muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/177, Karar No: 2024/6, Tarih: 17.01.2024

Bölge adliye mahkemesinde; olay günü yonca tohumu torbasını açmak için yanına bıçak aldığını, katılanın evin arkasında traktörle çift sürdüğünü, katılan kendisine küfredince traktörün üzerine uzandığını, aralarında arbede çıktığını, inmek isteyince katılanın kendisini bırakmadığını, kendisinin de bıçağı rastgele salladığını, daha sonra birlikte yere düştüklerini, geri çekildiğini, katılanın tekrar traktöre bindiğini, bu arada oğlu ...’ün gelip kendisini olay yerinden uzaklaştırdığını,

Savunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. İlgili Mevzuat ve Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Açıklamalar

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Suça teşebbüs" başlıklı 35. maddesinde; "Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur." hükmü yer almaktadır.

Buna göre suça teşebbüs, işlenmesi kast olunan bir suçun icrasına elverişli araçlarla başlanmasından sonra, elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamamasıdır. Maddenin açık hükmüne göre, icra hareketlerinin yarıda kalması ya da sonucun meydana gelmemesi failin iradesi dışındaki engel nedenlerden ileri gelmelidir.

Öte yandan, suça teşebbüsle ilgili değerlendirme yapılabilmesi, failin hangi suçu işlemeyi kastettiğinin belirlenmesini gerektirir ki buna subjektif unsur denir. Failin gerçekleştirdiği davranış ile bir suçu işlemeye teşebbüs edip etmediğini, etmişse hangi suça teşebbüs ettiğini belirleyebilmek için öncelikle kastın varlığının belirlenmesi gerekmektedir. Başka bir deyişle, tıpkı tamamlanmış suçta olduğu gibi teşebbüs aşamasında kalan suçta da işlenmek istenen suç tipindeki bütün unsurlar failce bilinmelidir (İçel Suç Teorisi, Kayıhan İçel, Füsun Sokullu-Akıncı, İzzet Özgenç, Adem Sözüer, Fatih S. Mahmutoğlu, Yener Ünver 2. Kitap, 2. Baskı, İstanbul, 2000, s.315.).

Bu husus, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 765 sayılı TCK'nın yürürlükte olduğu dönemde verilmiş olup kabul edilen ilkeler açısından 5237 sayılı TCK'nın teşebbüse ilişkin 35. maddesi yönüyle de varlığını devam ettiren 04.06.1990 tarihli ve 101-156 sayılı kararında da; "Teşebbüste aranan kast, icrasına başlanmış cürmü teşebbüs aşamasında bırakma kastı olmayıp, söz konusu suçu tamamlamaya yönelmiş kasttır." şeklinde açıklanmıştır.

Kasten yaralama suçu ile teşebbüs aşamasında kalan kasten öldürme suçu arasındaki ayırıcı kriter manevi unsurun farklılığına dayandığından, sanığın kastının öldürmeye mi yoksa yaralamaya mı yönelik olduğunun belirlenmesi gerekmektedir.

TCK'nın 21/1. maddesine göre; suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

TCK'nın 21/1. maddesine göre; suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

İlkeleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar bulunan ve süregelen kararlarında açıklandığı üzere, bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüs mü yoksa kasten yaralama mı sayılacağının belirlenmesinde, fail ile mağdur arasında husumet bulunup bulunmadığı, varsa husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda meydana getirilen yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri, hedef seçme imkânı olup olmadığı, failin fiiline kendiliğinden mi yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmalıdır.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Sanıkla katılanın amca çocukları oldukları, aynı avlu içerisindeki ayrı evlerde yaşadıkları, sınır uyuşmazlığı nedeniyle 2007 yılında katılanın sanığı bıçaklayarak yaraladığı ve yargılanarak hapis cezasına mahkûm olduğu, aralarında geçimsizlik bulunan sanıkla katılanın birbirleriyle konuşmadıkları ve dargın oldukları, sanığın mülkiyeti bir başkasına ait olan evinin yakınındaki tarlayı gübre dökmek suretiyle yıllardır kullandığı, bu tarlayı sahibinden kiralayan katılanın olay günü tarlayı traktörle sürmeye başladığı, sanığın katılana müdahale ederek tarlayı sürmemesini istediği ve üzerinde taşıdığı 15 cm namlu uzunluğu bulunan ekmek bıçağı ile traktörün üzerindeki katılanın baş ve boyun bölgesine doğru hamleler yaptığı, katılanın çene altında ve boyun sol yanda yaklaşık 10 cm'lik ve boyun sol tarafta yaklaşık 2 cm'lik kesi oluşturacak şekilde, basit tıbbi müdahale ile giderilemez ve yüzde sabit iz oluşturur nitelikte yaralandığı, katılanın çalışır durumdaki traktörün üzerinden sanıkla birlikte yere düştüğü, bu sırada olay yerine gelen sanığın oğlu tanık ...'un babasını zapt ederek sanığın katılana yeniden hamle yapmasını engellediği, yine olay yerine gelen sanığın eşi ile tanık ...'ün, sanığı olay yerinden evlerine götürdükleri, bu esnada sanığın kendisini engelleyenlere "Bırakın, onu öldüreceğim!" şeklinde bağırdığı anlaşılan olayda;

Sanıkla katılan arasında silahlı yaralama ile sonuçlanan ve adliyeye de yansıyan önceye dayalı husumet bulunması, olayda kullanılan namlu uzuluğu 15 cm, toplam uzunluğu 27 cm olan ekmek bıçağının öldürmeye elverişli aletlerden oluşu, sanığın kavga sırasında katılanın baş ve boyun gibi yaşamsal önem taşıyan bölgelerini hedefleyerek iki kez bıçakla vurması, bu darbelerin 10 cm ve 2 cm uzunluğunda yüzde sabit iz bırakacak derinliklerde kesiler oluşturması, sanığın eylemlerine ancak olay yerine gelip kendisini zapt eden oğlu ...’ün müdahalesi ile son vermek zorunda kalışı, bu sırada dahi "Bırakın, onu öldüreceğim!" şeklinde bağırması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın söz ve eylemlerine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve eyleminin teşebbüs aşamasında kalan kasten öldürme suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince verilen 21.01.2022 tarihli ve 1964-114 sayılı usul ve yasaya uygun hükme yönelik temyiz taleplerinin esastan reddiyle hükmün onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Ceza Genel Kurulu Üyesi; sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince verilen 21.01.2022 tarihli ve 1964-114 sayılı hükme ilişkin direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararına konu hükme yönelik temyiz talebinin ESASTAN REDDİNE ve hükmün ONANMASINA,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.01.2024 tarihli müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34356, Karar No: 2019/10117, Tarih: 17.10.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/34356 E.  ,  2019/10117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK’nın 204/1, 53.

TCK’nın 158/1-f-son, 52, 53. maddeleri uyarınca 2’şer kez mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından, sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar ve sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükmolunan cezanın miktarına göre de, sanık ...’ın duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık ...’ın 30.03.2010 keşide tarih, 4.500 TL bedelli, borçlusu ... olan, ... seri numaralı çeki, müşteki ...’ya aldığı mallara karşılık; sanıklar ... ve ...’nin 30.05.2010 keşide tarih, 6.500 TL bedelli, hamiline, borçlusu... olan ve yine 30.05.2010 keşide tarih, 10.000 TL bedelli, hamiline düzenlenmiş çeki katılan ...’dan aldıkları büro malzemesi karşılığı verdikleri, sanıkların birlikte hareket ettikleri, ortak ve vermiş oldukları çeklerin tümden sahte olduğu, çekte ciroları bulunan diğer kişileri hayali isimler olarak yazdıkları, cirolarda isimleri bulunan...,...,..., isimli kişilerin açık kimlik bilgilerinin tespit edilemediği, 16.04.2013 tarihli bilirkişi raporuna göre; 4.500 TL bedelli çekin arka yüzündeki son ciranta ... adına atılmış imzanın sanık ... el ürünü olduğu, bu çekteki diğer imzaların ve diğer iki çekteki imzaların el ürünü olmadığı, 10.000 TL bedelli çekin arka yüzündeki ... Spot kaşesi altındaki imzanın ve 6.500 TL bedelli çekin arka yüzündeki ... adına atılmış imzanın sanık ... el ürünü olduğu, 6.500 TL bedelli çekin arka yüzündeki ..., 4.500 TL bedelli çekin arka yüzündeki ..., 10.000 TL bedelli çekin ön yüzündeki ve 6.500 TL bedelli çekin ön yüzündeki keşideciler adına atılmış imzaların sanık ... el ürünü olduğunun kabululünü gerektirecek kaligrafik özellikler taşıdığı, inceleme konusu çeklerin gerçek çek yaprakları olmadığı, aldatma kabiliyetlerinin bulunduğu, bu suretle sanıkların resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olaylarda;

I-Sanıklar hakkında katılan ...’a yönelik nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanıkların savunmaları, katılan beyanı, uzmanlık raporu ile tüm dosya kapsamından, sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin sübut bulduğuna ilişkin mahkumiyet hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiş; 16/04/2013 tarihli uzmanlık raporundaki belirlemeler karşısında tebliğnamedeki bozma istemli düşünceye, inceleme konusu hüküm yönünden iştirak edilmemiştir.

I-Sanıklar hakkında katılan ...’a yönelik nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanıkların savunmaları, katılan beyanı, uzmanlık raporu ile tüm dosya kapsamından, sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin sübut bulduğuna ilişkin mahkumiyet hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiş; 16/04/2013 tarihli uzmanlık raporundaki belirlemeler karşısında tebliğnamedeki bozma istemli düşünceye, inceleme konusu hüküm yönünden iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıkların ve sanık ... müdafiinin cezanın orantılı olmadığı, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

II-Sanıklar hakkında katılan ...’a yönelik resmi belgede sahtecilik; müşteki ...’ya yönelik nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

1-)Katılan ...’a yönelik resmi belgede sahtecilik suçu yönünden; kambiyo senetlerinde yapılan sahteciliğin resmi belgede yapılmış sayılabilmesi için ilgili kambiyo senedinin Türk Ticaret Kanununda öngörülen bütün unsurlarını taşıması gerekli olup Yargıtay İBK'nın 14.12.1992 tarih ve 1/5 sayılı kararında da açıklandığı üzere 6762 sayılı TTK'nın 692/5. maddesi gereğince çeklerde bulunması zorunlu olan keşide yerinin bir duraksamaya meydan vermeyecek biçimde açık ve anlaşılır olması gerekmektedir. Somut olayda, sanıklar tarafından katılana verilen 30.05.2010 keşide tarih, 6.500 TL bedelli ve yine 30.05.2010 keşide tarih, 10.000 TL bedelli çekler üzerinde keşide yerinin bulunmaması nedeniyle özel belge niteliğinde bulunduğu ve sanıklar hakkında TCK'nın 207/1. maddesi gereğince özel belgede sahtecilik suçundan mahkumiyetlerine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeksizin resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyet hükümleri kurulması,

2-)Müşteki ...’ya yönelik nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçları yönünden; Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 02/07/2015 tarih, 2015/24 Esas ve 2015/202 Karar sayılı dosyasında sanıklar ... ve ... hakkında, resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından yargılama yapılarak hüküm kurulduğu ve müşteki ...’nun bahsi geçen dosyada savcılıkta alınan beyanında sanık ...’e sattığı büro malzemeleri karşılığı 4.500, 3.500 ve 2.700 TL’lik 3 adet çek aldığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, öncelikle mükerrer uygulamalara yer verilmemesi ve 5237 sayılı TCK’nın 43. maddesinin uygulanma koşullarının da değerlendirilmesi açısından, Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 02/07/2015 tarih, 2015/24 Esas ve 2015/202 Karar sayılı dava dosyası getirtilerek incelenmesi, olanaklı olduğu takdirde davaların birleştirilmesi, birleştirme olanaklı olmaz ise dosyanın onaylı bir örneği dosya arasına alınıp, tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı biçimde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanıkların ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 17/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21318, Karar No: 2018/16305, Tarih: 20.09.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/21318 E.  ,  2018/16305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ...'nin vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı taşeron ....’ye bağlı olarak ... .... Tic. A.Ş.’ye ait deri fabrikasında 15.01.2010 tarihinden işten çıkarıldığı 28.05.2013 tarihine kadar güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, güvenlik müdürünün ‘hainsin sen lafını söylediğini, işine son verildiği 28.05.2013 tarihinde güvenlik müdürünün müvekkiline sen iş yapmıyorsun diyerek tartıştığını, akabinde fabrika müdürünün müvekkiline hitaben ‘çeksin gitsin orada durmasın’ diyerek müvekkilinin işine son verildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile ücret, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı .... vekili, davacının güvenlik işlerine yapan taşeronları diğer davalı ....’nin işçisi olarak işyerinde çalıştığı iddiası dışındaki iddiaların doğru olmadığını, şirketlerinin davacıya kıdem ve ihbar tazminatı borçlarının olmadığını, davacının her ay muntazam fazla çalışma ücretini elden aldığını kabul ve ikrar ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı .... vekili, davacı taleplerinin haksız olduğunu, müvekkili şirketten hiçbir hak ve alacağının olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı .... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ....’nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Kıdem ve ihbar tazminatlarının giydirilmiş ücretten, diğer işçilik alacaklarının ise çıplak ücretten hesaplanması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde davacının en son ücretinin net 1.220 TL olduğu, bu ücretin 799 TL’sinin bankaya yatırıldığı, 421 TL’sinin ise elden ödendiği, elden ödenen ücretin aylık 15 saatlik fazla mesai ücretini, ek ödemeleri ve yol yardımını kapsadığı açıklanmıştır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanlarına itibarla davacının aylık ücretinin net 1.200 TL/brüt 1.678,54 TL olduğu kabul edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde davacının en son ücretinin net 1.220 TL olduğu, bu ücretin 799 TL’sinin bankaya yatırıldığı, 421 TL’sinin ise elden ödendiği, elden ödenen ücretin aylık 15 saatlik fazla mesai ücretini, ek ödemeleri ve yol yardımını kapsadığı açıklanmıştır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanlarına itibarla davacının aylık ücretinin net 1.200 TL/brüt 1.678,54 TL olduğu kabul edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, dava dilekçesinin ekinde sunulan ücret bordrosunda aylık asgari ücret tahakkuk ettirildiği ve bankadan ödeme yapıldığı görülmüş, yine ekte sunulan “güvenlik hizmetleri maliyet analizi” başlıklı işverenlik belgesine göre işyerinde güvenlik görevlilerine asgari ücret ile 155 TL yol ücreti ödemesi ve 152,22 TL ek ödeme yapıldığı anlaşılmıştır.

Dava dilekçesindeki açıklamalar, dosyadaki belgeler ve tanık anlatımları dikkate alındığında, davacının aylık çıplak ücretinin asgari ücret olduğu, bu ücrete ek olarak yol ücreti ve ek ödeme aldığı, işyerinde yemek yardımından da faydalandığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş; davacının aylık brüt çıplak ücretine belirtilen sosyal yardımları ilave ederek giydirilmiş ücreti yeniden belirlemek, kıdem ve ihbar tazminatlarını giydirilmiş ücretten, diğer işçilik alacaklarını ise çıplak ücretten hesaplatarak çıkacak sonuca göre bir karar vermektir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3- 6100 sayılı HMK’nın “Taleple Bağlılık İlkesi” başlıklı 26. maddesine göre Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir. Hâkimin, tarafların talebiyle bağlı olmadığına ilişkin kanun hükümleri saklıdır.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde davacıya 2012 ve 2013 yıllarında yıllık izin kullandırılmadığı iddia edilerek yıllık izin ücreti talep edilmiştir.

Mahkemece, 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesinde düzenlenen taleple bağlılık kuralına aykırı olarak tüm çalışma dönemi üzerinden yapılan hesaplamaya itibarla yıllık izin ücretinin hüküm altına alınması usul ve yasaya aykırıdır.

4-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, puantaj kayıtlarına dayanılarak davacının tüm çalışma döneminde “günde 13 saat üzerinden 5 gün çalıştığı” kabul edilerek ve 1 saat ara dinlenme süresi düşülerek hesaplama yapılmış ise de, bu hesaplama dosya içeriğine uygun düşmemiştir.

Zira, davacı tarafından dosyaya sunulan imzalı puantaj kayıtlarında günlük çalışma saatlerinin “11” veya “13” saat olarak gösterildiği ve kayıtlarda davacının bazı haftalarda 4 gün, bazı haftalarda ise 5 gün, bu günlerin de bir kısmında 11 saat, bir kısmında da 13 saat çalıştığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece; bilirkişiden ek rapor alınarak puantaj kayıtlarının haftalar itibariyle ayrıntılı dökümü yaptırılmalı, davacının haftada çalıştığı gün sayıları somut olarak tespit edilmeli, 11 saat çalışılan günlerde 1 saat, 13 saat çalışılan günlerde ise 1,5 saat ara dinlenme süresi düşülerek davacının fazla mesai ücreti ödenen aylık 15 saatlik fazla mesaide gözetilerek denetime elverişli şekilde hesaplatılmalı ve çıkacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22243, Karar No: 2012/23775, Tarih: 19.09.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/22243 E.  ,  2012/23775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı kanuna aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülüğe ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi olan 08.10.2004 günü itibariyle temyiz inceleme gününde suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı tamamlanmış bulunduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, anılan maddeler uyarınca sanıklar hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, 24.01.2006 havale tarihli bilirkişi raporuyla bandrol yükümlülüğü kapsamında bulunmayan ve orijinal olduğu anlaşılan rapora ekli listenin 1, 73, 84, 68, 69, 75 ve 87. Sırasında yer alan kitapların sanıklara iadesine, bunun dışında kalan adli emanetin ... ve ... sırasında kayıtlı kitaplar ile yediemine teslim edilen kitaplar hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı kanunun 138. maddesiyle değişik 71. maddesinin 1. fıkrasının 1. bendi hükmü karşısında miktar ve değer itibariyle kişisel kullanım amacı dışında kaldığından ve anılan hüküm uyarınca bulundurulması suç oluşturacağından, söz konusu kitapların, 5237 sayılı TCK.nun 54. maddesi uyarınca müsaderesine, 19.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.