muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6019, Karar No: 2019/8465, Tarih: 27.12.2019

Demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade hürriyeti sadece kabul gören veya zararsız veya kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerlidir. Bunlar demokratik bir toplumun olmazsa olmaz tolerans ve hoşgörüsünün gerekleridir(..., Türkiye'nin İnsan Hakları sorunu 2. baskı sy 462).

Ancak mutlak haklardan olmayan ifade hürriyetinin sonsuz ve sınırsız olmadığı, kısıtlı da olsa belli şartlarda sınırlandırılabileceği de aynı metinlerde yer bulmuştur. İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesinin 10/2 maddesine göre; görev ve sorumluluklar da yükleyen bu hakkın kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda başkalarının şöhret ve haklarının korunması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir. Anayasanın 26/2. maddesine göre de: "Bu hürriyetlerin kullanılması... başkalarının şöhret veya haklarının... korunması amaçlarıyla sınırlanabilir."

İfade özgürlüğünün sınırlandırılmasına ilişkin düzenlemelerin dar yorumlanması, sınırlandırma için önemli bir toplumsal ihtiyaç veya zorunluluğun bulunması, bu sınırlandırmanın meşru bir amacı gerçekleştirmek için yapılması, sınırlandırmada aşırıya gidilmemesi ve her halükarda hakkın özünü zedelemeyecek ölçüde yapılması gerekmektedir.

İftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzeni cebir yoluyla değiştirmeye yönelen nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle ceza yaptırımlarına bağlanmaktadır.

Bu doğrultuda Cumhurbaşkanına Hakaret suçları TCK 299. maddede yaptırıma bağlanmıştır. Suçun koruduğu hukuki yarar yukarıda da izah edildiği üzere Cumhurbaşkanının şeref ve saygınlığıdır. Bu suçun oluşumu için "Onun sosyal değeri konusunda kendisinin veya toplumun düşünce veya duyguları sarsıcı fiil veya sıfatlar isnat veya izafe edilmelidir. Ne tür hareketlerin şeref ve itibari ihlal edici olduğu, toplumda hakim olan ortalama düşünüş ve anlayışa göre belirlenmelidir, bunun tayininde ölçü bireyin özel duyarlılığı değildir. Bu itibarla basit bir saygısızlık hakaret ve sövme olarak nitelendirilemez" (..., hakaret ve sövme suçlan sy 80 vd)

Demokratik toplumlarda siyasiler, üst düzey bürokratlar ile kamuya mal olmuş kişiler, diğer insanlara nazaran ağır eleştirilere daha fazla katlanmalıdırlar. Ancak hakarete hiçbir kimse katlanmak zorunda değildir. İfade hürriyeti bakımından eleştiri ve hakaret ayrı ayrı değerlendirilmesi gereken kavramlardır. Kaba sövme hiçbir koşulda eleştiri olarak kabul edilemez. Türk toplumunun önemli bir kesiminin kendilerini siyasi liderleriyle özdeşleştirdiği, liderlerine yapılan ve kamuya yansıyan hakaretleri kendilerine yapılmış gibi algılayarak aşırı reaksiyon gösterdikleri, bu hakaretlerin toplumdaki kutuplaşmayı artırdığı, hakaret ve sövme fiillerinin, adi olaylarda dahi birçok öldürme ve nitelikli yaralamalara sebebiyet verdiği gözetildiğinde, bu fiillerin orantılı bir yaptırıma bağlanmasının toplumsal barışın ve kamu düzeninin korunması bakımından da demokratik toplumda zorlayıcı bir ihtiyacın karşılanması kapsamında değerlendirilmesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında kullanıcısı olduğu sosyal medya hesabında PKK/KCK/YPG/PYD silahlı terör örgütünün propagandasının yapıldığı paylaşımları paylaştığı ve adresinde yapılan aramada da ENK, YPG, Suriye ve İran'da faaliyet gösteren çeşitli parti ve temsilcilerinin adları ile "Batı Kürdistan için gıda yardımı" yapıldığına dair not defteri ele geçirildiği değerlendirilen, siyasi bir partinin temsilicisi olduğunu beyan eden sanığın, belirtilen sosyal medya hesabında 25.10.2014 tarihinde siyasihaber.org hesabından yayımlanan Cumhurbaşkanının, silahlı ve elinde "ISIS" bayrağı bulunan ayrıca "USAF" olarak belirtilen savaş uçağı şeklinde tasvir edilmiş iki grup arasında "Turkey" yazılı ve Türkiye Cumhuriyeti bayrağının yer aldığı semazen kıyafetini giymiş halde dönerken çizilmiş ve ''dünya AKP ve ...'ın kıvırma siyasetini anlatan bu karikatürü konuşuyor'' şeklindeki karikatürü; 10.11.2014 tarihinde ... adlı kullanıcı tarafından yayımlanan '... dönemi ile ... dönemi arasında şaşırtıcı benzerlikler var,tesadüfe bak'' başlıklı, ... dönemi ve ... Dönemi içerikli gazete sayfası şeklindeki fotoğrafı;

19.01.2015 tarihinde ... ... adlı kullanıcı tarafından uzun lafın kısası yorumuyla yayımlanan Cumhurbaşkanının bir şahıs ile konuşurken tasvir edilen ve içeriğinde ''yine bir çocuk öldürülmüş efendim", "Alçak İsrail", "Çocuk Cizre'de öldürülmüş efendim", "Pis terörist '' yazılarının yer aldığı karikatürü; 07.06.2015 tarihinde Cumhurbaşkanını ...'e benzetir şekilde küçük videolardan oluşan "Sarayda 7 Haziran, son vesayet" görseli ve 07.11.2014 tarihinde Murat Altun adlı kullanıcı tarafından yayımlanan Cumhurbaşkanının fotoğrafının yanında ''İSTİKBİLAL MARŞI, Ben 12 yıldır hep çaldım,yine çalarım. Hangi çılgın beni yargılayacakmış şaşarım.Kükremiş sel gibiyim,hukuku çiğner aşarım. İhale takip eder, rüşvetimi alır yaşarım.Evde istiflemişsem bir kaç milyar dolar,onlar sıfırlayacak ... gibi bir oğlum var. Ulusun korkma,Pensilvanaydaki canavar çalsa da bir bildiği vardır diyen seçmenim var'' şeklindeki fotoğrafı paylaştığının anlaşılması karşısında, bahse konu paylaşımların bireyin kendini gerçekleştirmesine ya da toplumun gelişmesine katkı sunması beklenen bir değer içermemesi, söylendiği yer ortam ve zaman itibariyle toplumsal barışı ve kamu düzenini bozma riski barındırması ve özellikle eleştiri sınırlarını aşarak açıkça Cumhurbaşkanının şeref ve saygınlığına saldırı mahiyetinde olması nedeniyle ifade hürriyeti kapsamında değerlendirilemeyeceğinden sübut bulan müsnet suçtan orantılı bir ceza ile cezalandırılması gerekirken beraatine karar verilmesinde isabet görülmemekle, anılan kararın kanun yararına bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2018 tarihli ve 2017/781 esas, 2018/432 karar sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309/4-c maddesi uyarınca sanığın aleyhine sonuç doğurmamak üzere KANUN YARARINA BOZULMASINA, bozma sebebine göre yeniden yargılama yapılmasına yer olmadığına; diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyasının mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14197, Karar No: 2016/9657, Tarih: 19.12.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/14197 E.  ,  2016/9657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/07/2016 tarih ve 2015/539-2016/500 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin....Bank Limited adlı bankanın ... Şubesi'ne 2.090,00 TL mevduatını 19/11/1999 tarihinde yatırdığını, iradesi fesada uğratılarak ....... Bank Limited adlı paravan banka hesabına aktarılmış olduğunu ve sigorta güvencesinde olmadığı gerekçesi ile ödenmediğini, müvekkilinin kasıtlı olarak.... Banka adına açılan hesaba mevduat yatırmasını sağlayan ve bankanın paravan bir banka olduğunu gizleyen davalı bankanın müvekkilinin ödenmeyen mevduatı nedeniyle uğradığı zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, yatırdığı paranın 19/11/1999 itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını davalının ikametgah adresi İstanbul olduğundan .... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin yetkili olduğunu, hak düşürücü sürenin geçirildiğini, müvekkili banka ile .... Bank Limited'in farklı tüzel kişiliklere sahip kuruluşlar olduğunu, başka bir kuruluş nezdindeki alacak için müvekkili bankaya husumet yöneltilemeyeceğini, davanın zamanaşımına uğradığını, ...'nin borcu üstlenmesi sebebi ile müvekkilinin sorumlu olmadığını savunarak, davanın usulden ve esastan reddini istemiştir.

İhbar olunan ... vekili, davanın hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, dava konusu işlemlerin davacının bilgisi dışında yapılmadığını bu nedenle irade fesadından sözedilemeyeceğini, mevduatın sigorta garantisinde olmadığını, davacının avans faizi talebinin haksız ve fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İhbar olunan Oyak vekili, hak düşürücü sürenin geçirildiğini, müvekkilinin borcu üstlenmediğini bu nedenle davanın asıl muhatap olan ...'ye tevcih edilmesi gerektiğini savunarak, davanın usulden ve esastan reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 3/k-l maddesi uyarınca; tüketici ile banka arasındaki işlemlerden doğan ihtilafların aynı kanunun 73. maddesine göre Tüketici Mahkemesi’nde görülmesi gerektiği gerekçesiyle, mahkemenin görevsizliği sebebiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 19/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4932, Karar No: 2015/4595, Tarih: 17.09.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/4932 E.  ,  2015/4595 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/108145

MAHKEMESİ : Akkuş Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2013

NUMARASI : 2010/64 (E) ve 2013/193 (K)

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi Orman İdaresi vekilinin temyiz isteği sanıklar hakkında açılan kamu davasına katılma iradesini yansıttığından CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca orman idaresinin kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede,

A-Sanık H.. S..'ün temyizinin incelemesinde;

Temyiz dilekçesini yasal süresi içinde verilmediği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanığın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B-Sanık S.. S.. ve katılan vekilinin temyizlerine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık S.. S.. ve katılan vekilinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 17.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5444, Karar No: 2018/14898, Tarih: 19.12.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/5444 E.  ,  2018/14898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı erkeğin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflar cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. "İddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır (HMKm.141)." Dava dilekçesi davalı kadına bizzat 23.10.2013 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı kadın tarafından cevap dilekçesi ise süreden sonra 26.11.2013 tarihinde dosyaya sunulmuştur. Davalı kadın tarafından süresinden sonra sunulan bu cevap dilekçesi ile yoksulluk nafakası ve tazminat talebinde bulunulmuş olup bu talep, savunmanın genişletilmesi niteliğindedir. Davacı tarafından bu taleplere yönelik açık muvafakat beyanında bulunulmadığı gibi, davalı tarafından bu konuda usulünce yapılmış bir ıslah işlemi de bulunmamaktadır. O halde, davalı kadının TMK'nun 175. maddesine dayalı yoksulluk nafakası ve TMK'nun 174/1-2. maddesine dayalı tazminat talepleri hakkında "karar verilmesine yer olmadığına" karar verilecek yerde bu istemlerin kabulüne ilişkin yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.12.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2022/2227, Karar No: 2024/3754, Tarih: 02.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/2227 E.  ,  2024/3754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/563 E. 2013/113 K.

SUÇ : Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması

İNCELEME KONUSU KARAR: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 22.10.2012 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 170 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.02.2013 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 170 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, temyiz edilmeksizin 25.02.2013 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 21.04.2022 tarihli ve 2022/1588 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.05.2022 tarihli ve KYB-2022/63108 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.05.2022 tarihli ve KYB-2022/63108 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141. maddesinde belirtildiği üzere, mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli yazılması gerektiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun “hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar” başlıklı 230. maddesinde; (1) Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde aşağıdaki hususlar gösterilir: a) İddia ve savunmada ileri sürülen görüşler. b) Delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi. c) Ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesi; bu hususta ileri sürülen istemleri de dikkate alarak, Türk Ceza Kanununun 61 ve 62. maddelerinde belirlenen sıra ve esaslara göre cezanın belirlenmesi; yine aynı Kanunun 53 ve devamı maddelerine göre, cezaya mahkûmiyet yerine veya cezanın yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbirinin belirlenmesi. d) Cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanaklar.” hükmüne yer verildiği ve anılan Kanun’un 289/1-g maddesinde de hükmün 230. madde gereğince gerekçeyi içermemesinin hukuka kesin aykırılık halleri arasında sayıldığı nazara alındığında;

Sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan açılan kamu davasına ilişkin yapılan yargılama sonucunda, anılan kararın gerekçe kısmında sanığın nitelikli mala zarar verme suçundan cezalandırılmasına karar verildiği halde, hüküm kısmında sanığın genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. maddesine aykırı şekilde, hüküm ve gerekçe arasında açık çelişki oluşturduğunun gözetilmemesinde,

Kabule göre de,

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında hükmün gerekçe kısmında Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulandığı belirtilmesine rağmen, kısa kararda tekerrür hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilerek, bu şekilde hüküm ve gerekçe arasında çelişki oluştuğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, İsabet görülmemiştir.

”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin davadan el çektikten sonra dava dosyasını yeniden ele alarak 18.03.2013 tarihli, hükmün tavzihine ilişkin ek kararının hukuki değerden yoksun olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Hükümlünün, 01.10.2012 tarihinde ...Kavşağında av tüfeği ile havaya ateş etmesi şeklindeki eylemine ilişkin Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 22.10.2012 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 170 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca dava açıldığı, yapılan yargılama neticesinde Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.02.2013 tarihli kararında hükümlünün eyleminin yakarak kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğu belirtilerek 5237 sayılı Kanun'un 152 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca cezalandırılmasına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği halde hüküm kısmında 5237 sayılı Kanun'un 170 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve koşulları oluşmadığından 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmek suretiyle hükmün karıştırılması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.02.2013 tarihli ve 2012/563 Esas, 2013/113 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8052, Karar No: 2013/7121, Tarih: 27.11.2013

**1. Ceza Dairesi         2011/8052 E.  ,  2013/7121 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1/B - 2011/250098

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 08/04/2011, 2010/488 (E) ve 2011/145 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın eyleminin sübutu kabul, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına, haksız tahrikin derecesine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın mağduru hareketli kavga ortamında bıçakla sol aksiller bölgeden hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladığı olayda; hareketli kavga ortamında bıçakla vurduğu yeri özellikle seçme imkanı bulunmayan sanığın mağduru tek darbeyle aksiller bölgesinden toraksa nafiz olacak ancak iç organ, büyük damar ve sinir yaralanması oluşturmayacak şekilde yaralamaktan ibaret eyleminde öldürme kastını açıkça ortaya çıkaran kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşımakla, sanık hakkında kasten silahla yaralama suçundan, ancak makul bir temel ceza belirlenmesi suretiyle hüküm kurulması yerine suç vasfında hataya düşülerek, öldürmeye teşebbüsten yazılı şekilde hüküm kurulması

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 27.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4726, Karar No: 2022/8801, Tarih: 21.11.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/4726 E.  ,  2022/8801 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Dava Tarihi : 18/04/2017

Hüküm : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Temyiz Edenler: Davacı vekili, davalı vekili

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hükme yönelik, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 02.03.2018 tarihli, 2018/48 Esas, 2018/733 Karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine" ilişkin kararı davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Davalı vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Davanın tümüyle reddedilmesi karşısında, kendisini vekil ile temsil ettiren davalı lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerekmekte ise de davalı vekilinin İlk derece mahkemesi hükmüne karşı istinaf başvurusunda bulunmadığı ve aleyhine yeni bir karar verilmediğinden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 02.03.2018 tarihli, 2018/48 Esas, 2018/733 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin hükmünü temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığından, davalı vekilinin temyiz isteminin CMK'nın 298/1 maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE,

2- Davacı vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;