muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1447, Karar No: 2013/628, Tarih: 24.12.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/9-1447 E.  ,  2013/628 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname :2008/66227

Yargıtay Dairesi : 9. Ceza Dairesi

Hakaret suçundan sanık M. K..'nun 5237 sayılı TCK'nun 125/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin, Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 07.12.2007 gün ve 826-1874 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 16.01.2012 gün ve 1672-706 sayı ile;

“Hakaret eyleminin aynı kasıt altında kısa aralıklarla birden fazla gerçekleştiği anlaşılmakla, sanık hakkında TCK’nun 43/1. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak,

1- Sanığın sarfettiği 'senin burnundan fitil, fitil getiririm' sözünün TCK’nun 106/1-2. cümlesinde tanımlanan suçu oluşturacağı gözetilmeden aynı fıkranın 1. cümlesi ile hüküm kurulması,

2- Hüküm tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanunun 23. maddesiyle değişik CMK'nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin düzenleme karşısında suçların niteliği, hükmolunan cezaların süreleri gözetilip dosyada bulunan adli sicil kaydı da değerlendirilerek, sanığın hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi” isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 05.03.2012 gün ve 66227 sayı ile;

“Yerel mahkeme kararının, tehdit suçu ile ilgili olarak 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 106/1-2. madde ve fıkrasının tatbiki ve tüm suçlar yönünden de CMK'nun 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması için bozulmuş olmasına göre; hakaret suçu ile ilgili olarak; 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 43/1. madde ve fıkrasında yer alan, 'bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır' hükmü karşısında; yerel mahkeme kararının, 1412 sayılı CMUK'nun 326/son, 5271 sayılı CMK'nun 307/son maddesi hükümleri gözetilmek kaydıyla, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 125/2, 43/1. madde ve fıkra hükümleri uygulanarak buna göre yeniden hüküm kurulması gerektiği yönünde bozulması gerektiği..." görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 9. Ceza Dairesince 06.11.2012 gün ve 8260-12083 sayı ile, itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme, hakaret suçuyla sınırlı olarak yapılmıştır.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 9. Ceza Dairesince 06.11.2012 gün ve 8260-12083 sayı ile, itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme, hakaret suçuyla sınırlı olarak yapılmıştır.

Sanığın hakaret suçundan mahkumiyetine karar verilen somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; yerel mahkeme hükmünün sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinin değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilen bir durumda, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması hususunun aleyhe temyiz olmaması nedeniyle eleştirilmesinin mi yoksa bu aykırılığın bozma nedeni olarak eklenmesinin mi isabetli olacağının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından; sanığın 09.06.2007, 10.06.2007, 18.06.2007 ve 21.06.2007 tarihlerinde cep telefonu mesajı çekerek müştekiye hakaret ettiği ve savunmasında suçlamayı kabul ettiği anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 320. maddesinde; “Yargıtay, temyiz dilekçesi ile layihasında irad olunan hususlar ile temyiz talebi usule ait noksanlardan dolayı olmuş ise temyiz dilekçesinde bu cihete dair beyan edilecek vakıalar hakkında tetkikler yapabileceği gibi hükme tesiri olacak derecede kanuna muhalefet edilmiş olduğunu görürse talepte mevcut olmasa dahi bu hususu tetkik eder”,

321. maddesinde ise; “Yargıtay, aleyhine itiraz olunan hükmü hangi cihetten kanuna muhalif görmüşse o cihetten bozar.

Hükmün bozulmasına sebep olan kanuna muhalefet keyfiyeti, bu hükme esas olarak tespit edilen vakıalarda olmuş ise bu muameleler dahi aynı zamanda bozulur” hükümleri yer almaktadır.

Temyiz nedenini oluşturacak hukuka aykırılıklar kanunun 307 ve 308. maddelerinde gösterilmiştir. CMUK'nun 307. maddesinin 1. fıkrasında, "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur" denildikten sonra 2. fıkrasında, "Hukuki bir kaidenin tatbik edilmemesi yahut yanlış tatbik edilmesini" kanuna muhalefet olarak belirtilmiş, 308. maddesinde ise sekiz bent halinde gösterilen hususlarda kanuna "mutlaka muhalefet" edilmiş sayılacağı kabul edilmiştir. Maddi hukuka aykırılıkların nelerden ibaret oldukları kanunda gösterilmemiş ise de bunların, kurulacak hükmün niteliğini etkileyen ve sonuç doğuran maddi hukuka aykırılıklar olduğunda tereddüt bulunmamaktadır.

