muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1840, Karar No: 2017/4888, Tarih: 14.09.2017

"1- Sanık tarafından suç tarihinde BİMER’e elektronik posta şeklinde gönderilen başvuru dilekçesi bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın uğradığını düşündüğü haksızlığı belirtirken kullandığı ifadelerinin eleştiri ve yakınma niteliğinde bulunduğu ve Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yüklenen suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

Suça konu eylemin BİMER’e elektronik posta yoluyla başvuru dilekçesi gönderilmesi suretiyle gerçekleşmesi karşısında, aleniyet unsurunun bulunmadığı gözetilmeden yerinde görülmeyen gerekçeyle verilen cezada TCK'nın 299/2 maddesi gereğince artırım yapılması," gerekçelerine istinaden oybirliği ile bozulmuştur.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanığın suç tarihinde BİMER'e gönderdiği e-posta içeriğinde Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı'na, "dinsiz- imansız" ve "Türk adı taşımayan" sıfatlarını atfederek Cumhurbaşkanının "onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek şekilde bir fiil veya olgu isnat etmek" suretiyle ağır eleştiri ve yakınma sınırlarını aştığı ve bu şekilde atılı suçu işlediği düşünüldüğünden, aksi yöndeki düşünceye dayanan Daire kararına itiraz edilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ile Dairemiz arasındaki uyuşmazlık, sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşup oluşmadığına ilişkindir. Dairemizin ilgili kararı usul ve kanuna uygun görülmekle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçeleri yerinde görülmediğinden, İTİRAZIN REDDİNE, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.09.2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Bilgiye ve düşüncelere erişim özgürlüğü ile bunları yayma özgürlüğü AİHS göre ifade özgürlüğünün iki unsurunu teşkil eder. AİHS’nin 10'uncu maddesine göre; “Herkes, görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğünü, kamu otoritelerinin müdahalesi olmaksızın haber veya fikir alma ve verme özgürlüğünü de içermektedir. Kullanılması ödev ve sorumluluk yükleyen bu özgürlükler, demokratik bir toplumda, zorunlu tedbirler niteliğinde olarak, ulusal güvenliğin, ülke bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, asayişsizliğin veya suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın, başkalarının ün ve haklarının korunması, gizli kalması gereken haberlerin yayılmasına engel olunması veya yargı organının otorite ve tarafsızlığının sağlanması için kanunla öngörülen bazı usullere, şartlara, sınırlandırmalara ve yaptırımlara bağlanabilecektir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, demokratik toplumların ilerlemesi ve bireylerin gelişimi için ifade özgürlüğünün temel koşul olduğunu kabul etmiş ise de, yine Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinden ve Mahkeme içtihatlarından bu özgürlüğün sınırsız olmadığını ifade etmektedir. Ancak öngörülen kısıtlamalar sıkı bir denetime tabi tutularak, bunların sınırları da bazı ilkelerle ortaya konulmuştur.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, demokratik toplumların ilerlemesi ve bireylerin gelişimi için ifade özgürlüğünün temel koşul olduğunu kabul etmiş ise de, yine Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinden ve Mahkeme içtihatlarından bu özgürlüğün sınırsız olmadığını ifade etmektedir. Ancak öngörülen kısıtlamalar sıkı bir denetime tabi tutularak, bunların sınırları da bazı ilkelerle ortaya konulmuştur.

İfade özgürlüğünün korunması gereken mahremiyet ve itibarın korunması sorunu karşısında, bir takım sınırlamalar yapabilecekleri konusunda akit devletlere imkan vermektedir.

Şunu da ifade etmek gerekir ki politik düşüncelerin açıklanması diğerlerine göre daha geniş koruma alanı bulmaktadır. Bu nedenle siyasi partiler ve üyeleri için bu durum daha önemli olmaktadır.

İfade özgürlüğü aynı zamanda eleştiri hakkının kullanılmasını da içermekte, bütün temel hak ve özgürlüklerde olduğu gibi eleştiri hakkının kullanılmasında da sınırlamaların olabileceğini kabul edilmektedir.

Eleştirilerde ifade edilen sözler ve eleştirilen olaylar ve olgular arasında bir nedensellik bağı bulunmalı, fikri bağlamda tamamen kopuk anlaşılmaz kaba açıklamaların eleştiri kapsamında değerlendirilmesi söz konusu olmamaktadır.

Eleştiri hakkını kullanan kişinin "tahkir ve tezyif" kastıyla hareket etmesi tek başına yeterli olmayıp hareketin aynı zamanda bu sonucu doğuracak biçimde eleştiri sınırlarını aşmaması gerekmektedir. Eleştiri haklı ve doğru olsa bile kişinin düşüncelerini ifade ederken konuyla ilgisi olmayan aşağılayıcı küçük düşürücü kaba sözcükleri kullanmış olması yada tasvirleri yapmış olması halinde eleştiri sınırları aşılmış olacaktır.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma, ifade özgürlüğünün kısıtlanması için ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden kat kat daha fazla öne sürdüğü "meşru amaç" olagelmiştir. Politikacıların ve devlet görevlilerinin eleştirilere karşı korunması için oldukça sık kullanılmıştır. Bundan dolayıdır ki, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi bu alanda, başta basınınki olmak üzere ifade özgürlüğüne tanınan yüksek düzeyli korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir. Medyada tanınan ayrıcalıklı konumun nedeni Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, demokratik bir toplumda hem seçim süreci hem de kamu yararının günlük sorunları bakımından siyasi düşüncelerin ifadesinin oynadığı merkezi role olan inancıdır. Dil konusunda Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi sert ve keskin eleştirilerin yanı sıra tartışma konusu olan konulara dikkat çekmek bakımından avantajlar sunan renkli ifadeleri de kabul edilebilir olarak görmüştür.

Öte yandan pozitif hukuk tarafından belirlenmiş olsa bile nesnel olarak kaba, bayağı, müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, onur kırıcı söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sıfatlar ve haya duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

Öte yandan pozitif hukuk tarafından belirlenmiş olsa bile nesnel olarak kaba, bayağı, müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, onur kırıcı söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sıfatlar ve haya duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

Düşünce tarihi içinde ifade özgürlüğünün çok masum olarak kullanılmadığı, insanlık tarihinde devlet yapılarının bu yolla önce eleştirilerek yıpratıldığı daha sonrada çökertilerek yeni devlet yapılarının ortaya çıkarıldığı görülmektedir. Dolayısı ile her ne kadar ifade özgürlüğünün sınırsız olmasını savunanlar var ise de; devletin devamlılığı için demokratik sistem içinde bu konuda bir takım sınırlamaların yapılması kaçınılmaz olacaktır. Bu durumda devlet zorunlu olarak istisnai tedbirler alınması için bu yetkisini kullanması gerekecektir.

Ortak hukukun değişmez ilkesi olan başkalarının haklarına saygı, başkalarının şanı, şöhreti, kişiliği hakkında küçük düşürücü hakaret, sövgü ve iftira ve benzer nitelikteki ifadeler esasen düşünce özgürlüğünün özneleri olamayacakları için yasaklama, bir bakıma, özgürlüğün yabancı unsurlardan arındırılması olarak kabul edilmelidir. Bu tür ifadelerin fiziksel saldırıdan daha az kötü olmadığı ve uygar toplumlarda buna izin verilmemesi gerektiği de unutulmamalıdır

İncelenen dosyada sanığın BİMER'e elektronik posta yoluyla gönderdiği dilekçe içeriğinde Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanına “dinsiz-imansız” ve “ Türk adı taşımayan” sıfatlarını atfederek yazdığı sözlerin nezaket dışına taştığı görevlilerin onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyuta ulaştığı eleştiri sınırlarını aştığı, yazılı olarak ifade edilen sözlerin, bedduanın ötesinde eleştirilen olaylar ve olgular arasında bir nedensellik bağı bulunmadığı, fikri bağlamda tamamen kopuk anlaşılmaz kaba ve makam sahibini aşağılayıcı tahkir edici açıklamalar olduğu, “onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek şekilde bir fiil veya olgu isnat etmek” suretiyle ağır eleştiri ve yakınma sınırlarını aştığı, bu nedenle itirazın kabul edilmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun düşüncesine katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/24148, Karar No: 2015/34845, Tarih: 09.12.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/24148 E.  ,  2015/34845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/05/2014

NUMARASI : 2012/519-2014/545

Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve ücret farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan S.. M.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle taleple bağlılık kuralı dikkate alındığında her ne kadar karar doğruysa da mahkemece davalılara arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu belirtilerek işçilik alacaklarından davalı S. sorumlu tutulmuştur. Dosya içindeki Dairemizin temyiz incelemesinden geçerek kesinleşen işe iade dosyasında davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olmayıp asıl-alt işveren ilişkisi olduğu açıkça belirtilmiştir. Davalı S. asıl işveren olarak hüküm altına alınan işçilik alacaklarından sorumludur. Davacı tarafça yapılmış bir temyiz bulunmadığından hüküm altına alınan işçilik alacaklarından alt işveren Karel firmasının da sorumlu tutulacağı yönünde davacı lehine bozma yapılamayacaktır. Dosya içindeki bilgi ve belgeler göre davalı S.'ın temyiz istemi yerinde olmadığından ilk derece mahkemesinin kararının bu ilave gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin davalı S.. M..'ne yükletilmesine, 09.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3971, Karar No: 2014/5876, Tarih: 29.05.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/3971 E.  ,  2014/5876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Köyünde bulunan taşınmazın, davacıların murisi ... ve ölümünden sonra da davacılar tarafından aralıksız ve çekişmesiz olarak zilyet edildiğini, buna karşın yörede yapılan arazi kadastrosu sırasında taşınmazın bir kısmının kadastro harici bırakıldığını, bir kısmının ise 224 parsel numarası ile Hazine adına tescil edildiğini belirterek; sınırlarını bildirdiği kadastro harici bırakılan taşınmazın ... mirasçıları adına tescilini, Hazine adına tapuda kayıtlı olan 224 parsel numaralı taşınmazın ise tapusunun iptali ile ... mirasçıları adına tapuya tescilini talep ve dava etmiş; müdahil davacı ... vekili, 15.03.2007 tarihli dilekçesi ile davacılar ile aynı taleple davaya katılmıştır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın evveliyatı itibari ile orman sayılan yerlerden olduğu, taşlık ve kayalık yapıda olup imar ve ihyanın tamamlanmadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca açılan tapusuz olan taşınmazın tesciline ve tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 6831 sayılı Kanuna göre 03.04.1979 tarihinde ilânı yapılarak itirazsız yerlerde kesinleşen orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanunla değişik 2. madde çalışması ile 14.12.1987 tarihinde ilân edilerek kesinleşen itirazlı yerlerde orman kadastrosu ve 3302 sayılı Kanunla değişik 2/B uygulaması bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu işlemi 30.08.1981 tarihinde kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosu, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın, bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen kısmının kesinleşen orman sınırı içinde kaldığı ve zilyetlikle kazanılmasının mümkün olmadığı, dava konusu 224 sayılı parselin ise 30.08.1981 tarihinde kesinleşen arazi kadastrosu sonucu tarla vasfıyla Hazine adına tescil edildiği, davanın ise 17/06/2004 tarihinde açıldığı, dava konusu 224 sayılı parselin tapuya tescil edildiği tarih ile dava tarihi arasında 10 yıllık sürenin geçtiği belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 29/05/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3930, Karar No: 2019/3955, Tarih: 16.04.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/3930 E.  ,  2019/3955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.04.2014 tarih ve 2013/11-397 Esas, 2014/202 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, ...... sayılı TCK'nin “Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde düzenlenen ve belgenin gerçeğe aykırı olarak düzenlenmesi ile kamu güveninin sarsıldığı kabul edilerek suç sayılıp yaptırıma bağlanan “belgede sahtecilik” suçlarının hukuki konusunun kamu güveni olduğu, suçun işlenmesi ile kamu güveninin sarsılması dışında, bir veya birden fazla kişinin de haksızlığa uğrayıp suçtan zarar görmesi halinde dahi, suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamının, diğer bir ifadeyle kamunun olduğuna dair kabulünün etkilenmeyeceği, eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin mağdur değil, suçtan zarar gören olacağının kabulü gerekeceği ve bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla kez işlenmesi ya da aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda zincirleme suç hükümlerinin uygulanması mümkün olduğu, her iddianameye kadar olan eylemlerin zincirleme biçimde işlenmiş bir resmi belgede sahtecilik suçunu, iddianameden sonraki eylemlerin ise hukuki kesinti nedeniyle ayrı suçu oluşturacağı, sanık müdafinin temyiz dilekçesinde ve yapılan UYAP sorgusunda sanık hakkında başka yerlerdeki özel eğitim kurumlarında da fiilen derse girmediği halde girmiş gibi aylık bireyselleştirilmiş eğitim çalışma ve rehabilitasyon planlarını imzalayarak haksız kazanç elde ettiği iddiasıyla davalar açıldığı anlaşılmakla; bu konu ile ilgili tüm dosyalarının araştırılarak, derdest dava var ise birleştirme mümkün olursa birleştirilmesi, mümkün olmazsa davayı ilgilendiren belgelerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınması, bu dosya ile diğer dosyaların suç ve iddianame tarihlerinin karşılaştırılması, suçun iddianame düzenlendikten ve hukuki kesinti gerçekleştikten sonra işlendiğinin anlaşılması halinde ayrı bir dava olarak kabul edilip ayrı hüküm kurulması, iddianame kapsamında kaldığının anlaşılması halinde ise Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.03.2016 tarihli 2014/847 esas ve 2016/123 karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, zincirleme suça dâhil olan bir suçtan bu durum gözetilmeksizin mahkûmiyet kararı verilmiş ve bu karar kesinleşmiş ise, zincirleme suça konu ikinci suçla ilgili olarak mahkemece; kesinleşen hükme konu eylem de göz önüne alınarak zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle yeni bir hüküm kurup, kesinleşen hükümdeki sonuç cezanın mahsubu suretiyle karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafi ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı ...... sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken ...... sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 16.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5549, Karar No: 2019/1966, Tarih: 15.05.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/5549 E.  ,  2019/1966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki işletme kooperatifine dönüşüm izininin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın pasif husumet yokluğundan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, 1976 yılında ...'da kurulan S.S. ... KYK Kooperatifin, 01.10.1998 tarihine kadar başka bir kooperatife dönüşme karar almadığından tüzel kişiliğinin sona erdiğini; 2004 senesinde bakanlık'tan izin alındığı iddiası ile kooperatifin işletme kooperatifine dönüştüğü iddiasının yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek mahkeme kanalı ile tasfiyenin sağlanmasını ve bakanlık kararının iptalini istediğini; bu sebeple, yapı kooperatifinin işletme kooperatifine dönüşüm izninin iptali talebini reddeden kararın iptalini, dağılmış konut yapı kooperatifinin mahkeme marifetiyle tasfiyesini sağlamak üzere mahkemeye müracaat talebini reddeden kararın iptalini, 01.10.1998 tarihinden işletme kooperatifine dönüşüm iznine kadar geçen sürede yapılan konut yapı kooperatifi toplantılarının tesciline ilişkin bakanlık tüm iş ve işlemlerinin iptaline karar verilmesini, talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetki, işbölümü, hak düşürücü süre, zamanaşımı, görev, yargı yolu vs. itirazların yanı sıra husumet itirazının bulunduğunu, işletme kooperatiflerine geçiş işlemlerine yönelik izin ile ilgili olarak Gümrük ve Ticaret Bakanlığı görevli olduğundan hasım mevkiine konulmasını, tescil ile ilgili bakanlığın görevi olmadığını, ticaret sicilinin görevli olduğunu, kooperatifin İzmir Ticaret Sicil Müdürlüğüne kayıtlı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; dava dışı "S.S. ... Site İşletme Kooperatifi" ortağı olan davacının, anılan kooperatifin ana sözleşme değişikliği yaparak site işletme kooperatifine dönüştürülmesine ilişkin 01.10.1998 tarihinden itibaren alınan kararların tesciline ilişkin bakanlık kararlarının iptalini; kooperatifin, işletme kooperatifine dönüşüm izninin iptali talebinin reddine yönelik bakanlık kararının iptalini ve dağılmış konut yapı kooperatifinin tasfiyesinin sağlanması için mahkemeye müracaat istemini reddeden bakanlık kararının iptalini talep etmiş ise de, sav konusu yapılan iş ve işlemler yönünden davalı ... Bakanlığına husumet tevcih edilemeyeceği kanaatine varıldığı gerekçesiyle, davanın pasif husumet ehliyeti yokluğundan ötürü reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 15.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9648, Karar No: 2020/1020, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/9648 E.  ,  2020/1020 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8902, Karar No: 2019/313, Tarih: 04.02.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/8902 E.  ,  2019/313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma (Değişen suç vasfına göre paydaş veya elbirliği ile malik olunan mal üzerinde hırsızlık)

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılan şirkette ortak ve sorumlu müdür olarak görev yapmaktayken, katılan diğer ortağın bilgisi dışında işyerindeki eşyaları satarak hırsızlık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

Sanığın, işyerinin borcu nedeniyle ve katılanın bilgisi dahilinde suça konu malları satarak borçları ödediğini belirttiği dikkate alınarak, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortayı çıkarılması açısından; ilgili şirket veya işyerine ait ticaret sicili, muhasebe ve bilgisayar kayıtlarının getirilerek, malların zilyetliğinin sanığa devredilip devredilmediği, sanık ve katılanın söz konusu işyerindeki pozisyonlarının ne olduğu ve sanığın, sorumlu müdür olarak çalışıp çalışmadığı hususlarının belirlenmesi, satış ve ödeme belgelerinin katılan ve sanıktan istenmesi, bütün delillerin toplanmasından sonra dosyanın muhasebeci bilirkişiye tevdiinin sağlanarak, belirtilen işyerinde, ne kadar mal bulunduğu, sanığın hangi malları sattığı, satım bedellerinin ne kadar olduğu, elde edilen satış bedeli ile şirket borçlarının ödenip ödenmediği, bu ödemelerin herhangi bir kayıt veya belgeye dayanıp dayanmadığı, dosya içindeki senetlerin şirket borçları ile ilgisinin bulunup bulunmadığı, şirketin ne kadar borcunun olduğu ve bu borçların hangi belgelere istinaden kim tarafından ödendiği, katılanın bu ödemelerden haberinin olup olmadığı, sonuç itibariye şirketin zararının bulunup bulunmadığı, böyle bir zarar var ise ne kadar olduğu hususlarında bilirkişi raporu alınmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükmün BOZULMASINA, 04/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.