muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12298, Karar No: 2013/30, Tarih: 21.01.2013

Ancak; davacı Hazine vekili, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki bulunan taşlık ve kayalık yerlerden olduğu, emek ve masraf sarfı ile imar ve ihyasının tamamlanmadığı ve gerçek kişiler lehine kazandırıcı zilyetlik koşullarının oluşmadığı savı ile dava açmışsa da, dava dilekçesinin 3 numaralı bendinde taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Yasasının 18/1. maddesi uyarınca davalı adına yapılan tesbitinin iptali ile Hazine adına özel mülk olarak tescilini istemiştir. Davacı Hazine, taşınmazın orman olarak Hazine adına tescilini istemediği gibi, talebi doğrultusunda lehine kurulan mahkemenin hükmünü esastan benimsemiş ve kararı sadece muhdesata yönelik olarak temyiz etmiştir. Mahkemece, yapılan araştırma ve inceleme sonunda uzman orman bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmazın 1959 tarihli memleket haritasında beyaz renkli açık alan olarak gözüktüğünü, 1992 tarihli hava fotoğrafı ile 1996 tarihli memleket haritasında ise makilik olarak gözüktüğünü, bu tarihten sonra imar ve ihyasının yapılarak tarım arazisi haline getirildiğini, toprak ve bitki örtüsü yönünden orman niteliğinde olmadığını, orman içi açıklığı olmadığını ve kesinleşen orman kadastro sınırları dışında orman sayılmayan yerlerden olduğunu belirtmiştir. Ziraat mühendisi ve jeoloji mühendisi dahi raporlarında taşınmazın öncesinde taşlık, kayalık, çalılık nitelikli yerlerden iken yakın tarihlerde imar ve ihyasının yapılarak ziraate elverişli hale getirildiğini söylemişlerdir. Bu durumda; davacı Hazinenin istemi ve mahkeme Hakimi HUMK'nun 74. maddesi ve HMK'nun 26. maddesine göre istemle bağlı olduğu, istem doğrultusunda yapılan araştırma sonucunda taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu, ancak; zilyetlik koşullarının gerçek kişiler yararına oluşmadığı kabul edilerek Hazine adına tescil edildiği, kurulan hükümle birlikte Hazinenin muhdesata yönelik temyiz nedeni dikkate alındığında taşınmazın artık orman olmadığına ilişkin hukuki nitelemenin kesinleştiği anlaşılmaktadır. Ayrıca, somut olayda 3402 sayılı Yasanın 30/2. madde koşulları da yoktur. Her nekadar, davacı Hazine vekili karar düzeltmeye gelmiyorsa da, Hazine lehine oluşturulan hükümde davalı vekilinin hukukî

yararının bulunduğu dikkate alındığında, kesinleşen hukuki olguları aşar biçimdeki dairemizin bozma kararı maddi yanılgıya dayandığından davalı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile dairenin bozmasının kaldırılarak yerel mahkeme hükmünün onanması gerekmiştir.

yararının bulunduğu dikkate alındığında, kesinleşen hukuki olguları aşar biçimdeki dairemizin bozma kararı maddi yanılgıya dayandığından davalı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile dairenin bozmasının kaldırılarak yerel mahkeme hükmünün onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairenin 15/05/2012 gün ve 2011/17517 - 2012/7307 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA, yerel mahkemenin 03/03/2011 gün ve 2010/154 E.- 2011/106 K. sayılı kararının yukarıda açıklanan nedenle ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile 3402 sayılı Yasaya eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 21/01/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14445, Karar No: 2007/15881, Tarih: 13.12.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/14445 E.  ,  2007/15881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 7.9.2006 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.7.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Tefhim olunan kısa kararda 1246 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili hüküm kurulmadığı halde, gerekçeli kararda anılan parsel ile ilgili talep gibi tapu kaydında baba adı ve soyadı düzeltilmesinin yapılmış olduğu ve kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür.

10.4.1992 tarih 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı ile kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı, bozmadan sonra yerel mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydıyla vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Bu itibarla kısa karar ile gerekçeli kararın çelişikli olması nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, 13.12.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1908, Karar No: 2014/9167, Tarih: 09.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/1908 E.  ,  2014/9167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 36. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/11/2012

NUMARASI : 2012/114-2012/235

Taraflar arasında görülen kayıp kaçak bedeli davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin 5158798 numaralı elektrik abonesi olan müvekkili şirkete 2011/Ocak ayından itibaren gönderilen faturalarda bugüne kadar toplam 27.030,08 TL kayıp-kaçak bedeli tahsil edildiğini, satın alınan elektrik hizmet bedeli ile yasa gereği tahakkuk ettirilen vergi ve fonların faturalarda gösterildiğini, müvekkili tarafından da ödenmekte olduğunu, ancak elektrik hizmetinin sayaçtan eksiksiz olarak geçmesi ve bedelin ödenmesine rağmen kayıp-kaçak bedeli adı altında haksız ve mesnetsiz olarak para tahsil edildiğini, müvekkilinden tahsil olunan toplam 27.030,08 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline ve bundan böyle kayıp-kaçak bedeli tahsil edilmemesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; talebe konu kayıp-kaçak bedelinin Elektrik Piyasası Kanunu, Tarifeler yönetmeliği ve Elektrik Piyasası Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ hükümleri gereğince tahakkuk ettirildiğini, bu konuda Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu'nun yetkili olduğunu, davanın da Danıştay'da görülmesi gerektiğini, davanın husumet yönünden de reddi gerektiğini, perakende ve dağıtım lisansı sahibi şirketlerin elektrik piyasasındaki faaliyetleri kapsamında uygulayacakları tarifelere ilişkin hususların 4628 sayılı Kanun ve adı geçen Yönetmelikler, tebliğler kapsamında ve EPDK Kurul Kararları ile düzenlendiğini, 4628 sayılı Kanun 13-a maddesi gereğince tarifelere ilişkin olarak, fiyat yapısı içerisinde söz konusu

