muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/54849, Karar No: 2013/33206, Tarih: 13.12.2013

Davalılardan ...'ın 05/11/2009 tarihli celsede davacının sıkıntılı olduğunu bildiği için çalışmak istemediğini, Abuzer ustanın ben davacı ile konuşurum böyle bir sıkıntı yapmaz dediğini, bunun üzerine davacı ile çalışmaya başladığını, davacının kendisinin işten ayrıldığı halde mahkemeye verdiğini beyan etmiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, son işveren olarak temyiz eden davalıların tüm süreye göre hesaplanan ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücretinden sorumlu oldukları, fazla çalışma, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücretlerinden ise her işverenin kendi dönemiyle sınırlı sorumlu oldukları kabul edilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalılardan ... ile ... temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçi 05.09.2003- 30.08.2008 arası aralıksız çalıştığını ileri sürmüştür. Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarında davacının, 05.09.2003 – 01.12.2004 arası dava dışı Şatır Restoran Ltd Şirketinde, 01.04.2005-31.08.2006 arası ve 01.12.2006 – 01.10.2007 arası ... işyerinde, 01.11.2007- 30.8.2008 arası ... işyerinde çalışmaları görünmektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda da davacının aralıksız çalıştığının kanıtlanamadığı belirtilerek hesaplamaya gidilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacının her bir işverende geçen çalışmaları aralıklı olup işverenler arasında işyeri devri olup olmadığı mahkemece araştırılmış değildir.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir (Süzen, v. Zehnacker Krankenhausservice, Case 13/95, 1997, ECR I-1259. ; Spijkers v. Benedik, Case 24/85, 1986, ECR 1119.).

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davalı gerçek şahıs işverenler ile Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarında yer alan dava dışı şirket aralarında işyeri devri olup olmadığı belirlenmelidir. Davacının istek konusu dönemde sürekli aynı işyerinde çalışıp çalışmadığı da tespit olunmalıdır. Devir tarihinde davacı işçinin devralan işveren nezdinde çalışmasına devam edip etmediği araştırılmalı ve sonucuna göre temyiz eden davalıların sorumluluğu yukarıdaki esaslar dahilinde belirlenmelidir. Mahkemece eksik incelemeyle karar verilmesi hatalıdır.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2155, Karar No: 2010/3053, Tarih: 17.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/2155 E.  ,  2010/3053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TOKAT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/04/2009

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, kayden paydaşı olduğu 7 parsel sayılı taşınmazın, ticaret borsası binası yapılması koşulu ile davalıya satıldığı halde binanın inşa edilmediği gibi taşınmazın satılacağı duyumlarını aldıklarını ileri sürerek tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine ilişkin kararın temyizi üzerine Dairece “... taşınmazı yargılama aşamasında edinen kişilere tebligatın çıkartılması, onların huzuru ile davanın sürdürülmesi...” gereğine değinilerek bozulmuş olup, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın taşınmazı yargılama aşamasında satın alan üçüncü kişilere yöneltilmediği gerekçesi ile reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi . ...raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Duruşma isteği değerden reddedildi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 7 parsel sayılı taşınmazın ticaret borsası binası yapılması koşulu ile davacı belediye tarafından davalıya satıldığı halde koşulun yerine getirilmediği ileri sürülerek eldeki dava açılmıştır.

Hükmüne uyulan bozma ilamında, “… HUMK nun 186. maddesi uyarınca davacı vekilince davaya devam edilmesi yönünde beyanda bulunulduğu görülmektedir. O halde bu beyan tapu iptal tescil isteği olarak kabul edilmeli ve taşınmazı yargılama aşamasında edinen kişilere tebligat çıkartılmalı, onların huzuru ile dava sürdürülmeli, ondan sonra değerlendirme yapılarak neticeye bağlanması” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulduktan sonra, Belediye Encümeninin 6.1.2009 tarih 1 sayılı kararı ile aynen "... Mahkemenin 3. şahıs aleyhine devam etmemesine, anlaşmazlık konusu olan Ticaret Borsası ile alacak tazminat davasının devam etmesine” karar verilmiş, davacı vekili ise 14.4.2009 tarihli oturumda, belediye encümen kararı gereğince davayı taşınmazı satın alan üçüncü şahıslara yöneltmeyeceklerini, önceki beyanlarını aynen tekrar ettiklerini açıklamış, mahkemecede davaya tazminat istekli olarak devam edildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; yukarıda açıklanan belediye encümen kararı ve davacı vekilinin açıklamaları gözetilmek suretiyle tazminat yönünden davanın sürdürülmesi, taraf delillerinin toplanması ve değerlendirilmesi sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin hacrın temyiz edene geri verilmesine,17.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15793, Karar No: 2014/11405, Tarih: 09.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/15793 E.  ,  2014/11405 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/170429

Mahkemesi : Samsun 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 16/05/2012

Numarası : 2010/429 -2012/722

Suç : Taksirle Öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde 42 haftalık gebe olan müşteki H.. C..’in hamilelik dönemi boyunca gebelik takibinin Samsun Kadın Doğum Çocuk Hastalıkları Hastanesinde kadın doğum uzmanı olan Dr. S.. K.. tarafından yapıldığı, müştekinin 19.12.2008 tarihinde sancı ile hastaneye başvurduğu, poliklinikte Dr. S.. K.. tarafından muayene-USG-NST yapıldığı, 20.12.2008 tarihinde cumartesi günü sancı ve kanama şikayeti ile yeniden hastaneye başvurduğu, acil serviste muayene- NST yapıldığı, “41 haftalık gebe, açıklık olmadığı, ÇKS (+), NST reaktif ” bulguları ile kendisine sancısı sıklaşınca gelmesinin önerildiği, akabinde müştekinin 21.12.2008 tarihinde pazar günü aynı şikayetlerle hastaneye başvurduğunda, acil serviste görevli Dr. B. Ş. tarafından yapılan Acil muayene-NST- konsültasyonunda kadın doğum uzmanı sanık Dr. T.. O..’a danışılması sonucu “42 haftalık gebe, açıklık olmadığı, ÇKS (+), TA: 120/80, NST reaktif” bulgularıyla polikliniğe gitmesinin önerildiği, müştekinin 22.12.2008 pazartesi günü poliklinikte kadın doğum uzmanı sanık Dr. S.. K.. tarafından muayene-USG- NST sonucunda “follüm kapalı, kanama ve darlık olmadığının” tespit edildiği, ifadelere göre; sanık Dr. S.. K..'nun müştekiye NST’nin reaktif olduğunu henüz 42 haftayı bulmadığını, hiçbir sorun yoksa normal doğumun en iyisi olduğunu, 25.12.2008 tarihinin ameliyat günü olduğunu, bir gün öncesinden hastaneye gelerek yatış yapılmasını istediği, öncelikle normal doğum yaptıracağını, problem olması durumunda sezeryan yapılacağı hakkında bilgi verdiği, müştekiye 24.12.2008 tarihinde 42 haftalık gebe iken sürmatürite tanısıyla Dr. S.. K.. tarafından muayene ve USG yapıldığı ve saat 08.30 da servise yatırıldığı, olay günü sanık Dr. S.. K.. poliklinikte görevli iken sanık Dr. T.. O..'ın saat 08:00-16:00 saatleri arasında, sanık kadın doğum uzmanı Dr. S. B.'in ise saat 16:00 ile ertesi gün saat 08:00 arasında nöbetçi olduğu, hasta gözlem Formu, Hemşire notları ve diğer evraklarda; saat 11.00 de ebe Eda tarafından, hastanın ağrısı olduğunun, Dr. S.. K..'na haber verildiği, sanığın ilgili doktor tarafından muayene edilip nöbetçi doktora haber verilmesini istediği, nöbetçi doktorun da serviste spontan takip edilmesini önerdiği, saat 14.00 da hastanın ağrısının geçmediğini söylemesi üzerine Dr. Servet Kemaloğlu'nun arandığı,

sanığın hastayı doğum odasına gönderdiği, anestezi konsültasyonu sonrası hastanın doğum odasından geri geldiği ve serviste takip edilmesinin istendiği, bu arada müştekinin açıklığının 1 cm olduğu hususlarının belirtildiği, Dr. S.. K.. tarafından yazılan 24.12.2008 tarihli nota göre saat 14.20 sıralarında sanık Dr. S.. K..'nun anestezi konsültasyon odasının önünden geçerken hastanın tekerlekli sandalyede sancılandığını tesadüfen gördüğünü, derhal hastayı doğum odasına götürdüğünü, ebelere nöbetçi doktoru sorduğunu, bilemediklerini söylemeleri üzerine hastaya sezeryan yapılması gerektiğini söyleyerek ebelere teslim ettiğini, ebelerin de sezeryan yapılıp yapılmayacağına nöbetçi doktorun karar vereceğini söyleyerek hastayı teslim aldıklarını belirttiği, bu beyana ilişkin Ebe G.. M.. tarafından 14:25 düzenlenen belgede; Dr. S.. K..'nun servis hastası için doğumhaneye gelip, hastasının muayene edilmesini, açıklığı varsa nöbetçi doktora bildirilmesini, açıklığı yoksa da servise geri gönderilmesini söylediği, hastanın yeterli açıklığı olmadığı için servise geri gönderildiği hususlarının belirtildiği, saat 15:00 da ebe Gülşen tarafından düzenlenen kayda göre "hastanın ağrılarının arttığı, muayenede açıklığın 2 cm olarak tespit edildiği, hastanın lekelenmesinin olduğu ve nöbetçi doktora haber verildiği, nöbetçi doktorun serviste takip edileceğini” söylediği, yapılan ölçümlerde saat 17:00 da ÇKS:152 dk, saat 18.00 de ÇKS.142/dk olduğu, saat 19.00 da Dr. S. B.tarafından hastanın doğum odasına alındığı, yapılan muayenede açıklık 3 cm, silinme % 60, baş geliş poş (+) 15 dakikada bir ÇKS takibi önerdiği, saat 23.00, saat 01.00 ve saat 07.00 de aynı muayene bulguları olduğunun tespit edildiği, Dr. S. B. tarafından sabah saat 07.00 de bulguları aynı olup hastanın servise geri gönderildiği, sabah opere olacağının, saat 07.45 te nöbetçi uzmanın hastayı değerlendirdiği ve doğum odasından servise gönderdiğinin kayıtlı olduğu, doğum eylem gözlem formu ve hasta tabelasında yer alan bilgilere göre ÇKS 15 dakikada bir takip edilmesi gerektiği notu ile yine gebe takip formlarında göre 24.12.08 saat 18:30 dan itibaren 15 dakikada bir ertesi gün saat 07:30 a kadar ÇKS işleminin devam ettiği belirtilmiş ise de dosyada NST ve ÇKS çıktılarının bulunmadığı, 25.12.08 günü saat 09.00 da Dr. S.. K.. tarafından hastanın 4. vaka olarak sezaryene alınması sonucu saat 09.35 te 3100 gram 52 cm dünyaya gelen, mekonyumlu bebeğin Apgar 0 ile doğduğu, asfiksi tanısı ile küvezde yenidoğan servisine götürüldüğü, genel durumu kötü olduğu saat 16.55 te ölen bebeğin Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu'nun raporuna göre ölümünün intauterin hipoksi yani anne karnında oksijen miktarının yetersiz olması ve gelişen komplikasyonlar sonucu meydana gelmiş olduğu,

Yüksek Sağlık Şurası tarafında düzenlenen raporda; bebeğe ait kan gazı, biyokimya ve otopsi bulguları intrauterin kronik asfıksiye maruz kaldığını gösterdiği, takiplerde son 2 saate ait ÇKS ve NST kayıtlarının olmadığı, bu nedenle son 2 saatteki takibin yeterli olmadığı kanaatine varıldığı, bundan Dr. S.. K..’nun sorumlu olduğu, ancak kronik asfiksiye maruz kalan bebek erken doğurtulsa da aynı sonuçla karşılaşılabileceğinin göz önünde bulundurulması gerektiği, Dr. T.. O.. ile Dr. Sinem Beden’e atfedilecek bir kusur olmadığı görüşünün belirtildiği,

Tüm bu belirlemeler karşısında; sanıkların kusurlu olup olmadıkları hususunda şüpheye düşüldüğü, Yüksek Sağlık Şurasının raporunun bağlayıcı olmadığı da nazara alınarak, müşteki annenin doğum için hastaneye yatırıldığı 24.12.2008 günü saat 08:30 dan müştekinin sezeryana alındığı 25.12.2008 saat 09:00 a kadar geçen sürede müşteki annenin ve bebeğin takip ve kontrollerinin düzenli yapılıp yapılmadığı, hastane kayıtlarında 24.12.2008 günü 18:30 dan itibaren 15 dakikada bir ertesi gün saat 07:30 a kadar ÇKS işleminin devam ettiği belirtilmiş ise de dosyada NST ve ÇKS çıktılarının bulunmadığı da göz önüne alındığında, takip süresi içinde hastayı ilk yönlendiren sanık Dr. S.. K.. ile nöbetçi doktorlar S. B. ve T.. O..'ın takip ve kontrollerde bir ihmallerinin bulunup bulunmadığı, sanıkların olay nedeniyle tıbbi açıdan kusurlu bulunup bulunmadığının tespitine ilişkin olarak önceki raporlar da irdelenerek sanıkların eylemi ile ölüm neticesi arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığının her türlü şüpheden uzak biçimde saptanması için Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulundan rapor alınmasından sonra sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 09.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7359, Karar No: 2015/537, Tarih: 16.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/7359 E.  ,  2015/537 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık, İzinsiz tehlikeli madde bulundurma

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık ve izinsiz tehlikeli madde bulundurma suçlarından sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1) İzinsiz tehlikeli madde bulundurma suçuna ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan zarar gördüğünden davaya katılmasına karar verilen Kültür ve Turizm Bakanlığı adına hazine vekilinin, izinsiz tehlikeli madde bulundurma suçundan sanıklar hakkında tesis edilen hükmü temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçuna ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

... Köyü muhtarı olan tanık ...'in jandarmayı arayarak 1. derece arkeolojik sit alanında kaldığı belirtilen arazide saat 15:00 sıralarında dört kişinin kaçak kazı yaptığı ihbarında bulunması üzerine, sanıkların içerisinde bulunduğu kiralık aracın ... yolu üzerinde 15:30 sıralarında durdurulduğu, araçta yapılan aramada bir adet kama ve kurusıkı tabancanın ele geçirildiği, 1 gün sonra kolluğun kazı mahallinde yaptığı incelemede, ... mevkiindeki kullanılmayan bağ evi içerisinde kazma, kürek ve balyoz bulunduğu, bağevinin 250 metre güney kısmındaki kayalık bölgede 1x1,20 metre ebadında 1,40 metre derinliğinde yeni kazılı bir çukurun olduğu, ayrıca bahse konu çukurun dip kısmında 12 cm çapında 22 cm derinliğinde ikinci bir çukurun olduğu, bu çukurun içerisinde niteliği tanımlanamayan madde bulunduğu, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'un savunmalarında, sanık ...'nin dedesine ait meyve bahçesine bakmak için arazide gezdikleri sırada kazı çukurunu gördüklerini, etrafında sigara içtiklerini beyan ettikleri, tanıklar ... ve ...'ün aşamalarda değişmeyen beyanlarında, sanıklar tarafından kazma ve küreklerle kazı yapıldığını gördüklerini, bir müddet sanıkları izlediklerini, daha sonra kolluğa haber verdiklerini beyan ettikleri, bu itibarla atılı suçu işledikleri sabit olan sanıkların atılı suçtan mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.