muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/89, Karar No: 2025/592, Tarih: 03.02.2025

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesinin 21.02.2024 tarihli ve 2024/372 E., 2024/379 K. sayılı ilamıyla; davalının İstinaf kanun yolu başvurusunun İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün miktar itibariyle kesin olması nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. KANUN YARARINA TEMYİZ

A. Kanun Yararına Temyiz Sebepleri

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına yönelik Adalet Bakanlığınca; Mahkemece, davacının talebi, ilaçların piyasa fiyatlarının üzerinde satılması nedeniyle davacıdan haksız yere tahsil edilen bedelin bilirkişi marifetiyle tespit edilerek iadesine ilişkin iken taleple bağlılık kuralına uyulmadan ilaçların bedelinin tamamının iadesine karar verilmesinin ve davacıya iade edilmesi gereken miktarın kuşkuya yer bırakmayacak şekilde gerekçede belirtilmeden, infazda tereddüt yaratacak şekilde soyut ifadelerle "kalan tutarın davacıya iade edilmesi"ne karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu ileri sürülerek kanun yararına temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı tarafından davacıdan tahsil edilen muayene ücreti, tahlil ücreti ve ilaç ücretlerinin fahiş olması nedeniyle haksız tahsil edilen ücretlerin iadesi istemine ilişkin olup, kanun yararına temyiz yolunda uyuşmazlık, taleple bağlılık kuralına aykırı karar verilip verilmediği ve infazda tereddüt yaratacak şekilde karar verilip verilmediği noktasında toplanmaktadır.

1-Taleple bağlılık ilkesine göre karar verilip verilmediğine yönelik kanun yararına temyiz istemine ilişkin yapılan incelemede;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 26. maddesi hükmüne göre Mahkeme, tarafların iddia, savunma ve talepleri ile bağlıdır. Kural olarak Mahkemenin talepten fazlasına veya başka bir şeye hükmetmesi olanak dışıdır. Açılan bir davada hakim istenilenden fazlasına veya başka bir şeye hükmedemez. Öğreti ve uygulamada taleple bağlılık olarak adlandırılan bu kural sadece sonuç istem yönünden değil, sonuç istemi oluşturulan her bir alacak kalemi yönünden de uygulanır.

Taleple bağlılık ilkesi, talep edilmeyene karar vermeme, talep edilenden fazlasına karar vermeme ve talep edilenden farklı bir şeye karar vermeme biçimlerinde Mahkeme kararının sınırları belirler şekilde karşımıza çıkmaktadır. Mahkemece dava dilekçesine bakılarak tespit edilecek bu sınırlar, talep edilen hukuki sonuçtur.

Taleple bağlılık ilkesi, talep edilmeyene karar vermeme, talep edilenden fazlasına karar vermeme ve talep edilenden farklı bir şeye karar vermeme biçimlerinde Mahkeme kararının sınırları belirler şekilde karşımıza çıkmaktadır. Mahkemece dava dilekçesine bakılarak tespit edilecek bu sınırlar, talep edilen hukuki sonuçtur.

Dava dosyasının incelenmesinde; davacının dava dilekçesine ekli sunduğu listede yer alan muayene, IV, tahlil, test, krem ve birtakım ilaç ücretlerini içeren toplam 28.402,00 TL ücretin ödendiğini belirterek satılan ilaçların fiyatlarının tespiti için İstanbul Eczacı Odası'na müzekkere yazılmasını, muayene ücretinin tespiti için İstanbul Tabipler Odası Başkanlığına müzekkere yazılmasını, gerekli olan test ve tahlillerin yapılarak davalı yanın kliniğine gidilmiş olmasına rağmen tekrar test ve tahlil yapılmış olması sebebi de gözetilerek dürüstlük kuralına aykırı düşecek şekilde aleyhine dengesizliğe ve orantısızlığa sebep olan, haksız yere tahsil edilen fazla bedelin dosyanın bilirkişiye tevdi edilerek hesaplanmasını ve haksız ve hukuka aykırı olarak tahsil edilen ödemelerin belirlenebilir olduğunda arttırılmak üzere şimdilik 12.000,00 TL'sinin (fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla) yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ettiği, ancak Mahkemece davacı adına 28.402,00 TL tutarında muayene, tahlil ve ilaç kapsamında makbuz düzenlendiği, bu tutardan 1.110,00 TL ve 288,90 TL tutarlı muayene ücreti ile tahlil ve test ücretlerinin, bu uygulamalar tıbbi standartlar ve tıp hukukuna uygun olduğundan düşülmesi gerektiği, kalan tutarın davacıya iade edilmesi gerektiği gerekçesiyle taleple bağlı kalınarak davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

