muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/15945, Karar No: 2013/13554, Tarih: 18.12.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/15945 E.  ,  2013/13554 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj ve eziyet suçlarından sanıklar ..., ... ve ...'in yapılan yargılamaları sonunda; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve şantaj suçlarından mahkûmiyetlerine ve eziyet suçundan beraatlerine dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 07.02.2011 gün ve 2010/574 Esas, 2011/66 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafii ve mağdure vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

CMK.nın 237/1. maddesine göre, mağdurenin ilk derece mahkemesindeki kovuşturma evresinin her aşamasında hüküm verilinceye kadar şikâyetçi olduğunu bildirerek kamu davasına katılabileceği, buna göre mağdurenin soruşturma aşamasındaki ilk beyanında şikayetçi olmadığını belirtmesine rağmen kovuşturma aşamasında sanıklardan şikayetçi olduğu ve katılma talebinde bulunduğu, mahkemece katılma talebi reddedilmişse de CMK.nın 260/1. maddesine göre katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için kanun yolunun açık olduğu, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.10.2010 gün ve 2010/9-149 Esas, 2010/205 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere mağdurenin katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gördüğü konusunda araştırma yapmayı gerektirecek bir tereddüt bulunmadığı görülmekle, CMK.nın 237/2. maddesi uyarınca suçtan zarar gören mağdurenin davaya katılmasına, vekili Av. ...'ün katılan mağdure Güzide vekili olarak kabul edilmesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında eziyet suçundan verilen beraat hükmünün incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde ise;

Sanıklar hakkında eziyet suçundan verilen beraat hükmünün incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde ise;

Olay öncesinde arkadaş olan mağdure ve sanıkların, sanık ...'nın evinde buluştukları, burada mağdurenin bir odaya geçip oturmasından sonra sanıkların, mağdureye vurmaya başladıkları, burnundan kan gelecek şekilde yaraladıkları, hakaret ederek erkek arkadaşları ile olan ilişkilerini söyletmeye çalıştıkları, bir yandan da kamera ile mağdurenin görüntülerini çektikleri, bir ara mağdurenin üstündeki kıyafetleri çıkartarak vücudunun üst tarafını çıplak hale getirerek şikâyetçi olması halinde görüntüleri annesine ve babasına göstereceklerini belirttikleri, sanık ...'nın annesinin saat 16.00'da eve gelecek olması nedeniyle annesinin gelmesine yakın saattte mağdureyi evden kovdukları şeklinde gerçekleşen olayda sanıkların, mağdureyi yaralamalarından sonraki süreçte tutmayarak hürriyetinden yoksun kılmadıklarının anlaşılması karşısında eylemlerinin kasten yaralama suçu kapsamında değerlendirilmesinin gerektiği, mahkeme kabulüne göre kasten yaralama suçunda kullanılan boks eldiveninin TCK.nın 6/1-f, ve TCK.nın 86/3-e, maddelerinde belirtildiği şekilde silah niteliğinde sayılıp sayılmayacağının tartışılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmesi,

Sanıklar hakkında şantaj suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin olarak; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen katılan mağdure vekilinin temyiz itirazlarının ve sanıklar müdafiin sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar hakkında şantaj suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin olarak; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen katılan mağdure vekilinin temyiz itirazlarının ve sanıklar müdafiin sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mahkemece, sanıkların dosyaya yansıyan geçmiş hali, suç işleme konusundaki eğilimi, işlediği suç nedeniyle pişmanlık gösterdiğine dair bir durumun belirlenmemesi, kişilik hali değerlendirildiğinde, cezanın ertelenmesi halinde bir daha suç işlemekten çekineceği yolunda olumlu bir kanaat hasıl olmaması, suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdikleri davranışla pişman olmadıkları, tekrar suç işlemeyecekleri konusunda olumlu bir kanaat bırakmamaları ve mağdurun zararını kanunun anladığı anlamda tamamen gidermedikleri şeklindeki gerekçesiyle atılı suç nedeniyle verilen cezalara ilişkin olarak sanıklar Sıla ve Zeynep hakkında TCK.nın 51 ve CMK.nın 231. maddelerinin ve sanık ... hakkında CMK.nın 231. maddesinin uygulanmaması yönünden olumsuz bir kanaat belirtilmişse de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığı ve olayda mağdurenin dosyaya yansıyan maddi bir zararının da bulunmaması, suç tarihinde öğrenci olan ve geçmişleri, sosyal ilişkileri ve cezaların olası etkileri dikkate alınarak haklarında TCK.nın 62. maddesi uygulanan sanıkların daha önceden suçluluk eğilimlerini gösterir sabıka kayıtlarının olmaması ve dosyaya yansıyan olumsuz tutum ve davranışlarının bulunmaması karşısında ulaşılan kanaat ve değerlendirmenin dosyaya uygun olmaması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek hükümlerin bu nedenden dolayı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2006/8099, Karar No: 2007/10479, Tarih: 09.07.2007

11. Hukuk Dairesi 2006/8099 E., 2007/10479 K.

**11. Hukuk Dairesi 2006/8099 E., 2007/10479 K.**

**- DAVALARIN BİRLEŞMESİ

- FİKRİ VE SINAİ HAKLAR

- GÖREV

- YAPIM SÖZLEŞMESİ**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 1 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 45 ]

- 5846 S. FİKİR VE SANAT ESERLERİ KANUNU [ Madde 5 ]

- 5846 S. FİKİR VE SANAT ESERLERİ KANUNU [ Madde 13 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada (İstanbul Asliye Beşinci Ticaret Mahkemesi)'nce verilen 28.02.2006 tarih ve 2003/543-2006/82 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, asıl ve birleşen davasında yapılan anlaşma ile müvekkilinin 123 numaralı Digitürk kanalından yayın yapan L... K... Televizyonunda yayınlanmak üzere "Hayatın Rengi" başlıklı bir program hazırladığını, Eylül 2002-Ocak 2003 tarihleri arasında yayına hazır dört adet programı teslim ettiğini, beher program başına 1.000 USD ödeneceğinin kararlaştırıldığını, kuaför, nakliye, v.s. giderler yaptığını, kanalın kapandığı tarihe kadar programın tanıtımının yapıldığını, müvekkilinin bu alanda tanınmış bir kişi olduğunu ileri sürerek, şimdilik 500 USD ve 500.000.000 TL alacak ile 5.000.000.000 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, işbölümü ve husumet itirazında bulunarak, davaların reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunmalar, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, 5846 sayılı Yasa'nın 5 ve 13. maddeleri uyarınca televizyon programının eser mahiyetinde bulunduğu, bu yasadan doğan uyuşmazlıklarda ihtisas mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle, mahkemenin görevsizliğine, dava dilekçesinin görev nedeniyle reddine, karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın İstanbul Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen ve aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen ve aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-

Asıl ve birleşen davalar, televizyon programı yapım sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. HUMK'nın 45. maddesine göre ayrı ayrı açılmış davaların aralarında bağlantı bulunmaları koşulu ile birleştirilerek bakıjabilmeleri mümkündür. Ancak, birleştirme kararı, taraflar arasındaki uyuşmazlığı esastan çözümleyen bir karar değildir. Bu karar, sadece birleştirilen davaların tahkikat safhalarının müşterek cereyan etmesi sonucunu doğurup, davaların birbirlerinin içerisinde erimesi, tek bir davaya dönüşmeleri gibi bir durum söz konusu değildir. Bu nedenle, davaların ayrı ayrı karara bağlanması, yargılama giderleri ile vekalet ücretlerinin ayrı ayrı tayin edilmesi gerekmektedir. O halde, asıl ve birleşen davalar bakımından ayrı ayrı vekalet ve yargılama giderine hükmediimemesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar yararına (BOZULMASINA), ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 09.07.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5502, Karar No: 2015/6746, Tarih: 01.07.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/5502 E.  ,  2015/6746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ . Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, konut ihtiyacı sebebiyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İhtiyaç iddiasına dayalı davalarda tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arzetmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi, henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir.

Somut olayda; davacı halen kendi oturduğu konutun su tesisatının, mutfak dolapları ve banyonun yenileneceğinden bahisle, konut ihtiyacı sebebiyle kiralananın tahliyesini talep etmiş, sonrasında ihtiyaç nedenini değiştirerek çalıştırdığı eczanesini yakın yere taşıdığından bahisle ve eczane olarak işleteceği yeri taşınmaz satış vaadine istinaden satın aldığına ve burada eczacılık faaliyetine geçeceğini belirterek davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir. Eczane açılışı için uygunluk raporu alınmışsa da henüz işlemlerin tamamlanmadığı, davacının halen mevcut işyerinde eczacılık faaliyetine devam ettiği anlaşılmaktadır. Bu durumda ihtiyaç iddiasının henüz doğmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 01.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15122, Karar No: 2014/38326, Tarih: 15.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/15122 E.  ,  2014/38326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 22. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/190-2013/246

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yol ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı asıl işveren İETT(İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı İETT İşletmeleri Genel Müdürlüğü)' nin alt işvereni K.. isimli iş yerinde temizlik görevlisi olarak çalışırken haklı ve geçerli bir neden olmaksızın işten çıkarıldığını, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretlerinin ödenmediğini, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, günlerinde çalışıp fazla mesai yapmasına rağmen karşılığının ödenmediğini ve yol ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, yol ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı İETT vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının müvekkil kurum işçisi olmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Davalı K.. şirketi vekili cevap dilekçesinde özetle; davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisinin bulunup müteselsil sorumluluk olduğunu, davacının herhangi bir alacağının bulunmadığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosyada mevcut deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini yeni ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Bu nedenle davacının iş akdi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren 2 yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2026, Karar No: 2015/20276, Tarih: 16.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/2026 E.  ,  2015/20276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/09/2001-30/06/20007 tarihleri arasında geçen ve kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 01.09.2001-30.06.2007 tarihleri arasında davalı ...'na bağlı ... geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Somut olayda, davacının dava dışı 1064929 sicil numaralı unvanı bilinmeyen işyerinden 12.10.2005-11.11.2005 tarihleri arasında hizmetinin bildirildiği, dava dışı işyerinden bildirilen hizmet dikkate alınmadan hüküm kurulduğu, dava dönemi içinde hangi tarihler arasında eğitim öğretimin devam ettiğinin ilgili Milli Eğitim Müdürlüğünden sorulup tespit edilmediği, ... İlköğretim Okulu adına tescilli 1059920 sicil numaralı işyeri dönem bordrolarının getirtilmediği, bordro tanıklarının beyanlarına başvurulmadığı gibi dava döneminde okulda görevli müdür, müdür yardımcısı, öğretmen gibi çalışanların tespit edilerek beyanlarının alınmadığı, davacının eğitim öğretime ara verildiği sömestre ve yaz tatili dönemlerinde çalışıp çalışmadığı araştırılmadan eksik araştırma ve inceleme ile karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, ihtilaflı döneme ilişkin dönem bordrolarını getirtmek, bordrolarda kayıtlı ve tarafsız tanıklar saptanarak bunların bilgilerine başvurmak, dava döneminde... İlköğretim Okulunda görevli müdür, müdür yardımcısı, öğretmenleri araştırıp tespit ederek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, davacının çalışmasının eğitim öğretime ara verildiği sömestre ve yaz tatili dönemlerinde devam edip etmediğini, davalı yanın savunduğu gibi kısmi zamanlı bir çalışma olup olmadığını sormak, dava döneminde eğitim öğretimin hangi tarihler arasında devam ettiğini ilgili Milli Eğitim Müdürlüğünden sorup belirlemek ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra, kabule göre davacının dava dışı işyerinde geçen çalışmasını da göz önüne alarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA 16.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.