenemediği ahvalde bilinçli taksir, öngörülebilir neticenin objektif özen yükümlülüğüne aykırı hareket edilmiş olması nedeniyle öngörülemediği hallerde ise basit taksir söz konusu olacaktır.

Somut olayımızda, direncinin kırılması için yüzüne biber gazı sıkılan ve başına da tabanca kabzasıyla vurularak bayıltıldıktan sonra elleri ve ayakları kelepçelenerek bir odada yalnız başına terk edilen maktülenin ölüm riskinin artırılmasına karşın, ölümün mutlakıyetinden söz edilmesi mümkün olmayacaktır. Ölüm sonucunun muhtemel olması ve yağma suçuna odaklandıkları için yardım yükümlülüklerini yerine getirmedikleri gibi başkalarının yardımını da engelleyerek en lehe değerlendirme ile ölüm sonucunu kabullenen sanıklar hakkında olası kast koşullarının gerçekleştiği kabul edilmelidir.

Yukarıda açıklamalar ve içtihatlar ışığında somut olayımıza baktığımızda;

Yağma suçunu işlemek için ayrıntılı bir şekilde plan yapan sanıkların, kendilerine engel olmak isteyen maktüleninin yüzüne biber gazı sıkarak ve kafasına da tabanca kabzasıyla vurarak bayılmasını sağladıktan sonra ellerini ve ayaklarını plastik kelepçe ile bağlayarak tehlikeli bir duruma sokmak suretiyle yükümlülük altına girmelerine rağmen kendilerinin yardımda bulunmadığı gibi gelebilecek yardımları da engelledikleri hususunda herhangi bir duraksamanın bulunmaması, ölüm olayının üzerinden yaklaşık olarak 13 günlük bir süre geçtikten sonra yapılan otopside, ölümün zorlamalı ölüm olduğunun tespit edilmesine karşın, maktüleyi etkisiz hale getirmek isteyen sanıklar tarafından yapılan icrai hareketlerin ölümcül nitelikte olup olmadığının tespit edilemediği gibi sanıkların ikrarında da böyle bir sonuca ulaşmayı haklı gösterecek herhangi bir ibareye yer verilmemiş olması, Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen raporda ölümün zorlamalı ölüm olduğunun belirtilmesi suretiyle ölüm ile sanıklar tarafından yapılan icrai davranışlar arasında illiyet bağının kurulmuş olması, otopsi tutanağındaki bulgulara göre ihmal sonucunda gerçekleşen ölümün mutlak olmayıp muhtemel olması, en küçük bir hukuka aykırı davranışı tespit edilemediği gibi son derece iyi niyetli davranarak kapısını çalan sanıkları misafir olarak kabul eden öldürülene karşı gerçekleştirilen eylemdeki haksızlık içeriğine göre TCK’nın 83 maddesindeki düzenleme dikkate alınarak yerel mahkemece hakkaniyete daha uygun bir cezanın tercih edilme olanağının mevcut olması, ölüm olayının sanıklar tarafından gerçekleştirilen icra hareketlerinden mi? yoksa bayılan maktüleye daha sonra gerekli müdahalenin yapılmamasından mı? kaynaklandığı hususunun kesin olarak aydınlığa kavuşturulmamış olması, gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddiaların aleyhe yorumlanması suretiyle suçun vasıflandırılmasının yapılamayacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması karşısında; şüpheli durumun sanıklar lehine değerlendirilerek maktülenin direncini kırmak için yaralama kastıyla hareket eden sanıkların bizzat kasıtlı olarak sebebiyet verdikleri tehlikeli durumdan dolayı yükümlülük altına girmelerine karşın herhangi bir şekilde yardım etmeyerek gerçekleşmesi muhtemel ölüm sonucunu kabullenmek suretiyle olası kastla ihmal suretiyle adam öldürmek suçundan dolayı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazın değişik gerekçeyle kabulüne karar verilerek, Yargıtay Yüksek 1. Ceza Dairesi tarafından TCK’nın 87/4 maddesi ile uygulama yapılması gerektiğine ilişkin bozma kararı kaldırılarak yerel mahkemece TCK’nın 82/1-h maddesi uyarınca verilen mahkumiyet hükmünün de TCK’nın 83/3, 21/2 maddeleri uyarınca uygulama yapılması gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmesi gerekirken, yerel mahkemece verilen mahkumiyet hükmünün doğru olduğundan bahisle itirazın kabulüne dair karara yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan diğer üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; sanıklar ... ve ...'ın eylemlerinin nitelikli kasten öldürme suçunu oluşturmadığı düşüncesiyle itirazın reddi gerektiği yönünde karşı oy kullanmışlardır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurul Üyesi ise; sanık ...'in eyleminin nitelikli kasten öldürme suçunu oluşturduğu düşüncesiyle itirazın kabulü yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının, sanıklar ... ve ... yönünden KABULÜNE, sanık ... yönünden REDDİNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 17.11.2020 tarihli ve 1681-2902 sayılı kararının sanıklar ... ve ... yönünden KALDIRILMASINA,

