muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13749, Karar No: 2020/2457, Tarih: 18.02.2020

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma süresinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır

Fazla çalışmaların yazılı delil yerine tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması halinde, işçinin normal mesaisinin üzerine sürekli olarak aynı şekilde fazla çalışması mümkün olmadığından, hastalık mazeret izin gibi nedenlerle belirtildiği şekilde çalışamadığı günlerin olması kaçınılmaz olup, bu durumda karineye dayalı makul indirim yapılmalıdır(Yargıtay HGK, 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 E.-2017/1557 K.).

Fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine doğrudan yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışma ücretinden karineye dayalı makul indirime gidilmesi sebebiyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemez.

Somut uyuşmazlıkta; davalı işveren ile davacı işçi arasında imzalanmış 01.10.2012 tarihli bireysel iş sözleşmesinin 1.maddesinde fazla mesainin aylık maktu ücrete dahil olduğu kararlaştırılmış olup aylık maktu ücret içerisinde ödendiği anlaşılan aylık 22,5 haftalık 5.2 iş saati fazla mesainin fazla mesai hesabında dışlanması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

3-Davacı askerlik dönüşü tekrar işe alınmamıştır.Mahkemeninde kabulünde olan bu husus nedeniyle davacının kıdem tazminatı talebi kabul edilmiştir.

3-Davacı askerlik dönüşü tekrar işe alınmamıştır.Mahkemeninde kabulünde olan bu husus nedeniyle davacının kıdem tazminatı talebi kabul edilmiştir.

Açıklanan oluşa göre davacının İş Kanunun 31/son maddesi uyarınca talep ettiği 3 aylık ücret tutarındaki tazminata da karar verilmesi gerekirken buna yönelik talebinde gerekçesi de açıklanmadan reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/02/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8548, Karar No: 2013/5248, Tarih: 09.04.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/8548 E.  ,  2013/5248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

... ve s. ile Hazine ve ... Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının reddine dair ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 16.05.2012 gün ve 73/386 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, dava dilekçesinde mevkii ve sınırları yazılı dava konusu taşınmazın kadastro çalışmalarında kayalık olarak tesbit dışı bırakılmış iken davacılar tarafından 50 yıl önce imar-ihya edilerek tarım arazisi olarak kullanıldığını açıklayarak davacılar adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın zilyetlikle kazanılamayacak tarıma elverişli olmayan yerlerden olduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuş ayrıca TMK’nun 713/6. maddesi gereğince taşınmazın Hazine adına tapuya tescilini istemiştir.

Davalı ... Köyü Tüzel Kişiliği temsilcisi, dava konusu taşınmazın çok uzun süredir davacılar tarafından tarım arazisi olarak kullanıldığını ifade etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamı ve toplanan delillere göre dava konusu taşımazın 1957 yılında yapılan kadastro çalışmalarında taşlık ve kayalık olarak tesbit harici bırakıldığı, davacı tarafından taşınmazın imar-ihya edildiği iddia edilerek tescil isteğinde bulunulduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece davacıların taşınmazla ilgili niza yaratarak 03.07.2007 tarihinde dava açtıkları ve o davanın Yargıtay safahatından da geçerek 01.07.2011 tarihinde açılmamış sayılmasına karar verildiği, kararın kesinleştiği 01.07.2011 tarihinden itibaren 20 yıllık yeni bir sürenin başladığı, davasız olarak 20 yıllık kazanma süresinin geçmediği gerekçesi ile dava reddedilmiştir.

Mahkeme, gerekçesinde 19.01.2007 gün 2005/1 Esas, 2007/1 Karar sayılı Yargıtay İçtihadları Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun kararının uygulanarak davanın reddine karar verildiği görülmektedir. Gerçekten anılan Yargıtay İçtihadları Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun kararında, TMK'nun 713. maddesinin 1. ve 2. fıkralarına dayanılarak açılan tescil davasının süre yönünden reddedilmesi halinde aynı yer hakkında açılacak ikinci davanın olumlu sonuçlanabilmesi için ilk kararın kesinleşmesinden itibaren taşınmaz üzerindeki zilyetliğin aralıksız, davasız ve malik sıfatıyla yeniden 20 yıl sürmesi gerektiği kabul edilmiştir. Ancak bu kararın uygulanabilmesi için ortada daha evvel açılmış ve redle sonuçlanarak kesinleşmiş bir karar bulunmalıdır. Oysa Mahkeme'nin gerekçesine dayanak

.//..

- 2 -

2012/8548 - 2013/5248

.//..

- 2 -

2012/8548 - 2013/5248

yaptığı ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 01.07.2011 tarih 2010/811 Esas, 2011/528 Karar sayılı ilamında aynı taraflar arasında aynı taşınmazla ilgili 03.07.2007 tarihinde açılan tescil davasının yapılan yargılaması sonunda Mahkeme'nin kabul kararının Yargıtay 8. Hukuk Dairesi tarafından... Esas, 2010/4349 Karar sayılı ilamı ile bozulması sonrasında 30.03.2011 tarihli yargılama oturumunda davacı tarafın davasını takip etmediği ve davalı Hazine vekilinin de buna muvafakat ettiği, HUMK’nun 409. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, karar 06.04.2012 tarihinde kesinleşmiştir. Görüldüğü üzere daha evvel açılan dava redle sonuçlanmamış davanın açılmamış sayılmasına karar verilerek kesinleşmiştir. HUMK'nun 409. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilen davalar, hiç açılmamış sayıldıklarından kazandırıcı zamanaşımı süresini ve hak düşürücü süreleri kesmezler. Bu açıdan olayda 19.01.2007 gün 2005/1 Esas, 2007/1 Karar sayılı Yargıtay İçtihadları Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun kararının uygulanma imkanı bulunmamaktadır. Mahkemece, taraf delilleri toplanıp, açılmamış sayılmasına karar verilen dosya içindeki delillerle birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre işin esasına yönelik bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmamış olması doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle Usul ve Yasa hükümlerine uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacılara iadesine, 09.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7013, Karar No: 2021/9678, Tarih: 06.07.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/7013 E.  ,  2021/9678 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kepsut Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul ve kısmen reddine dair verilen karara karşı, davalılardan ... Enerji İnş San ve tic AŞ ile ... Elk San ve Tic AŞ vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9.Hukuk Dairesince istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9.Hukuk Dairesince verilen kararın ... Enerji İnş San ve Tic. A.Ş. ile ... Elk San ve Tic AŞ vekilleri tarafından süresi içersinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle müteveffa sigortalı kusurunun somut olayda %30 olarak belirlenip kesinleşmiş olmasına, kalan kusur oranının ise davalıların kendi arasında ve /veya davaya konu iş kazası nedeniyle sorumluluğu bulunma ihtimali olan dava harici kişiler arasında açılması mümkün olan rücu dava dosyasında tartışılıp karara bağlanma imkânının bulunmasına göre, temyiz edenin sıfatına temyiz kapsam ve nedenlerine göre, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı ... Enerji İnş. San. ve Tic. A.Ş. ile ... Elk. San. ve Tic. A.Ş. vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan

hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ... Elk. İnş. San. ve Tic. A.Ş. ve ... Enerji İnş. San. ve Tic. A.Ş.'den alınmasına,

dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 06/07/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1644, Karar No: 2020/4077, Tarih: 14.09.2020

**1. Hukuk Dairesi         2019/1644 E.  ,  2020/4077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasındaki davadan dolayı İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi Hakimliğinden verilen 08.10.2015gün ve 1411-760 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi fer'i müdahil vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu iptali ve tescili ile alacak istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabul nedeniyle kabulüne karar verilmiştir.

Fer’i müdahil ... Kablo San. ve Tic. Ltd. Şti vekili, 07.12.2015 tarihli dilekçesi ile mahkeme kararına karşı temyiz isteğinde bulunmuştur.

Fer'i müdahil hükmü ancak, lehine katıldığı tarafla birlikte temyiz edilebilir. Lehine müdahale edilen taraf temyiz yoluna başvurmazsa, HMK'nin 68. maddesi uyarınca, yanında katıldığı tarafla birlikte hareket etmek zorunda olan fer'i müdahil, yalnız başına kararı temyiz edemez. Müdahile husumet tevcih edilmediği gibi müdahil aleyhine bir karar da verilmemiş bulunan hallerde müdahilin tek başına temyiz isteğinde bulunmaya hakkı yoktur.

Somut olaya gelince, fer'i müdahilin lehine katıldığı davalı tarafın temyiz isteminde bulunmaması ve temyize konu kararda fer'i müdahil hakkında bir hüküm kurulmamış olması nedeniyle, fer'i müdahilin tek başına temyiz hakkı bulunmamaktadır. Fer'i müdahil ...Kablo San. ve Tic. Ltd. Şti’nin temyiz hakkı bulunmadığından temyiz dilekçesinin REDDİNE, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/60, Karar No: 2016/15289, Tarih: 14.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/60 E.  ,  2016/15289 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Gazetesi’nin 13/06/2015 tarihli nüshasının 1. sayfasında yer alan "Vekillik bitti, sakal ve türban gitti" ve 14. sayfasında " Milletvekili olamayınca türban da gitti sakal da" başlığı altında yer alan yazılar ve yine gazetenin http://www....com.tr/..... adresi ve http://www.....com.tr/....- ... adresinde yayınlanan yazı nedeniyle ilgilileri ... ve ...'in vaki düzeltme ve cevap istemi ile içeriğe erişimin engellenmesi isteminin reddine dair ... Sulh Ceza Hakimliğinin 08/07/2015 tarihli ve 2015/1816 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın keza reddine ilişkin .... Sulh Ceza Hakimliğinin 14/07/2015 tarihli ve 2015/1773 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 06/11/2015 gün ve 72059 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/12/2015 gün ve KYB..... sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anayasa’nın 28 ve 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 3. maddelerinde ifadesini bulan basının haber verme hakkının, gerçeklik, güncellik, kamu yararı, toplumsal ilgi, konu ve ifade arasında düşünsel bağlılık unsurları ile sınırlı olduğu, bu unsurlardan birini taşımayan haberin hukuka uygun olduğundan söz edilmeyeceği, keza 5187 sayılı Kanun’un 14. maddesinde yer alan, “Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, ... Gazetesinin 13/06/2015 tarihli nüshasında yer alan "Vekillik bitti, sakal ve türban gitti rantı", "Milletvekili olamayınca türban da gitti sakal da" başlıklı yazıları ile http://www...... Com.tr/..... adresi ve http://www......com.tr/...... adresinde yer alan haberlerin ilgililerin şeref ve haysiyetini ihlal edici ve kişilik haklarını zedeler mahiyette olduğunun anlaşılması karşısında, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi; Handyside/Birleşik Krallık ( B.No:5493/72, 07/12/1976) kararında " Düşünceyi açıklama özgürlüğü, sadece hoşa giden veya zararsız ya da tepki yaratmaz sayılan haberler veya fikirler için değil, fakat devlete veya halkın bir kısmına ters düşen, şoke eden ya da üzüntüye sevk edenler için de geçerlidir. Çoğulculuk, hoşgörü ve yeniliğe kucak açma bunu gerektirir ve bunlar olmadan demokratik toplum olmaz." biçimindeki; Lingens/ Avusturya (B.No: 9815/82, 08/0701986) kararında “Bu bağlamda Mahkeme, Sözleşme’nin 10(1). fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini gerçekleştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatır. İfade özgürlüğü, Sözleşme’nin 10(2). Fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olmaz (bk. yukarıda geçen Handyside kararı, parag. 49).

Basın söz konusu olduğunda, bu ilkeler ayrı bir öneme sahiptir. Basının, "başkalarının itibarlarını korumak" gibi çizilmiş sınırları aşmaması gerekmekle birlikte, kamunun menfaatinin bulunduğu diğer alanlarda olduğu gibi, siyasi meselelerde de haber ve fikirleri iletmek, yine basına düsen bir görevdir.

O halde bir siyasetçiye yönelik eleştirilerin kabul edilebilir sınırları, özel bir şahsa yönelik eleştiri sınırlarına göre daha geniştir. Bir siyasetçi, özel şahıstan farklı olarak, her sözünü ve eylemini bilerek ve kaçınılmaz bir biçimde, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açar; bu nedenle daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadır. Hiç kuşku yok ki, Sözleşme’nin 10/2. fıkrası, başkalarının, yani bütün bireylerin itibarının korunmasına imkan verir; bu koruma, siyasetçileri şahsi sıfatları dışında hareket ettikleri zaman da içine alır. Ancak bu gibi durumlarda söz konusu korumanın gerekleri, siyasi meseleleri açık biçimde tartışmanın yararıyla bağlantılı olarak tartılmalıdır” (bk. yukarıda geçen Lingens/ Avusturya kararı, parag. 41-42). biçimindeki ve Scharsach ve News Verlagsgesellschaft/Avusturya (39394/98, 13/11/2003) kararında ise “ Bir yandan Rosenkranz’ın bir politikacı olduğu, diğer yandan gazetecilerin ve basının kamuyu ilgilendiren konularda muhalif, çarpıcı, veya rahatsız edici de olsa bilgi ve görüşlerini iletme rolü dikkate alındığında, “gizli Nazi” teriminin kullanılması, mevcut davanın şartları içinde kabul edilebilecek sınırları aşmamıştır(bk. yukarıda geçen Scharsach ve News Verlagsgesellschaft kararı, parag. 45). Biçimindeki tespitleriyle “ifade özgürlüğü” yönünden ayrıntılı değerlendirmeler yapmış ve bu konuda kriterler belirlemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/02/2007 tarih ve 2007/1-28 E, 2007/34 K. sayılı kararında da; 5187 sayılı Basın Kanunu kapsamındaki cevap ve düzeltme istemleri hususunda yapılan değerlendirmede; “Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır.

Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır. Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir.” denilmektedir.

5651 sayılı Kanun'un 9. maddesinin 1. fıkrasında " (1) İnternet ortamında yapılan yayın içeriği nedeniyle kişilik haklarının ihlal edildiğini iddia eden gerçek ve tüzel kişiler ile kurum ve kuruluşlar, içerik sağlayıcısına, buna ulaşamaması hâlinde yer sağlayıcısına başvurarak uyarı yöntemi ile içeriğin yayından çıkarılmasını isteyebileceği gibi doğrudan sulh ceza hâkimine başvurarak içeriğe erişimin engellenmesini de isteyebilir." şeklindeki düzenleme ile internet ortamında yapılan yayınlar ile kişilik haklarının ihlal edilmesi halinde kişilerin içerik sağlayıcısına veya buna ulaşamamaları halinde is yer sağlayıcısına başvurarak içeriğin yayından çıkarılmasını istenebilecekleri gibi doğrudan sulh ceza hakimine başvurarak içeriğe erişimin engellenmesini talep edebilecekleri düzenlenmiş olup, maddede yer alan “kişilik haklarının ihlali” hususunda açık bir tanım bulunmadığından ihlalin olup olmadığının yukarıda belirtilen açıklamalar doğrultusunda belirlenmesi gerekmektedir.

Eleştirilemeyen, yanlışları söylenemeyen bir siyasal sistemde özgürlükten söz edilemez. Siyasilerin eleştirilmesi demokratik idare sisteminin vazgeçilmez bir unsurudur. Siyasi kimliği bulunan kişiler diğer bireylere göre kaba, sert ve kırıcı eleştirilere karşı daha hoşgörülü olmalıdırlar.