Bu maddelere göre, Yargıtay temyiz nedenleriyle bağlı olmaksızın, temyiz dilekçesinde ileri sürülsün veya sürülmesin son karara etkili olan tüm hukuka aykırılıkları kendiliğinden inceleyip hükmü bozabilecektir. Yargıtayca yapılacak denetimde, mevcut delillerin yerel mahkemece yanlış değerlendirildiği ve bu nedenle somut olaya ilişkin hukuki nitelemenin yanlış yapıldığı sonucuna varılırsa, karar esastan bozulmakla birlikte, uygulanması gereken hukuki kurallar da gösterilmelidir. Lehe temyiz davasında ise, suç niteliğinin belirlenmesinde yanılgıya düşüldüğü belirlenirse, cezanın tür ve miktarı yönünden önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamayacağı şartı ile kanuna aykırı olan hükmün bozulmasına karar verilmeli, suç niteliği dışındaki sair hallerde ise, yol göstermek ve uygulamada birliği sağlamak amacıyla eleştiri ile yetinilerek, aleyhe temyiz olmadığı vurgulanmak suretiyle hüküm onanmalıdır. Hükmün bozulmasını gerektiren başka bir nedenin bulunması halinde ise, yerel mahkemece düzeltilmesi mümkün olabilecek nitelikteki hukuka aykırılıklar da eleştiri konusu yapılmakla yetinilmeyerek bozma nedenine eklenmelidir. Böylece bozma üzerine kurulacak yeni hükümde cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak gözetilerek hukuka aykırılıklar giderilmiş olunacaktır. Ancak, şartlarının oluşmasına karşın yerel mahkemece sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması gibi bazı hukuka aykırılıklar başka bozma nedeni bulunsa bile bozma nedenlerine eklenmemeli ve eleştiri ile yetinilmelidir. Zira bu halde, önceki hükmün sadece sanık lehine temyiz edilmiş olması nedeniyle, tespit edilen bu tür bir hukuka aykırılığın bozma üzerine verilecek hükümde 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi gözetildiğinde giderilmesi imkanı bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel mahkeme hükmünün içinde hakaret suçunun da bulunduğu tüm suçlar yönünden CMK’nun 231. maddesinin uygulanma şartlarının değerlendirilmesi amacıyla bozulmasına karar verilmiş olması nedeniyle, Özel Dairece hakaret suçu yönünden eleştiri konusu yapılmakla yetinilen zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması aykırılığının da ceza miktarı bakımından kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla bozma nedenlerine eklenmesine karar verilmeli, böylece yerel mahkemece yeniden kurulacak hükümde temyiz merciince tespit edilen bütün hukuka aykırılıkların giderilmesi sağlanmalıdır.

Bu itibarla; itirazın kabulüne, Özel Daire kararından hakaret suçuna ilişkin eleştiri bölümünün çıkarılarak; "Hakaret eyleminin aynı suç işleme kararı altında aynı mağdura karşı kısa aralıklarla birden fazla gerçekleştirilmesine karşın sanık hakkında TCK’nun 43/1. maddesinin uygulanmaması” isabetsizliğinin 3 nolu bozma nedeni olarak karara eklenmesine ve kararın son bölümüne 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca hakaret suçundan ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulduğu ifadesinin ilave edilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Genel Kurul Üyesi; "Özel Daire uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından itirazın reddine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 16.01.2012 gün ve 1672-706 sayılı bozma kararından, “Hakaret eyleminin aynı kasıt altında kısa aralıklarla birden fazla gerçekleştiği anlaşılmakla, sanık hakkında TCK’nun 43/1. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır" şeklindeki eleştirinin ÇIKARTILMASINA,

Karara; "Hakaret eyleminin aynı suç işleme kararı altında aynı mağdura karşı kısa aralıklarla birden fazla gerçekleştirilmesine karşın sanık hakkında TCK’nun 43/1. maddesinin uygulanmaması” isabetsizliğinin 3 nolu bozma nedeni olarak EKLENMESİNE,

Yine kararın son kısmına; "1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326/son maddesine göre hakaret suçu yönünden ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulması kaydıyla" ifadesinin İLAVE EDİLMESİNE,

3-Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.12.2013 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3246, Karar No: 2021/7980, Tarih: 07.09.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/3246 E.  ,  2021/7980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki cezai işlemin iptali ve reçete bedelinin istirdadı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... Optik isimli işyerinin sahibi olduğunu, davalı kurumca 29/03/2013 tarihinde, mesul müdür olarak çalıştırdığı ...’ın belgelerinin sahteliğinin tespit edilmesi nedeniyle kurum sigortalıları için ödenen reçete bedelleri ve faiz toplamı olan 33.369,90 TL’nin geri istendiğini, taraflar arasındaki sözleşmelerde ve mevzuatta böyle bir hüküm olmadığını belirterek, tahsil edilen bedelin istirdadını talep etmiştir.

Davalı; ...’ın mesul müdürlük şartlarını taşıdığı konusunda davacı tarafından yanıltılmaları sonucunda sözleşme yapmaya sevk edildiklerini savunarak, davanın reddini istemiştir..

Mahkemece; davacının müessesesinde optisyen ünvanına sahip mesul müdür bulundurmak zorunda olduğu, sözleşmede mesul müdür bulundurmayanlar ile sözleşme imzalanmayacağının ve mesul müdürlük niteliğinin kaybedilmesi halinde Kuruma fatura edilen reçetelerin ödenmeyeceğinin açıkça belirtildiği, davacının sahte belgelere sahip mesul müdür çalıştırdığı, işe aldığı kişilerin belgelerinin geçerliliğini kontrol etmekle yükümlü olduğu, bu sebeple davalı kurum tarafından uygulanan cezai işlemin uygun olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Dava, sahte ruhsatname ile yapılan optisyenlik faaliyeti neticesinde fatura edilerek tahsil edilen ancak davalı kurumca geri alınan reçete bedellerinin istirdadı istemine ilişkindir.

Taraflar arasında geçerli bir sözleşmenin kurulabilmesi için sözleşme ehliyeti, hukuka, ahlaka, adaba uygunluk, ifa imkansızlığının bulunmaması, irade ile beyan arasında uyum, geçerlilik şeklinin arındığı hallerde bu şekle uygunluk gerekmekte olup, bu unsurlardan birinin eksikliği halinde ortada irade açıklaması bulunmasına rağmen, bu irade bir borç doğurmayacaktır. TBK'nın 36 ncı maddesine göre; "Taraflardan biri, diğerinin aldatması sonucu bir sözleşme yapmışsa, yanılması esaslı olmasa bile, sözleşmeyle bağlı değildir.

Üçüncü bir kişinin aldatması sonucu bir sözleşme yapan taraf, sözleşmenin yapıldığı sırada karşı tarafın aldatmayı bilmesi veya bilecek durumda olması hâlinde, sözleşmeyle bağlı değildir."

Üçüncü bir kişinin aldatması sonucu bir sözleşme yapan taraf, sözleşmenin yapıldığı sırada karşı tarafın aldatmayı bilmesi veya bilecek durumda olması hâlinde, sözleşmeyle bağlı değildir."

Aldatmada; aldatan, sözleşmenin yapılması ve özellikle görüşmeler sırasında, belirli konu ve hususlarda doğru olmayan bilgiler vermekte veya bazı hususları dürüstlük kuralına göre açıklaması gerekirken kasten gizlemektedir. Bu gibi hallerde; aldatan, gerçek ve doğru olmayan açıklama ya da beyanlarla karşı tarafta yanlış bir kanaat yaratmaktadır. Dürüstlük kurallarına göre bilgi verilmesi gereken bir hususta susma da bir aldatma fiilidir. Hukukta genel bir aydınlatma yükümlülüğü mevcut değildir. Özellikle hiç kimsenin, bir başkasını, onun gerekli dikkat ve özeni göstermesi halinde öğrenip, fark edebileceği hususlarda aydınlatma yükümlülüğü yoktur.

Somut olayda; davalı kurum, davacının sahibi olduğu ... Optik isimli işyerinde çalıştırdığı mesul müdürün belgelerinin sahte olduğunu, taraflar arasındaki sözleşmenin davacının hilesi ile imzalandığını iddia ederek, ifa ettiği edimleri geri istemiştir. Ancak yargılama aşamasında davalı kurum, mesul müdürün belgelerinin sahte olduğunu davacının bildiğini ve kasıtlı olarak yanıltıldığını ispat edemediği gibi, ödediği reçete muhteviyatının da davacı tarafından, reçete sahiplerine teslim edilmediğine yönelik bir iddiada da bulunmamıştır. Her ne kadar, davalı kurum hile nedeniyle sözleşmenin feshine dayanmışsa da, davacı, kurumdan tahsil ettiği reçete bedelleri karşılığında mal ve hizmeti sunmuştur. Dolayısıyla davalı tarafın mal varlığında herhangi bir eksilme söz konusu değildir. Hal böyle olunca, reçetelerdeki malzemelerin davalı kurumun mensuplarına davacı tarafından teslim edilmiş olması, davalı kurumun tazmini gerektirir bir zararının bulunmaması ve taraflar arasındaki optik sözleşmesi hükümlerinde dava konusu uyuşmazlığın ortaya çıkması halinde reçete bedellerinin kurum tarafından geri istenesileceğine dair bir hüküm bulunmaması karşısında, davacı talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine dair yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428 nci maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440 ncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1560, Karar No: 2024/13577, Tarih: 19.12.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/1560 E.  ,  2024/13577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/183 E., 2022/1580 K.

SUÇLAR : Nitelikli yağma, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali, hakaret

HÜKÜMLER : İlk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak yeni hüküm kurulması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle,

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun'un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü;

I. GEREKÇE

1.Mağdurun aşamalarda tutarlı beyanları, mağdurun beyanlarını destekleyen tanıkların ifadeleri, sanıkların soruşturma aşamasında olayın sıcaklığı ile alınan savunmaları, dosya arasında bulunan rapor gibi deliller karşısında, sanıkların eylemlerinin sabit olduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanıklar müdafilerinin "adil yargılanma ve lekelenmeme haklarının ihlaline, suçların unsurları itibarıyla oluşmadığına, suçların niteliğinin tayininde yanılgıya düşüldüğüne, eksik soruşturmaya, kanıtların mahkûmiyet kararı verilmesine elverişli olmadığına, beraat kararı verilmesi gerktiğine, cezanın teşdiden hüküm olunmasının isabetsizliğine" ilişkin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddiyle, hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak

2. Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine, 5271 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin ikinci fıkrasına aykırı biçimde "Yargılama giderinin sanıklardan eşit olarak alınarak hazineye gelir kaydına" biçiminde karar verilmesi, hukuka aykırı olduğundan Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

II-KARAR

Ancak

2. Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine, 5271 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin ikinci fıkrasına aykırı biçimde "Yargılama giderinin sanıklardan eşit olarak alınarak hazineye gelir kaydına" biçiminde karar verilmesi, hukuka aykırı olduğundan Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

II-KARAR

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin istinaf başvurusu üzerine kurulan yeni hükme dair kararın açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5271 sayılı Kanun'un 303/1-h maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yer alan yargılama giderlerine ilişkin hüküm fıkrasından 'Yargılama giderinin sanıklardan eşit olarak alınarak hazineye gelir kaydına” ilişkin bölüm çıkarılarak, "Sanıkların her birinin sebebiyet verdikleri yargılama giderinin ayrı ayrı tahsil edilmesine" cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

19.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6445, Karar No: 2020/947, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/6445 E.  ,  2020/947 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17596, Karar No: 2023/503, Tarih: 24.01.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/17596 E.  ,  2023/503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği

temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Tekirdağ (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin, 22.10.2010 tarihli ve 2010/503 Esas, 2010/603 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası ile 62 nci maddesi uyarınca hükmedilen 5 ay hapis cezasının, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci ve sekizinci fıkrası uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanığın beş yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, 08.12.2010 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir.

3. Sanığın denetim süresi içinde 21.12.2014 tarihinde işlediği kasten yaralama suçundan Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 29.05.2014 tarihli ve 2015/176 Esas, 2015/732 Karar sayılı mahkûmiyet kararının 25.06.2015 tarihinde kesinleştiğinin ihbar olunması üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2016 tarihli ve 2015/723 Esas, 2016/240 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları uyarınca 5 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;