muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/11933, Karar No: 2006/16159, Tarih: 11.12.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/11933 E.  ,  2006/16159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, tarımsal sulama abonesi olduğunu, 20.12.2004 tarihli faturanın elektrik tarifeler Yönetmeliğinin 38. maddesine aykırı olarak düzenlendiğini, itirazlarının dinlenmediğini, sayacın son endeksi ile ilk endeks arasındaki farktan ayrı olarak faturada hayali bir miktar ile reaktif enerji adı altında hesaplama yapılıp 19.003.130.000 TL istendiğini bildirip, 1.182.341.028 TL. borçlu olduğunun ve fazladan istenen kısmından borçlu olmadığının tespitini istemiştir.

Davalı, davaya bakmanın idari yargının görev alanında olup faturanın da doğru olduğunu bildirip davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davacının 1.537.042.956 Tl. borçlu olduğunun, fazla miktardan borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının mekanik sayacının söküldüğü 26.4.2004 tarihinden sonra sulama dönemi süresince elektrik kullandığı davaya konu edilen 20.12.2004 tarihli faturada son endeks ile ilk endeks arasındaki fark tüketimden ayrı olarak (+/-) tüketim adı altında bir miktarın daha ilave edilerek ve reaktif tüketimde nazara alınarak hesaplama yapıldığı görülmektedir. Davacı, faturada (+/-) olarak gösterilen miktar ile reaktif

enerji olarak gösterilen miktarların tahakkukta hesaplamaya dahil edilmemesi gerektiği iddiasıyla bu davayı açmıştır. Davalı ise Genel Müdürlüğünün talimatıyla 2004 yılı sulama mevsimi başlamadan önce yöredeki ... elektrik kullanımını önlemek için tüm mekanik sayaçların yerlerine digital sayaç takılmak üzere söküldüğünü, bir kısım abonelerin digital sayaç taktırmadan elektrik kullanmaya devam ettiklerini, bu nedenle Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 18. maddesi ile ... ve usulsüz elektrik kullanımına ilişkin ortak hükümler doğrultusunda saatsiz kullanılan dönemdeki harcamalar da nazara alınarak faturanın düzenlendiğini bildirmiştir.

Dosya içerisinde bulunan davalı idarenin yazı ve tutanakları ve aynı mahkemeden gelen benzer dosyalardan idarece mekanik saatlerin digital saatlerle değiştirilmek üzere söküldüğü, davacının mekanık sayacının da 26.4.2004 tarihinde sökülerek yerine digital sayacın 26.7.2005 tarihinde takıldığı, bu tarihler arasında davacının sayaçsız elektrik kullandığı dosya içerisindeki davalı idarenin 6.2.2006 tarihli yazılarından anlaşılmaktadır. Öyle olunca il yada ilçe Tarım Müdürlüğünden sulama dönemi süresi sorularak, sayaç endeksinin gösterdiği harcamadan ayrı olarak, davacının sayaçsız olarak enerji kullandığının kabulü ile kullandığı elektrik tutarı fatura dönemide gözönünde tutularak Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13,14,15. maddeleri ile Yine Enerji Piyasası düzenleme Kurulunun 2004 yılında “... ve Usulsüz Elektrik Kullanılması Durumunda Yapılacak İşlemlere İlişkin” kararı doğrultusunda hesaplama yapılması gerekir. Mahkemece bu hususlar dikkate alınmadan eksik inceleme ile yürürlükten ... eski Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği hükümlerine göre hazırlanan yetersiz bilirkişi raporuna dayanarak yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının (1) nolu bent uyarınca reddinin, 2 nolu bent uyarınca hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 11.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5492, Karar No: 2015/4249, Tarih: 14.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/5492 E.  ,  2015/4249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

1956 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında tapulama harici bırakılan taşınmazların 3402 sayılı Kanunun Ek-8. maddesi gereğince yapılan kadastrosu sırasında ... köyü 102 ada 56 parsel sayılı 4851,97 m² yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile davalı adına tespit edilmiştir.

Davacı , taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup taşlık, kayalık ve çalılık olduğunu, zilyetlik koşullarının oluşmadığını ileri sürerek dava açmıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; fen bilirkişi rapor ve krokisinde (B) harfi ile işaretli 717,78 m² ve (C) harfi ile işaretli 1485,94 m²'lik kısımların kadastro tespitinin iptali ile, tarla niteliği ile adına tesciline, (A) harfi ile işaretli 2648,25 m² kısmın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1975 yılında orman kadastrosu yapılmıştır. 1986 yılında herhangi bir nedenle sınırlandırma dışı kalmış ormanların kadastrosu ile 2/B madde uygulaması ve aplikasyon yapılmış, 09.04.1987 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosu, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın bilirkişi rapor ve krokisinde; (A) harfi ile gösterilen kısmının orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen kişi yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu, adına tesciline karar verilen ve bilirkişi raporunda (B) ve (C) harfleri ile gösterilen kısımlarda ise; kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yolu ile taşınmaz edinme koşulları oluşmadığı, belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A madde gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve temyiz harcının istek halinde iadesine, ...den harç alınmasına yer olmadığına 14/05/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10946, Karar No: 2012/853, Tarih: 16.02.2012

**1. Ceza Dairesi         2008/10946 E.  ,  2012/853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Olası kastla bir kişiyi öldürmek, izinsiz silah taşımak ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokmak

HÜKÜM : 6136 sayılı Yasanın 13/1, 5237 sayılı TCK'nun 62/1, 53/1-a-b-c-d-e, 53/2-3, 54/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 1.000.00 YTL adli para cezası; 5237 sayılı TCK.nun 170/1-c, 62/1, 53/1-a-b-c-d-e, 53/2-3. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, olası kastla öldürmekten beraatine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçu yönünden verilen mahkumiyet kararının temyizinde; maktulden katılanlar, bu suç nedeniyle, doğrudan doğruya zarar görmediğinden ve dolayısı ile katılma hakları ve temyiz yetkileri bulunmadığından, 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca, maktulden katılan vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın silahla ateş etmek suretiyle genel güvenliği kasten tehlikeye sokma ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarının sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, sanığın savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen

dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekilinin sebebe dayanmayan, sanık müdafiinin suçun unsurlarının oluşmadığına, temel cezanın aşağı hadden belirlenmesi ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

Hak yoksunlarının uygulanmasına ilişkin hüküm fıkralarında, 5237 sayılı TCK.nun 53/3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1-c bendinde yer alan sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından şartlı tahlive tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

6136 sayılı Yasanın 13/1. fıkrası gereğince, temel adli para cezası belirlenirken, fiil tarihi itibari ile lehe olan 5252 sayılı Yasanın 5/2. fıkrası uyarınca 450.TL temel adli para cezasına ve bu ceza üzerinden TCK.nun 62. maddesine göre 1/6 oranında taktiri indirim uygulandığında ise neticeten 375. TL adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken; yazılı şekilde, hükmedilen 1 .200.TL temel adli para cezası üzerinden 1/6 oranında taktiri indirim uygulanması ile neticeten 1.000.TL adli para cezasına verilerek, fazla ceza tayin edilmesi;

Yasaya aykırı ise de, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak;

Yasaya aykırı ise de, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak;

A- Hak yoksunluklarının uygulanmasına ilişkin hüküm fıkralarından, "TCK.nun 53/3. maddesi gereğince ... " şeklinde başlayan kısımların çıkarılması ile yerlerine; "Sanığın, kasten işlediği suçtan ötürü hapis cezasına mahkum edilmesi nedeniyle, 5237 sayılı TCK.nun 53/3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1-c bendinde düzenlenen kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından şartlı salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına," ibaresinin eklenmesi,

B- Hüküm fıkrasının ikinci fıkrasının ilk bendinde yer alan " 2 yıl 6 ay hapis ... " ibaresinden sonra gelen kısım ile, aynı fıkranın ikinci bendinde yer alan "2 yıl 1 ay hapis ... " ibaresinden sonra gelen kısmın hükümden çıkarılarak; yerlerine sırasıyla, "5252 sayılı Yasanın 5/2. fıkrası uyarınca 450.TL adli para cezası ile cezalandırılmasına," ve "375.TL adli para cezası ile cezalandırılmasına," ibarelerinin eklenmesi suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

3- Katılan vekilinin temyizi üzerine, sanık ... hakkında olası kastla insan öldürme suçu yönünden kurulan beraat hükmünün incelenmesinde;

A-15/08/2007 günü maktul ...'ın yeğeninin düğün töreninde, takı merasiminden sonra kalabalığın dağılması ile, saat: 22.30 sıralarında 10-15 kişilik

3- Katılan vekilinin temyizi üzerine, sanık ... hakkında olası kastla insan öldürme suçu yönünden kurulan beraat hükmünün incelenmesinde;

A-15/08/2007 günü maktul ...'ın yeğeninin düğün töreninde, takı merasiminden sonra kalabalığın dağılması ile, saat: 22.30 sıralarında 10-15 kişilik

grubun olay mahalli olan düğün evinin avlusunda içki içmeye başladığı, maktul ve sanığın da bu kişiler arasında olduğu, maktul ile aynı masada oturan sanığın, birlikte alkol aldığı birkaç kişi ile avludaki oyun alanına çıkarak oynamaya başladığı, aldığı alkolün etkisi ile eli hafif yatık ve çömelmiş halde oyun oynarken, ele geçirilemeyen ruhsatsız silahını belinden çıkarıp, bulunduğu yerde çevresinde dönmek suretiyle havaya ve sağa sola doğru birbiri ardına ateş etmeye başladığı, sanığın bu şekilde ateş ettiği sırada avlu içinde masada oturan maktulün bir an için ayağa kalkıp, sağ tarafında oturan tanık ...'ın üzerine doğru yığıldığı ve arkasından ağız ve burnundan kan gelmiş vaziyette yere düştüğü, bunu gören maktulün ağabeyi tanık ...'ın, oyun alanında halen silahla ateş etmekte olan sanık ...'ın elinden silahını almaya çalıştığı ve sanığa kardeşimi vurdun diye bağırdığı, aralarında arbede yaşandığı, sanığın bu sırada da ateş etmeye devam ettiği, maktulün yaralı vaziyette hastaneye götürüldüğü, 16/08/2007 tarihli otopsi raporuna göre maktulün ateşli silah yaralanması sonucu iç organ tahribatı ve iç kanama nedeniyle hayatını kaybettiğinin anlaşıldığı, sanığın olay yerinden kolluk kuvvetlerini beklemeksizin ayrıldığı ve 16/08/2007 günü sanığın evine gidildiğinde, kolluk personeline; ağabeyi Balı'nın samanlığında saklandığını beyan ettiği 9x19 mm. çaplı CESKA (vzor) marka "72307" nolu Çekoslovakya yapısı kahverenkli ve kabzası işlemeli silahı teslim ettiği, dosyada yer alan 09/10/2007 tarihli ekspertiz raporu ve 25/04/2008 tarihli Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi'nin balistik raporuna göre, maktulün vücudundan çıkarılan mermi çekirdeğinin atıldığı silahın, sanık tarafından teslim edilen silah olmadığının anlaşıldığı, aşamalarda sanığın başka bir silahı olup olmadığına ilişkin arama ve el koyma koruma tedbirine başvurulmadığı olayda; tanıkların istikrarlı şekilde, maktulün vurulduğu sırada düğün evi ve civarında sanıktan başka bir kimsenin silahla ateş etmediğini beyan etmeleri, sanıkla aralarında geçmişe dayalı husumet bulunmayan tanık ...'ın, sanığın üzerinde olay günü iki adet silah olduğunu, kendisine mahkeme tarafından gösterilen silahın sanığın avluda oyun oynarken ateş ettiği silah olmadığını, maktulün vurulduğu esnada sanığın siyah renkli, kabzası işlemesiz başka bir tabanca ile ateş ettiğini söylemesi ve hakkında arama ve el koyma koruma tedbirine başvurulmayan sanığın olaydan bir gün sonra olayda kullanılmayan başka bir silahı kolluğa teslim ettiğinin ve öldürme eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, olası kastla öldürme suçundan cezalandırılması yerine beraatine karar verilmesi;

