muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10441, Karar No: 2023/321, Tarih: 24.01.2023

. Sanığın duruşmadaki tutum ve davranışları, işlemiş olduğu fiilin ağırlığı, sanığın pişman olduunu gösterir herhangi bir davranışının olmaması aksine ... mahkemede alınan beyanında söz konusu eylemleri merakından dolayı gerçekleştirdiğini söylemesi ve bu nedenle yaptığı eylemlerden dolayı pişmanlık duyduğuna ilişkin mahkememizde olumlu kanaat hasıl olmadığından takdiri indirim nedeni uygulanmamıştır. Sanık müdafiinin duruşmaları takip etmediği, takip etmesi gerektiğinin avukata ve sanığa tebliğ edildiği, sanığa zorunlu müdafi atandığı, bu huusun sanığa ve avukatına tebliğ edildiği, sanık ve avukatına zorunlu müdafii eşliğinde davaya devam edileceğinin ihtar edildiği, sanık müdafiinin duruşmaları takip etmediği, sanığın başka bir müdafii bildirmediği bu nedenle sanık hakkında zorunlu müdafii huzurunda davaya devam edilmiştir. Her nekadar iddianamede sanığın TCK.nın 105/2 maddesi gereğince cinsel taciz suçundan cezalandırılması talep edilmiş ise de sanığın iddianamede belirtilen ...'nun cinsel organını çubukla ölçmek ve ellemek, ...'ın mağduru ve kilodunu çıkararak ve cinselliğe yönelik sorular sorum muayene etmek, ...'in kendi eli ile mağdurun cinsel organını kontrol etmek ve 4-5 dakika süre ile ellemek suretiyle 4 kez cinsel taciz suçunu işlediği iddia edilmiş ise de yukarıda da ayrıntılı olarak özetlendiği üzere sanığın eylemi sonucu ...'in ruh sağlığının bozulduğu, sanığın ...'in cinsel organını kontrol etmek ve 4-5 dakika süre ile ellemek şeklindeki eyleminin ani bir hareket olmadığı, süreklilik arzettiği dolayısı ile cinsel taciz ve sarkıntılık boyutunu aştığı yine ... ...'nun cinsel organını çubukla ölçmek ve ellemek şeklindeki eyleminin süreklilik arzettiği ani olarak gerçekleşen bir eylem olmadığından cinsel taciz ve sarkıntılık boyutunu aştığı yukarıda ayrıntılı olarak özetlendiği üzere sanığın ...'ı soyundurduğu, bütün vücudunu kontrol ettiği çıplak el ile cinsel organına dokunduğu, cinsel içerikli sorular sorduğu yine eyleminin ani olmadığı ve süreklilik arzettiği, ...... ...'nun ruh sağlığını bozulduğu, ...'nun cinsel organına dokunarak boşalmasını sağlamaya çalıştığı bir yandan da kendi cinsel organını kavrayıp boşaltır gibi hareketler yaptığı, sanığın bu şekildeki eyleminin süreklilik arzettiği ayrıca yukarıda da özetlendiği gibi bu mağduran yönelik eylemini birden fazla kez gerçekleştiği, ikinci eylemde hasta olan sanığın yanına giderek elini nevresimin ve eşofmanını altına sokarak mağdurun cinsel organını kavradığı, sanığın bu dört mağdura yönelik eylemlerinin de diğer mağdurlarda olduğu gibi cinsel taciz ve sarkıntılık boyutunu aştığı, eylemin tüm mağdurlara yönelik cinsel saldırı kapsamında kaldığı ve sanığın tüm eylemlerinin TCK.nın 102.maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır. TCK.nın 102'de 6545 sayılı yasa ile yapılan değişiklik sonrası sanığa 8 yıl hapis cezası verilecektir. Mahkememizce değişmeden önceki haline göre sanık hakkında takdiren 4 yıl hapis cezası verilecektir

.nın 102.maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır. TCK.nın 102'de 6545 sayılı yasa ile yapılan değişiklik sonrası sanığa 8 yıl hapis cezası verilecektir. Mahkememizce değişmeden önceki haline göre sanık hakkında takdiren 4 yıl hapis cezası verilecektir. 102/3-b ve 43/1 deki arttırımlar aynı oranta olduğu için sonuç itibari ile ruh sağlığı bozulmayan mağdurlar yönünden değişmeden önceki hal sanığın lehine bulunmuştur. Ruh sağlığı bozulan mağdur ... yönünden 102/1, 102/3-b, 102/5 gereğince 11 yıl, ... yönünden TCK.nın 102/1,102/3-b, 43,102/5 gereğince 13 yıl 6 ay değişiklikten sonraki hale göre ise TCK.nın 102/1,3-b gereğince mağdur ...'e yönelik temel ceza 8 yıl belirlenerek 12 yıl, mağdur ... yönünden aynı şekilde TCK.nın 43 de uygulanarak 15 yıl hapis cezası belirleneceğinden maddenin eski hali sanığın lehine değerlendirilmiştir. " gerekçeleriyle sanık hakkında mahkumiyet kararı vermiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi sanık müdafiin istinaf başvurularının esastan reddine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, karar verilmiştir.

2. İlk derece mahkemesince müsnet suçtan dolayı sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi gereğince temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin birinci fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar nazara alınarak somut gerekçe gösterilmesi gerektiği gözetilmeden gerekçesiz şekilde sanık hakkında teşdit uygulanması,

3. Sanığın geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurularak 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekirken kanun koyucunun aradığı anlamda kanuni ve yeterli gerekçe niteliği taşımayan kanundaki birtakım ibarelerin tekrarı şeklindeki yetersiz gerekçeyle söz konusu maddenin tatbikine yer olmadığına karar verilmesi,

4. 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi gerekirken denetime elverişsiz ve yetersiz gerekçeyle hükümler tesis edilmesi hukuka aykırılık olarak görülmüştür.

5. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 05.03.2018 tarihli ve 2017/2230 Esas, 2018/439 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8734, Karar No: 2010/16539, Tarih: 05.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/8734 E.  ,  2010/16539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara, resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 25 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 05.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11119, Karar No: 2014/6510, Tarih: 17.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/11119 E.  ,  2014/6510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Düzce 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2012/530-2013/161

Davacı Ö.. A.. tarafından, davalı A.. T.. aleyhine 18/09/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 09/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarının ihlali nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi, ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır.( TC Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler, emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da; bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Davaya konu edilen olayda; davacı, İcra Müdürlüğü'nde zabıt katibi olduğunu, davalının ise aynı yerde icra müdür yardımcısı olarak görev yaptığını, davalının kamu hizmetinin yürütülmesi sırasında haksız eylemde bulunduğunu, bu eyleminden dolayı ceza mahkemesinde yargılanıp ceza aldığını, davalının bu eylemlerinin kendisini zarara uğrattığını ileri sürmektedir. Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. maddesi gereğince; kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen koşullara uygun olarak, idare aleyhine açılabileceğine göre; davalıya husumet tevcih edilmesi doğru değildir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenlemeler gözetilerek, kamu görevlisi olan davalı hakkında, taraf sıfatı bulunmadığından, davanın husumet yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçe ile işin esası incelenerek yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/04/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/04/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. maddesi gereğince memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen biçim ve koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabilir. İdare aleyhine böyle bir davanın açılabilmesi, hizmet kusurundan kaynaklanmış, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlar ile sınırlıdır. Kamu görevlisinin, özellikle haksız eylemlerde, Anayasa ve özel yasalardaki bu güvenceden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Dava dilekçesinde belirtilen maddi olgulardan davalının salt kişisel kusuruna dayanıldığının anlaşılması karşısında öncelikle bu iddia doğrultusunda delillerin toplanıp değerlendirilerek sonuca varılması gerekir. Açıklanan nedenlerle çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 17/04/2014
Yargıtay — Esas No: 2019/7874, Karar No: 2022/1590, Tarih: 16.02.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/7874 E.  ,  2022/1590 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İlk derece mahkemesinin gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "02/10/2014" yerine "14/05/2015" olarak hatalı yazılması,

