muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/47701, Karar No: 2016/2074, Tarih: 28.01.2016

Tohumculuk Kanununun kapsam başlıklı 2.maddesinde “ Bu Kanun; tarla bitkileri, bağ-bahçe bitkileri, orman bitki türleri ve diğer bitki türleri çoğaltım materyaline ait çeşitlerin ve genetik kaynakların kayıt altına alınması, tohumlukların üretimi, sertifikasyonu, ticareti, piyasa denetimi ve kurumsal yapılanmalar ile ilgili düzenlemeleri kapsar.”şeklinde düzenleme getirilmiştir.Tohum ve türevlerinin üretim ve satışı,gerekli izinlerin alınmasının bu kanun kapsamında düzenlendiği de gözetildiğinde,kanunun bu süreçte yer alan gerçek ve tüzel kişiler için uygulanması gerekir.Üretilen fide de madde kapsamında ifade edilen tohum ve türevlerine ilişkindir. Yine,5553 sayılı Tohumculuk Kanununun 11.maddesinde” fiillerinin ayrıca suç sayılma hâli saklı kalmak üzere, zarara neden olan kusurlu tohumluğu üreten, satan, dağıtan, ithal eden veya başka şekilde piyasaya süren gerçek veya tüzel kişiler, meydana gelen zararı müteselsilen tazmin etmekle yükümlüdür. Bunlar zararı, kusurları oranında birbirlerine rücu edebilirler.

Dava, zarara uğrayanın zarara uğradığının tespit edilmesinden itibaren altı ay içinde, her hâlde zararın meydana gelmesinden itibaren iki yıl içinde açılabilir.”hükmünü içermektedir.Davacının satın aldığı fidanların özelliklerini göstermediğini engeç fidanların ilk meyve verme tarihi olan 2010 tarihinde öğrendiği halde az yukarıda açıklanan madde kapsamına uygun olarak öğrenmeden itibaren 6 ay içinde eldeki davasını açmadığı anlaşılmaktadır.Yasa hükmünde bahsedilen süre,hak düşürücü nitelikte taraflar ileri sürmese bile resen nazara alınıp uygulanması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında davanın süresinde açılmadığı anlaşılmakla davanın süre bakımından reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalılara ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10893, Karar No: 2018/27822, Tarih: 19.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/10893 E.  ,  2018/27822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının çalıştığı iş yeri olan dava dışı ... A.Ş. de 01.04.1998-15.06.2009 tarihleri arası çalıştığını en son net ücretinin 800,00 TL olduğunu, iş yerinde 10.11.2008 tarihinden 10.05.2009 tarihine kadar kısa çalışma süresi ödeneği verilmesine karar verdiğini, davacıya hakkettiği 4.800,00 TL kısa çalışma ödeneğinin ödenmediğini belirterek, 4.800,00 TL kısa çalışma ödeneğinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalının Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Kısa Çalışma ve Kısa Çalışma Hakkındaki Yönetmeliğin 6. maddisinde kısa çalışma ödeneğinden yararlanma koşulları düzenleme altına alınmıştır. Bu maddedeki düzenlemeye göre işçiye kısa çalışma ödeneğinin ödenebilmesi için işverenin kısa çalışma talebinin uygun bulunması ve işçinin kısa çalışmanın başladığı tarihte 4447 sayılı Kanunun 50. maddesine göre çalışma süreleri ve işsizlik sigortası primi ödeme gün sayısı bakımından işsizlik ödeneğine hak kazanmış olması gerekmektedir.

