muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7247, Karar No: 2013/1066, Tarih: 15.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/7247 E.  ,  2013/1066 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 53/6 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik incelemeyle karar verildiğine, kusur durumuna, erteleme hükümlerinin uygulanmamasına ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1- Oluşa ve kabule göre; geceleyin, aydınlatmanın bulunmadığı yerleşim yeri sınırları dahilinde, hızını mahal şartları ve far ışığı altındaki görüşüne uydurmadan seyir ederken, sola hafif dik virajlı yol bölümünde direksiyon hakimiyetini kaybederek, devrilen motosikletinin arkasında yolcu olarak bulunan bir kişinin ölümüne sebebiyet veren sanık hakkında temel cezanın asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmamakta ise de, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeden, tek taraflı ve tam kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölümüne sebebiyet veren sanık hakkında, 2 yıl ile 6 yıl arasında hapis cezası tayin ve takdir etmek durumunda olan yerel mahkemece, TCK'nın 61/1. maddesinde öngörülmeyen “sanığın kişiliği, duruşmalardaki tutum ve davranışları ve izlenen yapısı, savunmalarındaki samimiyetsizlik” şeklindeki gerekçelere de dayalı olarak, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek, adalet ve hakkaniyete uygun düşmeyecek biçimde 5 yıl temel hapis cezası belirlenmesi suretiyle sanığa fazla ceza verilmesi,

2- 5237 sayılı TCK'nın 62 ve 50. maddelerinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği gözetilmeden, görgü tanığı bulunmayan kazanın hemen ardından olay yerini terk ederek olayın delillerinin kaybolmasına sebebiyet vermeyip, hatır taşımacılığı kapsamında aracına binmiş olan ölen için ambulans çağıran, olay tarihinden itibaren

tüm aşamalarda olayı oluşa uygun şekilde anlatarak mahkemeye yardımcı olan, savunmasında olaydan dolayı üzgün ve pişman olduğunu ifade eden, dört oturum süren duruşmanın üç oturumunda müdafii ile beraber hazır bulunan ve dosya içeriğindeki delillere göre olumsuz bir kişiliği belirlenemeyen sanığın olumlu kişilik özelliklerine, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışlarına ve dosya kapsamına uygun düşmeyen, kanundaki ifadeleri aynen tekrar ederek ve ayrıca kanunda yer almayan gerekçelere de dayalı olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 62 ve 50. maddelerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13134, Karar No: 2014/898, Tarih: 20.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/13134 E.  ,  2014/898 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

13.07.2011 günü saat 13:55 sıralarında sanık sürücü ...'in sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahalde bölünmüş tek yönlü üç şeritli yolda orta şeriti takiben seyir halinde iken geldiği olay yeri kavşak mahallinde, kendi istikametine yeşil ışık yandığı sırada, yolun solunda sola dönmek için kırmızı ışıkta beklemekte olan aracın önünden, annesi ile birlikte karşıdan karşıya geçmekte iken annesinin elini bırakarak aniden ve kontrolsüzce karşıya geçmek isteyen 2004 doğumlu yaya ...'a aracının sol ön kısmı ile çarpması sonucu yayanın hayatını kaybettiği olayda;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 20.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4173, Karar No: 2020/5482, Tarih: 29.06.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/4173 E.  ,  2020/5482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı ilk derece mahkemesi sıfatıyla ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince 2014/34 esas 2016/382 karar sayılı davanın kısmen kabulüne/kısmen reddine yönelik olarak verilen hükme karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nin 2016/93-2017/33 karar sayılı kararının süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı şirket ile arasında 04/05/2012 tarihli sözleşme ile "Sertifikalı - 1 Tohumluk Patates Üretim Sözleşmesi" yapıldığını, sözleşme gereğince faturalar ile tohumların kendisine teslim edildiğini, tohumluk bedellerine karşılık teminat senetleri verildiğini, teslim edilen tohumlar ile "Agria" ve "Marfona" çeşitleri T2 kademede ithal patates tohumları dikiminin gerçekleştirildiğini, 2012 Ekim ayında hasadın tamamlandığını, hasatları biten ürünlerin şirketin deposuna nakledildiğini, ... Tarım İl Müdürlüğü’nce 13/11/2012 tarihinde depo kontrollerinin burada yapıldığını, bunun sonunda ürünlerinde "patates güvesi" tespit edilmesi sebebiyle tohumluk olamaz raporu verildiğini, sözleşme gereğince üzerine düşen yükümlülüklerini yerine getirdiğini, ürünlerin saklama koşullarının iyi olmadığından patates güvesine sebep olunduğunu, bunda herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını, bu sebeple davalı şirketten ürün bedelinin talep edildiğini, ancak bedelin ödenmediğini, davanın kabulü ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davalı şirketten alacağı ürün bedeli olan 144.992,25 TL'nin yasal faizi ile hüküm altına alınmasını ve sözleşmeye göre %25 cezai şarta hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulü ile; %60 üreticinin, %40 davalının kusurlu olduğu kabul edilerek kusur oranlarına göre belirlenen 57.996,90 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin talebinin takdiren reddine karar verilmiş; karara karşı, davalı yanca istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince, davalının istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince, davalının istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

SONUÇ: Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davacının yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 2.970,76 TL. kalan harcın temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 29/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13469, Karar No: 2019/1819, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/13469 E.  ,  2019/1819 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11360, Karar No: 2015/18433, Tarih: 21.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/11360 E.  ,  2015/18433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haklı veya geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının işveren vekili olduğunu, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağını, ayrıca mesaiye riayet etmemesi, işleri aksatması, iş akdine aykırı davranışlarının uyarılara rağmen düzeltmemesi eylemlerine binaen feshin gerçekleştirildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, davacının en son görevinin genel müdür yardımcısı olduğu, işveren vekili yada yardımcısı konumunda bulunmadığı, işverenin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 19. maddesi gereğince fesihten önce savunma almadığı gibi fesih sebebini açık ve kesin olarak yazılı olarak da bildirmediğinden feshin geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci gru­bunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecek­tir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir. (26.05.2008 gün ve 2007/35929 Esas, 2008/12484 Karar sayılı ilamımız).

