muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9879, Karar No: 2011/25469, Tarih: 15.12.2011

5. Ceza Dairesi 2011/9879 E., 2011/25469 K.

**5. Ceza Dairesi 2011/9879 E., 2011/25469 K.**

**- MÜHÜR BOZMA

- SANIKTAN SON SÖZÜNÜN SORULMAMASI

- SAVUNMA HAKKININ KISITLANMASI

- SEÇİMLİK CEZA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 50 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 52 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 61 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 203 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 45 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 176 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 190 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 216 ]

**"İçtihat Metni"**

Mühür bozma suçundan sanık B…

…. Y…

….'ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, Şişli 5. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 19.06.2008 gün ve 2006/1437 Esas, 2008/718 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ve Yüksek 4. Ceza Dairesi'nden gönderme kararı ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın işlediği kabul edilen mühür bozma suçunun temas ettiği 5237 sayılı TCK.nun 203/1. maddesinde seçimlik ceza öngörülmesi ve aynı Kanunun 50/2. maddesinde ise, "hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adli para cezasına çevrilmez" hükmünün yer alması nedeniyle, tercih ve tayin edilecek hürriyeti bağlayıcı ceza sonradan paraya çevrilemeyeceği için sanığa para cezası verilmesi düşünülüyor ise adli para cezasının 52 ve 61. maddelerdeki esaslara göre doğrudan tayin ve tespiti yerine anılan düzenlemelere aykırı biçimde önce hürriyeti bağlayıcı ceza verilip müteakiben 52/2. madde 50/1-a uyarınca bu cezanın paraya çevrilmesi, sanığa hapis cezası verilmesi düşünülüyor ise de aynı Yasanın 50/2. maddesindeki kısıtlama nedeniyle sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının aynı maddenin 2. ve 3. fıkra hükümleri gereğince adli para cezası dışındaki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi hususunun tartışılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Karar başlığında suç tarihinin 09/06/2005 yerine, 02/08/2005 olarak gösterilmesi,

CMK.nun 216/3. maddesine aykırı olarak son oturumda hazır bulunan sanıktan son sözünün sorulmaması,

İddianame ekli duruşma gününün bildirildiği davetiyenin tebliğ edilmemiş olması ve zorla getirme kararı ile duruşmaya getirilerek sanığın savunmasının alınması karşısında, ilk defa sorgusu sırasında okunan iddianame ile sorgu arasında en az bir hafta süre bulunması gerektiği yönündeki CMK.nun 176/4. maddesine aykırı davranıldığı gibi duruşmaya ara verilmesini isteme hakkı olduğunun da hatırlatılmaması suretiyle CMK.nun 176/4 ve 190/2. maddelerine uyulmaması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Sanığın amcası olan tanık C…

…. Y…

…..'ın 5271 sayılı CMK.nun 45/d maddesi uyarınca tanıklıktan çekinme hakkı kendisine hatırlatılmadan, yönteme aykırı biçimde dinlenmesi,

Sanığın amcası olan tanık C…

…. Y…

…..'ın 5271 sayılı CMK.nun 45/d maddesi uyarınca tanıklıktan çekinme hakkı kendisine hatırlatılmadan, yönteme aykırı biçimde dinlenmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7723, Karar No: 2011/5660, Tarih: 03.10.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/7723 E.  ,  2011/5660 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 323 ada 17 parsel sayılı 191,38 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın tespit dışı bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece dava konusu 323 ada 17 parsel sayılı taşınmazın aktif dere yatağı ve dere etkisi altında kalan yerlerden olduğundan söz edilerek hüküm kurulmuş ise de yapılan araştırma, uygulama hüküm vermeye yeterli değildir. Taşınmaz üzerinde iki kez keşif yapılmış, jeolog bilirkişilerden raporlar alınmıştır. Birinci keşif sonrası alınan jeolog bilirkişisi raporu ile ikinci keşif sonrasında alınan jeolog bilirkişisi raporları birbiriyle çelişmektedir. Söz konusu çelişki giderilmeden, varsa nedenleri açıklanmadan dava konusu taşınmazın aktif dere yatağında kalıp kalmadığı açıklık kazanmadan hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde sağlıklı sonuca varılabilmesi için yöreyi iyi bilen, elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman, fen, ziraat ve üçlü jeolog bilirkişiler heyeti ile tarafların aynı yöntemle gösterecekleri tanıklar hazır olduğu halde taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, özellikle taşınmazın dere yatağı veya etkisi altında olup olmadığı üzerinde durulmalı, uzman bilirkişiden keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye imkan verecek şekilde ayrıntılı gerekçeli rapor alınmalı, dıştan komşu taşınmazların dayanağı kayıtlar getirtilerek sözü edilen kayıt ve belgelerde nizalı parsel yönünün ne biçimde ve kimin yeri olarak sınır gösterildiği üzerinde durulmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu olgular gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi mahkeme hükmünden sonra 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Kadastro Kanunu’nun 36/A ve geçici 11. maddelerinde “Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekalet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz ve bu hüküm henüz infaz edilmemiş yargı kararlarına da uygulanır.” hükmü öngörülmüştür. Bu yasal değişiklik nedeniyle davalı aleyhine vekalet ücreti dahil yargılama giderine hükmolunmaması gerekirken, yasal düzenlemelere aykırı şekilde mahkemece hüküm oluşturulması dahi isabetsiz olup, davalı ...’ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 03.10.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18336, Karar No: 2018/26517, Tarih: 06.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/18336 E.  ,  2018/26517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili , müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı huzur evinde yaşlıların bakım ve ihtiyaçların giderilmesi ile ilgili hizmetleri üstlenen alt işverenlerde 2010 Eylül-19.06.2014 (16.06.2014) tarihleri arasında fasılasız çalıştığını, ağır işte çalışmasından dolayı belinden rahatsızlandığını, bu hastalıklara ilişkin bir takım doktor raporlarının bulunduğunu, rahatsızlığı nedeniyle yerinin değiştirilmesini istemesi üzerine iş akdinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık vekili , davacı ile aralarında hizmet akdi ilişkisi bulunmadığını, davacıyı çalıştıran şirketlerle müvekkili idare arasında asıl-alt işveren ilişkisinin de olmadığını, talep ve dava konusu yapılan alacaklardan müvekkili idarenin sorumluluğundan söz edilemeyeceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçinin fazla mesai çalışması yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, her ne kadar hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının tüm çalışma süresi boyunca haftada altı saat fazla çalışması olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de ; dosyaya fazla çalışmanın ispatı konusunda davacı tarafça sunulan 2014 yılı ocak ve mart aylarına ilişkin iki adet vardiya listesi dışında delil sunulmadığı, tarafların bu konuda tanık dinletmediği anlaşılmıştır. Buna göre, kayıt sunulan çalışma dönemi ile sınırlı olarak fazla çalışma ücret alacağının hesaplanması gerekir. Bunun dışında kalan dönem bakımından, yazılı belge bulunmadığından ve bu süreye ilişkin tanık beyanı da olmadığından söz konusu dönem için fazla mesai ücret alacağının ispatlanamadığının kabulü gerekir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, alt işverenler nezdinde bakım elemanı olarak çalışan davacı en son dava dışı ...Tem.İns.Ltd.Şti Taş.Tem.Sos.Ort. nezdinde çalışırken iş sözleşmesini feshetmiştir. Davalı şirket son alt işveren olmadığından, kıdem tazminatından sadece kendi dönemi ile sınırlı olarak sorumludur. Mahkeme tarafından davalı alt işveren şirketin kendi çalışma dönemiyle sınırlı olmak üzere kendi ücret seviyesine göre belirlenecek kıdem tazminatından sorumlu tutulması gerekirken aksi yönde hüküm kurulması hatalıdır. Kaldı ki, son alt işveren olmadığı anlaşılan davalı şirketin devirden sonraya ait fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarından sorumlu tutulması da hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 06/12/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9206, Karar No: 2010/22476, Tarih: 07.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/9206 E.  ,  2010/22476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, 07.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4395, Karar No: 2025/2651, Tarih: 21.04.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/4395 E.  ,  2025/2651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1704 Esas, 2024/721 Karar

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/122 E., 2021/161 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; mobilya sektöründe faaliyet gösteren müvekkilinin Türkiye ve dünya çapında tanındığını, müvekkilinin 2019/08158 başvuru numaralı “... ...&...” markasının Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) nezdinde 20, 24, 27 ve 35. sınıflarda tescilli olduğunu, https://www.kidsandteens.com.tr alan adlı internet sitesi üzerinden satış ve pazarlama faaliyetini sürdürdüğünü, davalı şirketin 2020/08140 başvuru numarası ile TÜRKPATENT nezdinde 20, 24 ve 35. sınıflarda tescil ettirdiği “...&... ... ...” markasını “...&...” şeklinde kullandığını, davalı marka kullanımının müvekkili marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini, "https://.../internet alan adı kullanımının da marka hakkına tecavüz oluşturduğunu, taraf markalarının görsel ve işitsel açıdan ayırt edilemeyecek kadar benzerlik içerdiklerini, aynı emtiayı kapsadıklarını, tüketici tarafından karıştırılabileceklerini, davalının haksız ve kötü niyetli kullanımı nedeniyle müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek, davalının “...&... ... ...” ibareli markasının müvekkilinin “... ...&...” ibareli marka hakkına tecavüz ve haksız rekebet teşkil ettiğinin tespitine, men'ine, sonuçlarının ortadan kaldırılmasına, 10.000,00'er TL maddi ve manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin marka tescil sürecinde davacının herhangi bir itirazının olmadığını, taraf markalarında benzerlik ve haksız rekabet sayılabilecek herhangi bir eylem bulunmadığını, davacının dayanaksız tazminat talep ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraf markalarının görsel, işitsel ve anlamsal olarak farklı olduğu, markalardaki benzerliğin ayırt edici özelliği olmayan “...” sözcüğünden ve “&” işaretinden geldiği, bu benzerliğin ise markaların bütününde tüketiciler nezdinde karıştırılma ihtimali doğurmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraf markalarının görsel, işitsel ve anlamsal olarak farklı olduğu, markalardaki benzerliğin ayırt edici özelliği olmayan “...” sözcüğünden ve “&” işaretinden geldiği, bu benzerliğin ise markaların bütününde tüketiciler nezdinde karıştırılma ihtimali doğurmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile her iki markanın unsurlarının görsel, işitsel ve anlamsal olarak farklılık arzettikleri, bütünsel olarak da ortalama tüketici nezdinde iltibas tehlikesinin doğmadığı, davacı iddialarının aksine, taraf markalarının “...&...” ve “...&...” şeklinde değil “... ...&...” ve “...&... ... ...” şeklinde olduğu, taraf markalarında ortak unsurlar olan “...” kelimesinin çocuk anlamına geldiği, ürünlerin çocuk ürünleri olmasından ötürü kullanıldığı, kimsenin tekeline verilemeyeceği, yine “&” işareti ortak ise de bunun da genel olarak herkesçe kullanılan “ve” anlamına gelen bir kelime olduğu, marka logolarının ve anlamlarının da farklılık içerdiği, davacının marka logosunda dört yapraklı yonca varken, davalının işaretinde “i” harfinin noktasını oluşturacak şekilde balonlara yer verildiği, farklı renklerin kullanıldığı, yazı karakteri, punto, marka kelimeleri, kullanılan arka plan ve yazı rengi ile marka tasarımı bakımından işaretlerin karıştırılmayacağı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hükümsüzlüğü talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 21.04.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9318, Karar No: 2007/9799, Tarih: 06.07.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/9318 E.  ,  2007/9799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat istemine ilişkin davada Denizli Asliye Ticaret ve 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kooperatife karşı açılan davacının dairesi önüne kazan ve kapıcı dairesi yapılması nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 28.04.2003 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, davanın daha önce açıldığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.