muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/13478, Karar No: 2020/17828, Tarih: 02.12.2020

Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca tayin olunan ''1 yıl hapis" cezasının, TCK'nin 87/1-c maddesi uyarınca bir kat artırılması sırasında ''2 yıl hapis" cezası yerine hesap hatası yapılarak ''2 yıl 12 ay hapis" cezasına hükmolunması; 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son ve 62. maddelerinin uygulanmasıyla sonuç ceza doğru belirlendiğinden ve sonuca etkili olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdiri ile gösterilen gerekçeye göre katılan vekili ve sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 02.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17550, Karar No: 2018/9124, Tarih: 16.10.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/17550 E.  ,  2018/9124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki, trafik kazası nedeniyle manevi tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen hüküm, davalılar vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, 18.07.2013 günü saat 12:30 civarında, Mecidiyeköy'de bulunan İngilizce kursuna gitmek üzere Fatih Sultan Mehmet Caddesi, üzerinde Okmeydanı yönüne doğru yaya kaldırımında yaya olarak ilermekteyken Özel Okmeydanı Hastenesi Acil Girişi olarak ayrılan yolda ters istikamette yol almakta olan ...plakalı minibüsün kendisine çarptığını, araç sahibi ...'nun da müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunu, olaydan sonra ambulansla hastaneye sevk edilen müvekkilinin sağ ayak bileği ve sağ ayak parmaklarında çarpmaya bağlı kırıkların oluştuğunu ve bu durumun iş göremezlik raporu ile de belgelendiğini, kaza üstünden geçen zamana rağmen, müvekkilinin henüz tam olarak sağlığına kavuşamadığını, kaza nedeniyle bacak ve ayağında oluşan hasar nedeniyle ameliyat olmak durumunda kaldığını, bacağında üç adet platin bulunduğunu, ayak bileğinde ciddi fonksiyon kaybı oluştuğunu, bu durumun, bir spor mağazasında yönetici olarak çalışan genç ve hareketli bir insan olan müvekkilinin gündelik yaşamını olumsuz yönde etkilediğini, olaydan sonra açılan ceza davasında davalının ceza aldığını, müvekkilinin bu kaza nedeniyle alacağı terfiyi alamadığını, maddi ve manevi getirilerden mahrum kaldığını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davanın kabulüne, 30.000,00 TL manevi tazminatın 18.07.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline, yargılama gideri ile vekalet ücretinin davalı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacının tazminat talebinin kabul etme imkanlarının bulunmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını, davanın reddine, yargılama gideri ile vekalet ücretinin davacıya yükletilmesine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece;Davanın kısmen kabulüne, 13.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 18.07.2013 tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Mahkemece;Davanın kısmen kabulüne, 13.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 18.07.2013 tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde; manevi tazminatın takdirinde T.B.K.'nun 56. maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 666,02 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 16/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/451, Karar No: 2020/1876, Tarih: 12.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/451 E.  ,  2020/1876 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12631, Karar No: 2013/4921, Tarih: 20.03.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/12631 E.  ,  2013/4921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Önalım

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı önalım davasına dair karar, davacılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, önalım nedeniyle tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir. Mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl olan duruşma tutanağına yazılıp taraflara tefhim olunan karardır. Tefhim ile birlikte yargılamadan elini çekmiş olan hakim tefhim ettiği kararı taraflara tebliğ etmek durumundadır. Sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara uygun olması zorunludur. 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, tefhim edilen kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olmasının gerektiği öngörülmüştür. Asıl talepler bakımından kısa kararda hükmedilmeyen bir hak ve yükümlülüğün gerekçeli kararda hüküm altına alınmış olması veya tersi bir durumun çelişki teşkil etmediğini söylemek olanaklı değildir. İçtihadı Birleştirme Kararında; çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir.

Olayımızda; tefhim olunan 23.3.2012 tarihli kısa kararda,'' davanın HMK. 120/1 maddesi gereğince işlemden kaldırılmasına'' karar verilmiş iken, gerekçeli kararda '' davanın açılmamış sayılmasına '' karar verilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmuştur. Asıl olan kısa karar olup buna aykırı biçimde oluşturulan gerekçeli karar hukuki bir değer taşımamaktadır. Bu nedenle mahkemece, bozmadan önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi gidermek suretiyle karar verilmesi yönünden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 20.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/45543, Karar No: 2017/30489, Tarih: 21.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/45543 E.  ,  2017/30489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 8. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde önce alt işveren işçisi adı altında çalışmaya başladığını, daha sonra davalının kadrolu işçisi olarak çalışmaya devam ettiğini, çalışmasının kesintisiz olduğunu, iş akdi sona erdiğinde çalışmaları karşılığı hakları ödenirken alt işverenlerde çalışılan dönemin dikkate alınmadığını öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Davalı vekilinin sair istinaf nedenlerinin reddine, yıllık izin ücretine dair istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının bu yönden kaldırılmasına karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, davacının davalının kadrolu işçisi olarak çalışmaya başlamadan önce değişen alt işverenler arasında geçen çalışmasının kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin alacağına etkisi konusunda toplanmaktadır.

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devri işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları da bu yöndedir .

Süresi sona eren alt işverenle yeni ihaleyi alan alt işveren arasında açık biçimde işyeri devrini öngören bir sözleşme yapılması da imkân dahilindedir. Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde, sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işveren geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

Alt işverenin asıl işverenle akdettiği çalışma süresinin sonunda veya süresinden önce alt işverenin, ilişkinin sonlandırılması nedenine dayalı olarak tüm işçilerine başka işyeri göstererek işyerinden ayrılması, ardından işin asıl işveren tarafından başka bir alt işverene verilmesi örneğinde alt işverenler arasında hukukî bir ilişki bulunmamaktadır. Hukukî ilişki, alt işverenler ile asıl işveren arasında gerçekleştiğinden belirtilen durum alt işverenler arasında işyeri devri olarak değerlendirilemez.

Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukukî sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri halinde, alt işverenler arasında İş Kanunu'nun 6. maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulü gerekir. Bu durumda yeni alt işverenin, devam eden hizmet akitlerini de devraldığı aynı maddede hükme bağlanmıştır.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz. Buna karşın, süresi sona eren alt işverence işçinin iş sözleşmesinin feshedilmesi halinde, yapılan fesih bildirimi ile iş ilişkisi sona ereceğinden, işçinin daha sonra yeni alt işveren yanındaki çalışmaları yeni bir iş sözleşmesi niteliğindedir. Bu durumda feshe bağlı hakların talep koşulları gerçekleşeceğinden, feshin niteliğine göre hak kazanma durumunun değerlendirilmesi gerekecektir.

Somut olayda, davacının davalı şirketin kadrolu işçisi olarak çalışmaya başlamadan önce davalı bünyesinde değişen alt işverenlerin işçisi olarak çalıştığı sabittir. Davalı şirketin, davacının bu çalışmalarından alt işverenlerdeki işin devralındığı kabulüne göre işyeri devri kuralları gereği sorumlu olacağı muhakkaktır. İşyeri devri ile birlikte iş sözleşmesinin de devrinden söz edebilmek için, devir tarihi itibariyle işçi veya devreden işveren tarafından fesih bildiriminde bulunulmamış olması, kısaca devir tarihi itibariyle sözleşmenin devam ediyor olması gerekir. Açık bir fesih bildirimini müteakip isçinin ara vermeden yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmesi yeni bir iş sözleşmesi olarak nitelendirilmelidir. Bir fesih bildirimi söz konusu değilse ve işçinin kesintisiz veya makul sayılabilecek bir süre sonra çalışmaya devam etmesi halinde işyeri devri kurallarına göre hareket etmek gerekir. Davacıya ait işe giriş ve çıkışları gösteren Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları incelendiğinde; davacının son alt işveren şirket nezdinde çalışırken çalışması kesintiye uğramadan davalı şirketin kadrolu işçisi olarak çalışmaya devam ettiği anlaşılmakta ise de, önceki alt işverenlerde geçen çalışma süresinin bazı dönemler kesintiye uğradığı, davacı tarafca da çalışmanın kesintisiz devam ettiğinin yöntemince ispatlanamadığı anlaşılmaktadır. O halde, değişen alt işverenlerdeki çalışmanın hukuki nitelendirilmesi yapılırken, bir alt işverendeki çalışma süresinin sona erdiği ve diğer alt işverendeki çalışma süresinin başladığı tarih arasında 10-15 gün gibi makul süreyi aşan çalışma aralıklarının varlığının tespiti halinde artık işyeri devrinden söz edilemeyeceği kabul edilmelidir. Davacının bu süreyi aşan bir kesintiden sonra başlayan çalışması, yeni bir iş sözleşmesine dayalıdır. Bu kabule göre davacının kesintisiz kaç dönem halinde çalıştığı belirlenmeli ve belirlenen çalışma dönemlerinin her biri için, o dönem için belirlenen çalışma süresi ve dönemin son bulduğu tarihteki ücret seviyesine göre zamanaşımı savunması da gözetilerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin alacakları hesaplanmalıdır.

Mahkemece bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Ayrıca, yıllık izin ücreti alacağı Dairemiz incelmesinden geçen emsal dosyalardan farklı olarak aylık 30 gün üzerinden hesaplanmış ise de davacı temyizi bulunmamasına göre bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4871, Karar No: 2022/4110, Tarih: 07.06.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/4871 E.  ,  2022/4110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 30.07.2012 gününde verilen dilekçe ile ecrimisil talebi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16.01.2020 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili, duruşmasız olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 31.05.2022 günü için yapılan tebligat üzerine duruşma istemiyle temyiz eden davacı vekili Av. ... ile karşı taraftan duruşma istemsiz temyiz eden davalı vekili Av. ... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Mahkemece, Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak verilmiş olan karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, davalı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 3.815,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27331, Karar No: 2019/3289, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2015/27331 E.  ,  2019/3289 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2226, Karar No: 2015/16032, Tarih: 02.12.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/2226 E.  ,  2015/16032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde bir kısım davalılardan ..., ... ve... ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankadan aldığı kredi kartının çantasında olmadığını fark etince bankaya başvurduğunu, kredi kartının müvekkili elinde bulunmadığı sırada diğer davalılara ait işyerlerinde 27/05/2003 tarihinde toplam 1.675,00 TL’lik harcamalarda kullanıldığının saptandığı, derhal ilgili birimlere başvuruda bulunduğunu, davalı bankanın bu harcamalar karşılığında müvekkilinden faizleriyle birlikte 4.500,00 TL tahsil ettiğini, oysa davalı işyerinin kimlik kontrolü yapmadan kredi kartına dayalı alışverişi gerçekleştirmekle kötüniyetli davrandıklarını bu eylemler nedeniyle müvekkilinin manevi zarara da uğradığını belirterek, haksız şekilde müvekkilinden tahsil edilen 4.500,00 TL ile 3.000,00 TL manevi tazminatın faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, davacı bankaya ait kredi kartı üzerinden yapılan harcamaların hepsinin bankaya çalıntı ihbarı yapılmadan önce gerçekleştirildiği ve davacının akdolunun kredi kartı sözleşmesi uyarınca kartı muhafaza yükümlülüğüne aykırı hareket etmesi nedeniyle oluşan borçtan sorumlu olduğunu bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Davalılardan ... yetkilisi kendisine ait mağazadan alışveriş yapılmadığını ve somut olayda davacının kusurlu bulunduğunu bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... yetkilisi de kendisine ait mağazadan davacıya ait kendi kartıyla bir işlem yapmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, müvekkili ve yetkililerinin kredi kartına dayalı işlemlerde gerekli dikkat ve özeni gösterdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı ... atına ait işyeri bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... yetkilisi de kendisine ait mağazadan davacıya ait kendi kartıyla bir işlem yapmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, müvekkili ve yetkililerinin kredi kartına dayalı işlemlerde gerekli dikkat ve özeni gösterdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı ... atına ait işyeri bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacıya ait kredi kartının elinde olmadığı sırada yapılan harcamalar sonucunda davalı bankaca girişilen takip ile davacıdan 4.500,00 TL tahsil edildiğinin saptandığı, diğer davalılara ait işyerlerinde yapılan alışverişler sırasında davalıların kimlik tesbiti gibi kontrolü yapmayarak kusurlu davrandıkları böylece davacı zararının tamamından müşterek ve müteselsilen sorumlu bulunduklarını ancak davacının da kredi kartının muhafazası sırasında gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek zararın meydana gelmesinde mütefarik kusurlu bulunduğu neticeten davacının zararının 3.000,00 TL’sinden davalıların sorumlu olacağı, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davalılardan ..., ... ve ... ... vekilince temyiz edilmiştir. Uyuşmazlık davacının çalınan kredi kartı ile yapılan harcamalardan kimin sorumlu olacağına ilişkindir. Yapılan incelemede kartın çalınmasından sonraki harcamaların şifre girilerek yapılan alışveriş işlemi olmadığı anlaşılmıştır. Bu durumda davacının kendisine ait olmadığını iddia ettiği alışverişler yönünden işlem yapılan her bir ticari işletmenin belirlenerek itiraz edilen harcamaların Slip örnekleri (asılları) getirtilip, bu slipler üzerinde imza incelemesi yapılması gerekir. Şayet işletmeler slip asıllarını sunamazlar ise yapılan harcamalardan usulsüz olduğu kabul edilerek, tamamına hükmedilmesi ve her bir işletmede yapılan harcamaların da ayrı ayrı tesbiti ile sorumluluklarına karar verilmesi gerekir.

Mahkemece bu yönler gözetilmeden eksik incelemeyle aralarında herhangi bir bağ bulunmayan davalıların birlikte sorumluluklarına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalılar ..., ... ... ve ... yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 02/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.