muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1101, Karar No: 2020/469, Tarih: 19.11.2020

4- Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi," şeklindedir.

Bu hâllerde suçun oluşması için terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerinin varlığı suçun oluşması için gerekli değildir. 3713 sayılı Kanun'un 7. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendinde yazılı düzenlemeden söz konusu fiilleri bilerek ve isteyerek işleyen kişinin, başka herhangi bir unsurun varlığına bağlı olmaksızın bu suç tipini ihlal edeceği anlaşılmaktadır.

Anılan maddede 3713 sayılı Kanun'un 7. maddesinde 6638 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle yapılan düzenlemede de 3713 sayılı Kanun'un 7. maddesi 2. fıkrası ile (b) bendinde yer alan düzenleme aynen korunmuştur.

Yine ifade özgürlüğüne sınırlandırılması yönünden ikinci ölçüt "ulusal güvenliğin toprak bütünlüğünün kamu güvenliğinin korunması ve kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlâkın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınmasına" ilişkin değerlerdir.

Sınırlamanın demokratik toplumlarda gerekli olması ise; ifade özgürlüğüne yapılacak müdahale açısından bu ihtiyaca cevap vermek için başvurulan araç ile bireyin ifade özgürlüğü arasında adil veya orantılı bir dengenin bulunması gerekmektedir. AİHM’ye göre gerçekleşen müdahale zorlayıcı bir toplumsal ihtiyaçtan kaynaklanmalıdır. Zorlayıcı toplumsal ihtiyacın mevcut olup olmadığının değerlendirilmesinde ve bu ihtiyacın giderilmesi amacıyla alınacak önlemlerin seçiminde ulusal makamların takdir hakkı bulunmaktadır.

AİHM özellikle terör propagandası iddiası bulunan ifadelere ilişkin olarak yapılan sınırlamalarda daha ziyade söz konusu sınırlamanın demokratik toplumda gerekli olup olmadığı hususunda inceleme yapmaktadır. Mahkeme bu incelemeyi yaparken ifadeyi bir bütün olarak ele almakta ayrıca ifade edenin kişiliğini, ifade ettiği konunun toplumsal sorun olması ve toplumsal duyarlılık boyutunu, ifade ediliş şeklini, ifade edildiği ortamı ve zamanı ayrı ölçütler olarak incelemektedir. Demokratik bir toplumda terör, aşağılama, nefret söylemlerinin himaye görmesi mümkün değildir. Salt terör eylemlerinin değil terörü vasıta olarak benimseyen örgüt ya da benzeri oluşumlarında demokratik toplum için tehlike teşkil ettiği bu tür örgütlerin destekçisi olduğunu belli edecek ifade açıklamalarının demokratik toplumda korunması mümkün bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Diyarbakır (Kapatılan) 9. Ağır Ceza Mahkemesinin (CMK'nın mülga 250. maddesi ile görevli) 2013/32 esas sayılı dosyasında yapılan yargılamada, 03.06.2013 tarihli duruşmada sanık ...’ın mahkûmiyetine karar verildiği ve hükmün tefhimi sırasında sanığın, “Biji serok Apo” şeklinde slogan attığı olayda;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Diyarbakır (Kapatılan) 9. Ağır Ceza Mahkemesinin (CMK'nın mülga 250. maddesi ile görevli) 2013/32 esas sayılı dosyasında yapılan yargılamada, 03.06.2013 tarihli duruşmada sanık ...’ın mahkûmiyetine karar verildiği ve hükmün tefhimi sırasında sanığın, “Biji serok Apo” şeklinde slogan attığı olayda;

Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçunu düzenleyen 3713 sayılı Kanun’un 7. maddesinin 2. fıkrasındaki suçun oluşabilmesi için 11.04.2013 tarihli ve 6459 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile yapılan ve suç tarihinde yürürlükte bulunan değişiklikle eylemin terör örgütünün; cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde gerçekleştirilmesi gerektiği ifade edilmiştir. 3713 sayılı Kanun’a ilişkin yapılan değişiklik gerekçeleri “AİHM, şiddeti teşvik edici nitelikte olmayan açıklamaların ifade özgürlüğü kapsamında olduğunu belirterek, içeriğinde şiddete başvurmayı cesaretlendirici ifadeler yer almayan ya da kişileri silahlı isyana teşvik edici nitelikte olmayan açıklamalar nedeniyle bireylerin Terörle Mücadele Kanununun 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde cezalandırılmasını ifade özgürlüğüne aykırı bulmaktadır. Yapılan düzenlemeyle, maddenin ikinci fıkrasında yer alan suçun unsurları yeniden belirlenmekte, maddeye ‘cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde’ ibaresi eklenerek suçun kapsamı AİHM standartlarına uyumlu hâle getirilmektedir.” şeklinde belirtilmiştir.

Somut olayda duruşma salonunda, sanığın topluluğa hitaben “Biji serok Apo” şeklinde söyledikleri sözlerin her ne kadar 3713 sayılı Kanun’un 7 maddesinin ikinci fıkrasının (b) başlığının 2. alt bendi kapsamında “terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde slogan atılması” şeklinde kabul edilse de ifadenin gerek içeriği gerekse açıklandığı ortam gözetildiğinde; ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirerek sanığa atılı silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün isabetli olmadığından bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Sanık hakkında silahlı terör örgütü propagandası yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün Yargıtay Yüksek 16. Ceza Dairesince bozulmasına ilişkin kararına yönelik Yerel Mahkemenin direnme kararının bozulmasına ilişkin sayın çoğunluğun düşüncesine katılmak mümkün bulunmamıştır, Zira;

Bu itibarla Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün isabetli olmadığından bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Sanık hakkında silahlı terör örgütü propagandası yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün Yargıtay Yüksek 16. Ceza Dairesince bozulmasına ilişkin kararına yönelik Yerel Mahkemenin direnme kararının bozulmasına ilişkin sayın çoğunluğun düşüncesine katılmak mümkün bulunmamıştır, Zira;

Sanık hakkında Diyarbakır 9. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılandığı devletin birliği ve ülke bütünlüğünü bozma ve silahlı terör örgütü faaliyeti çerçevesinde iki kez adam öldürmeya teşebbüs suçlarına ilişkin kamu davasının karar duruşmasında atılı suçlardan mahkûmiyet hükmü kurulması üzerine duruşma salonunda bir çok defa ‘Biji serok apo” sözlerini içeren sloganı attığı bu surette terör örgütünün propagandasını yaptığı iddiasıyla 3713 sayılı kanunun 7/2. maddesi uyarınca dava açılmıştır.

Sanık duruşmada kendi dilinde savunma yaptığı için kendisine ceza verildiğini ne aldığı cezadan ne de bundan sonra alacağı cezalardan zerre korkusu olmadığını cezaya tepki olarak sloganı attığını kendi dili ve varlığının tanınmaması durumunda bu tavrının devam edeceğini savunmuştur.

Yerel mahkeme sanığın eylemini sabit görmüş, düşünce özgürlüğü bağlamında mütaala edilemeyeceğini karar gerekçesinde tartışmış PKK silahlı terör örgütünün bu vasfı nedeniyle nefret ve şiddete davet eden şiddeti özendiren silahlı terör örgütü propagandası olduğu kabulüne yer verilerek PKK silahlı terör örgütünün bu vasfı ve eylemlerinin devam ettiğine vurgu yapmak suretiyle sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurmuştur.

Hükmü temyizen inceleyen Yargıtay 16. Ceza Dairesi; sanığın Diyarbakır 7. Ağır Ceza mahkemesinde devletin birliği ve ülke bütünlüğünü bozma, silahlı terör örgütü faaliyeti çerçevesinde adam öldürmeye teşebbüs suçlarından yargılandığı davada mahkumiyet kararı açıklandıktan sonra üyesi olduğu terör örgütünün liderini övücü slogan attığı olayda eylemin gerçekleştiği yer, koşullar ve muhatapları, dinleyici kitlesi ve bu kitleyi harekete geçirme potansiyeli bulunmadığı gibi atılan sloganların terör örgütünün cebir şiddet tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek ve övecek teşvik edecek nitelikte olmadığı, bu sözlerin ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yasal olmayan gerekçe ile mahkûmiyetine karar verildiğinden bahisle mahkumiyet hükmünü oy çokluğu ile bozmuş, yerel mahkeme anılan bozma kararına direnmiştir.

Öncelikle ifade edilmesi gerekir ki Özel Daire eylemin gerçekleştiği yer, koşullar ve muhatapları dinleyici kitlesi ve bu kitleyi harekete geçirme potansiyeli bulunmadığı gibi eylemin cebir şiddeti teşvik edecek nitelikte bulunmadığından propaganda suçunun oluşmayacağı ve eylemin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı gerekçesi ile mahkûmiyet hükmünü bozmuştur.

Öncelikle ifade edilmesi gerekir ki Özel Daire eylemin gerçekleştiği yer, koşullar ve muhatapları dinleyici kitlesi ve bu kitleyi harekete geçirme potansiyeli bulunmadığı gibi eylemin cebir şiddeti teşvik edecek nitelikte bulunmadığından propaganda suçunun oluşmayacağı ve eylemin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı gerekçesi ile mahkûmiyet hükmünü bozmuştur.

Evvelemirde 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 7/2-b-2 maddesi kapsamında kalan ve slogan atma şeklinde gelişen sanığın eylemi toplantı ve gösteri yürüyüşü sırasında gerçekleşmese dahi, örgütün üyesi ve destekçisi olduğunu belli edecek biçimde slogan atması ile birlikte başka bir unsurun varlığı aranmaksızın oluşacağı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.02.2020 tarih 2016/1140-2020110; 06.02.2020 tarih ve 2016/729-2020/67 sayılı kararları ve bizzat Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 19.11.2015 tarih ve 5766-4258; 10.11.2015 tarih ve 1843-3918 sayılı ve benzeri nitelikte bir çok kararı ile yine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bir çok kararında vurgulandığı üzere, 3713 sayılı Kanun'un 7/2 ilk cümlesi için suçun unsuru olan örgütün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösteme, övme yada bu yöntemlere başvurmayı teşvik etme 3713 sayılı Kanunu'nun 7/2-b-2 maddesinde yazılı suçun unsuru değildir. Dairenin bozma kararında belirttiği ‘eylemin gerçekleştiği yer, koşullar ve muhatapları dinleyici kitlesi ve bu kitleyi harekete geçişrme potansiyeli bulunmadığı gibi örgütün cebir şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek övecek veya teşvik edecek nitelikte olması’ 3713 sayılı Kanunu'nun 7/2-b-2 maddesinde yazılı suçun suçun unsurlarına etkisi yoktur. Kaldıki Yargıtay 16 Ceza Dairesi yukarıda tarih ve sayılan yazılı kararlar ile çelişen bir kabule yer verilmiştir. Terör örgütü propagandası yapılan yerin duruşma salonu olması suçun unsuru açısından önemi yoktur. Gerek suç teorisi gerekse Yargıtay yerleşik içtihatlannda tek kişinin bulunduğu yerde dahi suçun işlenmesi mümkündür. Ayrıca propagandanın kimlere yapıldığınında suçun unsurları yönünden bir önemi yoktur. Kanunda açıkça bu durum ‘toplantı ve gösteri yürüyüşünde gerçekleşmese dahi' ibaresiyle bu husus tartışmaya yer vermeyecek biçimde açık olarak düzenlenmiştir. Propagandanın umuma açık yada alenen olmaması yada muhataplarının suçun oluşması yönünden önemi yoktur. Kaldıki kararın açık duruşmada tefhim edildiği ve sloganın bu ortamda atıldığı hatırdan uzak tutulmamalıdır.

O hâlde Dairenin suçun oluşmadığına ilişkin diğer gerekçesi olan ‘dinleyici kitlesi ve bu kitleyi harekete geçirme potansiyeli bulunmadığı’ ibaresinin tartışılmasında zorunluluk vardır.

O hâlde Dairenin suçun oluşmadığına ilişkin diğer gerekçesi olan ‘dinleyici kitlesi ve bu kitleyi harekete geçirme potansiyeli bulunmadığı’ ibaresinin tartışılmasında zorunluluk vardır.

Yargıtay Yüksek 16. Ceza Dairesi somut dosya kapsamı ile çelişen bir kabule yer vermiştir. Dosya içerisinde bulunan Diyarbakır 9. Ağır Ceza Mahkemesinde sanığın duruşma salonunda slogan attığına ilişkin tutanakta ‘sanığın defalarca ‘Biji resok apo’ şeklinde slogan attığı sanık yakınlarının duruşma salonunun kapısını yumruklayıp, tekmeledikleri ve bağırarak karan protesto ettikleri güvenlik güçlerince duruşma salonun dışına çakartıldıkları’ ibarelerine yer verilmiştir, Somut olayda sanığın attığı sloganların şiddete yol açtığı görülmektedir. Gerek AİHM ve AYM kararlarında şiddete yol açma potansiyeli mevcut olan olaylarda ifade özgürlüğünden bahsedilmeyeceği açıkça belitilmektedir. Somut olayda sanığın attığı slogan şiddet potansiyeli ortaya çıkarmış olmakla kalmamış, bizatihi şiddete neden olmuş slogan atılmasını müteakip duruşmayı izlemek için duruşma salonunda izleyici olarak bulunan kişiler duruşma salonu kapısına tekme ve yumruklarla saldırılmış ve duruşma salonu güvenlik güçlerinin müdahalesi ile boşaltılmıştır. Özel daire bozma gerekçesi dosya İçeriği çelişmektedir. Dolayısıyla direnme hükmü bu yönü ile de yerindedir.

Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçu Türk hukuk mevzuatına göre terör suçudur. Terör suçu olarak vasıflandınlmasmın gerek iç hukukumuzda gerekse evrensel hukukta bazı sonuçları olacağıda açıktır.

Herşeyden önce 3713 sayılı Kanun'da düzenlenen ve terör suçu olduğuna kuşku bulunmayan suçun fikir ve ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi mümkün müdür?

Herşeyden önce 3713 sayılı Kanun'da düzenlenen ve terör suçu olduğuna kuşku bulunmayan suçun fikir ve ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi mümkün müdür?

Bu bağlamda sorunun cevabı açıktır. Gerek iç hukukumuzda gerekse AİHS'ye göre ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi mümkün değildir. AİHM'nin terör propagandası olduğunu kabul ettiği bir fiili ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirdiği ne ilişkin hiç bir içtihadı yoktur. Ancak Türk mevzuatında terör suçu olarak düzenlenen silahlı terör örgütü propagandasının terörün tanımının her ülke ve uluslararası kuruluşlar mevzuatında ayrı tanımlanması ve her bir düzenleme terör suçlarını farklı şekillerde tanımladığı için bütün ülkelerin terör suçuna ilişkin ortak tanımlarının olmamasından kaynaklanan yaklaşım farklılıkları nedeniyle düşünce ve ifade özgürlüğü zımnında değerlendirmelere neden olmaktadır. Bunun gibi Uluslar arası bir çok sözleşmede de terör tanımı farklıdır. Uçakların içinde işlenen suçlara ilişkin sözleşme; Sivil havacığılın güvenliğine karşı eylemlerin önlenmesi sözleşmesi; Rehine alınmanın önlenmesi sözleşmesi; Nüklüer maddelerin fiziksel korunması sözleşmesi; Denizde seyir güvenliği sözleşmesi; Kıtasahanlığı ve platformların güvenliği sözleşmesi; Terörist bombalarının önlenmesine ilişkin sözleşme; Teörörizmin Finansmanın Önlenmesi Sözleşmesi; Nükleer Terörizmin Önlenmesi Sözleşmesi gibi sözleşmelerin her birinde farklı terör tanımlarına yer verildiği bu bağlamda ortaya çıkan ve bazı devletlerin güvenliğini hedef alan eylemler için zamana göre benzeri sözleşmeler düzenlendiği görülmektedir. Kanaatimizce ülkemiz aleyhindeki terör için Uluslararası toplumun böyle bir hassasiyeti bulunmamakta ve AİHM ifade özgürlüğünün ihlal edildiğine yönelik bazı kararlarının terörün tanımındaki bu farklılıktan kaynaklanmaktadır. Zira silahlı terör örgütü olan sivil ve kamu görevlisi onbinlerce öldürme, yaralama eylemi gerçekleştiren ve bu eylemlerine hâlen devam etmekte olan PKK silahlı terör örgütünün propagandasının yapılmasına ilişkin bazı ihlal kararlarının başka türlü izahı mümkün değildir. Zira 1945 yılında savaş sonrasında intihar eden nazı liderinin hâlen övülmesine müeyyide içeren hiç bir ülke ve karara yönelik AİHM ihlal kararına rastlanılmamaktadır. Yine AİHS'ne göre hiçbir suretle terörü, şiddeti öven, özendiren fiiller; nefret söylemi, kaba sövme ve aşağılama gibi fiiller ifade özgürlüğü içinde kabul etmesi mümkün değildir. Nefret söyleminde yakın tehlike aramayan AİHM'nin silahlı terör örgütü propagandası fiillerinde cebir ve şiddeti özendirip özendirmediğinin yakın tehlike kriteri ile değerlendirmesi de ayrı bir garabettir. Hâla sade vatandaş ve öğretmen gibi sivillere yönelik öldürme yaralama eylemleri gerçekleştiren örgütün propagandasının yapılmasında yakın tehlike kriteri aranması akla ve mantığa aykırıdır.

Silahlı terör örgütünün propagandası için gerekli saikte şiddet ve terörü teşvik edeceği özendireceğinin mündemiç olduğuna kuşku bulunmamaktadır. Şiddet ve terörü teşvik eden ifade ve sözlerin fikir ve ifade hürriyeti bağlamında çoğulculuk, hoşgörü, açık fikirlilik, tolerans kapsamında himaye görmesi demokratik bir toplumda kabul edilmesi mümkün değildir. Her ne surette olursa olsun şiddet ve terörü teşvik edecek ifade açıklamalarına müdahale Türkiye gibi onlarca yıldır, varlığı yargı kararı ile sabit olmuş yüzün üzerinde terör ve silahlı terör örgütünün faaliyet gösterdiği bir ülkede demokrasinin korunması bağlamında demokratik toplum için gerekli ve zorlayıcı toplumsal amacın varlığı tartışma götürmeyecek bir gerçektir. Bu bağlamda sanığın ifade açıklamasına müdahale gerek kanunilik, gerek meşru amaç ve gerekse demokratik toplumda gereklilik bakımından meşru ve gereklidir.

Öte yandan Terörle Mücadele Kanunda yer alan terör suçlarında tayin edilen cezaların seçenek yaptırımlara, erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması yasağı getiren 3713 sayılı Kanunun 13. maddesi 6352 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış olup koşullarının bulunması halinde tayin edilen hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi mümkün olduğu gibi hükmün açıklanmasının geri bırakılması keza ertelenmesi de mümkündür. Dolayısıyla İHAM kararlarında sıkça vurgulanan orantılık ilkesişnin yerel mahkemelerce değerlendirilmesi kanun değişikliği sonrasında mümkün hale gelmiştir.

İHAS'nin güncel mevzuatımıza göre iç hukukun bir parçası olduğunda kuşku yoktur. Bizzat İHAM de dava konusu edilen İHAM kesinleşmiş kararlarının CMK' nın 311. maddesi uyarınca bağlayıcı olduğuna da kuşku yoktur. Ancak İHAM kararlan dava konusu edilmemiş ve hakkında karar bulunmayan benzer olaylar için emsal karar niteliğinde olup içtihat bağlamında dikkate alınması gerekmekle birlikte emsal nitelikte olan İHAM kararlann da akla, mantığa, hukukun genel ilkelerine aykırı bir durumun bulunup bulunmadığı da gözetilerek uygulanması gereklidir. Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu soruşturmanın şeklinde ilişkin AİHM verdiği bir ihlal kararını emsal dosyalar için AİHM kararında değerlendirilmeyen suç tarihinde yürürlükte bulunan soruşturmanın şeklini düzenleyen bir kanun hükmünü gözeterek emsal olarak kabul etmemiştir.

Sonuç olarak sanığın silahlı terör örgütü içinde gerçekleştirdiği terör eylemleri nedeniyle yargılandığı davada karar tefhim edildikten sonra duruşma salonu içinde defalarca attığı sloganın silahlı örgüt propagandası suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı yönündeki daire kararına yukarıda açıklanan gerekçelerle katılmak mümkün bulunmadığı gibi mevzuatımızda terör suçu niteliğinde ki silahlı terör örgütünün propagandası suçunu oluşturduğun da kuşku bulunmayan sanığın eyleminin terörü teşvik niteliğinde bulunduğu hatta sanığın eyleminin şiddete yol açma potansiyelininde ötesine geçerek somut olayda bizzat duruşmayı izleyenlerin duruşma salonunda şiddete yol açtıkları ve salonun güvenlik görevlilerinin müdahalesi ile boşaltıldığı, terör propagandasının ifade özgürlüğü içinde müteala edilmesi mümkün bulunmadığı keza, mutlak haklardan olmayan ve belli koşullarda müdahale edilmesi mümkün bulunan ifade özgürlüğüne kanunilik, meşru amaç ve demokratik toplumda gereklilik yönünden yapılan müdahalenin hukuka uygun bulunduğu bu nedenle suçun oluştuğu düşüncesiyle sayın çoğunluğun sanığın eyleminin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı yönündeki düşüncesine iştirak etmek mümkün bulunmamıştır." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Ceza Genel Kurulu Üyesi de; sanıklara atılı silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçunun unsurları itibarıyla oluştuğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.11.2016 tarihli ve 313-366 sayılı, sanık ... hakkında silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün, suçun unsurlarının oluşmadığının gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 05.11.2020 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 19.11.2020 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5517, Karar No: 2023/6389, Tarih: 11.12.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/5517 E.  ,  2023/6389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

VEKİLİ : Avukat ... Karababa

TALEP EDEN : Davacı ... ...'nin bir kısım mirasçıları vekili

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne, bir kısım davacılar yönüyle Mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

Kararın davacı ...’nin bir kısım mirasçıları vekili, müdahil davacılar ... .... mirasçıları ve arkadaşları vekili ile müdahil ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairenin 18.01.2022 tarihli ve 2021/13253 Esas, 2022/327 Karar ... ilamı ile Mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Davacı ... ... ...'nin bir kısım mirasçıları vekili, müdahil Gayrimenkul ... A.Ş vekili, müdahil ... vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına, Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve 1086 ... Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 ... Kanun) 440 ıncı maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE,

1086 ... Kanun'un 442 nci maddesi uyarınca takdiren 1.470,00'şer TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden ayrı ayrı alınarak Hazineye irad kaydına,

168,30 TL peşin harcın red harcına mahsubu ile kalan 394,35 TL'nin karar düzeltme isteyenler müdahil davacı ...Ş., davacılar Ayfer ... ...'nin bir kısım mirasçılarından, müdahil ...'tan ayrı ayrı alınmasına,

11.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32941, Karar No: 2015/35894, Tarih: 24.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/32941 E.  ,  2015/35894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, yıllık izinlerinin eksik kullandırıldığını ileri sürerek, kullandırılmayan yıllık izinlerinin ücretinin faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalıların Cevap Özeti:

Davalı, husumet itirazında bulunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozmaya uyularak, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, kanuni süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe: