muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/106, Karar No: 2016/17876, Tarih: 12.05.2016

Mahkemenin kararı yargıtayda temyizi kabil olduğu için, şikayetçilerden birisi bazı hukukçularla görüşmüş, bir avukat "temyize giderseniz tesbit ettiğim önemli bir madde nedeniyle bu karar bozulur ve bu sanık yine ceza alır" demiş.

Ancak davacı; "Şair olduğunu iddia eden... efendi yedibuçuk sene uykusuzluk çekti, yargı yedibuçuk senede halledemediği işi bir o kadar daha sürdürecektir, malesef ülkemizdeki adalet yapısı bu kadar, ne ...'in ne bizim yaşımız bir o kadar daha beklemeye yetmez, varsın ... efendi bundan sonra biraz rahat uyusun, ...'in de, 44 kişinin ömür boyu vebalini taşıyacak olan ...'a yardım eden Binbaşı..., Assubay ...ve E.Assubay ...'inde, önce ...'den şikayetçi olup sonra yeni ifadeleriyle ona yardım eden ...'ın da yaptıkları koop camiasında biliniyor. Koop ortaklarının 44 kişi iken, bunlar yönetime gelince 36 kişinin birikimini bırakıp gitmeleri, 8 kişi ile kalmaları bile zaten insanlara ne kadar zarar verdiğini gösteriyor. Bunlar o kadar kooperatif ortaklarına, işçisine, işverenine verdikleri zararlar nedeniyle onları Allah'a havale ediyoruz, Allah bir şekilde bedelini sebep olanlara da ödetecektir. Allah'ın vereceği ceza ile halkın bakışlarındaki ceza uygulaması onlara yeter. ...'ın arkadaşı...'ın, insanları korkutmak için ölmüş bir insan hakkında ortaklara yazılı gönderdiği (halen bende saklı) mektubunda ettiği bir lafı var 'İLAHİ ADALET' diye, o İlahi adalet kendilerini mutlaka ebediyyen yakalayacaktır" diyerek, temyize baş vurmadı.

Burada asıl suçlu olan ..., ve günahsız yere alet edilenlerden ..., ve..., hepside...'lu hemşehrilerdir. ... ve ... dışındakiler aslında günahsız olup, sadece bu ekibe inandıkları için yanılgıya düşmüşler, ama böylece zarara uğratmaya sebep oldukları gibi, kendileri de zarara uğradılar.

... böylece büyük bir badireden hapis yatmakdan kurtuldu, ama aynı zamanda üzerindeki bu AĞIR LEKEDEN, TEMİZLENMEDEN, AKLANMADAN kurtuldu.” yönündeki habere ilişkin olarak itiraz mercii, talep eden ... hakkında mahkemece beraat kararı verilmesine ve yasal olarak aklanmasına rağmen kişilik haklarının ihlal edilip edilmediği hususunda yukarıda anılan kararlardaki kriterlere uygun olmayan şekilde değerlendirme yapmış, 5651 sayılı Kanun'un 9. maddesi uyarınca “internet ortamında yapılan yayın içeriği nedeniyle kişilik haklarının ihlal edilmediği” kabul edilerek olaya ve dosya kapsamına uygun olmayan gerekçelerle içeriğe erişimin engellenmesi talebinin reddine ilişkin karara yapılan itirazın reddine karar vermiştir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, ... Sulh Ceza Hakimliğinin 24/06/2015 tarihli ve 2015/2594 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, 12/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11537, Karar No: 2022/2914, Tarih: 18.04.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/11537 E.  ,  2022/2914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER :1)Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/07/2019 tarih ve 2018/319 Esas, 2019/179 Karar sayılı kararı ile; sanığın kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/3, 62, 53, 58. maddeleri gereğince 10 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair kararı,

2)... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 14/10/2020 tarih ve 2019/3144 Esas, 2020/1956 Karar sayılı kararı ile; kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünün duruşma açılması suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 280/2. maddesi uyarınca kaldırılarak, sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/3, 62, 53, 58. maddeleri gereğince 1 yıl 4 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 14.10.2020 tarih ve 2019/3144 Esas, 2020/1956 Karar sayılı kararının sanık tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291/1. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında kasten yaralamadan ilk derece mahkemesince 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 87/3, 62, 53, 58. maddeleri gereğince hükmedilen 10 ay 25 gün hapis cezasının kaldırılarak 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/3, 62, 53, 58. maddeleri gereğince 1 yıl 4 ay 7 gün hapis cezasına hükmedilmiş olması nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 286/2-b maddesi gereğince bölge adliye mahkemesi kararının temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık tarafından katılana yönelik bıçakla hamle yapılıp ardından kafa atılarak katılanın burnunun kırılması suretiyle yaralanması şeklindeki eylemde suçun silahla kasten yaralama suçunu oluşturduğu gözetilerek, sanığın cezasından 5237 sayılı TCK’nin 86/3-e maddesine göre artırım yapılmasında isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin yapmış olduğu duruşma sonrasında verdiği “Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.07.2019 tarih ve 2018/319 Esas, 2019/179 Karar sayılı hükmünün kaldırılarak, sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/3, 62, 53, 58. maddeleri gereğince 1 yıl 4 ay 7 gün hapis cezası ile mahkumiyetine” dair 14.10.2020 tarih ve 2019/3144 Esas, 2020/1956 Karar sayılı hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanığın; cezanın artırıldığına, kasta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.04.2022 gününde, üyeler ... ve ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ...'un katılan ...'le karşılaştıkları ve sanığın önce kafa atarak nazal kemikte 1. derecede kırık oluşturduğu kavganın devamında katılana vurmak için bıçağını savurduğu ancak isabet ettiremediği şeklinde sübuta eren olayda yerel mahkeme TCK'nin 86/1, 87/3. maddelerinden mahkumiyet hükmü kurmuş, lehe ve aleyhe istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi bu kararı kaldırarak TCK'nin 86/1, 3-e, 87/3. maddelerinden sanığın cezalandırılmasına karar vermiştir. Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararı lehe temyiz edilince Dairemiz çoğunluğu tarafından ... Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararı usul ve yasaya uygun görülerek temyiz talebinin reddi ile hükmün Esastan Onanmasına karar vermiştir. Dairemizin çoğunluğunun görüşüne katılmıyoruz.

Şöyle ki;

Somut olayımızda sanık, katılana karşı;

Kafa ile burnuna vurarak burun kemiğinde 1. derecede kırık oluşturmuş olup bu yaralanma basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olduğundan bu eylemin cezası TCK'nin 86/1. 87/3. maddeleridir. Bu suç tamamlanmıştır.

Kavganın devamında sanık bu kez bıçak çıkartmış ve katılana sallamış ancak alınan raporlara ve dosya kapsamına göre katılana bıçakla isabet ettirememiştir. Bu eylem tek başına TCK'nin 86/1, 86/3-e, 35. maddelerini ihlal eden ve teşebbüş aşamasında kalmıştır.

Tarafların kavgasında aynı zaman diliminde (fasıla olmaksızın) sanık katılana iki ayrı müessir fiilde bulunmuş birisi teşebüste kalmış biri de tamamlanmıştır. Her iki suç da kasten müessir fiildir. Ancak hem eylemlerin arasında zaman farkı olmaması ve hem de TCK'nin 43/3. maddesindeki istisnai düzenleme gereği burada zincirleme suç hükümleri uygulanamaz. Somut olayımıza uygun yasada bir düzenleme bulunmamaktadır.

Sanığın eylemleri bir bütün halinde yasayı uygulayanlarca değerlendirilerek yasa koyucunun amacına, hak ve nefasete uygun bir cezaya hükmedilmesi gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2015/3-1206 Esas ve 2020/31 Karar sayılı kararındaki olayda sanığın katılana karşı bıçakla yaralamaya teşebbüsün (TCK 86/2, 3-e, 35. maddeleri) yanında ayrıca TCK'nin 86/2. maddesinde düzenlenen basit tıbbi müdahalelik yaralanma söz konusu olduğu için ilgili Ceza Genel Kurulu kararı bizim olayımızda uygulamaya ışık tutmamaktadır. Zira Ceza Genel Kurulu kararına konu olayda tamamlanmış yaralanmanın cezası (TCK 86/2) teşebbüs aşamasında kalan silahla yaralamaya teşebbüsün cezasından (TCK'nin 86/2, 3-e, 35) daha azdır.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamaları ve doktrindeki görüşlere bakıldığında hemzamanlı işlenen suçlarda tamamlanmış suçun teşebbüste kalan suça nazaran öncelikli olduğu kabul edilmektedir.

Bize göre somut olayımızda uygulanabilecek açık bir yasal düzenleme olmadığından 3 alternatifli karar verilebileceği tarafımızdan değerlendirilmektedir;

a)Eylem bir bütün halinde silahla yaralamaya teşebbüs kabul edilebilir. (TCK 86/2, 3-e, 35. maddeler) silahla yaralama eylemi tamamlanmadığı için temel ceza 86/2. madde olarak kabul edilmelidir. İsabet etmeyen bıçak nedeniyle sanık aleyhine TCK'nin 86/1. maddesi temel ceza olarak kabul edilemez.

b)Eylem bir bütün halinde tamamlanmış basit tıbbi müdahale ile giderilemez ve kemik kırığı oluşturacak şekilde nitelikli yaralanma kabul edilebilir. (TCK'nin 86/1, 87/3. maddeleri)

c)Eylem bir bütün halinde silahla basit tıbbi müdahale ile giderilmeyecek ve kemik kırığı oluşturacak şekilde tamamlanmış kasten yaralama suçu kabul edilebilir. (TCK 86/1, 3-e, 87/3. maddeleri)

Hem zamanlı gerçekleştirilen fiiller nedeniyle katılan bıçakla yaralanmamış ancak kafa darbesi ile burnu kırılmıştır. Katılanda oluşan en ağır cezayı gerektiren eylem burnunda kemik kırığı oluşturulmasıdır. Bu suç bıçakla değil sanık tarafından kafası ile vurularak işlenmiştir.

Tamamlandığı için teşebbüs aşamasında kalan suça göre öncelikli olan burundaki kemik kırığı yasada TCK'nin 87/3. maddesi düzenlemektedir. TCK'nin 87. maddesi temel cezayı öngören yasa maddesi olmayıp TCK'nin 86. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçlarının işlenmesi ile oluşan neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralanma halinde uygulama alanı bulur. (TCK'nin 87. maddesi TCK 86. maddeye atıfta bulunmaktadır.)

Yani TCK'nin 86. maddesinde düzenlenen suçlar tamamlanır ise 87. madde devreye girebilir. TCK'nin 86. maddedeki suçlar teşebbüs aşamasında kalırsa yasadaki sistematik ve yasanın açık düzenlemesi karşısında TCK'nin 87. maddesi uygulama alanı bulmaz. TCK'nin 87. maddesindeki teşebbüs aşamasında kalan kasten müessir fiilerde uygulanmaz.

TCK'nin 86. ve 87. maddelerinin kendi aralarında özel norm veya genel norm ilişkisi de bulunmamakta olup bu husus da olayımızda çözüme katkı sağlamaz.

Yasada somut olaya uygulanabilecek açık bir düzenleme bulunmamaktadır. O halde kanunu uygulayıcılar Ceza Hukukunun genel hükümlerine uygun ve sanık aleyhine sonuç doğurmayacak hak nefaset dairesinde bir sonuç bulmalıdır.

TCK'nin 86. ve 87. maddelerinin kendi aralarında özel norm veya genel norm ilişkisi de bulunmamakta olup bu husus da olayımızda çözüme katkı sağlamaz.

Yasada somut olaya uygulanabilecek açık bir düzenleme bulunmamaktadır. O halde kanunu uygulayıcılar Ceza Hukukunun genel hükümlerine uygun ve sanık aleyhine sonuç doğurmayacak hak nefaset dairesinde bir sonuç bulmalıdır.

Tüm bu belirttiğimiz gerekçeler ve tespitler ışığında sanığın teşebbüs aşamasında kalan bıçakla yaralama eyleminin cezasından (TCK 86/2, 3-e, 35. maddeleri) az olmayacak şekilde tamamlanmış olan burunda kemik kırığı oluşturacak şekilde kasten yaralama suçundan (TCK 86/1, 87/3. maddeleri) ceza verilmesinin yasaya ve hakkaniyete uygun olduğunu sanığın katılana aynı zamanda bıçakla da saldırdığı dikkate alınarak TCK'nin 61. maddesi gereği suçun işleniş biçimi dikkate alınarak temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğini düşünmekteyiz. Sanığın bıçakla saldırırken katılanda yaralanma oluştursa idi o taktirde sanığın TCK'nin 86/1, 3-e, 87/3. maddelerinden cezalandırılması gerekirdi.

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince verilen ve Dairemiz tarafından onaylanan TCK'nin 86/1, 3-e, 87/3. maddelerinden verilen kararına bahsettiğimiz gerekçelerle katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2015/16263, Karar No: 2016/3456, Tarih: 09.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/16263 E.  ,  2016/3456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I

Uyuşmazlık; haksız fiilden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; söz konusu karar davalılardan ... tarafından temyiz harç ve masrafları yönünden adli yardım kararı verilmesi istemli olarak temyiz edilmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 448. maddesi hükmü uyarınca, davalının temyiz harç ve giderleri ile ilgili adli yardım talebi bakımından söz konusu yasa hükümlerinin uygulanması gerekmektedir. Bu durumda aynı yasanın 336/3. maddesi uyarınca davalı asilin kanun yoluna ilişkin adli yardım talebi ile ilgili karar vermeye yetkili mercii temyiz incelemesi yapmakla görevli Dairemiz olduğundan, davalının adli yardım talebi ile ilgili olarak yapılan incelemede; 6100 sayılı HMK’nun konuya ilişkin ve emredici nitelikteki 336/2. maddesi hükmünün hilafına, davalının adli yardım talebine ilişkin dilekçesi ekinde talebini haklı gösterecek yeterli bilgi ve belgeye yer verilmediği gibi yargılama sırasında davalının kendisini vekil ile temsil ettirdiği nazara alındığında, adli yardım talebinin makul ve inandırıcı olmadığı kanısına varılmakla, davalının kanun yoluna ilişkin harç ve giderler bakımından adli yardım talebinin HMK’nın 337/2. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Bu itibarla; davalı lehine kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin reddi nedeniyle, 1086 sayılı HUMK’nın 434/3. maddesi uyarınca peşin temyiz harcının ve dosyanın Yargıtay’a sevk giderinin ikmali için gerekli işlemler yapılmak üzere dava dosyasının yerel mahkemeye geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının adli yardım isteminin kesin olarak reddine, eksik harç ve masrafların tedariki için dava dosyasının yerel mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5796, Karar No: 2019/1408, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/5796 E.  ,  2019/1408 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3713, Karar No: 2012/5783, Tarih: 08.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/3713 E.  ,  2012/5783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleşen genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ve katılanlar vekili ile kayyım tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl ve birleşen davalarda davacılar vekilleri ayrı ayrı, davalı kooperatifin 30.04.2011 tarihli genel kurulunda, yönetim kurulunun ibra edilmediğini, ibra edilmeyen yönetim kurulu üyelerinin aynı genel kurulda yönetim kuruluna yeniden seçilemeyeceklerini ileri sürerek, ibraya ilişkin 4.maddenin ve yönetim kurulu seçimine ilişkin 5.maddenin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı vekili, genel kurul toplantısında yönetim kurulunun ibra edilmemesi yönünde bir karar alınmadığını, anasözleşmeye göre bilançonun tasdikine ilişkin kararın ibrayıda kapsadığını, ibra konusunda bir karar alınamadığından yönetim kurulu üyelerinin yeniden seçilmelerinin mümkün olduğunu savunarak, davaların reddini istemiştir.

Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları, toplanan kanıtlar, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, yönetim kurulunun ibrası için yeterli nisabın sağlanamadığı, ibra edilmeyen kişilerin aynı genel kurulda yeniden yönetim kuruluna seçilemeyecekleri gerekçesiyle, asıl ve birleşen davaların kabulüne, davalı kooperatifin 30.04.2011 tarihinde yapılan genel kurulunda alınan yönetim kurulunun ibrası ve yeni yönetim kurulu seçimine ilişkin 4.ve 5.maddelerin iptalinekarar verilmiştir.

Kararı, davalı ve katılanlar vekilleri ile kayyım temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ve katılanlar vekili ile kayyımın temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ve katılanlar vekili ile kayyımın tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harçlar peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/47830, Karar No: 2013/32713, Tarih: 11.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/47830 E.  ,  2013/32713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya incelendiğinde, davalı olarak iki şirket ve bir gerçek kişinin gösterildiği, kararın 13.09.2011 tarihinde davacı vekili ile davalılar ... şirketi ile ... vekili Av. ... vekilinin yüzüne karşı tefhim edildiği, her ne kadar hüküm fıkrasında taraf vekillerinin yüzüne karşı karar verildiği ifade edilmiş ise de, Av. ...’ın aleyhinde hüküm kurulan davalı ... Limited Şirketinin vekili olmadığı anlaşılmakla;

Hakkında aleyhine hüküm kurulan davalı ... Limited şirketine gerekçeli karar tebliğ edilmiş ise, buna ilişkin tebligat parçasının dosyaya eklenmesi, tebliğ edilmemiş ise usulüne uygun tebliği sağlanarak ve temyiz süresi de beklenerek usulü eksiklikler giderildikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12427, Karar No: 2017/58, Tarih: 09.01.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/12427 E.  ,  2017/58 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Her iki sanık hakkında TCK’nın 157/1,52/2-4,53/1 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların, katılanın ortaklı eczane açmak fikrinde olması nedeniyle temin ettiği sanık ...’ın telefonunu 08/08/2009 tarihinde aradığı, ...’ın da komisyoncu olduğunu söylemesi ile birlikte kendisini eczacı ... olarak tanıtan sanık ...’e yönlendirdiği, sanık ...’in de eczacı ... sıfatıyla ile katılanla Elazığ da görüştüğü, birlikte eczane açmak konusunda anlaşmaları karşılığında katılanın sanık ...’e 12 bin Euro para verdiği, ayrıca komisyon ücreti olarak da sanık ...’a 2,000 TL para havale ederek gönderdiği, ancak sonrasında parayı alan sanıkların her ikisinin de ortadan kayboldukları bu şekilde iştirak halinde dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilen olayda, sanık ...’nın ifadelerinde ve dosyada mevcut ticari işletme kayıtlarına göre ticari işletme faaliyeti sonucu sanığın tacir sıfatı karşısında eylemin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-h maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 09.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/673, Karar No: 2025/3850, Tarih: 12.03.2025

**5. Ceza Dairesi         2025/673 E.  ,  2025/3850 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 5. Asliye Ceza Mahkemesiyle İstanbul 54. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabî olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 5. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İstanbul 54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.10.2023 tarihli ve 2023/753 Esas, 2023/607 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8427, Karar No: 2012/10635, Tarih: 19.04.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/8427 E.  ,  2012/10635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan kiracılığın tespiti isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı ... Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; ... Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren ... 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli ... Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 19.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24343, Karar No: 2015/7004, Tarih: 08.04.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/24343 E.  ,  2015/7004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tasarruf Yetkisinin Sınırlandırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalının ortak konutu terkettiği ve başka bir kadınla yaşadığı yönünde duyumlar olduğu toplanan delillerden ve tanık beyanlarından anlaşılmaktadır. Bu halde ailenin ekonomik varlığının elden çıkarılacağı konusunda ciddi risk mevcuttur. Evlilik birliğinden doğan mali yükümlülüklerin yerine getirilmesinin gerektirdiği ölçüde malvarlığı değerleri belirlenip, belirlenen bu malvarlığı değerleriyle sınırlı olarak davalının tasarruf yetkisinin sınırlandırılmasına (TMK m. 199) karar verilmesi gerekirken, isteğin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 08.04.2015 (Çrş.)