B- Kovuşturma aşamasındaki katılanların talepleri üzerine kendilerine ayrı ayrı zorunlu vekil tayin edildiği anlaşılmakla, 5320 sayılı Kanunun 13. maddesi uyarınca zorunlu vekillik ücretlerinin, hakkında mahkumiyet hükmü kurulan sanığa, hüküm tarihindeki tarifeye göre yargılama gideri olarak yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi;

Yasaya aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 16/02/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12389, Karar No: 2024/12953, Tarih: 03.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12389 E.  ,  2024/12953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, vekilin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında; adli yardım talebinde bulunan davacı, temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispata yarar herhangi bir bilgi ve belgeyi temyiz dilekçe ekinde dosyaya sunmamış olup bu şekli ile davacının temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

03.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4611, Karar No: 2023/11606, Tarih: 25.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/4611 E.  ,  2023/11606 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2311 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2015 gün 2015/85 Esas 2015/808 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin son fıkrası ile Türk Ceza Kanunu'nun 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesi kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 17.02.2022 tarihli ve 2020/20089 Esas, 2022/1689 Karar sayılı kararı ile;

"Yapılan arama üzerine dikili olarak ele geçirilen farklı boylardaki kenevirlerden olgunlaştıklarında elde edilecek esrar miktarı ile dosya içerisindeki diğer bilgi ve belgelere göre, sanığın eyleminin 2313 sayılı Kanun'un 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 2313 sayılı Kanun'un 23. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına," diyerek bozulmasına karar verilmiştir.

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına," diyerek bozulmasına karar verilmiştir.

C. Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.06.2022 gün ve 2022/166 Esas 2022/290 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi ile Türk Ceza Kanunu'nun 53 üncü maddesi, 52 nci maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 4 yıl hapis 10.000,00 TL para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, ancak sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek cezanın 10 ay hapis ve birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi olma şeklinde uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle;

Sanık temyiz dilekçesinde sebep göstermemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

İddia, sanık savunması, araştırma ve yakalama tutanağı, uzmanlık raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde suç tarihinde sanığın ikametinde ve müştemilatında yapılan aramada evinin bahçesinde uzmanlık raporuna göre 43,8 gr. esrar elde edilmesine elverişli farklı boyutlarda ekili vaziyette 42 kök hint keneviri elde edildiği, her ne kadar sanık savunmalarında bu bitkileri bilerek ve isteyerek yetiştirmediğini, uyuşturucu kullandığını, bu tohumların kullandığı esrarı balkonda temizlerken düşen tohumlar olup bitkilerin de bu şekilde kendiliğinden yetiştiğini beyan etmiş ise de soruşturma aşamasında düzenlenen tutanaklarla söz konusu kenevir bitkilerinin 42 kök olup Yargıtay 10 Ceza Dairesinin 2017/4076 Esas 2018/6219 Karar sayılı ilamı ve benzer bir çok içtihadında belirttiği üzere bu sayıdaki kenevirlerin münhasıran kendi ihtiyacını karşılamak amacıyla yetiştirildiğini kabul etmenin mümkün olmadığı, bitki sayısı ve elde edilebilecek esrar miktarı itibariyle eylemin 2313 sayılı Yasa'nın 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında esrar elde etmek amacıyla hint keneviri ekme suçunu oluşturduğu anlaşıldığından sanığın eylemine uyan bu madde gereğince cezalandırılmasına karar vermek gerekmiş ancak sanık hakkında ilk yargılamayı yapan 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2015 tarih 2015/185 Esas 2015/808 kararıyla hükmedilen hürriyeti bağlayıcı ceza ve birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilip aleyhe temyiz istemi bulunmadığından 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ve 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkı bulunduğu anlaşıldığından kazanılmış hak korunmak suretiyle cezalandırılmasına karar verildiği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE