muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7298, Karar No: 2021/4850, Tarih: 20.04.2021

**10. Ceza Dairesi         2017/7298 E.  ,  2021/4850 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ELBİSTAN Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkumiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesinin atıfta bulunduğu 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesi gereğince yargılama giderlerinin 20,00 TL'den az olması halinde sanıktan tahsili yerine Hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmesi gerekiyor ise de, hüküm kesinleşinceye kadar karar tebliği ve kanun yolu posta giderleri gibi yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında sanıktan tahsilinin gerekmesi nazara alınarak, hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin miktarından az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görüldüğünden tebliğnamedeki yargılama giderine ilişkin görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Adana Kriminal Polis Laboratuvarınca suç konusu uyuşturucu maddeden alınan şahit numunelerin müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ile 7242 sayılıKanun'la yapılan değişiklikler sonrası oluşan durumuna göre, sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılması,

2- Hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin kısmına “ …kenevir tohumu” ibaresinden sonra gelmek üzere “"ve Adana Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından suç konusu maddelerden alınan tanık numunelerin” ibaresinin eklenmesi,

Suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 20.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23346, Karar No: 2014/25499, Tarih: 27.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/23346 E.  ,  2014/25499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2014/250-2014/792

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; 07.04.2011 tarihinde meslek hastalığına bağlı olarak sürekli iş göremezlik oranının % 22,00’den % 60,00'a yükselmesi nedeniyle % 40,00 oranındaki artan bölüm için, maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34285, Karar No: 2013/37198, Tarih: 30.10.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/34285 E.  ,  2013/37198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanık hakkında ... Menderes Üniversitesi Adli Tıp Bölümünce düzenlenen raporda “mental retardasyon nedeniyle sanıkta akıl hastalığının bulunduğunun” belirtildiği, ancak raporda sanığın, akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılamayan veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalan kimselerden mi yoksa TCK'nin 32. maddesinin birinci fıkrasında belirtilen bu haller derecesinde olmamakla birlikte işlediği fille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği azalmış olan kimselerden mi olduğu belirtilmediğinden; sanığın rahatsızlığı nedeniyle hakkında TCK'nin 32/1 yada 32/2.maddelerinden hangisinin uygulanabileceği konusunda netlik sağlamak amacıyla ruh ve sinir hastalıkları hastanesinden sağlık kurulu veya ATK ilgili ihtisas dairesinden yeniden rapor düzenlettirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 30.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3240, Karar No: 2018/1651, Tarih: 19.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/3240 E.  ,  2018/1651 K.**

**"İçtihat Metni"**

6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun’un 30. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli Sin Trans Uluslararası Taşımacılık Tic. San. Ltd. Şti. hakkında Ulaştırma Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı KGM 1. Bölge Müdürlüğü A.K.M. Başmühendisliğinin 28/07/2013 tarihli Payas HGS'sinden yapılan ihlalli geçişine uygulanan 170,50 Türk lirası idarî para cezasına yönelik başvurunun kabulü ile bahse konu idari para cezasının kaldırılmasına dair, Dörtyol Sulh Ceza Hâkimliğinin 11/05/2015 tarihli ve 2015/372 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 09/04/2017 gün ve 2156 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/04/2017 gün ve KYB.- 2017/24416 sayılı ihbarnamesi ile daireye gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

1-Dosya kapsamına göre, kabahatli hakkında idari para cezasının yanı sıra geçiş ücreti de tahakkuk ettirildiği, Dörtyol Sulh Ceza Hakimliğince kabahatlinin ödemesi gereken otoyol geçiş ücretilerinin mahsup edilmesinden sonra kalan miktara ilişkin olarak idari para cezasının iptal edilmesi gerekirken, mahkemesince yetkisi olmadığı halde, hem idari para cezasının hem de geçiş ücretinin tamamın iptal edilerek yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- Anayasa Mahkemesinin 26/02/2015 tarihli ve 2013/6217 başvuru sayılı kararında da yer alan "Kanuni düzenlemeler ve içtihat karşısında başvurucu lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi, ilgili yasal mevzuatın lafız ve amacına açıkça aykırı olup, başvurucunun Anayasanın 36. maddesinde güvence altına alınan hakkaniyete uygun yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verilmesi gerekir." şeklindeki açıklama, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 31/2. maddesindeki "Kanun yoluna başvuru dolayısıyla oluşan bütün masraflar ve vekalet ücreti, başvurusu veya savunması reddedilen tarafça ödenir." biçimindeki düzenleme gereğince, başvurusu kabul edilen kabahatli lehine savunması reddedilen idare aleyhine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi Hükümleri gereğince vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma ihbarnamesinin (2) nolu bendi yönünden yapılan incelemede;

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

Bu açıklamalara ve yerleşik yargısal kararlara göre (Yargıtay 1. CD’nin 05/11/2008 tarih ve 2008/9091-7078 E.K; 3. CD’nin 14/11/2007 tarih ve 2007/12330-8319 E.K; 11. CD’nin 27/02/2013 tarih ve 2012/28035 E., 2013/3196 K. ve 12. CD’nin 27/12/2012 tarih ve 2012/21561-28771 E.K sayılı kararları) vekalet ücretinin şahsi hakka ilişkin olması nedeniyle bu hususta kanun yararına bozma talebinde bulunulamayacağından, yerinde görülmeyen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma ihbarnamesinin (1) nolu bendi yönünden yapılan incelemede ise;

Dörtyol Sulh Ceza Hâkimliğinin 11/05/2015 tarihli ve 2015/372 değişik iş sayılı kararı ile itiraz üzerine kaldırılan 47 AR 319 plaka sayılı aracın 28/07/2013 tarihine ait ihlalli geçişine ilişkin düzenlenen idari para cezası tutanağının aynı zamanda otoyol geçiş ücretini de içerdiği, kabahatlinin ödemesi gereken otoyol geçiş ücretinin mahsup edilmesinin ardından kalan miktara ilişkin idari para cezasının iptalinin gerektiği anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Dörtyol Sulh Ceza Hakimliğinin 11/05/2015 tarihli ve 2015/372 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4-c maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 19/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2408, Karar No: 2019/3659, Tarih: 28.03.2019

**5. Ceza Dairesi         2019/2408 E.  ,  2019/3659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/02/2019 gün ve 2019/64 E. 2019/57 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 28/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17694, Karar No: 2017/3606, Tarih: 09.05.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/17694 E.  ,  2017/3606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit ve birleşen istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı-birleşen davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı-birleşen davacı vekili Av. ...'ın geldiği, karşı taraftan kimsenin gelmediği görülmüş olmakla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili asıl davada, müvekkili ile davalı arasında davalının sahibi olduğu eczanenin devri hususunda anlaşma yapıldığını, müvekkilinin devir bedeli olarak 10 adet her biri 60.000,00 TL bedelli bonoları davalıya verdiğini, bonoların tamamının süresinde ödenmesine rağmen davalının bonoları müvekkiline iade etmediğini, davalının bono asıllarını iade etmediği için 30/12/2011 tarihli ibraname ve taahhütnameyi verdiğini, 23/03/2012 tarihli yazı ile hiçbir alacak verecek kalmamıştır şeklinde beyanda bulunduğunu ve davalının ... İlçe Sağlık Müdürlüğü'ne verdiği dilekçesinde de müvekkili ile aralarında para hesabı kalmadığını bildirdiğini, tüm bunlara rağmen davalının senetlerden bir tanesini müvekkili hakkında icra takibine konu ettiğini, diğer iki senedi de ...'ye ciro ederek takibe konu ettirdiğini ileri sürerek müvekkilinin bedelini ödediği halde davalı tarafından kendisine iade edilmeyen 5 adet bono nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin boşanma sürecinde bulunduğu eşi tarafından İlçe Sağlık Müdürlüğüne muvazaalı olarak iki eczane işlettiğinden bahisle şikayet edildiğini, bu nedenle eczane devir ilişkisinin gerçek bir devir olduğunu İlçe Sağlık Müdürlüğü çalışanlarına ispat edebilmek adına senetlerin ödendiğine dair 30/12/2011 ve 23/03/2011 tarihli belgeleri düzenlediğini, söz konusu belgelerin müvekkilinin gerçek iradesini yansıtmadığını muzayaka halinde iken Eczacılar Odasına ve İlçe Sağlık Müdürlüğüne verilmek üzere düzenlendiğini, davacının ödeme iddiasını havale, makbuz gibi müvekkilinin de gerçek iradesini yansıtan belgelerle ispat etmesi gerektiğini, davacının bu belge tarihlerinden sonra da eczane devir bedeli açıklaması ile havaleler yaptığını, muzayaka nedeniyle geçersiz olan belgelere itibar edilmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davacı vekili birleşen davada, müvekkilinin eczane devri nedeniyle davalıya verdiği bonolardan ikisinin borcun ödenmesine rağmen iade edilmediğini, davalı tarafından 3. Şahsa ciro edilen bonoların 3. Şahıs tarafından icra takibine konu edildiğinden müvekkili tarafından 2. kez ödendiğini ileri sürerek, 158.511,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan istirdatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili birleşen davada, müvekkilinin muvazaalı olarak iki adet eczane işlettiğine dair şikayet edilmesi üzerine 14/05/2012 tarihli denetimde taraflar arasında hiç bir alacak verecek kalmadığına dair belgelerin, devire ilişkin düzenlenmiş senetlerin ödendiğine dair ödeme belgelerinin sunulmasına yönelik müvekkiline süre verildiğini, göstermelik senet düzenlenmesi muvazaanın göstergesidir denildiği için 30/12/2011 ve 23/03/2012 tarihli yazıların düzenlendiğini, bu belgeleri müvekkilinin muzayaka halinde düzenlendiğini ve müvekkilinin iradesinin sakatlandığını tanık beyanları ile de ispat edeceklerini, belgelerin Eczacılar Odasını ikna etmek için düzenlendiğini, gabin nedeniyle geçersiz olduğunu, davacının gerçek ödeme belgeleri ile iddiasını ispat etmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, dosya içerisinde davacı tarafın senet bedellerini ödediğine ilişkin bazı belgelerin bulunduğu, davacı tarafça sunulan 30/12/2011 tarihli ibraname ve taahhütname isimli belgede senet asıllarının kaybedildiği, davalının bunları iade edemediği bunlardan doğacak zararların davacıya ve dava dışı ...'a ödeneceği taahhüdünün bulunduğu, 23/03/2012 tarihli tutanak isimli belgede taraflar arasında mart ayı itibariyle alacak kalmadığının beyan edildiği, davalının ... İlçe Sağlık Müdürlüğü'ne verdiği yazıda taraflar arasında davacının borcu kalmadığının ifade edildiği, belgelerin davalı tarafından imzalandığı, davalının belgeleri inkar etmediği, davalı tarafından belgelerin idari soruşturma nedeniyle eczane devrinin muvazaalı olmadığının ispatı için verildiği ileri sürse de yazılı sözleşmenin muvazaalı olduğunu iddia eden kişinin bu iddiasını senetle ispat etmesi gerektiği, kimsenin kendi muvazaasına dayanarak hak iddia edemeyeceği gerekçesiyle asıl davada davanın kabulü ile davacının 5 adet bono nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespiti ile ödenen 251.856,50 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine, birleşen davada davanın kısmen kabulü ile 156.496,04 TL'nin 19/04/2013 tarihinden itibaren davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı-birleşen davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı-birleşen davacı yararına takdir edilen 1.480,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı-birleşen davalıdan alınarak davacı-birleşen davacıya ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 09/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.