muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7493, Karar No: 2023/6204, Tarih: 11.10.2023

Tanık ... aşamalardaki anlatımında; komşusunun kendisine sabah saat 07:00 sularında mağdur ve sanığı inşaattan çıkarken ve mağduru pantolonunu toplarken gördüğünü söylediğini, bunun üzerine kendisinin olayı takibe aldığını, sabahları kızını okula götürüp getirdiğini, sanığın da babası gibi mağduru okula getirdiğini, sürekli birlikte dolaştıklarını gördüğünü, hatta bu sebepten kızını tek başına bir yere göndermediğini beyan etiği, tanık ... anlatımında; bir sabah sanık ve mağduru evinin karşısındaki inşaattan çıkarken gördüğünü, mağdurun arka bölgesini tutarak acıdığını söylediğini, sanığın da ovuşturursan geçer" dediğini duyduğunu, olayı komşusu ... e anlattığını beyan ettiği, sanığın suçlamayı kabul etmediği, ancak olaydan bir yıl evvel mahallede çıkan dedi-kodu üzerine, mağdurun babasının oğlunun yanında dolaşmaması hususunda kendisini uyardığını da kabul ettiği, savunmasında, mağdur ve ailesi ile komşu oldukları dönemde güvercin beslemesi sebebiyle kendisine husumet duyduklarını bu sebepten iftira attıklarını beyan ettiği, ancak mağdur ve ailesinin konuya ilişkin olarak doğrudan şikayette bulunmadıkları, olayın okulda cinsel istismar konusunda verilen seminer esnasında, öğrenci velisi tanık Nevinin anlatımı üzerine ortaya çıktığı ve adli makamlara okul idaresince yansıtıldığı,

Tanık Nevinin olayı komşusu tanık ... dan duyduğunu, ancak sanığın öğrenci velisi gibi mağduru her gün okula getirip götürdüğünü, sürekli birlikte gezdiklerini beyan ettiği, tanık Dudunun anlatımında sanık ve mağduru inşaattan çıkarken gördüğünü, mağdurun popo bölgesini göstererek " acıyor" dediğini, sanığın da ovuşturmasını söylediğini duyduğunu beyan ettiği, tanıklar ile sanık arasında önceye dayalı tanışıklık ve husumet iddiasında bulunulmadığı, hal böyleyken sanığa suç isnadında bulunmalarının olağan akışa aykırı olduğu kabul edilmiştir. Dosya kapsamından mahallede mağdur ve sanığa ilişkin olarak olay tarihinden bir yıl öncesinde dahi dedi-kodu yayıldığı, konu komşunun aileyi uyardığı, buna istinaden mağdurun babasının sanık ile konuşarak oğlundan uzak durmasını istediği, ancak sanığın mağdurla görüşmeye devam ettiği, yapılan Açıklamalar kapsamında sanığın mağdura yönelik cinsel eylemde bulunduğu kabul edilmiştir.Ancak cinsel eylemin organ sokma boyutuna varıp varmadığı hususuna ilişkin olarak mağdur anlatımları kendi içerisinde çelişki arz ettiğ, ancak yaşı, zihinzel durumu, cinsel bilgi ve tecrübesine göre olayı tanımlama hususunda yanılgıya düşebileceği değerlendirilmiştir. Aşamalardaki anlatımında genel itibariyle sanığın cinsel organını poposuna dokundurduğunu, ancak sokamadığını beyan ettiği. Her ne kadar ÇiM' anlatımında soktuğunu söylemiş ise de, aynı zamanda canının yanmadığını, sanığın eline krem veya benzeri bir şey de sürmediğini beyan ettiği, olayın akabinde diz dirsek pozisyonunda yapılan muayenesi sonucu Gönen Devlet Hastahanesinden alınan adli rapor içeriğine göre, livata bulgusuna rastlanılmadığı yönünde tespit yapıldığı. Bu sebepten mağdurun ÇİM anlatımına itibar edilmemiştir.

Yapılan açıklamalar kapsamında sanık lehine düşünülmekle, eyleminin çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu kabul edilmiştir. Sanık eylemini mağdurun rızası ile gerçekleştirdiği; ancak suç tarihinde mağdur 15 yaşını ikmal etmediğinden, ayrıca İstanbul Adli Tıp Kurumu 6 İhtisas Kurulunun rapor içeriğine göre suçun hukuki anlam ve sonuçlarını kavrama yeteneği gelişmediğinden ve kendisini ruhsal olarak koruma yetisine sahip olmadığından rızası eylemi hukuka uygun hale getirmediği, dosya kapsamındaki delillere göre İlk Derece Mahkemesinin suçu vasıflandırması ve ispat bakımından değerlendirmesinin hatalı olduğu kanaatine varılarak hükmün kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bu bağlamda sanığın sabit görülen çocuğun cinsel istismarı suçundan dolayı eylemine uyan suçun işleniş şekli, kastının yoğunluğu ve meydana gelen zarar ve neticeye göre takdiren ve teşdiden ceza tertibi yoluna gidilerek cezalandırılmasına, dosya kapsamına göre aynı suç işleme kararının icrası cümlesinde birden fazla kez eylemde bulunduğundan cezasından teselsül sebebiyle 5237 sayılı Kanunun 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarunca arttırım yapılmasına, dosyadan anlaşılan kişiliği ve gözlenen pişman olmama haline göre hakkında aynı Kanunun 62 nci maddesinin uygulanmasına takdiren yer olmadığına," şeklindeki gerekçe ile karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafii, katılan mağdur vekili ile katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve Devletin kanundan kaynaklanan koruma yükümlülüğünü yerine getirdiği nazara alınarak katılan Bakanlık vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 15.03.2023 tarihli ve 2022/1114 Esas, 2023/528 Karar sayılı kararında katılan mağdur vekili, katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bandırma Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1828, Karar No: 2020/4144, Tarih: 02.06.2020

**13. Hukuk Dairesi         2020/1828 E.  ,  2020/4144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dairemizin 16.01.2020 tarihli ve 2018/5842 Esas, 2020/220 Karar sayılı ilamı ile; temyiz eden davalılar ... ve ...’ın adli yardım talebinin reddine karar verildiği ve verilen karara karşı davalı ... vekilinin itirazda bulunduğu anlaşılmıştır.

6100 HMK.’nun 11.4.2013 gün ve 6459 sayılı Yasa ile değiştirilmiş ve 30.4.2013 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiş 337/2. maddesinde düzenlenen “Adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde kararı veren mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edilebilir. Kararına itiraz edilen mahkeme, itirazı incelemesi için dosyayı o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise aynı işlere bakmakla görevli en yakın mahkemeye gönderir. İtiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir. Adli yardım talebi reddedilirse, ödeme gücünde sonradan gerçekleşen ciddi bir azalmaya dayanılarak tekrar talepte bulunulabilir.” hükmü uyarınca davalının itirazının incelenmek üzere dosyanın Yargıtay 14. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Dairemizin adli yardım talebinin reddine dair kararına ilişkin davalının itirazının incelenmesi için dosyanın itirazı incelemeye yetkili Yargıtay 14. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 02/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10021, Karar No: 2018/3126, Tarih: 15.03.2018

**13. Hukuk Dairesi         2017/10021 E.  ,  2018/3126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali-tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ile davalı vekili avukat... 'un gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, hem davalanın hem de kendisinin tıp doktoru ve eskiden beri arkadaş olduklarını, davalının emeklilik günlerinde ... da bir rehabilitasyon merkezi açabileceği konusunda kendisini ikna ettiğini ve bu amaçla taşınmaz almak üzere davalıya eline geçtikçe para yolladığını, taşınmazların şimdilik davalı adına alınmasına ve bilahare kendisine devredilmesine karar verildiğini, 2006 yılından itibaren davalıya 1.500.000,00 TL civarında para gönderdiğini ve davalının yer alımları yaptığını, 2012 yılında davalıya alınan taşınmazlara ilişkin bir protokol yapmayı ya da taşınmazların tapularının tarafına devredilmesini önerdiğini, davalının buna karşılık gönderdiği elektronik posta ile parasını ödeyeceğini bildirdiğini ileri sürerek, taşınmazların tapu kaydının iptali ile adına tescilini ve davalının uhdesinde bulunan bakiye bedelin tahsilini istemiş; bilahare ıslah sureti ile çeşitli tarihlerde davalıya göndermiş olduğu toplam 783.337,00 TL'nin ödeme tarihlerinden işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacı tarafından gönderilen paraların davacıya elden verdiği borcun ve davalıya sattığı dairenin ödemeleri olduğunu, dava konusu taşınmazlar ile davacının bir ilgisinin bulunmadığını, davacının dayandığı elektronik posta içeriğinde davacının iddiasını doğrular bir beyanı bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, eldeki davada ıslah sureti ile davalıya çeşitli tarihlerde göndermiş olduğu toplam 783.337,00 TL'nin ödeme tarihlerinden işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsilini istemiş; davalı, davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, davacının davalıya taşınmaz alımı için para gönderdiğini yazılı delillerle ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir. Davacı, iddiasını ispat için davalı tarafından gönderildiğini ileri sürdüğü elektronik postaya ve banka kayıtlarına davanmıştır. Davalının da kabulünde olan söz konusu elektronik posta HMK'nun 199. maddesi gereği delil niteliğindedir. Öte yandan, davacının şahsi hesabından davalı hesabına gönderilen havalelerin bir kısmında “Dalyan için ödemedir”, “Dalyan arsa”, dalyan tarla için ödemedir” ibareleri bulunmaktadır. Buna göre elektronik posta içeriği ile havale açıklamaları birbirini doğruladığı gibi elektronik posta içeriği delil başlangıcı niteliği taşıdığından tanık dinlenmesi mümkün olup, tanık beyanları da davacının iddialarını desteklemektedir. O halde, mahkemece, davacının şahsi hesabından “Dalyan için ödemedir”, “Dalyan arsa”, “dalyan tarla için ödemedir” açıklaması ile gönderilen bedeller yönünden davacının davasını kanıtladığı gözetilerek, bu bedellerin hesaplanması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 1.630,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9605, Karar No: 2009/1324, Tarih: 09.02.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/9605 E.  ,  2009/1324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, kalçasındaki kırık nedeniyle 19.7.2003 tarihinde davalı üniversitesinin ...’da bulunan uygulama ve araştırma merkezine müracaat ettiğini, diğer davalı doktor tarafından ameliyat edilerek 1.8.2003 tarihinde taburcu edildiğini, ancak iyileşmemesi nedeniyle 2 kez daha ameliyat olduğunu, yapılan kontrollerde durumunun iyiye gittiği söylenerek ayağının üzerine basmasının söylendiğini, oysaki ayağının üzerine bastığında ağrılarının dahada arttığını, şişme olduğunu, akabinde gittiği başka hastahanelerde kırığın tam olarak kaynamadığı ve bacağının üzerine basmamasının söylendiğini, davalı hastahane ve doktor tarafından sürekli olarak yanlış bilgilendirildiğini ve bir yıl süre ile oyalandığını, bu süre içinde gelir kaybı olduğunu ve manevi ızdırap yaşadığını ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 4000 YTL maddi, 18.000 YTL de manevi tazminatın tahsilini istemiştir.

Davalı üniversite davacının tüm kontrol ve tedavilerinin tam olarak yapıldığını savunmuş, diğer davalıda davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, alınan Adli Tıp Kurumu raporu esas alınmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı üniversite davacının tüm kontrol ve tedavilerinin tam olarak yapıldığını savunmuş, diğer davalıda davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, alınan Adli Tıp Kurumu raporu esas alınmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının kalçasındaki kırık nedeniyle davalı üniversitenin ...'da bulunan uygulama ve Araştırma Merkezi'ne müracaat ettiği diğer davalı doktor tarafından muayene ve kontrolünün yapılarak 1.8.2003, 1.9.2003 ve 22.10.2003 tarihlerinde ameliyat edildiği, yapılan kontroller sonunda davalı doktor tarafından düzenlenen 11.6.2004 tarihli raporda davacının kalçasındaki kırığın kaynadığının ve tam yükle ayağının üzerine basmasının tavsiye edildiği ve raporun başhekim tarafından da imzalandığı anlaşılmaktadır. Ne varki davacının daha sonraki müracatları üzerine, ... Üniversitesi Tıp Fakültesi tarafından düzenlenen 30.7.2004 tarihli rapor ile ... Numune Hastanesince düzenlenen 26.7.2004 tarihli raporda davacı hastanın kırığında kaynamanın bulunmadığı ve üzerine ağırlık vermemesi gerektiği bildirildiği gibi, davalı Üniversitenin ...'da bulunan hastahanesinden alınan 27.7.2004 tarihli rapordada hastanın kırığının kaynamadığı ve sol ayağının üzerine basmamasının tavsiye edildiğinin bildirildiği görülmektedir. Mahkemece, hükme esas alınan Adli Tıp Kurumu raporunda davacının ameliyatının ve davalı doktorun yaptığı diğer tedavilerin tıp kurallarına uygun olduğu belirtilerek mahkemece sorulan diğer hususlarada görüş bildirmeye mahal olmadığı bildirilmiştir. Davacının bu davadaki talebi, davalılar tarafından kırık kaynamaması ve ayağının üzerine basmaması gerekmesine rağmen yanlış bilgilendirildiği ve oyalandığı için maddi ve manevi zararının oluştuğu iddiasına dayalı tazminat istemidir. Dosyada bulunan bilgi belgeler incelendiğinde hükme esas alınan Adli Tıp Kurumu raporunun soyut ve gerekçesiz olup davacı iddialarını karşılamaktan uzak olduğu ve hükme esas alınamayacağı anlaşılmaktadır. Bu itibarla mahkemece davalı üniversite dışındaki diğer üniversitelerden konusunda uzman kişilerden oluşuturulacak uzman bilirkişi kurulundan dosya içinde bulunan ve az yukarıda belirtilen raporlarda dikkate alınmak suretiyle taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekir. Mahkemenin değinilen bu yönü gözardı ederek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 9.2.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11753, Karar No: 2009/15860, Tarih: 27.10.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/11753 E.  ,  2009/15860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonucu davanın reddine dair verilen 17/07/2002 ... ve 1994/43-539 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi tarafından istenilmekle ve dava dosyası 2006 yılında Daireye gönderilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra bir takım eksikliklerin giderilmesi için dava dosyası Dairenin 04/07/2006 ... 2006/7000 - 6999 sayılı kararı ile mahkemesine iade edilip, eksikliklerin tamamlanıp dava dosyası üç yıl sonra Daireye 27/07/2009 tarihinde gelmesi üzerine içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi 27.01.1994 tarihli dava dilekçesinde özetle; “... mirasçılarının başvurusu üzerine, 59 Numaralı Orman Tahdit Komisyonunca, hukuki niteliğini yitirmiş bulunan Kadıköy Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 06.10.1944 ... ve 1943/251-800 sayılı ilamına değer verilerek bu ilamın uygulanmasından söz edilerek Özel Orman statüsü ile Ballıca Köyü 238 parsel sayılı 497.395 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, A. ... ... mirasçıları adına tapuya tescil edilmişse de 1944 tarihli mahkeme kararının; o tarihte yürürlükte bulunan yasa hükümleri uygulanmak suretiyle verildiğini, 1944 tarihli mahkeme kararında taşınmazın niteliği hakkında bir hüküm bulunmadığını, kararın verildiği tarihten sonra 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasa ile hiç bir bildirime gerek olmaksızın özel ve tüzel kişilere ait tüm özel ormanların Devletleştirilmiş olması nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden önce verilen mahkeme kararının ve tapu kayıtlarının hukuki değerinin kalmadığını, bu konuların müfettişlerin düzenlediği raporlarda da belirlendiğini, ilgili Kadastro Komisyon üyeleri ile işlemi yapanlar hakkında görevlerini kötüye kullanmalarından dolayı ceza davası açıldığını, Anayasanın 169. maddesi uyarınca Devlet Ormanının özel mülkiyete konu olamayacağını, bu nedenle tapu kaydının iptalini” daha sonra 17.06.1994 tarihli ıslah dilekçesiyle “tapu kaydının iptali ile orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmesini” istemiştir.

Mahkemece; [1944 tarihli mahkeme kararının uygulanması ... mirasçıları tarafından daha önceki yıllarda istenmişse de uygulama olanağı bulunmadığından bu güne kadar uygulanmadığını, Ballıca Köyünde 1989 yılında yapılan 6831 Sayılı Yasanın 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B maddesi uygulamasının yapılması sırasında ... mirasçıları vekili Av. ...’nın talebi üzerine 59 Numaralı Orman Tahdit Komisyonunca (Aşağıda izah edileceği gibi uygulamayı yapan Orman Yasası ve Yönetmeliğine göre kurulan orman tahdit komisyonunu değildir.) dava konusu yerin özel orman niteliğiyle sınırlandırıldığı ve 14.11.1990 tarihinde ilana çıkartılarak 14.05.1991 tarihinde kesinleştiği (Aşağıda 12, 13, 14, 15 ve 16 numaralı bentlerde açıklanacağı gibi 59 numaralı orman kadastro komisyonun 07.06.1989 tarihli tutanakla işe başlamış ve 15.06.1989 tarihinde “işi sonuçlandırma tutanağı” düzenleyerek çalışmaya son vermiş ve bu tarihler arasında düzenlendiği, altı adet tutanağı valilik onayına sunmuş ve valilik tarafından 20.06.1990 tarihinde onaylandıktan sonra 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesi gereğince bu köyde yaptığı işlemleri 14.11.1990 tarihinde askı ilanına çıkarmış, ancak bu tarihten önce on adet özel orman parseli 12.11.1990 tarihinde ... adına iktisap nedeni “orman kadastrosu” olduğu yazılarak tescil edildiğinden ve özel orman parselleri hakkında yapılan işlem hiçbir zaman askı ilanına çıkartılmadığından mahkemenin 31.07.1989 tarihli tutanakla yapılan işlemi orman kadastrosu olarak nitelendirmesi ve orman kadastrosunun ilana çıkartılarak kesinleştiğinin kabul edilmesinin hiçbir dayanağı bulunmamaktadır.) 1942 yılında Ballıca Devlet Ormanı olarak orman kadastrosu yapılan 2613.5 Hektarlık sahanın Kadıköy Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.10.1944 ... ve 1943/251-800 sayılı kararı ile iptal edildiği (Halbuki H.G.K.’nun 4785 Sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 13.07.1945 tarihinden beri kabul ettiği ilkelere ve özellikle 27.12.1989 ... ve 1989/16-659-695, 10.05.2006 ... 1991/16-271-375 ve 27.02.2002 ... 2002/1-19-97 ve 03/07/2002 ... 2002/20-558- 588 ve 10.05.2006 ... 2006/20-148-284 sayılı kararlarında belirtildiği gibi, 4785 Sayılı Yasanın yürürlüğünden önce Devlet Ormanı sayılan yerler hakkında verilen ve kesinleşen mahkeme kararlarının ve tapu kayıtlarının 4785 Sayılı Yasa karşısında hiçbir yasal dayanağı kalmamıştır) 1952 yılında Ballıca Devlet Ormanının tümünün makiye ayrıldığı, daha sonra 1963 yılında makiye ayırma işlemi Orman İdaresi tarafından iptal edilmişse de bunun davalı kişileri bağlamayacağı, 22.03.1996 ... ve 1993/5-1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile “maki komisyonlarının yaptığı işlemlerin geçerli ve makiye ayrılan yerlerde oluşturulan özel tapulara değer verilmesinin” kabul edildiği (Bu bölgede makiye ayırma işleminin geçersiz olduğu, Pendik Asliye (1) Hukuk Mahkemesinin direnme yoluyla verdiği kararını inceleyerek ve 20. Hukuk Dairesinin bozma kararındaki hukuki dayanakları aynen kabul ederek “20. Hukuk Dairesinin bu kararı Y.K