muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1393, Karar No: 2010/3884, Tarih: 12.07.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/1393 E.  ,  2010/3884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro tespitine itiraz

... ile Kadastro Müdürlüğü aralarındaki kadastro tespitine itiraz davasının reddine dair...Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 18.12.2009 gün ve 346/462 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, Tunçoluk Köyünde kadastro çalışmasının tamamlandığını köy içi mevkiinde bulunan ve 18.7.2003 tarihli senet ile satın aldığı taşınmazı hakkında tutanak düzenlenmediğini açıklayarak tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı Ardahan Kadastro Müdürlüğüne, yöntemine uygun olarak dava dilekçesi tebliğ edilmesine karşın yargılama oturumlarına katılmamış ve cevap vermemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmaz hakkında tescil isteğinde bulunulduğu ancak husumetin Hazine ve köy tüzel kişiliği yerine Kadastro Müdürlüğüne yöneltildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TMK.nun 713/1-3 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesine göre açılmış tescil davasıdır. Dosya arasındaki belgelere göre taşınmazın bulunduğu köyde kadastro çalışmalarının tamamlandığı ve itiraza uğramayan taşınmazlara ilişkin tutanakların 14.4.2007 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır. Az yukarıda belirtilen kanun maddeleri uyarınca davanın Hazine ve ilgili kamu tüzel kişiliğine yöneltilmesi gerekirken genel bütçeye dahil Kadastro Müdürlüğüne yöneltilmesi temsilcide hata niteliğindedir. Davanın kanuni hasım durumunda olan Hazine ve ilgili kamu tüzel kişisi olan Tunçoluk Köyü Muhtarlığına tevcihi, iddia ve savunma çerçevesinde taraf delillerinin toplanıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, mahkemece sıfat yokluğundan davanın reddine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı görülen hükmün HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 12.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28617, Karar No: 2016/6495, Tarih: 02.05.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/28617 E.  ,  2016/6495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .............. Asliye Ceza Mahkemesi (........... (Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : 4733 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Önleme aramasına istinaden sanığın şoförü olduğu yolcu otobüsünde yapılan arama sırasında, üzerinde gönderici ve alıcı isimleri ile kimlik fotokopilerinin bulunduğu belirtilen kolide suça konu sigaraların ele geçirildiği, otobüsün muavini olan ....koliyi emanet aldığını beyan ettiği ve yaşı küçük olduğu için hakkındaki soruşturma evrakının tefrik edildiği anlaşılmakla, söz konusu soruşturmanın akıbetinin araştırılarak, dava açılmış ise görülmekte olan dava ile birleştirilmesi, dava açılmamış ise soruşturma evrakının getirtilip incelenmesi ile sigaraların ele geçirildiği kolide kimlik fotokopisi bulunduğu belirtilen gönderici ve alıcı kişilerin adreslerinin araştırılması, tespiti halinde bu kişilerin de beyanlarının alınması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı olup, katılan TAPDK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2041, Karar No: 2025/1813, Tarih: 20.02.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/2041 E.  ,  2025/1813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50. maddeleri uyarınca 15200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, kararın sanık müdafi arafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce " savunmasının alınması sırasında duruşmadan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve hükmün tefhim olunduğu oturumda hazır edilmeden veya SEGBİS sistemi kullanılmadan, yokluğunda yargılama yapılarak hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle CMK’nın 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması" gerekçesiyle bozma kararı verildiği, mahkemece bozma ilamına uyularak sanığın taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50. maddeleri uyarınca 15200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği; beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 23:15 sıralarında sanık sürücü ... 135 promil alkollü olarak, yönetimindeki 07 EIA 03 plaka sayılı otomobil ile Konya istikametinden Aksaray istikametine seyrederek olay yerine geldiğinde, ön ilerisinde seyretmekte olan temyiz dışı sanık ... yönetimindeki 58 AB 895 plaka sayılı otobüsün kontrolsüzce soldaki refüj üzerine yönelmesi sonucu söz konusu otobüse arka kısmından çarpması sonucu sanığın aracındaki yolcunun öldüğü sanığın hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda, Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporuna göre sanık, alkollü vaziyette trafiğe çıkmış, aydınlatması olmayan mahalde, aracının hızını far ışığı altındaki görüşüne göre ayarlamamış, ön ilerisindeki otobüsün kontrolsüzce sola manevra yaparak orta refüje yönelip önünü kapatmasıyla söz konusu otobüse arkadan çarptığı olayda tali kusurlu olduğu kabul edilerek sanığın 5237 sayılı TCK' nın 85/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, sanık müdafinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1,35 promil alkollü olduğu halde sevk ve idaresindeki otomobil ile seyir halindeyken neden olduğu kaza neticesinde ölüme sebebiyet veren sanığın eyleminde bilinçli taksir koşullarının bulunduğunun ve TCK'nın 22/3. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle Aksaray 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, hükmün sadece sanık müdafi tarafından temyizi üzerine bozulması nedeniyle sonuç ceza miktarı sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiğinden, 5271 sayılı CMUK'un 326/son maddesi dikkate alınarak sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1846, Karar No: 2020/2701, Tarih: 05.03.2020

**17. Hukuk Dairesi         2018/1846 E.  ,  2020/2701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline sigortalı konutun üst katında bulunan davalıya ait konuttan sızan suların sigortalı konutta hasara sebebiyet verdiğini, bu hasar sebebi ile sigortalıya 4.178,00 TL ödendiğini açıklayıp ödenenin rücuan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, meydana gelen zararda müvekkilinin kusurunun ve sorumluluğunun bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamı, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulü ile 4.178,00 TL'nin tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, konut sigorta sözleşmesine dayalı rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkiline sigortalı konuta davalının maliki olduğu daireden su sızması nedeni ile hasar meydana geldiğini açıklayıp ödenenin rücuan tahsili istemi ile eldeki davayı açmış, davalı vekili savunmasında; zararın meydana geldiği tarihte müvekkiline ait konutun dava dışı kiracı tarafından kullanıldığını, kiracının eylemleri nedeni ile zarar meydana geldiğini, bu sebeple meydana gelen zarar ile müvekkilinin kusursuz sorumluluğu

arasındaki illiyet bağının kesildiğini ileri sürmüş, mahkemece; davacıya sigortalı konutun üst katında bulunan davalıya ait konutta açık unutulan musluklardan gelen suyun aşağı sızması suretiyle zararın gerçekleştiği, bu nedenle davalı kat malikinin zarardan sorumlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda davalının taşınmaz maliki olduğu konusunda uyuşmazlık yoktur. Taşınmaz malikinin sorumluluğu Türk Medeni Kanununun (TMK) 730. maddesinde düzenlenmiştir. Taşınmaz maliki, mülkiyet hakkının sınırlarını aşarak başkalarına zarar verir veya zarar verme tehlikesi yaratırsa zarara uğrayan kişiler, zararlarının parasal olarak giderilmesini ve eski hale getirilmesini veya zarar tehlikesi bulunduğu hallerde bunun önlenmesini dava yoluyla isteyebilirler.

Taşınmaz malikinin sorumluluğu kusura dayanmayan, yasanın emrettiği özen gösterme borcunun ihlaline dayanan bir kusursuz sorumluluk hali olup bu sorumlulukta kurtuluş kanıtına yer verilmemiştir.

Taşınmaz malikinin sorumlu tutulabilmesi için taşınmazın kullanılması ile zararlı sonuç arasında “nedensellik bağı” bulunmalı ve bu bağ, zarar görenin veya üçüncü kişinin kusuruyla ya da önlem alınsa dahi karşı konulamaz doğa olayı ile (mücbir sebeple) kesilmemiş bulunmalıdır.

Taşınmaz malikinin sorumluluğu kusura dayanmayan, yasanın emrettiği özen gösterme borcunun ihlaline dayanan bir kusursuz sorumluluk hali olup bu sorumlulukta kurtuluş kanıtına yer verilmemiştir.

Taşınmaz malikinin sorumlu tutulabilmesi için taşınmazın kullanılması ile zararlı sonuç arasında “nedensellik bağı” bulunmalı ve bu bağ, zarar görenin veya üçüncü kişinin kusuruyla ya da önlem alınsa dahi karşı konulamaz doğa olayı ile (mücbir sebeple) kesilmemiş bulunmalıdır.

Bina veya diğer yapı malikinin sorumluluğunu, diğer kusursuz sorumluluk hallerinden ayıran en önemli fark, malike geniş ve ağır bir sorumluluk yüklenmesi olup kurtuluş kanıtı getirme imkanı tanınmamış olmasıdır. Ancak malik, malik sorumluluktan kurtulmak için zararın eserin yapım bozukluğu veya bakım eksikliğinden kaynaklanmadığını ya da illiyet bağını kesen durumlardan -mücbir sebep, üçüncü kişinin sorumluluğu- birinin varlığını ispatlamak zorundadır.

Davalı vekili, zarar tarihinde taşınmazın dava dışı kiracının kullanımında olduğunu ileri sürerek kira sözleşmesinin bulunduğunu sunmuş, zararlandırıcı eylemin kiracı tarafından gerçekleştiğinden müvekkilinin sorumlu olmadığını ileri sürmüştür. Kiracı ... dava ihbarı talep edilmiştir. Ayrıca somut olayda zararlandırıcı eylemin muslukların açık bırakılması sonucu gerçekleştiği mahkeme kararı ile sabit olduğu gibi bu konuda taraflar arasında bir uyuşmazlık da yoktur. Bu durumda zararlandırıcı eylemin yani muslukların açık bırakılması olayının eserin yapım bozukluğu veya bakım

eksikliği ile ilgisi olmadığı açıktır. Bu durumda zarar, yapı malikinin sorumluluğu kapsamında kalmayıp haksız fiil kapsamında kalmaktadır. Buna göre davalının yapı maliki olarak sorumluluğuna gidilemeyecektir. Kaldı ki davalı vekili, üçüncü kişinin kusur sebebi ile de zarar ile müvekkili arasındaki illiyet bağının da kesildiğini iddia etmiştir. Bu durumda davalı ancak haksız fiil faili olarak sorumlu tutulabilecektir. Bu kapsamda ise davalının haksız fiil faili olup olmadığı, muslukların açık bırakılması konusunda bir kusurunun bulunup bulunmadığının araştırılması gereklidir.

Tekrarlanacak olursa; zararlandırıcı eylem musluğun açık bırakılması olarak tespit ve kabul edildiğine göre, musluğun açık bırakılması ile ortaya çıkan zarar; yapının bakım eksikliği veya yapımındaki bozuklukla ilgili olmayıp davalının yapı maliki olarak bir sorumluluğu bulunmamaktadır. Böyle olduğuna göre davada uygulanacak yasa maddeleri, yapı malikinin sorumluluğuna ilişkin kurallar olmayıp haksız fiile ilişkindir.

