muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5592, Karar No: 2011/22047, Tarih: 15.11.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/5592 E.  ,  2011/22047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik(Kapatılan) 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, 15.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1, Karar No: 2019/1999, Tarih: 11.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1 E.  ,  2019/1999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 29/12/2016 tarih ve 2015/284 E. - 2016/378 K. sayılı kararın Davacı vekili, davalı şirket vekili ve davalı kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 02/11/2017 tarih ve 2017/909-2017/984 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı şirket vekili ve davalı kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin 30. sınıftaki mallar için tescilli 153362 ve 2001/01134 sayılı ambalaj kompozisyonlarının, ... nezdinde tescilli 665564 sayılı markanın ve özgün ürün şeklini içeren 2007/57218 sayılı 30. sınıf ürünleri içeren markanın sahibi olduğunu, müvekkiline ait markalardaki çikolata bar şeklinin özgün formu ile ayırt edicilik kazandığını, davalı şirketin daha önce yargı kararları ile iptal edilen başvurularına rağmen, bu kez de küçük farklılıklarla ve kötü niyetli bir şekilde 2013/24447, 2013/24446 ve 2013/25411 sayılı “...+Şekil” ortak ibareli, ambalaj markalarında kullanılan çikolata bar görselinin marka olarak adına tescili için 29, 30 ve 32. sınıf ürünleri kapsayacak şekilde başvuru yaptığını, davalı şirketin müvekkili ile aynı sektörde faaliyet gösterirken bu şekli bilmemesinin ve tesadüfen seçmiş veya yaratmış olmasının mümkün olmadığını, müvekkilinin başvurulara 30 sınıftaki “Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar. Bal, arı sütü, propolis. Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler. Mayalar, kabartma tozları; unlu mamullerin formunu, rengini iyileştirici, bayatlama süresini geciktirici doğal maddeler. Her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Çaylar, buzlu çaylar. Şekerlemeler, lokumlar, helvalar, pişmaniyeler, donmuş yoğurt, çikolatalar, çikolata ürünleri, çikolata veya şekerle kaplanmış ürünler, bisküviler, krakerler, gofretler, kokolinler, tartlar, kekler, karamel dolgulu şekerleme ve çikolatalar. Sakızlar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar. Tuz.” ürünleri bakımından kısmen reddi için yaptığı itirazının nihai olarak ...'nin 2015-M-3899, 2015-M-3956 ve 2015-M-3952 sayılı kararları ile reddedildiğini, markalardaki ürün şeklinin müvekkilinin şekil markasıyla karıştırılma ihtimali yaratacak şekilde benzer olduğunu, aynı sınıflarda tescil edilmek

istenildiğini ileri sürerek ...'nin 2015-M-3899, 2015-M-3956 ve 2015-M-3952 sayılı kararlarının iptalini, tescil edilmiş olması halinde davalı şirkete ait 2013/24447, 2013/24446 ve 2013/25411 sayılı “...+Şekil” ibareli markaların 30. sınıftaki “Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar. Bal, arı sütü, propolis. Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler. Mayalar, kabartma tozları; unlu mamullerin formunu, rengini iyileştirici, bayatlama süresini geciktirici doğal maddeler. Her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Çaylar, buzlu çaylar. Şekerlemeler, lokumlar, helvalar, pişmaniyeler, donmuş yoğurt, çikolatalar, çikolata ürünleri, çikolata veya şekerle kaplanmış ürünler, bisküviler, krakerler, gofretler, kokolinler, tartlar, kekler, karamel dolgulu şekerleme ve çikolatalar. Sakızlar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar. Tuz.” ürünleri bakımından hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili; markalardaki şekillerin benzer olmadığını, başvuru markalarında farklılıkların ön planda olduğunu, kötü niyet iddialarının kanıtlanamadığını, kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili; davacının tescilli markalarındaki çikolata çubuğu şeklinin genel hatlarıyla bütün çikolata üreticileri tarafından kullanılan ortak bir şekil olduğunu, bu biçim üzerinde tekel hakkı kurulmasının mümkün olmadığını, davacıya ait ürün ile müvekkilinim ürünü arasında benzerlik bulunmadığını, markaların bütün olarak değerlendirilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu 2013/24447, 2013/24446 ve 2013/25411 sayılı ambalaj markalarında kullanılan çikolata bar görselinin, davacının önceki tarihli ambalaj ve şekil markalarında kullanılan çikolata bar görseli ile taraf markalarının hitap ettikleri tüketici kitlesi algısında karıştırılmaya yol açabilecek düzeyde benzer olduğu, davacı markalarının hususiyetle “çikolata” ürünleri başta olmak üzere muhtelif gıda ürünlerini içerdiği, bu bağlamda taraf markalarının 30.sınıf: “Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar. Şekerlemeler, lokumlar, helvalar, pişmaniyeler, donmuş yoğurt, çikolatalar, çikolata ürünleri, çikolata veya şekerle kaplanmış ürünler, bisküviler, krakerler, gofretler, kokolinler, tartlar, kekler, karamel dolgulu şekerleme ve çikolatalar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar.” emtialar yönünden aralarında benzerlik, benzer ihtiyaçları giderme, benzer dağıtım kanallarına sahip olma, birbirlerini tamamlama, birbirleri yerine ikame edilebilme gibi kriterleri sağladığı, davacı markasında yer alan şekil unsurunun özgün bir şekil olduğu, davalı şirketin davacıya ait tescilli şekli seçmesinin teknik zorunluluktan kaynaklanmadığı, şekil üzerindeki desenlerdeki farklılığın yeterli ayırt edicilik sağlamadığı, davalı şirketin öncesindeki tescil başvurularının kötü niyet iddiasını kanıtlamaya yeterli olmadığı, bunun dışında kötü niyet hususunda somut delilin sunulmadığı, ortak oldukları emtialar bakımından taraf markaları arasında karıştırılma ihtimalinin mevcut olduğu, taleple bağlı kalınarak taraf markalarının ortak oldukları ''Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, Şekerlemeler, tatlılar, lokumlar, helvalar, pişmaniyeler, donmuş yoğurt, çikolatalar, çikolata ürünleri, çikolata, veya şekerle kaplanmış ürünler, bisküviler, krakerler, gofretler, kokolinler, tartlar, kekler, karamel dolgulu şekerleme ve çikolatalar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar.” emtiaları bakımından karıştırılma ihtimalinin mevcut olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, ...'nin 2015-M-3952 sayılı, 2015-M-3956 sayılı ve 2015/M-3899 sayılı kararlarının davacının itirazının reddi ile ilgili kısım yönünden kısmen iptali ile “pastacılık fırıncılık mamulleri, şekerlemeler, tatlılar, lokumlar, helvalar, pişmaniyeler, donmuş yoğurt, çikolatalar, çikolata ürünleri, çikolata veya şekerle kaplanmış ürünler, bisküviler, krakerler, gofretler, kokolinler, tartlar, kekler, karamel dolgulu şekerleme ve çikolatalar, dondurmalar, yenilebilir buzlar” emtiaları yönünden iptaline, davalı şirketin 2013/25411 sayılı "...+Şekil" ibareli markasının tescilli olduğu 30

...+Şekil" ibareli markasının tescilli olduğu 30. sınıftaki “pastacılık fırıncılık mamulleri, şekerlemeler, tatlılar, lokumlar, helvalar, pişmaniyeler, donmuş yoğurt çikolatalar, çikolata ürünleri, çikolata veya şekerle kaplanmış ürünler, bisküviler, krakerler, gofretler, kokolinler, tartlar, kekler, karamel dolgulu şekerleme ve çikolatalar, dondurmalar, yenilebilir buzlar” emtiaları yönünden hükümsüzlüğüne, davalı şirketin 2013/24446 sayılı "...+Şekil" ibareli ve

2013/24447 sayılı "...+Şekil" ibareli markaları henüz tescil edilmediğinden, bu markalara yönelik hükümsüzlük talebi konusunda bir karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili, davalı kurum vekili ve davalı şirket vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacı vekili, davalı kurum vekili ve davalı şirket vekilinin istinaf başvurularının, tarafların markalarındaki asli unsur şekil unsuru olup, mahkemece görüşüne başvurulan ve konusunda uzman akademisyenlerden oluşan bilirkişi heyet raporunda, davacının 2007/57218 sayılı markasındaki çikolata bar şeklinin, piyasadaki yaygın kullanımlardan farklı ve özgün bir şekil olduğunun ve her iki tarafa ait markalarda kullanılan çikolata görsellerindeki parçalı bölümlerin (özellikle önden görünümlerindeki) yapısının, birbirine yüksek düzeyde benzer bulunduğunun belirtilmiş olduğu, davalı şirketin benzer nitelikteki 2004/40332 ve 2008/66687 sayılı markalarının da işbu davada davacının itirazına dayanak markaları ile benzer bulunduğuna dair yerel mahkeme kararlarının Yargıtay kararları ile onanıp kesinleşmiş olduğu, somut uyuşmazlıkta da davalı şirketçe davacının 2007/57218 sayılı markasındaki özgün şekil unsurunun kullanılmış olduğu, yine anılan bilirkişi heyet raporunda desen farklılıklarının markanın bütünü üzerindeki algıyı farklılaştırmaya yeterli bulunmadığının ve tüketicilerin markaları karıştırma, aralarında bağlantı kurma ihtimali bulunduğunun belirtildiği, davalı şirketin başvurusunu kötü niyetle yaptığına dair herhangi bir delilin de sunulmamış olduğu, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden kanuna uygun olduğu gerekçesiyle esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı şirket vekili ve davalı kurum tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı şirket vekili ve davalı Kurum vekili temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 13,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 11/03/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13535, Karar No: 2019/1828, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/13535 E.  ,  2019/1828 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4683, Karar No: 2020/8417, Tarih: 12.10.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/4683 E.  ,  2020/8417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

... 9. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 20/12/2016 tarih ve 2012/107 E. - 2016/718 K. sayılı kararının davacı .... ve Tic. Ltd. Şti. tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay.... Hukuk Dairesi’nin 26/12/2019 tarihli 2019/4691 E. sayılı kararıyla davacının adli yardım talebinin reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin davacı tarafından istenilmesi üzerine dosyanın HMK’nun 337. maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334 ve devamı maddeleri uyarınca; adli yardım talebinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispat etmesi, davada veya talepte haklı olduğu hususunda da mahkemede kanaat uyandırması gerekir.

Aynı Kanunun 336/2. maddesine göre de; adli yardım talebinde bulunacak kişinin, yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren, mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye ibraz etmesi zorunludur.

Somut olayda; adli yardım talebine ilişkin dilekçe ve ekinde yer alan bilgi ve belgeler, tek başına adli yardım talebinde bulunan davacının ödeme gücünden yoksun olduğunu ispatlar nitelikte değildir.

Yukarıdaki nedenlerle Yargıtay.... Hukuk Dairesi'nin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı yasaya uygun olduğundan, davacının yerinde bulunmayan itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Davacı .... ve .....'nin yerinde görülmeyen itirazlarının HMK’nun 337/2. maddesi gereğince kesin olarak REDDİNE, 12/10/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23690, Karar No: 2022/10695, Tarih: 20.09.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/23690 E.  ,  2022/10695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

ASIL VE BİRLEŞEN DAVADA

ASIL DAVADA

BİRLEŞEN DAVADA

Asıl ve birleşen davada davacı ... vekili Av.... tarafından, davalı Akiş İletişim Tel. Turz. İnş. Gıda Mad. Pet. Matb. Yay. Taş. Gayr. Rek. Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... aleyhine 15/05/2013; davalı ... aleyhine 22/10/2013 gününde verilen dilekçeler ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; asıl ve birleşen davanın reddine dair verilen 08/06/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Mahkemece hükmüne uyulan Dairemizin 25/06/2015 gün 2015/6038 E. 2015/8600 K. sayılı ilamında; “…Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız

kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde

kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

AİHM'si 22 Nisan 2013 tarihli 48876/08 başvuru no'lu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan «bilgi» ya da «düşünceler» için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, «demokratik toplumun» onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri 69698/01 başvuru no'lu ve 16354/06 başvuru no'lu kararlarında da tekrar etmiştir.

Dava konusu haberde anlatılan olaylar, adli nitelikte belgelerden elde edilmiş bilgilerden ibarettir. Esasen taraflar arasında bu konuda ihtilaf bulunmamakta olup davacıda habere konu edilen soruşturma dosyasını ve içeriğini inkar etmemiştir. Ancak davacı, soruşturmanın gizli olduğunu, masumiyet karinesini ihlal eder nitelikte yayın yapılarak kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu iddia etmiştir.

Dava konusu yayın tarihinde, davacı hakkında Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/120 esas sayılı dosyasına konu soruşturma derdest olup toplumun ilgisini çekecek niteliktedir. Soruşturma sonunda davacı hakkında özel belgede sahtecilik, resmi belgede sahtecilik, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve sair suçlamalar ile yukarıda anılan mahkemede kamu davası açılmıştır. Sonuç olarak dava konusu yazının haber değeri taşıdığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu yayın tarihinde, davacı hakkında Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/120 esas sayılı dosyasına konu soruşturma derdest olup toplumun ilgisini çekecek niteliktedir. Soruşturma sonunda davacı hakkında özel belgede sahtecilik, resmi belgede sahtecilik, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve sair suçlamalar ile yukarıda anılan mahkemede kamu davası açılmıştır. Sonuç olarak dava konusu yazının haber değeri taşıdığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, dava konusu haberin güncel ve görünür gerçekliğe uygun olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğu, adli bir olayın gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekecek nitelikte aktarıldığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı, davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddine karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uygun yapılan yargılama neticesinde, mahkemece asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiş, söz konusu karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma gereğince karar verilmiş olmasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 36,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 20/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16625, Karar No: 2008/9159, Tarih: 12.06.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/16625 E.  ,  2008/9159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2007

Davacı, ödeme emirlerinin iptaline  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava nitelikçe  davada taraf olmayan S.Bilgi Teknolojileri Bilgisayar Yazılım San ve  Tic Ltd Şti’nin prim borcu ve  gecikme zammı nedeniyle  davacı şirket hakkında yapılan 2004/15714 takip numaralı  dosya üzerinden  çıkarılan 28.9.2004  tarih 115544 sayılı 49.544 YTL prim borcu ve gecikme zammını içeren ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece  davanın esastan reddine karar verilmiştir.

Somut olayda dava dışı S. Bilgi Teknolojileri Bilgisayar Yazılım San ve  Tic Ltd Şti’nin 2003 yılı 6.,7.,8.,11 ve 2004 yılı 3.,4., 5.,6. aylarına ait prim borcu ve  gecikme zammı konusunda bu şirketin müdür ve yetkili ortakları E.T.ve E.T. hakkında  davalı kurumca aynı borç nedeniyle 2004/15714 nolu takip dosyası üzerinden yapılan takıp sonucunda borcun aynı zamanda davacı şirketin de ortakları olan bu iki şahıs tarafından 18.3.2005 ve 30.11.2004 tarihinde ödendiği ve kurumun da 26.4.2005 tarihli yazısıyla dava dışı  borçlu S. Bilgi Teknolojileri Bilgisayar Yazılım San ve  Tic Ltd Şti’nin 25.4.2005 tarihi itibariyle Türkiye çapında borcu bulunmadığının bildirdiği,  aynı borç nedeniyle şirketler arasındaki bağlantı  nedeniyle  davacı şirket hakkında da aynı takip dosyası üzerinden çıkarılan ödeme emrinin 28.9.2004 tarihinde davacı şirkete tebliğ edildiği görülmektedir.

SSK Müfettiş’inin 30.12.2004 tarihli kısmi denetim raporunda borçlu dava dışı şirketle birlikte davacı  O.Us Bilgi Teknolojileri Bilgisayar Yazılım ve Danışmanlık  San Tic AŞ'nin bir kısım kuruluşlara hizmet verdiği  işin dava dışı şirket tarafından ihale ile alınıp davacı şirketin işçilerinin çalıştırıldığı iki şirketin yetkililerinin aynı kişiler olduğu, işçilerin bir şirketten diğerine geçiş yaptığı, S.Bilgi Teknolojileri Bilgisayar Yazılım San ve  Tic Ltd Şti’nin  işyeri dosyasının iptali ile davacı şirketin işyeri dosyası  ile birleştirilmesi gerektiğini bildirmiştir.

Mahkemece müfettiş raporunda belirtildiği gibi davacı şirketin bu prim borcundan sorumlu olduğu her iki şirketin işçilerinin ihale ile alınan işlerde çalıştırıldığı gerekçesiyle  şirketlerin işyeri dosyalarının birleştirilmesinde  usul ve yasaya  aykırılık görülmeyerek davanın reddine karar verilmiş ise de Mahkemenin gerekçesine esas aldığı müfettiş raporunun tarihi 30.11.2004  olup davacı hakkında çıkarılan ödeme emrinin tebliği 11.10.2004 tarihidir.