muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/27828, Karar No: 2014/29512, Tarih: 28.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/27828 E.  ,  2014/29512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 12. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/08/2014

NUMARASI : 2013/647-2014/538

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin davalı işverence geçerli ve haklı bir sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine karar verilmesi, buna bağlı işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süreye ait ücret ve diğer haklarının belirlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davacı işçinin, hazırlanan gelişim planlarına ve birçok yazılı ihtara rağmen, hedeflenen doktor ve eczane ziyaret sayılarını gerçekleştirmede başarılı olmadığını, görevinde yetersiz kaldığı bu sebeple iş sözleşmesinin geçerli sebeple sona erdirildiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce araştırmaya yönelik bozulmuştur. Bozma ilamına uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonucunda, mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

Somut olayda, davalıya ait iş yerinde 01.04.2008 - 22.09.2012 tarihleri arasında tıbbi tanıtım temsilcisi ünvanıyla görev yapan davacı işçinin iş sözleşmesi, hedeflenen sayı ve nitelikte doktor ve eczane ziyaretlerini gerçekleştirmemesiyle mesleki açıdan yetersiz kalması sebebiyle feshedilmiştir.

Dairemizin 30.10.2013 tarihli bozma ilamında, "...davacıya verilen hedefin objektif olarak belirlenip belirlenmediği hususu ile davacının işverene sunduğu savunmalarında bahsi geçen ziyaret sayılarındaki düşüşün sebebi olarak gösterilen olguların varlığı araştırılmamış ve tartışılmamıştır. Anılan sebeple, alanında uzman bilirkişi incelemesi marifetiyle, işyerinde işyeri kayıtları incelenerek, davacıya verilen hedefin, sorumlu olduğu bölgenin genişliği, trafik durumu gibi hususlar dikkate alınarak, emsal işçi ile karşılaştırma da yapılarak, objektif olarak belirlenip belirlenmediği; davacının savunmalarında bahsi geçen ziyaret sayısındaki düşüş nedeni olarak gösterilen olguların varlığı ve etkileri tespit edilmeli, tüm dosya kapsamı yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak karar verilmelidir." şeklindeki gerekçeyle araştırılması ve değerlendirilmesi gerekli hususlar belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonucunda, hukukçu bilirkişinin düzenlediği rapora istinaden davanın reddine karar verilmiş ise de, bilirkişinin uyuşmazlığın çözümünde uzmanlığının bulunmadığı, hazırlanan raporun bozma ilamında belirtilen hususlar hakkında inceleme ve değerlendirmeden yoksun olduğu anlaşılmaktadır.

Dosyaya sunulan, performetre, market ındeks gelişimi, kutu hedef realizasyonu, pp hedef realizasyonu başlıklı belgelerde, ziyaret sayısı ölçümlemesine ve realizasyonuna dair bir bilgi yoktur. Personel yönetmeliğinde, market indeks teriminin “brick veya TTT'nin çalıştığı brick veya bricklerin toplamındaki pazar payının Türkiye Pazar payına oranı” şeklinde; kutu hedefi teriminin “bir ilaç veya ürün için belirli bir dönemde brick veya bircklerin toplamında yapılması istenilen satış adeti” şeklinde tanımlandığı anlaşılmakta olup, davacı vekilince de, söz konusu ölçüm sonuçlarının satış verileri esas alınarak oluşturulduğu ileri sürülmektedir. Davacının görevi nazara alındığında, ilaç ve ürün satış rakamlarına dayalı şekilde belirlenen hedef gerçekleştirememe durumu geçerli fesih sebebi olamayacaktır. Kaldı ki, eldeki davada, fesih, hedeflenen sayı ve nitelikte doktor ve eczane ziyaretlerinin gerçekleştirilmemesi sebebine dayandırılmıştır. Uyuşmazlığın çözümünde, üzerinde durulması gereken husus, doktor ve eczane ziyaretleridir.

Anılan sebeplerle, davalının faaliyet gösterdiği alanda uzman bir bilirkişi marifetiyle, işyerinde işyeri kayıtları incelenerek, davacıya verilen hedefin, sorumlu olduğu bölgenin genişliği, trafik durumu gibi hususlar dikkate alınmasıyla, emsal işçi ile karşılaştırma da yapılarak, objektif olarak belirlenip belirlenmediği; davacının savunmalarında bahsi geçen ziyaret sayısındaki düşüş sebebi olarak gösterilen olguların varlığı ve etkileri tespit edilmeli, tüm dosya kapsamı yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak karar verilmelidir. Bozma ilamına uyulmasına rağmen, bozma gereğinin yerine getirilmemesi hatalı olup, kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20669, Karar No: 2021/4871, Tarih: 09.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/20669 E.  ,  2021/4871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı verilen karara karşı temyiz talebinde bulunmadığı, dosyada bulunan 14.10.2015 tarihli eski hale getirme talepli temyiz dilekçesinin sanık müdafii tarafından verildiği, yine dosyada bulunan 30.10.2015 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesinin de sanık müdafii tarafından verildiği belirlenerek yapılan inceleme neticesinde;

Yüzüne karşı verilen 06.10.2015 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK’nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 14/10/2015 tarihinde temyiz eden sanık müdafiinin yerinde görülmeyen eski hale getirme ve temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 09/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5637, Karar No: 2013/6437, Tarih: 01.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/5637 E.  ,  2013/6437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/11/2011 tarih ve 2007/108-2011/183 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı yayın evi ile telif hakkının devrine ilişkin sözleşme görüşmeleri yaptığını ancak anlaşamadığını, bu görüşmeler sırasında müvekkiline ait “2007 Astroloji Mesajları” isimli eserin müvekkilinin rızası olmadan davalı tarafından basıldığını ve piyasaya sürüldüğünü, davalının ayrıca çıkardığı Astrolife isimli dergide de müvekkilinin izni olmadan kitap içeriğini değiştirerek kullandığını ileri sürerek maddi ve manevi zararının tazminini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile müvekkili şirket arasında 15.12.2006 tarihinde yazılı yayın sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşme neticesinde davacıya ait "Astrolojinin 2007 Mesajları" isimli kitabın yayınlandığını ve piyasaya sürüldüğünü, bu sözleşme ile kitabın basım, yayım, satış, gazete ve dergilerle promosyon verme haklarının müvekkiline geçtiğini savunarak davanın reddini istemşitir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı uyarınca davacıya ait kitapta davalı tarafça değişiklik yapıldığının kanıtlanamadığı, kitap şeklinde yayınlayıp çoğaltma ve dergi gazete eki olarak dağıtılma hakkının sözleşme ile davalıya verildiği ancak sözleşmede yer verilmemesine rağmen davalının davacıdan izin almaksızın ve davacının ismini belirtmeden Astrolife isimli dergide kitaptan bir bölüme yer verdiği, bunun davacının eseri üzerindeki maddi ve manevi haklarına tecavüz oluşturduğu, davalının zarar etmesi nedeniyle tazminat hesabı yapılmadığı gerekçesiyle Borçlar Kanununun 42-43. maddeleri uyarınca takdiren 1.000 TL maddi ve 1.000 TL manevi tazminatın derginin yayın tarihi 1 mart 2007'den itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 106,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4570, Karar No: 2019/460, Tarih: 29.01.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/4570 E.  ,  2019/460 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, meslek hastalığı sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirin, 506 sayılı Kanunun 26. maddesince tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece uyulan bozma ilamında kusura ilişkin olmak üzere "...Davanın, yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesinde; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve işgüvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya haksahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin 22 nci maddede belirtilen tarifeye göre hesaplanacak sermaye değerleri toplamı (...)(2) Kurumca işverene ödettirilir. (Ek cümle:29/7/2003-4958/28 md.) İşçi ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır." hükmüne yer verilmiştir.

Meslek hastalığı; işin niteliğine göre tekrarlanan bir sebeple veya işyerinde işin yürütüm şartları yüzünden ortaya çıkan ve sigortalıyı geçici veya sürekli şekilde hasta, sakat veya ruhen arızalı bırakan bir olgu olup, 506 sayılı Yasanın 11. maddesinin B bendinde, “sigortalının çalıştırıldığı işin niteliğine göre tekrarlanan bir sebeple veya işin yürütüm şartları yüzünden uğradığı geçici veya sürekli hastalık, sakatlık veya ruhi arıza halleridir.” şeklinde tanımlanmıştır. Bu yasal düzenlemeler çerçevesinde, Mahkemece, öncelikle davalı işverene ait olan işyerinden daha önceleri sigortalının nerede hangi işlerde çalıştığı da tespit edilerek, işyerlerinde hangi ortamda çalıştığı, bu işyerindeki çalışmaların sigortalıdaki meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli iş göremezlik oranına etkisi olup olmadığı belirlenmeli, gerekirse çalışma yerlerinde keşif de yapılarak bu eksiklikler giderilmeli; meslek hastalığının, işin niteliğine göre tekrarlanan sebepler veya işin yürütüm şartlarına göre ortaya çıkan hastalık, sakatlık veya ruhi arıza halleri olduğu dikkate alınarak, meslek hastalığının engellenmesinde, iş güvenliği mevzuatına göre işverence hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalının uyup uymadığı irdelenerek; işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, sigortalıların tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştıkları takdirde önlem alınması gerekmeyeceği gibi bir düşünceyle önlem almaktan çekinemeyeceği, çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığının da işverenin önlem alma ödevini etkilemeyeceği, işverenin, çalıştırdığı sigortalıların beden ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlü olduğu gerçeğinden hareketle, meslek hastalığının oluşumunda davalının kusurunun belirlenmesi için konunun uzmanı bilirkişilerden, bu doğrultuda kusur raporu alınmalı, kusur irdelemesinde, meslek hastalığında, işverenin bu konuda her türlü tedbiri almış olsa bile, işin ve işyerinin niteliği sebebiyle bu hastalığın ortaya çıkması ihtimali nazara alınarak, belli orandaki bir kaçınılmazlıktan söz edilmesi gerekeceği göz önünde bulundurulmalıdır. Kusur irdelemesinde, dava dışı işverenler yanındaki çalışmaların sigortalıdaki sürekli iş göremezlik oranına etkisi de belirlendikten ve davalı işyerindeki çalışmaları ile hastalığın oluşması ve ilerlemesi bakımından illiyet bağı olup olmadığı ile, çalışılan işverenlerin kusurlu olduğu sonucuna varılacak olursa, birlikte kusurları olmayıp ayrı zamanlarda ve ayrı ortamlarda meslek hastalığının oluşmasına birbirleriyle irtibatlı olmaksızın katkılarının bulunması nedeniyle her işverenin sadece kendi kusuru

oranındaki maddi zarar miktarından sorumlu tutulması gerektiği göz önünde bulundurulmak suretiyle yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmelidir." hususları belirtilmesine rağmen, uyulan bozma ilamı sonrası alınan kusur raporunda söz konusu bozma ilamı gereklerine göre değerlendirme yapılmadığı anlaşılmakla, bozma ilamında değinilen hususlar nazarında kusur raporu alınıp sonuca göre hüküm kurulması gerekmektedir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14211, Karar No: 2023/4391, Tarih: 20.06.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/14211 E.  ,  2023/4391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/519 E., 2022/793 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Büyükçekmece 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2016 tarihli ve 2015/604 Esas, 2016/1047 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun

(5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 nci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl 7 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Büyükçekmece 14. Asliye Ceza Mahkemesinin kararının, Cumhuriyet savcısı (lehe) ve sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 21.04.2021 tarihli ve 2021/4079 Esas, 2021/7345 Karar sayılı kararı ile, "5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası ve 87 nci maddesinin birinci fıkrası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle hüküm ile gerekçe arasında çelişkiye yol açması, sanığın savunma hakkının kısıtlanması, fazla ceza tayini" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Büyükçekmece 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2022 tarihli ve 2021/519 Esas, 2022/793 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 ... maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl 2 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri, mağdurun sinir hastası olduğuna, yaralanmalarını kendisi yaptığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri, mağdurun sinir hastası olduğuna, yaralanmalarını kendisi yaptığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdur ile sanığın resmi nikahlı evli oldukları, olay tarihinde sahilde yürüyüş yaptıkları sırada aralarında ailevi nedenlerden dolayı tartışma çıktığı, sanığın mağdurun yüzüne tokat ve yumruk attığı, mağdurun burnunda hayat fonksiyonlarını hafif (1) derecede etkileyen kırık oluşacak şekilde yaralandığı olayda, sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulduğu belirlenmiştir.

2. Adli tıp raporu, sanık savunmaları, mağdur ve tanık beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin mağdurun beyanıyla uyumlu adli tıp raporu ile saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Büyükçekmece 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2022

tarihli ve 2021/519 Esas, 2022/793 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1169, Karar No: 2015/2908, Tarih: 05.10.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/1169 E.  ,  2015/2908 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık Sanık ...'ın İnfaz kurumuna ve tutukevine yasak eşya sokmak suçundan Türk Ceza Kanununun 297/1, 1-son, TCK 35. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hükmolunan cezanın TCK'nın 58. maddesine göre mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2011 tarih, 2010/329 esas, 2011/149 sayılı kararına ilişkin dosya kapsamına göre;

1- Sanığın cezaevine girişi sırasında üzerinde yapılan aramada hint keneviri tohumu bulunduğu, 05.04.2010 tarihli kriminal rapora göre ele geçirilen maddenin mevcut haliyle esrar elde etmeye elverişli olmadığının anlaşıldığı, Yargıtay Ceza Dairesinin 19.06.2008 tarih, 2008/2373 esas, 2008/10232 sayılı kararında da belirtildiği üzere hint keneviri tohumunun alımı, satımı, bulundurulması ve kullanımı yasak olmayan bir madde olması nazara alındığında sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde,

2- Sanığın tekerrüre esas alınan Sulh Ceza Mahkemesinin 14.04.2009 tarih, 2008/868 esas, 2009/433 sayılı ilamı ile verilen 500 TL adli para cezasının, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 305/1-1. bend gereğince kesin olduğu ve aynı madde son fıkra uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı cihetle, hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 20.05.2014 gün ve 2014-9923/34211 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.05.2014 tarih ve 2014/193844 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ...'ın E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna soktuğu kabul edilen hint keneviri tohumlarının esrar elde etmeye elverişli olmadıklarının Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 05.04.2010 tarihli ekspertiz raporundan anlaşılması karşısında, sanığın unsurları yönünden oluşmayan suçtan beraati yerine, mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Sanığın tekerrüre esas alınan Sulh Ceza Mahkemesinin 14.04.2009 tarih ve 2008/868 esas, 2009/433 sayılı kararına konu hapis cezasından çevrili 500 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün kesin nitelikte olması nedeniyle CMUK'nın 305/son maddesi gereğince tekerrüre esas olmayacağı gözetilmeden, TCK’nın 58. maddesi uyarınca sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesinde isabet bulunmadığı anlaşılmakla;

2- Sanığın tekerrüre esas alınan Sulh Ceza Mahkemesinin 14.04.2009 tarih ve 2008/868 esas, 2009/433 sayılı kararına konu hapis cezasından çevrili 500 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün kesin nitelikte olması nedeniyle CMUK'nın 305/son maddesi gereğince tekerrüre esas olmayacağı gözetilmeden, TCK’nın 58. maddesi uyarınca sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesinde isabet bulunmadığı anlaşılmakla;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2011 tarih ve 2010/329 esas, 2011/149 karar sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.