muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/630, Karar No: 2020/385, Tarih: 29.09.2020

Bu itibarla Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Sanık hakkında silahlı terör örgütü propagandası yapmak suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün Yargıtay yüksek 16. Ceza Dairesince bozulmasına ilişkin kararına yönelik Yerel Mahkemenin direnme kararının bozulmasına ilişkin sayın çoğunluğun düşüncesine katılmak mümkün bulunmamıştır, Zira;

Sanık hakkında Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinde sanık olarak yargılandığı Devletin Birliği ve Ülke Bütünlüğünü Bozma, silahlı terör örgütü faaliyeti çerçevesinde adam öldürme, patlayıcı madde bulundurma, suçlarına ilişkin kamu davasının karar duruşmasında atılı suçlardan mahkûmiyet hükmü kurulması üzerine duruşma salonunda bir çok defa ‘biji serok apo’’sözlerini içeren sloganı attığı bu surette terör örgütünün propagandasını yaptığı iddiasıyla 3713 sayılı Kanun'un 7/2. maddesi uyarınca dava açılmıştır.

Sanık duruşmada kürtçe savunma yapmak istediğini duruşmanın bittiğini ağırlaştırılmış müebbet ve 150 yıl hapis cezası aldığını, cezaya tepki olarak sloganı attığını savunmuştur.

Yerel mahkeme sanığın eylemini sabit görmüş, düşünce özgürlüğü bağlamında mütaala edilemeyeceğini karar gerekçesinde tartışmış PKK silahlı terör örgütünün bu vasfı nedeniyle nefret ve şiddete davet eden şiddeti özendiren silahlı terör örgütü propagandası olduğu kabulüne yer vererek PKK silahlı terör örgütünün bu vasfı ve eylemlerinin devam ettiğine vurgu yapmak suretiyle sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurmuştur.

Hükmü temyizen inceleyen Yargıtay 16. Ceza Dairesi sanığın Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinde Devletin birliği ve ülke bütünlüğünü bozma, silahlı terör örgütü faaliyeti çerçevesinde adam öldürme, patlayıcı madde bulundurma suçlarından, yargılandığı davada mahkûmiyet kararı açıklandıktan sonra üyesi olduğu terör örgütü liderini övücü slogan atması şeklindeki olayda sanığın sarfettiği sözlerin mahkûmiyet hükmüne tepki olarak sınırlı sayıda insanın bulunduğu ortamda söylendiği, propaganda yapma kastının bulunmadığı, örgütün cebir şiddet tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek ve övecek teşvik edecek nitelikte olmadığı, beyanlarının ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden beraati yerine mahkûmiyetine karar verildiğinden bahisle mahkûmiyet hükmünü bozmuş, Yerel Mahkeme anılan bozma kararına direnmiştir.

Öncelikle ifade edilmesi gerekir ki Özel Daire eylemin gerçekleştiği yerin sınırlı sayıda insanın bulunduğu ortamda söylenmesi propaganda kastının bulunmaması eylemin cebir şiddeti teşvik edecek nitelikte bulunmadığından propaganda suçunun oluşmayacağı yani suçun unsurlarının tipiklik bağlamında oluşmadığı ve eylemin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı gerekçesi ile mahkûmiyet hükmünü bozmuştur.

Öncelikle ifade edilmesi gerekir ki Özel Daire eylemin gerçekleştiği yerin sınırlı sayıda insanın bulunduğu ortamda söylenmesi propaganda kastının bulunmaması eylemin cebir şiddeti teşvik edecek nitelikte bulunmadığından propaganda suçunun oluşmayacağı yani suçun unsurlarının tipiklik bağlamında oluşmadığı ve eylemin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı gerekçesi ile mahkûmiyet hükmünü bozmuştur.

Evvelemirde 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 7/2-b-2. maddesi kapsamında kalan ve slogan atma şeklinde gelişen sanığın eylemi toplantı ve gösteri yürüyüşü sırasında gerçekleşmese dahi, örgütün üyesi ve destekçisi olduğunu belli edecek biçimde slogan atması ile birlikte başka bir unsurun varlığı aranmaksızın oluşacağı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.02.2020 tarih 2016/1140-2020110; 06.02.2020 tarih ve 2016/729-2020/67 sayılı kararları ve bizzat Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 19.11.2015 tarih ve 5766-4258; 10.11.2015 tarih ve 1843-3918 sayılı ve benzeri nitelikte bir çok kararı ile yine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bir çok kararında vurgulandığı üzere, 3713 sayılı Kanunu'nun 7/2 ilk cümlesi için suçun unsuru olan örgütün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösteme, övme yada bu yöntemlere başvurmayı teşvik etme 3713 sayılı Kanunu'nun 7/2-b-2. maddesinde yazılı suçun unsuru değildir. Dairenin bozma kararında belirttiği 'mahkûmiyete tepki olarak sınırlı sayıda insanın bulunduğu ortamda söylenmesi ve örgütün cebir şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek övecek veya teşvik edecek nitelikte olması' 3713 sayılı kanunun 7/2-b-2 maddesinde yazılı suçun unsurlarına etkisi yoktur. Kaldı ki yukarıda tarih ve sayıları yazılı kararlarda daire kararı ile çelişen bir kabule yer verilmiştir. Terör örgütü propagandası yapılan yerin sınırlı sayıda insanın bulunduğu yer olması, duruşma salonu olması suçun unsuru açısından önemi yoktur. Gerek suç teorisi gerekse Yargıtay yerleşik içtihatlarında tek kişinin bulunduğu yerde dahi suçun işlenmesi mümkündür. Ayrıca propagandanın kimlere yapıldığınında suçun unsurları yönünden bir önemi yoktur. Kanunda açıkça bu durum ‘toplantı ve gösteri yürüyüşünde gerçekleşmese dahi’ ibaresiyle bu husus tartışmaya yer vermeyecek biçimde açık olarak düzenlenmiştir. Propagandanın umuma açık ya da alenen olmaması ya da muhataplarının suçun oluşması yönünden önemi yoktur. Kaldı ki kararın açık duruşmada tefhim edildiği ve sloganın bu ortamda atıldığı hatırdan uzak tutulmamalıdır.

O hâlde Dairenin suçun oluşmadığına ilişkin diğer gerekçesi olan 'propaganda yapma kastının bulunmadığı’ ibaresinin tartışılmasında zorunluluk vardır.

O hâlde Dairenin suçun oluşmadığına ilişkin diğer gerekçesi olan 'propaganda yapma kastının bulunmadığı’ ibaresinin tartışılmasında zorunluluk vardır.

Yargıtay Yüksek 16. Ceza Dairesi burada kanaatimce kasta ilişkin farklı bir değerlendirme yapmıştır. Propaganda gerek suç teorisi ve gerekse Yargıtayın yerleşik içtihatlarına göre genel kastla işlenen bir suçtur. Kast ve saikin farklı hukuki terimler olduğu hususunda kuşku bulunmamaktadır. Propaganda içeren sözlerin mahkûmiyet hükmüne tepki olarak söylenmesi sanığın saiki ile ilgili olup kastın yokluğundan söz etmek mümkün değildir. Slogan atma eyleminin mahkûmiyete tepki olarak yapılması sanığın kastını ortadan kaldırmayacağından bu gerekçeye katılmak mümkün değildir. Dolayısıyla direnme hükmü bu yönü ile de yerindedir.

Silahlı terör örgütü propagandası yapma suçu Türk hukuk mevzuatına göre terör suçudur. Terör suçu olarak vasıflandırılmasının gerek iç hukukumuzda gerekse evrensel hukukta bazı sonuçları olacağıda açıktır.

Herşeyden önce 3713 sayılı Kanun'da düzenlenen ve terör suçu olduğuna kuşku bulunmayan suçun fikir ve ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi mümkün müdür?

Herşeyden önce 3713 sayılı Kanun'da düzenlenen ve terör suçu olduğuna kuşku bulunmayan suçun fikir ve ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi mümkün müdür?

Bu bağlamda sorunun cevabı açıktır. Gerek iç hukukumuzda gerekse AİHS'ye göre ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi mümkün değildir. AİHM'nin terör propagandası olduğunu kabul ettiği bir fiili ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirdiğine ilişkin hiç bir içtihadı yoktur. Ancak Türk mevzuatında terör suçu olarak düzenlenen silahlı terör örgütü propagandasının ve terörün tanımının her ülke ve uluslararası kuruluşlar mevzuatında ayrı tanımlanması ve her bir düzenleme terör suçlarını farklı şekillerde tanımladığı için bütün ülkelerin terör suçuna ilişkin ortak tanımlarının olmamasından kaynaklanan yaklaşım farklılıkları nedeniyle düşünce ve ifade özgürlüğü zımnında değerlendirmelere neden olmaktadır. Bunun gibi uluslararası birçok sözleşmede de terör tanımı farklıdır. Uçakların İçinde İşlenen Suçlara İlişkin Sözleşme; Sivil Havacığılın Güvenliğine Karşı Eylemlerin Önlenmesi Sözleşmesi; Rehine Alınmanın Önlenmesi Sözleşmesi; Nükleer Maddelerin Fiziksel Korunması Sözleşmesi; Denizde Seyir Güvenliği Sözleşmesi; Kıtasahanlığı ve Platformların Güvenliği sözleşmesi; Terörist Bombalarının Önlenmesine İlişkin Sözleşme; Terörizmin Finansmanın Önlenmesi Sözleşmesi; Nükleer Terörizmin Önlenmesi Sözleşmesi gibi sözleşmelerin her birinde farklı terör tanımlarına yer verildiği bu bağlamda ortaya çıkan ve bazı devletlerin güvenliğini hedef alan eylemler için zamana göre benzeri sözleşmeler düzenlendiği görülmektedir. Kanaatimce ülkemiz aleyhindeki terör için uluslararası toplumun böyle bir hassasiyetin bulunmadığını bireysel düşüncem olarak mütaala etmek durumundayım. Yine AİHM; ifade özgürlüğünün ihlal edildiğine yönelik bazı kararlarının terörün tanımındaki bu farklılıktan kaynaklandığı düşüncesindeyim. Zira silahlı terör örgütü olan sivil ve kamu görevlisi on binlerce öldürme, yaralama eylemi gerçekleştiren ve bu eylemlerine hâl devam etmekte olan PKK silahlı terör örgütünün propagandasının yapılmasına ilişkin bazı ihlal kararlarının başka türlü izahının mümkün bulunmadığı düşüncesindeyim. Zira 1945 yılında savaş sonrasında intihar eden nazi liderinin hâlen övülmesine müeyyide içeren hiçbir ülke karara yönelik AİHM'de ihlal kararına rastlanılmamaktadır. Yine AİHS'ye göre hiçbir suretle terörü şiddeti öven , özendiren fiiller; nefret söylemi, kaba sövme ve aşağılama gibi fiiller ifade özgürlüğü içinde kabul etmesi mümkün değildir. Nefret söyleminde yakın tehlike aramayan AİHM'nin silahlı terör örgütü propagandası fiillerinde cebir ve şiddeti özendirip özendirmediğinin yakın tehlike kriteri ile değerlendirmesi de ayrı bir garabettir. Hâlâ sade vatandaş ve öğretmen gibi sivillere yönelik öldürme yaralama eylemleri gerçekleştiren örgütün propagandasının yapılmasında yakın tehlike kriteri aranması akla ve mantığa aykırıdır.

Silahlı terör örgütünün propagandası için gerekli saikte şiddet ve terörü teşvik edeceği özendireceğinin mündemiç olduğuna kuşku bulunmamaktadır. Şiddet ve terörü teşvik eden ifade ve sözlerin fikir ve ifade hürriyeti bağlamında çoğulculuk, hoşgörü, açık fikirlilik, tolerans kapsamında himaye görmesi demokratik bir toplumda kabul edilmesi mümkün değildir. Her ne surette olursa olsun şiddet ve terörü teşvik edecek ifade açıklamalarına müdahale Türkiye gibi onlarca yıldır, varlığı yargı kararı ile sabit olmuş yüzün üzerinde terör ve silahlı terör örgütünün faaliyet gösterdiği bir ülkede demokrasinin korunması bağlamında demokratik toplum için gerekli ve zorlayıcı toplumsal amacın varlığı tartışma götürmeyecek bir gerçektir. Bu bağlamda sanığın ifade açıklamasına müdahale gerek kanunilik, gerek meşru amaç ve gerekse demokratik toplumda gereklilik bakımından meşru ve gereklidir.

Öte yandan Terörle Mücadele Kanunu'nda yer alan terör suçlarında tayin edilen cezaların seçenek yaptırımlara, erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması yasağı getiren 3713 sayılı Kanun'un 13. maddesi 6352 sayılı Kanun'la yürürlükten kaldırılmış olup koşullarının bulunması hâlinde tayin edilen hapis cezasının seçenek yaptırımlara evrilmesi mümkün olduğu gibi hükmün açıklanmasının geri bırakılması keza ertelenmesi de mümkündür. Dolayısıyla İHAM kararlarında sıkça vurgulanan oranlılık ilkesinin Yerel Mahkemece değerlendirilmesi kanun değişikliği sonrasında mümkün hâle gelmiştir.

İHAS'ın güncel mevzuatımıza göre iç hukukun bir parçası olduğunda kuşku yoktur. Bizzat İHAM' da dava konusu edilen İHAM kesinleşmiş kararlarının CMK’ nın 311. maddesi uyarınca bağlayıcı olduğuna da kuşku yoktur. Ancak İHAM kararları dava konusu edilmemiş ve hakkında karar bulunmayan benzer olaylar için emsal karar niteliğinde olup içtihat bağlamında dikkate alınması gerekmekle birlikte emsal nitelikte olan İHAM kararların da akla, mantığa, hukukun genel ilkelerine aykırı bir durumun bulunup bulunmadığı da gözetilerek uygulanması gereklidir. Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu soruşturmanın şeklinde ilişkin AİHM verdiği bir ihlal kararını emsal dosyalar için AİHM kararında değerlendirilmeyen suç tarihinde yürürlükte bulunan soruşturmanın şeklini düzenleyen bir kanun hükmünü gözeterek emsal olarak kabul etmemiştir.

Sonuç olarak sanığın silahlı terör örgütü içinde gerçekleştirdiği eylemleri nedeniyle yargılandığı duruşma salonu içinde karar tefhim edildikten sonra defalarca attığı sloganın silahlı örgüt propagandası suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı yönündeki daire kararına yukarıda açıklanan gerekçelerle katılmak mümkün bulunmadığı gibi mevzuatımızda terör suçu olan ve silahlı terör örgütünün propagandası suçunu oluşturduğun da kuşku bulunmayan eylemin terörü teşvik niteliğinde bulunduğu terör kavramının ifade özgürlüğü içinde mütaala edilmesi mümkün bulunmadığı keza, mutlak haklardan olmayan ve belli koşullarda müdahale edilmesi mümkün bulunan ifade özgürlüğüne kanunilik, meşru amaç ve demokratik toplumda gereklilik yönünden yapılan müdahalenin hukuka uygun bulunduğu bu nedenle suçun oluştuğu düşüncesiyle sayın çoğunluğun sanığın eyleminin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı yönündeki düşüncesine iştirak etmek mümkün bulunmamıştır." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Ceza Genel Kurulu Üyesi de; sanığa atılı silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçunun unsurları itibarıyla oluştuğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.01.2016 tarihli ve 383-28 sayılı, sanık ... hakkında silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün, suçun unsurları itibariyle oluşmaması nedeniyle beraat kararı verilmesi gerektiğinden gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 07.07.2020 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 29.09.2020 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14974, Karar No: 2023/1591, Tarih: 28.02.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/14974 E.  ,  2023/1591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.10.2020 tarihli ve 2020/253 Esas, 2020/310 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 15 yıl 7 ay 15 gün hapis ve 31.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 10.03.2021 tarihli ve 2021/147 Esas, 2021/262 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

2. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın Yunus ... Mahallesinde bulunan kuş kulübesinde toz bonzai sattığı şeklinde bilgiler elde

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

2. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın Yunus ... Mahallesinde bulunan kuş kulübesinde toz bonzai sattığı şeklinde bilgiler elde

edildiği ve suç tarihinde haklarında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı soruşturma yürütülen ve mahkemece tanık olarak dinlenen ... ile ...'da ders kitabı sayfası parçalarına sarılı sentetik kannabinoid maddelerin ele geçirildiği, sanık ...'in üstünde yapılan aramada montunun sağ cebinde kilitli şeffaf poşet içerisinde bonzai maddesi ele geçirildiği, sanığın üzerinde bulunan sigara paketinin içi kontrol edildiğinde sigaralardan bir adedinin üzerinde toz bonzai maddesi kalıntısı olduğunun tespit edildiği, sanığın ikametinde usulüne uygun olarak yapılan aramada ikametin arka girişinde merdivenin sol tarafında yerde üzerinde toz bonzai maddesi kalıntısı olan ders kitabı sayfası parçası bulunduğu, ikametin karşısında bulunan ve sanığa ait olduğu tespit edilen baraka içerisinde yerde beş adet ders kitabı sayfa parçası ve aynı yerde yırtılmış üzerinde toz bonzai madde kalıntıları olduğunun görüldüğü, ikametin yanında sanığa ait kuş kulübesinde bir adet fen bilimleri 4 ibareli sayfalarının bir kısmı yırtılmış vaziyette ders kitabı bulunduğu, sanık ve tanıkta ele geçen maddelerin aynı türden oldukları, sanığın suçlamayı inkar ettiği, tanık ...'ın soruşturma aşamasında müdafi huzurunda olayın sıcağı sıcağı alınan beyanında, üzerinde ele geçirilen uyuşturucu maddeyi sanıktan aldığını beyan ederek sanığı teşhis ettiği, tanıklar ...ve ...'ın üzerinde ele geçirilen uyuşturucu maddenin sarılı olduğu ders kitabı kağıt parçalarının ile sanık ...'e ait kuş kulübesinden elde edilen fen bilimleri ibareli ders kitabından (dosyadaki fotoğraflardan anlaşılacağı üzere, tanıklardan ele geçirilen uyuşturucu maddenin sarılı olduğu kitap sayfası parçasındaki ibarelerin bir kısmının birebir kitapta bir kısmının ise tanıklarda ele geçirilen kağıt parçalarında olduğu) yırtıldığının tespit edildiği, sanık ile tanıklarda ele geçirilen uyuşturucu maddenin içerik itibarıyla aynı olduğu, ihbarda bulunan şahsın ihbarını doğrulayacak şekilde kolluk görevlilerinin tanıkları ihbarda bulunan şahsın belirtmiş olduğu yerde ve üzerilerinde uyuşturucu madde ile yakaladıkları hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanık ...'in tanıklar ...ve ...'a uyuşturucu madde sattığı gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükme yapılan eleştiriler dışında isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükme yapılan eleştiriler dışında isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarında açıklanan gerekçeler ile suçun vasfına ilişkin takdirleri tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 10/03/2021 tarihli ve 2021/147 Esas, 2021/262 Karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23687, Karar No: 2023/9051, Tarih: 02.03.2023

**6. Ceza Dairesi         2021/23687 E.  ,  2023/9051 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf isteminin esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Söke Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/3718 soruşturma sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Söke Ağır Ceza Mahkemesinin 07.12.2017 tarihli ve 2017/133 Esas, 2017/350 Karar sayılı kararıyla sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Ceza Dairesinin 23.05.2018 tarihli ve 2018/494 Esas, 2018/814 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri;

1. Yağma suçunun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

2. Sanığın isnat edilen suçu işlediğine dair kesin, somut, şüpheden uzak, inandırıcı herhangi bir delil bulunmadığına,

3. Eksik inceleme ile karar verildiğine,

4. Sanık lehine hükümlerin uygulanmadığına,

5. Şüpheden sanığın yararlanarak beraat kararı verilmesi gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü