muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5004, Karar No: 2013/7013, Tarih: 20.06.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/5004 E.  ,  2013/7013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ..., müdahil Hazine ve davalı ... ile ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, .... Köyü,189 ada 14 parsel sayılı 4949,26 m2, 12 parsel sayılı 1063.12 m2, 4 parsel sayılı 1831.74 m2 ve 1 parsel sayılı 3531.52 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar ... adına; 189 ada 13 parsel sayılı 1380.45 m2, 11 parsel sayılı 210.13 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar ... adına; 189 ada 8 parsel sayılı 3758,11 m2 yüzölçümündeki taşınmaz davalı ... adına; 189 ada 7 parsel sayılı 819,30 m2 yüzölçümündeki taşınmaz davalı ... adına; 189 ada 6 parsel sayılı 7142,17 m2 yüzölçümündeki taşınmaz davalı ... adına; 189 ada 3 parsel sayılı 2611,88 m2 yüzölçümündeki taşınmaz davalı ... adına, tesbit edilmiştir.

Davacı gerçek kişi, dava konusu taşınmazların babasından kaldığını, kendisinin 1/3 hissesinin bulunduğunu iddia ederek dava açmıştır. Hazine 189 ada 1 ve 3 sayılı parsellerin tamamının,189 ada 4,6 ve 14 parsellerin ise bir kısmının orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla davaya katılmıştır.

Mahkemece, davacı ...'in davasının reddine, asli müdahil Hazinenin davasının kabulüne, Bursa İli, Keles İlçesi, Yenice Mahallesi 189 ada 7 sayılı parsel, 189 ada 8 sayılı parsel, 189 ada 11 sayılı parsel ve 189 ada 12 sayılı parsel ve 189 ada 13 sayılı parsel nolu taşınmazların tesbit gibi tescillerine, 189 ada 1 sayılı parsel ve 189 ada 3 sayılı parsel nolu taşınmazların kadastro tutanaklarının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tesbit ve tescillerine, 189 ada 4 sayılı parsel nolu taşınmazın fen bilirkişisinin 29/08/2012 tarihli raporunda (B) harfi ile gösterilen 800,26 m2'lik kısmının, bu parselden ifraz edilerek aynı adanın son parsel numarası verilmek suretiyle orman vasfıyla Hazine adına tesbit ve tesciline, (A) harfi ile gösterilen 1031,15 m2'lik kısmın aynı vasıfla ... adına tesbit ve tesciline,189 ada 6 parsel nolu taşınmazın fen bilirkişisinin 29/8/2012 tarihli raporunda (D) harfi ile gösterilen 1981,26 m2'lik kısmının, bu parselden ifraz edilerek aynı adanın son parsel numarası verilmek suretiyle orman vasfıyla Hazine adına tesbit ve tesciline, (C) harfi ile gösterilen 5160,24 m2'lik kısmın aynı vasıfla ... adına tesbit ve tesciline, 189 ada 14 parsel nolu taşınmazın fen bilirkişisinin 29/8/2012 tarihli raporunda (F) harfi ile gösterilen 2216,67 m2'lik kısmının, bu parselden ifraz edilerek aynı adanın son parsel numarası verilmek suretiyle orman vasfıyla Hazine adına tesbit ve tesciline, (E) harfi ile gösterilen 2732,56 m2'lik

kısmın aynı vasıfla ... adına tesbit ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından tüm taşınmazlara yönelik, davalı ... tarafından 189 ada 14 sayılı parselin (F) bölümü, 189 ada 4 sayılı parselin (B) bölümü ve 189 ada 1 sayılı parsele yönelik; davalı ... Eriş tarafından 189 ada 3 sayılı parsele yönelik; müdahil Hazine tarafından 189 ada 4 sayılı parselin (A) bölümü, 189 ada 6 sayılı parselin (C) bölümü ve 189 ada 14 sayılı parselin (E) bölümüne yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 08.10.1987 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

1) Davacı ...'in temyiz itirazları yönünden;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazların öncesinde kök muris ...'ya ait iken sağlığında taşınmazları mirasçıları arasında paylaştırdığı ve kadastro tesbitine kadar paylaşıma kimsenin ses çıkarmadığı, yerel bilirkişi ve tanık beyanları ile taşınmazların kullanım durumları göz önüne alındığında, taşınmazların yapılan paylaşım doğrultusunda kullanıldığı anlaşıldığına göre, davacı ...'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) Müdahil Hazine ile davalı gerçek kişilerin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece yapılan inceleme ve araştırma hükme yeterli değildir. Şöyle ki; dosya içersindeki uzman orman bilirkişi raporunda 189 ada 1 ve 3 sayılı parseller ile 189 ada 4 sayılı parselin (B) bölümü, 189 ada 6 sayılı parselin (D) bölümü ve 189 ada 14 sayılı parselin (F) bölümünün 1954 tarihli memleket haritasında yeşil renkli orman alanında oldukları belirtilmesine rağmen, yeşil rengin neden kaynaklandığı açıklanmamış memleket haritasında taşınmazların bulunduğu bölümlerin hangi rumuzla sembolize edildiği de belirtilmemiştir. Yörede kesinleşen orman kadastrosu bulunmasına rağmen tahdit haritası ile kadastro paftası ölçekleri eşitlenerek birbiri üzerine aplike edilmediğinden, taşınmazların kesinleşen tahdit hattına göre konumları anlaşılamamaktadır.

Bu sebeplerle; taşınmazların bulunduğu yerde yapılıp kesinleşen orman kadastrosuna ilişkin tutanaklar ve harita ile eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi, bir fen elemanı ve bir ziraat mühendisi aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmazlar ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazların öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı Kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 3/3/2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; orman kadastrosu yapılmış ise orman kadastrosuna ilişkin orman kadastro haritası ile irtibatlı kroki cizdirilmeli ve yine, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı, taşınmazların memleket haritasında yeşil alana denk gelmesi halinde yeşil rengin neden

kaynaklandığı hava fotografları da incelenmek suretiyle belirlenmeli, harita üzerindeki semboller açıklanmalı, taşınmazların gerçek eğimlerini de açıklayan bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı, keşifte, çekişmeli taşınmazlar hâkim tarafından gözlemlenmeli, üzerlerinde neler bulunduğu (bitki örtüsü, ağaçların cinsi, sayısı vb.) ayrıntılı olarak keşif tutanağına yazılmalıdır,

kaynaklandığı hava fotografları da incelenmek suretiyle belirlenmeli, harita üzerindeki semboller açıklanmalı, taşınmazların gerçek eğimlerini de açıklayan bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı, keşifte, çekişmeli taşınmazlar hâkim tarafından gözlemlenmeli, üzerlerinde neler bulunduğu (bitki örtüsü, ağaçların cinsi, sayısı vb.) ayrıntılı olarak keşif tutanağına yazılmalıdır,

Yukarıda açıklanan yöntemle yapılacak araştırma sonucu, taşınmazın orman sayılan yerlerden olmadığı belirlendiği takdirde bu kez, zilyetlik yolu ile kazanma koşullarının araştırılması gerekir. Bu cümleden olarak; yapılacak keşifte tarım uzman bilirkişi olarak ziraat mühendisine inceleme yaptırılıp, zilyetlikle kazanılabilecek kültür arazisi olup olmadığı belirlenip, bu yolda rapor alınmalı; komşu parsellerin tutanak ve dayanakları getirtilip uygulanmalı; bu taşınmazı sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmalı; varsa, zilyetlik tanıkları taşınmaz başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; tesbit tarihine kadar yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli, tanık ve yerel bilirkişi ifadeleri tutanak içeriği ile çeliştiği taktirde, 3402 sayılı Kanunun 30/1 maddesi gereğince tespit bilirkişileri tanık sıfatıyla dinlenerek çelişkinin giderilmesine çalışılmalı; 3402 sayılı Kanunun 14. maddesi uyarınca, davacılar yanında, (murisler) yönünden de tapu ve kadastro müdürlükleri ile mahkeme yazı işleri müdürlüğünden araştırma yapılıp, aynı kanunun 03.07.2005 gün ve 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanma Kanunu ile değiştirilen 14/2. maddesi gereğince sulu ve susuz olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip, kanunun getirdiği sınırlamanın aşılıp aşılmadığı saptanarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

Kabule göre; mahkemece “tesbitin iptaline” karar verilmesi gerekirken “kadastro tutanaklarının iptaline” karar verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ:1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle; davacı ...'in temyiz itirazlarının REDDİNE,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle; davalılar ... ve ... ile müdahil Hazine'nin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, alınan temyiz harcının istek halinde ... ve ...'e iadesine 20/06/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6270, Karar No: 2024/2775, Tarih: 29.02.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/6270 E.  ,  2024/2775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/812 E., 2016/93 K.

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Nizip Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/2144 Esas No.lu iddianamesiyle; sanık hakkında; silahla tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 21 inci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi gereğince cezalandırılması amacıyla kamu davası açılmıştır.

B.Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2016 tarihli ve 2014/812 Esas, 2016/93 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, silahla tehdit suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri

1.Sanık hakkında tehdit suçu sabit olduğundan mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine,

2.Vesaire,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

1.Mağdurun olayın sıcaklığı ile alınan ifadesi, sanığın 01.02.2013 tarihli Cumhuriyet Başsavcılığında ifadesinde isnat edilen suçlamaya ilişkin ikrarı ve tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde sanık hakkında silahla tehdit suçundan mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Sanığın atılı silahla tehdit suçundan eylemine uyan, 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesi ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

3.5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca silahla tehdit suçundan zamanaşımı süresini kesen son işlemin 16.11.2015 tarihli sanık savunması olduğu ve bu tarihten inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

3.5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca silahla tehdit suçundan zamanaşımı süresini kesen son işlemin 16.11.2015 tarihli sanık savunması olduğu ve bu tarihten inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2016 tarihli ve 2014/812 Esas, 2016/93 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki suça yönelik kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

29.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5764, Karar No: 2008/8451, Tarih: 22.04.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/5764 E.  ,  2008/8451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Mahkemesi

TARİHİ : 08/02/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, 22.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26485, Karar No: 2014/28984, Tarih: 23.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/26485 E.  ,  2014/28984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sarayköy Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/04/2014

NUMARASI : 2012/334-2014/157

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, A.. D.. Elektrik Üretim ve Ticaret A.Ş.'nin jeotermal enerjiye dayalı üretim santralinde alt işveren nezdinde çalıştığını 31.08.2008 tarihinde işletim hakkının sona ermesi ve A.. D.. Elektrik Üretim ve Ticaret A.Ş.'nin özelleştirilmesi kapsamında 01.09.2008 tarihinde dava dışı Z.. D.. elektrik A.Ş.'ye 30 yıllığına devredildiğini, iş sözleşmesinin bu tarihte haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin alacağını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, özelleştirme kapsamında santralin 01.09.2008 tarihi itibariyle dava dışı Z.. D.. Elektirik A.Ş.'ye işletme hakkı devir sözleşmesi ile 30 yıllığına devredildiğini, davacının bu tarihten itibaren Z.. D.. Elektirik A.Ş.'de çalıştığını, işine son verilmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, jeotermal santralin dava dışı Z.. Enerji'ye devredildiği ancak bu devrin sadece işyerini kapsadığı, taşeron firmalar bünyesinde çalışan işçilerin ve buna paralel olarak davalının devrini sağlamadığı, tam manasıyla işyeri ve işçilerin devri olmadığından davalının Zorlu Enerji önceki çalışmalarını isteyebileceği, bu kapsamda davalının alt işverenlerle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olacağı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki iş sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Somut olayda davacının, davalı A.. D.. Elektrik Üretim ve Ticaret A.Ş.'nin hizmet alımı yaptığı alt işverenler nezdinde 31.08.2008 tarihine kadar aynı işyerinde çalıştığı anlaşılmaktadır. 01.09.2008 tarihinde ise işletme hakkı devir sözleşmesi ile jeotermal santralin 30 yıllığına devredildiği dava dışı Z.. D.. Elektrik A.Ş.'de çalışmaya ara vermeden devam ettiği hizmet cetveline göre sabittir. Dosya içeriğine göre iş sözleşmesinin feshedildiğine ilişkin herhangi bir bilgi ve belge bulunmamaktadır. Davalı şirketten çıkışı bildirilen ve ertesi gün dava dışı Z.. D.. Elektrik A.Ş.'nin alt işvereni tarafından aynı işyeri için işe girişi bildirilen davacının iş sözleşmesinin davalı işverence feshedilmediği, olayda işyeri devrinin bulunduğu anlaşıldığından feshe bağlı hakları istemesi mümün değildir. Hal böyle iken kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarının reddi yerine kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12344, Karar No: 2010/12879, Tarih: 24.11.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/12344 E.  ,  2010/12879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.08.2008 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.04.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ..., ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı tesisi istemine ilişkindir.

Davalılar, davacının 279 sayılı parselinin genel yola bağlantısı olduğunu davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece dava kabul edilmiş, bilirkişi krokisinde 107 parselin kuzeyinde 4. güzergah olarak gösterilen yerden davacı parseli yararına geçit kurulmuştur.

Hükmü 107 sayılı parsel maliki temyiz etmiştir.

Geçit hakkı kurulması davalarında amaç, genel yola bağlantısı olmayan taşınmazların yolla bağlantısının sağlanmasıdır. Bundan dolayı, geçit kurulurken ihtiyaç içinde olan parsel kesintisiz olarak genel yola bağlanmalıdır. Buna uygulamada “kesintisizlik ilkesi” denilir. Öncelikle belirtilmelidir ki, mahkemece kurulan geçitte bu ilke zedelenmiş, davacının 279 sayılı parseli arazide mevcut dere sebebiyle genel yola kesintili olarak bağlanmıştır. Diğer taraftan, dereler Türk Medeni Kanununun 715.maddesinde belirtilen Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerdendir. Bu özelliği sebebi ile kamu malı niteliğinde olduğundan kişi yararına özgülenemez. Nitekim bu hususa 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddesinde de değinilmiş, bu gibi yerlerin tescil ve sınırlandırmaya tabi olmadığı hükmü getirilmiştir. Kısaca, mahkemenin seçtiği güzergah geçit için uygun değildir.

Davalılar davacının 279 sayılı parselinin genel yola bağlantısı olduğunu savunmuş, ancak mahkemece bu husus üzerinde durulmamıştır. Türk Medeni Kanununun 747.maddesine dayalı bu tür davalarda geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır. Denilebilir ki, geçit davalarında davacı yanın dava konusu üzerinde tam bir tasarruf yetkisi yoktur. O halde, davacının geçit ihtiyacı kesintisizlik ilkesine uygun, dava dışı parseller üzerinden de aranmalı bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmalıdır.

Mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın yazılı olduğu şekilde ve uygun olmayan güzergahtan kabulü doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatıranlara geri verilmesine, 24.11.2010 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.