muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2338, Karar No: 2022/6611, Tarih: 04.10.2022

Davalı ... vekili, müvekkilinin beyin ve sinir cerrahisi uzmanı hekim olduğunu ve halen Dışkapı Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde çalıştığını, hasta ...'in 2015 yılı Ağustos ayında giderek artış gösteren omurgada eğrilik ve sol omuzda düşüklük nedeni ile günlük aktivitelerde zorlandığı ve dış görünüşte bozulma olduğu ve sırtındaki kamburluk nedeni ile sırt üstü yatamadığı gibi yaygın bel ve sırt ağrısı şikayetleri nedeni ile hastaneye başvurduğunu, hastanın yapılan muayenesinde adelösan idiyopatik skolyoz tanısı konularak Dışkapı Beyin ve Sinir Cerrahi Kliniğine yatırıldığını, 30.09.2015 tarihinde davacının ameliyatının yapıldığını, hastanın ameliyattan 16 saat sonra aniden oksijen satürasyonunu düşmesi, kalp hızının yavaşlaması ve tansiyonlarının düşmesi üzerine hemen anestezi ve reanimasyon ekibine haber verildiğini, hastanın yeniden uyutularak entübe edildiğini, ayrıntılı konsültasyonlar sonucunda akut solunum yetmezliği teşhisi konulduğunu; müvekkilinin devlet hastanesinde çalışan bir kamu görevlisi olduğunu, kabul anlamına gelmemek üzere memurların ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken meydana gelen zararlara ilişkin iddialarla açılan davaların idare aleyhine açılması gerektiğini; davacıların aynı iddia ve taleplerle Ankara 11. İdare Mahkemesi'nde 2016/1871 Esas numarası ile kayıtlı bir dava açtıklarını, davanın halen derdest olduğunu ve bu davadan daha önce açıldığını, davacıların aynı, talebin aynı ve iddiaların da aynı olduğundan derdestlik sebebi ile davanın reddi gerektiğini, olayın bir kamu hastanesinde gerçekleşmesi, bunun bir idari eylem olması sebebi ile huzurdaki davada idari yargı yolunun caiz olduğunu ve mahkeme görevli olmadığından yargı yolu itirazında bulunduklarını; ayrıca bir an için huzurdaki davanın tarafları özel hukuk kişileri olduğundan TTK anlamında ticari bir dava olmadığını, HMK'na göre tüketici mahkemelerinin görevine girdiğini; davanın esasına yönelik olarak ise, müvekkilinin özenli şekilde davrandığını, bulguları toplayıp konseye sunduğunu, doğru teşhis koyarak hasta için en yararlı olan çözümü yerine getirdiğini, talep edilen tazminatların fahiş olduğunu, faize ve faiz oranına itiraz ettiklerini, tarafların sosyo ekonomik durumlarının dikkate alınmadığını, talep edilen tutarın davacıları zenginleştirecek miktarlar olduğunu; öte yandan müvekkilinin tacir olmadığını, yaptığı işin de dava konusunun da ticari olmadığını, bu sebeple de ticari faiz talebinin haksız olduğunu; maddi tazminatın fazlaya ilişkin kısmının saklı tutulması istemini de kabul etmediklerini, davacının tüm maddi zararı belirli iken şartları olmayan bu kısmi davayı açmasının hukuka aykırı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacılar tarafından ileri sürülen iddialara ilişkin delil ve belgelerin taraflarına tebliğ edilmediğini, gerek maddi vakıa gerekse dava dilekçesinde iddia edilen hiçbir hususu kabul anlamına gelememek üzere; davalı hekim ...'nun dava konusu olay benzeri riskler bakımından müvekkili şirket tarafından tanzim edilen 05.08.2015/2016 vadeli 376993712 poliçe nolu tıbbi kötü uygulamaya ilişkin mali sorumluluk sigorta poliçesi ile güvence altına alındığını, ancak davalının müvekkili şirketçe poliçe teminatı altına alınmış olmasının, teminatın tamamen ve otomatik olarak ödeneceği anlamına gelmediğini, dava konusu olayda sigortalı hekimin kusurlu olduğu iddialarının kabulünün mümkün olmadığını, zira hekimin sorumluluğunun doğabilmesi için gerçekleştirilen teşhis ve yöntemlerde tıbbi standartın uygulanmamış olması gerektiğini, tıbbi standartın uygulandığı yerde müdahale tıp biliminin gereklerine uygun ise hekimin sorumluluğundan bahsedilemeyeceğini, sigortalı hekimin tıbbın gerektirdiği azami beceriyi gösterdiğini, yapılabilecek en iyi tedaviyi gerçekleştirdiğini, mesleğinin gereğini başarılı bir şekilde uyguladığını, olayda sigortalı hekimin hiçbir kusurunun bulunmadığını, öte yandan davacının tazminat taleplerinin dayanaksız ve fahiş olduğunu; kabul anlamına gelmemekle birlikte yerleşik Yargıtay içtihatları gereği manevi tazminatın zenginleşme aracı olarak kullanılmaması gerektiğini savunarak öncelikle davacı yanın delillerinin taraflarına tebliğine, kusur durumu yönünden Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınmasına, mevcut olması halinde ceza dosyasının bekletici mesele yapılmasına, her halükarda haksız ve mesnetsiz davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesi, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, Ankara Dışkapı Yıldırım Beyazıt Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde görevli olan davalı doktor hakkında, görevi sırasında ve görevinden dolayı gerçekleştirilen ameliyatın kusurlu yapıldığı iddiası ile tazminat talep edildiği, Anayasa'nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 13/1. maddesi gereğince, kamu görevlilerin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeni ile oluşan zararlardan doğan tazminat davaları kendilerine rücu edilmek kaydı ile ve kanunda gösterilen koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabilebileceğinden, bu davalının açılan bu davada davalı sıfatının bulunmadığı, bu nedenle davalı aleyhine açılan davanın sıfat yokluğundan reddi gerektiği, diğer davalı ... yönünden ise, ameliyatı gerçekleştiren doktorun kusur durumunun değerlendirilmesi amacıyla Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulunun 26.12.2017 tarihli raporuna göre kişide "S" şeklinde skolyon tespit edilerek thorakal -Lomber 5 düzeyinde skolyoz operasyonu yapılmış olduğu, skolyoz için yapılan cerrahi girişimler arasında söz konusu ameliyat şeklinin uygulanan yöntemlerden biri olduğu, bu tür ameliyatlardan sonra söz konusu klinik şikayetlere neden olan bulgularda tam düzelme olamayabileceği, bunun yanı sıra ameliyat sonrasında ortaya çıkan beyin ve akciğer ödeminin bu tür ameliyatlardan sonra ortaya çıkabilen herhangi bir tıbbi kusur ya da ihmalden kaynaklanmayan komplikasyon olarak nitelendirildiği, söz konusu komplikasyonları gidermeye yönelik müteaddit operasyonların yapılabileceği, komplikasyon yönteminin uygun olduğu cihazla, dava konusu olayda kişinin tedavisine katılan sağlık görevlilerinin uygulamalarının tıp bilimince genel kabul görmüş ilke ve kurallara uygun olduğu, dolayısıyla ilgili sağlık çalışanlarına atfı-kabil kusur bulunmadığı şeklinde görüş bildirildiği, raporun dosya kapsamı dikkate alınarak düzenlendiği, denetime elverişli olduğu gerekçesi ile davacılar ..., Ahmet ve Hamide tarafından davalılar ... ve ... aleyhine açılan manevi tazminat talepli davaların reddine, davacı ... tarafından davalılar ... ve ... aleyhine açılan maddi tazminat talepli davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstinaf Mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinde dayanılan delillerle, delillerin tartışılması sonucu maddi olay ve hukuki değerlendirmede usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstinaf Mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinde dayanılan delillerle, delillerin tartışılması sonucu maddi olay ve hukuki değerlendirmede usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 04/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/854, Karar No: 2013/29311, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/854 E.  ,  2013/29311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Hüküm süresi içinde davalılar ... Otomotiv Ltd. Şti. avukatı, ... ... ... Ltd. Şti. ve ... tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarını tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

Somut olayda davacının 07.02.2006-14.09.2009 tarihleri arası davalı işyerinde şoför olarak çalıştığı iddia edilmiştir. Mahkemece talep aşılarak 07/02/2006-22.09.2009 tarihlerinde davacının çalıştığının kabul edilerek karar verilmesi i hatalı olmuştur.

3-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı yasanın 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin ... ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddi ve maddi olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir. (Süzen, v. Zehnacker Krankenhausservice, Case 13/95, 1997, ECR 1-1259. ; Spijkers v. Benedik, Case 24/85, 1986, ECR 1119.)

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz baklan gibi maddi olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir. (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddi ve maddi olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak işlem görmelidir.

Devirden sonra işyerinin ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, işyerinde yürütülen faaliyetin devirden sonra ... işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddi olmayan varlıkların devredilip devredilmediği, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun devredilip devredilmediği, müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyet arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan "hukuki işleme dayalı" ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı sözlü bir anlaşma hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Belirtilen işlemde, işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmiş olmaktadır. Bununla birlikte tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri olarak değerlendirilmelidir ( Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

4857 sayılı Kanun'un 2/6 son cümlesi uyarınca asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden ... yükümlülüklerden alt işverenle birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 2/6 son cümlesi uyarınca asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden ... yükümlülüklerden alt işverenle birlikte sorumludur.

Somut olayda davacı vekili davalı ... Belediyesine açılın davanın sehven açıldığını belirtmiştir. Ancak diğer işverenler yönünden işyeri devri hükümleri uygulanmamış, sorumluluk miktarları kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumlulukları belirlenmemiştir. Bütün alacaklardan son işveren tek başına sorumlu tutularak karar verilmesi hatalıdır.

4-Davacının hüküm altına alınan Genel tatil ücreti alacağının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanun'dan daha önce yürürlükte bulunan 1475 sayılı Kanun'da ücret alacaklarıyla ilgili olarak özel bir zamanaşımı süresi öngörülmediği halde, 4857 sayılı Kanun'un 32/8 maddesinde, işçi ücretinin beş yıllık özel bir zamanaşımı süresine tabi olduğu açıkça belirtilmiştir. Ancak bu Kanundan önce tazminat niteliğinde olmayan, ücret niteliği ağır basan işçilik alacakları, Borçlar Kanununun 126/1 maddesi (6098 Sayılı TBK. 147. maddesi) uyarınca beş yıllık zamanaşımına süresine tabidir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 128. maddesinde zamanaşımının nasıl hesaplanacağı belirtilmiştir. Bu maddenin birinci fıkrası, zamanaşımının alacağın muaccel olduğu anda başlayacağı kuralını getirmiştir. Aynı yönde düzenleme 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 151. maddesinde yer almaktadır.

Somut olayda davalı tarafça kanuni süresi içinde genel tatil ücreti alacağı için zamanaşımı definde bulunulmasına rahmen yerel mahkemece davanın açıldığı tarihde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yürürlükte olmaması dikkate alınmaksızın alacağın belirsiz alacak olarak kabul edilmesi, zamanaşımı konusunda ek rapor alınmasına rahmen zamanaşımı defi dikkate alınmaksızın karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3478, Karar No: 2019/4997, Tarih: 18.11.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/3478 E.  ,  2019/4997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs (değişen suç vasfı nedeniyle kasten yaralama), iftira

HÜKÜM : 1 Sanık ... hakkında; TCK'nin 267/1, 269/2, 62, 53/1-a-c-d-2-3. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası,

2 - Sanık ... hakkında; Sanığın TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29/1, 62/1, 53/1-a-c-d-2-3 maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Katılan Kurum vekilinin, sanık ... hakkında iftira suçundan kurulan hükmü temyize yetkisi bulunmadığından bu suçtan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

1-Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanık ...'un iftira suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun suç niteliği tayin, takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş verilen hükümde bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık ... müdafiinin sübuta, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine vesaireye dayanan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle sanık hakkında iftira suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında mağdur ...'a karşı nitelikli kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

A- Sanığın mağdura yönelik eylemi nedeniyle vasıflandırma yapılırken karar gerekçesinde “ sanık ...'ın elindeki bıçakla mağdur ...'ün sırtına hayati tehlike geçirecek şekilde ve vücudunun hayati bölgesine iki kez olmak suretiyle bıçakla vurduğu ve bu yaralama neticesinde mağdurun vücudunda 2 cm iki ayrı kesinin oluştuğu, 08/04/2014 tarihli Adli Tıp Başkanlığının raporunun incelenmesinde katılan ...'ün meydana gelen bıçaklı saldırı neticesinde hayati tehlike yaşadığı, bu hayati tehlikenin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olmadığı;Yine 13/11/2014 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığının raporunun incelenmesinde, mağdur ...'ün meydana gelen yaralanmadan dolayı duyularından veya organlarından birini işlevinin sürekli zayıflaması ve yitirilmesi niteliğinde olmadığının tespit edildiğinin bildirildiği,sanığın bıçağı mağdurun hayati bölgesine gelecek şekilde tevcih etmesi ve birden fazla kez mağdura yönelik kullanması karşısında sanığın üzerine atılı adam öldürmeye teşebbüs suçunu işlediği sübut bulmuştur.” denilerek sanığın mağdura karşı eyleminin öldürmeye teşebbüs olarak anlatılması karşısında hüküm fıkrasında kasten yaralama suçundan hüküm kurularak çelişkiye neden olunması,

B-Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan Kurum lehine vekalet ücreti takdir edilmemesi,

Hususları bozmayı gerektirmiş olup, sanık ... müdafiinin ve katılan Kurum vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 18/11/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7189, Karar No: 2013/8090, Tarih: 02.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/7189 E.  ,  2013/8090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık, Resmi Belgede Sahtecilik

HÜKÜM : Beraat (Asıl), Red (Ek)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin yüzüne karşı tefhim olunan, müvekkili-sanık hakkında yüklenen suçlardan verilen 10.12.2010 tarihli "beraat" kararı sonrası "beraat nedeniyle maktu vekalet ücretinin ek kararla verilmesi" istemli 21.01.2011 havale tarihli dilekçesinin "temyiz" mahiyetinde olduğu, bu istem üzerine mahkemece hükmolunan 31.01.2011 tarihli "reddine ilişkin ek kararın" hukuken yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin, yüzüne karşı tefhim olunan 10.12.2010 tarihli beraat hükmüne yönelik, yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 21.01.2011 havale tarihli dilekçesi ile vaki temyiz talebinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.un 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 02.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13321, Karar No: 2012/20637, Tarih: 02.10.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/13321 E.  ,  2012/20637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek; feshin geçersizliğine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı olarak feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece iş sözleşmesinin davalı tarafından geçerli ve haklı sebep olmadan feshedildiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir. 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18.maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğine göre, montaj operatörü olan davacının iş sözleşmesi, raporlu olduğu dönemde başka işyerinde çalıştığının tespit edilmesi gerekçesiyle işverence haklı sebeple sona erdirilmiştir. Bu hususta işyerindeki duyumlar üzerine 14.02.2012 tarihinde işveren yetkililerince çiçekçide yapılan kontrolde davacının orada olduğunun tespit edildiğine dair tutanak düzenlenmiştir. Davacı işçi işverence yapılan disiplin soruşturması sırasında olayı tevil yollu ikrar etmiştir. Yargılama sırasında dinlenen davalı tanıkları da eylemi doğrulayarak ayrıntılarını duruşmada açıklamışlardır.