muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5310, Karar No: 2023/10565, Tarih: 31.10.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasına uğrayan sigortalının desteğinden yoksun kalan hak sahiplerinin maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Temyiz incelemesinin kapsamı bakımından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddeleri, Bilirkişi Raporuna itiraza ilişkin 281 inci maddesi, tazminat miktarının tayin ve tespiti açısından kazanın gerçekleştiği tarihte yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 332 ve 98 inci maddeleri gereğince uygulanan aynı Kanun'un 41, 42, 43, 44, 45, ve 47 nci maddeleri, olayın iş kazası olarak tespiti ile SGK yönünden sonuçları için 5510 sayılı Kanun'un 13, 16, 19, 20 ve 21 inci maddeleri, İş Sağlığı ve Güvenliğine ilişkin alınacak tedbirler bakımından işyerinin nitelik ve kapsamına göre 4857 sayılı İş Kanun'un 77 nci maddesi ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu maddeleri, usuli kazanılmış hak yönünden 04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile 09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararıdır.

3. Değerlendirme

A) Kusur oran ve aidiyetine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1.Geniş anlamıyla sorumluluk kavramı, bir kişinin başka bir kişiye verdiği zararları giderme yükümlülüğü olarak açıklanmıştır. Hukuki anlamda sorumluluk ise taraflar arasındaki borç ilişkisinin zedelenmesi sonucu doğan zararların giderilmesi (tazmin edilmesi) yükümlülüğünü içerir.

2. İşçi ve işverenin hizmet sözleşmesinden kaynaklanan sıkı iş ilişkisi, işçi yönünden işverene içten bağlılık (sadakat borcu), işveren yönünden işçiyi korumak ve gözetmek borcu şeklinde ortaya çıkar. Gerçekten işçi, işverenin işi ve iş yeri ile ilgili çıkarlarını korumak, çıkarlarına zarar verebilecek davranışlardan kaçınmak, buna karşı işveren de, işçinin kişiliğine saygı göstermek, işçiyi korumak, iş yeri tehlikelerinden zarar görmemesi için iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini almak, işçinin özlük hakları ve diğer maddi çıkarlarının gerektirdiği uygun bildirimlerde ve davranışlarda bulunmak, işçinin çıkarına aykırı davranışlardan kaçınmakla yükümlüdür.

3. Sanayi ve teknolojideki gelişmeler, yeni işletmelerin açılması, fabrikaların kurulması iş yerlerindeki makineleşmenin artmasına yol açmış, bu durum iş kazaları ile meslek hastalıklarında artışlara neden olmuştur. Bu gelişme, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliği önlemlerinin daha etkili şekilde alınması gereğini ortaya çıkarmıştır.

4. İşveren, gözetme borcu gereği, çalıştırdığı işçileri, iş yerinde meydana gelen tehlikelerden korumak, onların yaşam, bedensel ve ruhsal sağlık bütünlüklerini korumak için iş yerinde teknik ve tıbbi önlemler dahil olmak üzere bilimsel ve teknolojik gelişmelerin gerekli kıldığı tüm önlemleri almak zorundadır.

4. İşveren, gözetme borcu gereği, çalıştırdığı işçileri, iş yerinde meydana gelen tehlikelerden korumak, onların yaşam, bedensel ve ruhsal sağlık bütünlüklerini korumak için iş yerinde teknik ve tıbbi önlemler dahil olmak üzere bilimsel ve teknolojik gelişmelerin gerekli kıldığı tüm önlemleri almak zorundadır.

5. Anayasanın 17 nci maddesinde; “Herkes, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahiptir.” “Tıbbi zorunluluklar ve kanunda yazılı haller dışında, kişinin vücut bütünlüğüne dokunulamaz; rızası olmadan bilimsel ve tıbbi deneylere tabi tutulamaz.” hükmü getirilerek yaşama hakkı güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde İş ve Sosyal Güvenlik Mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir.

6. 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 332 nci maddesinde; “İş sahibi, aktin özel halleri ve işin mahiyeti noktasından hakkaniyet dairesinde kendisinden istenilebileceği derecede çalışmak dolayısıyla maruz kaldığı tehlikelere karşı icabeden tedbirleri ittihaza ve münasip ve sıhhi çalışma mahalleri ile işçi birlikte ikamet etmekte ise sıhhi yatacak bir yer tedarikine mecburdur.” “İş sahibinin yukarıdaki fıkra hükmüne aykırı hareketi neticesinde işçinin ölmesi halinde onun yardımından mahrum kalanların bu yüzden uğradıkları zararlara karşı isteyebilecekleri tazminat dahi akde aykırı hareketten doğan tazminat davaları hakkındaki hükümlere tabi olur.” aynı Kanun 98/2 nci maddesinde "Haksız fiillerden mütevellit mesuliyete müteallik hükümler, kıyasen akde muhalif hareketlerede tatbik olunur." hükmüne yer verilmiştir.

7. Bu maddeye göre, işverenin, işçinin yaşam, sağlık ve bedensel bütünlüğünü korumak için gerekli önlemleri alma yükümlülüğü öngörülmektedir. Burada işverenin özellikle iş kazalarına karşı gerekli önlemleri alma yükümlülüğü söz konusudur. Buna göre işveren, hizmet ilişkisinin ve yapılan işin niteliği göz önünde tutulduğunda, hakkaniyet gereği kendisinden beklenen; deneyimlerin zorunlu kıldığı, teknik açıdan uygulanabilir ve iş yerinin özelliklerine uygun olan önlemleri almakla yükümlüdür. Aynı maddelere paralel olarak, 4857 sayılı İş Kanunu’nun "İşverenlerin ve İşçilerin Yükümlülükleri" kenar başlıklı 77 nci maddesinin 1 inci fıkrasında da benzer bir düzenlemeye yer verilmiştir. Bu fıkraya göre; "İşverenler iş yerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler." düzenlemesi yer almıştır.

8. Bundan başka işveren, mevzuatta öngörülmemiş olsa dahi bilimsel ve teknolojik gelişmelerin gerekli kıldığı iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini almak zorundadır. Bilim, teknik ve örgütlenme düşüncesi yönünden alınabilme olanağı bulunan, yapılacak gider ve emek ne olursa olsun bilimin, tekniğin ve örgütlenme düşüncesinin en yeni verileri göz önünde tutulduğunda işçi sakatlanmayacak, hastalanmayacak ve ölmeyecek ya da bu kötü sonuçlar daha da azalacaksa her önlem işverenin koruma önlemi alma borcu içine girer.

9. Bu önlemler konusunda işveren iş yerini yeni açması nedeniyle tecrübesizliğini, bilimsel ve teknik gelişmeler yönünden bilgisizliğini, ekonomik durumunun zayıflığını, benzer iş yerlerinde bu iş güvenliği önlemlerinin alınmadığını savunarak sorumluluktan kurtulamaz. Gerçekten, çalışma hayatında süregelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı işverenin önlem alma borcunu etkilemez. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal önem taşıyan araç ve gereçlerin işçiler tarafından kullanılması sağlandığında, kaza olasılığının tamamen ortadan kalkabileceği de tartışmasız bir gerçektir.

10.Mevzuatta yer alan teknik iş kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır. Öte yandan objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştüremez. Çünkü, bazı istisnalar dışında işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Diğer yandan işvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet rabıtasının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

11. Davaya konu olayda uygulanması açısından kesin hükümle ilgili HMK 303/1 inci maddesine değinmek faydalı olacaktır. HMK 303/1 inci maddesi kapsamında; bir davaya ait şeklî anlamda kesinleşmiş olan hükmün, diğer bir davada maddi anlamda kesin hüküm oluşturabilmesi için, her iki davanın taraflarının, dava sebeplerinin ve ilk davanın hüküm fıkrası ile ikinci davaya ait talep sonucunun aynı olması gerekir.

11. Davaya konu olayda uygulanması açısından kesin hükümle ilgili HMK 303/1 inci maddesine değinmek faydalı olacaktır. HMK 303/1 inci maddesi kapsamında; bir davaya ait şeklî anlamda kesinleşmiş olan hükmün, diğer bir davada maddi anlamda kesin hüküm oluşturabilmesi için, her iki davanın taraflarının, dava sebeplerinin ve ilk davanın hüküm fıkrası ile ikinci davaya ait talep sonucunun aynı olması gerekir.

12. Somut olayda, sigortalı (destek) ...'in davalı şirkette kalıpçı olarak çalıştığı sırada 15.06.2012 günü Yusufeli Hidroelektrik Santralinde inşası devam eden tünel inşaatı sırasında iskeleden aşağı inişi esnasında yüksekten düşerek ağır yaralandığı ve tedavisi devam ederken 16.06.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşılmıştır. SGK Müfettişi tarafından düzenlenen tahkikat raporunda olayın iş kazası olarak kabul edilmesi gerektiği belirtilmiş, devamla oransan olarak kusur oranı vermemekle beraber, davalı işveren şirketin güvenli çalışma ortamı sağlamadığından kusurlu olduğu, sigortalının ise kendisine verilen emniyet kemerini amacına uygun olarak kullanmadığı ve emniyet kemeri kancasını iskeleye takmadığından bahisle kusurlu olduğu belirtilmiştir. Ceza Dava dosyasında ise sigortalıya tehlike hali yüksek olduğu herkesçe bilinen isleşede çalışmakta iken paraşüt tipi emniyet kemerini çıkararak güvenlik kurallarına aykırı davranarak kişisel güvenliğini korumada gerekli özeni göstermeyerek tali oranda kusur verildiği anlaşılmaktadır. SGK tarafından açılan ve Dairemizce Onanan rücu dava dosyasında o dosyada davalı Doğuş Enerji Şirketi ile davalı Doğuş İnşaat şirketinin toplamda %70, sigortalının ise %30 oranında kusurlu olduğu kabul edilmişken, iş dava dosyasında gerek Bölge Adliye Mahkemesinin kusurda çelişkilerin giderilmesine ilişkin kaldırma kararından önce alınan 06.07.2018 tarihli bilirkişi heyeti raporunda gerekse de kaldırma kararı üzerine farklı bilirkişi heyetinden alınan 01.03.2021 tarihli raporda davalı işverenin %80 davacının %20 kusurlu olduğunun belirtildiği, davacının istinaf ve temyiz itirazlarında ileri sürdüğü üzere alınan 01.03.2021 tarihli bilirkişi raporunun yeterli gerekçe içermediği anlaşılmaktadır. Öte yandan rücu davasında verilen ve kesinleşen kararın taraflarının aynı olmaması nedeniyle bu davayı bağlamayacağı açık ise de o dosyada verilen kararın iş bu dosya açısından kuvvetli delil olarak kabul edilmesi gerektiği ve giderek o dosya kapsamında iş kazası olayının meydana gelmesi nedeniyle tarafların kusur oran ve aidiyetinin belirlenmesinde benimsenen kusur oran ve aidiyetlerinin olayın gerçekleşme şekline daha uygun olduğu anlaşılmaktadır.

13. O halde, Mahkemece yapılacak iş kesin hüküm oluşturmamakla beraber kuvvetli delil niteliği taşıyan ve bu kapsamda olayın gerçekleşme şekline göre kusur oran ve aidiyetinin yerinde belirlendiği rücu dava dosyasında esas alınan kusur oran ve aidiyetleri dikkate alınarak davanın çözüme ulaştırılmasından ibarettir.

B) Usuli kazanılmış hak yönünden yapılan incelmede:

13. O halde, Mahkemece yapılacak iş kesin hüküm oluşturmamakla beraber kuvvetli delil niteliği taşıyan ve bu kapsamda olayın gerçekleşme şekline göre kusur oran ve aidiyetinin yerinde belirlendiği rücu dava dosyasında esas alınan kusur oran ve aidiyetleri dikkate alınarak davanın çözüme ulaştırılmasından ibarettir.

B) Usuli kazanılmış hak yönünden yapılan incelmede:

1.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.02.2021 tarih ve 2018/10(21)-94 E.- 2021/111 K. sayılı ilamında da açıkça belirtildiği gibi " Bir tarafın bilirkişi raporuna itiraz etmemesi ile, diğer (bilirkişi raporuna itiraz eden) taraf lehine usulî kazanılmış hak doğar. Yani, bir taraf bilirkişi raporuna itiraz etmez, diğerinin itirazı üzerine yeni bir bilirkişi incelemesi yaptırılır ve ikinci bilirkişi raporu birinci rapora itiraz edenin daha da aleyhine olursa, ilk rapora itiraz etmeyen taraf bakımından ilk bilirkişi raporu kesinleştiğinden ve bununla diğer taraf lehine usulî kazanılmış hak doğduğundan, mahkemenin ilk bilirkişi raporuna göre karar vermesi gerekir (Kuru, B., Hukuk Muhakemeleri Usulü, ... 2001, Cilt:3, s. 2753)"

2.Somut olayda davacılar vekilinin 18.03.2019 tarihli ek hesap raporuna itirazının olmadığı gibi bu rapor üzerine 19.03.2019 tarihinde maddi tazminat taleplerini arttırdığı dilekçesini Mahkemeye sunduğu, İlk Derece Mahkemesinin 16.04.2019 tarihli ilk kararında bu talep artırıma itibar edilerek karar verildiği ve davacılar vekilinin ilk istinaf dilekçesinde manevi tazminatların azlığı ve yargılama giderlerinin hatalı hesap edilmesi yönünden kararı istinaf ettiği anlaşılmakla maddi tazminat miktarı yönünden hükme esas alınan 18.03.2019 tarihli hesap raporundaki veriler yönünden davalı lehine usuli kazanılmış hakkın oluştuğu açıktır.

3. O halde, Mahkemece Bölge Adliye Mahkemesi kaldırma kararından sonra 18.03.2019 tarihli hesap raporundaki verilere riayet edilerek maddi tazminat talepleri hakkında bir karar vermek gerekirken, davacının istinaf konusu etmediği maddi tazminat talepleri yönünden davalı lehine oluşan usuli kazanılmış hakkı ihlal edecek şelilde 28.01.2022 tarihli hesap raporuna itibar edilip taleple bağlı hüküm tesisi de hatalı olmuştur.

4. Bu açıklamalar doğrultusunda Mahkemece yapılacak iş işaret edilen davalının (dava harici şirketle) %70 oranında, davacıların desteği sigortalının ise %30 oranında kusurlu olduğuna dair raporu dikkate alıp iş bu kusur oranlarını davalı lehine usuli kazanılmış hak oluşturan 18.03.2019 tarihli hesap raporuna uygulayarak davacıların maddi tazminat alacaklarını belirlemek çıkacak sonuca göre taleple bağlılık ilkesini de gözeterek davacıların maddi ve manevi tazminat istemleri hakkında bir karar vermekten ibarettir.

5. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

5. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

6. O halde, temyiz eden davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları dikkate alınarak, bozma sebebine göre bu aşamada davalı vekilinin sair, davacı vekilinin ise tüm temyiz itirazları incelenmeksizin Bölge Adliye Mahkemesinin esas hakkında verdiği karar bozulmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

4. Dairemizde icra edilen duruşmada davacılar ve davalı kendisini vekille temsil ettirmiş olması nedeniyle 17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan tahsili ile davacılara, 17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin de davacılardan tahsili ile davalıya verilmesine,

31.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13290, Karar No: 2015/8859, Tarih: 14.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/13290 E.  ,  2015/8859 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Aynı tarihte temyiz incelemesine tabi tutulan seri dosya kapsamları nazara alındığında; davacıların davalı işyerinde farklı birim ve işlerde çalıştıkları anlaşılmaktadır. Dosya içerisinde hizmet alım sözleşmeleri bulunmadığından davacı ve arkadaşlarının hangi hizmet alım sözleşmesi ya da sözleşmelerine dayanılarak davalıya ait işyerinde çalıştıkları anlaşılamamıştır. Gerek söz konusu eksikliğin giderilmesi gerekse de dosyaların temyiz incelemelerinin daha hızlı ve etkin yapılabilmesi amacıyla; Orhaneli Termik Santralinde çalışan ve muvazaa tespitli olarak alacak davası açan tüm işçilerin, santralin hangi biriminde ve hangi işte çalıştığının liste halinde bildirilmesi, yine bu işçiler hangi hizmet alım sözleşmesi ile davalıya ait işyerinde çalışıyor ise ilgili hizmet alım sözleşmelerinin düzenlenecek liste üzerine kaydedilmesi, denetim yapılabilmesi amacıyla da işçilerin görev belgeleri ve talep konusu döneme ait tüm hizmet alım sözleşmelerinin (teknik ve idari şartnamaler de dahil olmak üzere) belge karmaşasının önüne geçilmesi amacıyla işyerinin birimlerine göre yapılacak tasnife ve kronolojik sıralamaya dikkat edilmek suretiyle CD ortamına kaydedilerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3144, Karar No: 2020/638, Tarih: 30.01.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/3144 E.  ,  2020/638 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14113, Karar No: 2014/11543, Tarih: 20.10.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/14113 E.  ,  2014/11543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 4. ASLİYE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın bozulmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi Pendik Belediye Başkanlığı tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanun'un 442. maddesi uyarınca 227.60 TL para cezasının düzeltme isteminde bulunandan alınmasına, karar düzeltme harcı peşin yatırıldığından red harcı alınmasına yer olmadığına, 20.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3621, Karar No: 2014/2104, Tarih: 20.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/3621 E.  ,  2014/2104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/362235

MAHKEMESİ : Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14.06.2011

NUMARASI : 2010/346 Esas, 2011/139 Karar

SUÇ : Basit cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın mağdureye yönelik basit cinsel saldırı suçuna teşebbüsten açılan kamu davası hakkında zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın 15.03.2011 tarihli mahkeme beyanında, daha önceden hakkında Bakırköy Ruh Sağlığı Hastalıkları Hastanesinden raporunun bulunduğunu ve ilgili raporun da aynı mahkemenin 2004/29 Esas sayılı dosyasında olduğunu belirttiği, mahkemesince aynı tarihli duruşmada ilgili dosyanın incelenmesi için talep edilmek üzere karar alındığı ancak bu ara karardan vazgeçilmeksizin yerine getirilmediği, sanığın 20.06.2011 tarihli temyiz dilekçesine eklediği onaysız ve Bakırköy Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden verildiği anlaşılan rapor sonuçlarına göre de sanıkta, "Fetişizm ve impuls kontrol bozukluğu" denilen rahatsızlıkların olduğu, bu psikiyatrik bozuklukların adı geçenin hareket serbestisini önemli derecede etkilediğinin belirtildiği anlaşılmakla, durumunun 5237 sayılı TCK.nın 32. maddesi kapsamında kalıp kalmadığının belirlenerek sanığın atılı suçla ilgili olarak olay tarihi itibarıyla işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı hususunda gerekli araştırmanın yapılarak sonucuna

göre işlem yapılması zorunluluğu, ayrıca mağdurenin 15.03.2011 tarihli celsede “sanıktan şikayetçiyim, davaya katılmak istiyorum” şeklinde beyanda bulunmuş olması karşısında, bu konuda bir karar verilmeyerek CMK.nın 238/2. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4296, Karar No: 2021/18787, Tarih: 11.10.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/4296 E.  ,  2021/18787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün uzmanlık raporunda, suça konu tabancanın esasında 8 mm çapında ses ve gaz fişeklerini atmak için yapılmış bir tabanca iken sonradan namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçası çıkartılarak 8 mm çapında ses ve gaz fişeklerinin uç kısmındaki plastik unsurun yerine metal bilye/kurşun parçası konularak özel nitelikte yapılmış ateşli silah fişeklerini de atar hale getirildiği, deneme ve mukayese atışlarında 8 mm çapındaki ses fişeklerinin uç kısmındaki plastik unsurun yerine metal bilye/kurşun parçası konularak özel nitelikte yapılmış ateşli silah fişeklerini patlattığı ve her ne kadar teknik özelliklerinde değişiklik yapıldığı sonucuna varılmışsa da sanığın tabancanın kuru sıkı olduğunu savunması, sanıktan özel yapım fişek ele geçirilememiş olması karşısında sanığın, ele geçen tabancanın vasıflarını bilerek taşıdığına dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı halde, sanığın beraati ve bizatihi suç teşkil eden tabancanın müsaderesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereği BOZULMASINA, 11.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.