muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/35571, Karar No: 2017/5279, Tarih: 09.05.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/35571 E.  ,  2017/5279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Şikayetçinin Antalya Atatürk Parkında bulunduğu sırada samsung marka cep telefonunun saat 18:30 sularında bıraktığı açık alandan çalındığı, yapılan imei numarası araştırmasında telefonun suç tarihinde saat 16:37 ve 19:36 sularında Antalya ilinde kullanılmaya başlanıldığının tespit edildiği, sanığın soruşturma evresinde alınan ifadesinde suça konu telefonda kullanılan hattın kendisine ait olduğunu ancak samsung marka cep telefonu hiç kullanmadığını beyan ettiği, sanığın kovuşturma evresinde alınan ifadesinde ise ... Seyahatte muavin olduğunu ...'ya yolcu götürdükleri tarihte seyyar satıcıdan samsung marka cep telefonu aldığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında suç saatinden önce suça konu telefonun sanığın kullandığı cep telefonu hattı ile kullanıldığı gözetildiğinde öncelikle mümkünse sanık duruşmaya çağrılarak ve şikayetçi ile yüzleştirilerek, yüzleştirmenin mümkün olmaması durumunda sanığın teşhise elverişli fotoğrafları temin edilerek suç tarihinde sanığın suça konu cep telefonunu kullanıp kullanmadığı belirlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 09.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2888, Karar No: 2015/6947, Tarih: 08.06.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/2888 E.  ,  2015/6947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanığın 02.02.2015 havale tarihli dilekçeyle cezasının onanmasını istediğini beyan etmek suretiyle temyizden vazgeçtiği anlaşıldığından; sanık müdafiin temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin katılan mağdure vekilinin temyiziyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan zamanaşımı süresi içinde kamu davası açılması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdure hakkında Adana Dr.... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 02.07.2014 günlü raporunda, mağdureye " anksiyete ile giden uyum bozukluğu" tanısı konulmuş olup ruh sağlığında kalıcı bozulma olup olmadığı hususunda 6 ay sonra değerlendirme yapılması gerektiğinin bildirilmesi karşısında, olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığının tespiti bakımından Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerinde Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ölçütlerine göre, tetkik edilen konunun uzmanı çocuk psikiyatrisi uzmanı bir doktor ile adli tıp uzmanının zorunlu katılımıyla, anılan kanunun 7/f maddesinde 6. ihtisas kurulunda görev yapması öngörülen diğer dallardan uzman doktorların da iştirakiyle ve toplam en az 5 uzman doktorla oluşturulmuş bir heyetten rapor alınmasından sonra TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının takdiri ve sonucuna göre lehe kanunun tespiti gerekirken kanuni olmayan gerekçe ile ruh sağlığına ilişkin raporun alınmasından vazgeçilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6881, Karar No: 2013/24910, Tarih: 09.10.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/6881 E.  ,  2013/24910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı eczacı, davalı kurumca yapılan denetimler sonucunda 2009 protokolünün 6.3.3, 6.3.10, 6, 3, 12 maddelerini ihlal ettiğini belirterek 29.12.2011 tarihli yazıyla toplam 65.806,00 TL cezai şart ve ve protokolün 4.36 maddeleri uyarınca cezaya neden olan 6571 TL reçete bedellerinin tahsilinin istendiğini, yapılan işlemin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek; işleminin iptali ile muarazanın giderilmesini istemiş, bilahare cezai şartın tahsil edildiğini 6.3.12 maddesine aykırılıktan verilen 92,80 TL cezai şartın iade edildiğini, bakiye 72.284,51 TL nin istirdatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalı kurumun 29.12.2011 tarihli yazı ile çıkardığı muarazanın meni ile davalı tarafça tahsil edilen 72.284, 52 TL nin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazla talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı eczacı tarafından davalı kuruma fatura edilen reçelerdeki ilaçları sigortalıların eczaneden almadıkları, reçetelerdeki mevcut imzanın kendilerine veya yakınlarına ait olmadığı, reçete eklerinde yer alan raporda bahsi geçen hastalığın bulunmadığı, ilaçlardan haberlerinin olmadığı, reçetelerdeki ilaçların teslim alındığına dair imzaların adlarına reçete düzenlenen kişilere veya yakınlarına ait olmadığından bahisle davacı eczane hakkında protokolü