Somut olayda; dava dışı ... A.Ş nin baş vurusu üzerine 16/12/2008 tarihli yazıya istinaden kurumca dava dışı işverenin bildirmiş olduğu 342 işçiden 294 tanesine kısa çalışma ödeneğinin ödenmesinin kabul edildiği, davacının isminin dava dışı işveren tarafından davalı kuruma bildirildiği ancak davacının isminin kurumca belirlenen 294 işçi arasında yer almadığı, dava dışı iş verenin 06/02/2009 tarihinde kısa çalışma ödeneği süresinin tekrar uzatılması için yaptığı baş vurunun kurumca reddedildiği, daha sonra 2009 tarihinde yayımlanan ve 5838 sayılı Kanun ile 4447 sayılı Kanuna eklenen geçici 8.madde gereğince dava dışı işverenin yapmış olduğu 18/04/2009 tarihli baş vurunun kurumca kabulüne karar verilerek işyerinde uygulanan kısa çalışma ödeneği uygulamasının 10/02/2009 – 10/05/2009 tarihleri arasında aynı şartlarda uzatılmasına karar verildiği, bu seferde işyerinde çalışan 269 işçiye kısa çalışma ödeneğinin ödendiği ancak davacının bu 269 işçi arasında da yer almadığı Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğünü İşsizlik Sigortası Daire Başkanlığının 28/10/2014 tarihli müzekkere cevabında ise davacıya, isminin başlangıçta belirlenen listede bulunmaması sebebi ile uzatma süresinde de ödemenin yapılmadığının belirtildiği anlaşılmaktadır.

Tüm dosya kapsamı ve Kısa Çalışma ve Kısa Çalışma Hakkındaki Yönetmeliğin 6. maddesi bir arada değerlendirildiğinde davacının kısa çalışma ödeniği hakkedip hakketmediği hususunda yeterince araştırma yapılmadan karar verildiği anlaşılmaktadır. Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğünü İşsizlik Sigortası Daire Başkanlığının 28/10/2014 tarihli müzekkere cevabında davacıya kısa çalışma ödeneği ödenmemesinin sebepleri hususunda kanaat oluşturacak mahiyette bilgi içermemektedir. O halde yapılması gereken Kısa Çalışma ve Kısa Çalışma Hakkındaki Yönetmeliğin 6. maddesi gereğince davacının kısa çalışmanın başladığı tarihte 4447 sayılı Kanunun 50. maddesinde belirlenen çalışma süreleri ve işsizlik sigortası primi ödeme gün sayısı bakımından işsizlik ödeneğine hak kazanıp kazanmadığının etraflıca araştırılması sonucunda elde edilecek sonuca göre iş yerinde iki dönem halinde uygulandığı dosya kapsamında anlaşılan kısa çalışma ödeneğine hak kazanıp kazanmadığı yönünde karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8242, Karar No: 2015/11031, Tarih: 08.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/8242 E.  ,  2015/11031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 11. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

NUMARASI : 2012/569-2013/519

Davacı M.. B.. vekili Avukat Nalan tarafından, davalılar E.. I.. ve diğeri aleyhine 12/04/2012 gününde verilen dilekçe ile haksız ödemenin iadesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalılardan E.. I.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız ödemenin iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalılardan E.. I.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Özel Yeni Y. Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezinde yapılan idari soruşturma sonucu bazı öğrencilere eğitim verilmediği halde eğitim verilmiş gibi belge düzenlendiğini ve bu şekilde haksız kazanç sağlandığını, davalıların bu zarardan sorumlu olduklarını belirterek yapılan haksız ödemenin cezalı olarak tahsilini istemiştir.

Davalılardan E.. I.., görevde olduğu dönemde öğrencilere gerekli eğitimin verildiğini, kendisine husumet yöneltilmesinin mümkün olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporları doğrultusunda istem kısmen kabul edilmiştir.

Dosya kapsamından; dava konusu olaylar nedeniyle İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kamu davası açıldığı ve adı geçen davanın İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/55 esas sayılı dosyasında derdest olduğu anlaşılmaktadır.

