muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5178, Karar No: 2013/23749, Tarih: 27.11.2013

"Makul şüphe, hayatın akışına göre somut olaylar karşısında genellikle duyulan şüphedir,

Makul şüphe, aramanın yapılacağı zaman, yer ve ilgili kişinin veya onunla birlikte olanların davranış tutum ve biçimleri, kolluk memurunun taşındığından şüphe ettiği eşyanın niteliği gibi sebepler göz önünde tutularak belirlenir.

Makul şüphede, ihbar veya şikayeti destekleyen emarelerin var olması gerekir. Belirtilen konularda şüphenin somut olgulara dayanması şarttır.

Arama sonunda belirli bir şeyin bulunacağını veya belirli bir kişinin yakalanacağını öngörmeyi gerektiren somut olgular mevcut bulunmalıdır." şeklinde açıklanmıştır.

Açıklanan kriterlere uygun makul şüphenin varlığı halinde ise verilecek adli arama kararında hangi hususlara yer verilmesi gerektiği ise 5271 sayılı yasanın 119. maddesinde ve Yönetmeliğin 7. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan maddeler uyarınca arama kararında; aramanın nedenini oluşturan fiil, aranılacak kişi, aramanın yapılacağı konut veya diğer yerin adresi ya da eşya, karar veya emrin geçerli olacağı zaman süresi, aranılacak eşyanın elde edilmesi halinde el konulup konulmayacağı hususlarının açıkça gösterilmesi gerekmektedir.

Somut olayda katılan vekilinin şikayet dilekçesinde sanığın korsan kitap sattığına dair delil ve emareden bahsedilmediği gibi genel, soyut nitelikte iddialara yer verilmiştir. Sözü edilen dilekçede arama için makul şüpheyi haklı kılan unsurlar yoktur. Şüphe belirli bir olguya dayanmamakta, sadece iddiadan ibaret düzeyde kalmaktadır. Aranılacak kişi, aramanın nedenini oluşturan fiil de belli değildir. Bu şekilde O.. Sokak'ta 1 numaralı iş yerinden başlayıp 25 numaralı iş yerinde biten adli arama yapılmasına izin verilmesi, suç işlenmesinin ve tehlikenin önlenmesi amacını aşan ve genel arama boyutuna ulaşan keyfiliğe kaçan kişilerin hukuk güvenliğini ihlal eden yasaya aykırı bir karar olur ki, böyle bir arama sonucu ulaşılan delillerin yasal nitelikte olduğu kabul edilemez. O halde; Ankara 3. Sulh Ceza Mahkemesinin adli aramasına ilişkin olarak verdiği karar hukuka aykırı olup, bu karara istinaden aranan iş yerinde ele geçen ve asıl delil niteliğini taşıyan kitapların bandrolsüz oldukları yolundaki bilirkişi raporuna dayanılamaz ve Anayasa'nın 38/6, 5271 sayılı yasanın 206/2-a, 217/2, 230/1.madde ve fıkralarına nazaran hukuka aykırı olarak elde edilen bu delil hükme esas alınamaz.

Bütün bu açıklamalardan sonra;

Mahkumiyetini gerektiren delil bulunmayan ve aşamalarda suçu kabullenmeyen sanığın beraatine bandrolsüz kitapların zoralımına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12218, Karar No: 2024/7217, Tarih: 05.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/12218 E.  ,  2024/7217 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Ceza verilmesine yer olmadığına,mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; katılanlar vekili ve sanık müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 22/6. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ve TCK'nın 85/2,62,50/4-1a,52/2-4,53/6 maddeleri gereğince 60800 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 3 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; kusura ve eksik incelemeye ilişkindir.

Katılanlar vekilinin temyiz istemi; bilinçli taksir şartları oluşmasına rağmen uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, sanık sürücü ..., 30.07.2015 günü saat 20:15 sıralarında, yönetimindeki ... plaka sayılı otomobil ile bir bölümü yapım sebebiyle kapatılan bölünmüş yolun çift yönlü hale getirilen diğer bölümünü takiben Kayseri istikametinden Boğazlıyan istikametine seyredip, 20. Km'deki olay mahalline geldiğinde, şerit ihlali yaparak, karşı istikametten gelen ölen sürücü ...'nun kullandığı otomobil ile istikametine göre sol şeritte çarpışmaları sonucu, sanığın aracında yolcu olarak bulunan kızının ve karşı araç sürücüsü ve bu araçtaki yolcunun öldüğü olayda; Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporuna göre sevk ve idaresindeki otomobil ile gece vakti, meskun mahal dışında, çift yönlü yolu takiben seyredip, aydınlatmanın olmadığı olay mahalline geldiğinde, mevcut verilerden anlaşılmakla, yola gereken dikkatini vermemiş, hızını ve sürüşünü mahal şartları ile gece far ışığı altındaki görüşüne göre ayarlamamış, bu haliyle, sevk ve idare hatası sonucu şerit ihlali yapması ve karşı istikametten gelen araç ile istikametine göre sol şeritte çarpışmaları sonucu meydana gelen olayda, dikkatsiz, tedbirsiz, kurallara aykırı hareketi ile K.T.K.'nın 52/b ve 84/g maddeleri gereğince asli ve tam kusurlu olduğu belirlenmiştir.

Sanığın kızı ...'e yönelik taksirli ölüm eylemi açısından neden olunan neticenin münhasıran failin ailevi ve kişisel durumu bakımından artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derece mağdur olmasına yola açacağına kanaat olunarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK 22/6 madde ve fıkrası uygulanarak, sanığa ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, sanığın ölen ... ve ...' ye karşı gerçekleştirdiği taksirli ölüm eylemi açısından ceza tayininde ise; sanığın olay nedeniyle tam kusurlu olduğu kabul edilerek TCK 85/2 maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

TCK'nın 22/6-1. cümlesinin uygulanabilmesi için taksirle hareket sonucu neden olunan neticenin, münhasıran sanığın kişisel ve ailevi durumu bakımından artık bir cezanın hükmedilmesi gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açması gerektiği, böyle bir netice ile birlikte başka bir neticenin de meydana gelmiş olması halinde anılan fıkra ile uygulama yapılamayacağı, ayrıca taksirli eylemden doğan neticelerin bölünerek bir kısmı bakımından ceza verilmesine yer olmadığına, bir kısmı bakımından ise mahkumiyete karar verilemeyeceği dikkate alınmadan, taksirli eylemi nedeniyle meydana gelen olay sonucu kızının ve kazaya karışan diğer araçtaki iki kişinin ölümüne sebebiyet veren sanık hakkında TCK'nın 85/2 maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin; eylemin bölünerek sanık hakkında kızının ölümü bakımından ceza verilmesine yer olmadığına, Kemal ve ...'nun ölümü bakımından ise sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik katılanlar vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün, oy birliğiyle

BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15985, Karar No: 2015/4337, Tarih: 17.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/15985 E.  ,  2015/4337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil-Alacak

