muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3255, Karar No: 2015/3200, Tarih: 03.03.2015

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Mahkemece davalı işverenlik tarafından 17/08/2012 tarihinde sadece işverenlik aleyhine icra takibi açmayanlara ödeme yapıldığı, işverenin eşit davranma borcuna aykırı davranışının davacı tarafından ispatlandığı kabul edilerek ihlalin ağırlığı ile işçinin kıdemi nazara alınarak 4857 sayılı kanunun 5. maddesi gereğince takdiren davacının 2 aylık brüt ücreti tutarında tazminat miktarı olan 2.277.60 TL'nin davalı işverenlikten tahsiline karar verilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda mahkemece davalı işverenlik tarafından 17/08/2012 tarihinde sadece işverenlik aleyhine icra takibi açmayanlara ödeme yapıldığı kabul edilerek davacının ayrımcılık tazminatı talebinin kabulüne karar verilmişse de 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. Maddesinde ‘’ İş ilişkisinde dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefî inanç, din ve mezhep ve benzeri sebeplere dayalı ayırım yapılamaz.’’ hükmünün bulunduğu, madde içerisinde geçen ‘’ ve benzeri sebeplerle ‘’ ifadesinden eşitliğe aykırılık oluşturan ve ayrımcılık tazminatını gerektirecek hallerin tahdidi olarak sayılmadığı anlaşılmaktaysa da somut olayda davalı işverenin ekonomik sıkıntıları nedeniyle bazı işçilerin ödemelerini geciktirmesi kanunun lafzında geçen "ve benzeri sebeplerle" ifadesi kapsamında değerlendirilemeyeceğinden davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 03.03.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Türk hukukunda eşit davranma borcu 4857 sayılı İş Kanunu'nun 5'inci maddesinde "Eşit davranma ilkesi" başlığı altında işverenin genel anlamda borçları arasında düzenlenmiştir.

Eşit davranma borcu nispi nitelikte bir işveren borcudur. Ayrım yasağının mutlak olduğu sınırlı nedenler dışında eşit davranma borcu nispi nitelik taşır.

İş Kanunu'nun 5'inci maddesinin 1'inci fırası, mutlak ayrımcılık yasağını düzenlemektedir. Mutlak anlamda eşit davranma borcu çoğunlukla şekli eşitlik anlamında ayrım yapmama yükümlülüğü bakımından sözkonusu olur. Irk, etnik köken, cinsiyet, cinsel eğilim, dini ve felsefi inanç, siyasal düşünce vs. gibi.

Eşit davranma borcu nispi nitelikte bir işveren borcudur. Ayrım yasağının mutlak olduğu sınırlı nedenler dışında eşit davranma borcu nispi nitelik taşır.

İş Kanunu'nun 5'inci maddesinin 1'inci fırası, mutlak ayrımcılık yasağını düzenlemektedir. Mutlak anlamda eşit davranma borcu çoğunlukla şekli eşitlik anlamında ayrım yapmama yükümlülüğü bakımından sözkonusu olur. Irk, etnik köken, cinsiyet, cinsel eğilim, dini ve felsefi inanç, siyasal düşünce vs. gibi.

Yasanın 5'inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli-kısmi süreli işçi ile belirli süreli-belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş, dördüncü ve beşinci fıkrada işverenin ücret ödeme borcunu ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmiştir. Burada sözü edilen ücret genel anlamda ücret olup ücretin dışında kalan ikramiye prim vs. ödemeleride kapsar.

Eşit davranma borcu, işverenin haklı nedenler bulunmaksızın işçiler arasında farklı davranmaması, yani haksız ayrımda bulunmaması, keyfi davranışlardan kaçınması, haklı nedenler varsa ayrımda bulunması, farklı davranması yükümlülüğünü ifade eder. Ayrımcılığın kaynağında ölçütün kendisi değil, yarattığı sonuç yatar.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırılığın yaptırımı 5'inci maddenin altıncı fıkrasına göre dört aya kadar ücret tutarında tazminat ile yoksun bırakıldığı hakların talep edilebilmesi ve İş Kanunu'nun 99. maddesine göre idari para cezasıdır. İş Kanunu'nun 99/1-a maddesinde 5'inci maddede öngörülen tüm ilke ve yükümlülüklere aykırı davranan işveren veya işveren vekiline bu durumdaki her işçi için elli milyon lira para cezası verileceği bildirilmiştir.

İş Kanunu'nun 5'inci maddesinin sistematik düzenlemesinde yaptırım olarak ön görülen dört aya kadar ücret tutarında tazminata ilişkin fıkranın mutlak ayrımcılık yasağının düzenlendiği birinci fıkradan hemen sonra yer almaması, mutlak ayrımcılık yasağından sonra gelen nispi ayrımcılık yasaklarına ilişkin ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarından sonra gelmek üzere altıncı fıkrada yer almış olması, ayrıca işçinin aykırılık halinde yoksun bırakıldığı haklarını talep edebileceğine ilişkin düzenleme ile tazminatın aynı fıkrada düzenlenmiş olması, İş Kanunu'nun 99. maddesinde cezai yaptırım olarak göngörülen idari para cezasının sadece birinci fıkradaki mutlak ayırımcılık yasaklarına değil 5'inci maddede öngörülen tüm ilke ve yükümlülüklere aykırılık halinde verileceğine ilişkin düzenleme yapılmış olması kanun koyucunun amacının tazminatın yalnızca birinci fırada düzenlenen mutlak ayrımcılık yasağının değil nispi ayrımcılık yasağınında yaptırımı olarak öngörüldüğünü göstermektedir.

Somut olayda davalı işverence işyerinde çalışan işçilerin ücretlerinin iki yıldır düzensiz ödenmesi üzerine davacınında içinde bulunduğu 45 işçinin 2012 Ocak ayından itibaren ödenmeyen ücretlerinin tahsilini sağlamak amacıyla 10/07/2012 tarihinde ilamsız icra takibi yaptığı, davalı işverence 17/08/2012 tarihinde ödenmemiş iki aylık ücret tutarını aynı bölümde çalışan icra takibi yapmayan 20 kadar işçiye ödeyip icra takibine girişen davacı ve arkadaşlarına ödememek suretiyle ayrımcılık yaptığı dosya kapsamı ile sabit olup, mahkemecede bu gerekçe ile davacı yararına eşit davranmama tazminatına hükmedilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle eşit davranmama tazminatının yalnız birinci fıkrada düzenlenen mutlak ayrımcılık yasaklarının değil, nispi ayrımcılık yasaklarınında yaptırımı olduğu ve mahkemece davacıya eşit davranmama tazminatı verilmesine ilişkin karar yerinde olup ONANMASI görüşünde olduğumdan, Sayın Çoğunluğun eşit davranmama tazminatının ancak İş Kanununun 5'inci maddesinin 1'inci fıkrasında düzenlenen mutlak ayrımcılık halleri (dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep ve benzeri sebepler) ile sınırlı olarak verilebileceği, somut olayın 5'inci maddenin 1'inci fıkrasında sözü edilen benzeri sebep sayılamayacağı gerekçesiyle verdiği BOZMA kararına katılmıyorum.03/03/2015
Yargıtay — Esas No: 2013/1135, Karar No: 2013/5846, Tarih: 01.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/1135 E.  ,  2013/5846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

.

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

... İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının g bendinde "derelerin her iki tarafında, kadastral sınırlarından itibaren 100 metre yapı yaklaşma mesafesi bırakılır" hükmü yer almakta iken, 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı genel kurul kararı ile"derelerin ıslah kesitinin her iki yanında temizlik, bakım ve onarımlarının yapılması maksadı ile imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ve dere işletme bandları idarece kamulaştırılır" hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazların imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değiştirilmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp, imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı ... Genel Müdürlüğünden ve imar planını yapan belediyelerden sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2010/3921, Karar No: 2010/4574, Tarih: 19.04.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/3921 E.  ,  2010/4574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TESCİL VEYA TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, vekil kıldığı davalı kardeşi ...ın, bilgi ve rızası dışında, vekalet akdini kötüye kullanarak dava konusu 919 ada 1 ve 920 ada 1 parsel sayılı taşınmazlarını diğer davalı oğlu ...’e temlik ettiğini ileri sürerek, tapu iptali ve tescil, olmazsa tazminat isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, vekalet akdinin kötüye kullanılmadığını ve kendilerinden alacağı da bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazların dava tarihinden önce dahili davalıya temlik edilmiş olması ve dahili dava yoluyla taraf teşkili sağlanamayacağı gerekçeleriyle husumet yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Tazminat açısından istekte bulunduğu halde bu konuda mahkemece, “dava açmakta muhtariyetine” şeklinde karar verilmesi doğru değil ise de davacı kararı temyiz etmediğinden bu konu bozma nedeni yapılmamıştır. Davalılardan ...’in temyiz itirazına gelince; dava, davalıya husumet tevcih edilemeyeceği gerekçesiyle reddedildiğine göre, maktu vekalet ücretine hükmedilmesi doğrudur. Temyiz itirazının reddi ile yerel mahkeme hükmünün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1.55.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 19.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17351, Karar No: 2021/20364, Tarih: 03.11.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/17351 E.  ,  2021/20364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM: Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Üst Cumhuriyet Savcısı'nın suça sürüklenen çocuk ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve ulaşım araçlarının kaçırılması veya alıkonulması suçlarına yönelik temyiz talebinde; dava açılmış olmasına karşın karar verilmediği anlaşılmakla, zamanaşımı süresince karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafinin ve suça sürüklenen çocuğun temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK.nın 109/2, 109/3-b ve 31/3. maddeleri uygulamasıyla belirlenen, 2 yıl 8 ay hapis cezasından, TCK.nın 62. maddesi gereğince 1/6 indirim uygulanırken hesap hatası yapılarak "2 yıl 2 ay 20 gün" yerine "2 yıl 1 ay 20 gün" olarak eksik tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1)Tüm dosya kapsamında, mağdurun olay gecesi 23.30 sıralarında arkadaşı olan tanık ... ile parkta otururken yanlarına suça sürüklenen çocuk ... ve temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'nun geldiği, ...'ın "napıyonuz lan" diyerek mağdurla aralarında gelişen sözlü tartışmanın kavgaya dönüştüğü, ...'ın mağdurun burnuna yumruk atarak alınan Adli Muayene Kati Raporu'na göre burnunun kırılmasına sebebiyet vererek basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde mağduru yaraladığı, tanık ...'ün ayırması neticesinde, mağdurun motosikletine binerek uzaklaştığı, motosikletiyle onu takip eden suça sürüklenen çocukların da mağdura yetişerek önüne geçip durdurdukları, yüzüne yumruk atıp tekmeledikleri, suça sürüklenen çocukların peşinden gelen mağdurun arkadaşı ...'nin araya girmesi sonucu olay yerinden ayrıldıkları olayda; mağdurun beyanını doğrulayan suça sürüklenen çocukların ikrar içerikli savunmaları ve tanık beyanları karşısında; mevcut haliyle suça sürüklenen çocuk ...'ın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 86/1, 87/3. maddelerinde düzenlenen kasten yaralama suçunu oluşturduğu ve bu suçtan yargılamanın devam ettiği gözetilmeden kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraati yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Kabul ve uygulamaya göre de;

a) Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK.nın 109/2, 109/3-b ve 31/3. maddeleri uygulamasıyla belirlenen, 2 yıl 8 ay hapis cezasından, TCK.nın 62. maddesi gereğince 1/6 indirim uygulanırken hesap hatası yapılarak "2 yıl 2 ay 20 gün" yerine "2yıl 1 ay 20 gün" olarak eksik tayini,

b)Gerekçeli karar başlığında 5271 sayılı CMK.nın 232/2-b. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ...'ın açık kimliğinin gösterilmemesi,

c)5237 sayılı TCK.nın 53/4. maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak, suç tarihinde 18 yaşını ikmal etmeyen suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde aynı Kanunun 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

b)Gerekçeli karar başlığında 5271 sayılı CMK.nın 232/2-b. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ...'ın açık kimliğinin gösterilmemesi,

c)5237 sayılı TCK.nın 53/4. maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak, suç tarihinde 18 yaşını ikmal etmeyen suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde aynı Kanunun 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafinin ve suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 321. ve 326/son. maddeleri gereğince BOZULMASINA, 03.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9720, Karar No: 2018/4907, Tarih: 28.06.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/9720 E.  ,  2018/4907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/12/2014 gün ve 2013/104-2014/263 sayılı kararı onayan Daire’nin 21/03/2016 gün ve 2015/7693-2016/3122 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili ve davalı ... Gıda Turizm Ticaret Ltd. Şti. vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirketin TPE nezdinde “...+şekil” ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, başvurunun TPE resmi markalar bülteninde yayınlanmasını takiben, diğer davalı şirketin 99 016265 nolu "bravo patisserio", 2008 07680 nolu "b bravo patisserio"+şekil, 2009 36009 nolu "b bravo n'ice cream"+ şekil markalarını gerekçe göstererek itirazda bulunduğunu, itirazın sonrası, yeniden incelenmesi talebini değerlendiren TPE YİDK’nun nihai olarak davalı itirazının kabulü ile marka başvurusunun reddine karar verdiğini, bu kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, savunarak TPE YİDK’nun 2003-M-1251 sayılı kararının iptali ile başvurularının tesciline ne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili ve davalı şirket vekili; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulüne, TPE YİDK 2013-M-1251 sayılı kararının "kahve, kakao, kahve veya kakao esaslı içecekler, çikolata esaslı içecekler, suni kahve, moka (kahve) kahve yerine geçen maddeler, takyoka, sago, pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar, sandviçler, pideler, pizzalar, kekler, pastalar, ekmekler, tartlar, milföyler, şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler; krakerler, gofretler, kekler, çikolata ürünleri, çikolata veya şekerli kaplanmış ürünler, bar, donmuş yoğurt (şekerleme) sakızlar, dondurmalar, yenilebilir buzlar, buz kremler, sütlü buzlar" emtiaları bakımından kısmen iptaline dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili ve davalı ... Gıda Turizm Ticaret Ltd. Şti. vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere ve davacıya başvuru hakkını devreden ... Holding AŞ adına kayıtlı bulunan ibareyi içeren ve kazanılmış hak oluşturduğu iddia edilen markalardan vazgeçme tarihinin işbu marka başvuru tarihinden sonraki bir tarih olmasına ve bu durumda başvuru tarihinde davacının devredenin kazanılmış hakkından yararlanacağının tabii bulunmasına göre davacı vekili ve davalı ... Gıda Turizm Ticaret Ltd. Şti. vekilinin HUMK.nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekili ve davalı ... Gıda Turizm Ticaret Ltd. Şti. vekilinin karar düzeltme istemlerinin HUMK.nun 442. maddesi uyarınca REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 14,00 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 314,79 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı ... Gıda Turizm Ticaret Ltd. Şti.'den alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, istek halinde aşağıda yazılı 97,90 TL harcın temyiz eden davacıya iadesine, ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 314,79 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 28/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2963, Karar No: 2017/3480, Tarih: 29.03.2017

**16. Ceza Dairesi         2016/2963 E.  ,  2017/3480 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Cumhurbaşkanına hakaret

Hüküm : TCK'nın 299/1, 299/2, 53. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Soruşturma aşamasında Marmaris Devlet Hastanesinde yapılan muayene neticesinde verilen 30.01.2015 tarihli öneride sanığın Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine sevkinin uygun olduğunun belirtilmesi üzerine istenilen CMK'nın 74. maddeleri uyarınca gözlem altına alınmasına dair talebin reddedildiği, ancak sanığın temyiz dilekçesi ekinde sunduğu belgelerde 2008, 2013 ve 2015 yıllarında psikolojik tedavi gördüğünün anlaşılması karşısında; TCK'nın 32. maddesi gereğince sanığın suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğini ortadan kaldıran veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmasına yol açan bir akıl hastalığı ve yüklenen suç yönünden cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı hususlarının araştırılıp Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan rapor alınarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 29.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2694, Karar No: 2007/3600, Tarih: 22.03.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/2694 E.  ,  2007/3600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Balıkesir 1. Aile ile 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, özürlü ve akıl hastası olan yaşı ... çocuklar için vasi tayini istemine ilişkindir.

Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair 4787 Sayılı Yasa’nın 20.04.2004 günü yürürlüğe giren 14.04.2004 gün ve 5133 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi ile “22.01.2001 tarihli ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının Üçüncü Kısım hariç olmak üzere İkinci Kitabı ile 03.12.2001 tarihli ve 4722 Sayılı Türk Medeni Yasasının Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Yasaya göre aile hukukundan ... dava ve işler”in aile mahkemelerinde görüleceği, yine 5133 Sayılı Yasanın Geçici 2. Maddesi ile de “Bu Yasanın yürürlüğe girdiği tarihte aile mahkemelerinde görülmekte olan ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan konularla ilgili dava ve işler yetkili ve görevli mahkemesine devredilir.” hükümleri getirilmiştir.

Medeni Yasanın sözü edilen İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında vesayet, kayyımlık ve yasal danışmanlıkla ilgili hükümler bulunmaktadır.

4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yeralan 397. maddesinin 2. fıkrası gereğince “vesayet makamı, sulh hukuk mahkemesi; denetim makamı, asliye hukuk mahkemesidir.”

O halde, konusu Medeni Yasanın 2. Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan davaya sulh hukuk mahkemesi bakmakla görevlidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Balıkesir 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22/03/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7942, Karar No: 2008/8142, Tarih: 08.09.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/7942 E.  ,  2008/8142 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalı Yapı ve Kredi (Koçbank) Bankası Tekirdağ Şubesi aralarındaki sıra cetveline itiraz davası hakkında Tekirdağ 1.İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 3.6.2008 gün ve 88-131 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

492 Sayılı Harçlar Kanununda değişiklik yapan ve 6.6.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5766 sayılı Kanunun 11.maddesinin d. bendi uyarınca Yargıtay temyiz başvurularında 60.00 YTL temyiz başvuru harcı alınması gerektiğinden ve bu harç ödenmedikçe müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanamayacağından HUMK.nun 434/3.maddesi gereği işlem yapılmak üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,08.09.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.