muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/523, Karar No: 2024/61, Tarih: 14.02.2024

Uzaklaştırma kararı nedeniyle eve dönemeyecek olan oğlunu, ...'da bulunan evlerine götürmek amacıyla eşinin söylediğini yapıp ilaçları dönerin içine koyduğunu, oğullarını bir süre burada muhafaza ederek başka şahıslara da zarar vermesini önlemek istediklerini, olayın bu noktaya geleceğini tahmin etmediğini, eşi ile önceden konuşup aralarında plan yapmadıklarını, aksi hâlde yanına oğlunun kıyafetlerini almayacağını ileri süren sanık savunmalarının, inceleme dışı sanığın; serbest bırakılan oğlunun başkalarına zarar vermemesi için adliye çıkışında onu öldürme kararı aldığı, bundan kimseye bahsetmediği, eşinin olayla bir ilgisinin bulunmadığı, kendisini engellemeye çalıştığı ancak etkili olamadığı yolundaki anlatımlarıyla doğrulanması, tanık ...'in; olay sonrasında konuşmak için kendisini çağıran inceleme dışı sanığın; "Oğlum ben ...u öldürdüm, yapacak bir şeyim kalmadı." demesi üzerine yanlarında olan sanığın; "Durduramadım, yapma dedim, baban kendini kaybetti." şeklinde konuşup ağlamaktan nefes alamadığını belirtmesi ve tanık ...'ın; olay akşamı eve dönen inceleme dışı sanığın; "Artık canıma tak etti, bitti, kurtulduk, ...u öldürdüm." dediğine ilişkin anlatımları da dikkate alındığında, ceza mahkûmiyetinin her türlü şüpheden arınmış kesin ve inandırıcı delillere dayanması gerektiği cihetle, olay tarihinde sanık ile inceleme dışı sanık arasında beş kez gerçekleşen, içeriği de tespit edilemeyen görüşmelerin, öldürme eyleminin birlikte planlandığı şeklinde aleyhe yorumlanamayacağı gibi hayat tecrübelerine göre sanığın, eşi olan inceleme dışı sanığı olay esnasında veya sonrasında yetkili makamlara bildirmesinin de beklenemeyeceği gözetilerek, tüm aşamalarda suçlamayı kabul etmeyip eşinin öldürme niyetinden haberinin olmadığını savunan sanığın, eşinin öldürme eylemini gerçekleştirebilmesi için oğlu olan maktulü kendisini savunamayacak duruma getirmek amacıyla söz konusu ilaçları maktulün yediği dönere koyduğuna ve eşinin tasarlayarak beden ve ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olan altsoyu kasten öldürme suçuna asli fail veya yardım eden sıfatıyla iştirak ettiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 15.03.2023 tarihli ve 7402-1058 sayılı onama kararının sanık ... yönünden KALDIRILMASINA,

3-Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 21.02.2022 tarihli ve 2655-458 sayılı kararının, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeksizin beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 15.03.2023 tarihli ve 7402-1058 sayılı onama kararının sanık ... yönünden KALDIRILMASINA,

3-Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 21.02.2022 tarihli ve 2655-458 sayılı kararının, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeksizin beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabul edilerek, Özel Daire kararının kaldırılıp Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması nedeniyle, sanık hakkındaki cezanın İNFAZININ DURDURULMASINA ve atılı suçtan sanığın cezaevine alınmış olması hâlinde TAHLİYESİNE,