6098 sayılı TBK 74. (818 sy. BK 53) maddesi gereğince, kural olarak, ceza mahkemesince verilen beraat kararları hukuk hakimini bağlamaz ise de; verilecek mahkumiyet kararı ve belirlenen maddi olgular hukuk hakimi yönünden bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nazara alındığında, ceza dosyasının kesinleşmesi beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre uygun bir karar verilmelidir. Bu yön gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle taraflar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı ile davalılardan E.. I..'ın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alanın harcın istek halinde geri verilmesine 08/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/702, Karar No: 2016/13744, Tarih: 04.10.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/702 E.  ,  2016/13744 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 05/03/2015

NUMARASI : 2013/372-2015/102

Taraflar arasındaki İmar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payı nedeniyle davacı payı nedeniyle davacı lehine tesis edilen ipotek karşılığının artırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın G.. B.. yönünden reddine, diğer davalılar yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar ile davalılardan H.. A.. vekilleri ile A.. A.. yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, İmar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payı nedeniyle davacı lehine tesis edilen ipotek karşılığının artırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın G.. B.. yönünden reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalı H.. A.. vekili ve davalı A.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı tarafından taşınmaz belli bir şahsın parseline dahil edilerek ve şahıs aleyhine ve davacı lehine borçlandırma yapılıp ipotek tesis edildiğinden husumetin ipotek borçluları davalılar tevcihi doğrudur.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Bilirkişi kurulunca arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak üstün ve eksik yönleri ile oranları belirtilmek suretiyle değer biçilmiş ve ipoteğe esas arsa alanlarına göre arsa bedeli belirlenmiş ve ayrıca ipotek bedelleri güncenlenerek dava tarihindeki değerleri tespit edilmiştir.

Bu nedenle bir kısım davalı ve davalı vekillerinin tüm, davacı vekilinin ise aşağıdaki husus dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Mahkemece, bilirkişi kurulunca ipoteğe esas arsa alanlarına göre belirlenen arsa bedellerinden ödenen ipotek bedelleri düşülerek ipotek bedelinin artırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10332, Karar No: 2014/16600, Tarih: 03.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/10332 E.  ,  2014/16600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09/04/2014 tarih ve 2013/444-2014/99 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, 30/09/2013 tarihinde meydana gelen hırsızlık olayında müvekkili şirkete ait 2011 -2012 yıllarına ait tüm faturaların, yevmiye, kebir ve envanter defterlerinin, tahsilat makbuzları ve evraklarının çalındığını ileri sürerek zayi ve kayıp olduklarına dair belge verilmesi talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davanın, 6102 sayılı Kanun'un 82/7. maddesi gereğince açılan zayi belgesi verilmesi talebine ilişkin olduğu, davacının anılan yasa maddesinden yararlanabilmesi için bir taraftan defterlerin ve belgelerin korunması amacı ile gereken dikkat ve ihtimamı göstermiş bulunması, diğer taraftan da ziyaa uğramanın onun iradesi dışında bir neden ile meydana gelmiş olması gerektiği, istem sahibinin defter ve belgelerin kaybolmasına neden olan olayın gerçekleştiğini her türlü delil ile kanıtlayabileceği, ancak burada dikkat edilecek hususun, bu istemin vergi dairesi veya Sosyal Sigortalar Kurumu gibi defterler üzerinde inceleme yapma yetkisi olan resmi kurumların denetiminden kaçmak amacı ile yapılmasına imkan vermemek olduğu, davacının, defter ve belgeleri evinde muhafaza ettiği sırada hırsızlık olayı nedeni ile çalındığını iddia ederek mücbir nedenden yararlanmak istediği, hırsızlık olaylarının çok yoğun olduğu büyük kentlerde davacının 10 yıl saklamak zorunda olduğu, ticari defter ve belgelerini kasa ve buna benzer sağlam yerlerde muhafaza etmesi gerekirken, nedeni ne olursa olsun defter ve belgelerin güvenli bir yerde bulundurulmamasının davacının özen görevini yerine getirmediğini gösterdiği, öte yandan hırsızın, kendi açısından ekonomik değeri yok denecek düzeydeki defter, fatura ve belgeleri çalmasının düşünülmesi, yaşamın olağan akışına ve gerçeklerine ters düşer nitelikte olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Davacı 14/04/2014 tarihli dilekçe ile kararı temyiz etmiş, ancak temyiz harç ve giderlerinin yatırılmadığının anlaşılması üzerine mahkemece HUMK'nın 434/3. maddesi uyarınca davacıya muhtıra gönderilmiş ise de, muhtırada 7 günlük kesin süre verilmemesi nedeniyle muhtıra sonuç doğurmayacağından, davacının temyiz harç ve giderlerini yatırması nedeniyle temyiz isteminin incelenmesine geçilmiştir.