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, şüphelinin bu karara itiraz ... bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar şüpheli tarafından öğrenilmiş olsa bile, 03/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz ... bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 16/02/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9408, Karar No: 2020/14298, Tarih: 25.06.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/9408 E.  ,  2020/14298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İftira, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın... Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nin 21.06.2010 tarih ve 12542 sayılı raporuyla sanığın akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını tam olarak algılayamayacağı, TCK'nın 32/1 maddesi kapsamında olduğuna dair raporu, ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi 12.10.2011 tarih ve 2487 sayılı raporu ile işlediği fiilin anlam ve sonuçlarını algılayamadığı ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olduğunun belirtilmesine karşın, dosya kapsamında bulunan Adli Tıp Kurumu Başkanlığı... İhtisas Dairesinin 28.01.2013 tarihi raporunda sanığın 27.12.2008 tarihinde suç uydurma, kamu görevlisine hakaret suçu nedeniyle cezai ehliyetinin tam olduğunun belirtilmesinde karşın sanığın dosya konusu suçun işlendiği 23.10.2008 tarihinde işlediği iddia olunan iftira ve tehdit suçu yönünden raporda bir irdeleme olmadığı gibi raporlar arasında oluşan çelişkininde giderilmediği anlaşılmakla Adli Tıp Genel Kurulu'ndan sanığın işlediği iddia olunan suçlara yönelik suç tarihi itibariyle ceza ehliyeti bulunup bulunmadığına yönelik rapor alınmak suretiyle çelişkinin giderilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin ve katılan ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8588, Karar No: 2019/4511, Tarih: 03.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/8588 E.  ,  2019/4511 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2.e maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın olay tarihinde sanığın sorumlusu olduğu ve yedi yıldır çalıştığı solaryum merkezine gittiği, burada sanığın gözetiminde solaryum cihazına girdiği, çıktıktan bir saat sonra vücudunun yanmaya başladığını, dayanamaması üzerine hastaneye gittiğini, hastanede yapılan muayene sonucu cildinde BTM ile giderilebilecek 1. derece yanık olduğunu öğrendiğini, yanmasına sebebiyet veren sanıktan şikayetçi olduğunu, uzlaşmayı kabul etmediğini bildirdiği somut olayda, meydana gelen zararın sorumlularının belirlenmesi amacıyla, üniversitelerin dermatoloji ana bilim dalında görevli öğretim üyesi, üç kişilik bilirkişi heyetinden rapor alınarak, alınacak raporda sanıktan başka görevlilere kusur atfedilmesi halinde haklarında suç duyurusunda bulunulması, iddianame tanzim edilmesi halinde dosyaların birleştirilerek yargılamaya devam edilmesi, haklarında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi halinde ise soruşturma evrakının denetime olanak verecek şekilde dosya arasına alınarak neticesine göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, mahkemece herhangi bir bilirkişi incelemesi yaptırılmaksızın, kimin kusurlu olduğunun tespit edilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3986, Karar No: 2025/7269, Tarih: 30.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/3986 E.  ,  2025/7269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/246 E., 2024/422 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının hak sahibi kız çocuk sıfatıyla babasından aldığı ölüm aylığı yanında vefat eden çocuğundan dolayı da ölüm aylığı almaya hakkı olduğunu beyanla, oğlunun ölümü nedeniyle aldığı aylığın iptaline ilişkin Kurum işleminin iptaline, kesildiği tarihten itibaren ödenmemiş aylıkların ödenmesine, Kuruma borcunun olmadığının tespitine karar verilmesinin talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 16.03.2022 tarihli kararı ile davacının oğlunun askerlik sırasında ... ve çocuksuz olarak vefat ettiği, davacının çalışmadığı ve dosya kapsamında tespit edilen gelirinin ilgili dönemdeki brüt asgari ücretin altında olduğu anlaşıldığından, davacının oğlundan dolayı ölüm aylığı almaya hak kazanacağı kanaatine varıldığı, diğer yandan 5510 sayılı Kanun'un 34 ve 54. maddeleri kapsamında hem eşten dolayı hem de çocuktan dolayı aylık bağlanmasına engel bir durum olmadığı anlaşılmakla Kurum işleminin yerinde olmadığının değerlendirildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının hem babasından hem oğlundan dolayı hak sahibi olarak aylık almaya hak kazandığının tespitine, aksi yöndeki

Kurum işleminin iptaline davacının bu nedenle davalı Kuruma borcunun bulunmadığının tespitine, davacının kesilen aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanarak davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

Kurum işleminin iptaline davacının bu nedenle davalı Kuruma borcunun bulunmadığının tespitine, davacının kesilen aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanarak davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 16.03.2022 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 13.12.2023 tarihli kararı ile 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve "ölüm aylığının hak sahiplerine paylaştırılması" başlığını taşıyan 34. maddesinde, sigortalının evli olmayan, boşanan, dul kalan kızlarına ölüm aylığı bağlanabilmesi, bu Kanun kapsamında veya yabancı bir ülke mevzuatı kapsamında çalışmama veya kendi sigortalılığı nedeniyle gelir veya aylık bağlanmamış olma koşullarına bağlanmış, "aylık ve gelirlerin birleşmesi" başlıklı 54. maddede ise bu Kanun'a göre bağlanacak aylık ve gelirlerin birleşmesi durumunda, hem eşinden, hem de ana ve/veya babasından ölüm aylığına hak kazananlara, tercihine göre eşinden ya da ana ve/veya babasından bağlanacak aylığının bağlanacağının hüküm altına alındığı, bu tür ölüm sigortasından aylık tahsislerinde, ayrık durumlar dışında genel kural olarak hakkı doğuran olay tarihinde yürürlükte olan yasal mevzuatın uygulanması gerektiği; Hukuk Genel Kurulunun 2016/10-2140 E. 2017/1178 K., 2017/10-3192 E. 2018/101 K., 2018/21-427 E. 2018/949 K. sayılı kararları doğrultusunda davacının 28.05.2012 tarihinde ... ve çocuksuz olarak vefat eden oğlundan 506 sayılı Kanun kapsamında ölüm aylığı alırken eşinin vefatı ve talebi üzerine 4/c sayılı Kanun kapsamında sigortalı babası üzerinden ölüm aylığı bağlanabileceği, mevzuat gereğince davacının çift ölüm aylığı alabileceği, oğlundan bağlanan ölüm aylığının durdurulmasına ilişkin Kurum işleminin yerinde olmadığı davacının oğlu ...'ın 28.05.2012 tarihinde ... ve çocuksuz olarak vefat ettiği, anne-babasından başka hak sahibi bulunmadığı, bağlanan ölüm aylığı gelirinin ilgili dönemdeki brüt asgari ücretin altında olması gerektiği, davacının oğlundan aldığı ölüm aylığının kesildiği 2019 Ağustos ayında babasından 1.146,08 TL yetim aylığı aldığı, çalışmadığı ve başka gelirinin bulunmadığı, aynı dönemdeki brüt asgari ücretin 2.558,40 TL olduğu, Mahkemece davacının oğlundan bağlanan aylığın durdurulmasına dair Kurum işleminin iptaline karar verilmesinin usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı Kurum vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