muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7834, Karar No: 2023/6425, Tarih: 18.05.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/7834 E.  ,  2023/6425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/178 Esas, 2016/314 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir nitelikte olduğu, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca sanığın hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.02.2016 tarihli ve 2015/118559 Soruşturma, 2016/6964 Esas, 2016/5294 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezalandırılması ve 53 üncü maddesi gereği hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.... (Kapatılan) 49. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2016 tarihli ve 2016/178 Esas, 2016/314 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesi gereği 4 ay hapis cezası karşılığı 2.400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık, meydana gelen olaydan dolayı herhangi bir zarar oluşmadığı, bir yılın altında hükmedilen hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrilmediği, hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddelerinin uygulanmadığı, keza 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun (4483 sayılı Kanun) gereğince soruşturma izni alınmadığı nedenleriyle hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde Engelliler Bakım, Rehabilitasyon ve Aile Danışma Merkezi müdürü olarak görev yapan sanığın, borçlusu olduğu icra dosyasından dolayı maaşından kesinti yapılması yönündeki ilgili icra müdürlüğünün yazılarına rağmen söz konusu kesintileri yapıp icra dosyasına aktarmadığı iddia ve kabul edilerek ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde Engelliler Bakım, Rehabilitasyon ve Aile Danışma Merkezi müdürü olarak görev yapan sanığın, borçlusu olduğu icra dosyasından dolayı maaşından kesinti yapılması yönündeki ilgili icra müdürlüğünün yazılarına rağmen söz konusu kesintileri yapıp icra dosyasına aktarmadığı iddia ve kabul edilerek ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Hakkında mahkumiyet hükmü kurulan sanığın yargılama konusu eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında yer alan suça ilişkin olduğu, 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (7188 sayılı Kanun) 24 üncü maddesiyle yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası ile basit yargılama usulünün getirildiği ancak Anayasa Mahkemesinin 16.03.2021 tarihli ve 31425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 14.01.2021 tarihli, 2020/81 Esas ve 2021/4 sayılı Kararı ile yargılama aşamasında olup henüz "kesinleşmiş hükümle sonuçlanmamış" dosyalar açısından Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan "...hükme bağlanmış..." ibaresinin "basit yargılama usulü" bakımından iptal edildiği ve bu kararın sonuçları itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğu, öte yandan sanığın 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 357 nci maddesi uyarınca soruşturma veya kovuşturmasının izne tabi olmadığı anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddeleri gereğince "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunmaktadır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... (Kapatılan) 49. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2016 tarihli ve 2016/178 Esas, 2016/314 Kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/798, Karar No: 2013/9578, Tarih: 20.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/798 E.  ,  2013/9578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, resmi bayram ve genel tatil izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde PVC Pencere, çelik kapı, duşa kabin, asma tavan gibi işlerin montaj işinde tek başına 01.01.2010 tarihine kadar sürekli olarak çalıştığını, 08.00-18.00 arası cumartesi günleri dahil çalıştığını, sadece dini bayramlarda izin kullandırıldığını, diğer tüm bayramlarda tam gün çalıştırıldığını, davacının 2007-2008 yılı izni olarak 14 gün, 2008-2009 yılı için 14 gün izin kullandığını, 14 Aralık 2009-28 Aralık 2009 arasındaki iznini kullanırken 26 Aralık 2009 tarihinde nasılsa izindeyim, koluma baktırayım dediğini, devlet hastanesinde muayene olduğunu, doktor tarafından 1 hafta rapor verildiğini, davacı raporu davalıya götürdüğünde, işverenin davalıya hitaben “Rapor nasıl alırsın” diye şiddetli tepki gösterdiğini, hemen bir kağıt çıkararak geçmişte kullandığım izinleri, geçmişe yönelik olarak imzalattığını, ayrıca 30 Ocak 2010 tarihine kadar ücretsiz izne ayırdığını beyan ettiğini, davacının, bir ay sonra işe başlatmayacaksan şimdiden söyle, tazminat hakkımı da ver, başka iş bakayım demesine rağmen, hayır bir ay sonra kesin işe başlayacaksın, sen şimdi git diyerek davacıyı ikna ederek işyerinden gönderdiklerini, davacının abisiyle birlikte 30.01.2010 tarihinde işverenin yanına işe başlamak için gittiğini, davalının “Senin ücretsiz izin süreni 2010 Mart sonuna kadar uzattık” dediğini, bunun üzerine durumdan şüphelenen davacının işverenin muhasebecisi ...’e giderek “Benim durumum nedir? Ücretsiz izinde miyim?” diye sorduğunu, muhasebecinin ise “işverenin tarafından bana sadece geçmişte kullandığın izinlere yönelik imzalı kağıt geldi, başka durum yok” dediğini, bunun üzerine davacının Bölge Çalışma Müdürlüğüne başvurduğunu, davacının bölge çalışma raporu doğrultusunda hemen davalıya başvurduğunu, davalının davacıya hitaben “Sen beni ... Bölge Çalışma Müdürlüğüne şikayet etmişsin, seni burada çalıştırmam, git bildiğin yere şikayet et” dediğini, hiçbir ödeme de yapmadığını, 01.01.2010 tarihinden beri davacının sigorta primlerini ödemediğini, davacının 950 TL Net ücretle çalıştığını iddia ederek, kıdem, ihbar tazminatı, resmi bayram ve tatillerde kullandırılmayan izin ücreti alacağı ve fazla mesai ücretinin faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 20.10.2007 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını, asgari ücret üzerinden ücretlerinin ödendiğini, yıllık izinlerinin kullandırıldığını, fazla mesai yapmasının söz konusu olmadığını, çalışma saatlerinin 08.30-17.30 arası olduğunu, günde iki kez sabah 10.00 ila 10.15, öğleden sonra 15.00 ila 15.15 arası ara dinlenme ve öğlen saat 12.00-13.00 arası öğle tatili molası vererek çalıştığını, davacının 14 Aralık 2009 tarihinde yıllık iznini kullanmaya başladığı ve 26 Aralık 2009 tarihinde rapor aldığı hususu doğru