O halde Mahkemece, taleple bağlılık ilkesine aykırı olarak dosyada mevcut iki ayrı bilirkişi raporunda davacıya satıldığı belirtilen ilaçların piyasa fiyatı ile davacıya satış fiyatı arasında fark olup olmadığı, fark varsa miktarına ilişkin bir belirlemenin bulunmadığı, Mahkemece satılan ilaçların piyasadaki satış fiyatı ile ilgili olarak herhangi bir araştırma yapılmadan muayene ücreti, daha önce davacıya iade edilen tutar ile tahlil ve test ücretleri düşüldükten sonra kalan tutarın, talep aşılmak suretiyle yani ilaçların bedelinin tamamının davacıya iade edilmesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan Adalet Bakanlığının bu yöne ilişen kanun yararına temyiz talebinin kabulü gerekir.

2-İnfazda tereddüte neden olacak şekilde karar verilip verilmediğine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

2-İnfazda tereddüte neden olacak şekilde karar verilip verilmediğine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

HMK'nın 297. maddesinde; hükümde, tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerinin yer alacağı belirtildikten sonra, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği düzenlenmiştir.

Dava dosyasının incelenmesinde; bilirkişi raporları hükme esas alınarak davacı adına 28.402,00 TL tutarında muayene, tahlil ve ilaç kapsamında makbuz düzenlendiği, bu tutardan 1.110,00 TL ve 288,90 TL tutarlı muayene ücreti ile tahlil ve test ücretlerinin, bu uygulamalar tıbbi standartlar ve tıp hukukuna uygun olduğundan düşülmesi gerektiği, kalan tutarın davacıya iade edilmesi gerektiği belirtilerek hangi miktarın kabul edildiği açıklanmadan hüküm tesis edildiği anlaşılmaktadır.

O halde Mahkemece, davacıya iade edilmesi gereken miktar kuşkuya yer bırakmayacak şekilde gerekçede belirtilmeden, infazda tereddüt yaratacak şekilde soyut ifadelerle "kalan tutarın davacıya iade edilmesi"ne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan Adalet Bakanlığının bu yöne ilişen kanun yararına temyiz talebinin kabulü gerekir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Adalet Bakanlığının HMK’nın 363/1 hükmüne dayalı kanun yararına temyiz istemlerinin kabulü ile kararın sonuca etkili olmamak üzere KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Kararın bir örneğinin ve dava dosyasının Adalet Bakanlığına gönderilmesine,03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4954, Karar No: 2016/5425, Tarih: 26.05.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/4954 E.  ,  2016/5425 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılanması sırasında; Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/03/2016 gün ve 2016/90 E. 2016/94 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17096, Karar No: 2023/24835, Tarih: 28.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/17096 E.  ,  2023/24835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/372 E., 2016/183 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı bildirilen incelmeye konu Mahkeme kararı ile hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca sanığın beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın babasının sanıktan borç alıp ödemediği, bu sebeple aralarında anlaşmazlık olduğu, sanığın katılanı pazar yerinde gördüğünde "p..." dediği iddiasıyla açılan davada her türlü şüpheden uzak mahkumiyete yeterli delil bulunamadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık savunması, katılanın beyanları ve tanıklar C.S., S.S ve katılan ... S.'nin aşamalardaki anlatımlarının çelişkili olması karşısında her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Sebepler Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35769, Karar No: 2016/462, Tarih: 12.01.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/35769 E.  ,  2016/462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

DAVA :Davacı Şirket vekili sözleşmeden kaynaklanan rekabet yasağına bağlı cezai şartın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından İş Mahkemesine görevsizlik kararı verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı Şirket avukatı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası 2797 Sayılı Yargıtay Yasa'sının 6644 Sayılı Yasa ile değişik 60. Maddesi uyarınca oluşturulan Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu‘ nun 24.11.2015 tarih ve 2015/ 18330 E. 2015/ 19244 K. sayılı kararı ile temyiz incelemesi yapılması için Dairemize gönderilmiştir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun aldığı Yargıtay İş Bölümüne İlişkin 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı kararda Dairemizin ihtisas alanı “İş ve Sosyal Güvenlik Hukuku” Temel görevi ise “ İş Hukuku “ olarak belirlenmiştir.

