muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/166, Karar No: 2023/421, Tarih: 12.09.2023

**Ceza Genel Kurulu         2021/166 E.  ,  2023/421 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY DAİRESİ : (Kapatılan) 14. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ağır Ceza

SAYISI : 1-152

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103/1-a delaletiyle 103/1, 103/6, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis; sanık ...'nun aynı Kanun'un 103/1-a delaletiyle 103/1, 103/3, 103/6, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, her iki sanık yönünden hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 30.12.2011 tarihli ve 251-377 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 23.12.2013 tarih ve 6049-13675 sayı ile;

"Sanık ...'in mağdurenin yanağını ve kulağını öpmesi, sanık ...'ın ise mağdurenin kalçasını ve vücudunu okşayıp yanaklarını ve boynunu öpmesi şeklindeki eylemlerine ilişkin Adli Tıp kurumu 6. İhtisas Kurulunca 'travma sonrası stres bozukluğu oluştuğu' yönünde rapor düzenlenmiş ise de; sanıklar tarafından işlenen dokunma, sıkma, öpme gibi devamı bulunmayan şekilde gerçekleştirilen hâllerde mağdurun olayın üçüncü kişilerce duyulması üzerine ruhsal durumunun etkilenmesi nedeniyle duyduğu üzüntü ve sıkıntı sonucunda ortaya çıkan hâlin ruh sağlığı bozukluğu olarak değerlendirilemeyeceği ve TCK'nın 103/6. maddesinde öngörülen netice sebebiyle ağırlaşmış hal maddesinin cinsel istismar eyleminin ağır boyutlara ulaşması, ısrarla gerçekleştirilmesi ya da suçun nitelikli hâlinin işlenmesi nedeniyle gerçekleşebilecek bir sonuç olabileceği gözetilmeden mağduredeki hâlin bir ruh sağlığı bozulması mı yoksa suç nedeniyle ruh sağlığının etkilenmesi mi olduğunun saptanması ve rapordaki sonucun dayandığı verilerin açıkca yazılması yerine eksik ve yetersiz adi tıp raporuna dayanılarak sanıklar hakkında TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 07.03.2014 tarih ve 82523 sayı ile;

"İtiraz nedenleri, mağdurenin maruz kaldığı çocuğun basit cinsel istismarı eylemi nedeniyle ruh sağlığı bozulduğundan hükümlerin onanması gerektiğine ilişkindir. Şöyle ki;

Bozma ilamında '...mağdurun olayın üçüncü kişilerce duyulması üzerine ruhsal durumunun etkilenmesi nedeniyle duyduğu üzüntü ve sıkıntı sonucunda ortaya çıkan halin ruh sağlığı bozukluğu olarak değerlendirilemeyeceği...' şeklindeki açıklaması prensip itibariyle doğru ise de, dosya kapsamına göre mağdure Merve'nin ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin raporun, olayın üçüncü kişilerce duyulmasının sonucu olduğuna ilişkin tıbbi bir tespitin de ayrıca bulunması gerektiği gibi illiyet bağının da bulunması icap eder. Ancak dosya kapsamında mağdurede tespit edilen ruh sağlığı bozulmasının bu gibi nedenlerden kaynaklandığına ilişkin hiç bir delil veya emare yoktur.

Yüksek 14. Ceza Dairesi ve öncesinde bu suçların temyiz incelemesini yapan 5. Ceza Dairesinin yıllardır sürdürdüğü istikrarlı uygulamasından vazgeçtiği anlaşılmaktadır. Zira bedensel temas içeren basit cinsel saldırı veya çocuğun basit cinsel istismar eylemlerinde, usulüne uygun olarak teşekkül etmiş heyet raporlarına göre mağdurun ruh sağlığı bozulmuşsa, neticesi sebebiyle ağırlaşmış hal olarak değerlendirmekte iken, bu karar ile bazı kısıtlamalar ve şartlar getirmiştir. Buna göre ani nitelikte olup devamlılık arz etmeyen ve kesik şekilde gerçekleşen öpme, sıkma veya dokunma şeklindeki eylemlerde ruh sağlığının bozulmayacağı kabul edilmektedir. 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun yürürlükte bulunduğu dönem içerisinde ani ve kesik hareketlerle gerçekleşen ve bedensel temas da içeren bu nitelikteki cinsel eylemler sarkıntılık suçunu oluşturmaktaydı. Bu eylemlerin devamlılık içermesi veya daha vahim nitelikte olması halinde ise tasaddi suçundan söz edilirdi. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ise bedensel temas içeren bu nitelikteki eylemleri cinsel saldırı veya çocuğun basit cinsel istismarı suçu olarak düzenlemiş olup ölçüt olarak da 'bedensel teması' almıştır. Bu nedenle eylemlerin ani, kesik ve devamlı olmaması suçun oluşumuna etkisi bulunmadığından mağdurun ruh sağlığını bozup bozmadığının tespiti her olay için ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekir.

Yerel mahkeme, Özel Daire ve Başsavcılığımız arasında eylemin oluş ve sübutuna ilişkin bir ihtilaf bulunmamaktadır. Oluşa uygun kabule göre mağdure ... suç tarihinden bir kaç gün önce sanıklardan ...'ın işlettiği yorgancı dükkânına temizlikçi olarak işe girdiği, ilk gün sanık ...'ın devamlı göğüslerine bakması nedeniyle rahatsız olduğu, hatta bu durumu akşam annesine de anlattığı, ancak yanlış anlamış olabileceğini düşünerek ertesi gün yine işyerine gittiği, burada çalışan sanık ... mağdureden pamukları alt katta bulunan çır çır makinesinin bulunduğu yere indirmesini istemesi üzerine, katılanın aşağı inerek pamukları çır çır makinesinden geçirdiği sırada yanına gelen sanık ...'in 'gel kız seni bir öpeyim' şeklinde sözler söyleyerek rızası dışında mağdureyi belinden tutup kendine çektiği, yanağından ve kulağından öptüğü, ancak işyeri sahibi sanık ...'ın gelmesi üzerine bırakmak zorunda kalıp üst kata çıktığı, ...'ın mağdurenin işten ayrılacağı düşüncesiyle 'işten çıkma, günlüğünü de yükseltirim' diyerek katılanı tutup kendisine doğru çekerek önce yanaklarından ve boynundan sonra da göğüslerine doğru degajesinden öptüğü, bilahare sanık yere çömelerek bunu mağdureden de istediği, mağdurenin çömelmemesi üzerine ayağa kalkarak katılana sarıldığı, mağdurenin ise onu itekleyerek vurduğu, tokat atıp, hızla üst kata çıkarak, oradan evine gidip durumu annesine anlattığı anlaşılmıştır.

Bu oluş karşısında sanıkların mağdureye karşı ilgilerinin bulunduğu ve olayın başından itibaren cinsel istismar eylemini gerçekleştirmek amacıyla hareket ederek, ısrarla 13 yaşındaki çocuk mağdureye karşı arka arkaya gerçekleştirdikleri eylemleri de sürdürdükleri, bu itibarla süregelen eylemlerinde bir devamlılık sözkonusu olup, ani ve kesik biçimde gerçekleştiğinden bahsedilemeyeceği gibi, eylemin son bulması da mağdurenin rıza göstermemesi nedeniyledir.

Diğer yandan Yüksek Daire, mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin verilen adli tıp raporunu da eksik ve yetersiz görmekte ise de; dosya kapsamı, mağdure ile görüşen psikolog bilirkişinin beyanları, Türkan Özilhan Bornova Acil Yardım ve Travmatoloji Hastanesinden alınan alınan mağdurede depresif ve anksiyöz duygu durumla giden uyum bozukluğu bulunduğuna dair 10.06.2009 tarihli ve Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden alınan mağdurenin olay nedeniyle ruhsal açıdan olumsuz etkilendiğine ilişkin 12.06.2009 tarihli raporların, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun raporu ile de doğrulanması karşısında mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin anılan raporun yeterli olduğunun kabulü gerekir." düşüncesiyle itiraz yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince itirazın kabulüne ve bozma kararının kaldırılmasına karar verilerek 30.06.2014 tarih ve 3259-8893 sayı ile;

"İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca mağdure hakkında düzenlenen 27.05.2011 günlü raporda, maruz kaldığı olaydan dolayı ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede travma sonrası stres bozukluğu gelişmesi nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun bildirilmesi üzerine, anılan rapor esas alınarak sanıkların cezaları TCK'nın 103/6. maddesi uyarınca artırılmış ise de cebir ve tehdit olmaksızın gerçekleştirilen eylemler nedeniyle sanıkların kastettiklerinden daha farklı ve ağır bir neticenin meydana geldiği, TCK'nın 23. maddesi uyarınca gerçekleşen, fakat kastetmediği bu neticeden sanıkların sorumlu tutulabilmesi için en azından taksirle hareket etmiş olması gerektiği, somut olayda sanıkların dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, kişisel özellikleri ve olayın gerçekleşme biçimi nazara alındığında, ağır netice olarak ortaya çıkan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın sanıklar tarafından öngörülemeyeceği ve taksirle dahi hareket etmesinin söz konusu olmadığı, meydana gelen bu zararın ancak TCK'nın 61. maddesi kapsamında cezanın bireyselleştirilmesinde alt sınırdan uzaklaşmada dikkate alınabileceği gözetilerek, hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde TCK'nun 103/6. maddesinin uygulanması suretiyle sanıklar hakkında fazla ceza tayini," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 28.08.2014 tarih ve 82523 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 28.08.2014 tarih ve 82523 sayı ile;

"Sanıklar onbeş yaşından küçük bir çocuğu istismar etmekle Türk Ceza Kanunu'nun 103/1. maddesinde tanımını bulan suçu işlemektedir. Bu suça ilişkin davranışları iradi olarak ortaya koyan sanıkların suç teşkil eden bir fiilden kaynaklanacak ağır neticeleri öngörmesinin beklenemeyeceği bir hal içinde olduğundan bahsedilemez. Olayın sergileniş şekli ve sanıkların kişisel özellikleri nazara alınarak ortaya çıkan 'öngörülebilir bir netice' sanıklar tarafından öngörülmemiştir. Ancak suç teşkil eden bu fiillere ilişkin ortaya çıkan ağır neticelerin akıl sağlığı yerinde olan sanıklar tarafından öngörülebilir olduğu ve bu sonuçların sanıklar yönünden 'atipik' olmadığı tartışmadan uzaktır. Taksir; daima istenmeyen zararlı sonuçları önlemeye yönelik ve uyulması zorunlu bir davranış kuralına uymama ve kişiden buna uymasının istenebilirliğinin mümkün olması durumunda gündeme gelir. Yüksek Dairece sanıkların taksirinin bulunmadığından söz edilirken sanıkların meydana gelen ağır neticeden sorumlu tutulabilmesi için kanunun aradığı şartların asgarisinin üzerine çıkan bir anlayışla sonuca gidilerek kanımızca hatalı bir hukuki sonuca ulaşılmıştır. Anılan bu nedenlerle Yüksek Dairenin TCK'nın 23. maddesi hükmünü nazara alarak TCK'nın 103/6. maddesinin sanıklar hakkında tatbik edilemeyeceği konusundaki yorumunun kanun koyucunun amacı ve kanun metninin aradığı koşullar ile örtüşmeyen bir yorum olduğu değerlendirilmektedir." görüşüyle itiraz yoluna müracaat etmiştir.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 27.10.2014 tarih ve 7989-11625 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.11.2017 tarih ve 801-477 sayı ile;

"...

1- Sanıkların eylemlerinden dolayı mağdurenin ruh sağlığının bozulabileceğini öngörüp öngöremeyeceği ve buna bağlı olarak ruh sağlığındaki bozulmadan sorumlu tutulup tutulamayacağı;

...

Sanıkların çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılmalarına karar verilen, oluş ve kabul yönünden bir uyuşmazlık bulunmayan olayda; her bir sanık tarafından gerçekleştirilen eylemler nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu raporuyla belirlenmiştir. 15 yaşından küçük mağdureye cinsel istismarda bulunan, mağdureden 39 yaş büyük olan sanık ... ile 34 yaş büyük olan sanık ...’ın içinde bulundukları sosyal ortam ve kişisel özellikleri itibarıyla gerçekleştirdikleri eylemler sonucunda mağdurenin ruh ve beden sağlığının bozulup bozulmayacağını öngöremeyeceklerini kabul etmek mümkün değildir. Bu nedenle sanıkların en azından taksir derecesinde kusurunun bulunduğu kabul edilmelidir. Bu bakımdan sanıklar hakkında TCK'nun 103/6. maddesini uygulayan yerel mahkemenin kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

...

...

2- TCK’nın 103. maddesinde 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler sebebiyle sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinin gerekip gerekmediği;

...

Yerel mahkeme hükmünden sonra 5237 sayılı TCK'nın 103. maddesinin birinci fıkrasında çocuğun cinsel istismarının müeyyidesinin 3 yıldan 8 yıla kadar hapis iken bu cezanın 8 yıldan 15 yıla kadar hapis cezasına çıkartılması, fıkraya; 'Cinsel istismarın sarkıntılık düzeyinde kalması hâlinde üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Sarkıntılık düzeyinde kalmış suçun failinin çocuk olması hâlinde soruşturma ve kovuşturma yapılması mağdurun, velisinin veya vasisinin şikâyetine bağlıdır.' şeklinde bir bölüm ilave edilmesi ve suçun sonucunda mağdurun ruh veya beden sağlığının bozulması hâlinde artırım öngören altıncı fıkranın yürürlükten kaldırılması karşısında; sanıkların hukuki durumunun 6545 sayılı Kanun değişikliği gözetilerek yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır." şeklindeki gerekçelerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının her iki uyuşmazlık yönünden kabulüne, Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 30.06.2014 tarihli ve 3259-8893 sayılı bozma kararının kaldırılmasına, İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2011 tarihli ve 251-377 sayılı hükümlerinin, karar tarihinden sonra TCK'nın 103. maddesinde yapılan kanuni değişikliğin değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının yeniden belirlenmesi zorunluluğu bulunduğundan bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma sonrası yeniden yapılan yargılama sonucunda çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 6545 ve 6763 sayılı Kanun'larla değişik 103/1-a delaletiyle 103/1-1.cümle, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis; sanık ...'nun aynı Kanun'un 6545 ve 6763 sayılı Kanun'larla değiştirilmeden önceki hâli ile 103/1-a delaletiyle 103/1, 103/3-e, 103/6, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, her iki sanık yönünden hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 10.12.2018 tarihli ve 251-447 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafii ve katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 20.11.2019 tarih ve 2693-12647 sayı ile;

"Mağdurenin aşamalardaki samimi anlatımları, savunma ile tüm dosya içeriği nazara alındığında olay günü sanık ...'in mağdureyi cinsel amaçla yanağından ve boynundan öptüğünün ve mağdurenin vekil huzurunda alınıp, sonradan değiştirdiği beyanından da anlaşılacağı üzere bir süre sonra diğer sanık ...'ın mağdurenin yanına gelerek kalçası, göğsü ile belinin alt kısmına dokunduğunun anlaşılması karşısında, mevcut hâliyle sanıkların eylemlerinin kısa süreli, ani ve kesintili olması nedeniyle sarkıntılık düzeyinde kaldığı gözetilerek hükümler kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek fiillerin sarkıntılık düzeyini aştığından bahisle yazılı şekilde uygulama yapılması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesi ise 09.07.2020 tarih ve 1-152 sayı ile;

