muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8812, Karar No: 2012/16087, Tarih: 05.12.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/8812 E.  ,  2012/16087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesindn verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, araç kiralama sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili amacıyla yapılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı vekili, müvekkili ile davalı Şirket arasında arasında 05.06.2006 tarihinde araç kiralama sözleşmesi imzalandığını, davalı ... da kira sözleşmesinde kefil olarak imzasının bulunduğunu, ödemekle yükümlü oldukları borçları ödememeleri nedeniyle, sözleşmede kararlaştırılan aylık %3 gecikme faizi ile tahsili için icra takibi yaptıklarını davalıların haksız olarak itiraz ettiklerini belirterek itirazlarının iptaline ve inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir. Davalılar, takibe konu alacağın nereden kaynaklandığının takipte ve dava dilekçesinde açıklanmadığını, şirkete ait kayıtların incelenmesinde borçlarının olmadığının görüleceğini, ayrıca aylık %3 faizin de fahiş olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir. Davacı icra takibinde 05.06.2006 tarihli araç kiralama sözleşmesine istinaden alacak talep etmiş, dava dilekçesinde de sözleşme gereğince ödemekle yükümlü olduğu borçlar olduğunu belirtmiş, cevaba cevap dilekçesinde, alacağın taraflar arasındaki araç kiralama sözleşmesinden kaynaklanan cari hesap alacağı olduğunu bildirmiştir. Mahkemece, taraflara ait ticari defterler, faturalar, OGS ve Trafik ceza makbuzları üzerinde yapılan bilirkişi incelmesine göre, davalının kiralanan araca ait 2 aylık kira parası, OGS ve trafik cezaları ile cari hesaptan kaynaklanan bakiye borç olmak üzere toplam 2.121,52 TL davacıya borcu olduğundan bahisle davanın kabulü ile itirazın iptaline, asıl alacağın %40 oranında inkar tazminatına karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-)Davacı tarafından, talep edilen alacak miktarından sadece 760,33 TL'lik ve 809,39 TL lik 2 adet fatura kira alacağına ilişkin olup, taraflar arasında imzalanan 05.06.2005 tarihli 36 ay süreli kira sözleşmesinin 5. maddesinde, kira alacağının geç ödenmesi halinde aylık %3 gecikme faizi ödeneceğinin kararlaştırılmış olmasına göre, kira alacaklarına ilişkin olarak aylık %3 temerrüt faizine, kalan miktarın ise OGS ve trafik cezalarından kaynaklanmış olmasına göre söz konusu alacak kalemlerine yönelik yasal temerrüt faiziyle

tahsil edilmek üzere takibin devamına karar verilmesi gerekirken, kabul edilen miktarın tamamı üzerinden sözleşmede kararlaştırıldığından bahisle yıllık %36 temerrüt faizine hükmedilmesi isabetli olmadığı gibi kira alacağının temerrüt faizi yönünden 6101 sayılı T.B.Kanunu'nun yürürlüğü ve uygulama şekli hakkındaki kanunun 7. maddesi ile 6098 sayılı T.B.K.nın 120. maddesinin değerlendirilmesi gerekir.

3-Davacının takip talebinde kira alacağından bahsetmesi, dava dilekçesinde de, Sözleşme gereğince ödemekle yükümlü olduğu borçtan bahsetmesine rağmen, yargılama sırasında alacağın cari hesap alacağına ilişkin olduğunun bildirilmesine, alacak miktarının da tarafların ticari defterinde yapılan inceleme neticesinde tespit edilmiş olmasına, davalıya iletilmesi gereken ve davalı yerine ödenen OGS ve trafik cezalarının davalıya öncesinde bildirilmemiş olmasına, bu şekilde alacağın sebebinin değiştirilmiş olmasına göre davalı şirket tarafından belirlenebilir bir alacak söz konusu olmadığından, davalının inkar tazminatı ödemesine karar verilmesi de doğru değildir.

4-Davalı ... hakkında kefil olduğundan bahisle icra takibi yapılmış ve ...'ın borca itirazı nedeniyle itirazın iptali talep edilmiş olmasına rağmen, hükmün gerekçe kısmında, davalı ... borçtan sorumlu olup olmayacağına ilişkin hiçbir değerlendirme yapılmadan, sadece davalı şirkete yönelik değerlendirme yapılarak, hüküm fıkrasında da, davalının itirazının iptaline karar verildiği belirtilmiştir. Karar gerekçesine ve hüküm fıkrasına göre davalı ... yönünden bir karar verilmediği anlaşılmaktadır. Bu itibarla, davalı ... hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi de usul ve yasaya aykırıdır.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarıda (2), (3) ve (4) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 05.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1009, Karar No: 2011/5382, Tarih: 24.10.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/1009 E.  ,  2011/5382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve dahili davalı ... aralarındaki tescil davasının kabulüne dair ... Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 05.11.2010 gün ve 474/429 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, Kadastro Mahkemesine vermiş olduğu 4.6.2007 havale tarihli dilekçesinde miras yoluyla intikal ve kazanmayı sağlayan eklemeli zilyetlik nedeniyle mevkii ve sınırları yazılı bulunan ve kadastro çalışmaları sırasında tespit dışı bırakılan taşınmazın adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Kadastro Mahkemesinin 12.9.2008 tarih 2007/353 Esas, 2008/56 Karar sayılı temyiz edilmeksizin kesinleşen ilamı ile, dava konusu yerin “dere yatağı” olarak tespit dışı bırakılan bir yer olduğu ve buraya ait kadastro tutanağı düzenlenmediği gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine, dosyanın karar kesinleştiğinde mahalli Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine kararı verilmiş, davacının talebi ile dosya Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir.

Davalı Hazine vekili dere yatağı niteliği ile tespit dışı bırakılan taşınmazın davalı adına tapuya kayıt ve tesciline imkan bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davaya dahil edilen köy tüzel kişiliği temsilcisi yargılama oturumlarına katılmamış ve yanıt vermemiştir.

Mahkemece, davacı yararına kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulü ile teknik bilirkişinin 14.05.2008 tarihli raporuna ekli krokide A harfi ile gösterilen 898,11 m² taşınmazın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir. Hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından; aynı Kadastro Müdürlüğünün dosya içerisindeki karşılık yazısına göre dava konusu taşınmaz “dere boşluğu” olarak tespit dışı bırakıldığı anlaşılmaktadır. Böyle bir yerin zilyetlikle kazanılması; ancak, taşınmazın aktif dere yatağı niteliğinde olmaması ve derenin etki alanında bulunmaması durumunda mümkündür. Kadastro Mahkemesince yapılan keşifte tespitlerini yapan jeoloji mühendisi bilirkişinin raporuna göre; davaya konu taşınmazın bitişiğinden geçen İlge Çayının etki alanında kaldığı anlaşılmakla davanın reddine karar vermek gerekirken kabulü doğru olmamıştır.

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4329, Karar No: 2022/8129, Tarih: 21.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4329 E.  ,  2022/8129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 27.03.2019 tarih ve 2018/11 E. - 2019/138 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 05.02.2021 tarih ve 2019/978 E. - 2021/112 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının dava konusu 2016/07256 sayılı yenilik ve ayırt edicilik niteliği bulunmayan tasarımının müvekkilinin tanınmış markalarına yanaşma niyetini taşıyan kötüniyetli bir başvuru olduğunu, bu yönde yapılan itirazlarının TÜRKPATENT YİDK tarafından reddedildiğini, itiraz konusu tasarımda bir şekil unsuru olarak kullanılan "yıldızlı çikolata" tasarımının müvekkili adına 2009/00478 sayı ile tescilli olduğunu ve itiraz konusu tasarımda hiçbir ayırt edicilik kazandırılmaksızın yalnızca köşe sayılarında farklılık yaratılarak aynen kullanıldığını ve müvekkilinin "biscolata starz" markasından esinlenerek oluşturulduğunu, dava konusu tasarım başvurusunun yenilik ve ayırt edicilik unsurlarını taşımadığını ileri sürerek, 2017/T-832 sayılı YİDK kararının iptaline ve davalı adına başvurusu yapılan 2016/07256-1 numaralı tasarımın hükümsüzlüğü ile tasarım sicilinden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TÜRKPATENT vekili, davalı adına tescili talep edilen işaretin birden çok yazı ve şekil unsurundan oluştuğunu ve bir ambalaj görseli olduğunu, davaya mesnet tasarımın ise bir bisküvi görseli şekilden ibaret olduğunu, her iki tasarımda yer alan bisküvi görseli şeklinin farklı olduğunu ve asgari bilgi düzeyine sahip kullanıcının ayırt edebileceği bu farklılıkları, bilgilenmiş kullanıcının da yapmasının beklenmesi gerektiğini, davacı tarafa ait tasarımlar ile davalı tarafça tescil başvurusu yapılan dava konusu tasarımlar arasında genel izlenim itibariyle farklılıklar bulunduğunu, başvuru konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşıdığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, müvekkilinin 2016/04692 numaralı başvurusunun TÜRKPATENT nezdinde tescil edildiğini, davacı tarafın yenilik ve ayırt edilicilik vasfı olmadığı iddiasının yerinde olmadığını, Tasarımların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname 6. maddesine göre müvekkiline ait tasarımın yeni olduğunu, davacı dilekçesinde görselleri sunulan marka ve tasarım başvurularından hiçbirisinin müvekkilinin tasarımı ile aynı olmadığını, müvekkilinin tasarımına benzer olduğu iddia edilen ve itiraz dilekçesine giren 2016/73309, 2015/106963, 2015/106934, 2011/71388, 2011/71381, 2011/71377, 2011/71372, 2011/71335 ve 2010/04216 sayılı markalarının 29, 30, 32. sınıflarda, "Biscolata Starz" ibareli markasının 29. sınıf mal ve hizmet emtiaları için tescil edildiğini, müvekkilinin 2016/07256-1 nolu tasarımının ise "Ambalaj Deseni" olarak farklı locarno sınıfında tescil başvurusu yapıldığını ve bu durumunda tasarımların benzerliğinden bahsedilemeyeceğini, benzerlik bakımından yapılacak kıyaslamada küçük ayrıntıları aşan ciddi farklılıklar olduğunu, dava konusu 2016/07256-1 nolu ambalaj deseninin, itiraza gerekçe marka ve tasarımlardan tamamen farklı ve ayırt edicilik özelliklere haiz olduğunu, müvekkilinin kötü niyetli olduğu iddialarının gerçeği yansıtmadığını ve tasarım anlamında seçenek özgürlüğünün dar bir alan olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, dosya kapsamına ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava konusu tasarımlarda ortak bulunan ve ürüne işaret eden ürün görselinin yuvarlak form yapıda olup orta kısmında çikolata formu köşeli geometrik form deseni ile oluşturulduğu, taraf tasarımlarında benzer formda kullanılan ancak davacı tasarımında geometrik formda tasarlanmış desenin köşe sayısının dava konusu tasarımdan farklı olduğu ve algısal olarak fark yaratmadığı, davalıya ait dava konusu 2016 07266-1 nolu tasarımın, davacıya ait 2009 00478–1 nolu tasarım karşısında yenilik ve ayırt edici nitelik koşullarını sağladığı, zira davacı tarafından sunulan tasarımın bir bisküvi ürününe, davalı tasarımının ise bir ambalaj ürününe uygulanmış olduğu, karşılaştırılan iki tasarımın sahip olduğu öğeler, farklı ürünlere uygulanmış olmaları sebebiyle farklı olduğu, davacı taraf itiraza mesnet 2015/106963, 2015/106934, 2011/71372, 2011/71335 sayılı marka tescilleri açısından ise, “biscolata starz” tanıtım işaretini taşıyan markalarında dikdörtgen form yapıda “Biskolata ve Starz” ibareleri özel yazım karakterleri ile koyu kahverengi tonlarda oluşturulduğu, tasarımın alt kısmında yine kahverengi renkte akışkan çikolata dalgaları yer aldığı, ibarenin sağ tarafında mor veya kırmızı zemin rengi üzerinde, iç kısmı görünür şekilde yuvarlak formlu ürün görseli yer aldığı, 2015/106963 ve 2015/106934 numaralı markalara yönelik görsellerin, kompozisyon olarak, renk farklılıkları dışında birbirine çok yakın olduğu, her iki taraf görselinde de zeminin beyaz olduğu ve ana hattın dış veya yan kısımlarında dalgalı çikolata görsellerinin yer aldığı, bu bölümlerde benzer şekilde gölgelendirmelerin yer aldığı, ürün görselinin ambalaj üzerinde iç kısmı görünecek şekilde dilimlenmiş olarak da yer aldığı ve ambalaj bütününe oranla ürün görsellerinin büyüklüğünün benzerlik içinde olduğu; markasal unsurlar olarak tek bir koruma sağlamasa da ambalaj üzerindeki oran ve konumlanışların benzer olduğu; bu ortak özelliklerin yanında, davacıya ait markalarda ambalajın bir yanında farklı renk (kırmızı ve mor) uygulamalı bir bölümün yer aldığı; 2015/106934 nolu markada ürün görselinin tamamının kahverengi olduğu; ambalaj üzerinde yer alan ürün görsellerinin üzerinde yer alan köşe sayılarının farklı olduğu, bu farklılıkların tasarımın bütününe yenilik katmadığı ve tasarımların bilgilenmiş kullanıcı üzerinde yarattıkları genel izlenimlerin belirgin şekilde benzer olacağı, zira belirlenen ortak özellikler açısından herhangi bir teknik zorunluluk bulunmadığı ve tasarımcının geniş bir seçenek özgürlüğüne sahip olduğu, 2011/71372 ve 2011/71335 sayılı markaların da görsel yakınlıkları sebebiyle bir arada ele alındığı, iki taraf görsellerinde de zemin renginin beyaz olduğu; ana hattın alt, üst veya yan kısımlarında dalgalı çikolata formunun yer aldığı; kullanılan kahverengi tonunun da aynı olduğu; benzer gölgelendirmeler içerdikleri; ürün görsellerinin iç kısımları görünecek şekilde dilimlenmiş olarak görüldüğü;

bir teknik zorunluluk bulunmadığı ve tasarımcının geniş bir seçenek özgürlüğüne sahip olduğu, 2011/71372 ve 2011/71335 sayılı markaların da görsel yakınlıkları sebebiyle bir arada ele alındığı, iki taraf görsellerinde de zemin renginin beyaz olduğu; ana hattın alt, üst veya yan kısımlarında dalgalı çikolata formunun yer aldığı; kullanılan kahverengi tonunun da aynı olduğu; benzer gölgelendirmeler içerdikleri; ürün görsellerinin iç kısımları görünecek şekilde dilimlenmiş olarak görüldüğü; markasal unsurların konumlanışlarının benzer olduğu; bu ortak özellikler yanında, ürün görsellerindeki köşe sayısının farklı olduğu ve sıvı çikolata görseli içeren bölgelerin farklılık içerdiği, belirlenen farklılıkların, dava konusu tasarıma yenilik kazandırmadığı ve tasarımların bilgilenmiş kullanıcı üzerinde yaratacakları genel izlenimlerin belirgin şekilde benzer olacağı, davalıya ait 2016/07256-1 sayılı tasarımın, 2009/00478-1 sayılı tasarım karşısında yenilik ve ayırt edici nitelik koşullarını sağladığı; ancak, 2016/07256-1 sayılı tasarımın, 2015/106963, 2015/106934, 2011/71372, 2011/71335 sayılı markalar karşısında yenilik ve ayırt edici nitelik koşullarını sağlamadığı, dava konusu iptali talep olunan 24

.05.2017 tarih ve 2017/T-832 sayılı YİDK kararının bu yönden iptali şartlarının oluştuğu anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne, TÜRKPATENT YİDK'in 2017/T-832 sayılı kararının iptaline, davalı şirket adına başvurusu yapılan 2016/07256-1 numaralı tasarımın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalılar vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, dava konusu tasarımların yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşımadığı gerekçesiyle davalı şirket ve davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 21/11/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/935, Karar No: 2021/43, Tarih: 18.02.2021

**Ceza Genel Kurulu         2017/935 E.  ,  2021/43 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 9. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Sayısı : 231-22

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık ...'in TCK'nın 188/3, 52/2, 53, 54, 58 ve 63. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis ve 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, müsadereye ve mahsuba ilişkin Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 28.12.2009 tarihli ve 236-316 sayılı hükmün Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 09.05.2016 tarih ve 2294-4342 sayı ile;

"Sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında 09.03.2009 ve 12.03.2009 tarihlerinde yakalanan uyuşturucu maddelere ilişkin eylemlerinin TCK'nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suçu oluşturduğu ve cezasının anılan madde uyarınca arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyulmasına ve sanığın TCK'nın 188/3, 43/1, 52/2-4, 53, 54, 58 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis ve 2500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, müsadereye ve mahsuba karar veren Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.01.2017 tarihli ve 231-22 sayılı hükmünün sanık ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 03.05.2017 tarih ve 742-1119 sayı ile;

"Sanık ...’in tekerrüre esas kabul edilen adli sicil kaydına göre Sakarya 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2006/544 esas, 2006/715 karar sayılı yaralama suçu hakkında hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanun'lar da Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK’nın 86/2. maddesi kapsamındaki yaralama suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün onanmasına" karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 07.06.2017 tarih ve 2017/13857 sayı ile;

"...Dosya ve olay tutanağının incelenmesinde sanığın 09.03.2009 ve 12.03.2009 tarihli eylemlerinden dolayı 5237 SK 188/3, 43/1, 52, 53, 54 ve 63. maddeleri gereğince cezalandırıldığı görülmüşütür.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 07.06.2017 tarih ve 2017/13857 sayı ile;

"...Dosya ve olay tutanağının incelenmesinde sanığın 09.03.2009 ve 12.03.2009 tarihli eylemlerinden dolayı 5237 SK 188/3, 43/1, 52, 53, 54 ve 63. maddeleri gereğince cezalandırıldığı görülmüşütür.

09.03.2009 tarihli olayda durumundan şüphelenilen ve uyuşturucu kullanıcısı olan ...'un kullandığı araç durdurulup sanığın üzeri arandığında 3.11 gram esrar ele geçmiştir. Bu sanık ele geçen uyuşturucuyu sanık ...'ten aldığını söylemiş ve fotoğraflardan bu sanığı teşhis etmiş ancak ... olay sonrası yakalanmamıştır.

Bu olaydan sonra ... hakkında telefonu dinlemeye alınmış ve kendisi aranmaya başlanmıştır.

Sanığın 12.03.2009 tarihinde polisler tarafından tanınması üzerine kaçmaya başlamış kaçarken de yere bir silah ve 5 fişek esrar atarak kaçmıştır. Sanık bu olaydan sonra 16.03.2009 tarihinde kendiliğinden gelerek teslim olmuştur.

09.03.2009 tarihli olayda sanık ... Korkutun üzerinde yakalanan 3.11 gram esrarı sanığın sattığına dair ...'un atfı cürmünden başka delil yoktur.

Bu nedenle bu eylemden dolayı sanığın sadece ...'un atfı cürüm niteliğindeki beyan ve teşhisine dayalı tek delille cezalandırılması mümkün değildir.

Ancak sanığın 12.03.2009 tarihli olayda üzerinden attığı 5 fişek uyuşturucu ile ... atfı cürmü delillenmiş ve sanığın satıcılığı kesinleşmiştir.

Olayı bir örnek ile açıklamak gerekir ise; üzerinde uyuşturucu yakalanan ...'un beyan ve teşhisinden hemen sonra polisler sanık ...'i yakalayıp üzerinin aranmasında hiçbir uyuşturucu çıkmamış olsaydı sanık ... sadece ...'un beyanına göre cezalandırılması mümkün olacak mı ? Elbette olmayacaktı.

Sanık ... üzerinde 5 fişek esrar yakalanmış olsa idi sanığa hem ...'a satığı esrardan hem de üzerinde yakalanan 5 fişek esrardan ayrı ayrı cezalandırmak mümkün olacak mıydı? Elbette olmayacaktı.

Olayımızda da 09.03.2009 tarihinde ...'un üzerinde 3.11 gram esrar yakalanmış, ...'un alınan beyanından hemen sonra ... yakalanmayıp 3 gün sonra 12.03.2009 tarihinde yakalamaya çalışıldığında üzerindeki 5 fişek esrarı atıp kaçmış daha sonra kendisi gelip teslim olmuştur.

Sanığın 12.03.2009 tarihli olayı ikinci uyuşturucu satmak için bulundurmak olmayıp ...'un beyanındaki uyuşturucu satıcılığını delillendirmek olur.