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Davacı 14/04/2014 tarihli dilekçe ile kararı temyiz etmiş, ancak temyiz harç ve giderlerinin yatırılmadığının anlaşılması üzerine mahkemece HUMK'nın 434/3. maddesi uyarınca davacıya muhtıra gönderilmiş ise de, muhtırada 7 günlük kesin süre verilmemesi nedeniyle muhtıra sonuç doğurmayacağından, davacının temyiz harç ve giderlerini yatırması nedeniyle temyiz isteminin incelenmesine geçilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacının bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 03/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9663, Karar No: 2010/16500, Tarih: 05.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/9663 E.  ,  2010/16500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin arttırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırma bedelinin arttırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; dava konusu ... İlçesi ... Mevkii, 306 ada, 15 parsel sayılı taşınmazın ... Belediyesi tarafından 29.06.2007 tarih, 8221 sayılı yevmiye ile imar uygulaması yapılmak suretiyle kaydının kapatıldığı, 306 ada, 31 parsel oluştuğu, davacılar tarafından davalı idare aleyhine 15.01.2004 günü açılan Büyükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/180 Esas-2008/1131 Karar sayılı dava dosyasında yapılan yargılama sonucunda davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın gittisi olan 306 ada, 31 parsel sayılı taşınmazdan geçen enerji nakil hattı nedeniyle bedele hükmedildiği, söz konusu dosyada enerji nakil hattının güzergahını gösterir krokili rapor ile eldeki dava dosyasında davaya konu enerji nakil hattına ilişkin krokili rapor çakıştırıldığında her iki hattın da aynı olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda davaya konu enerji nakil hattı nedeniyle daha önce dava açıldığı ve bedeline hükmedildiği, söz konusu kararın da kesinleştiği anlaşıldığından işbu davanın kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme sonucu kabulüne karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 05.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9933, Karar No: 2025/402, Tarih: 06.01.2025

**5. Ceza Dairesi         2024/9933 E.  ,  2025/402 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesiyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabî olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine ve Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin, 13.09.2024 tarihli ve 2024/1882 Esas, 2024/1104 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15338, Karar No: 2014/10405, Tarih: 23.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/15338 E.  ,  2014/10405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vdl. aleyhine 15/04/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/02/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar ... ve ... vekilleri ile Penguen Kitap Kaset.... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan davalı ... ve ...'nun temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-İlam, temyiz eden tarafa 28/05/2013 gününde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ise 28/06/2013‘de verilmiştir. HUMK’nun 432/1. maddesi uyarınca temyiz süresi onbeş gündür. Kararın tebliğ tarihi ile temyiz edildiği gün gözetildiğinde onbeş günlük yasal süresinin geçtiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle davalı .......'nin temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalılar ... ve ...'nun temyiz itirazlarına gelince;

Dava, yayın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalılar ... ve ... tarafından yazılıp diğer davalı tarafından yayınlanan "... kitapta, kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu iddiasıyla manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, dava konusu kitabın o tarihte gündemde olan olaylara ilişkin olup kamuoyunu bilgilendirmek amacıyla yayınlandığını, soruşturma dosyasından edinilen bilgiler çerçevesinde kitabın kaleme alındığını belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu kitapta kullanılan kimi ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu kabul edilerek, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalılar, dava konusu kitabın o tarihte gündemde olan olaylara ilişkin olup kamuoyunu bilgilendirmek amacıyla yayınlandığını, soruşturma dosyasından edinilen bilgiler çerçevesinde kitabın kaleme alındığını belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu kitapta kullanılan kimi ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu kabul edilerek, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasası'nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

-/-

-2-

2013/15338-2014/10405

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.