"...Sanıklar her ne kadar üzerlerine atılı suçu işlemedikleri yönünde savunmada bulunmuşlarsa da suçtan kurtulmaya yönelik bu savunmalara itibar edilmemiş, yukarıdaki suç tanımına ilişkin kısa açıklamanın, mağdureye ait uzmanlık raporlarının, görüşmeci psikolog raporunun, mağdurenin sıcağı sıcağına vermiş olduğu beyanların, mahkememizce kabul edilen oluşun, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2017 tarih ve 2014/14-801 E. ve 2017/477 K. sayılı ilamının dosya kapsamı ile birlikte bir bütün olarak değerlendirilmesi sonucunda; sanıkların mağdureye karşı olayın başından itibaren ilgilerinin bulunduğu ve cinsel istismar eylemini gerçekleştirmek amacıyla hareket ettikleri, ısrarla olay tarihinde 13 yaş 11 ay ve 6 günlük olan çocuk mağdureye karşı arka arkaya sürdürdükleri eylemlerinin devamlılık arz ettiği, öpmelerin ve okşamaların ani ve kesik biçimde gerçekleşmediği, sarkıntılık düzeyini aştığı, eylemin mağdurun rıza göstermemesi sonucunda son bulduğu, bu hâliyle sanıkların üzerine atılı TCK'nın 103/1. maddesinde düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunu işledikleri," gerekçesiyle bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanıkların mahkûmiyetlerine karar vermiştir.

Bu hükümlerin de sanıklar müdafii ve katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.10.2020 tarihli ve 83013 sayılı onama istekli tebliğnamesi ile dosya 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesi ile değişik CMK’nın 307. maddesi uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 06.04.2021 tarih ve 7837-2748 sayı ile direnme kararı yerinde görülmeyerek Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş, anılan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

II. UYUŞMAZLIK KONUSU

II. UYUŞMAZLIK KONUSU

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıkların mağdura yönelik eylemlerinin TCK'nın 103/1. maddesinin birinci cümlesinde yer alan çocuğun basit cinsel istismarı suçunu mu yoksa ikinci cümlesinde yer alan sarkıntılık suretiyle çocuğun basit cinsel istismarı suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

Katılan mağdur ...'ın 14 yaşının içinde olduğu, anne ve babasının boşanmasının ardından annesi ile birlikte ayrı bir eve taşındıkları, ailesine maddi katkı sağlamak amacıyla sanık ...'nun sahibi olduğu, sanık ...'in ise işçi olarak çalıştığı yorgancı dükkânında işe başladığı,

Suç tarihinde sanık ...'ın 48 yaşında, evli ve iki çocuklu; sanık ...'in ise 53 yaşında, dul ve iki çocuklu oldukları,

Sanık ...'in, mağdurdan iş yerinin üst katındaki pamukları bodrum kata indirmesini istediği, aşağı kata inen mağduru arkasından takip edip yanına giderek yanağından ve kulağından öptüğü, hemen sonrasında sanık ...'ın da aşağı kata inmesi üzerine sanık ...'in üst kata çıktığı, bu kez sanık ...'ın, mağdurun yanına yaklaştığı, "İşten çıkma, senin günlüğünü de yükseltirim." diyerek kalçası ile vücudunu okşayıp yanaklarını ve boynunu öptüğü, sanık ...'ı iteleyerek iş yerinden ayrılan mağdurun eve gidip annesi olan katılan ...'a yaşadıklarını anlattığı, bunun üzerine katılan ve mağdurun polis merkezine giderek şikâyetçi oldukları,

Türkan Özilhan Bornova Acil Yardım ve Travmatoloji Hastanesi tarafından düzenlenen rapora göre; mağdur da depresif ve anksiyöz duygu durumla giden uyum bozukluğu olduğu,

Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen rapora göre; mağdurun olay nedeniyle ruhsal açıdan olumsuz etkilendiği,

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen rapora göre; sanıkların eylemlerinin mağdurun ruh sağlığını ayrı ayrı bozduğu,

Katılan ve katılan mağdurun 26.06.2009 tarihli dilekçe ile; sanıkların eylemlerinin kasten ve isteyerek olmadığını, korku ve panikten dolayı şikâyetçi olmuş iseler de şikâyetlerinden vazgeçtiklerini beyan ettikleri,

Anlaşılmaktadır.

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen rapora göre; sanıkların eylemlerinin mağdurun ruh sağlığını ayrı ayrı bozduğu,

Katılan ve katılan mağdurun 26.06.2009 tarihli dilekçe ile; sanıkların eylemlerinin kasten ve isteyerek olmadığını, korku ve panikten dolayı şikâyetçi olmuş iseler de şikâyetlerinden vazgeçtiklerini beyan ettikleri,

Anlaşılmaktadır.

Katılan mağdur ... kollukta; olay gününden bir gün önce yorgancı dükkânında işe başladığını, ilk günden itibaren iş yeri sahibi olan sanık ...'nun sürekli olarak taciz edici şekilde kendisine baktığını, olay günü iş yeri çalışanı sanık ...'in pamukları bodrum kata indirmesini istemesi üzerine bodrum kata inerek çırçır makinesini çalıştırdığını, bu sırada sanık ...'in yanına gelip "Seni bir öpeyim." dedikten sonra yanak ve kulağından öptüğünü, sanık ...'e "Beni bırak." demesi üzerine sanık ...'in yanından ayrıldığını, sonrasında yanlarına sanık ...'ın gelmesi üzerine sanık ...'in üst kata çıktığını, sanık ...'ın kalçalarını ellediğini, geri çekilmesine rağmen göğüslerini elleyip belinden aşağıya doğru vücudunu ellediğini, sanık ...'a tokat atıp itekleyerek üst kata çıkacağı sırada sanık ...'ın "Bekle sana para vereyim." dediğini, sanığa şikâyet edeceğini söyleyip iş yerinden ayrılarak eve gittiğini, şikâyetçi olduğunu, Mahkemede; işe başladığı ilk gün sanık ...'ın göğüslerine baktığını, bu durumdan rahatsız olup annesine anlattığını, olay günü sanık ...'le alt katta çalışırken belinden tutup kendisine çekerek yanağından ve kulak memesinden öptüğünü, sanık ... yanlarına gelince sanık ...'in kendisini bırakıp üst kata çıktığını, sanık ...'ın "İşten çıkma yevmiyeni yükseltebilirim." diyerek ayağını duvara yaslayıp kendine doğru çektiğini, önce yanaklarından öpüp boynuna ve göğüslerine doğru inmeye başladığını, degajesini öptüğünü, yere çömelip kendisinden de yere çömelmesini istediğini, yere oturmayınca ayağa kalkıp yine kendisine sarıldığını, sanığı itekleyip tokat atarak üst kata çıktığını, şikâyet etmemesi için para teklif ettiğini ancak kabul etmediğini, iş yerinden ayrılırken sanık ...'i öpmediğini, şikâyetçi olup davaya katılmak istediğini,

Katılan ... Karadağ kollukta; kızı olan katılan mağdurun olay günü eve geldiğinde sanık ...'ın bodrum katta çalışırken yanına gelip kalçasını ve göğüslerini ellediğini, belinden aşağısını elleyerek "Çok güzelsin." dediğini, işten çıkmamasını söyleyip maaşını yükselteceği vaadinde bulunduğunu, katılan mağdurun sanığa tokat atıp itekleyerek iş yerinden ayrıldığını anlattığını, sanık ...'dan şikâyetçi olduğunu, Mahkemede; aileye katkısı olması için katılan mağdurun çalıştığını, ilk gün iş yeri sahibinin bakışlarından hoşlanmadığını söylediğini, olay günü katılan mağdurun yaşadıklarını anlattığını, karakola gidene kadar sanık ...'in eylemlerini bilmediğini, şikâyetçi olup davaya katılmak istediğini,

Beyan etmişlerdir.