Bu durumda yapılacak iş; davalının, zararlandırıcı eylemin gerçekleşmesinde -musluğun açık bırakılmasında- kusuru olup olmadığının yukarıda anlatılan hususlar doğrultusunda araştırılarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Bu durumda yapılacak iş; davalının, zararlandırıcı eylemin gerçekleşmesinde -musluğun açık bırakılmasında- kusuru olup olmadığının yukarıda anlatılan hususlar doğrultusunda araştırılarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'e geri verilmesine 05/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11781, Karar No: 2018/6694, Tarih: 07.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/11781 E.  ,  2018/6694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Haber Ajansı Basın ve Yayıncılık AŞ aleyhine 28/09/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/04/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalı şirkete ait “www. .... com.tr” isimli internet sitesinde, 03/06/2015 tarihinde yayınlanan haberde, müvekkili ... Valisi ... ile .... tarafından gönderilen tırlarla ilgili soruşturmayı yapan savcı arasında geçen ifadelerin yer aldığını, haberin gerçeği yansıtmadığını, davalı tarafından yapılan haberin eleştiri sınırlarını aştığını, davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek, söz konusu haber nedeniyle müvekkilinin uğradığı manevi zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, dava konusu haberde davacının kişiliğine yönelik aşağılayıcı, küçük düşürücü hakaret ve iftira niteliğini taşıyan bir yan olmadığını, dava konusu haberin kamusal hakkın kullanılması çerçevesinde yazılıp yayınlandığını, basın özgürlüğünün gereği olduğunu ve hukuka aykırı olan davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu haberin okuyucuda mahkeme beyanı olduğu kanısı oluşturarak gerçeklik olgusunu zedelediği ve davacının kişilik haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, dava konusu haberin okuyucuda mahkeme beyanı olduğu kanısı oluşturarak gerçeklik olgusunu zedelediği ve davacının kişilik haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın; olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler Bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddelerinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) birçok kararında; “...Sözleşme’nin 10/1. maddesinde güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini geliştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatarak ifade özgürlüğünün, Sözleşme’nin 10/2. maddesinin sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulandığını, bunun, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olduğunu, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olamayacağını ...” belirtmiştir.

İfade özgürlüğü ve bu bağlamda basın özgürlüğünün asıl, sınırlamanın ise istisna olduğu unutulmamalıdır. Sınırlamanın kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli ve orantılı olması da gözetilmelidir.

Tüm bu açıklamalar ışığında; dava konusu edilen haber bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğindeki ifadelere yer verilmediği, haberin veriliş biçimi ve bütünlüğü çerçevesinde, kamuoyu gündemini uzun süre meşgul eden olayların değerlendirilerek basının haber verme hakkı ve eleştiri sınırları içerisinde haber yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davacının temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4477, Karar No: 2022/5781, Tarih: 16.05.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/4477 E.  ,  2022/5781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

DAVALILAR : ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... Metal San. Ve Tic. Ltd. Şti., Metaloks İmalat ve Metal San. Tiv. Ltd. Şti., Metaloks Metal San. Ve Tic. A.Ş.

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

... 5. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 08/09/2020 tarih ve 2017/92 Esas, 2020/396 Karar nolu kararının asıl ve birleşen dava davacısı ... tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 20/12/2021 tarih, 2021/8835 E.-2021/7272 K. sayılı kararıyla asıl ve birleşen dava davacısı ...’nun adli yardım talebinin reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin adı geçen davacı tarafından istenilmesi üzerine dosyanın HMK’nun 337. maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Sosyal hukuk devletinin bir gereği olarak kabul edilmiş olan adli yardım, ekonomik bakımdan yetersiz olan kimselere, yargı organları önünde haklarını arayabilmeleri veya savunma yapabilmeleri için parasal kolaylıklar sağlanması anlamına gelir. Bu anlamdaki kolaylıklar yargılama giderlerinden muafiyet ve ücretsiz hukuki yardım sağlanması yoluyla gerçekleştirilebilir (Pekcanıtez H./ Özekes M./ Akkan M./ Taş Korkmaz H.: Pekcanıtez Usul Medeni Usul Hukuku, Cilt III, ... 2017, s. 2410-2411).

Adli yardım 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre adli yardımın şartları “ödeme gücünden yoksun olma” ve “talebin açıkça dayanaktan yoksun olmaması”dır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1).

Adli yardım talebinde bulunan kimsenin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir (m. 336/2). Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Somut olayda adli yardım talebine ilişkin temyiz dilekçesi ekinde herhangi bir belge sunulmadığı görülmektedir.

Açıklanan nedenle Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı yasaya uygun olduğundan, asıl ve birleşen dava davacısı ...’nun yerinde bulunmayan itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle asıl ve birleşen dava davacısı ...’nun yerinde görülmeyen itirazlarının HMK’nun 337/2. maddesi gereğince REDDİNE, 16/05/2022 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.