muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1937, Karar No: 2012/11605, Tarih: 02.07.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/1937 E.  ,  2012/11605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Marmaris 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02.11.2010 tarih ve 2009/281-2010/522 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı Marmaris Yat Marina Turizm San. Tic. A.Ş.’nin 27/10/2007 tarihinde yapılan olağan genel kurul toplantısında mevcut hazurun cetveline göre toplam hissenin %97sine denk gelen 3.395.000 adet hissenin davacı şirkete ait olduğunu, bu hisselerin tamamının şirketi temsil ve ilzama yetkili kişilerin imzasını taşımayan ve bu haliyle yoklukla malul bulunan bir anonim şirket hisse devir sözleşmesiyle davalı ...’e verildiğini, davalı ...’in ise bu hisselerin 3.000.000 adedini daha sonra davalı ...’e devrettiğini oysaki davacı şirkete ait hisselerin devrinin davacı şirketi söz konusu işlemde temsil yetkisine sahip olmayan ... ve ... tarafından gerçekleştirildiğini ileri sürerek, geçersiz hisse devir işleminin butlanının tespitine, iptaline ve pay defterinden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, husumetin ... ve Ticaret Sicil Memurluğu'na da yöneltilmesinin gerektiğini, davalı Marmaris Yat Marina A.Ş.’nin husumet ehliyetinin bulunmadığını, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, davacı şirketin 2006 yılında alınan ortaklar kurulu kararları gereğince ... ve ...’ın devir işlemi yapmaya yetkili olduklarını, nitekim hisse devrinin davacılar tarafından da benimsendiğini bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu devir sözleşmesini davacı şirket adına imzalayanlardan birinin şirket müdürü ... olup bu kişinin aynı zamanda davacı şirketin ticaret temsilcisi olarak atandığı, diğer ticari temsilci olarak atanan kişinin ... olduğu, Borçlar Kanunu’nun 450/1. maddesi gereğince ticari mümessilin iyiniyetli üçüncü kişilere karşı işletmesinin gayesine dahil her türlü tasarrufu işletme adına yapmaya yetkili olduğu, aynı maddenin ikinci fıkrasında ticari mümessilin özel yetki almadan yapacağı işlerin gösterildiği, mümessillik yetkisinin ancak bir işletmenin varlığı halinde söz konusu olduğu ancak ticari mümessilin işletmenin ortadan kalkmasına, tasfiye olunmasına yol açacak işlemleri yapma yetkisinin bulunmadığı, ticari işletmeyi devredemeyeceği, tacirin iflasını isteyemeyeceği ve bunun gibi bir takım işlemleri yapma yetkisinin bulunmadığı, bu

kapsamda değerlendirildiğinde ticari mümessilin, toplam sermayesi 25.000.000 TL olan şirketin başka bir şirketteki 16.975.000 TL tutarındaki hisselerini devretme yetkisine sahip olduğunun düşünülemeyeceği nitekim şirketin mal varlığının çok büyük bir kısmının bu şekilde devredildiği, diğer taraftan devir sözleşmesinde ortaklardan ...’ın imzasının da bulunduğu ancak bu kişinin hisseleri devralan kişi olduğu, bu sebeple yetkili müdür ...’ın yanında en azından diğer ortağın imzasının da bulunmasının gerektiği, ancak TTK’nun 552'nci maddesi gereğince limitet şirketlerde de uygulanması gereken 443/2 maddesi gereğince aktiflerin toptan satılabilmesi için genel kurul kararının gerekli olduğu, Yargıtay’ın yerleşmiş içtihatlarının da bu yönde olduğu ancak her iki tarafın da kabulünde olduğu üzere Özkaynak ve Aydın ailelerinin sahibi olduğu Halikarnas Şirketler Grubuna dahil 11 adet şirket ve malvarlıklarının, ortakların almış oldukları kararla paylaşıldığı, bu kapsamda şirketlerdeki hisselerin karşılıklı olarak devredildiği, aynı şekilde taşınmazlar ve araçların da devre konu edildiği, buna rağmen hazırlanan Halikarnas şirketler grubu ortaklığının tasfiyesi ve hisse devir sözleşmesinin grubun hakim ortaklarından ... tarafından imzalamaktan kaçınıldığı, bu sözleşme gereğince ... tarafından yapılması gereken ödemelerden kaçınıldığı ve hataya düşürüldüğünden bahisle tapu kayıtlarının iptali, mümkün olmadığında bu taşınmazların bedelinin tahsilinin istendiği, bu amaçla Marmaris ve Kadıköy’de davalar açıldığı, dolayısıyla davaya konu devir işleminin de davacı şirket ve ortakları tarafından benimsendiği, ...’ın davacı firmanın hisselerini ...’tan bu tasfiye kapsamında devraldığı ve devir tarihinden sonra da şirket yönetimine katılmaya başladığı ancak davalı şirketin toplantı ve yönetimine katılmadığı, bu sebeple davaya konu edilen hisse devrinin geçerli olmadığı ancak aradan geçen uzun süreden sonra geçersizliğin ileri sürülmesinin Medeni Kanun'un 2. maddesinde düzenlenen iyiniyet kuralı ile bağdaşmayacağı, davacının ancak tasfiyeden doğan farkı talep edebileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, anonim şirketteki davacı şirket paylarının devrine ilişkin sözleşmenin iptaline ilişkin olarak açılmış olup, dosya içeriğinde bulunan sözleşme içeriğinden de anlaşılacağı üzere taraf şirketlerde ve başka şirketlerde birlikte pay sahibi olan kişilerin şirketlerdeki paylarını devretmek amacıyla işlemlere giriştikleri, bu meyanda karşılıklı olarak pay devirlerinin yapıldığı anlaşılmaktadır. Davacı limited şirketin davalı şirketteki paylarını devreden kişiler şirketi temsile yetkili olan şahıslar olup, pay devrinin arkasında yatan neden de nazara alındığında bu işlemin ortaklar kurulu kararını gerektirir fevkalade bir işlem olduğu sonucuna varılamaz. Bu itibarla mahkemenin bu yöndeki gerekçesi yerinde değilse de gerek yukarıda yapılan açıklamalar ve gerekse de süreç içerisinde diğer pay devirlerinin gerçekleşmesi karşısında ileri sürülen nedenler itibari ile devir sözleşmesinin iptalinin istenmesinin iyiniyet kaidelerine aykırı bulunması nedeniyle davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ilave bu gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 02.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3557, Karar No: 2020/1289, Tarih: 05.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/3557 E.  ,  2020/1289 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3732, Karar No: 2015/163, Tarih: 14.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/3732 E.  ,  2015/163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2013/237-2013/428

Davacı-karşı davalı F.. Ş.. vekili Avukat Ali tarafından, davalı-karşı davacı K.. G.. aleyhine 29/04/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine dair verilen 05/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı-karşı davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı karşı davacı K.. G..'in açtığı dava ile ilgili temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı-karşı davacı K.. G..'in, davacı-karşı davalı F.. Ş..'in açtığı dava ile ilgili temyizi yönünden;

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı karşı davacı K.. G..'in talebinin reddine; davacı karşı davalı F.. Ş..'in talebinin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı karşı davalı K.. G.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı-karşı davalı, davalı K.. G..'in 25/04/2013 tarihinde TBMM Genel Kurulunda davacı F.. Ş..'e yönelttiği sözlü sorusunda: “...Ama Atatürk kelimesini ağzına almıyor. Atatürk kelimesini anmak, sizi çok mu rahatsız ediyor? Acaba bu Cumhuriyet'i kurmasaydı, siz hangi devletin vatandaşıydınız, o makamda oturacak mıydınız? Otursaydınız hangi tarikat mensubu kitlenin, bilmem kaçıncı hanımı durumuna düşerdiniz?” demek suretiyle eleştiri sınırlarını aştığını beyan ederek manevi zararlarının tazminini istemiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, kişilik haklarına saldırı olduğu kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Gerek Dairemizin gerekse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin istikrar kazanmış uygulamalarında siyasetle uğraşan kişilerin kendilerine yönelik sert, ağır ve hatta incitici eleştirilere dahi katlanması gerektiği vurgulanmış ve bu durum demokratik toplum hayatının vazgeçilmez unsurlarından biri olarak kabul edilmiştir. (Örn: A.İ.H.M: 2.daire Tuşalp-Türkiye davası) A.İ.H.M'nin anılan davada belirttiği gibi A.İ.H.S'nin 10. maddesinin sadece zararsız ve ilgilenmeye değmez olarak görülen "bilgi" ve "fikirler"e değil; aynı zamanda, rahatsız eden, şaşırtan ve gücendirenlere de uygulanabileceği belirtilmiş ve bu ifadeler var olmadan "demokratik bir toplum"un sözkonusu olmayacağı ve bunların çoğulculuk, hoşgörü ve geniş fikirliliğin talepleri olduğu vurgulanmıştır.

Davacı F.. Ş..'in açtığı asıl davada, 18 Mart Çanakkale Zaferi nedeniyle davacının hazırlatmış olduğu derginin önsözünde Atatürk kelimesinin hiç geçmemesinden hareketle davalı milletvekili TBMM Genel Kurulu'nda konuşmuş ve davaya konu edilen sözleri sarf etmiştir.

Bu sözlerin, Atatürk'ün olmaması halinde tarihin gelişim seyrinin değişeceği, davacının bir kadın olarak konumunun daha kötü olabileceğine dair kanaat açıklaması yönünden olması, tarafların siyasi kişilik olmaları yanında, konuşmanın TBMM Genel Kurul çalışmaları sırasında yapılmış olması da gözönüne alındığında sarf edilen sözlerin düşünce açıklaması ve siyasi eleştiri olarak kabul edilmesi gerekir.

Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA; davalı-karşı davacı K.. G..'in açtığı davaya yönelik temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12946, Karar No: 2015/14286, Tarih: 01.07.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/12946 E.  ,  2015/14286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Evliliğin İptali

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, evliyken, yeniden evlenen kişinin ikinci evliliğinin mutlak butlan sebebiyle (TMK. md. 145/1) iptali isteğine ilişkin olup, Cumhuriyet savcısı tarafından 06.03.2014 tarihinde re'sen açılmıştır.

Cumhuriyet savcısı, Kanunda açıkça öngörülen hallerde hukuk davası açar veya açılmış olan hukuk davasında taraf olarak yer alır (HMK md. 70/1). Mutlak butlan davası açma Cumhuriyet savcısı için bir görev olduğundan (TMK md. 146/1) duruşmalarda hazır bulunması gereği de görevin doğal sonucu olarak bir zorunluluktur. Bu nedenle Cumhuriyet Savcısının duruşmalara katılması sağlanmadan yokluğunda yargılamaya devamla hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.07.2015(Çrş.)

KARŞI OY YAZISI

Dava, mutlak butlan sebebiyle evliliğin iptali (TMK. Mad. 145/4) istemiyle aynı Kanunun 146/1. maddesindeki yetkiye dayanarak Cumhuriyet savcısı tarafından açılmıştır.

Mahkemece duruşma günü davayı açan Cumhuriyet savcılığına usulüne uygun tebliğ edilmemiş ve davayı açan Cumhuriyet savcısı duruşmalara katılmamıştır.

Mahkemenin, davanın davacısı sıfatında bulunan Cumhuriyet savcısının duruşmalara katılımını sağlamak gibi bir görevi bulunmamaktadır. Mahkemenin görevi duruşma gününü davacıya usulüne uygun şekilde tebliğ etmektir. Cumhuriyet savcısı, açmış olduğu hukuk davasının duruşmasında hazır bulunmak zorundadır. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Hukuk Muhakemeleri Kanununun 70. maddesinde de “Cumhuriyet savcısı, kanunda açıkça öngörülen hallerde, hukuk davası açar veya açılmış olan hukuk davasında taraf olarak yer alır” hükmüne yer verilmiştir. Cumhuriyet savcısı, açmış olduğu bir hukuk davasının duruşmasına gelmezse, davalı/davalılar, dosyanın işlemden kaldırılmasını (HMUK.mad.409/1, HMK.mad. 151/1) veya tahkikata Cumhuriyet savcısının yokluğunda devam edilmesini isteyebilir.

Cumhuriyet savcısının açtığı hukuk davasının duruşmalarına gelmemesinin müeyyidesi, davanın Cumhuriyet savcısının yokluğunda görülmesi veya davalının isteği üzerine, dosyanın işlemden kaldırılmasıdır. Yoksa, mahkemenin, duruşmaya gelmeyen Cumhuriyet savcısını duruşmaya getirmek için zor kullanma yetkisi söz konusu değildir. (Prof. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, İstanbul .2001 sh. 856)

Cumhuriyet savcısının açtığı hukuk davasının duruşmalarına gelmemesinin müeyyidesi, davanın Cumhuriyet savcısının yokluğunda görülmesi veya davalının isteği üzerine, dosyanın işlemden kaldırılmasıdır. Yoksa, mahkemenin, duruşmaya gelmeyen Cumhuriyet savcısını duruşmaya getirmek için zor kullanma yetkisi söz konusu değildir. (Prof. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, İstanbul .2001 sh. 856)

Yukarıda gösterilen sebeplerle, duruşma gününün davayı açan Cumhuriyet başsavcılığına usulüne uygun tebliğ edilmeden karar verilmesinin doğru olmadığı ve hükmün bu sebeple bozulması gerektiğini düşündüğüm için sayın çoğunluğun Cumhuriyet savcısının duruşmalara katılımının sağlanmasına ilişkin bozma gerekçesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/695, Karar No: 2016/14716, Tarih: 07.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/695 E.  ,  2016/14716 K.**

**"İçtihat Metni"**

.... Gazetesinin 09/01/2014 tarihli nüshasının birinci sayfasında “Gezmekten İş Yapamamış” ve 21. sayfasında “Uçan Savcı Sıfırcı Çıktı” başlıkları ile yayımlanan yazılar nedeniyle ilgilisi ...'ün vâki düzeltme ve cevap isteminin reddine dair .... Sulh Ceza Mahkemesinin 19/03/2014 tarihli ve 2014/281 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulüne, düzeltme metinlerinin yayımlanmasına ilişkin ..... Asliye Ceza Mahkemesinin 27/03/2014 tarihli ve 2014/74 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 24/11/2014 gün ve 70470 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/12/2014 gün ve KYB. ..... sayılı ihbarnamesi ile dairemize sunulmuştur.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; .... Gazetesinin bir tüzel kişi olduğu, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 12/1. maddesine göre, “Hükmi şahıslara tebliğ, salahiyetli mümessillerine, bunlar birden ziyade ise, yalnız birine yapılır”. Aynı Kanun’un Hükmi şahıslar namına kendilerine tebliğ yapılacak kimseler her hangi bir sebeple mutat iş saatlerinde iş yerinde bulunmadıkları veya o sırada evrakı bizzat alamıyacak bir halde oldukları takdirde tebliğ, orada hazır bulunan memur veya müstahdemlerinden birine yapılır.” kuralına aykırı olarak cevap ve düzeltme metninin, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca, adı geçen gazetelerin sorumlu müdürlerine gönderilmesi yerine, tebliğ evrakının sorumlu kişiye yapıldığını gösterir şekilde tebliğ mazbatası düzenlenmediği ve usulüne uygun tebliğ koşulu yerine getirilmediği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmiş olmasında, isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmuştur.

Dairemizin 19/11/2015 tarih ve 2015/137 Esas, 2015/7451 sayılı kararı ile;

Dairemizin 19/11/2015 tarih ve 2015/137 Esas, 2015/7451 sayılı kararı ile;

5187 sayılı Basın Kanunu'nun 14/1. maddesinin “Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır.” şeklindeki hüküm uyarınca kişilerin, süreli yayınlarda şeref ve haysiyetinin ihlal edildiği veya hakkında gerçeğe aykırı yayım yapıldığı iddiasıyla 5187 sayılı Kanun kapsamındaki düzeltme ve cevap yazısı yayımlanması taleplerinin doğrudan sorumlu müdüre gönderilmesinin gerektiği, düzeltme ve cevap yazılarının hükmi şahıs niteliğindeki gazeteye gönderilemeyeceğinden, kanun yararına bozma isteminde yer alan hükmi şahıslara tebligatı düzenleyen 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 12. maddesinin olayda uygulama yerinin bulunmadığı gibi somut olayda .... Gazetesinin 09/01/2014 tarihli nüshasının 1. ve 21. sayfasında yayımlanan haberler nedeniyle talep eden .... vekili tarafından gazetenin sorumlu müdürü ... adına gönderilen düzeltme ve cevap istemini içerir .... Noterliğinin 06/03/2014 tarih ve .... yevmiye nolu ihtarnamesinin 10/03/2014 tarihinde “Muhatabın adreste daimi çalışanı iletişim asistanı .... imzasına tebliğ edilmiştir.” şerhi ile tebliğ edilmesine karşın, gerek sorumlu müdür ... ve gerekse gazetenin sahibi şirket vekillerinin anılan tebligatın alınmadığına veya usulsüz olduğuna ilişkin bir iddianın da bulunmadığının anlaşılması karşısında, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, sayın Dr. .....'ün karşı oyuyla karar verilmiştir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ :

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26/02/2016 tarih ve KYB..... sayılı yazısı ile;

Özel Daire ile aramızda oluşan uyuşmazlık; Gazete sorumlu yazı işleri müdürü olan sanığa cevap ve düzeltme hakkının kullanılması amacıyla yapılan tebligatın hukuka uygun olup olmadığının, dolayısıyla düzeltme ve cevap isteminin kabul edilmesi gerekip gerekmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ :

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26/02/2016 tarih ve KYB..... sayılı yazısı ile;

Özel Daire ile aramızda oluşan uyuşmazlık; Gazete sorumlu yazı işleri müdürü olan sanığa cevap ve düzeltme hakkının kullanılması amacıyla yapılan tebligatın hukuka uygun olup olmadığının, dolayısıyla düzeltme ve cevap isteminin kabul edilmesi gerekip gerekmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

Bilindiği üzere, cevap ve düzeltme hakkına 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 14. maddesinde yer verilmiştir. Bu hükme göre, sorumlu müdür kendisine sunulan düzeltme ve cevap yazısını; günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır. Belirtilen hükümde yer verilen “…sorumlu müdür…yazıyı aldığı tarihten itibaren” kuralından, cevap ve düzeltme yazısının sorumlu müdüre bizzat tebliğinin gerektiği açıkça anlaşılmaktadır. Gerçekten, düzeltme ve cevabın yayınlanmasına ilişkin süreçten bizzat “sorumlu müdür” mesul olup; bu süreçteki yükümlülüklere uymama Kanun’un 18. maddesinde suç olarak tanımlanarak yaptırıma bağlanmıştır. Bu itibarla, cevap ve düzeltme hakkına ilişkin olup hukuki ve cezai sorumluluk doğuracak nitelikteki tebliğlerin mutlaka sorumlu müdürün şahsına bizzat yapılması gereklidir. Kuşkusuz, hukuksal sonuç doğuracak işlemlerin muhatabı kim ise buna ilişkin tebliğin de işlemin muhatabına yapılması gereği, hukukun temel bir ilkesidir. Aksi durum, örneğin tüzel kişiliğe yapılacak bir tebliğ işlemi, sorumlu yazı işleri müdürünün cezai mesuliyetini doğurmamalıdır.

Yargıtay 7. Ceza Dairesi de yerleşik içtihatlarında tebligatın sorumlu müdür yerine sadece yazı işleri müdürüne yollanması ve cevabın yayınlanmaması durumunda cezai sorumluluğun doğmayacağını kabul etmiştir (7. Ceza Dairesi, 25.02.1994, 1994/592-1450). Doktrinde de dönemsel yayının birden fazla sorumlu müdürü varsa, bu yükümlülüğün cevaba konu olan yazı veya resmin yer aldığı kısmın sorumlu müdürüne ait olacağı ifade edilmektedir. Öte yandan sorumlu müdürün cezai sorumluluğu “kanundan doğan sorumluluk” niteliğinde olduğundan (Erman, Sahir/ Özek, Çetin: Açıklamalı Basın Kanunu ve İlgili Mevzuat: İstanbul 2000, s. 128-129); bu sorumluluğun doğması için sorumlu müdürün bizzat şahsına yapılacak bir tebliğin gerekli olduğu da kuşkusuzdur.

Açıklanan sebeplerle Basın Kanunu’nun söz edilen hükümleri karşısında cevap ve düzeltme hakkının kullanılmasına ilişkin hukuksal sonuç doğuracak nitelikteki tebligatların bizzat sorumlu yazı işleri müdürüne yapılması gereklidir. Nitekim somut olayda da sorumlu müdür ... adına tebligatın çıkarıldığı anlaşılmaktadır.