muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3852, Karar No: 2014/7967, Tarih: 16.06.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/3852 E.  ,  2014/7967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/07/2013

NUMARASI : 2011/205-2013/414

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.04.2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, irtifak hakkına dayalı elatmanın önlenmesi ve kal isteğine ilişkindir.

Davacı, davalının Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğine aykırı şekilde bina yapmak suretiyle irtifak hakkına müdahalede bulunduğunu ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve kal istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile, irtifak hakkına tecavüz eden ve bilirkişi raporu ile belirlenen 2,3 metrelik tecavüz nedeniyle çatının altındaki katın tamamının kal'i ile davalının vaki tecavüzünün önlenmesine, karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

TMK'nın "Taşınmaz mülkiyetinin içeriği" başlığını taşıyan ve mülkiyetin kapsamını belirleyen 718. maddesi "Arazi üzerindeki mülkiyet kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyetin kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer" hükmünü taşımaktadır. Arazideki yapılar kavramı ise TMK'nın 722-728 maddelerinde düzenlenmiş olup TMK'nın 727. maddesinde de mecralara yer verilmiştir. 727. madde; "Su, gaz, elektrik ve benzerlerinin mecraları, işletmenin bulunduğu taşınmazın dışında olsalar bile aksine bir düzenleme olmadıkça işletmenin eklentisi ve işletme malikinin malı sayılır." İrtifak hakkı sahibinin hakkın kullanımına elatma olduğu zaman bunun giderilmesini isteme olanağı da vardır.

Somut olaya gelince; dava konusu ..ada ..parsel sayılı taşınmaz üzerindeki binanın, Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği hükümlerine göre emniyet sahasını ihlal edecek ve irtifak hakkına elatma oluşturacak şekilde inşaa edildiği ileri sürülmüştür. Mahkemece, taşınmaz başında keşif yapılmış, bilirkişi raporlarına göre de davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, taşınmazda ölçüm yapılmadan davada taraf olan davacı kurum tarafından düzenlenen planlar esas alınarak hazırlanan bilirkişi raporu ve krokiye itibar edilerek hüküm kurulduğu görülmüştür. Ayrıca davalının savunmasında ileri sürdüğü Bakırköy Asliye 3. Hukuk Mahkemesinin 2010/103 Esas sayılı dosyası da keşif sırasında dikkate alınmamıştır. Bu nedenle davacı kurumun iddialarını kanıtlamaya yeterli ve infaza elverişli bir bilirkişi raporunun varlığından söz etme olanağı bulunmamaktadır.

Bu durumda mahkemece Bakırköy Asliye 3. Hukuk Mahkemesinin 2010/103 Esas sayılı dosyası ve irtifak hakkının dayanağı belgeler dosya içine alınarak mahallinde yeniden keşif ve bizzat ölçüm yapılarak ve kroki ve belgeler zemine uygulanmak suretiyle irtifak hakkına elatmanın bulunup bulunmadığının saptanması gerekir.

Belirtilen tüm bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6532, Karar No: 2020/949, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/6532 E.  ,  2020/949 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1355, Karar No: 2024/3589, Tarih: 25.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/1355 E.  ,  2024/3589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/1765 Esas, 2023/1758 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul Anadolu 22. Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.08.2023 Tarihli ve 2023/1234 Esas, 2023/1347 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adaylarının adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi .... Sokak No:18 İç Kapı No:2 Merkez/Çorum olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Çorum 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.11.2023 Tarihli ve 2023/1765 Esas, 2023/1758 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlı adaylarının yerleşim yeri adresinin Kavakpınar Mahallesi Burcu Sokak No:7 İç Kapı No:4 Pendik/İstanbul olduğunun bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamı ve yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin Pendik/İstanbul olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 22. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul Anadolu 22. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

25.03.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18896, Karar No: 2017/8366, Tarih: 13.11.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/18896 E.  ,  2017/8366 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 28.05.2014 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.03.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, 644, 646, 984, 985, 987, 993, 1004, 1035 parsel sayılı taşınmazlarda davalının 28.04.2014 tarihinde pay satın aldığını, önalım hakkına dayanarak dava konusu taşınmazlardaki davalı adına kayıtlı payların iptali ile davacılar adına tapuya tescilini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. 6100 sayılı HMK'nın 297/2. maddesinde hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesinin gerekli olduğu açıklanmıştır.

Somut olayda; mahkemece, hüküm sonucunda dava konusu taşınmazlarda davalı ... adına kayıtlı payların tapu kayıtlarının iptali ile eşit hisselerle davacılar adına tesciline karar verilmiş ise de, hüküm sonucunda davalı adına kayıtlı ve iptaline karar verilen payın miktarı açık ve infaza elverişli şekilde gösterilmemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazlarda iptal edilen ve tesciline karar verilen payların hüküm sonucunda açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın 15 günlük yasal süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.11.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1614, Karar No: 2014/2233, Tarih: 13.02.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/1614 E.  ,  2014/2233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elmalı İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2012

NUMARASI : 2012/31-2012/97

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, Antalya 16. İcra Müdürlüğü’nün 2011/13589 sayılı Takip dosyasında yazılan talimat uyarınca, Elmalı İcra Müdürlüğü’nün 2012/191 sayılı Talimat dosyasında yapılan 29.03.2012 günlü hacze konu sera demirlerinin davacı üçüncü kişiye ait olduğunu, Kaymakamlık bünyesinde yürütülen bir proje kapsamında verilen kredi ile alındığını, faturalarının da bulunduğunu, borçlu ile ilgisinin olmadığını, muhafaza sırasında demirlerin kesilerek kullanılamaz hale getirildiğini belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, dava konusu haciz işlemi sırasında borçlunun hazır bulunduğunu ve mahcuzların kendisine yediemin olarak bırakıldığını, istihkak iddiası sırasında herhangi bir belge sunulamadığını, istihkak iddiasının kanıtlanamadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre: dava konusu sera demirlerinin üçüncü kişi tarafından 6 yıl öncesinde İdarenin yürüttüğü bir proje kapsamında alındığı, buna ilişkin kanıtların sunulduğu gerekçesi ile davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

İstihkak davalarında üçüncü kişi, İİK’nun 96/1. maddesi gereğince mülkiyet, rehin vb. haklardan birisine dayanabilir. Bu hakların neler olduğu özel yasalardaki düzenlemelere ve Yargıtay’ın yerleşik içtihatlarına göre belirlenmektedir.

Somut olayda, davacı üçüncü kişi Başbakanlık Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Genel Müdürlüğü bünyesinde bulunan Sosyal Riski Azaltma Projesi Proje Koordinasyon Birimi tarafından yürütülen “kontrollü örtü altı sebze yetiştiriciliği projesi’ kapsamında projeden yararlanması uygun görülen kişilerden olup, Sosyal Yardımlaşma Vakfı ile 19.06.2006 tarihli sözleşmeyi imzalamıştır. Buna göre haczedilen sera demirlerinin kullanım hakkı 20.03.2005 tarihine kadar kendisine bırakılmıştır; ancak, mülkiyet hakkı kendisine geçmemiştir.

Bu koşullarda davacı üçüncü kişinin taraf sıfatı bulunmadığından davanın reddi yerine oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı biçimde davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

Bu koşullarda davacı üçüncü kişinin taraf sıfatı bulunmadığından davanın reddi yerine oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı biçimde davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2404, Karar No: 2025/6289, Tarih: 12.05.2025

**5. Ceza Dairesi         2025/2404 E.  ,  2025/6289 K.**

**"İçtihat Metni"**

Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan sanık ... ve diğer sanıklar hakkında yapılan yargılama sırasında; Bakırköy 22. Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz birleştirme uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerlerine atılı suçun niteliğine, iddianamelerde olayların anlatılış biçimine göre; her iki mahkemenin dava dosyaları arasında sanık ve suç yönünden şahsi, hukuki ve fiili irtibat bulunduğu anlaşılmakla, davaların birlikte yürütülmesinde yarar görüldüğünden, Bakırköy 22. Ağır Ceza Mahkemesinin 2025/111 Esas sayılı davası ile Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2024/319 Esas sayılı davasının oy birliğiyle BİRLEŞTİRİLMESİNE,Davanın Bakırköy 22. Ağır Ceza Mahkemesi dosyası üzerinden YÜRÜTÜLMESİNE,Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16359, Karar No: 2010/1306, Tarih: 25.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/16359 E.  ,  2010/1306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma, genel tatil ve ulusal bayram

ve ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı ... Ltd ile ... AŞ ve... Ltd şirketlerinde torna ustası olarak çalıştığını, davalı şirket ile... AŞ. Arasında maddi manevi bağ bulunduğunu, davalı işverenin davacının ücretini ödememesi üzerine davacının, iş sözleşmesini feshetmek zorunda kaldığını belirterek, kıdem tazminatı, ücret, ulusal bayram genel tatil ücreti ve fazla çalışma ücretine hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı tarafça davaya cevap verilmemiştir.

Mahkemece, davalı tarafça, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiği hususunun kanıtlanamadığı ve bu suretle davacının kıdem ve ihbar tazminatı alma hakkının olduğu, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı yasanın 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerini miras yoluyla intikali de, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 599. maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen hükümde mirasçıların mirasbırakanın ölümü ile mirasa bir bütün olarak hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerini miras yoluyla intikali de, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 599. maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen hükümde mirasçıların mirasbırakanın ölümü ile mirasa bir bütün olarak hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi halinde, bu işlem de bir tür işyeri devridir. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.).

Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da imkan dahilindedir.

Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

Banka veya borsa aracı kurulu işyerlerine Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonunun el koyması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Gerçekten bu halde işyeri devredilmemekte sadece yönetime müdahale edilmektedir.

Özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Belirtilen işlemde, işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmiş olmaktadır. Bununla birlikte tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri olarak değerlendirilmelidir ( Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı zamanda işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkanı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir ( Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/ 28944 K.).

Genel olarak yapılan bu açıklamaların ardından İş Hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı yasanın 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için 2 yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmişse de, yapılan inceleme hüküm kurulması için yeterli değildir. Dosya içeriğinden, davacının dört ayrı işveren nezdinde çalışmasının bulunduğu, mahkemece hüküm altına alınan işçilik alacaklarına ilişkin hesaplamanın toplam çalışma süresi üzerinden yapıldığı ancak bu işverenler arasındaki ilişkinin niteliğinin belirlenmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacı adına çalışma bildirilen işyerleri arasında organik bağ, işyeri devri gibi unsurlar araştırılarak, davacının hizmet süresi belirlendikten sonra davalı yararına usuli kazanılmış hak da gözetilerek hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.1.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.