muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/36166, Karar No: 2015/15102, Tarih: 27.04.2015

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunun incelenmesinden davacı işçinin fazla çalışma ücret alacağı hesabının davacının haftalık çalışmasın 45 saati aşmadığı için fazla çalışmalarının zamsız kısmının ücreti içinde ödendiğinin kabul edileceği, sadece % 50 zamlı kısmının ödenmesi gerekeceği kabul edilmiş ise de bilirkişinin dayanak kıldığı Dairemiz kararı somut olayın özelliklerine uymadığı gibi davacının ücreti yanı sıra yaptığı iş karşılığı prim yada bahşiş alan ya da parça başı iş yapan bir işçi değildir. Dosyada mevcut bordroların incelenmesinden davacının ücretinin saat karşılığı olmadığı, her ay maktu ücret aldığı da tartışmasızdır. Davacının fazla çalışmasının zamsız kısmını aylık ücretinin içinde olduğuna dair tespit doğru olmamıştır. Davacının fazla çalışma alacaklarının % 150 zamlı hesaplama yöntemi ile belirlenmesi gerekirken yerinde tespitler içermeyen bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

3-Davacı işçinin davalıya ait işyerinde 24 saat çalışıp 72 saat dinlendiği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunun incelenmesinden davacı işçi için her hafta 6 saat fazla çalışma hesabı yapılmış ise de davacının çalışma düzenine göre her haftada iki kez 24 saatlik çalışma yapmadığı, ayın bir haftasında sadece bir kez 24 saatlik çalışma yaptığı anlaşılmaktadır. Buna göre; davacı için aylık periyotta ilk üç haftalık dönemde haftalık 6’şar saat fazla çalışmadan 18 saat, takip eden 4’üncü hafta için 3 saat fazla çalışma hesabı yapılması gerekirken yerinde tespitler içermeyen bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

4-Dosyanın incelenmesinden dava dosyasına işyerindeki çalışma düzeni veya sistemini gösteren belge sunulmadığı dikkate alındığında davacının fazla çalışmalarının yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanmadığı, takdiri delil niteliğindeki tanık beyanları ile ispat edildiği anlaşıldığından belirlenen fazla çalışma ücret alacağından uygun bir oranda takdiri indirim yapılmaması da ayrıca bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 27.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11227, Karar No: 2014/14593, Tarih: 09.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/11227 E.  ,  2014/14593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen infaz

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 04.10.2007 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının süresinde temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 26.09.2012 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nun 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12888, Karar No: 2010/8101, Tarih: 08.07.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/12888 E.  ,  2010/8101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03.06.2008 tarih ve 2007/56 - 2008/160 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 06.07.2010 gününde davacı avukatı ... gelip, davalı avukatı tebligata rağmen duruşmaya gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ROCHER markası ile bilinen ürününün ürün şekli ve ambalajından oluşan şekil markasını (yirmibeşli ürün ambalajı) Madrid Sistemine göre WIPO uluslararası büroda 16.05.2005 tarihinden geçerli olmak üzere tescil ettirdiğini, markanın TPE nezdinde tescili için 2005/48658 numarası ile yapılan başvurunun kabul edilmediğini, davacı itirazının da reddedildiğini ileri sürerek, TPE YİDK'nun 21.12.2006 tarih ve 2006-M-3798 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu şeklin tescil edilmek istenen emtialar için herhangi bir ayırt edici niteliğj bulunmayan tasviri nitelikte bir şekil olduğunu, ayırt edicilik ve özgünlük niteliklerinden yoksun olan dava konusu şeklin bir teşebbüsün ayırt edici simgesi olabilme niteliği bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının marka başvurusuna konu işaretin kare biçimli, içinde çikolata ya da şekerleme ürünleri bulunan üç boyutlu kutunun köşe perspektifinden çekilmiş bir fotoğraftan ibaret olduğu, tescili talep edilen malların ise pasta ve şekerlemeler, çikolata ve çikolata ürünleri, buzlar olup, şekilde yer alan ürün ambalajının kenarlarının altın sarısı bir şeritle çevrildiği, kapağı şeffaf olup içerisinde altın sarısı renginde kaplanmış çikolata ya da şekerleme ürünlerinin bulunduğu, bir işaretin ayırt edicilik vasfına sahip olabilmesi için sınırlarının belirlenebilir ve bir teşebbüsün mal ya da hizmetleri ile bağlantılandırılabilir olmasının zorunlu olduğu, dava konusu işaretin bu anlamda sınırlandırılabilir olduğunu kabule imkan bulunmadığı, 556 sayılı KHK'nin 7/1-a maddesi uyarınca tescil isteminin reddinde bir isabetsizlik olmadığı, tescil başvurusundan önce dava konusu işaretin KHK'nin 7/son maddesi gereğince ayırt edici nitelik kazandığı ididasını kanıtlar delil de sunulmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalı vekili duruşmaya gelmediğinden duruşma vekalet ücretinin takdirine yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7420, Karar No: 2014/27150, Tarih: 30.09.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/7420 E.  ,  2014/27150 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/173431

MAHKEMESİ : Malatya Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/04/2013

NUMARASI : 2012/369 (E) ve 2013/175 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun, suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunmayan 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK 50/1. maddesinde öngörülen adli para cezasına veya yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 2/1. maddesinin 2. cümlesinin “Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz.” hükmünü taşıdığı, aynı Kanun'un 31. maddesi uyarınca, fiili işlediği sırada 12 yaşından küçük olan ya da 12 – 15 yaş grubunda olup da işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamayan veya davranışlarını yönlendirme yeteneği yeterince gelişmeyen kişilerin (çocukların) cezai sorumluluğunun olmadığı, ancak bu kişiler hakkında çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanacağı, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 11. maddesinin “Bu Kanunda düzenlenen koruyucu ve destekleyici tedbirler, suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından, çocuklara özgü güvenlik tedbiri olarak anlaşılır.” hükmünü içerip, aynı Kanun'un 5. maddesinin başlığının ise; “koruyucu ve destekleyici tedbirler” olduğu göz önüne alındığında yukarıda özetlenen âmir hükümler çerçevesinde cezaî sorumluluğu bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 5/1-d. maddesi uyarınca bakım ve rehabilitasyon tedbirine hükmolunamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk F.. Z.. müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 30.09.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6973, Karar No: 2011/16936, Tarih: 13.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/6973 E.  ,  2011/16936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.12.2009 tarih ve 2008/323-2009/269 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili Işık Bilgi Eğt...Ltd. Şti' nin 24/09/2004 ve 20/06/2006 tarihleri arasında ortağı olan davalının, hazırladığı ÖSS fizik kitabını CD ortamında düzenleyerek kitap basım ve yayım işini yapması için müvekkiline 4.200,00 TL karşılığında sattığını, söz konusu satış bedelinin davalıya ödendiğini ancak kitabın basılamadığını, daha sonra davacıya CD şeklinde verilen kitabın karşılıklı anlaşma sonucu ve davalı tarafından bedeli ödenmek koşuluyla tekrar satın alındığını, davalı tarafından ise ödemenin yapılmadığını ileri sürerek, 4.200 TL' nin 25/08/2007 tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalının kendi rızası ile ÖSS fizik kitabı CD' sini geri aldığı ve karşılığında 4.200,00 TL ödemeyi kabul ettiği, ancak bedeli vadesinde ödemediği ve davalının imzaladığı senetle borcu ödeme yükümlülüğü altına girdiği gerekçesiyle, davanın kabulüne ve 4.200,00 TL alacağın ödeme tarihi olan 25.08.2007 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 023,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına,13.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7997, Karar No: 2024/3242, Tarih: 07.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/7997 E.  ,  2024/3242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/899 E., 2023/1262 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.05.2015 tarihli ve 2012/1386 Esas, 2015/497 Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. (birleşen) Ceza Dairesinin 12.06.2019 tarihli ve 2018/12095 Esas, 2019/12449 Karar sayılı kararı ile, olayla ilgili bilgi ve

görgüsü olduğu anlaşılan tanıklar Furkan ve Mehmet 'in dinlenmesi, tanıklar ... ve ... beyanları ile arasındaki çelişkilerin giderilmesi ile sanıkların hukuki durumlarının tayin edilmesi gerektiği, yaralanmasının katılanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması ya da yitirilmesine neden olup olmadığı hususunda rapor alınması gerektiği hususları gözetilmeksizin yazılı şekilde eksik inceleme ile hükümler kurulması nedeniyle, kabule göre de, koşulları oluşmadığı halde haksız tahrik hükümlerinin uygulanması ile Anayasa Mahkemesinin 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki bazı bölümlerin iptal edilmesine ilişkin kararı çerçevesinde sanıkların hak yoksunlukları yönünden durumlarının yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2023 tarihli ve 2019/899 Esas, 2023/1262 Karar sayılı kararı ile, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) ve (son) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 4'er yıl 2'şer ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanık ... yönünden 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin altıncı, yedinci fıkraları uyarınca sanığın mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan Vekilinin temyiz istemi özetle, sanıkların eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfına, takdirî indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, cezaların yetersiz belirlendiğine,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan Vekilinin temyiz istemi özetle, sanıkların eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfına, takdirî indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, cezaların yetersiz belirlendiğine,

2. Sanıklar ..., ..., ... ve ... Müdafinin temyiz istemleri özetle, mahkûmiyete yeter delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine, eksik araştırmaya,

ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olay günü 23:00 sıralarında sanıklar ... ve ...' ın sigara almak için markete girerken sanık ...'nın "bu Abidinpaşa'da sinkaf edilecek çok adam var" dediği , bu esnada markette katılan ... ile temyiz dışı katılan ...'ın bulundukları, katılanların söylemi duymalarına rağmen karşılık vermeden marketten ayrıldıkları, sanıklar ..., ..., ... ve ...'in çalışmayan araçlarını ittirdikleri sırada, temyiz dışı katılan ...'ın sanık ...'ya "sen o lafları bize mi söyledin" dediği, sanığın da " sana söylesem ne olur" şeklinde karşılık vermesi üzerine temyiz dışı katılan ...'ın sanıklar ... ve ...'a hakaret edip tekme tokat atarak yaraladığı, sanık ...'nın da katılan ...'ı yaraladığı, tarafların ayrılmasından sonra temyiz dışı katılan ...' ın olay yerinde cep telefonunu düşürmüş olabileceğini düşünerek katılan ... ile olay yerine döndükleri sırada sanıklar ..., ..., ... ve ... ile birlikte gelen kimliği belirlenemeyen şahsın adı geçen sanıkların söz ve davranışlarıyla yanında yer alıp eylemi gerçekleştirmesi konusunda cesaretlendirip azmettirmeleri sonucu av tüfeğiyle önce havaya ateş ettiği, ardından "ne yapıyorsun, etraf kalabalık" diyen katılan ...'e ateş ederek diz altından hayati tehlike geçirmesine ve vücutta hayat fonksiyonlarını ağır (5) derece etkileyecek kemik kırığına neden olacak şekilde yaraladığı, sanıklar ..., ..., ... ve ...'in ilk olayın sona ermesinden sonra birlikte araca binerek olay yerinden uzaklaştıkları anlaşılan olayda,

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıkların azmettirmesiyle kimliği belirlenmeyen fail tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eksik araştırmanın bulunmadığı, takdirî indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği, taraflar arasında olay öncesinde bir husumet bulunmadığı, katılanın yaralanmasının niteliği, hedef alınan vücut bölgesi, engel bir durum bulunmamasına rağmen eyleme son verilmesi karşısında suçun vasıflandırılmasında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, katılan vekili ve sanıklar müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanıkların azmettirmesiyle harekete geçen failin eylem sırasında ateşli silah kullandığı kabul edilmesine rağmen sanıkların cezalarında 5237 sayılı Kanun'un 86/3-e maddesi uyarınca artırım yapılmaması suretiyle eksik cezalar tayin edilmesi ile hükümlerde azmettirmeye ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 38 inci maddesinin birinci fıkrasının gösterilmemesi yönlerinden hükümlerde hukuka aykırılık bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) nolu bendinde açıklanan nedenlerle Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2023 tarihli ve 2019/899 Esas, 2023/1262 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili ve sanıklar müdafinin temyiz istekleri ceza miktarı ve azmettirmeye ilişkin uygulama maddesinin gösterilmemesi yönlerinde yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7204, Karar No: 2013/13070, Tarih: 30.10.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/7204 E.  ,  2013/13070 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62, 50/1-a, 52. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İşçi olarak çalıştığı iş yerinde yapılan haciz işlemi sonrasında yediemin sıfatıyla kendisine teslim edilen malların muhafazası amacıyla adrese gidildiğinde iş yerinin taşındığının ve hacizli malların yerinde bulunmadığının tespit edildiği ve sanığın haciz işleminden sonra iş yerinden çıkarıldığı dosya kapsamından anlaşıldığından; dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranarak kendisine teslim edilen malların kaybolmasına sebebiyet veren sanığın eyleminin TCK'nın 289/3. maddesindeki suçu oluşturacağı, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.