muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4578, Karar No: 2023/18436, Tarih: 16.05.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizinin; hükümlerin bozulmasına yönelik süre tutum dilekçesinden ibaret olduğu anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde sanığın rahatsızlanması üzerine inceleme dışı sanık M.B. ile birlikte hastaneye geldikleri, doktor olan katılanların sanığı muayene etmek istedikleri sırada sanığın agresif hareketlerde bulunarak kendisini sağa sola savurduğu, yüksek sesle bağırdığı, bu esnada sedyenin yan tarafında bulunan demir korkuluklara çarpmasıyla burnundan hafif bir şekilde kan geldiği, bunun üzerine sanığın katılanlara hitaben "Beni dövüyorsunuz, hepiniz şerefsizsiniz, bunun hesabını size soracağım o... çocukları, kahpe dölleri, p...çler." diyerek tehdit ve hakaret ettiği ayrıca hastaneden inceleme dışı sanık ile ayrıldıkları esnada sanık ...'nın katılanları parmağı ile işaret ederek "Sizin adreslerinizi alacağım, hepinizin ailesini tespit ettirip sizi öldüreceğim, yaşatmayacağım siz benim kim olduğumu bilmiyorsunuz." diyerek tehdit ettiğinden bahisle hakaret ve tehdit suçlarından cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller, sanık savunması, katılan beyanları, tanık anlatımları, olay yeri görüntülerini içeren CD ve bunun dökümüne ilişkin bilirkişi raporuna ve tüm dosya kapsamına göre; olay tarihinde alkollü olan sanığın agresif tavırlar sergilediği ve kendini sağa sola çarptığı, katılanların kendisine tıbbi müdahalede bulundukları, bu esnada katılanların icra ettikleri kamu görevleri sebebiyle sanığın "Şerefsizler, o...u çocukları, sinkaf edeceğim, sizi öldüreceğim adresinizi bana söyleyin ben tanınmış ailenin çocuğuyum vb. " şeklinde hakaret ve tehdit içeren sözleri sarfettiği kabul edilerek atılı suçlardan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın tehdit suçunu uzlaşma kapsamında olmayan kamu görevlisine hakaret suçuyla birlikte işlemesi sebebi ile uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı anlaşılmakla Tebliğname'de bu yönde bozma isteyen düşünceye iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendine aykırı davranılması,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendine aykırı davranılması,

2-17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanuna 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanunun 7 ve 5271 sayılı Kanunun 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönleriyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1623, Karar No: 2017/4225, Tarih: 21.03.2017

**12. Hukuk Dairesi         2017/1623 E.  ,  2017/4225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takip başlatıldığı, örnek 10 ödeme emrinin tebliği üzerine borçlunun yasal beş günlük süre içerisinde icra mahkemesine başvurusunda; dayanak çekin 25/05/2012 olan keşide tarihinin 08/04/2014 olarak tahrif edilerek yeniden tedavüle çıkarıldığını, tahrifattan önceki tarihe göre sorumlu olduğunu, bu tarihe göre de çekin süresinde ibraz edilmeyip çek niteliğini yitirdiğini ileri sürerek ödeme emrinin ve takibin iptalini talep ettiği, mahkemece tahrifat iddiasının şahsi defi niteliğinde olduğu, yalnızca keşideci tarafından ileri sürülebileceği ve ciranta olan borçlu tarafından iyiniyetli üçüncü kişi konumundaki hamile karşı ileri sürülemeyeceği gerekçeleriyle istemin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Takip dayanağı çekin ciro zincirinin incelenmesinde; lehtar ...'in ...’e, ...’in de takip yapan alacaklı ...’e çeki ciro ettiği görülmektedir.

Senede karşı mutlak defiler, senet hamili olan herkese karşı ileri sürülebilir. Gerek doktrinde ve gerekse uygulamada “imzanın sahte olması”, “senet metninde sahtekarlık (tahrifat) yapılmış olması”, “borçlunun borçlanma ehliyetinin bulunmaması”, “senette zorunlu şekil koşullarının bulunmaması”, “imza sahibinin temsil yetkisinin bulunmaması”, “senedin zamanaşımına uğramış bulunması” vb. defiler senedin hükümsüzlüğüne yönelik olup, her hamile (iyiniyetli olsa dahi) karşı ileri sürülebilen mutlak def’i olarak kabul edilmektedir.

Bu nedenledir ki, borçlunun hamil/alacaklıya karşı senet metninde sahtekarlık (tahrifat) iddiası mutlak def’idir ve mahkemece bu iddia incelenmelidir (Hukuk Genel Kurulunun 04.03.2015 gün ve 2013/19-1746 E., 2015/896 K.).

Çekin keşide tarihinde tahrifat yapıldığı, imzanın da sahte olduğu yönündeki itirazlar, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektirdiğinden HMK'nun 266. maddesi uyarınca bilirkişi incelemesi ile sonuçlandırılmalıdır. Çek keşideci tarafından düzenlenmiş olduğundan, çek üzerindeki çıkıntı ve değişikliklerin keşideci tarafından paraf edilmesi ya da imzalanması gerekir. Ayrıca bu durum çekin vasfını etkileyen bir husus olduğundan, keşideci dışındaki tarafların da itiraz ve şikayette bulunmakta hukuki yararları vardır.

Somut olayda; takip dayanağı olan çekin keşide tarihinde tahrifat yapıldığı iddiası keşideci tarafından ileri sürülmese dahi, çekin geçerliliği mutlak def’i mahiyetindeki bu iddiaya bağlı olduğundan muteriz borçlu (ciranta) tarafından alacaklı hamile karşı ileri sürülebilir.

Somut olayda; takip dayanağı olan çekin keşide tarihinde tahrifat yapıldığı iddiası keşideci tarafından ileri sürülmese dahi, çekin geçerliliği mutlak def’i mahiyetindeki bu iddiaya bağlı olduğundan muteriz borçlu (ciranta) tarafından alacaklı hamile karşı ileri sürülebilir.

O halde, mahkemece, HMK'nun 266. maddesi uyarınca yöntemince bilirkişi incelemesi yaptırılarak, takibe dayanak çekin keşide tarihi altındaki imzanın, keşide yerinde mevcut keşideci imzası ile karşılaştırılıp aynı elin ürünü olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yazılı gerekçe ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre borçlunun sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34215, Karar No: 2014/24249, Tarih: 22.10.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/34215 E.  ,  2014/24249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihinde müştekinin evine girilerek ... marka bilgisayar kasası,... marka monitör ve... marka dijital fotoğraf makinesinin çalındığı, bilahare Hırsızlık Büro Amirliğince yürütülen çalışmalar neticesinde, meydana gelen hırsızlık olayları ile ilgili olarak yapılan araştırmalarda, hırsızlık olayını gerçekleştiren şüphelilerin çalmış oldukları her türlü malzeme, para ve ziynet eşyalarını uyuşturucu madde karşılığında ....Mahallesi içerisindeki gecekondu türü yerleşim yerlerinde sattıkları duyumlarının alınması üzerine mahkeme kararına dayanılarak yaşı küçük sanığın babası....'ın evinde 30/01/2010 günü yapılan aramada müştekinin evinden çalınan dijital fotoğraf makinesinin de ele geçirildiği olayda; suç tarihinden yaklaşık altı ay sonra ele geçirilen fotoğraf makinesinin değer tespit tutanağına göre değerinin 250 TL olduğunun tespit edildiği gibi, suça sürüklenen çocuğun da sözkonusu makineyi "bit" pazarından 250 TL karşılığında tanımadığı bir şahıstan satın aldığını, hırsızlık malı olduğunu bilmediğini savunması karşısında, mahkemenin oluşa ve dosya içeriğine uygun olan kabul ve değerlendirmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 22/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1651, Karar No: 2023/4389, Tarih: 25.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2023/1651 E.  ,  2023/4389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/230 E., 2016/372 K.

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sakarya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2016 tarihli 2016/230 E. 2016/372 K. sayılı kararı ile sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 16.03.2021 havale tarihli ve 2016/255865 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile 18. Ceza Dairesine tevdi olunmuştur.

3.Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 01.02.2023 tarihli 2021/17275 Esas 2023/2166 Karar sayılı kararı ile dosyanın 12. Ceza Dairesine devredilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri

Eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu beraat kararı verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Yerel Mahkemenin Kabulü:

3.Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 01.02.2023 tarihli 2021/17275 Esas 2023/2166 Karar sayılı kararı ile dosyanın 12. Ceza Dairesine devredilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri

Eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu beraat kararı verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Yerel Mahkemenin Kabulü:

"Atılı kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu reddeden savunmanın aksi yönünde yukarıda anılan sanığın cezalandırılmasını gerektirir vasıf ve yoğunlukta, her türlü kuşkudan uzak açıklıkta yeterli delilin mevcut bulunmadığı öncelikle anlaşılmıştır. Bu noktada katılan şahısların ilgili iddiasının soyut vasıfta kaldığı, somut delillerle desteklenemediği kanaat olunmuştur. Şöyle ki kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu yönünden ısrar olgusunun kuşkudan uzak açıklıkta kanıt bulması gerekir. Oysa katılanlar tarafının anlatımları kapsamında dahi yasal düzenlemenin aradığı nitelik ve yoğunlukta ısrar olgusu ileri sürülmüş değildir. Bir başka deyişle katılan ...'nin anlatımlarında yer bulduğu üzere "...Sanık aracıyla yaklaştı, korna çaldı. Seni okula götüreyim dedi. İstemediğimi söyledim, ısrar etti, yine istemediğimi söyledim. Ayaklarına garezin mi var diyerek aracıyla okulun önünden geçecek biçimde arkasına doğru ilerlemiş oldu..." içeriğindeki vurgulamalar başlı başına dikkate alınsa dahi yasal anlamda zorunlu görülen ısrar olgusuna uygun davranışın oluşum gösterdiğinin kabulü mümkün değildir. Yani katılan küçüğün anlatımları ölçü alındığında dahi, sanık anlık biçimde katılan küçüğü okula götürmek teklifinde bulunmuş ve bu hususu ikinci kez hatırlattığında katılan küçüğün istemini uygun görmemesi üzerine ilgili aleni ortamdan ayrılmayı sonuç itibariyle tercih etmiş durumdadır. Suçu reddeden sanığın yukarıda ayrıntılarına değinilen savunması içeriğini çürütücü yoğunluk veya nitelikte herhangi bir tanık anlatımı ya da başkaca somut delil de sağlanabilmiş değildir. Dolayısıyla da kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu konusunda sanık hakkında beraat yolunda hükme ulaşılmıştır." şeklindedir.

2.Sanığın savunması "Ben daha önce soruşturma aşamasında ifade vermiştim. O ifademi tekrar ederim, suçlamayı kaubl etmiyorum. Mağdur olduğunu belirten ...'yi tanımam. Hanlı Ortaokulu evime yakındır, o civardan aracımla sıkça geçerim, özellikle yağmurlu havalarda çocukların arabama binmesine izin verebilmekteyim,şöyle ki tanımasam da kendileri istediği için iyi niyetle bu şekilde davranabilmektyim, fakat suç tarihinde mağdur ... ile hiçbir şekilde karşılaşmadım. Kaldı ki diğer çocuklar için dahi ısrarlı bir tutum göstermediğimi ayrıca belirtmeliyim, tüm bunlara rağmen eğer bir yanlış anlama varsa huzurdaki mağdur ve babasından özür de dilerim. Böyle bir suçlama beni üzmüştür, başka bir diyeceğim yoktur." şeklindedir.

3.Katılan ...'ın beyanı "Ben daha önce soruşturma aşamasında ifade vermiştim. O ifademi tekrar ederim, sanıktan şikayetçiyim, kamu davasına katılmayı talep ediyorum, suç tarihinde okula doğru yürümekteydim. Yanımda kisme yoktu, evden okula yürüş mesafem 10 dakikalık süreci alır. Okula ulaşmama 3 dakikalık kısa bir mesafe kalmıştı. Sanık aracıyla yaklaştı, korna çaldı. Seni okula götüreyim dedi. İstemediğimi söyledim, ısrar etti, yine istemediğimi söyledim. Ayaklarına garezin mi var diyerek aracıyla okulun önünden geçecek biçimde arkasına doğru ilerlemiş oldu. Benimle konuştuğu sıradaki konuşmalarını kimse duymuş değildir. Arkamda bi 6-7 metre kadar uzaklıkta 2 kız öğrenci olduğunu hatırlıyorum ancak onlar da aralaraında konuştukları için sanığı ve aracını farketmemişlerdir diye düşünüyorum, okulda kismeden benzeri içerikte şikayet duymuş değilim. Korktuğum için tüm bunları hemen gidip okul müdürüne anlatmış oldum." şeklindedir.

IV. GEREKÇE

Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden;

5237 sayılı Kanun'un 123 üncü maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun maddi unsurunun, sırf huzur ve sükununu bozmak amacıyla bir kimseye ısrarla telefon edilmesi, gürültü yapılması ya da hukuka aykırı başka bir davranışta bulunulmasından ibaret olduğu gözetildiğinde, somut olayda, katılanın yürüyerek okula gittiği sırada korna çalarak yanında duran aracın içinde bulunan sanığın kendisine "okula götüreyim" dediğini, istemediğini söyleyince ısrar ettiğini, "okulun önünde indiririm seni" dediğini ve istemediğini söyleyince "ayaklarına garezin mi var" diyerek yanından uzaklaştığını , bu olaydan beş gün sonra yine aynı aracın okul yakınlarında yanında durduğunu bu kez laf atmadığını iddia ettiği ancak sanığın ikametinin okula yakın olduğu, o civardan sıkça geçtiği ancak katılan ile hiçbir şekilde karşılaşmadıkları yönünde savunmada bulunduğu anlaşılmakla, dosya kapsamında sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığından mahkemece beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2016 tarihli 2016/230 E. 2016/372 K. sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/40873, Karar No: 2013/28766, Tarih: 11.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/40873 E.  ,  2013/28766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, resmi tatil ücreti, hafta sonu ücreti, günlük fazla mesai ücreti, akşam yemeği ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalılara ait işyerinde çalışmakta iken iş sözleşmesinin davalı tarafça haksız olarak fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, yıllık ücretli izin, yemek ücreti, ulusal bayram ve genel tatil alacağı istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...Ş. vekili, davacının kendi işçileri olmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Gıda İnş. San. ve Tic. A.Ş. vekili ise, davacının işe gelmediğini, fazla çalışma yaptığında ücretinin ödendiğini, resmi tatilde ve hafta tatilinde izin yaptığını, savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin davalılara ait işyerinde belirsiz süreli ve sürekli iş aktine dayalı olarak çalışırken iş aktinin işveren tarafından haksız olarak ve ihbar öneline uyulmaksızın fesh edildiği, davalılar arasında işyeri devri söz konusu olduğu, hafta tatili ile yemek bedeli ücreti alacağının bulunmadığı, fazla mesai ücreti, yıllık izin, genel ve resmi tatil ücreti alacağı olduğu, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.