olmakla birlikte, iddia ettiği gibi müvekkilinin buna tepki gösterdiği iddiasının doğru olmadığını, davacının raporun bitiminden itibaren işverenle kendi isteği üzerine hem dinlenmek, hem de ekonomik kriz nedeniyle işlerin de durgun olması sebebiyle karşılıklı anlaşma neticesinde 1 Ocak ile 28 Şubat 2010 tarihleri arasında ücretsiz izne ayrılmayı kabul ettiğini, buna rağmen davacının 5 Şubat 2010 tarihinde müvekkilinin muhasebecisine giderek çıkışının verilip verilmediğini sorduğunu, muhasebecinin ise ücretsiz izin kullandığını, bu nedenle çıkışının verilmediğini söylediğini, müvekkilinin sonradan duyumlarına göre davacının kendi işini kurmak için ücretsiz izne ayrıldığı ve bunun hazırlıkları ile uğraştığının anlaşıldığını, bu nedenden olacak ki davacının hiçbir sebep ve mazereti olmadığı halde ücretsiz izninin bitim tarihinden itibaren 3 gün üst üste mazeretsiz olarak işe gelmediğini, tüm çabalara rağmen kendisine ulaşılamadığını, bu nedenle iş akdinin 4857 Sayılı İş Kanununun 25/II-g fıkrası gereğince haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı işyerinde 20/10/2007-01/01/2010 tarihleri arasında çalıştığı, iş akdinin haklı nedenler ile fesih edildiğinin ispat külfetinin davalı işverene ait olduğu, davalı işverenin davacının devamsızlığı nedeni ile iş akdinin haklı nedenler ile feshedildiğini iddia ettiği, davalının davacının ücretsiz izne çıkartıldığını, ancak ücretsiz izin süresinin bitiminden itibaren üç gün üst üste işe gelmemesinden dolayı zorunlu olarak devamsızlık nedeni ile 04/03/2010 tarihli ihtarname ile feshedildiğini iddia ettiği, davalının bu feshinin yerinde olmadığı, dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılacağı üzere davacının davalı işveren tarafından ücretsiz izne çıkarılmak istenildiği ancak davacının bunu kabul etmediği, Yargıtay kararlarında da belirtildiği üzere ücretsiz iznin geçerli olabilmesi için işçinin yazılı muvafakatinin arandığı, aksi halde iş akdinin işveren tarafından eylemli olarak feshedildiğinin kabul edildiği, somut olayda da davacının ücretsiz izne ayrılmak istemiş ancak kabul etmediğinden dolayı iş akdinin işveren tarafından feshedildiği, davacının ücretsiz izni kabul ettiği konusunda dosyaya her hangi bir belge sunulmuş olmadığı, kaldı ki davalı işyerinde 3 yıldır çalışan bir kişinin işçilik haklarını bir tarafa bırakarak devamsızlık yaptığını düşünmenin de hayatın olağan akışına uygun düşmeyeceğinin açık olduğu, davalı işverenin iş akdinin haklı nedenler ile fesih edildiğini ispatlayamadığı gibi, bu konuda dosyaya her hangi bir delil de ibraz edemediği, dolayısıyla davacının iş akdinin davalı işveren tarafından haklı bir neden olmaksızın fesih edildiği sonucuna varıldığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, kıdem, ihbar tazminatı, genel tatil ve fazla mesai ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemenin karar gerekçesinde davacının ücretsiz izni kabul ettiği konusunda belge olmadığı gerekçesiyle feshin haksız olduğu kabul edilmiş ise de, dosya içerisindeki BÇM tahkikat evrakları arasında davacının imzasını taşıyan ücretsiz izin belgesi olduğu görülmekle, bu belgenin ve feshin değerlendirilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10716, Karar No: 2014/796, Tarih: 21.01.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/10716 E.  ,  2014/796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çarşamba Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2012

NUMARASI : 2010/37 - 2012/2

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı H.. H.. tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Samsun İli, Ayvacık İlçesi, S..K.., 163 ada 11 ve 12 parsel sayılı sırasıyla 2336.69 m2 ve 2775.78 m2 yüzölçümündeki tek katlı kargir ev ve tarla nitelikli taşınmazlar, kadastro mahkemesinin 2007/56 Esas sayılı dosyasında dava konusu olmaları nedeniyle malik haneleri açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmiştir. Kadastro mahkemesinin 2007/56 Esas sayılı dosyasında davacı Orman Yönetimi taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla tesbitten önce 01.05.2007 tarihinde Çarşamba Kadastro Mahkemesinde dava açmıştır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazların bulunduğu S... K..ün İçişleri Bakanlığının 02.02.2008 gün ve 2008/9759 sayılı yazısı ile Taşova İlçesine bağlandığı, bu nedenle davada Taşova Kadastro Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine ilişkin verdiği 29.04.2008 gün ve 2007/56 - 2008/202 sayılı kararı temyizsiz kesinleşmiştir. Taşova Kadastro Mahkemesince, kadastro müdürlüğü tarafından taşınmazlara malik tesbiti yapılması için hasımsız olarak 06.07.2007 tarihinde açılıp, temyize konu dava ile birleşen 2008/12 Esaslı davanın kabulüne, Orman Yönetiminin H.. H.. ve K.. Tüzel Kişiliği aleyhine açtığı davasının husumetten reddine ve çekişmeli taşınmazların orman niteliğiyle H.. H.. adına tapuya tesciline karar verilmiş, davacı Orman Yönetimi ve davalı H.. H.. tarafından temyiz edilmesi üzerine hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 18.03.2010 gün ve 420-3452 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; [Çarşamba Adlî Yargı çevresi içinde yer alan Ayvacık İlçesi, S... K..de 2007 yılında yapılan genel kadastroda çekişmeli parseller davalı adına tesbit edilmiş, askı ilânı süresi içinde Orman Yönetimi tarafından açılan dava sırasında, İçişleri Bakanlığınca S.. K..ün T.. İlçesine bağlanması üzerine, Çarşamba Kadastro Mahkemesince yetkisizlik kararı verilerek dosya Taşova Kadastro Mahkemesine gönderilmiş, Taşvova Kadastro Mahkemesince yetki benimsenerek, davanın reddine karar verilmişse de, H.U.M.K'nın 9. maddesinde yazılı "taşınmaza ilişkin davalar, taşınmazın idari olarak sınırları içinde bulunduğu yer mahkemesinde görülür." 3402 sayılı Kanunun 26/son maddesinde yazılı “Kadastro mahkemesinin yetkisi her taşınmaz mal hakkında kadastro tutanağının düzenlendiği günde başlar. Bu yetkiyi bölgenin idari sınırları belli eder. Yeni ilçe kurulup, teşkilatlanarak faaliyete geçmesi hali hariç, idari kuruluşta yapılan değişiklik sebebiyle daha sonra başka bir bölgeye bağlanan taşınmaz mallara ilişkin uyuşmazlıklar, kadastroya başlama gününde yetkili olan kadastro mahkemesi tarafından karara bağlanır.” hükümleri gereğince ve yetki kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında re'sen gözetileceğinden, davada Çarşamba Kadastro Mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek yetkisizliğe karar verilmesi gerektiği ve ayrıca, çekişmeli parsellerin kadastro mahkemesinin 2007/56 Esas sayılı dosyasında davalı olmaları nedeniyle malik hanelerinin açık bırakıldığı, Orman Yönetimi tarafından H.. H.. ve S.. K..nin davalı gösterildiği, ancak, tesbit tutanağının kazanma sütununda, çekişmeli taşınmazların dava dışı kişilerin zilyetliğinde bulunduğu anlatıldığı halde, bu kişilerin davalı gösterilmediği, taraf teşkilinin sağlanması için Orman Yönetimine olanak tanınması" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra Çarşamba Kadastro Mahkemesine aktarılmış ve Çarşamba Kadastro Mahkemesince davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazların orman niteliğiyle H.. H.. adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm H.. H.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman kadastrosuna ve genel arazi kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi gereğince yapılan orman kadastrosu vardır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle karar verilmişse de; yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir.

Dava, orman kadastrosuna ve genel arazi kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi gereğince yapılan orman kadastrosu vardır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle karar verilmişse de; yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir.

Şöyle ki; mahkemece bozma kararından sonra yeniden keşif yapılmamış, bozma öncesinde yapılan keşfe göre hazırlanan uzman bilirkişi raporu hükme esas alınmıştır. Raporda, 1958 tarihli memleket haritasında taşınmazın yeşil renkli, yapraklı ağaç rumuzlu alanda yer aldığı açıklanmışsa da; bu yeşil rengi simgeleyen ve dosyadaki fotoğraflarda da görülen ağaçların cinsi, yaşı, taşınmazdaki dağılımı, kapalılık oranı açıklanmamış, komşu taşınmaz tutanakları getirtilmemiştir. H.. H.., temyizinde özel mülk iddiasına dayandığına göre, bilirkişi raporu bu konuları aydınlatmakta yetersiz olup, hükme esas alınamaz.

O halde; mahkemece öncelikle çekişmeli taşınmaza komşu olan 163 ada 1 parselden 10 parsele kadar olan komşu taşınmazlarla, doğuda Çökekli Köyü sınırları içinde kalan komşu parselleri gösteren kenarlaştırılmış pafta fotokopi örneği ve bu paftaya göre belirlenecek en yakın komşu taşınmazların kadastro tesbit tutanakları getirtilmeli, daha sonra yöreye ait en eski tarihli memleket haritası ile tesbit tarihinden geriye doğru 20 yıl öncesi yıllara ait memleket haritası ve bu haritaların yapımına esas alınan stereoskopik hava fotoğrafları getirtilip uygulanmak suretiyle taşınmazın bu belgelere göre niteliği belirlenmeli, orman sayılmayan yerlerden ise H.. H..nin de mülkiyet iddiası bulunduğundan öncesinin ne olduğu, kullanılıp kullanılmadığı, kullanılıyorsa zilyetliğin ne zaman başlayıp nasıl sürdürüldüğü, kimden kime geçtiği ve ekonomik amacına uygun olup olmadığı, maddi olaylara dayalı ve ayrıntılı olarak sorulup saptanmalı, ziraat uzmanından taşınmazın eğimi, bitki örtüsü, toprak yapısı, üzerindeki ağaçların cinsi, yaşı, taşınmazdaki dağılımı, kapalılık oranı gibi konularda bilimsel verilere dayalı rapor alınmalı, çevresiyle birlikte değerlendirildiğinde orman içi açıklık niteliğindeki yerlerden olup olmadığı belirlenmeli, tutanağın malik hanesinin boş olduğu ve 3402 sayılı Kanunun 30/2. maddesi gereğince re'sen de toplanacak delillerle gerçek hak sahibinin belirlenmesi gerekeceğinden tüm deliller çerçevesinde karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; H.. H..nin temyiz itirazlarının kabulü ile usûl ve kanuna uygun olmayan hükmün BOZULMASINA 21.01.2014 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3580, Karar No: 2010/15941, Tarih: 21.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/3580 E.  ,  2010/15941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

TTK.nun 688/7.maddesi gereğince bonoda tanzim edenin imzasının, metni örter şekilde yani metnin altına atılması zorunludur. Senede aynı şahıs tarafından birden fazla  imza atılmış ise, bu durum senedin geçerliliğine etki etmez. Bonoda sorumluluğun tek imza ile doğduğu dikkate alındığında, birden fazla atılan imzaların sahiplerinin durumuna göre, asıl borçlu veya aval veren olarak nitelemek mümkündür. Sadece imzadan ibaret aval de mümkündür. Muhatap veya keşideci imzaları dışında bononun ön yüzüne konan her imza aval beyanı sayılır. Bu açıklamalar karşısında sorumluluğun doğması için keşidecinin atacağı tek imza yeterli olup, bononun ön yüzündeki ikinci imzanın atılması zorunlu olmadığından aval olarak değerlendirilir.

Takip konusu bonoda keşideci; ............. Ltd. Şti. olup, şirket yetkilisinin şirketi temsilen atacağı tek imza ile şirket, senetteki borçtan sorumlu olur. Ancak zorunlu olmadığı halde şirket temsilcisinin bono üzerine attığı ikinci imza, kendisini avalist konumuna sokacağından ve de sadece imza etmek yeterli olacağından (borçlu isminin yazılması da zorunlu unsur olmadığından) bonodaki borçtan aynen keşideci gibi sorumludur.  Takip konusu bononun ön yüzünde yer alan (2) adet imza ile bono, keşideci şirket ve avalist ........................ açısından geçerli olup, bu durumda iş bu senetteki imzalardan birinin şirket, diğerinin ise şirket yetkilisi ................... adına atıldığının kabulü gerekir. Kaldı ki bu bonodaki imzalara da adı geçen karşı çıkmamıştır.

O halde borçlunun isteminin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  21.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.