muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/617, Karar No: 2011/15532, Tarih: 27.10.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/617 E.  ,  2011/15532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı hizmet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı davacı avukatınca duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı tarafa çıkarılan tebligatın bila tebliğ edildiği görüldü. Davalı vekili avukat ... duruşma isteminden vazgeçtini beyan ettiğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar asıl ve birleşen davalarında,... Apartmanı kat malikleri olduklarını,davalının ise apartmanı inşa eden müteahhit olduğunu,apartman ve bağımsız bölümlerin ilgili sözleşme ve projelerine uygun olarak inşa edilmesi gerekirken yaptırdıkları tespit sonucu ortak yerler ve bağımsız bölümlerde zaman içerisinde eksik ve ayıplı işler çıktığının tespit edildiğini ileri sürerek,fazla hakları saklı kalmak üzere her bir davacı için 1.000TL’nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ve bir kısım davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 sayılı HMK.nun 294.maddesi gereğince mahkeme,yargılamanın sona erdiği duruşmada hükmü vererek tefhim eder.Hükmün tefhimi her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur.Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde,gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir.HMK.nun 297/2 maddesi gereğince hükmün sonuç kısmında taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların,sıra numarası altında;açık,şüphe ve tereddüt uyandırmayacak 2011/617-15532

Şekilde gösterilmesi gereklidir. HMK.nun 298/2 maddesi gereğince de gerekçeli karar,tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK.nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

Somut olayda, mahkemece hüküm kurulurken kısa kararda “Davacı tarafın ıslah dilekçeleri dikkate alınarak davanın Av.... müvekkilleri olan davacılar ile davacı ...,davacı ... yönünden 6.6.2007 tarihli raporda belirtilen değerler üzerinden davanın kabulüne” şeklinde karar verilmiş, gerekçeli kararda ise kısa karardan farklı olarak davacılar ... ve ... adına açılan davanın reddine karar verilmiştir.Gerekçeli karar ve kısa karardaki hükmün az yukarda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olduğu açıkça anlaşılmaktadır.Mahkemece, az yukarda açıklandığı üzere ve 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek ve infazda tereddüt yaratmayacak şekilde, yeniden bir karar verilmesi için çelişkili olarak kurulan hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalı ve bir kısım davacıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz Edilen hükmün BOZULMASINA, 2. bent gereğince davalı ve bir kısım davacıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, 27.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29836, Karar No: 2021/1880, Tarih: 24.02.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/29836 E.  ,  2021/1880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : ..., Maliye Hazinesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında TCK'nın 204/2, 43/1, 62 ve 53/1-2-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından beraat

Sanık ...'ın resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından; sanıklar ... ve ...'ın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından beraatlarına ilişkin hükümler ise, katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...ın, Muş ili Malazgirt ilçesinde faaliyet gösteren Özel Mavi Umut Özel Eğitim ve Rehabilitasyon merkezinde müdür, diğer sanıklar ... ve ...'un ise öğretmen olarak görev yaptıkları, il Milli Eğitim müfettişleri tarafından yapılan rutin denetimler sırasında, sanık ...'un 08/07/2010 tarihinde... isimli öğrenciye; sanık ...'in de, 08/07/2010, 15/07/2010, 22/07/2010 ve 27/07/2010 tarihlerinde ...isimli öğrenciye ders vermedikleri halde, müdür olan sanık ... tarafından imzalanıp düzenlenen meslek elemanı aylık çalışma çizelgesinde, belirtilen tarihlerde bu öğrencilerin ismi eklenmek suretiyle ders almış gibi gösterildikleri, sanık öğretmenler tarafından imzalanan sınıf defterlerinde bir usulsüzlük olmadığı, usulsüzlüğün sanık ... tarafından düzenlenen meslek elemanı aylık çalışma çizelgelerinde bulunduğu, bu çizelgelere bu öğrencilerin fazladan yazılması neticesi haksız menfaat temin edildiği anlaşılmakla; sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat hükümleri ile 14.02.2007 gün ve 26434 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve suç tarihinde yürürlükte bulunan 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 9/son maddesine göre özel eğitim kurumunda görev yapan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler görevleri sırasında suç işlemeleri halinde ceza kovuşturması bakımından kamu görevlisi gibi sayılacakları yönündeki düzenlemeye göre, sanık ...’ın eyleminin TCK'nın 204/2. maddesinde düzenlenen kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilleri ve sanık ... müdafinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 24/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14549, Karar No: 2017/2606, Tarih: 03.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/14549 E.  ,  2017/2606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/04/2015 tarih ve 2014/406-2015/94 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili firmanın ''...'' markasının 37. sınıfta tescili için başvuruda bulunduğunu, TPE tarafından 2003/28171 numaralı ‘yalçın dorse damper sanayi şekil’ markasına benzemesi ve söz konusu markanın 37. sınıfta tescilli olması sebebiyle başvurunun re'sen reddine karar verildiğini, her iki firmanın da şekilleri incelendiğinde birbiriyle karıştırılma ihtimalinin olmadığını, müvekkili firmanın markasında sadece yazı şekli ile logo oluşturulmasına karşın ‘... Tic. Ltd. Şti’nin markasında logo olarak bir şekil kullanıldığını, bu durumun dahi firmalar arasında benzerlik olmadığını gösterdiğini ileri sürerek TPE-YİDK kararının iptalini istemiştir.

Davalı ... vekili; YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacıya ait marka başvurusunun 37. sınıfta olduğu, redde mesnet markanın da 12, 37 ve 39. sınıfta yer aldığı, davacı başvurusunun ... biçiminde olup, görsel yönden ... ibaresi üzerinde özel bir yazım şekli kullanıldığı, harf diziliminde ikinci harf olan A harfinin içerisinde bir üçgen şeklinin yer aldığı, Ç harfinin yine alt kısmında üçgene benzer boşluk bırakıldığı ve özel bir yazım şekli kullanıldığı, başkaca bir şekil unsurunun yer almadığı; redde mesnet markada ise ... ibaresinin büyük harflerle içi siyah dolgulu olarak yazıldığı, bu ibarenin altında yeşil renkli düz bir hat olduğu ve bunun altında da '' ... Tic. Ltd. Şti" ibaresinin yer aldığı, ... ibaresinin üst kısmında ise ard arda kullanılmış iki daire içerisinde zemini açık yeşille renklendirilmiş, etrafındaki dairesel kısmın siyah ile çizilerek yer yer dairenin iç içe geçen iki halkasının iç kısımlarının ışık saçar gibi düzenlenmiş ve sarı renkle parlatılmış kısımlar olup dairenin iç kısmında sarı ve yeşil rengin kullanıldığı özel bir şekilde tasarlanmış Y ve D harflerinden oluştuğu anlaşılan özel bir tasarım şeklinin yer aldığı biçimde oluşturulmuş olduğu, bu durumda davacı markası ile davalı markası arasında ... ibaresinden dolayı kısmi bir benzerlik olsa da redde mesnet markada ve davacı başvurusunda bulunan farklı kelime ve şekil, renk unsurları, düzenleme biçimi, farklı yazım şekilleri göz önünde bulundurulduğunda davacı başvurusu ile redde mesnet markanın hitap ettiği tüketici kesiminin özellikleri de göz önünde bulundurulduğunda, işitsel, görsel ve anlamsal yönden bütün olarak bıraktığı izlenimin ilk bakışta hiçbir inceleme ve araştırılma yapılmasını gerektirmeyecek kadar aynı ya da ayırt edilemeyecek kadar benzer olmadığı, her iki markanın da kombinasyon markası olduğu ve birden fazla ayırt edici unsur barındırdığı, bu unsurlardan sadece birinin başvuru markasıyla benzer olmasının yeterli olmadığı, markalar arasındaki benzerliğin KHK'nın 7/1-b maddesi kapsamında ilk bakışta ayırt edilemeyecek ölçüde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile TPE YİDK kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6898, Karar No: 2011/2417, Tarih: 05.05.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/6898 E.  ,  2011/2417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 323 ada 14 parsel sayılı 90.31 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, yasal süresi içinde, taşınmazın Kızlar Çayının kıyı şeridinde kaldığı ve özel mülkiyete konu yerlerden olmadığı iddiası ile dava açmıştır. Mahkemece, yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, dava konusu taşımazın kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın aktif dere yatağı ve derenin etkisinde kaldığı belirtilerek 3402 sayılı Kanun'un 16/C maddesi gereğince tespit dışı bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın derenin etkisi altında ve taşkın alanı kapsamında kaldığı, bu nedenle devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup zilyetlikle kazanılmasının mümkün bulunmadığı belirtilerek; 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 16/C maddesi gereğince tespit dışı bırakılmasına karar verilmiş ise de yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar vermeye yeterli bulunmamaktadır. Hazine dava konusu taşınmazın adına tescili istemi ile dava açmıştır. Mahkemece taşınmaz ile ilgili olarak yapılan her iki keşifte alınan bilirkişi raporları kısmen de olsa birbirleri ile çelişmektedir. Başka bir ifade ile, ilk keşif sonucu alınan jeolog bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın dere yatağından kazanılmış yerlerden olmadığı gibi kıyı kenar çizgisinin de dışında ancak taşkın düzlüğü içinde kaldığı belirtilmesine rağmen, ikinci keşif sonucu alınan jeolog bilirkişi raporunda taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde bir kısmının ise taşkın düzlüğünde kaldığı belirtilmektedir. 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4. maddesinde bazı tanımlamalar yapılmış olup bu tanımlamalara göre "Kıyı çizgisi: Deniz, tabii ve suni göl ve akarsularda, taşkın durumları dışında, suyun karaya değdiği noktaların birleşmesinden oluşan çizgiyi, Kıyı Kenar çizgisi: Deniz, tabii ve suni göl ve akarsularda, kıyı çizgisinden sonraki kara yönünde su hareketlerinin oluşturulduğu kumluk, çakıllık, kayalık, taşlık, sazlık, bataklık ve benzeri alanların doğal sınırını, Kıyı: Kıyı çizgisi ile kıyı kenar çizgisi arasındaki alanı, Dar Kıyı: Kıyı kenar çizgisinin, kıyı çizgisi ile çakışmasını" kastetmektedir. Söz edilen kanunda taşkın düzlüğü şeklinde bir tanımlamaya rastlanmadığı gibi dosya içerisinde mevcut Bayındırlık ve İskan Müdürlüğünün cevabi yazısında da Kızlar Çayının 3621 sayılı Kıyı Kanunu kapsamı dışında kaldığı ve kıyı kenar çizgisi tespiti bulunmadığı belirtilmektedir. ./.

Hal böyle olunca uyuşmazlık aktif dere yatağının tam olarak belirlenmesi ve taşınmazın aktif dere yatağı kapsamında kalıp kalmadığının tespit edilmesi ile çözümlenebilecektir. Buna göre mahkemece yapılması gereken iş, aralarında bu konuda uzman ziraat, harita mühendisi ve jeolog veya jeomorfologların bulunduğu yeni bir bilirkişi kurulu oluşturularak, dava konusu taşınmazın bulunduğu yere ilişkin, memleket haritası, topografik haritalar getirtilip tüm kayıtların uygulanmasını sağlamak, gerektiğinde değişik kodlardan toprak örnekleri alınıp analizler yaptırmak, mevsimsel etkiler de göz önünde tutularak dere yatağının aktif olarak aktığı sınırları saptamak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir. Bu amaçla mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve jeolog veya jeomorfolog, harita mühendisi ve taşınmazın niteliğine göre ziraat mühendisi bilirkişi kurulu huzuruyla keşif yapılmalıdır. Keşif sırasında yerel bilirkişiden taşınmazın öncesinin ne olduğu, taşınmaz üzerindeki zilyetliğin başlangıcı, sürdürülüş biçimi, öncesinde tarla olarak kullanılıp kullanılmadığı, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması halinde imar ihyaya konu edilip edilmediği, imar-ihyaya konu edilmiş ise ihyanın hangi tarihte başlayıp ne zaman bitirildiği etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, jeolog ve jeomorfolog bilirkişiden taşınmazın aktif dere yatağı kapsamında kalıp kalmadığı yönünde ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, zirai bilirkişiden taşınmazın toprak yapısı, bitki örtüsü, kullanım durumu ve niteliği ile ilgili olarak ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, taşınmazın niteliği kesin olarak belirlenmeli, aktif dere yatağında kalan yerlerin özel mülkiyete konu olmayacağı göz önünde bulundurulmalı, bunun dışında arızi olarak taşkına maruz kalan yerlerin ekonomik yarar sağlanması mümkün olan yerlerden olup olmadığı ve 3402 sayılı Yasa'nın 19. maddesinin uygulama olanağının bulunup bulunmadığı belirlenmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davalının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 05.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22842, Karar No: 2018/19266, Tarih: 24.10.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/22842 E.  ,  2018/19266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalılara ait ... Pide ünvanlı işyerinde etli ekmek ustası olarak kesintisiz çalıştığını, işyerinde başka usta olmadığından ara dinlenme, yemek molası bulunmadığını, sürekli pide servisi yapıldığını, maaşın tamamının elden ödendiğini ve bordrolara imza alınmadığını, çalıştığı süre boyunca davalı ...'nın işçisi olarak çalıştığını, maaşının da bu davalı tarafından ödendiğini, davalılar arasında İş Kanunu'nun 1. maddesi gereği alt işveren-asıl işveren ilişkisi kurulduğu, işyerinde insan takatini aşacak düzeyde fazla ... yapıldığını, davalıların işlettikleri ...Ekmek ünvanlı işyerini 01/01/2014 tarihinde kapattıklarını, bu nedenle davacıyı işten çıkardıklarını, tazminatını ödemediklerini, davacının çalıştığı sürece hiç yıllık izin kullanmadığını savunarak kıdem tazminatının fesih tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizle, ihbar tazminatı, fazla ... ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının dava tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davalılardan ...'un davalı sıfatının olmadığını, bu davalı yönünden husumet itirazında bulunduklarını, davacının hamurcu ustası olmayıp yardımcı eleman olarak çalıştığını, ustalık belgesi bulunmadığını, davalı işyerinde 19/10/2010 tarihinde çalışmaya başladığını, 11/11/2005 tarihinden itibaren çalıştığını iddia etmiş ise de o tarihlerde Bağ-Kur'lu olarak başka işyerlerinde çalıştığının ve sigortasının ödendiğinin anlaşılacağını, davacının asgari ücretle çalıştığını, aldığını iddia ettiği ücretin doğru olmadığını, işyerinde fazla ... yapılmadığını, yıllık izin ücreti alacağının da bulunmadığını, kendisi işten ayrıldığından dolayı kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, sigorta kayıtlarından davacının 19/10/2010-31/12/2013 tarihleri arasında davalı ... işyerinde çalıştığı, davalı tanığı ...'un, (davacının iddiasını doğrular şekilde) işyerini eşi olan davalı ...'nın işlettiğini belirttiği, buna göre davacının taleplerinden (alt işveren-asıl işveren ilişkisi çerçevesinde) davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları, davacının iş sözleşmesinin feshine ilişkin fesih bildirimi veya sair belge sunulmadığı, davacı tanıklarının davacının işten ayrılışına ilişkin beyanda bulunmadıkları, davalı tanıklarının ise davacının işten çıktığını söyledikleri, davalı tanıklarının ayrıca işyerinin 2014 yılı başında başkasına devredildiğini, davalının 01/01/2014 tarihinden itibaren yeni yerinde faaliyet gösterdiğini bildirdikleri, dosyaya sunulan işyeri devrine ilişkin 24/02/2015 tarihli noterlik belgesinde davacının iş sözleşmesinin de devralındığına dair bir ibare bulunmadığı, devralanların davacının iş sözleşmesini de devraldıklarına ilişkin dosya içinde başkaca bir de delil bulunmadığı, davacı devralan işveren nezdinde çalışmaya başlamış ise bunun yeni bir iş ilişkisi olarak kabul edilmesi gerektiği, dolayısıyla iş sözleşmesinin işyerinin kapanması nedeniyle işveren tarafından feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı talebinin yerinde olduğu, yıllık izin kayıtları sunulmadığından, yıllık izin ücreti alacağı talebi kabul edildiği, tanık anlatımlarına göre, davacının haftanın 6 günü 10:00-20:00 saatleri arasında günde (1 saat ara dinlenmesi ile) 9 saat ve haftada 54 saat çalıştığı, bunun 9 saatinin fazla ... olduğu ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilli vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu'nun 599. maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde miras bırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. ... Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.