muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12715, Karar No: 2016/14986, Tarih: 24.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/12715 E.  ,  2016/14986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai, ilave tediye, izin yardımı, temizlik yardımı, 1 Mayıs ikramiyesi, giyim ve koruyucu eşya, bayram harçlığı, yakacak, aile, yemek yardımı, gece çalışma ücreti, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, fazla mesai ücreti, gece çalışma ücreti, hafta tatili çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücret, ilave tediye, izin yardımı, temizlik yardımı, 1 Mayıs ikramiyesi, giyim ve koruyucu eşya yardımı, bayram harçlığı, yakacak yardımı, aile yardımı, yemek yardımı, gece çalışma ücreti, hafta tatili çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunmuş, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının ilave tediye alacağı bulunup bulunmadığı uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda; Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının daha önce talep etmediği 01.01.2009-30.03.2011 tarihleri arasında ödenmesi gereken ilave tediye ücretlerinin tamamı hesaplanmış ve mahkemece bu miktarlar hüküm altına alınmıştır. Ancak dairemiz incelemesinden geçen 2015/10695 esas sayılı (Kırıkkale 1. İş Mahkemesi 2012/179 esas) dosyası ekinde yer alan bordrolarda davacıya ait ücret bordrolarının da yer aldığı ve ilave tediye ücretine ilişkin tahakkukların bulunduğu görülmekle, söz konusu tahakkukların değerlendirilmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece, imzalı bordrolarda yer alan tahakkukların ödendiği kabul edilmeli, imzasız bordrolar yönünden ise banka kayıtları incelenerek tahakkuklarda görünen miktarların ödenip ödenmediği denetlenmelidir.

Öte yandan; davalının cevap dilekçesindeki davacının alacağının bulunduğuna ilişkin kabul beyanının sözleşme ikramiye alacağını da içerdiği göz önünde bulundurulmalı. Gerekirse kabul edilen miktarın ne kadarının ilave tediye alacağına ilişkin olduğu davalı taraftan açıklattırılmalı, tüm dosya kapsamına göre bir karar verilmelidir. Eksik incelme ile hüküm tesisi hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2021/7828, Karar No: 2021/10371, Tarih: 10.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/7828 E.  ,  2021/10371 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Nitelikli hırsızlık ve hükümlü veya tutuklunun kaçması suçlarından İstanbul 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2019 tarihli ve 2019/329 değişik iş sayılı kararı ile 5 yıl 22 ay 20 gün hapis cezasına hükümlü ...'in, bu cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına yönelik talebin, açık ceza infaz kurumundan evvelce iki kez firar ettiği, bu nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşımadığından bahisle reddine dair Bolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 14/05/2020 tarihli ve 2020/731 sayılı kararına yönelik şikayetin kabulüne, hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının (27/05/2020 ile 04/03/2022 tarihleri arasında) denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ilişkin Bolu İnfaz Hakimliğinin 27/05/2020 tarihli ve 2020/1063 esas, 2020/1084 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına dair mercii Bolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01/07/2020 tarihli ve 2020/571 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun ile değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesinde, "(1) (Değişik:14/4/2020-7242/46 md.) Hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla, açık ceza infaz kurumunda veya çocuk eğitimevinde bulunan ve koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalan iyi hâlli hükümlülerin talebi hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, hükmün infazına ilişkin işlemleri yapan Cumhuriyet başsavcılığının bulunduğu yer infaz hâkimi tarafından karar verilebilir.(2) (Değişik:14/4/2020-7242/46 md.) Açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına karşın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilen iyi hâlli hükümlüler, diğer şartları da taşımaları hâlinde, birinci fıkrada düzenlenen infaz usulünden yararlanabilirler." şeklinde,

7242 sayılı Kanun'un 52. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un geçici 6/1-2-3. maddesinde, "Ceza Kanununun kasten öldürme suçları (madde 81, 82 ve 83), üstsoya, altsoya, eşe veya kardeşe ya da beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı işlenen kasten yaralama ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçları, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçu (madde 87, fıkra iki, bent d), işkence suçu (madde 94 ve 95), eziyet suçu (madde 96), cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar (madde 102, 103, 104 ve 105), özel hayata ve hayatın gizli alanına karşı suçlar (madde 132, 133, 134, 135, 136, 137 ve 138), uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçu (madde 188) ve İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar ile 12/4/1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar hariç olmak üzere, 105/A maddesinin birinci fıkrasında yer alan “bir yıl”lık süre, “üç yıl” olarak uygulanır.(2) 30/3/2020 tarihine kadar işlenen suçlar bakımından, Türk Ceza Kanununun kasten öldürme suçları (madde 81, 82 ve 83), cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar (madde 102, 103, 104 ve 105), özel hayata ve hayatın gizli alanına karşı suçlar (madde 132, 133, 134, 135, 136, 137 ve 138) ve İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar ile Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar hariç olmak üzere; a) Sıfır-altı yaş grubu çocuğu bulunan kadın hükümlüler ile yetmiş yaşını bitirmiş hükümlüler hakkında 105/A maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan “iki yıl”lık süre, “dört yıl” olarak uygulanır. b) Maruz kaldığı ağır bir hastalık, engellilik veya kocama nedeniyle hayatını yalnız idame ettiremeyen altmışbeş yaşını bitirmiş hükümlülerin koşullu salıverilmeleri için ceza infaz kurumlarında geçirmeleri gereken süreler, azami süre sınırına bakılmaksızın 105/A maddesinde düzenlenen denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilebilir. Ağır hastalık, engellilik veya kocama hâli, Adalet Bakanlığınca belirlenen tam teşekküllü hastanelerin sağlık kurullarınca veya Adlî Tıp Kurumunca düzenlenen bir raporla belgelendirilir. (3)Birinci ve ikinci fıkra hükümleri, iyi hâlli olmak koşuluyla kapalı ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlüler hakkında da uygulanır." şeklinde,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8/2-c maddesinde, "Çocuk eğitimevleri hariç, kapalı kurumlardan firar edenler ile açık kurumlardan ikinci kez firar etmiş olanların, firar tarihinden önce kesinleşmiş olan cezaları ve koşullu salıverilme tarihine kadar kesinleşerek infazına başlanacak olan cezalarının tamamı...kapalı kurumlarda infaz edilir " şeklinde yer alan düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8/2-c maddesinde, "Çocuk eğitimevleri hariç, kapalı kurumlardan firar edenler ile açık kurumlardan ikinci kez firar etmiş olanların, firar tarihinden önce kesinleşmiş olan cezaları ve koşullu salıverilme tarihine kadar kesinleşerek infazına başlanacak olan cezalarının tamamı...kapalı kurumlarda infaz edilir " şeklinde yer alan düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde,

Açık ceza infaz kurumunda bulunan ya da açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına karşın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilen ve iyi halli oldukları belirlenen hükümlülerin, 5275 sayılı Kanun'da belirtilen diğer şartların varlığı halinde, denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezanın infazı usulünden faydalanmaları asıl ise de; 30/03/2020 tarihine kadar işlenmiş bir kısım suçların infazına dair 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6/1-2. maddesindeki düzenlemeden, aynı maddenin 3. fıkrasındaki hükme göre, kapalı ceza infaz kurumunda kalan iyi halli hükümlülerin de faydalanacağının belirtilmesi ve anılan maddede evvelce açık ceza infaz kurumundan iki kez firar ettiği için kapalı ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin söz konusu düzenlemeden yararlanamayacağına dair özel, kısıtlayıcı bir hükmün de bulunmaması karşısında, 30/03/2020 tarihine kadar işlenmiş bir kısım suçların infazı sırasında, denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezanın infazı usulünden faydalanmak için, açık cezaevinde bulunma ya da kapalı ceza evinde olup da açık cezaevine ayrılma şartlarının taşınmasının gerekmediği, hapis cezasının belirli bir bölümünün infaz edilmiş olması ve iyi halli olunması durumunda, hapis cezanın koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak koşuluyla infazının mümkün olduğu, iyi halli olup olmadığı hususundaki tespitin ise hükümlünün mevcut durumu gözetilmek suretiyle ve somut gerekçelere dayandırılmak kaydıyla idarenin takdirinde olduğu,

Somut olayda, Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 14/05/2020 tarihli kararıyla iyi halli olduğu anlaşılan hükümlünün, iş bu cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, itirazın belirtilen nedenlerle reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 16/02/2021 gün ve 94660652-105-14-11365-2020-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Bolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01/07/2020 tarihli ve 2020/571 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/23662, Karar No: 2010/2252, Tarih: 02.03.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/23662 E.  ,  2010/2252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, İşyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) 5237 sayılı TCK.nun 32.maddesi 765 sayılı Türk Ceza Kanunundan farklı olarak akıl hastalıklarını tam veya kısmi akıl hastalığı olarak tabi tutmamıştır. 5237 sayılı TCK.nun 32.maddesinde hukuken önemli olan kişinin malül olduğu akıl hastalığının algılama ve irade yeteneği üzerinde etkili Olup olmamasıdır. TCK.nun 32/1.maddesinde akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamayan veya bu fiil ile ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalmış olan kişiye ceza verilemeyeceği kabul edilmiştir. Buna göre;

a-) Fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği ortadan kalkan,

b-) Algılamamakla beraber maruz kaldığı akıl hastalığı nedeniyle fiil ile ilgili davranışlarının hukukun icablarına göre yönlendirme yeteneği ortadan kalkmış veya önemli derecede azalmış olması gerekir. TCK.nun 32/2.maddesine göre ise davranışları hukukun gereklerine göre yönlendirme yeteneği önemli derecede olmamakla birlikte azalmış olmasıdır.

O halde, kişinin akıl hastası olup olmadığı ne tür bir akıl hastalığına maruz kaldığı, bu hastalığın kişinin davranışları üzerindeki muhtemel etkileri psikiyatri biliminin verileri çerçevesinde bilirkişi uzman hekim tarafından belirleneceği bir muhakkaktır.

O halde, kişinin akıl hastası olup olmadığı ne tür bir akıl hastalığına maruz kaldığı, bu hastalığın kişinin davranışları üzerindeki muhtemel etkileri psikiyatri biliminin verileri çerçevesinde bilirkişi uzman hekim tarafından belirleneceği bir muhakkaktır.

Somut olayımıza gelince; yerel mahkemenin sanığın malül olduğu akıl hastalığının algılama ve irade yeteneği üzerinde etkili olup olmadığı akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin anlam ve sonuçlarını algılayabilme, bu fiil ile ilgili davranışlarını yönlendirebilme yeteneğini suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Yasanın 32.maddesine göre tesbiti yerine; 765 sayılı TCK.nun 47.maddesinin 5237 sayılı TCK.nun 31/2.maddesiyle özleştiren yanılgılı bir değerlendirmeyle 13/06/2006 günlü müzekkereye yanıt olarak gönderilen Adana Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi Baştabipliği tarafından düzenlenen 24/06/2005 tarih ve 7383/4-3, 100/11 sayılı sağlık kurulu raporunda sanığın, “Mevcut akıl zayıflığı müsnet suça karşı cezai ehliyetini önemli derecede azaltacak nitelikte olup TCK.nun 32/2 (47). Maddesi kapsamında değerlendirilmesi uygundur”şeklindeki değerlendirme ile yetinilmesi yasaya aykırı olup öncelikle TCK.nun 32.maddesinde öngörülen ve kusurluluğu etkileyen uygulanması olanaklı normun duraksamaya yer bırakmayacak biçimde saptanıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-) İddianamedeki olayın anlatım biçimi ve uygulanması istenen yasa maddelerine göre; sanık hakkında, işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan 5271 sayılı CMK.nun 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığı gibi, ek iddianamede düzenlenmediğinin anlaşılması karşısında; hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemle sınırlı olduğu gözetilmeden dava konusu dışına çıkılarak 5271 sayılı CMK’nun 225/1. maddesine aykırı davranılması,

3- Kabule göre de;

Sanığın tekerrüre esas alınan Ereğli Asliye Ceza Mahkemesinin 850-569 sayılı hükümlülük kararında 765 sayılı TCY.nın 55/3.maddesinin uygulanması karşısında; 5237 sayılı TCY.nın 58/5.maddesi gözetildiğinde sanık hakkında 58. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4183, Karar No: 2020/785, Tarih: 26.02.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/4183 E.  ,  2020/785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : TCK.nin 81/1, 29, 62, 53, 54, 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... müdafiinin yasal süre içindeki temyiz isteminin 5217 sayılı CMK’nin 294/1 ve 295/1. maddeleri uyarınca temyiz sebebi içermediği ve temyiz sebeplerini içeren dilekçesini de 7 günlük yasal süreden sonra verildiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı CMK’nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE, Üye ... ile Üye ...’in, sanık müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğu ve temyiz istemleri ile kararın incelenmesi gerektiği yönündeki karşı oyları ve oyçokluğu ile karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında; maktul ...’ı kastla öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün, katılanlar vekilinin temyizi ile sınırlı olarak yapılan incelemede; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin vermiş olduğu 06/05/2019 gün ve 2019/402 esas, 2019/937 karar sayılı bozmaya uygun verilen kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılanlar vekilinin: haksız tahrik ve taktiri indirim nedenlerinin bulunmadığına yönelik temyiz itirazlarının 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Üye Sayın ...’in, sanık hakkında TCK'nin 29. maddesi ile yapılan uygulama sırasında azami oranda indirim uygulanması gerektiğine yönelen karşı oyu ve oy çokluğu ile 26.02.2020 gününde karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık ... müdafiinin temyiz sebeplerini içerir dilekçesini süresinden sonra verdiğinden bahisle temyiz isteminin reddine dair sayın çoğunluğun kararına katılmamaktayım.

Anayasanın 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesine göre; herkes temel haklardan olan adil yargılanma hakkına sahiptir. Adil yargılanma, adalete erişim hakkı ve temyiz hakkını da içermektedir.

Anayasanın 40. maddesinin 2. fıkrasına göre, devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır.

CMK.nin 232. maddesinin 6. Fıkrasına göre, mahkemeler hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma yeri ve süresini tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça göstermek zorundadır. CMK.nin 294, 295 ve 298. maddelerinin hükümleri karşısında, kanun koyucunun taraflara temyiz sebeplerini bildirme süresini, bilinçli olarak ihmal ettiğinin kabulü mümkün değidir.

Ceza Muhakemeleri Kanununun hükümleri genel olarak nazara alındığında, yargılamanın başından sonuna kadar tarafların hak ve yükümlülüklerinin bildirilmesinin düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Ceza Muhakemeleri Kanununun hükümleri genel olarak nazara alındığında, yargılamanın başından sonuna kadar tarafların hak ve yükümlülüklerinin bildirilmesinin düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Belirtilen nedenlerle, 15 günlük temyiz süresinde ya da temyiz için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde verilecek ek dilekçede, temyiz sebeplerinin bildirilmesinin gerekli olduğunun ilgili tarafa bildirilmesi zorunlu olduğundan temyiz sebeplerinin 7 günlük süreden sonra verildiğinden bahisle, sanık ... müdafiinin temyiz istemlerinin reddine dair sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım. 26/02/2020

KARŞI OY:

Dairemizin kararına hem usul hem de esas yönünden katılmıyorum. Şöyle ki;

1) Usul Yönünden Muhalefetim: 5271 sayılı CMK'da olağan kanun yolları başlığı altında yer alan 294/1. md: Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, 295. md: Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir, 298. md: Yargıtay...... ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa temyiz istemini reddeder, 301. md: Yargıtay yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında inceleme yapar şeklinde düzenlemeler yapılmakla Bölge Adliye Mahkemelerinden geçerek Yargıtay incelemesine tabi olan dosyalarda temyizin ancak temyiz dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılabileceğini düzenlemiştir.

Yine 5271 sayılı CMK'da olağanüstü kanun yolları başlığı altında 5271 sayılı CMK.nin 308. maddesinde Yargıtay Cumhuriyet başsavcısının itiraz yetkisini düzenlemiştir.

CMK.nin 308. md: Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir. Şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan yasaya aykırılıkların tamamını re'sen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir. Şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan yasaya aykırılıkların tamamını re'sen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

Görüldüğü üzere aynı Yasada olağan kanun yollarından temyiz yolunda temyiz davasını açan sanık veya katılan tarafın veya müdafilerinin dilekçesinde sebep bildirme zorunluluğu getirilmiş (CMK 294/1) sebepten yoksun sadece kendi aleyhine verilen karara karşı temyiz hakkının kullandığını yasal süreleri içerisinde yargı merciine bildiren ve kararı davaya temyiz ediyorum diyen tarafın talebinin ise temyiz sebebi içermemesi nedeniyle reddolunacağını yasa koyucu hüküm altına almıştır. (CMK 298. md.)