3- Yerel Mahkemece sanıklar ... ve ... hakkında maktul ...’e yönelik eylemleri nedeniyle iştirak hâlinde nitelikli kasten öldürme suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin ONANMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.10.2022 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 08.12.2022 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5755, Karar No: 2019/6773, Tarih: 04.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/5755 E.  ,  2019/6773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 24/11/2016 tarih ve 2014/275 E.- 2016/93 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 17/10/2018 tarih ve 2017/425 E.- 2018/2184 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; Prof. Dr. ...'ın “Galata Bankerleri" adlı eserinin ilk baskısının Türk Ekonomi Bankası yayını olarak, ikinci baskısının da iki cilt olarak Orion Yayınları tarafından basıldığını, yazarın 2009 yılında vefatı üzerine eşi ve yasal mirasçısı olan Prof. Dr. ...'ın, eserin işleme, çoğaltma ve yayma haklarını müvekkillerine verdiğini, müvekkillerinin üç yılı aşan çalışmalarının sonucunda eseri büyük ölçüde düzeltip yenilediğini, yapılan düzenlemelerle kitaba bir dizin ilave edildiğini, ortaya çıkan eserin kitap haline getirildiğini, basım hususunda yasal mirasçının yönlendirmesi ile davalı tarafla şifahi olarak anlaşılmaya varıldığını, eserin teslim edilen kopyası üzerinde müvekkillerince yapılan düzeltmelerin işlenmeden kitabın basıldığını, davalının baskı miktarını bildirmeden telif ücreti verilmeksizin müvekkillerine yazar nüshası olarak 6 adet kitap verdiğini, müvekkillerinin FSEK'nun 8. maddesi kapsamında işlenme eser sahipleri olarak telif ücretine hak kazandığını, anılan hakkın davalı tarafça ihlal edildiğini, bu hususta ihtarname gönderildiğini, davalının ihtara verdiği cevapta hak sahibinin Prof. Dr. ...'ın mirasçısı olduğunun, anılan mirasçıyla yayın sözleşmesi imzalandığının belirtildiğini, kitabın FSEK’in 6. maddesi uyarınca işleme eser vasfında olduğunu, mirasçı ile davalı arasındaki sözleşmenin müvekkillerinin haklarına halel getiremeyeceğini ileri sürerek FSEK’in 68. maddesi uyarınca belirlenmek üzere fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 5.000,00 TL tazminatın ihtarname tarihinden itibaren işleyecek faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacı ile müvekkili arasında yazılı veya sözlü bir iş ilişkisi olmadığını, yasal mirasçı ve eser sahibi olan ... ile 15.01.2014 tarihinde eserin yayınlanması için bir sözleşme imzalandığını, davacının hasım olarak muhatabının müvekkili olmadığını, yasal mirasçının düzenlemeleri yapıp eserin yayınlanmasını istediğini, söz konusu sözleşmeye dayalı olarak eserin yayınlandığını, eser sahibiyle yaptığı sözleşmeye dayalı olarak hazır olan "daha önce farklı tarihlerde iki defa basılmış" kitabı bastığını, davacıların yaptığı işin düzeltme işi olduğunu, esere hususiyet katmadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı ile mirasçı arasında yapılan 15.01.2014 tarihli sözleşme ile "Galata Bankerleri" isimli eserin yayınlanması için sözleşme yapıldığı, sözleşmenin 2. maddesinde esere ilişkin çoğaltma hakkı ve yayma hakkı ile umuma arz salahiyeti üzerindeki tasarruf yetkilerinin mirasçıya ait olduğu, devredilmediği, davacılar ile mirasçı arasında eserde bazı düzeltmeler yapılması ve yeniden yayına hazırlanmasıyla ilgili sözleşmenin bulunmadığı, ancak eserin yayınlanması sonrasında eser sahibi mirasçının itirazının bulunmadığından mirasçının bilgisi dahilinde yapıldığının kabul edilebileceği, bilirkişi raporlarında göre davacıların yaptıkları katkının editörlük katkısı olduğu, değişikliklerin ciddi bir fikri çabanın ürünü olmadığı, davacıların hususiyetlerini taşımadığı, dava konusu kitabın 3. basımının işleme eser niteliğine kavuşturmadığı, öncesinde Orion yayınları tarafından yayınlanan her iki ciltte de müteveffa ...'a ait farklı iki önsözün bulunduğu, Türk Ekonomi Bankası, Orion ve Tarihçi Yayınevi tarafından yayınlanan üç baskının da Prof. Dr. ...'ın hususiyetini taşıdığı ve bu hususiyetin üç baskıda da değişmediği, son baskıda yayına hazırlayan davacıların esere yeni bir hususiyet katmadığı, hususiyeti bozmamak için itinalı davrandıklarını önsözde kendilerinin de belirttiği, baskıların "içindekiler" bölümü incelendiğinde bir kısım başlıkların aynı, bir kısmının da daha detaylandırılarak çoğaltıldığı, ancak başlıkların altındaki anlatının hususiyet açısından aynı kaldığı, önceki birinci ve ikinci basım, dağıtım formatının yine kitap olması bakımından, dava konusu üçüncü baskı işlenme açısından değişik bir forma ve biçime dönüşmediği, davaya konu üçüncü baskının daha önceki baskılarla kıyaslandığında onları aşan bir külliyat özelliği taşımadığı, genişletilmiş baskısının yapıldığı, hususiyet taşımayan genişletilmelerin işlenme niteliğinde olmadığı, davacıların editörlük görevini ifa ettikleri, dava konusu baskının işlenme eser niteliğinde olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.