Tüzel kişinin piyasa faaliyetleri ile doğrudan ilişkili olmayan hiçbir unsurun yer alamayacağını, Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği 21. maddesinde de tarife önerisindeki fiyat yapısı içerisinde, tarifeleri düzenlemeye tabi tüzel kişilerin piyasa faaliyetleri ile doğrudan ilişkili olmayan hiçbir unsurun yer alamayacağı ve Kurum tarafından onaylanmış bir tarifenin fiyat yapısına hiçbir surette müdahale edilemeyeceği hükmünün yer aldığını, anılan Kanun 13-a maddesinde ayrıca kurul onaylı tarifelerin hüküm ve şartlarının bu tarifelere tabi tüm gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağının ifade edildiğini, işlemin 13-a maddesi kapsamında herkesi bağlayıcı nitelik arzettiğini, esas yönünden de kayıp-kaçak bedeli ile sadece kaçak elektrik kullanımının değil enerji sisteminde dağıtımda oluşan kaybında dikkate alındığını, davanın görev, husumet ve zamanaşımı yönlerinden reddine, aksi hâlde esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahalli Mahkemece davanın; elektrik abonesi olan davacı şirketin, faturalarda kayıp-kaçak bedeli olarak yer alan ve kendisinden alınan miktarın davalı dağıtım şirketinden tahsilini ve bundan böyle kayıp-kaçak bedeli adı altında tahsilat yapılmaması gerektiğinin tespitine karar verilmesinin talep edildiğini, ilgili mevzuat kapsamında yapılan tanımlamalar ve düzenlemelere göre; Elektrik enerjisinin satın alma maliyetinin, tüketilecek enerjinin, enerji kaynağına göre üretilmesi için oluşan maliyeti ifade etiğini, üretim maliyeti yanında elektrik enerjisinin tüketiciye ulaştırılması, tüketici sayacına kadar naklinin sağlanması da başka bir maliyeti ifade ettiğini, kayıp-kaçak bedeli olarak adlandırılan bu kavramın sadece, kaçak elektrik kullanımını ifade etmediğini, toplam üretim miktarı ile dağıtım sistemi üzerindeki nakil esnasında bir çok teknik kavramla açıklanabilecek olan kaybolan enerji miktarını, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı gösterdiğini, davalı şirketin perakende ve dağıtım lisansına sahip olduğunu, elektrik dağıtım şirketlerince uygulanacak tarifelerin bu şirketler tarafından belirlenmemekte ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ve bu Kanun kapsamında yürürlüğe konulan yönetmelikler ile Enerji Piyasası denetleme kurulunca, kanunun verdiği yetki kapsamında çıkartılan tebliğ hükümlerine göre oluşturulduğunu, bu kapsamda anılan 4628 sayılı kanunun 13-a maddesinde; fiyat yapısı içerisinde, söz konusu tüzel kişinin piyasa fâaliyetleri ile doğrudan ilişkili olmayan hiçbir unsurun yer alamayacağı, keza kurul onaylı tarifelerin hüküm ve şartlarının, bu tarifelere tabi olan tüm gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağını, Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği'nin 21. maddesinde de; tarife önerisindeki fiyat yapısı içerisinde, tarifeleri düzenlemeye tabi tüzel kişilerin piyasa fâaliyetleri ile doğrudan ilişkili olmayan hiçbir unsurun yer alamayacağını, kurum tarafından onaylanmış olan bir tarifenin fiyat yapısına hiçbir surette müdahale edilemeyeceğinin hüküm altına alındığını, EPDK tarafından onaylanarak yürürlüğe giren tarifelerin mevzuat kapsamında dağıtım şirketlerince aynen uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu, EPDK tarafından tarifelerin oluşturulmasına esas tüm kalemler kayıp-kaçak bedeli ve bunun yıllar itibarıyla giderek azalan oranlar üzerinden belirlenmesi yöntemleri de dahil olmak üzere belirlenerek tarifelere yansıtıldığını, 4628 sayılı Kanun'un, Dava Hakkı başlıklı 12. maddesinde (idarî para cezaları dahil, Kurul tarafından alınan bütün Kararlara karşı açılan iptal davaları ilk derece mahkemesi olarak Danıştay'da görülür

. maddesinde (idarî para cezaları dahil, Kurul tarafından alınan bütün Kararlara karşı açılan iptal davaları ilk derece mahkemesi olarak Danıştay'da görülür.) hükmünün amir olduğunu, davalı dağıtım şirketinin EPDK tarafından 4628 sayılı Kanun ve buna dayalı olarak çıkartılan ikincil mevzuat kapsamında tayin ve uygulamaya koyduğu kararlara istinaden işlem yapmak zorunda bulunan lisans sahibi şirket konumunda olup, mevzuatta yer verilen bu düzenlemelere aykırı tarife tesis etmesi ve bunu uygulaması, 4628 sayılı Kanun 13-a, Yönetmeliğin 21. maddesi hükümlerine göre, mümkün bulunmadığını, bu nedenlerle davanın, kayıp-kaçak bedellerinin tespiti ile bu bedelin tarifelere alınmasına ilişkin bulunan kurul kararlarına karşı ve 4628 sayılı Kanun'un belirtilen 12. maddesine göre açılması gerektiğini, bu kararlar yürürlükte olduğunu, tarifeleri uygulamak zorunda bulunan davalı dağıtım şirketine husumet yöneltilmesinin olmadığını, açıklanan tüm bu nedenlerle davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Dava dosyasında ilk önce halledilmesi gereken sorun, davalıya husumet yöneltilip yöneltilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Davalı elektrik dağıtım şirketi EPDK kurul kararları ile onaylı tarifeleri uygulamakta olup, davada EPDK kurul kararlarını uygulamakla yükümlü olan davalı şirket aleyhine açılmıştır. 6352 sayılı kanunun 64. maddesi ile değiştirilen 4628 sayılı kanunun 12. maddesinde kurulun yaptırım kararlarına karşı yetkili idarî yargı yerinde açılabileceği düzenlenmiştir. Kurul kararının iptali için idarî yargı yoluna başvurmak her zaman mümkündür.

Somut olayda kurul kararına istinaden tahakkuk ettirilen ve ödenen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istenmekte olup bu bedeli de davalı tahakkuk ve tahsil etmiştir. Uyuşmazlık konusu kurul kararı olmayıp kurul kararına dayanılarak faturalara yansıtılan kayıp-kaçak bedelinin istirdatı dava konusudur. Kaldı ki taraflar arasında abonelik nedeniyle sözleşme ilişkisi de kurulmuştur.

Bundan ayrı olarak kayıp-kaçak bedelinin tahsil edilip edilmeyeceğine dair olarak, davacı Toroslar Elektrik Dağıtım A.Ş ile davalı tüketici H.G arasında görülen davada; Hukuk Genel Kurulu 21/05/2014 tarih, 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında (husumete girmeyerek) davacı dağıtım şirketinin tüketiciden kayıp-kaçak bedeli tahsil edemeyeceğine karar vermiştir. Ayrıca Dairemizin 07/05/2014 tarih 2014/3481-7017 Esas, Karar sayılı kararı ile böyle bir davada dağıtım şirketine husumet yöneltilebileceği yönündedir.

O hâlde davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/806, Karar No: 2019/2210, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/806 E.  ,  2019/2210 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4654, Karar No: 2014/11744, Tarih: 11.09.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/4654 E.  ,  2014/11744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 8. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/12/2013

NUMARASI : 2011/20-2013/807

Taraflar arasında görülen yardım nafakasının kaldırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dilekçesinde; davalının kızı olduğunu, kızının yardım nafakası için açılan dava neticesinde aylık 300,00 TL nafakaya hükmedildiğini, kızının halen bir şirkette çalıştığını, yardım nafakasına ihtiyacının olmadığını belirtmiş, davanın kabulü ile davalı G.. P.. için Üsküdar 2.Aile Mahkemesinin 2010/24 esas-2010/511 karar sayılı kararı ile hükmolunan aylık 300 TL yardım nafakasının kaldırılmasına, yargılama giderlerinin davalı üzerinde bırakılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; taraflar arasında halihazırda bir nafaka davasının olduğunu ve derdestlik itirazında bulunduklarını, davacının belirlenen nafakaları ödememekte ısrarlı davrandığını, gelir durumunun çok iyi olduğunu, davacının eşine ve kızına şiddet uygulaması nedeniyle davaların mevcut olduğunu, davacının kızının eğitimine devam edebilmesi için gerekli yardımı yapmaması nedeniyle çalışmaya başladığını, üniversite eğitiminin yarım kaldığını ve lise mezunu olduğu için iş bulma olasılığının da kısıtlı olduğunu belirtmiş, haksız ve yersiz açılan derdestlik itirazı olan davanın reddine, uygun görülmediği takdirde Üsküdar 2.Aile Mahkemesinin 2010/24 esas sayılı dosyanın bekletici mesele yapılmasına, dava masraf ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kabulü cihetine gidilmiş; sözkonusu hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

TMK.nun 364.maddesine göre; “Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.”

Yine aynı kanunun 365.maddesinin 2.fıkrasında; “Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir.” düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların" yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yine aynı kanunun 365.maddesinin 2.fıkrasında; “Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir.” düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların" yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Dosya kapsamına göre; davalının eğitim hayatının davacının kasıtlı olarak eğitim masrafları ve harcını ödememesi nedeniyle kesintiye uğradığı, davalının asgari yaşam standartlarını temin adına çalışmak zorunda kaldığı, davalı yönünden nafakanın kaldırılmasını gerektirecek bir durumun gerçekleşmediği, asgari ücretle annesiyle kirada oturan davalıya ödenen yardım nafakasının davacı için kanuni bir ödev haline gelmiş olduğu gözetilmeden davacı tarafından açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken davalı lehine hükmedilen yardım nafakasının kaldırılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6784, Karar No: 2016/7065, Tarih: 21.04.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/6784 E.  ,  2016/7065 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A R A R

Dava, davacının sigortalılık başlangıç tarihinin yurtdışında ilk defa işe girdiği tarih olan 20/11/1976 tarihi olduğunun tespiti ile 26/08/2013 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlanmasına hak kazandığının tespiti istemine ilişkin olup mahkemece verilen ilk kararın Dairemizin 23/09/2014 tarih 2014/19347 Esas ve 2014/23546 Karar sayılı ilamı ile bozulduğu, mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyularak verilen kararın Dairemizin 08/10/2015 tarih 2015/11754 Esas ve 2015/17940 Karar sayılı ilamı ile ilk bozma kararının ortadan kaldırılarak yeniden bozulmasına karar verildiği ve mahkemece yeniden Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 373/6. maddesinde; “Davanın esastan reddi veya kabulünü içeren bozmaya uyularak tesis olunan kararın önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine alt mahkemece verilen kararın temyiz incelemesi, her hâlde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılır.” hükmü yer aldığından dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna iletilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenle dava dosyasının Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na sunulmak üzere Yargıtay Birinci Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 21/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4325, Karar No: 2019/7565, Tarih: 29.04.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/4325 E.  ,  2019/7565 K.**

**"İçtihat Metni"**

...Gazetesinin 22/10/2015 tarihli nüshasının 10. sayfasında yayımlanan "CHP’den ...’ın Eniştesiyle İlgili Şok İddia: Müteahhitlerden Toplanan Rüşvet İşlemlerine Karıştı" başlıklı yazı nedeniyle ilgilileri ... Aktif Televizyon Prodüksiyon A. Ş. ve ... Gazete Dergi Basım A. Ş. vekili tarafından yapılan tekzip, düzeltme ve cevap metninin yayımlanması talebinin reddine dair İstanbul 10. Sulh Ceza Hâkimliğinin 12/01/2016 tarihli ve 2016/261 değişik sayılı kararına yönelik itirazın keza reddine ilişkin mercii İstanbul 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 05/02/2016 tarihli ve 2016/986 değişik sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 30/05/2018 gün ve 2018/2820 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06/06/2018 gün ve KYB. 2018/48807 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anayasa’nın 28 ve 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 3. maddelerinde ifadesini bulan basının haber verme hakkının, gerçeklik, güncellik, kamu yararı, toplumsal ilgi, konu ve ifade arasında düşünsel bağlılık unsurları ile sınırlı olduğu, bu unsurlardan birini taşımayan haberin hukuka uygun olduğundan söz edilmeyeceği, keza 5187 sayılı Kanun’un 14. maddesinde yer alan, “Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında ...Gazetesinin 22/10/2015 tarihli nüshasının 10. sayfasında yayımlanan "CHP’den ...’ın Eniştesiyle İlgili Şok İddia: Müteahhitlerden Toplanan Rüşvet İşlemlerine Karıştı" başlıklı yazının CHP İstanbul Milletvekili...’nun basın toplantısında yaptığı konuşmanın aktarılması biçiminde de olsa, ... A.Ş. adlı şirketin, tekzip talep eden ... A.Ş. bünyesindeki ... Grubunun 630 milyon dolarlık rüşvetin kasa şirketi olduğu iddiası sebebiyle tekzip talep edenin şeref ve haysiyetini ihlâl edici ve kişilik haklarını zedeler mahiyette olduğunun anlaşılması karşısında, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği, gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü: