muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4508, Karar No: 2024/6313, Tarih: 20.05.2024

Sanıkların eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 106/1-1 ve 125/1 inci maddelerinde tanımlanan suçların gerektirdiği cezaların türü ve üst sınırlarına göre, aynı Kanun’un 66/1-e ve 67/2-d maddelerinde öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının, hüküm tarihi olan 24.03.2016 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunduğu anlaşılmıştır.

V. KARAR

A. Sanıklar ..., ... ve ... Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Beraat Hükümleri Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.03.2016 tarihli ve 2015/141 Esas, 2016/283 Karar sayılı kararında katılan sanık ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan sanık ... vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Katılan sanık ..., Sanıklar ..., ..., ... ve ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Ceza Verilmesine Yer Olmadığına Dair Hükümler ile Sanık ... Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Mahkumiyet Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle bozmayı gerektirmiş, katılan sanık ... müdafii ile sanık ... müdafiinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğname gerekçesine aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, katılan sanık ve sanıklar hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223/8 inci maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle oy birliğiyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

20.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3135, Karar No: 2010/3057, Tarih: 28.05.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/3135 E.  ,  2010/3057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Ecza Deposu Tic. A.Ş. ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 18.03.2010 gün ve 292-72 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık ilaç satım sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsiline ilişkin olup kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 28.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17584, Karar No: 2023/286, Tarih: 17.01.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/17584 E.  ,  2023/286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası, 61 inci maddesi ve 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul (Kapatılan) 30. Sulh Ceza Mahkemesinin, 25.04.2013 tarihli ve 2012/835 Esas, 2013/270 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 22.05.2013 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

3. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, İstanbul (Kapatılan) 30. Sulh Ceza Mahkemesinin, 06.06.2014 tarihli ve 2014/278 Esas, 2014/708 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci fıkrası uyarınca hükmedilen 10 ay hapis cezasının, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci ve sekizinci fıkraları uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanığın beş yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, 09.09.2014 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir.

4. Sanığın denetim süresi içinde 28.01.2015 tarihinde işlediği hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan Silivri 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 04.03.2016 tarihli ve 2016/183 Esas, 2016/274 Karar sayılı mahkûmiyet kararının 05.04.2016 tarihinde kesinleştiğinin ihbar olunması üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, İstanbul 48. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli ve 2016/240 Esas, 2016/322 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın temyiz edilmesi için gereğinin yapılmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın cezalandırılmasına karar verilerek hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı, sanığın denetim süresi içinde yeniden suç işlediği gerekçesiyle hüküm açıklanarak mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın üst aramasında, kenevir tohumu dışında herhangi bir uyuşturucu veya uyarıcı madde bulunmadığı, kenevir tohumlarının uyuşturucu veya uyarıcı madde içermemesi nedeniyle bizatihi bulundurulmasının suç teşkil etmediği, olayı müteakip uyuşturucu madde kullandığı teknik yöntemlerle saptanmayan sanığın, daha önce kullandığını söylediği uyuşturucu maddelerin ele geçmemesi nedeniyle niteliklerinin belirlenmesi mümkün olmadığından, soyut beyan dışında atılı suçu işlediğine dair her türlü

şüpheden uzak, yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi, hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 48. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli ve 2016/240 Esas, 2016/322 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,17.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1570, Karar No: 2023/1380, Tarih: 11.04.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/1570 E.  ,  2023/1380 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1854 E., 2022/26 K.

DAVACILAR : 1- ... 2- ... 3- ...

4- ... 5- ... 6- ...

7- ... 8- ... 9- ... 10- ... Vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 18.04.2019

HÜKÜM : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ereğli(Konya) 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/95 E., 2021/95 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 40 ncı ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18 nci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanunun 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanunun 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay (7). Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanunun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanunun 344 ncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanunun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanunun 344 ncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

11/04/2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6528, Karar No: 2020/6922, Tarih: 05.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/6528 E.  ,  2020/6922 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 15. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 28/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 05/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16583, Karar No: 2023/23253, Tarih: 26.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/16583 E.  ,  2023/23253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/567 E., 2015/733 K.

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda esas ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla;

1. Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca, 3.740,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca, 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizinin; hükümlerin usul ve Yasa'ya aykırı oldukları, Mahkemece delillerin değerlendirilmesinde hataya düşüldüğü, beraatine karar verilmesi gerektiği, kararın şikayetçilerin beyanları esas alınarak verildiği, polislerin zor kullanma yetkisini aştıkları olayda delilleri karartarak gerçek dışı beyanlarda bulundukları, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek nedenlerle hükümlerin bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizinin; hükümlerin usul ve Yasa'ya aykırı oldukları, Mahkemece delillerin değerlendirilmesinde hataya düşüldüğü, beraatine karar verilmesi gerektiği, kararın şikayetçilerin beyanları esas alınarak verildiği, polislerin zor kullanma yetkisini aştıkları olayda delilleri karartarak gerçek dışı beyanlarda bulundukları, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek nedenlerle hükümlerin bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü sanığın karıştığı bir kavga ihbarı üzerine katılan ve şikayetçi polislerin olay yerine geldikleri, sanığın burada görevli polislere hitaben "... si...rin gidin." diyerek hakaret ettiği, sanığın etkisiz hale getirilerek ekip arabasına alındığı fakat sanığın yol boyunca da küfür ve saldırgan davranışlarına devam ettiği ve getirildiği karakol önünde de araçtan indirildiğinde sanığın yine polislere "Devletseniz devletliğinizi bilin, hepinizin a.. koyacağım or..pu çocukları." diyerek hakaret ve tehditlerine devam ettiği ve katılan polis ...'a tekme atarak şikayetçi polis ...'in de burnuna vurarak yaralanmalarına neden olduğu, ayrıca yine sanığın "Kendimi öldüreceğim sizi de öldüreceğim." diyerek tehdit ettiği iddia olunarak açılan kamu davasında Yerel Mahkemece sanığın hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyeti yönünde hükümler kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçu Yönünden

1. Sanık Tarafından İleri Sürülen Temyiz Sebepleri Yönünden

Tüm dosya kapsamı, katılan ve şikayetçinin aşamalarda değişmeyen istikrarlı anlatımları ile katılan polis ... ile şikayetçi polis ...'e ait adli muayene raporlarının iddiayla uyumlu olduklarının anlaşılması ve daha önceden sanığı tanımadıkları anlaşılan katılan ve şikayetçilerin sanık hakkında iftira atmalarını haklı gösterecek bir neden bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın atılı suçu işlediğine dair Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B. Hakaret Suçu Yönünden

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B. Hakaret Suçu Yönünden

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesi uyarınca seçenek yaptırımlardan adli para cezasına çevrilmesine karşın, hüküm gerekçesinde benzer ifadelere yer verilerek yeterli gerekçe gösterilmeksizin seçimlik ceza öngörülen hakaret suçundan hapis cezası tercih edilmesi nedeniyle hüküm hukuka aykırı bulunmuş ve açıklanan nedenle bu suç yönünden Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

A. Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Verilen Hükmün Temyizinde

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemece verilen hükümde sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden, herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Hakaret Suçundan Verilen Hükmün Temyizinde

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11153, Karar No: 2016/20448, Tarih: 05.09.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/11153 E.  ,  2016/20448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Muhtelif suçlardan almış olduğu cezalarının, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 27/08/2013 tarihli ve 2013/113 değişik iş sayılı içtima kararıyla, 2 yıl 11 ay hapis cezasına hükümlü ...’in cezasının infazı sırasında, firar eyleminden dolayı kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair, ... Açık Ceza infaz Kurumu Müdürlüğünün 07/08/2014 tarihli ve 2014/2032 sayılı kararına hükümlünün itirazı üzerine, söz konusu kararın iptaline ilişkin, ..... İnfaz Hâkimliğinin 19/09/2014 tarihli ve 2014/1243 esas, 2014/1399 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair ..... Ağır Ceza Mahkemesinin 09/10/2014 tarihli ve 2014/1603 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığının 22/01/2015 gün ve 5258 sayılı yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/02/2015 gün ve KYB...... sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5275 sayılı Kanun'un 44/3-1 maddesinde firar fiiline hücreye koyma disiplin cezasını öngören düzenleme ile aynı Kanun'un 14/4. maddesinde yer alan "Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar.....kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler. Bu karar, infaz hâkiminin onayına sunulur." şeklindeki düzenleme ve yine Açık Ceza infaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 12/1-b maddesinde yer alan "Açık kurumlarda cezası infaz edilmekte olan hükümlülerden........b) firar edenlerin.....kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur." şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, bu hükümlerin infazı devam etmekte olan (infazı sırasında firar edilen) ilâm ya da ilamların yanı sıra sair ilamları da kapsadığı, firar eylemine konu ilam ile sınırlı tutulmaması gerektiği, sonraki tarihlerde infazına başlanılan veya başlanılacak olan diğer ilamların infazı için de açık infaz kurumuna ayrılmaya engel teşkil ettiği cihetle, merciince belirtilen sebeplere istinaden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmün konusuna, Yargıtay Kanunu'nun 14.maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 12.02.2016 ve 2016/1 sayılı kararına göre, kanun yararına bozma istemine konu karar, infazla ilgili uyuşmazlıktan kaynaklanan karara ilişkin olup inceleme görevi Yargıtay Yüksek 1. Ceza Dairesine ait bulunduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın anılan daireye GÖNDERİLMESİNE, 05/09/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.