muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3230, Karar No: 2025/9190, Tarih: 15.05.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/3230 E.  ,  2025/9190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/872 E. 2022/35 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince hüküm kaldırılarak 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uygulanmak suretiyle yeniden mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; Yargıtay içtihatları gereği kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin ..., haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen ..., bireyin ..., ... ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, ..., ... ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli ... şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda;sanığın sosyal medyadaki paylaşımlarının, muhatabın ..., ... ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu tüm içerik gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmesi,

2. İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün sadece sanık tarafından istinaf edildiği, aleyhe istinaf talebi olmadığı gözetilmeksizin "cezayı aleyhe değiştirme" yasağı gözetilmeden cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 307.maddesine aykırı davranılması,

3. Karar başlığında suç tarihinin " 11.05.2018" olarak belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Nedenleriyle karar hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

3. Karar başlığında suç tarihinin " 11.05.2018" olarak belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Nedenleriyle karar hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca ... 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1864, Karar No: 2018/6000, Tarih: 16.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/1864 E.  ,  2018/6000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı (üç kez)

HÜKÜM : Mahkumiyet (üç kez)

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun on sekiz yaşını doldurmasından sonra yapılan 20.02.2013 tarihli duruşmaya kapalı başlanıp kapalılık kararının kaldırıldığına dair ara karar da alınmaksızın devam edilmesinin ardından, açık yargılamaya son verildiği belirtilmesine rağmen kısa kararda kanun yolu mercii ile süresi gösterilirken hükmün açık yargılama sonucunda verildiğinin yazılması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 221/1-b. maddesindeki duruşma tutanağında yargılama usulünün bütün temel kurallarına uyulduğunu gösteren unsurların yer alması gerektiği yönündeki düzenlemeye aykırı olacak şekilde hükmün açık oturumda mı yoksa kapalı oturumda mı açıklandığı hususunun şüphede bırakılması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8211, Karar No: 2013/10558, Tarih: 08.07.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/8211 E.  ,  2013/10558 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 52. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- 05.11.2009 tarihli haciz tutanağı ile kendisine muhafaza için bırakılan eşyaları bir depoya kaldırdığını iddia eden sanığın savunması doğrultusunda araştırma yapılarak, mahcuzların suç tarihi itibariyle mevcut olup olmadığı, mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne ayırı davranması sonucu bozulmasına veya kaybolmasına neden olup olmadığı belirlendikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Hapis cezasının adlî para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun ve maddesinin karar yerinde gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 08.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3223, Karar No: 2019/10677, Tarih: 28.11.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/3223 E.  ,  2019/10677 K.**

**"İçtihat Metni"**

DAVA TÜRÜ : Katılma Alacağı

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda ... Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi hükmüne karşı, davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması sonunda ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince davalı vekilinin bir kısım istinaf isteminin esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, bu kez davacı vekili ile davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı ... vekili, dava dilekçesinde belirtilen taşınmaz üzerindeki bina, araç ve banka mevduat hesabı nedeniyle mal rejiminin tasfiyesi ile fazlaya ilişkin haklar saklı olmak üzere 20.000 TL katılma alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, harcını da yatırdığı 24.06.2016 havale tarihli dilekçesinde talep miktarını 83.356 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı ..., davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin davanın kabulü ile 83.356 TL’nin dava tarihi olan 25.07.2013’ten itibaren işleyecek yasal faizleriyle birlikte davalıdan tahsiline dair ilk kararı, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusunun kabulü ile esası incelenmeksizin İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, gerekçede belirtilen eksiklikler giderilerek yeniden yargılama yapılması için dosyanın yerel mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesinin davanın kısmen kabulü ile 75.628,05 TL katılma alacağının dava tarihi 25.07.2013’ten itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine dair ikinci kararı, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin yukarıda 2 ve 3. bentler kapsamı dışında kalan istinaf isteminin yukarıda 1. bentte gösterilen nedenlerle esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun yukarıda 2 ve 3. bentlerde gösterilen nedenlerle kabulü ile kararın bütünüyle kaldırılmasına, yerine aşağıdaki hükmün oluşturulmasına “1-Davanın kısmen kabulü ile 69.628,05 TL katılma alacağının karar tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine,” şeklinde karar verilmiştir. Davacı vekili ile davalı vekili Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz yoluna başvurmuştur.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekili ile davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacı vekili ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekili ile davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacı vekili ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf istemiyle önüne gelen dosya ve karar bir bütün olarak değerlendirilerek, HMK’nin 353/(1)-b maddesinde yer alan “b) Aşağıdaki durumlarda davanın esasıyla ilgili olarak;1) İncelenen mahkeme kararının usul veya esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığı takdirde başvurunun esastan reddine, 2) Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, 3) Yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verilir” düzenlemesi uyarınca, davanın hangi kısmı ile ilgili olursa olsun, istinaf isteminin kısmen bile kabulüne karar verilecek olsa dahi, şayet yeniden hüküm kurulacak ise, İlk Derece Mahkemesi kararının tamamen kaldırılması ve tüm hükümlerin yeniden kurulması gerekir. Aksi halde, aynı dosyada infazı kabil birden fazla kararın ortaya çıkması tehlikesine ve HMK’nin 297. ile 359. maddelerine aykırı olarak infazda tereddüte sebebiyet verilebilecektir. Keza, İlk Derece Mahkemesi kararı hakkında kısmen esastan ret, kısmen kabul verilip, sadece kabul olunan kısım yönünden kararın kaldırıldığı hallerde, böyle bir kararın bozulması durumunda bozma sonrası davaya bakacak mahkeme konusunda da belirsizlik ortaya çıkabilecektir.

Bu nedenle, somut olayda, Bölge Adliye Mahkemesince, HMK’nin 353/(1)-b.1 ve aynı Kanun’un 353/(1)-b.2 maddelerine dayanılarak davalı vekilinin istinaf başvurusunun dava konusu araç ve hükmedilen alacağa işletilen faizin başlangıç tarihi yönünden kabul edilerek karar düzeltilip yeniden hüküm kurulurken, davalı vekilinin bu hususlar dışında kalan istinaf isteminin esastan reddine şeklinde hüküm kurulması doğru olmadığından, hükmün bu nedenle bozulması gerekmektedir.

Bundan ayrı, Bölge Adliye Mahkemesince yeniden kurulan hükümde hükmedilen alacağa işletilen faizin başlangıç tarihi yönünden karar tarihinden itibaren ifadesi kullanılmışsa da, infazda tereddüt yaratacak şekilde karar tarihinin belirtilmemiş olması da doğru değildir. Ne var ki bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bundan ayrı, Bölge Adliye Mahkemesince yeniden kurulan hükümde hükmedilen alacağa işletilen faizin başlangıç tarihi yönünden karar tarihinden itibaren ifadesi kullanılmışsa da, infazda tereddüt yaratacak şekilde karar tarihinin belirtilmemiş olması da doğru değildir. Ne var ki bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerektiği sonucuna varılmıştır.

SONUÇ: Davacı vekili ile davalı vekilinin temyiz itirazları yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile temyiz edilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 1. bendinin tamamen, 2. bendinin ise ilk fıkrasının hükümden çıkartılmasına, yerine 1. bent olarak “Davalı vekilinin istinaf itirazları dava konusu araç ve faiz başlangıç tarihi yönünden yerinde görüldüğünden kısmen kabulü ile 6100 sayılı HMK’nin 353/(1)-b.2 maddesi gereğince ... Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesinin 10.09.2018 tarihli ve 2017/91 Esas, 2018/635 Karar sayılı kararının KALDIRILMASINA” cümlesinin yazılmasına, diğer bent numaralarının bu bentten sonra gelmek üzere teselsül ettirilmesine, Bölge Adliye Mahkemesince yeniden kurulan hükmün 1.bendindeki “karar” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına, yerine “karar tarihi olan 10.09.2018” ibaresinin yazılmasına, hükmün 6100 sayılı HMK'nin 370/2. maddesi gereğince düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, davacı vekili ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine, karardan bir suretinin de İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 28.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/3344, Karar No: 2012/8054, Tarih: 08.11.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/3344 E.  ,  2012/8054 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2012/81126

MAHKEMESİ : İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 29/11/2011, 2010/397 (E) ve 2011/265 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık K.. Ş..'ün mağdur T.. G..'e yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sair hususlara yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle;

1) Sanığa duruşmada görevsizlik kararının okunmaması suretiyle CMK.nun 191/3-b maddesine muhalefet edilmesi,

2) Sanığın savunmalarında mağdurla arasında yol verme meselesi yüzünden çıkan tartışmada, mağdurun küfür ettiğini, yumruk salladığını, buna dayanamayarak cebinden çıkardığı çakı bıçağını rastgele salladığını mağdurun ise ifadelerinde yol verme meselesi yüzünden sanıkla tartıştığını, karşılıklı olarak küfür edip birbirlerini yurnrukladıklarını beyan etmesi ve kararın gerekçe bölümünde sanık ile mağdurun yol verme meselesi yüzünden sözlü olarak tartışmaya başladığının, daha sonra sözlü tartışmanın karşılıklı hakaret ve yumruklaşmaya dönüştüğünün, bu sırada sanığın mağduru bıçakla yaraladığının kabul edilmesi karşısında, ilk haksız hareketin kim tarafından yapıldığının kesin olarak belirlenemediği olayda, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

Usule ve yasaya aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünceden kısmen farklı gerekçe ile CMUK 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA) 08/11/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1230, Karar No: 2024/5374, Tarih: 30.09.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/1230 E.  ,  2024/5374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki yargılamanın yenilenmesi istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece (... Kadastro) Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi'nce, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı Hazine vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; Tekirdağ ili Süleymanpaşa ilçesi ... Mahallesinde bulunan 926 parsel numaralı 1.900,00 m2 yüzölçümlü taşınmazın kadastro sırasında şahıslar adına tespit görmesi üzerine ... tarafından açılan "Kadastro Tespitine İtiraz" davasının yargılaması sonucunda Tekirdağ 2. Tapulama Mahkemesinin 24.12.1986 tarihli ve 1986/1416 Esas 1986/601 Karar sayılı kararı ile "taşınmazın orman ile bir ilgisinin bulunmadığı gerekçesiyle tespit gibi tesciline" karar verildiğini ve anılan kararın kesinleştiğini, aynı taşınmaza ilişkin Orman Genel Müdürlüğünce Hazine ve Tarım Orman ve Köyişleri Bakanlığı aleyhine açılmış bulunan "Kadastro Tespitine İtiraz" davasının yargılaması sonucunda ... 1. Kadastro Mahkemesinin (Hakem sıfatıyla) 12.03.1992 tarihli ve 1991/105 Esas, 1992/50 Karar sayılı kararı ile dava konusu 926 parselin devlet ormanı olarak Hazine adına tapuya tesciline karar verildiğini, belirtilen bu iki kararın çelişkili olması nedeniyle ikinci kararın infazının sağlanamadığını ileri sürerek, Tekirdağ 2. Tapulama Mahkemesinin 24.12.1986 tarihli ve 1986/1416 Esas, 1986/601 Karar sayılı kararın yargılamanın yenilenmesi suretiyle ortadan kaldırılmasını ve dava konusu ... Mahallesi 926 parsel sayılı taşınmazın davalı ... adına olan tapu kaydının iptali ile Tekirdağ 1. Kadastro Mahkemesinin 12.03.1992 tarihli ve 1991/105 Esas, 1992/50 karar sayılı karar sayılı ilamı doğrultusunda orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; " ... 2 inci Tapulama Mahkemesinin 24.12.1986 tarih ve 1986/1416 Esas, 1986/601 Karar sayılı ilamında davacının Orman Bölge Şefliği ve davalının ... olduğu, davacı Hazine anılan mahkeme ilamında taraf olmadığı, bu sebeple de aktif dava husumet ehliyetinin bulunmadığı " gerekçesiyle, davanın usulden reddine karar verilmiş, hükmün, davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7287, Karar No: 2019/3642, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7287 E.  ,  2019/3642 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.