Davacı eczacı tarafından davalı kuruma fatura edilen reçelerdeki ilaçları sigortalıların eczaneden almadıkları, reçetelerdeki mevcut imzanın kendilerine veya yakınlarına ait olmadığı, reçete eklerinde yer alan raporda bahsi geçen hastalığın bulunmadığı, ilaçlardan haberlerinin olmadığı, reçetelerdeki ilaçların teslim alındığına dair imzaların adlarına reçete düzenlenen kişilere veya yakınlarına ait olmadığından bahisle davacı eczane hakkında protokolü

6.3.3 ve 6.3.10 maddeleri uyarınca cezai şart uygulanması üzerine iptali istemi ile eldeki dava açılmıştır.Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davaya konu 6 adet reçetede bulunması gereken imzanın reçete sahibine veya yakınına ait olmadığı, ilaçların hak sahipleri veya yakınlarınca teslim alınmadığı sabit olmakla beraber reçetelerin, ilaç raporlarının dava dışı ... merkezi ... Tıp Merkezince düzenlendiği ve çok sayıda sahte ilaç raporunun ... merkezi tarafından düzenlendiği, bu ... tarafından düzenlenen 2086 adet ilaç kullanım raporlarına ekli reçetelerin 86 adet eczane tarafından fatura edildiği davacı eczane tarafından 6 adet reçetenin davalı kuruma fatura edildiği, sözkonusu evrakların iğfal kabiliyetlerinin olduğu davalı kurumun cezai işleminin yerinde olmadığına dair rapor doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.Dava konusu işleme esas teşkil reçetelerin sahte olduğu tarafların ve mahkemenin kabulündedir.Her ne kadar bilirkişi raporuna göre davacı eczanenin reçeteleri kuruma fatura etmesinde kusuru yok ise de kurum sorumlululuğunda olmayan reçetelerle ilgili davacının davalı kurumdan reçete bedellerini tahsil etmesi mümkün değildir.Davacının kusuru bulunmamasından dolayı cezanın kaldırılması doğru ise de 6 adet reçete bedeli olan 6571 TL nin davalı kurumdan tahsili yönünde hüküm kurulması, reçete bedellerinden sorumlu olmayan kuruma külfet yükleyecektir.Davacı reçete bedellerini ancak sahtecilik yapan kişilerden isteyebilir.

Üçüncü kişilerin suç teşkil eden eylem ve fiillerinden davalı kurum sorumlu tutulamaz. Bu açıklamalar karşısında reçete bedellerini kapsayacak şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 9.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10707, Karar No: 2012/9751, Tarih: 06.09.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/10707 E.  ,  2012/9751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Dava, hasılat kirası hükümlerine tabi ticari işletme kirasına ilişkin olup mahkemece de bu yönde hüküm kurulmuştur.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 09.02.2012 tarihli ve 2012/1 sayılı Kararı uyarınca, davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 6. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 6. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 06.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7226, Karar No: 2016/5943, Tarih: 02.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/7226 E.  ,  2016/5943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 08/04/2011 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeni ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24/02/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... ve davalı ... vekilleri ile davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılar ..., ... ve ...'nun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalılar ..., ... ve ...'nun diğer temyiz itirazları yönünden;

Dava, haksız fiil nedeni ile uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalılar ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, deri işletmeciliği yaptığı dükkan camlarının davalılar tarafından kırıldığını, dükkan içinde bulunan 9 adet deri ceketin zarar gördüğünü, kırılan camın yerine yenisinin aynı gün içinde takılmadığını, iş yerinin hemen faaliyete geçmediğini, kazanç kaybı olduğunu belirterek uğramış olduğu maddi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, değiştirilen cam bedeline, 9 adet deri ceketin zarar görmesinden dolayı aradaki değer farkına ve davacının vergi levhasındaki matrahına göre olayın gerçekleştiği tarihten itibaren yıl sonuna kadar 9 aylık prestij kaybı adı altında zarar hesaplanarak davacının maddi tazminat talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, davacının, dava dilekçesinde açıkça kırılan cam bedeli, zarar gördüğü belirtilen 9 adet deri ceketin hasarından kaynaklanan zarar ve kazanç kaybı talep ettiği anlaşılmaktadır. Ancak mahkemece, prestij kaybı adı altında 9 aylık zarar hesaplanarak bu yönden de tazminata hükmedilmiş olup ayrıca bilirkişice kırılan cam bedelinin dava tarihi itibari ile hesaplanan değerine hükmedilmiştir. Davacının talebi ile bağlı kalarak olay tarihi itibari ile hesaplanan gerek cam bedeli gerekse de 9 adet deri ceketin hasarsız ve hasarlı fiyat farkı bedeline hükmedilmesi gerekirken fazla miktarda tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle davalılar ..., ... ve ...'nun diğer temyiz itirazlarının reddine ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9771, Karar No: 2016/4519, Tarih: 21.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/9771 E.  ,  2016/4519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılama sonunda sanık hakkında yüklenen suç bakımından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21.03.2016 tarihinde oyçokluğuyla ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Katılanın, sağ bacağındaki ağrı nedeniyle gittiği devlet hastanesine, yapılan muayene neticesinde myalji tanısıyla reçete edilen iğneleri yaptırmak üzere gittiği ve sanık hemşire tarafından dicloron (ım) + muscoril (ım) ilaçlarının kalçadan enjekte edildiği olayda,

Enjesiyonun hemen akabinde katılanın ayağında uyuşukluk hissettiği dikkate alındığında, olaydan hemen sonra MR çekilmesi gibi bilimsel metotlarla uygulamanın doğru yere yapılıp yapılmadığı araştırılmadan ve ilacın bu kadar kısa sürede doku içi yayılımının mümkün olup olmadığı araştırılmadan, Adli Tıp 2. İhtisas Dairesinin "enjekte edilen ilaçların doku içi yayılımı ile sinir hasarına neden olabileceklerinin tıbben bilindiği, bu durumun enjeksiyonların tekniğe uygun yapılması durumunda da daha önceden öngörülemeyecek ve önlenemeyecek arazlara sebep olabildiği" şeklindeki kabulüne dayalı olarak verilen beraat kararının onanması yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/11393, Karar No: 2016/9022, Tarih: 14.11.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/11393 E.  ,  2016/9022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında... Köyü çalışma alanında bulunan 119 ada 98 parsel sayılı 1.505,50 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, ... tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca ... sınırları dışına çıkarıldığı ve ...'ün fiili kullanımında bulunduğu şerhi yazılarak tarla vasfıyla ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kendi fiili kullanımında bulunduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacı ...'un davasının reddine, 119 ada 98 parsel sayılı taşınmazın 30.07.2015 tarihli fen bilirkişisi raporu doğrultusunda tespitinin iptaline, fen bilirkişisi raporunda (A) harfi ile gösterilmiş olan 1.060,41 metrekarelik taşınmazın kargir ev tarla vasfı ile ve aynı ada parsel numarası ile ... adına tespit ve tesciline, kütüğün beyanlar hanesine, bu taşınmaz 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca ... adına ... sınırları dışına çıkarılmıştır. "Taşınmaz ...oğlu ... (TC....)'ün kullanımındadır, üzerindeki ev kendisine aittir." ibaresinin şerh düşülmesine, (B) harfi ile gösterilmiş olan 445.09 metrekarelik taşınmazın taşlık-kayalık-çalılık vasfı ile ve aynı ada ve farklı parsel numarası ile ... adına tespit ve tesciline, kütüğün beyanlar hanesine, bu taşınmaz 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca ... adına ... sınırları dışına çıkarılmıştır. "Taşınmaz kimsenin kullanımında değildir." ibaresinin şerh düşülmesine, karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacı ve davalıdan alınmasına, 14.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17006, Karar No: 2010/13676, Tarih: 07.12.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/17006 E.  ,  2010/13676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten yangın çıkarma ve tehdit

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın kendine ait halıları ve evi yakmaktan ibaret eyleminde mala zarar verme unsurları bulunmadığından, müştekiye ait elbiseleri yakma eylemi nedeniyle de açılmış bir dava olmadığından tebliğnamedeki bu suçun nitelendirmesine ilişkin bozma düşüncesine katılınmamıştır.

I- Sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesi uyarınca uygulama yapılırken, aynı maddenin 3. fıkrası gereğince sanığın (c) bendinde sayılan kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı, vesayet veya kayyımlığa ait haklardan koşullu salıverilmeye kadar yoksun bırakılacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "sanık hakkında TCK.nun 53/1. maddesinin uygulanmasına" ilişkin kısmın çıkarılarak, yerine "sanığın 5237 sayılı TCK.nun 53/1-3 madde ve fıkraları uyarınca (c) bendinde sayılan haklardan ise koşullu salıverilmeye kadar, madde ve bendlerde sayılan diğer haklardan ise hükmolunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA),

II- Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Sanığın mağdureyi tehdit ettiğine dair mağdurenin soyut beyanları dışında her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine, yazılı gerekçelerle mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), 7.12.2010 gününde genel güvenliği kasten tehlikeye sokulması suçundan nitelendirme ve uygulamada oyçokluğu, tehdit suçundan ise değişik gerekçeyle oyçokluğuyla karar verildi.

(K.D) (K.D)

KARŞI DÜŞÜNCE : Sanığın geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar irdelenmeden yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle TCK.nun 62. maddesinin uygulanmamasına karar verilmiş olması nedeniyle genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan hükmün bozulması gerektiği düşüncesiyle onama kararına katılmıyorum.

(K.D) (K.D)

KARŞI DÜŞÜNCE : Sanığın geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar irdelenmeden yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle TCK.nun 62. maddesinin uygulanmamasına karar verilmiş olması nedeniyle genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan hükmün bozulması gerektiği düşüncesiyle onama kararına katılmıyorum.

KARŞI DÜŞÜNCE : Sanık hakkında; suç tarihinde gayri resmi eşi olan müşteki ile birlikte yaşadıkları evde tartıştıkları, şüphelinin evde bulunan halıları evin tuvaletine götürerek evde müştekinin bulunmasına rağmen yaktığı ve çocuklarını alarak evden ayrıldığı esnada müştekiyi "Eğer geri geldiğimde ateşi söndürürsen seni ellerimle öldürürüm" diyerek tehdit ettiği ve evden ayrıldığı, müştekinin daha sonra olay yerine gelen görevlilerce kurtarıldığı, şüphelinin bu suretle müştekinin hayatı ve sağlığı bakımından tehlikeli olabilecek biçimde ve müşteki üzerinde korku, kaygı ve panik yaratabilecek tarzda kasten yangın çıkardığı ve müştekiyi ölümle tehdit ettiğinden söz edilerek TCK.nun 170/1-a, 106/1. maddelerinden cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Yapılan yargılama sonucunda; mahkemece sanığın mağduru tehdit etme ve kasten yangın çıkarma suçu sabit görülerek cezalandırılmasına karar verilmiştir. Ancak;

TCK’nun 170/1-a madde hükmünde öngörülen fiil, kişilerin hayatı, sağlığı veya malvarlığı bakımından tehlikeli olacak biçimde ya da kişilerde korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda; yangın çıkarılma halinde suçun oluşacağı kabul edilmelidir. Yangın çıkarma, mahiyeti bakımından kişilerin hayatı, sağlığı veya mal varlığı bakımından nesnel bir tehlike yaratmalıdır.

Yangın çıkarmak davranışından söz edilebilmesi için, yakmanın yangın sayılacak ağırlık ve boyuta ulaşması gerekmektedir. Bu nedenle ateşe konulan şeylerin kişiler ve mal üzerinde maddede belirtilen genel tehlikeyi doğurmaya elverişli biçimde yanmaya başlaması gerekmektedir. Yakılan veya ateşe konulan cisim kişilere ve mal varlığı üzerinde genel tehlike doğurmaya elverişli olmalıdır. Yanıcı maddeler uzaklaştırıldıktan sonra, ateşe verilen nesne yanmağa devam ediyorsa ve yakılan bu ateş özel araçlar kullanmadan ya da normalin üstünde bir çaba sarf etmeden söndürülemiyorsa artık genel güvenliği tehlikeye sokan bir yangından söz edilir. Yakma davranışı, yangın tehlikesine sebebiyet verecek ağırlıkta olmaması durumunda, artık genel güvenliğin tehlikeye sokulması suçundan değil, mala zarar verme suçu söz konusu olacaktır.

Buna göre, yakma eylemi özel araçlar kullanmaksızın ya da normalin ötesinde özel çaba gösterilmeden söndürülemiyorsa, başka şeylere sirayet etmesi veya yaygınlaşması ihtimali varsa eylemin TCK’nun 170/1-a maddesi anlamında yangın çıkarma düzeyine ulaştığı kabul edilecektir. Şayet yakma, yangın boyutuna ulaşmadan söndürülmüş ise kişilerin sağlığı veya mal varlığı bakımından zarar tehlikesi doğurmaya elverişli hale geldiği söylenemez. Somut olayda;

Sanık gayri resmi yaşadığı mağdurla aralarındaki geçimsizlik nedeniyle ona duyduğu kızgınlıkla ona ait giysi ve evde bulunan halıyı tuvalete götürüp üzerine yanıcı madde döküp ateşe verdikten sonra iki çocuğunu alıp mağduru da tehdit edip kapıyı dıştan kilitleyip olay yerinden ayrılmıştır. Mağdur Apartmanın birinci katında bulunan evin balkonuna çıkarak yardım edilmesi için bağırdıktan sonra, tuvalet içinde tutuşturulan eşyaların üzerine su dökerek söndürdüğü, yangının sadece tuvalet kapısına az bir oranda sirayet ettiği, içinde yangın çıkarılan evin ise sanığın babasına ait olduğu, bu oluş ve tüm dosya içeriğine göre sanığın babasına ait evde yangın çıkarmasının, yangın tehlikesine sebebiyet verecek ağırlığa ulaşmadan mağdur tarafından söndürülmüş olması karşısında, TCK’nun 170/1-a maddesi kapsamında suçun oluştuğu söylenemez. Sanığın eyleminin yakarak mala zarar verme suçunu oluşturacağı, sanığın içinde yangın çıkardığı ev babasına ait olup yakılan halılar ise kendisine ait olması karşısında; 5237 sayılı TCK.nun 167/1-b madde ve bendindeki şahsi cezasızlık hali nedeniyle sanık hakkında aynı yasanın 151/1 ve 152/2-a maddelerinin de uygulanamayacağı gibi, meydana gelen yangının "kişilerin hayatı, sağlığı veya mal varlığı bakımından tehlike arz etmediğinden eylemin aynı yasanın 170/1-a madde ve bendine aykırılık da oluşturmayacağı düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun onama kararına katılmıyorum.

Keza; tehdit suçunun oluşması için sanığın sarf ettiği sözler mağdur üzerinde ciddi bir korku yaratıp sonucu almaya elverişli yeterli ve uygun olmalıdır. Mağdur aşamalarda olayın oluş şeklinin birbiriyle tutarlı şekilde anlatmıştır. Tehdide ilişkin sözlerin söylendiği dosya kapsamıyla sabittir. Ancak; mağdur mahkemedeki anlatımında tehdit suçu konusunda anlatımda bulunurken “kocam genelde böyle konuşur” “ben onun böyle laflarına alıştım” demesi karşısında olayın oluşu değerlendirildiğinde, söylenen sözler korkutucu ve ciddi olmaktan uzak ve kızgınlıkla sarf edilmiş ve mağdur üzerinde korkutucu olmamıştır. Açıklanan nitelikleri gerçekleşmemiş, mağdur haksız bir zarara uğrayacağı endişesine kapılmamıştır. Bu nedenle tehdit suçunun oluşmadığı görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma gerekçesine de katılmıyorum.