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta davacının, davalı işyerinde genel müdür yardımcısı olarak çalıştığı sabittir. Aynı zamanda davalı işverenliğin ... Şubesini temsil ve ilzama yetkili olduğuna ilişkin karar mevut olup, 26.03.2012 tarihli vekâletname ile de Şirket adına yapacağı iş ve işlemlerin belirlendiği görülmüştür. Buna bağlı olarak davacının Şirket adına yaptığı sözleşmeler, talepler, imza sirküleri, Maliye Bakanlığının yoklama fişleri ve mailler dosyaya ibraz edilmiş ve bu belgelerde davacının şirketi temsilen imzasının bulunduğu görülmüştür. .... Ticaret ve Sanayi Odasının kayıtlarında da işletmenin temsilcileri arasında davacının münferiden yetkili olduğu belirtilmiştir. Davalı tanık anlatımları ile de işletmenin tümünü sevk ve idare ettiği açıklandığı gibi aynı zamanda işçi alma ve çıkarma yetkisinin bulunduğu da beyan edilmiştir.

Mahkemece davacının işveren vekili yardımcısı olduğundan iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken aksi yönde yapılan değerlendirme ile davanın kabulüne hükmedilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Hüküm :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4.Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 200.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Hüküm :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4.Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 200.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 21.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8760, Karar No: 2025/5293, Tarih: 19.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/8760 E.  ,  2025/5293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/4369 E., 2019/771 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, sanık ... dışındaki sanıklar hakkında yapılan temyiz isteklerinin vekalet ücretine yönelik olduğu tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık ... hakkında mahkumiyet, diğer sanıklar hakkında ise İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükümlerine yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz isteği, sanık ... hakkında ceza tayin edilmesi ile hükme esas alınan bilirkişi raporunun hukuka aykırı olduğuna, raporlar arasında çelişki bulunduğuna, beraat eden diğer sanıklar lehine ise ayrı ayrı vekalet ücreti verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanıklar ... ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... Hakkında Kurulan Beraat Hükümleri Yönünden

Sanıklar müdafiinin, aynı davada müdafii olduğu sanık ... hakkında mahkumiyet kararı verilmiş olması karşısında, sanıklar müdafii tarafından sunulan avukatlık hizmetinin bölünmesi mümkün olmadığından, verilen beraat kararları nedeniyle vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

B. Sanık ... hakkında Kurulan Mahkumiyet Hükmü Yönünden

Sanık müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Anayasa’nın ''Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" kenar başlıklı 26 ncı maddesi;

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar...

Bu hürriyetlerin kullanılması,... başkalarının şöhret veya haklarının,... korunması ... amaçlarıyla sınırlanabilir…

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın 13 üncü maddesi ise;

"Temel hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” hükmünü içermektedir.

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın 13 üncü maddesi ise;

"Temel hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” hükmünü içermektedir.

Anılan düzenlemelere, öğreti ve yargısal uygulamalara göre ifade özgürlüğü, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil, incitici, şoke edici yada endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir.

Anayasa Mahkemesi'nin 07.02.2019 tarih ve 2014/18780 numaralı kararı ile pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya ve hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etmiştir. Bu özgürlük, kişinin haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilmesi, düşünce ve kanaatlerinden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, anlatabilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına gelir. Çoğunluğa muhalif olanlar da dâhil olmak üzere düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve bu konuda başkalarını ikna etme çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesiyle olanaklı olmakla birlikte demokrasinin işleyişi için de yaşamsal önemdedir. Bu düzenlemelere nazaran Devletin düşünce açıklamasını yaptırıma tabi tutmama gibi negatif, etkili şekilde koruma gibi de pozitif yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu hak, çoğulcu demokrasilerde, vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişimi için ana temeli oluşturmaktadır. İfade özgürlüğünü sınırlamanın demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun kabul edilebilmesi için zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılaması ve orantılı bir müdahale olması gerekir. Müdahaleyi oluşturan tedbirin zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığının kabul edilebilmesi için ise amaca ulaşmaya elverişli olması, başvurulabilecek en son çare ve alınabilecek en hafif önlem olarak kendisini göstermesi gerekmektedir. Ancak her hak gibi bu hak da sınırsız değildir. Bireylerin şeref ve itibarı, özel ve aile hayatı Anayasa'nın 17 nci maddesiyle korunan manevi varlık kapsamındadır. Devlet, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara keyfi olarak müdahale etmemek ve üçüncü kişilerin saldırılarını önlemek zorundadır. Yasalarımıza göre bu eylemler ceza hukukunda hakaret suçu olarak düzenlenmiş, özel hukukta ise tazminatı gerektiren haksız fiil sayılmıştır Yasal düzenlemelere ve Ceza Genel Kurulunun karalarına göre, iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle cezai yaptırımlara bağlanmaktadır

. Yine Anayasa Mahkemesi kararlarında ifade özgürlüğünün meşru bir amaç için, yasayla, demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun olarak (bunun için zorlayıcı sosyal ihtiyaç gerekir), ölçülü olacak ve özüne dokunmayacak şekilde (ifadenin türü, şekli, içeriği, açıklandığı zaman ve sınırlama sebeplerinin niteliğine bakılarak bu kriter test edilmektedir) sınırlandırılabileceği ifade edilmektedir.