Bu iş bölümüne göre Dairemiz İş Mahkemeleri yada Asliye Hukuk Mahkemelerinin İş Mahkemesi sıfatı ile verdiği kararların temyiz incelemesi ile görevli olduğu, HİİK. nun kararı ile Dairemize gönderilen dava dosyasında ise karar Asliye Ticaret Mahkemesince verildiğinden kararın temyiz incelemesi görevi Dairemize ait değilse de, 2797 Sayılı Yargıtay Yasa‘ sının 6644 Sayılı Yasa ile değişik 60. Maddesi uyarınca oluşturulan Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'nun kararları kesin olup, temyiz incelemesi zorunlu olarak Dairemiz tarafından yapılması gerektiğinden, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı Şirket vekili taraflar arasındaki iş sözleşmesinin 8. Maddesindeki rekabet yasağına uymayan davalı işçiden rekabet yasağına bağlı 6 aylık brut ücret karşılığı 12.589,07 TL. cezai şart alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı iş mahkemelerinin görevli olduğunu, sözleşmenin 8. Maddesinin geçersiz olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece “cezai şart alacağının iş sözleşmesinden kaynaklandığı” gerekçesi ile İş Mahkemesine görevsizlik kararı verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı Şirket avukatı tarafından temyiz edilmiştir.

GEREKÇE:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, rekabet yasağının ihlalinden doğduğu ileri sürülen cezai şart alacağının tahsili istemine ilişkin olup, öncelikle dikkate alınması gereken husus uyuşmazlığın 4857 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir.

Somut uyuşmazlıkta davacı taraf, davalının sözleşmenin sona ermesinden sonra gerçekleşen eylemi sebebiyle cezai şart alacağı istemektedir. Rekabet yasağının iş sözleşmesinin bitiminden sonraki bir tarihte ihlal edilmesi iş mahkemelerini görevli olmaktan çıkarmaktadır. Ayrıca rekabet yasağının belirlenmesinde ticari sırrın ne olduğu uzman mahkemelerce değerlendirilmesi gereken ve piyasa şartlarıyla sıkı sıkıya bağlı bulunan ticari bir konudur. Kaldı ki, davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesiyle kanun koyucu çok açık bir şekilde 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'un 444 maddesinden kaynaklanan rekabet yasağına ilişkin davaların mutlak ticari davalardan olduğunu öngörmüştür. Mutlak ticari davalar herhangi bir unsurun, bağlama noktasının veya sebebin davanın ticari niteliğini değiştirmediği, mahkemenin kanaatinin rol oynamadığı davalardandır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 6772 Sayılı Türk Ticaret Kanunu ve 818 Sayılı Borçlar Kanunu döneminde verdiği 29.02.2012 Tarih 2011/11-781 Esas- 2012/109 Karar sayılı ilamında da hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen 818 sayılı Kanun’un 348. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken uyuşmazlıklara ilişkin davaların 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3. maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığı ve mutlak ticari davaların görülme yerinin ise, açık biçimde ticaret mahkemeleri olduğu belirtilmiştir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesiyle kanun koyucu çok açık bir şekilde 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'un 444. maddesinden kaynaklanan rekabet yasağına ilişkin davaların mutlak ticari davalardan olduğunu öngörmüş olup, HGK. nun görüşü değişmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, mahkemece mutlak şekilde ticaret mahkemelerinin görevine giren davada Asliye Ticaret Mahkemesi görevli olduğundan Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten, BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2501, Karar No: 2023/6203, Tarih: 14.12.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2501 E.  ,  2023/6203 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/125 E., 2023/82 K.

...

KARAR : Başvurunun kabulü ise esas hakkında yeniden hüküm

kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/64 E., 2021/237 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'ilere karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde; tarafların 2005 tarihinde evlendiklerini, ortak bir çocuklarının olduğunu, davalının laf getirip götürmek gibi bir huyu olduğunu, kişilerin arasını bozmaya çalıştığını, uyarılara rağmen bu alışkanlığına devam ettiği, akrabalar arasında sürekli tartışmalar ve kırgınlıklar yaşandığını, utandığını; kadının sık sık "gidecek bir kapım olsa hiç durmam" diyerek evliliği benimsemediğini, evliliği zoraki sürdürdüğünü, son olayda da kızına babaannesine gidip gitmediğini sorduğunu, kadının da tepkisel davranarak üzerine yürüdüğünü ve vurmaya çalıştığını, kadının bileğinden tuttuğunu, sakinleştirmeye çalıştığını, kadının "kendimi öldüreceğim, asacağım, sorumluluk sen de kalacak" diyerek kendine ve eşyalara zarar verdiğini, bayıldığını, kadını hastaneye götürdüğünü, ertesi gün de işten gelince özel eşyalarını alarak evden ayrılmak zorunda kaldığını, evden ayrılma sebebinin kendisini korumak olduğunu ileri sürerek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocuğun velayetinin önce tedbiren sonra da kalıcı olarak davacı babaya verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde; açılan davayı kabul etmediklerini, erkeğin ilgisiz davranmaya başladığını, erkeğin kadını sürekli küçümsediğini, yanına yakıştırmadığını, gelecek planı yapmasına izin vermediğini ve ayrı yattığını, erkeğin sudan sebeplerle olay çıkararak hırpaladığını, erkeğin başkasını sevdiğini boşanmak istediğini söylediğini, harçlık vermediğini, gidecek yeri olmadığından baskı uyguladığını, geliri olmasına rağmen faturaları düzenli ödemediğini, icra takipleri ile karşı karşıya kaldığını, marketi satıp boşanma davası açacağını söylediğini, son olayda da kızlarına ve kadına bağırarak konuşması üzerine kadının bağırmamasını söylemesi üzerine kadının kafasına yumruk atmaya başladığını, kadın engel olmak isteyince de kadının kolunu çevirdiğini, kayınvalidenin rapor almaması için kadını ikna ettiğini; özetle erkeğin sadakatsiz olduğunu, güven sarsıcı davranışları olduğunu, cinsel, duygusal, sözel, fiziksel ve ekonomik şiddeti olduğunu bu nedenlerle davanın reddine, boşanmaya karar verilecek ise ortak çocuk için aylık 1.000,00 TL tedbir-iştirak nafakasına, kadın için aylık 1.500,00 TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 150.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kadının erkeğe karşı ; başka kadın ile ilişkisi olduğuna dair ispatlanamamış iddiaları eşine söylemesi, bunun yanında, evlilik birliğinin gizli yıkıcı gücü olarak da kabul edebileceğimiz "dedikodu" yapması ve "gidecek yerim olsa giderim" şeklinde konuşmak suretiyle birlikte yaşama iradesine aykırı hareket etmesi sebebiyle evlilik birliğinin temelden sarsılmasında kusurlu olduğu, her ne kadar, tanık beyanlarında, davalı kadın eşin, davacının annesine kötü davrandığından bahsedilmiş ise de, bu konunun, dilekçeler aşamasında anlatılan vakıalar arasında olmadığı tespit edildiğinden, bu eylem için davalı kadına ayrıca bir kusur yüklenmeyeceği, erkeğin ise, kadına karşı; evlilik birliğini kurtarmak için çaba sarf etmek yerine kolay olan evi terk etmeyi seçmek suretiyle birlikte yaşama iradesine aykırı hareket etmesi ve evi tark ettikten sonra davalının geçimi için ihtiyaçları temin etmemek suretiyle birlik görevlerini ihmal etmesi sebebiyle evlilik birliğinin temelden sarsılmasında kusurlu olduğu, tanık beyanlarında davacının "evine bakardı" şeklinde belirtilen husus, davacının evi terk etmesinden önceki olay olduğu, her iki eşin, kusur sayılan eylemlerinin başlık olarak "birlikte yaşama iradesine aykırı hareket etmek" özünde birleşmesi ve tarafların diğer kusurlarının kadının dedikodu yapmak ve erkeğin de birlik görevini ayrı yaşanılan dönemde ihmal etmek olduğu, tarafların kusurlarının birbirlerine üstün tutulacak nitelikte olmadığı, tarafların eşit kusurlu oldukları gerekçesiyle

davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocuğun velayetinin anneye verilmesine, ortak çocuk ile baba arasında kişisel ilişki düzenlenmesine, ortak çocuk lehine aylık 300,00 TL tedbir-iştirak nafakasına, davalı kadın lehine aylık 400,00 TL tedbir-yoksulluk nafakasına, kadının maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde; zaman, yer ve vakıa açıklaması yapılmadan, soyut bir cümle ile kadına kusur yüklenemeyeceğini, yerel mahkemece karşı iddiaları arasında yer alan aile konutunun doğalgaz ve elektrik kesintilerinin mevcudiyetine dair ... ve ...'a müzekkere cevapları da göz ardı edildiğini, erkeğin kusurunun hafifletildiğini, erkeğin dilekçesinde "kıskançlık" iddiası dahi yok iken, tanıkların "davalının kıskançlık yaptığı" yönündeki beyanlarının hiçbir hukuki dayanağı olmadığını, yerel mahkemece belirlenen tedbir, yoksulluk ve iştirak nafaka miktarlarının son derece düşük olduğunu, lehine tazminata hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek kabul edilen dava, kusur belirlemesi, nafakaların miktarı ile reddedilen tazminat talepleri yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç