muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1952, Karar No: 2011/5487, Tarih: 03.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/1952 E.  ,  2011/5487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... ve davalılardan Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Belediye hududunda bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece fen bilirkişi raporunda belirtilen 4407,38 m2 yüzölçümündeki taşınmaz hakkındaki davanın kabulü ile davacı adına tapuya tesciline, karşı davacı Hazinenin davasının reddine dair verilen karar Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz istemi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 05.10.2006 gün 2006/10096-12789 sayılı kararı ile "...Mahkemece davacı gerçek kişinin çekişmeli taşınmaz üzerinde zilyetliğinin bulunduğu kabul edilerek adına tesciline karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildi. Şöyle ki; çekişmeli taşınmaza komşu olan taşınmazlara ilişkin kadastro tesbit tutanakları, dayanakları olan kayıt ve belgeler dosyaya getirtilmemiş, varsa dayanakları olan belgelerin çekişmeli taşınmaz yönünü ne olarak gösterdiği araştırılmamış, karşı davacı Hazinenin dava dilekçesinde bildirdiği tanıkları dinlenmemiş, dinlenmeme sebebi açıklanmamış, yerel bilirkişi ve davacı tanıklarının beyanlarına göre davacının 12 yaşında taşınmaz üzerinde ne şekilde zilyet olabileceği, o yaş itibarı ile imar ihya yapılıp yapılamayacağı hususu tartışılmamıştır” gereğine değinilerek bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra gerçek kişinin davasının reddine, Hazinenin karşı davasının kabulüne ve fen bilirkişisi Nilgün Uzuner tarafından düzenlenen 20.05.2010 havale tarihli raporda (A) işaretli 4407,38 m² yüzölçümlü taşınmazın tarla niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi tarafından esasa, Orman Yönetimi tarafından nitelendirmeye ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 03.04.1986 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu işlemi 1959 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 03.04.1986 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu işlemi 1959 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak ve özellikle eski tarihli memleket haritası ile amenajman planının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen orman bilirkişi ve ziraat mühendisi bilirkişi raporlarında, çekişmeli (A) işaretli bölümün yüksek eğimli makilik alan olarak göründüğü, 1959 yılı arazi kadastrosunda taşlık ve kayalık niteliği belirtilerek tescil harici bırakıldığı, üzerindeki taşlık ve kayalıkların temizlenerek tarım arazisi yapısı kazandırıldığı, ancak eski tarihli memleket haritalarında ve hava fotoğraflarında yeşil renkli makilik alan olarak nitelendirildiği ve taşınmazın yüksek eğimli makili alan olması nedeniyle öncesinin orman sayılan yerlerden olduğu, bu tür yerlerin orman kadastrosu yapılıncaya kadar orman sayılacağı ve zilyetlikle edinilemeyeceği, yörede 6831 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılıp 04.04.1987 tarihinde kesinleşen orman tahdidi sırasında çekişmeli taşınmazın orman sınırları dışında kaldığı, H.G.K. 12.05.2004 gün ve 2004/8-242/292 sayılı kararında da belirlendiği üzere taşınmazın orman sınırı dışında bırakılma tarihinden itibaren başlayan zilyetliğe değer verileceği, orman dışında bırakılma tarihi ile davanın açılma tarihi arasında 20 yıllık zilyetlik süresinin davacı yararına gerçekleşmediği belirlenerek yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak dava konusu (A) işaretli bölümün orman niteliği ile tesciline karar verilmesi gerekirken tarla niteliğiyle tesciline karar verilmesi doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hüküm fıkrasının 3. Bendinin 3. satırında yer alan “tarla” kelimesi kaldırılarak, bunun yerine, “orman” kelimesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 03/05/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11097, Karar No: 2012/12294, Tarih: 14.05.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/11097 E.  ,  2012/12294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 14.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5237, Karar No: 2025/4754, Tarih: 21.05.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/5237 E.  ,  2025/4754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/113 E. 2021/44 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Beraat

TEMYİZ EDENLER : Katılanlar vekilleri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine kurulan hükmün katılanlar vekilleri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine ilişkin kararının, katılanlar vekilleri ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 07.01.2020 tarihli kararıyla bozulmasına karar verildiği, mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca katılanlar vekillerinin temyiz isteminin reddiyle hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar ..., ... vekilinin temyiz sebepleri; sanığın suçu sabit olup mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine, mevcut bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin de dikkate alınarak, üzerine atılı suç sabit olan sanık hakkında mahkumiyete ilişkin karar tesisi edilmesi gerekirken, beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

Katılanlar ..., ... vekilinin temyiz sebepleri; mahkemece olayın nasıl gerçekleştiğinin irdelenmesinde yanılgıya düşüldüğüne, sanığın şerit değiştirirken yolu kontrol etmediği ani bir manevrayla emniyet şeridine geçiş yaptığına, 09.11.2020 tarihli rapor ile 23.09.2014 tarihli raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediğine, 09.11.2020 tarihli raporun kabul edilmesinin mümkün olmadığına, mahkemenin raporlardaki çelişkiyi ve aykırılığı ortadan kaldırmak için dosyayı İTÜ'ye ya da ATK Genel Kuruluna ya da bir başka üst bilirkişi kuruluna tevdi etmesi gerekirken, itirazlarını kabul etmeden hüküm kurma yoluna gitmesinin yanlış olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; Olay tarihinde saat 14:00 sıralarında, yerleşim yeri dışında, bölünmüş, iki şeritli, 2.70 cm banket olan, 9.70 m genişliğine sahip, yol şerit çizgisi olan, düz eğimsiz asfalt yolda; mağdur sürücü ...'nun idaresindeki motosikleti ile seyir halinde olduğu sırada, önünde aynı istikamette bankette seyreden sanık ...'un idaresindeki minibüsün sol arka köşe ve orta kısmına çarpması neticesinde, motosiklet sürücüsü ... ile motosiklette yolcu olan ...'ın ölümü ile sonuçlanan trafik kazasında, kaza tespit tutanağında, kazanın oluşumunda motosiklet sürücüsünün 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 84. maddesinde yer alan Asli Kusurlardan 84/d (Arkadan çarpmak) kuralını ihlal ettiği, diğer araç sürücüsü olan sanığın ise herhangi bir kusurunun olmadığının belirtildiği, İstanbul Trafik İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen 23.09.2014 tarihli raporda, ölen sürücü ...'nun asli kusurlu, sanığın ise 'sağ tarafta bulunan banket kısmına yönelmeden evvel geriden gelen trafiği kontrol etmesi, yolun banket kısmında kontrollü şekilde seyretmesi gerekirken, bütün bunlara dikkat etmeyerek dikkatsiz ve özensiz davrandığından' tali kusurlu olduğunun belirtildiği,

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 3. maddesinde 'banket' tanımının, "yaya yolu ayrılmamış karayolunda olağan olarak yayaların ve hayvanların kullanacağı, zorunlu hallerde de araçların faydalanabileceği kısımdır" şeklinde yapılması ve hem olay yeri kaza tespit tutanağı hem de 21.05.2014 tarihli olay yeri inceleme raporunda, çarpışma noktasının motorlu araç trafiğine ayrılan karayolu şeritlerinin dışında ve bankette gösterilmesi karşısında, sanığın tarladaki işçileri almak için biraz ilerden sağa gireceğinden bankete geçmesinin maddede öngörülen zorunlu hal kavramına dahil olduğu, ancak motosiklet sürücüsü ölenin bankette seyretmesini haklı gösterecek zorunlu bir durumun dosya kapsamından tespit edilemediği, dolayısıyla sanığın, motorlu araç trafiğine ayrılmamış olan kısımda seyreden motosikleti görmemesi hususunda dikkatsiz ve özensiz davranışının kazaya sebebiyet verdiği şeklindeki kabul ile sorumlu tutulmasının mümkün olmayacağı,somut olayda tali kusuruyla dahi neticeye etki etmediği kabul edilerek sanığın taksirle öldürme suçundan beratine ilişkin kararın katılanlar vekilleri ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 07.01.2020 tarihli kararıyla;

"... Olay günü saat 14:00 sıralarında, yerleşim yeri dışı, bölünmüş, iki şeritli, 2.70 cm banket olan, 9.70 m genişliğine sahip, yol şerit çizgisi olan, düz eğimsiz asfalt yolda; ölen sürücü ... idaresindeki motosikleti ile seyir halinde iken, önünde aynı istikamette seyreden sanığın idaresindeki minibüs ile bankete yönelerek girmesi sonucu minibüsün sol arka köşe ve orta kısmına motosikletlinin ön tekerlek ve far kısmı ile çarpması sonucu motosiklet sürücüsünün ve arkasında yolcu olarak bulunan ...’ın ölümü ile sonuçlanan olayda; olay tarihinde düzenlenen kaza tespit tutanağı ile Adli Tıp Kurumu raporu tarafından hazırlanan rapor arasında çelişki bulunduğu anlaşılmakla, kazanın olduğu mahal ve oluş şekli bakımından olay mahallinde keşif yapıldıktan sonra, Karayolları Trafik Heyeti veya Üniversitelerin konu ile ilgili bölümlerinde uzman öğretim görevlilerinden oluşturulacak bilirkişi kurulundan rapor alınarak, olayın meydana geliş şekli kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlendikten, tarafların kusur durumu ve derecesi saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde sanığın beraatine kararı verilmesi..."

Nedeniyle bozulmasına karar verilmesine üzerine Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek mahallinde keşif yapıldığı, keşif sonucu düzenlenen 10.08.2020 Tarihli raporda sanığın tali kusurlu olduğunun belirlendiği, Karayolları Genel Müdürlüğü emekli trafik bilirkişilerinden oluşan üç kişilik heyet raporunda ise sanığın kusursuz olduğunun belirtildiği ve mahkemece yargılama sonunda, sanığın minibüs ile seyir halinde iken emniyet şeridi olan bankete yönelerek girdiği, ölen sürücü ... 'un idaresindeki motosikleti ile emniyet şeridine tam olark yerleştiği çarpma noktalarından anlaşılan sanığın aracının sol arka köşe kısmından çarptığı, çarpma noktasının banket başlangıç mevkiinde ve gündüz vakti gerçekleşmiş olması, olayın emniyet şeridine giren araca arkadan çarpma şeklinde cereyan etmesi karşısında oluşa ve maddi gerçekliğe uygun görülen 09.11.2020 tarihli rapor dikkate alınarak sanığın olayda taksire dayalı kusuru bulunmadığı kabul edilerek sanığın CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, Nazilli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında katılanlar vekilleri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekillerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30780, Karar No: 2016/6840, Tarih: 22.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/30780 E.  ,  2016/6840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı ağabeyi adına kayıtlı xx xxx xx plakalı araçta 1978 yılı 3. ayı ile 1981 yılı 3. ayı arasında muavin olarak çalıştığını, daha sonra askere gittiğini, dönüşte tekrar 1984 yılında ehliyet alıncaya kadar muavin, aldıktan sonra 2010 yılı Temmuz ayına kadar aralıksız sürücü olarak çalıştığını, en son ücretinin 2.100,00 TL net ücret aldığını, diğer şoför Ömer Onmerci ile dönüşümlü olarak haftanın 6 günü resmi ve dini bayramlar dahil günde 10 saat çalıştığını, yıllık izinlerini kullanmadığını, davalının sigorta yaptırmaması nedeniyle isteğe bağlı prim ödeyerek 2010 yılı Haziran ayında emekli olduğunu, emeklilik nedeniyle de davalının işten çıkardığını, alacaklarının ödenmediğini, bu nedenle de kıdem ihbar tazminatları ile fazla mesai, yıllık izin alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davalıya ait aracın 09.09.1983 tarihinde kaydedildiğini, bu tarihten önce aracın maliklerinin ... ait olduğunu, davacının araçta kar ortağı olarak çalıştığını, sürücü olarak çalışmasada sürücü olmasının görüntü olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, tüm dosya kapsamı, tanık beyanyarı, trafik tescil kayıtları ve SGK kayıtları birlikte incelendiğinde, davacının 01.01.1987-12.05.2010 tarihleri arasında davalıya ait minibüste çalıştığı, ...'ın beyanı dikkate alındığında günlük 50,00 TL yevmiye aldığı, aylık kazancının net 1.300,00TL olduğu, davacı dışında minübüste 3 kişinin daha çalıştığının anlaşılması karşısında, davacının davalı yanında uzun yıllar hizmet akdi ile çalıştığı, çalıştığı süre gözetildiğinde haklı bir neden olmadan ayrılmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu ve davalı tarafça da iş akdinin tazminat hak etmeyecek şekilde sona erdiği ispat edilmediğinden, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, kullandırılmayan ve karşılığınında ödendiği ispat edilmeyen yıllık izin alacağının olduğu, haftalık 45 saati aşan fazla çalışmasının bulunduğu ispat edilmediğinden fazla mesai alacağı olmadığı kanaati ile kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin alacağının kabulüne, fazla mesai alacağının reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız şekilde feshedildiğini iddia etmiştir. Davalı işveren ise, davacının, kendi isteği ile işten ayrıldığını savunmuştur.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız şekilde feshedildiğini iddia etmiştir. Davalı işveren ise, davacının, kendi isteği ile işten ayrıldığını savunmuştur.

Mahkemece her ne kadar davalı işverenin, iş akdinin tazminat hak etmeyecek şekilde sona erdiğini ispat edemediği kabul edilmiş ise de; dosyadaki bilgi ve belgelerden ve tanıkların anlatımlarından hizmet sözleşmesinin emekli olduktan sonra işe gelmeyerek işçi tarafından feshedildiği, bu nedenle işçinin kıdem tazminatına hak kazandığı ancak, ihbar tazminatına hak kazanmadığı açıkça anlaşılmış olup, mahkemece ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı tespit ve değerlendirmeler ile hizmet sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiği gerekçesiyle ihbar tazminatı talebinin de kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/03/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/999, Karar No: 2019/20427, Tarih: 12.12.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/999 E.  ,  2019/20427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesinin 14 Hukuk Dairesince istinaf isteminin davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünde ise kabulü ile HMK'nun 356. maddesi uyarınca duruşma yapılarak esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare, davalı ve dahili davalılar vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurunun davacı idare yönünden esastan reddi, davalı vekili yönünden ise kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince HMK’nun 356 maddesi uyarınca duruşma yapılarak ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılmak suretiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş, bu karar davacı idare, davalı ve dahili davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; ilk derece mahkemesince verilen karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile Eskişehir 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/426- 2017/489 E/K. sayılı kararını ortadan kaldırılarak, arsa niteliğindeki Eskişehir ili, Odunpazarı ilçesi, İmişehir mahallesi 645 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g

maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde, tapu kaydındaki önceki irtifak nedeniyle oluşacak değer düşüklüğü oranı yeniden belirlenmek suretiyle kamulaştırma bedelinin yeniden hesaplanmasında ve fark bedelin 7139 sayılı yasa uyarınca üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılarak, yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dahili davalılar TEDAŞ ve TEİAŞ Genel Müdürlükleri hakkında açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verildiği halde, lehlerine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 2018/849 E. 2018/2665 K. sayılı kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak;

Dahili davalılar TEDAŞ ve TEİAŞ Genel Müdürlükleri hakkında açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verildiği halde, lehlerine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 2018/849 E. 2018/2665 K. sayılı kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak;

(Dahili davalılar TEDAŞ ve TEİAŞ Genel Müdürlükleri kendilerini vekil ile temsil ettiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 2.180,00 TL maktu vekalet ücretinin davacı idareden alınarak dahili davalılara verilmesine, ) cümlesinin yazılmasına

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16562, Karar No: 2013/20867, Tarih: 14.11.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/16562 E.  ,  2013/20867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum ile ... ve ... Tekstil Deri San.Ve Tic.Ltd.Şti. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, Kurum ile ... ve ... Tekstil Deri San.Ve Tic.Ltd.Şti. vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda ... temyiz harcının temyiz edenlerden ... ve ... Tekstil Deri San.Ve Tic.Ltd.Şti.'ne yükletilmesine, 14/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.