Hazine ile ... ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil, alacak davasının kabulüne dair . Hukuk Mahkemesi'nden verilen 11.02.2014 gün ve 245/76 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili duruşmasız olarak incelenmesi davacı Hazine vekili ile Davalı ...vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 17.02.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden ... vekili Avukat .. . ve karşı taraftan Hazine vekili Avukat ...geldi. Başka kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine vekili, 232 ada 6 parsel kapsamında kalan 527.26 m2 yerin öncesinin dere yatağı niteliğinde olup Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu, bu yerin imar uygulaması neticesinde Belediye adına tescil edildiğini ve daha sonra davalı...'a satıldığını açıklayarak tapu kaydının iptaliyle Hazine adına tesciline, olmadığı takdirde dava tarihi itibarı ile tespit edilecek bedelinin yasal faiziyle birlikte davalılardan alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, davanın yersiz açıldığını, 3194 sayılı İmar Kanunun 17. maddesi uyarınca taşınmazın ihdasen Belediye adına tescil edildiğini daha sonra encümen kararı ile satıldığını, davalı ... vekili, taşınmazın Belediye'den bedeli mukabilinde satın alındığını ve müvekkiline ait başka bir parselle birleştirilerek üzerine araç muayene istasyonu yapıldığını, taşınmazın dere yatağı niteliğinde olmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne, 232 ada 1 ve 2 parselle birleştirilen aynı ada 3,4 ve 5 parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile dere yatağı olarak Hazine adına tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine vekili, davalılar Yalova Belediyesi vekili ile davalı ... vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dava konusu 232 ada 6 parselin öncesi 232 ada 1,2,3,4 ve 5 parseller olup,1 ve 2 parseller 17.02.1973 tarihinde satış nedeniyle davalı ... adına tescil edilmiş, aynı ada 3,4 ve 5 parsellerin öncesi 1964 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında dere yatağı olarak tespit dışı bırakılmış, 11.08.2005 tarihinde 3194 sayılı İmar Kanunun 17.maddesi uyarınca 232 ada 3,4,5 parsel numarası verilerek arsa niteliğinde ihdasen ... adına tescil edilmiş, aynı tarihte satış yoluyla davalı ...'a devredilmiş ve anılan tarihte tevhiden 232 ada 6 parsele revizyon görmüş, kayıt maliki tarafından üzerine tesis yapılmak suretiyle tasarruf sürdürülmüştür.

Dava; Devletin hüküm ve tasarruf altındaki yerlerden olduğu iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiş ise de verilen karar usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Dava konusu taşınmazın öncesi dere yatağı olarak tespit dışı bırakılan yerlerden ise de imar uygulaması nedeniyle arsa niteliğine dönüşerek 232 ada 3,4 ve 5 parsel numaraları verilerek Belediye adına tescil edilmiştir. Taşınmazlar arsa niteliğinde tapuya tescil edildiğine ve fiilen dere yatağı niteliğinde olmadığına göre, mahkemece taşınmazın dere yatağı niteliğinde Hazine adına tesciline karar verilmesi hatalıdır. Kaldı ki, TMK'nun 999. maddesi gereğince, dere yatağının tapuya tescili de mümkün değildir.

Taşınmaz 3194 sayılı Kanunun 17. maddesi uyarınca Belediye adına tescil edildikten sonra tapu sicilinde yapılan resmi işlemle bedeli alınmak suretiyle davalı...'a satılmıştır. Davalı Nihat vekili, müvekkilinin iyi niyetli olduğunu, tapu kaydına güvenerek taşınmazı satın aldığını ileri sürmüştür. Bilindiği üzere, hukukumuzda, diğer çağdaş hukuk sistemlerinde olduğu gibi kişilerin huzur ve güven içerisinde alış verişte bulunmaları satın aldıkları şeylerin ilerde kendilerinden alınabileceği endişelerini taşımamaları, dolayısıyla toplum düzenini sağlamak düşüncesiyle, alan kişinin iyi niyetinin korunması ilkesi kabul edilmiştir. Bu amaçla TMK'nun 2. maddesinin genel hükmü yanında tapulu taşınmazların el değiştirmesinde 1023. maddesinin özel hükümleri getirilmiştir.

Öte yandan, bir devleti oluşturan unsurlardan biri insan unsuru ise bunun kadar önemli olan ötekisi topraktır. İşte bu nedenle Devlet, nüfus sicilleri gibi tapu sicillerinin de tutulmasını üstlenmiş, bunların aleniliğini (herkese açık olmasını) sağlamış, iyi ve doğru tutulmamasından doğan sorumluluğu kabul etmiş, değinilen tüm bu sebeplerin doğal sonucu olarak da tapuya itimat edip, taşınmaz mal edinen kişinin iyi niyetini korumak zorunluluğunu duymuştur. Belirtilen ilke, TMK'nin 1023. maddesinde aynen "tapu kütüğündeki sicile iyi niyetle dayanarak mülkiyet veya başka bir ayni hak kazanan 3. kişinin bu kazanımı korunur" şeklinde yer almıştır. O halde; davalı Nihat'ın taşınmazı tapu kaydına güvenerek bedelini ödemek suretiyle satın aldığı ve iyi niyetli olarak hareket ettiği anlaşıldığından davalı Nihat hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme sonunda yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davacı Hazine vekilinin Belediyeye yönelik temyiz itirazlarına gelince; davacı Hazine vekili terditli istekte bulunmuş, tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde tespit edilecek taşınmaz bedelinin davalılardan tahsilini istemiştir. Dava konusu edilen ancak tevhit nedeniyle kapanan 232 ada 3,4 ve 5 parsellerin öncesi 1964 yılında yapılan kadastro çalışması sırasında dere yatağı niteliğinde tespit dışı bırakılan yerlerdendir. TMK.nun 708, 3402 sayılı Kadastro Kanunun 18. maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanunun 17. maddesi uyarınca bu tür yerler Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup mülkiyeti Hazineye aittir. Hal böyle olunca; taşınmazların ihdasen Belediye adına tescil edilmiş olması, daha sonra da taşınmazların satış yoluyla devredilmesi doğru değildir.Mahkemece davalı Belediyeye yönelik tazminat isteği bakımından deliller değerlendirilerek elde edilecek sonuca göre olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken bu hususların gözden kaçırılmış olması isabetli olmamıştır.

Kabule göre de; dava konusu 232 ada 3, 4 ve 5 parseller 11.08.2005 tarihinde yapılan satış ve birleştirme sonunda 232 ada 6 parsele revizyon görmüştür.Mahkemece birleştirme nedeniyle 232 ada 3,4 ve 5 parsellerin kaydının kapandığı gözden kaçırılarak ve hükmün infazına olanak vermeyecek şekilde eski parseller üzerinden iptal ve tescile karar verilmesi doğru olmamıştır.

Anılan yönlerin gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı Hazine vekili, davalı Belediye vekili ile davalı... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre taraflar lehine Avukatlık ücreti takdirine yer olmadığına, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK’nun 440/1. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 17.02.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davaya konu edilen 232 ada 6 parsel sayılı taşınmazın öncesi 232 ada 1, 2, 3, 4 ve 5 numaralı parseller olup; 1 ve 2 numaralı parseller 17.02.1973 tarihinde satış nedeniyle davalı ...adına tapu siciline tescil edilmiş; aynı ada 3, 4 ve 5 numaralı parseller 1964 yılında dere yatağı olarak kadastro işlemiyle tespit dışı bırakılmış; 11.08.2005 tarihinde davalı Belediye tarafından yapılan 3194 Sayılı İmar Kanunu'nun 17.madde uygulamasıyla 232 ada 3, 4 ve 5 numaralı parsel numaraları verilmek suretiyle arsa niteliğiyle Yalova Belediyesi adına ihdas tapusu oluşturulmuş; aynı tarihte de satış yoluyla davalı ...'a devir ve temlik edilmiştir.

Davaya konu edilen taşınmazın öncesinin dere yatağı olarak devletin hüküm ve tasarrufunda olan yerlerden olduğunda bir duraksama yoktur. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlar kural olarak ...'ne ait sayılır. Ancak bir kısım devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlar “mutlak kamu malı” niteliğiyle hiç bir şekilde özel mülkiyete konu olamaz (3402 S. Kadastro Kanunu m.18/2). Orman, kıyı, mera, köy orta malı gibi taşınmazalar bu niteliktedir. Mutlak kamu malı niteliğinde olmayan bir kısım devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlar ise. İmar/ihya ve zilyetlik ve kazandırıcı zamanaşımı yoluyla özel mülkiyete konu olabilir. (TMK.m.713/1;KK.m.17). Kapanmış yollar ve kapanmış dere yatakları bu şekilde özel mülkiyete konu olabilecek yerlerdendir.Bu gibi yerler imar planı içine alınmakla, bedelsiz olarak ilgili Belediyeye geçmiş sayılmalı ve imar palanındaki özgülendiği kullanım şekline tabi sayılmalıdır(İmar Kanunu m.11). Bu durumda devletin hüküm ve tasarrufundaki kapanmış dere yatağı 2005 yılında yapılan imar uygulamasıyla özel mülkiyet kurmaya elverişli alan olarak ayrılmış bulunmasına göre; bu taşınmazı Belediyenin İmar Kanunu 17. maddesi uyarınca gerçek kişiye satmasında yasaya aykırı bir durum bulunmadığı düşüncesindeyim. Aksi halde yerel yönetimler hizmet için yeterli arsa üremez duruma düşeceği gibi, imar uygulaması gereklerini de yerine getirmekte zorlanacaktır.

Yukarda açıklanan sebeplerle TMK. 1023. maddesindeki iyiniyet korumasından yararlanabilecek durumda olduğu anlaşılan ve bu nedenle hakkındaki davanın reddi gereken davalı ...'a karşı açılan davada olduğu gibi; davalı Belediye aleyhine açılan davanın da reddine karar verilmesi gerektiği; böylece temyiz edilen hükmün her iki davalı hakkındaki davanın reddine karar verilmek üzere bozulması gerektiğini düşünüyor; Değerli çoğunluğun,.davalı Nihat hakkındaki kararına katılmakla birlikte; davalı Belediye hakkındaki bozma kararına katılmıyorum.17.02.2015
Yargıtay — Esas No: 2010/2893, Karar No: 2010/3257, Tarih: 24.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/2893 E.  ,  2010/3257 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Dava, mesken kirası için akdedilen sözleşmenin teminatı olarak verilen bonodan dolayı borçlu bulunulmadığının tespiti istemine ilişkin olup, kambiyo hukukunu ilgilendiren bir uyuşmazlığın bulunmamasına ve kararın Sulh Hukuk Mahkemesince verilmiş olmasına göre hükmün temyiz incelemesi Yüksek 3.Hukuk Dairesinin görevi dahilindedir.

Ne var ki, anılan Dairenin 25.02.2010 tarih ve 09/20647 esas, 10/3099 karar sayılı kararı ile dosya Dairemize gönderilmiş olduğundan, olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve görevli Yüksek Dairenin belirlenebilmesi için dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna sunulması gerekmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Yüksek Birinci .Başkanlığa sunulmasına, 24.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8307, Karar No: 2012/6904, Tarih: 26.03.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/8307 E.  ,  2012/6904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bina İçinde Muhafaza Altına Alınmış Olan Eşya Hakkında Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıkların suç tarihinde katılan ...’ün beklemekte olduğu işyerine gelip, sanıklardan ...’nun, “bally” olup olmadığını sorup, tezgah üstündeki sigara paketinden bir adet sigara alarak yaktığı sırada, fark ettirmeden sigara paketi yanındaki cep telefonunu alıp cebine koyduğu, telefonun olmadığını fark eden katılanın sanıktan telefonu istemesi üzerine, sanık ...’ın cebinden bıçağa benzer bir cisim çıkarıp katılana gösterdiği, bu esnada diğer sanık ...’ın katılanın önüne geçip, cep telefonunu geri almasına engel olduğu şeklinde gerçekleşen olayda, eylemin bütünüyle yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları tartışma ve değerlendirmenin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilip, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile sanık ... ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 26.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12446, Karar No: 2024/2805, Tarih: 27.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12446 E.  ,  2024/2805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/971 E., 2022/92 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Ordu Cumhuriyet Başsavcılığının 30.05.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

B. Ordu 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 24.10.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

C. Kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 29.03.2017 tarihli ilamıyla,

"Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra:

a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kamm'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına'',

b) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine ” karar verilmesinde zorunluluk bulunması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.