5- Dosyanın gereği için kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine, kararın bir örneğinin de bilgi için ilk derece mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 14.02.2024 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20912, Karar No: 2012/23668, Tarih: 19.10.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/20912 E.  ,  2012/23668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının 25.01.1995-17.04.2012 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, en son ... Şube Müdürü olarak görev yaptığını, davalının 17.04.2012 tarihinde davacının iş sözleşmesini feshettiğini, fesih ihbarında gerekçe olarak 16.04.2012 tarihinde bir disiplin kurulu toplantısı yapıldığı, bu toplantıda yapılan değerlendirmede davacının emrinde çalışan personelin yönetim ve denetiminde gereken dikkati göstermeyerek şube genelinde hatalı uygulamalar gerçekleşmesine elverişli bir ortam doğmasına yol açtığı gerekçesiyle kendisine ağır kınama cezası verildiği, yine aynı sebeple iş sözleşmesinin feshedildiğini, davacının çalışmış olduğu süre içerisinde yazılı ya da sözlü uyarı almadığını, başarılı olduğunu, daima banka üst yönetimlerince takdir edildiğini, davacıya isnat edilen suçlama için hem ağır kınama cezası verildiğini hem de iş sözleşmesinin feshi yoluna gidildiğini ve aynı eylem sebebiyle iki kere cezalandırıldığını, davalı işverenin fesih için haklı ve geçerli bir sebebi bulunmadığını, bu sebeplerle iş sözleşmesinin feshinin geçersizliğine, davacının işe iadesine, işe başlatılmadığı takdirde, davalı şirket tarafından müvekkiline ödenmek üzere sekiz aylık brüt ücreti tutarındaki bir tazminatın belirlenmesine, kararın kesinleşmesine kadar çalışılmadığı süre için dört aya kadar doğmuş bulunan ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın bir aylık kanuni süre içerisinde açılmadığını, fesih işleminin haklı sebeple yapıldığını, 16.04.2012 tarihli Disiplin Kurulu Kararının davalı şirketin fesih konusundaki haklılığını kanıtladığını, davacının ... Şubesinde Bölge Müdürü olarak görev yaptığını, performansında düşüşler gerçekleştiğini, davacının işini gereği gibi yapmamaya, kontrolsüz özensiz ve dikkatsiz davranışlarda bulunmaya başladığını, bu yöndeki tutumlarının devamlılık arzettiğini, kredilerle ilgili olarak söz konusu kontrolsüzlük ve ihmalkarlık sonucu vuku bulan durumun davalı şirketi ciddi maddi kayba uğrattığını, oluşan yönetim zafiyetini davacının yazılı beyanında kabul ettiğini, davacının tüm hak, alacak ve tazminatlarını eksiksiz aldığını, davacının iş sözleşmesinin haklı sebepler doğrultusunda 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17 ve 18. maddeleri uyarınca feshedildiğini, açıklanan sebeplerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı Kanunun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanunun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanunun 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanunun 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda; davacının iş sözleşmesi, yönetimi altındaki personelin yönetim ve denetimine gereken dikkati göstermeyerek işyerinde hatalı uygulamalar gerçekleştirilmesine elverişli bir ortam doğmasına yol açarak bankayı zarara soktuğu, yönetim zafiyeti oluşturtuğu, aksaklıkların yoğunluğu ve zararın büyüklüğü gerekçesiyle sona erdirilmiştir. Mahkemece dosya içersinde bulunan soruşturma evrakları, teftiş raporları, diğer belgeler ve banka kayıtları üzerinde konusunda uzman bilirkişi tarafından inceleme yapılmadan davanın kabulüne karar verilmiştir. Yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Bu nedenle bankacı, mali müşavir ve insan kaynakları uzmanından oluşacak bilirkişi heyeti ile banka kayıtları ve dosyada bulunan evrak incelenerek, davacının yönetimi altındaki personelin yönetim ve denetimine gereken dikkati göstermeyerek işyerinde hatalı uygulamalar gerçekleştirilmesine elverişli bir ortam doğmasına yol açıp açmadığı, yönetim zafiyeti oluşturup oluşturmadığı, bankayı zarara uğratıp uğratmadığı, zarara uğramışsa davacının kusur oranına göre hesaplanacak zarar miktarının tespiti hususlarında ayrıntılı ve denetime elverişli bilirkişi raporu alındıktan sonra deliller yeniden değerlendirmeye tabi tutularak oluşacak kanaate göre işe iade isteği hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan bu kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12496, Karar No: 2025/6867, Tarih: 16.04.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12496 E.  ,  2025/6867 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1588 E., 2020/1362 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı, katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi: sanığın suça konu paylaşımlar ile atılı suçu işlediğine ve suçun yasal unsurlarının oluştuğuna ilişkindir.

2.Katılan vekilinin temyiz istemi; suçun unsurlarının oluştuğuna, suçun işlenmesi için genel kastın yeterli olduğuna, sanığın açıklamalarının ifade özgürlüğü çerçevesinde değerlendirilmesinin mümkün olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı verilmesine yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin kararında Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Denizli 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.04.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık sanığın olay günü sosyal medya hesabından yapmış olduğu paylaşımın hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkindir.

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Denizli 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.04.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık sanığın olay günü sosyal medya hesabından yapmış olduğu paylaşımın hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkindir.

Hakaret suçu TCK'nın 125. maddesinde tanımlanmıştır. Bu düzenlemeye göre hakaret; bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığını saldırmak olarak tanımlanmıştır. Yargıtay uygulamalarına göre bir eylemin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişmektedir. Kişilere yönelik yönelik ağır eleştiri ve veya rahatsız edici sözlerin hakret suçu olarak değerlendirilmemesi gerekmektedir. Söz ve diğer davranışların hakaret suçunu oluşturabilmesi için açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek ağırlıkta somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Anayasa’nın Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" kenar başlıklı 26. maddesi;

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar...

Bu hürriyetlerin kullanılması,... başkalarının şöhret veya haklarının,... korunması ... amaçlarıyla sınırlanabilir…

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın 13. maddesi ise;

"Temel hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” hükmünü içermektedir.

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın 13. maddesi ise;

"Temel hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” hükmünü içermektedir.

Anılan düzenlemelere, öğreti ve yargısal uygulamalara göre ifade özgürlüğü sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil, incitici, şoke edici yada endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. Anayasa Mahkemesi pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya ve hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etmiştir. Bu özgürlük, kişinin haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilmesi, düşünce ve kanaatlerinden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, anlatabilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına gelir. Çoğunluğa muhalif olanlar da dâhil olmak üzere düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve gerçekleştirme konusunda başkalarını ikna etme çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesiyle olanaklıdır, demokrasinin işleyişi içinde yaşamsal önemdedir. Bu düzenlemelere nazaran Devletin düşünce açıklamasını yaptırıma tabi tutmama gibi negatif, etkili şekilde korum gibi de pozitif yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu hak, çoğulcu demokrasilerde, vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişimi için ana temeli oluşturmaktadır. İfade özgürlüğünü sınırlamanın demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun kabul edilebilmesi için zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılaması ve orantılı bir müdahale olması gerekir.

Müdahaleyi oluşturan tedbirin zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığının kabul edilebilmesi için ise amaca ulaşmaya elverişli olması, başvurulabilecek en son çare ve alınabilecek en hafif önlem olarak kendisini göstermesi gerekmektedir. Ancak her hak gibi bu hak da sınırsız değildir. Bireylerin şeref ve itibarı, özel ve aile hayatı Anayasanın 17. maddesiyle korunan manevi varlık kapsamındadır. Devlet, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara keyfi olarak müdahale etmemek ve üçüncü kişilerin saldırılarını önlemek zorundadır. Yasalarımıza göre bu eylemler ceza hukukunda hakaret suçu olarak düzenlenmiş, özel hukukta ise tazminatı gerektiren haksız fiil sayılmıştır Yasal düzenlemelere ve Ceza Genel Kurulunun karalarına göre, iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle cezai yaptırımlara bağlanmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın olay günü kendisine ait sosyal medya hesabından; Cumhurbaşkanı ...'nın da bulunduğu fotoğrafın üzerine "Atatürk'e küfredenlere dikkatli bakarsanız ABD ve İsrail'in Ortadoğudaki çıkarlarına hizmet eden itaatkar köpekler olduklarını görürsünüz" şeklinde yazdığı, suça konu bu sözlerin eleştiri sınırlarını aşan ve Cumhurbaşkanının toplum neznindeki şeref, onur ve saygınlığını rencide edecek boyutta olduğu ve bu nedenle sanığın üzerine atılı bulunan suçun oluştuğu düşüncesiyle sayın çoğunluğun beraat hükmünün onanması düşüncesine iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/15514, Karar No: 2015/607, Tarih: 19.01.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/15514 E.  ,  2015/607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada.... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/06/2014 tarih ve 2013/23-2014/136 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi.... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin....'de mukim, özellikle restoran sektöründe dünyada öncü ve tanınmış bir şirket olduğunu, "...." markasının 25, 29, 30, 41 ve 42. sınıflarda...,... ...ve ... ve ... sözleşmesine üye ülkelerin büyük bir çoğunluğunda müvekkili adına tescilli olduğunu, aynı zamanda.....internet sitesinin sahibi olduğunu, müvekkiline ait "..." markası ile davalıya ait "... markasının görsel ve fonetik anlamda ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu ve davalı markasının müvekkili markasının...ve...... ve Marka Ofisi nezdinde tescilli olduğu 29. sınıfta yer alan emtialar için tescil edildiğini, müvekkili markasının.... nezdinde ve dünya çapında 50'den fazla ülkede tescil ettirilmiş ve tanınmış hale getirildiğini, müvekkili markasının ilk kullanım tarihinin 1982 yılı olduğunu bu nedenle KHK 8/3 anlamında öncelik hakkına sahip olduğunu, davalı şirketin kötü niyetli olduğunu, davalının sadece elinde bulundurma ve satışa sunma amaçlı olarak...nezdinde tescil ettirdiği markalar....alan adlı internet sitesi üzerinden satışa sunduğunu ileri sürerek, davalı markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili markası ile davacı markasının aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzer olmadığını, davacı markasının Tükiye'de tanınmadığını, davalı müvekkili şirketin davacı tarafın markasından haberdar olmadığını, müvekkili şirketin "...." adlı internet sitesinden marka ticareti yaptığının doğru olduğunu, ancak sitede satılan hiçbir markanın tanınmış bir markayla benzer olmadığını ya da haksız avantaj sağlamak veya şantaj yapmak gibi bir gayeyle başkasına ait bir markanın tescil edilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı adına... nezdinde tescili bir marka bulunmadığından, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b ve 8/4 hükmünün somut uyuşmazlıkta uygulanma yeri bulunmadığı, dolayısıyla KHK 7/1-i ve 8/3, 35 ve MK'nın 2. maddesi hükümleri çerçevesinde değerlendirme yapılmak gerektiği, davacının işaretinin..ve ... ile.... Sözleşmesi'ne taraf ülkelerce 29. sınıfı içerecek