muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/271, Karar No: 2022/810, Tarih: 15.12.2022

Sanık ...'in Kollukta; mağdureyle 2 yıl önce tanışıp sevgili olduklarını ve cinsel ilişki yaşadıklarını, sanık ...'ı ise mağdurenin eski sevgilisi olmasından dolayı tanıdığını, hatta ...'ın mağdureyi rahatsız etmesi nedeniyle mahkemelik olduklarını, ...'ın görüşmek istediğini söylemesi üzerine saat 03.00 sıralarında buluştuklarını, konuşurken yüzleşmek amacıyla mağdureyi de yanlarına çağırdıklarını, saat 03.30 sıralarında mağdurenin geldiğini, içki içtiklerini, mağdurenin zorlama olmaksızın içki içtiğini, bir ara ... ve mağdurenin geçmişteki ilişkileriyle ilgili tartıştıklarını, konuşulanlardan rahatsız olup sinirlenerek ikisine de yumruk attığını, hatta ...'ın arabasına da yumrukla vurarak arabasının camını kırdığını, bunun üzerine elinin kesildiğini, sonrasında konuşmak amacıyla onları evine davet ettiğini, evde kız kardeşinin olduğunu, mağdure ve ...'ın önceden yaşadıkları cinsel ilişkiye ilişkin tartışmaya devam etmeleri üzerine yine sinirlendiğini, yumruk ve kafasıyla onlara vurduğunu, onların kendisine karşılık vermediklerini, kız kardeşinin kendisini sakinleştirmeye çalıştığını ancak sakinleşmemesi üzerine evden gittiğini, ...'ın darbenin etkisiyle yere düştüğünü ve kalkamadığını, kendisinin kıyafetleri ve yüzü kan olan mağdureyi lavaboya götürdüğünü, mağddurenin duş aldığını ve duşta cinsel ilişkiye girdiklerini, sonrasında birlikte odalarına geçtiklerini, ...'ın salonda kaldığını, mağdureyle uzun süreyle tartıştıklarını, annesinin eve gelerek mağdureyi savunmaya başladığını, ...'ı evden kovduğunu, mağdurenin belirttiği şekilde bir cinsel ilişkinin yaşanmadığını, sadece duş esnasında 2 dakikalık bir ilişki yaşandığını, kendisinin kurusıkı bir tabancasının olduğunu ancak olay esnasında kesinlikle kullanmadığını, mağdurenin iddialarını kabul etmediğini, Mahkemede ise; Kolluk beyanından farklı olarak; olay günü mağdureyle cinsel ilişki yaşamadığını ve sadece sarıldıklarını savundukları olayda;

Katılan mağdurenin olayların gerçekleşme biçimine ilişkin anlatımlarının aşamalarda birbiriyle uyumlu olması, olayın derhal adli mercilere intikal ettirilmesi, sanık ...'ın kollukta; sanık ...'ın mağdurenin üzerine yürüyüp vurmaya çalıştığı esnada araya girdiği ve yumruğun kendisine isabet ettiği, aldığı darbenin etkisiyle yere düştüğü ve kalkamadığı, 1-2 dakika sonra kalktığında sanık ... ve mağdurenin odada olduklarını gördüğü ve sanık ...'ın mağdureye "Seni seviyorum. Neden bana bunları yapıyorsun?" şeklinde sözlerle bağırdığını duyduğu, onların bulunduğu odaya hiç gitmediği, alkolün etkisiyle sızdığı, kendisine geldiğinde sanık ...'ın annesinin eve geldiğini gördüğü şeklindeki savunmasına karşılık Mahkemede; sanık ...'ın bir an mağdureye vurmak için hamle yaptığını görerek araya girdiği, çok güçlü bir darbe aldığı ve bilincini kaybettiği, kendisine geldiğinde sanık ...'ın annesinin evde olduğu biçiminde beyanda bulunmak suretiyle çelişkili anlatımlarda bulunması, sanık ...'ın kız kardeşi tanık ...'in Mahkemede "... Bey'le, abim ona cinsel bir şeyler yapmışlar." şeklindeki beyanının mağdurenin iddialarını destekler mahiyette olması, sanık ...'ın olayın başlangıcından itibaren sanık ...'la birlikte hareket etmesi ve sanık ... 'ın annesi tanık ... Gülmez eve gelene kadar aynı ortamda bulunmayı sürdürmesi, mağdurenin sanıklara iftira atmasını gerektirir bir husumetin bulunmaması hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanık ...'ın mağdureye yönelik eylemlerinin sabit olduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmelidir.

2 (a) Sanık ... hakkında TCK’nın 102/3-d ve 109/3-b maddelerinin uygulanma olanağının bulunup bulunmadığı;

Birinci uyuşmazlık konusunda ayrıntılarıyla belirtildiği şekilde gerçekleşen olayda ve birinci uyuşmazlık konusunda ulaşılan sonuç karşısında sanık ...'ın sanık ...'la fiil üzerinde ortak hakimiyet kurmak suretiyle mağdureye yönelik eylemlerini gerçekleştirdiği anlaşıldığından TCK’nın 102/3-d ve 109/3-b maddelerinde "Birden fazla kişi tarafından birlikte" şeklinde belirtilen ağırlaştırıcı hâlin uygulama koşullarının bulunduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmelidir.

2 (b) Sanık ... hakkında hükümler kurulurken temel cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesinin gerekip gerekmediği;

Sanığın işlediği kabul edilen nitelikli cinsel saldırı suçu TCK’nın 102/2. maddesinde 12 yıldan az olmamak üzere (TCK’nın 49/1. maddesine göre 20 yıla kadar); kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu ise TCK’nın 109/2. maddesinde 2 yıldan 7 yıla kadar hapis cezasını gerektirecek şekilde yaptırıma bağlanmış, temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilkeler ise aynı Kanun’un 61/1. maddesinde;

"(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

"(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler." şeklinde düzenlenmiştir.

TCK’nın "... ve Kanun Önünde Eşitlik İlkesi" başlıklı 3. maddesinin 1. fıkrasındaki, "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur." biçimindeki hüküm ile de işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında orantı bulunması gerektiği vurgulanmıştır.

Kanun koyucu, cezaların kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hâkime, olayın özelliği ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevi yüklemiştir. Hâkimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçe, TCK’nın 61/1. maddesine uygun olarak, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki ile ilgili, dosyaya yansıyan bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde kanuni ve yeterli olmalıdır. Gerekçenin bu niteliği kararı aydınlatma, keyfiliği önleme ve tarafları tatmin etme özelliklerini taşımasının yanında, hâkimin, aşağı ve yukarı hadler arasında takdir yetkisini kullanırken TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen kuralların dışına çıkıp çıkmadığının Yargıtayca denetleneceğini de göstermektedir.

Türk Ceza Kanunu'nda suçlar için çoğunlukla sabit cezalar öngörülmemiş, alt ve üst sınırlar gösterilerek, bu sınırlar arasından hâkime temel cezayı belirleme yetkisi verilmiştir. Basamaklı ceza öngören suçlarda, iki sınır arasında cezayı belirleme konusundaki takdir yetkisi her somut olayın özelliğine göre kanunun genel amacı ve felsefesi gözetilerek TCK'nın 61. maddesinde sıralanan ölçütlere göre kullanılmalıdır (Mahmut Koca-İlhan Üzülmez Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 4. Baskı, s. 530.).

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Birinci uyuşmazlık konusunda ayrıntılarıyla belirtildiği şekilde gerçekleşen olayda;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Birinci uyuşmazlık konusunda ayrıntılarıyla belirtildiği şekilde gerçekleşen olayda;

Sanık ...'ın da ikrar ettiği ve 12.04.2017 tarihinde ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen raporda da belirtildiği üzere mağdureyi kemik kırığı oluşturacak şekilde yaralaması, annesi tanık ...'nin olaya etkin müdahalesiyle mağdurenin sanığın elinden kurtulması, mağdureyi hem birden fazla kişi tarafından birlikte hem de cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılması, böylelikle suçun birden fazla nitelikli hâlini gerçekleştirmesi karşısında suçun işleniş biçimi de dikkate alındığında; temel hapis cezasının alt sınırdan belirlenmesi dosya kapsamı, ..., hak ve nesafet kuralları ve "orantılılık" ilkesiyle bağdaşmamaktadır. Bu kapsamda temel cezanın eylemle orantılı olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerekmektedir.

Bu itibarla haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

2 (c) Sanık ... hakkında nitelikli cinsel saldırı suçu yönünden TCK’nın 43. maddesinin uygulanma olanağının bulunup bulunmadığı;

Uyuşmazlık konusuyla ilgisi bakımından TCK’nın 43. maddesinde düzenlenen "zincirleme suç" kavramı üzerinde durulması gerekmektedir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’na hâkim olan ilke gerçek içtima olduğundan, bunun sonucu olarak, "Kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza" söz konusu olacaktır. Nitekim bu husus ... Komisyonu raporunda da "Ceza hukukunun temel kurallarından birisi, 'Kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza vardır.' şeklinde ifade edilmektedir. Bunun istisnaları, suçların içtimaı bölümünde belirlenmiştir. Bu istisnalar dışında, işlenen her bir suçla ilgili olarak ayrı ayrı cezaya hükmedilecektir. Böylece verilen her bir ceza, bağımsızlığını koruyacaktır." şeklinde ifade edilmiştir. Bu kuralın istisnalarına ise TCK’nın "Suçların içtimaı" bölümünde, 42 (bileşik suç), 43 (zincirleme suç) ve 44 (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir.

TCK'nın 43. maddesinin ilk fıkrasında; "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır." biçiminde zincirleme suç düzenlemesine yer verilmiş, ikinci fıkrasında; "Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır." denilmek suretiyle aynı neviden fikri içtima kurumu hüküm altına alınmış, üçüncü fıkrasında ise; "Kasten öldürme, kasten yaralama, işkence, ... ve yağma suçlarında bu madde hükümleri uygulanmaz" düzenlemesi ile zincirleme suç ve aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanamayacağı suçlar belirtilmiştir.

TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

a- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

b- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

c- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

TCK’nın 43/1. maddesinde bulunan, "değişik zamanlarda" ifadesi nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için, suçların mutlaka değişik zamanlarda işlenmesi gereklidir ki, bunun sonucu olarak, aynı mağdura, aynı zamanda, aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda tek suçun oluşacağı kabul edilmiştir. Bu hâlde zincirleme suç hükümleri uygulanarak artırım yapılamayacak, ancak bu husus TCK’nın 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesinde göz önüne alınabilecektir.

Burada "aynı zaman" ve "değişik zaman" kavramları üzerinde durulmalıdır. Kanunda bu konuda bir açıklık bulunmadığından ve önceden kesin belirlemelerin yapılması mümkün olmadığından, bu husus her somut olayın ve suçun özellikleri göz önüne alınarak değerlendirilmeli ve eylemlerin "değişik zamanlarda" işlenip işlenmediği tespit edilmelidir. Bu bağlamda "aynı zamanda" kavramı dar yorumlanmayarak, çok kısa zaman aralıkları aynı zaman dilimi olarak kabul edilmelidir. Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.06.2010 tarihli ve 98-143 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında da bu hususlar vurgulanmıştır.

TCK'nın 43/1. maddesinin açıklığı karşısında öğretide de zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için suçların farklı zamanlarda işlenmesi gerektiği konusunda görüş birliği bulunmaktadır.

Aynı anda birden fazla kişi tarafından bir mağdureye yönelik cinsel eylemlerin gerçekleştirilmesi hâlinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağını ve bu hususun temel cezanın tayininde gözönüne alınması gerektiğini kabul etmek gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında ikinci uyuşmazlığın (b) bendindeki uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Birinci uyuşmazlık konusunda ayrıntılarıyla belirtildiği şekilde gerçekleşen olayda; aralarında fikir ve eylem birliği bulunan sanıkların müşterek hakimiyet kurmak suretiyle direncini kırdıkları mağdureye yönelik nitelikli cinsel saldırı eylemlerini aynı yerde ve birbirini takiben gerçekleştirmeleri, somut olay ve suçun işleniş biçimi gözetildiğinde çok kısa fasılalarla meydana gelen eylemlerin aynı zaman diliminde gerçekleştiğinin kabulünde zorunluluk bulunması, TCK'nın 43. maddesinde yer alan zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için ise aynı suçun aynı mağdura yönelik olarak aynı suç işleme kararı altında ve değişik zamanlarda birden fazla kez işlenmesinin gerekmesi karşısında sanık ... hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığının kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, bu uyuşmazlık konusu yönünden haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının 2 (b) ve 2 (c) numaralı uyuşmazlıklar yönünden REDDİNE,

Bu itibarla, bu uyuşmazlık konusu yönünden haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının 2 (b) ve 2 (c) numaralı uyuşmazlıklar yönünden REDDİNE,

2-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının 1 ve 2 (a) numaralı uyuşmazlıklar yönünden KABULÜNE, ulaşılan bu sonuç karşısında;

a- Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 17.03.2021 tarih ve 1718-2170 sayılı sanık ... hakkında nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik bozma kararının KALDIRILMASINA,

b- Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 17.03.2021 tarih ve 1718-2170 sayılı sayılı ilamından "... sanık ...’ın (...), olay gecesi direncini kırarak alıkoyup zorla cinsel ilişkiye girdiği katılana yönelik eylemlerini diğer sanık ...’la beraber gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden atılı suçlardan dolayı 5237 sayılı TCK’nın 102/2 ve 109/2. maddeleri ile belirlenen temel cezaların aynı Kanunun 102/3-d, 43/1, 109/3-b. maddeleri ile artırılması," yönündeki bozma nedeninin ÇIKARILMASINA, "...Sanık hakkında müsnet suçlardan dolayı temel cezalar belirlenirken suçun işleniş şekli, olay nedeniyle katılanın kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanması, sanığın kastının yoğunluğu ve dosya içeriği nazara alındığında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması suretiyle sonuç cezaların eksik tayini karşısında söz konusu kararlara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi," şeklindeki bozma nedeninin BIRAKILMASINA,

3- Dosyanın sanık ... hakkında nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümler yönünden uygulamanın denetlenmesi için Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 15.12.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/1099, Karar No: 2017/5001, Tarih: 13.06.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/1099 E.  ,  2017/5001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuan muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- O yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan ... vekilinin sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyizleri üzerine yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre o yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

II- O yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan ... vekilinin sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyizleri üzerine yapılan incelemede ise;

Olay günü sanığın muavin olarak görev yaptığı yolcu otobüsünde yapılan aramada, otobüsün bagaj kısmında toplam 210 karton kaçak ve bandrolsüz sigara ele geçirilmiş olup, yolcu otobüsünün bagaj kısmından sorumlu olan sanığın sigaraların kime ait olduğunu, kimin tarafından yerleştirildiğini bilmediğine dair savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu ve sanığın atılı suçu işlediği gözetilmeden mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, o yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13/06/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22286, Karar No: 2012/21200, Tarih: 26.09.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/22286 E.  ,  2012/21200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan kiracılığın tespiti isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12631, Karar No: 2010/12716, Tarih: 09.12.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/12631 E.  ,  2010/12716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.11.2008 tarih ve 2007/254-2009/374 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan ...ve ...’ye Çorlu’da kurulu olan Bağır Deri Ltd.Şti. fabrikasını sattığını, bu satış karşılığında senet düzenlendiğini fakat bu senetlerin ödenmediğini, davalıların almış oldukları fabrikanın ismini Retaş Deri San.ve Tic .Ltd. Şti. olarak değiştirdiklerini, davalıların bu satış sonrasında düzenlenen senetleri ödemedikleri için müvekkilinin icra takibine geçtiğini, daha sonra müvekkili ile davalı gerçek kişilerin anlaşarak borcu yenilediklerini ve yeniden senetler düzenleyerek Retaş Deri Fabrikası’nı da borca ortak ettiklerini, ancak davalıların sözkonusu senetleri ödemediklerini, ödeme vaadiyle oyalamak borçlarını zamanaşımına uğrattıklarını ileri sürerek, 100.000,00 YTL alacağın davalılardan faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının müvekkillerine fabrika binasını satmadığını, davacının iddialarının gerçek olmadığını, Retaş Deri Ltd. Şti.’nin yeni bir şirket olduğunu, Bağır Deri Ltd. Şti.’nin ise faaliyetine devam ettiğini, müvekkillerinin davacıya hiçbir zaman şahsi borçlarının olmadığını, davacının alacağının zamanaşımına uğramış olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava tarihi itibariyle bonolarda uygulanan zamanaşımı sürelerinin geçtiği, bu nedenle alacağın zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dava, davalı şahıslara yapılan satım karşılığı davalılar tarafından düzenlenen bonoların ödenmemesi nedeniyle 100.000,00 YTL alacağın davalılardan tahsili istemine ilişkindir. Davacı, davalı şahıslara yaptığı satım nedeniyle düzenlenen bonoların karşılığının ödenmediğini, bonoların zamanaşımına uğramış olduğunu da belirterek aralarındaki temel ilişkiye dayalı olarak davalılardan alacak isteminde bulunmuştur. Bu durumda, davacı davasını bonolara dayandırmayıp, temel ilişkiye dayandırmış olmasına göre davacının iddiası, davalıların savunması ve tarafların dayandıkları delillerin dayanılan temel ilişki göz önüne alınarak değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davacının dayandığı temel ilişki üzerinde durulmadan yazılı şekilde bonoların zamanaşımına uğradığından bahisle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 09.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3000, Karar No: 2019/7484, Tarih: 16.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2018/3000 E.  ,  2019/7484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1999 yılında yapılan kadastro sırasında, .....üzölçümündeki taşınmaz, ham toprak niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı, taşınmazın kendi zilyetliğinde olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 15.02.2012 gün ve 2011/14214 E. - 2012/2060 K. sayılı kararıyla bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Mahkemece, çekişmeli taşınmazın 1999 yılında 3402 sayılı Kanunun 4. maddesine göre yapılıp kesinleşen orman kadastro sınırlarının dışında kaldığı, fiilen de çevre ormanlarla arasında kot farkı bulunduğu, kazandırıcı zamanaşımı yolu ile taşınmaz edinme koşullarının davacı yararına gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmişse de, arazi kadastrosunun kesinleştiği 13.04.1999 günü ile davanın açıldığı 03.09.2009 günü arasında 3402 sayılı Kanunun 12/3. maddesinde belirtilen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği anlaşılmaktadır.

O halde; mahkemece, kadastro tesbit tutanağının kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıllık hak düşürücü süre içinde kadastrodan önceki hukuki nedenlere dayanılarak dava açılmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde hata sonucu yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir." denilmiştir. Bu kez, davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 19.06.2012 gün ve 2012/6134 E. - 2012/9294 K. sayılı kararında özetle; Dairenin 15.02.2012 gün ve 2011/14214 E. - 2012/2060 K. sayılı kararı; "1999 yılında yapılan kadastro sırasında ..... köyü 108 ada 96 parsel sayılı 23.333 m² yüzölçümlü taşınmaz, ham toprak niteliğiyle Hazine adına tapuya tescil edilmiştir. Davacının zilyetlik iddiasıyla açtığı dava sonunda, mahkemece; çekişmeli taşınmazın 1999 yılında 3402 sayılı Kanunun 4. maddesine göre yapılıp kesinleşen orman kadastro sınırlarının dışında kaldığı, fiilen de çevre ormanlarla arasında kot farkı bulunduğu, kazandırıcı zamanaşımı yolu ile taşınmaz edinme koşullarının davacı yararına gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmişse de, arazi kadastrosunun kesinleştiği 13.04.1999 günü ile davanın açıldığı 03.09.2009 günü arasında 3402 sayılı Kanunun 12/3. maddesinde belirtilen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği anlaşılmaktadır.