muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/753, Karar No: 2024/2760, Tarih: 24.04.2024

IV. KARAR

1. Katılan Sanık ... Hakkında Maduna Müessir Fiil Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Katılan sanık hakkında 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 03.02.2009 tarihli ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu, temyizinin mümkün olmadığı ve itiraz üzerine Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.12.2020 tarihli kararıyla kesinleştiği anlaşılmakla, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

2.Sanık ... Hakkında Katılan ...'a Yönelik Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz istemleri kazanılmış hak hükümlerinin uygulanması yönünden yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin, 19.01.2022 tarihli ve 2021/804 Esas, 2022/94 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği, hüküm fıkrasında kazanılmış hakka ilişkin paragrafın; “CMK'nın 283/1. maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle, sanık hakkında hükmolunan 2 yıl 11 ay hapis cezasının 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden infazına ” şeklinde düzeltilmesi suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin 1. fıkrası uyarınca Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5274, Karar No: 2009/6729, Tarih: 19.10.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/5274 E.  ,  2009/6729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle “davalı tapusunun dayanağını oluşturan tescil ilamının dosya içine getirtilmesi, tescil davasında Hazinenin taraf olup olmadığı, ilamın taraflar açısından kesin hüküm oluşturup oluşturmadığının tespit edilmesi, mahallinde yeniden keşif yapılarak tarafların dayandığı tapu kayıtları ve haritaları uygulanıp kapsamlarının belirlenmesi, tescil ilamında Hazine'nin taraf olduğunun anlaşılması halinde bu ilamın taraflar arasında kesin hüküm teşkil edip Hazineyi bağlayacağından öncelikle tescil krokisi uygulanıp kapsamı belirlenerek bu bölümün davalı adına tesciline karar verilmesi, tescil krokisinin uygulama kabiliyetinin bulunmaması durumunda ise kaydın sınırında okunan “kayalık” sınırının kadimden beri yön değiştirmeyen sabit bir sınır olup olmadığının araştırılması, bu sınırın gayri sabit hudutlu olduğunun anlaşılması halinde kaydın miktarı ile geçerli olduğunun düşünülmesi, davalı şahıs tapusunun miktar fazlası olan ve Hazine tapusu kapsamında kalan bölümü hakkında tescil tapusunun ihdas tarihi ile Hazine tapusunun tesis tarihi arasında 20 yıllık zilyetlik süresinin dolmadığı anlaşıldığında Hazine adına tescile karar verilmesi, tescil ilamında Hazine'nin taraf olmadığının anlaşılması halinde ise Hazine tapusunun kapsamında kalan yer için tapunun oluştuğu tarihe kadar, Hazine tapusunun kapsamı dışında kalan yer için ise kadastro tespit tarihine kadar zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması ve sonucuna göre karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne, çekişmeli taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile fen bilirkişi krokisinde (A) ve (C) harfleri ile gösterilen bölümün davalılar adına, (B) harfi ile gösterilen bölümün davacı Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.10.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22302, Karar No: 2015/10952, Tarih: 01.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/22302 E.  ,  2015/10952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAVUR KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/08/2014

NUMARASI : 1985/307-2014/218

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında, K. Köyü çalışma alanında bulunan, 74 parsel sayılı 642.000,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz orta malı mera niteliği ile tespit edilip sınırlandırılmıştır. İtirazı Kadastro Komisyonunca reddedilen davacı S.. S.. tapu kaydına dayanarak taşınmazın bir bölümü hakkında adına tescil istemiyle, davacı Hazine ise taşınmazın kültür arazisi niteliğinde ve devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiası ile Hazine adına tescil istemiyle dava açmışlardır. Yargılama sırasında M.. S.. kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak davaya katılmıştır. Mahkemece davalar birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişme konusu 974 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi mera vasfı ile sınırlandırılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı S.. S.. ve davacı karşı davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, 01.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10865, Karar No: 2021/2082, Tarih: 11.02.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/10865 E.  ,  2021/2082 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 25. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve mercinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 24/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 11/02/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4948, Karar No: 2013/1221, Tarih: 18.02.2013

**7. Hukuk Dairesi         2012/4948 E.  ,  2013/1221 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, kaçak su kullanımından kaynaklanan alacak bakımından itirazın iptali istemine ilişkindir.

HMK'nun 294 vd. maddesi hükmüne göre mahkemece verilecek kararların açık olarak ve yüze karşı okunmak suretiyle tefhim edilmesi gerekir. Kural olarak tefhim gününde hükmün gerekçesi ile birlikte açıklanması gerekmekte ise de, gerekçeli kararın hemen yazılması her zaman mümkün olamayacağından mahkemenin önce vereceği kısa kararı yargılama oturumunda tefhim etmesi daha sonra gerekçeli kararı yazarak bu yasal zorunluluğun tamamlanması mümkün bulunmaktadır. Ne var ki, asıl olan kısa karardır. Sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olarak yazılması gerekir. 10.4.1992 gün ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda da bu hususa değinilmiş, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olmasının başlı başına bozma nedeni olacağı, yerel mahkemenin çelişkiyi gidermek kaydı ile bozma kararından sonra önceki kararı ile bağlı olmaksızın vicdani kanaatine göre yeni bir hüküm oluşturması gerektiği kabul edilmiştir.

Somut olaya gelince, mahkemece 24.11.2008 tarihli kısa kararın hüküm fıkrasında “Ankara 14. İcra Müdürlüğü'nün 2006/11175 sayılı dosyaya 142,86 YTL açısından itirazın iptaline” karar verildiği halde, gerekçeli kararın gerekçe kısmında "Ankara 4. İcra Müdürlüğü'nün 2006/11175 sayılı dosyası ile takipte bulunulduğu" şeklinde yazılmıştır. Bu şekilde kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmuştur. Kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması ve dava konusu icra takip dosyasının Ankara 4. İcra Müdürlüğü'ne ait olmasına rağmen kısa .../.

2012/4948-2013/1221 S.2

kararda Ankara 14. İcra Müdürlüğü'nün dosyası bakımından karar verilmiş olması yerinde görülmemiş olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 18.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/142, Karar No: 2018/6221, Tarih: 28.06.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/142 E.  ,  2018/6221 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Hüküm İş Mahkemesinden verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesi hükmüne göre ise İş Mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir.

Olayda hüküm 05.05.2015 tarihinde temyiz eden davacı kuruma tebliğ edilmiş, temyiz ise 17.02.2016 tarihinde vuku bulmuştur. Şu duruma göre davada 8 günlük temyiz süresi fazlası ile geçmiştir.

O halde, 01.06.1990 tarih ve 1989/3 Esas-1990/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da gözönünde tutularak davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden reddine,

2- Davalı şirket avukatının temyiz itirazlarına gelince;

5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında ise, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Buna göre eldeki davada hükme esas alınan kusur raporuyla hüküm tesisi yoluna gidilmesi isabetsizdir. Öncelikle donatanın kusursuz sorumluluğu sebebiyle ... Ticaret Kanunu’nun uygulama alanı bulunmayan somut olay için kusuru bulunanlar 5510 sayılı yasanın 21. maddesi uyarınca belirlenmeli, kaptan, 2. kaptan, işveren ve varsa 3. kişiler arasındaki kusurlar ayrıştırılmalı, olayda yaralanan ve ölen diğer sigortalılar hakkındaki dava dosyaları araştırılmalı ve belirtilen esaslar dahilinde eldeki kayıt ve bilgiler çerçevesinde konusunda uzman bir bilirkişi heyeti tarafından kusur oranları arasındaki çelişkileri giderecek şekilde usulüne uygun bir kusur raporu alınmalı ve sonuca göre bir karar verilmelidir. Mahkemece; bu hususlar dikkate alınmadan hüküm kurulması isabetsizdir.

O hâlde, davacı şirket avukatının yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19878, Karar No: 2011/5146, Tarih: 23.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19878 E.  ,  2011/5146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 23.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17244, Karar No: 2018/23666, Tarih: 06.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/17244 E.  ,  2018/23666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... Ltd. Şti. yetkilisi tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının operatör olarak davalı şirket nezdinde 22.07.2008-30.12.2010 tarihleri arasında çalıştığını, işten çıktıktan sonra asıl işveren ... İşletmeleri A.Ş.'de çalışmaya başladığını asıl işverende çalışması karşılığının ödendiğini ancak davalı şirket nezdindeki çalışma karşılığının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının işten ayrılmadan önce ... A.Ş. de çalışmaya başladığını, bunun üzerine çıkışının yapıldığını, yıllık izinlerini kullandığını, hafta tatili ve genel tatillerde çalışılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davacının ulusal bayram genel tatil alacağı talebinin kabulüne diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur. İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir. Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur. İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır. Somut olayda, davacının 01.01.2012 tarihinde ara vermeksizin asıl işveren ... İşletmeleri A.Ş. de çalışmaya başladığı eldeki davanın 16.06.2014 tarihinde açıldığı, devreden işveren için devirden itibaren 2 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği bu nedenle davanın tümden reddi gerekirken ulusal bayram genel tatil alacağının kabulü hatalıdır.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.11.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12789, Karar No: 2018/2047, Tarih: 15.03.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/12789 E.  ,  2018/2047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 10. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/04/2016 tarih ve 2014/281-2016/775 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 27/02/2018 günü hazır bulunan davalı ... Mağaza İşl. Tic. ve Tic. San. vekili Av. ... ile davacı ... Modern Mağ. İşlt. San. ve Tic. A.Ş. vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 29.12.1991 tarihinde ticari işletme sözleşmesi yapıldığını, daha sonra bu sözleşmenin 31.12.2009 tarihine kadar uzatıldığını, sözleşme uyarınca davalının sözleşme devam ettiği sürece cirosunun aylık %6’sını işletme bedeli olarak müvekkiline ödemesinin kararlaştırıldığını, gününde ödeme yapılmaması durumunda ilk ay için %20, takip eden aylar için %10 gecikme cezasının ödeneceğinin hükme bağlandığını, davalının sözleşme hükümleri gereği 2000 yılı aralık ve 2001 yılı ocak ayı kredili satışları işletme bedeli olarak toplam 228.527,07 TL’lik iki adet çek verdiğini, ayrıca 2001 yılı şubat ayı kirası karşılığı ödenmesi gereken 215.418,17 TL’nin de ödenmediğini, ... 24. Asliye Hukuk Mahkemesinin 19.07.2001 tarih ve 2001/536 Esas sayılı kararı ile temmuz ayı dahil ödenmemiş 2001 yılı birikmiş kira parasının ödenmesinin ihtiyati tedbir yolu ile durdurulmasına karar verildiğini, tedbir kararının 29.03.2012 tarihinde kaldırıldığını, bunun üzerine alacakların tahsili için icra takibine geçildiğini, davalı şirketin haksız itirazı ile takibin durduğunu ileri sürerek, takibe vaki itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, icra takibi ile talep edilen alacakların mesnedi ve hesaplama şekli anlaşılamadığından borca itiraz ettiklerini, ... 24. Asliye Hukuk Mahkemesinin 15.04.2003 tarih, 2001/536 E, 2003/225 K sayılı ilamı ile müvekkilinin 3.151.193,26 TL alacaklı olduğunun ve bu alacağın kira borcundan mahsup edilebileceğinin karar altına alındığını, sona ermiş bir alacak için takip yapılamayacağını, mahkemenin tedbir kararına istinaden ödenmeyen alacak nedeniyle müvekkilinden gecikme cezası talep edilemeyeceğini savunarak, davanın reddi ile %20’den aşağı olmamak üzere icra tazminatı istemiştir.