muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10216, Karar No: 2012/1082, Tarih: 30.01.2012

Meslek hastalığı; işin niteliğine göre tekrarlanan bir sebeple veya işyerinde işin yürütüm şartları yüzünden ortaya çıkan ve sigortalıyı geçici veya sürekli şekilde hasta, sakat veya ruhen arızalı bırakan bir olgu olup, 506 sayılı yasanın 11. maddesinin B bendinde, “sigortalının çalıştırıldığı işin niteliğine göre tekrarlanan bir sebeple veya işin yürütüm şartları yüzünden uğradığı geçici veya sürekli hastalık, sakatlık veya ruhi arıza halleridir.” şeklinde tanımlanmıştır. Bu yasal düzenlemeler çerçevesinde; Mahkemece, öncelikle, davalı işverene ait işyerinden daha önce sigortalının nerede hangi işlerde çalıştığı da tespit edilerek; bu işyerlerinde, hangi ortamda çalıştığı, bu tür işyerlerindeki çalışmaların, sigortalıdaki meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli iş göremezlik oranına etkisi olup, olmadığı belirlenmeli, gerekirse, çalışma yerlerinde keşif de yapılarak bu eksiklikler giderilmeli; meslek hastalığının, işin niteliğine göre tekrarlanan sebepler veya işin yürütüm şartlarına göre ortaya çıkan hastalık, sakatlık veya ruhi arıza halleri olduğu dikkate alınarak, meslek hastalığının engellenmesinde, iş güvenliği mevzuatına göre işverence hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalının uyup uymadığı irdelenerek; işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, sigortalıların tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştıkları takdirde, önlem alınması gerekmeyeceği gibi bir düşünceyle önlem almaktan çekinemeyeceği, çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığının da işverenin önlem alma ödevini etkilemeyeceği, işverenin, çalıştırdığı sigortalıların beden ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlü olduğu gerçeğinden hareketle, meslek hastalığının oluşumunda davalının kusurunun belirlenmesi için, konunun uzmanı bilirkişilerden, bu doğrultuda kusur raporu alınmalı; kusur irdelemesinde, meslek hastalığında, işverenin bu konuda her türlü tedbiri almış olsa bile, işin ve işyerinin niteliği sebebiyle, bu hastalığın ortaya çıkması ihtimali nazara alınarak, belli orandaki bir kaçınılmazlıktan söz edilmesi gerekeceği göz önünde bulundurulmalıdır. Kusur irdelemesinde, dava dışı işverenler yanındaki çalışmaların sigortalıdaki sürekli iş göremezlik oranına etkisi de belirlendikten ve davalı işyerindeki çalışmaları ile, hastalığın oluşması ve ilerlemesi bakımından, illiyet bağı olup olmadığı ve çalışılan işverenlerin kusurlu olduğu sonucuna varılacak olursa, birlikte kusurları olmayıp, ayrı zamanlarda ve ayrı ortamlarda meslek hastalığının oluşmasına birbirleriyle irtibatlı olmaksızın katkılarının bulunması nedeniyle, her işverenin sadece kendi kusuru oranındaki maddi zarar miktarından sorumlu tutulması gerektiği göz önünde bulundurulmak suretiyle, yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 30.01.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7678, Karar No: 2018/3578, Tarih: 10.05.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/7678 E.  ,  2018/3578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...'ın olay günü saat 08.00 sularında ... mahallesi İstanbul caddesi üzerindeki katılan ... ...'ya ait ... İnşaat isimli işyerine geldiği, içeriye girip bir kısım malzemeleri iş yerinin önüne park ettiği kiralık araca yüklediği, bu esnada iş yerine gelen katılan ... ... ve tanık ...'nun durumu farketmesi üzerine, dükkanın önündeki aracına binerek yüklediği malzemelerle birlikte kaçtığı, katılan ... ...'nun kendisine ait araç ile sanığı takip ettiği, bir süre devam eden takip esnasında sanık ...'in ... bulvarı üzerinde orta refüje çarparak kaza yapınca duran aracın içinden elinde tornavida ve sivri uçlu bir demir parçası ile çıkarak kendisini yakalamaya gelen katılan ve tanığa tevcih edip kaçtığı olayda; kaza yaptıktan sonra hırsızlığa konu malları alıp götürmeden olay yerinden kaçan sanığın eyleminin işyeri dokunulmazlığını ihlal, silahla tehdit ve nitelikli hırsızlığa teşebbüs suçlarını oluşturduğu düşünülmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 10.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17110, Karar No: 2015/19069, Tarih: 26.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/17110 E.  ,  2015/19069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 11. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/08/2015

NUMARASI : 2015/51-2015/278

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesiyle; müvekkiline davalı Tıp Merkezinde diğer davalı doktor tarafından estetik burun ameliyatı yapıldığını, vekalet sözleşmesinin tarafı olan doktorun özen görevini verine getirmeyip yanlış uyguladığı tedavi sonucu davacının burnunda kalıcı izler meydana geldiğini ileri sürerek, 7.000,00 TL maddi ve 93.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Tıp Merkezi vekili cevap dilekçesinde; olayda hastanenin kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı doktor vekili cevap dilekçesinde; davacıya yapılacak işlemler ve komplikasyonlardan davacının ameliyat öncesi haberdar edildiğini, uygulanan tedavinin doğru olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, uyuşmazlığın tüketici durumundaki davacı ile meslek amaçlı hizmet veren davalı doktor ve sağlık hizmeti veren davalı hastane arasındaki vekalet ilişkisinden kaynaklandığı, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 3/1 bendinde yer alan düzenleme kapsamında tüketici işlemi olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilerek, dosyanın karar kesinleştiğinde ve talep halinde yetkili ve görevli İstanbul Anadolu Tüketici Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davalı S. Sağlık Hizmetleri ve Tic. A.Ş vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; estetik amaçlı burun ameliyatı sonrası (eser sözleşmesi) uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini talebine ilişkin olup, uyuşmazlığın bu çerçevede değerlendirilmesi gerekir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 3/l maddesinde tüketici işlemi: Mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlem, olarak tanımlanmıştır.

Aynı Kanunun 73. maddesinde ise bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağı öngörülmüştür.

Buna göre eser sözleşmesinden kaynaklanan davalara bakma görevi tüketici mahkemesine ait ise de; 6502 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un Geçici 1/1. maddesinde; Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce açılmış olan davaların açıldıkları mahkemelerde görülmeye devam edeceği hüküm altına alınmıştır.

Aynı Kanunun 73. maddesinde ise bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağı öngörülmüştür.

Buna göre eser sözleşmesinden kaynaklanan davalara bakma görevi tüketici mahkemesine ait ise de; 6502 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un Geçici 1/1. maddesinde; Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce açılmış olan davaların açıldıkları mahkemelerde görülmeye devam edeceği hüküm altına alınmıştır.

Bu bağlamda, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin (davanın açılış tarihi itibariyle) 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında değerlendirilmesi mümkün olmadığından uyuşmazlığın genel mahkemede görülmesi gerekir.

Hal böyle olunca, mahkemece işin esasına girilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19528, Karar No: 2018/14193, Tarih: 02.10.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/19528 E.  ,  2018/14193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Suç tarihinde kereste dükkanında çalışan taraflardan sanığın, tanıkların şakalaşmaları sırasında onlara yönelik ne olduğunu soran müştekiye ”bakın laf ettirdiniz yavşağa” şeklinde hakaret etmesi üzerine çıkan tartışmanın kavgaya dönüştüğü olayda, müşteki ve tanık ...'nın beyanları ve sanığın ikrarı ile sanığın müştekiye hakaret ettiğinin sabit olması karşısında, tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Müştekiye kereste dükkanında hakaret etmesi nedeniyle aleniyet unsurunun gerçekleşmesine rağmen sanığın 5237 sayılı TCK'nin 125/1. maddesi uyarınca verilen temel cezasının TCK'nin 125/4. maddesi uyarınca artırılmasına karar verilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca temel ceza olarak verilen 1 yıl hapis cezasının mağdurda kemik kırığı oluşması nedeniyle TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca (1/6) oranında artırım yapılması sırasında “1 yıl 2 ay hapis cezası” yerine “1 yıl 9 ay hapis cezası” ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca temel ceza olarak verilen 1 yıl hapis cezasının mağdurda kemik kırığı oluşması nedeniyle TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca (1/6) oranında artırım yapılması sırasında “1 yıl 2 ay hapis cezası” yerine “1 yıl 9 ay hapis cezası” ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince hükmün sanığın cezasında TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca (1/6) oranında artırım yapılan paragrafında “1 yıl 9 ay hapis cezası” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “ 1 yıl 2 ay hapis cezası” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Sanığın yaralama eylemini 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f maddesi uyarınca silahtan sayılan sopa ile gerçekleştirdiğinin kabul edilmesine rağmen, TCK'nin 86/2. maddesi uyarınca belirlenen temel cezasında TCK'nin 86/3-e maddesi uyarınca artırım yapılmaması suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

b) Sanığın tekerrüre esas alınan Salihli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2011 tarihinde kesinleşmiş, 15.12.2010 tarih ve 2010/59 Esas - 2010/488 Karar sayılı ilamına konu suçun işlendiği tarihte onsekiz yaşından küçük bulunması karşısında, TCK'nin 58/5. maddesi uyarınca tekerrür hükmü uygulanamayacağı halde, sanığın TCK'nin 86/2. maddesi uyarınca seçimlik cezalardan hapis cezası seçilmek suretiyle cezalandırılmasına ve hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi,

c) Sanığın tekerrüre esas alınan Salihli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2011 tarihinde kesinleşmiş, 15.12.2010 tarih ve 2010/59 Esas - 2010/488 Karar sayılı ilamına konu suçun işlendiği tarihte onsekiz yaşından küçük bulunduğu ve bu nedenle TCK'nin 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas olmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 51 ve 5271 sayılı CMK'nin 231. maddelerine uygun şekilde objektif ve subjektif koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği ayrı ayrı değerlendirilip sonucuna göre sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve erteleme hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

d) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca CMUK’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkı saklı tutulmak kaydıyla isteme aykırı BOZULMASINA, 02.10.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7087, Karar No: 2014/3101, Tarih: 28.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/7087 E.  ,  2014/3101 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2011/105238

MAHKEMESİ : Taşköprü Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2010

NUMARASI : 2010/166 (E) ve 2010/294 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

UYAP ortamından sanığın onaylı aile nüfus kayıt tablosunun temininin mümkün olması nedeniyle tebliğnamenin iki numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanığın kovuşturma aşamasında alınan “...elimde bulunan bıçağı sinirlenerek Kübra'ya doğru attım, bu sırada Kübra yaralandı,daha sonra ben sinirimi alamayarak birde tokat attım.” şeklindeki savunması ile mağdur beyanı karşısında sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-a, e bentlerinde düzenlenen altsoyu silahla kasten yaralama suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 28/01/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7805, Karar No: 2023/9418, Tarih: 09.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/7805 E.  ,  2023/9418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2132 E., 2023/876 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 25. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/115 E., 2021/268 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

09.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5787, Karar No: 2015/12750, Tarih: 30.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/5787 E.  ,  2015/12750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/10/2014 tarih ve 2013/11-2014/189 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, yayın hakkı müvekkiline ait olan “...”, “...” ile “...” isimli kitapların, müvekkilinden izin alınmaksızın, davalı tarafından çevirmenleri başkaları gösterilmek suretiyle çoğaltıldığını ileri sürerek, tecavüzün ref'i, men'i, ''...", "..." ile "...'' kitaplarının kaç adet basıldığının, kaçar adet bandrol alındığının tespitini, usulsüz olarak çoğaltılan nüshaların toplatılmasını ve FSEK 68 ve 70. maddeler gereğince belirlenecek zararın üç katına tekabül eden bedel için şimdilik 10.000,00 TL maddi tazminatın tahsilini istemiş, 28.02.2014 harç tarihli ıslah dilekçesiyle FSEK 68. maddesine göre maddi tazminatı 36.000,00 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı tarafından “...” ve “...” isimli eserler için telif sözleşme tarihinden dava tarihine kadar 8.000 adet bandrol alındığı ve alınan bandrol kadar piyasaya kitap sürüldüğü, “...” kitabının telif hakkının davacı tarafından 08.06.2012 tarihinde alındığı, bu tarihten sonra davalı tarafça kitapla ilgili bandrol alımı yapılmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile FSEK 68. maddesi gereğince belirlenen 12.000 TL telif ücretinin, üç katı olan 36.000,00 TL üzerinden TBK'nın 51. maddesi gereğince takdiri indirim yapılarak 20.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline, “...” isimli kitap yönünden davanın reddine, FSEK 68. maddesine dayanılarak dava açılması sebebiyle tecavüzün ref'i talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı ve davalı vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı ve davalı vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.024,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, temyiz harcı davacıdan peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 30/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.