muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/37788, Karar No: 2017/6393, Tarih: 01.06.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/37788 E.  ,  2017/6393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ... hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamış, hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, CMK'nın 324/4 maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin sanık ve suça sürüklenen çocuklardan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan ve suça sürüklenen çocuklardan tahsili gereken yargılama giderinin yukarda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması ve TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün infazı aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1-Müştekinin sorumlusu olduğu özel rehabilitasyon merkezi binasından kalorifer peteği,mutfak tezgahı ve buzdolabı motoru çalan suça sürüklenen çocukların, malzemeleri yükledikleri hurda arabası ile giderken, hurdacı sanık ...'den taşıma konusunda yardım istedikleri, sanığın da kabul ettiği olayda, dosya içerisindeki belgelere göre de tüm aşamalarda hırsızlık suçunu işlemediğini savunan sanık ...'in hırsızlık suçuna iştirak ettiğine dair herhangi bir delil bulunmadığı da nazara alınarak, eyleminin TCK'nın 165.maddesinde düzenlenen suç eşyasının kabul edilmesi veya satın alınması suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde hırsızlık suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Suça sürüklenen çocukların aşamalarda hırsızlık yaptıkları yerin bir kısım duvarının yıkılmış, harabe görünümünde olduğu, dosyada mevcut olay yeri inceleme raporu formu içeriği ve forma ekli fotoğraflara göre, binanın giriş kapısının açık, giriş kapı camlarının kırılmış olduğu,yerlerde duvar, cam ve kartonpiyer parçalarının bulunduğu, binanın bu haliyle viran görünümde olduğunun belirtilmesi karşısında, suç vasfının tayini açısından, öncelikle müştekiden binanın suç tarihindeki durumu, herkesin kolaylıkla girip çıkabileceği bir yer olup olmadığı hususu sorulup gerekirse mahallinde keşif yapılarak sonucuna göre suça sürüklenen çocukların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurrulması,

3-Kayden sabıkasız olan ve TCK'nın 51/1 maddesinin (a) bendine göre tayin olunan cezanın ertelenmesine yasal engel bulunmadığı belirlenen suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında, ertelemeye yer olmadığına karar verilirken; "sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlığını" irdeleyen yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, gerekçe göstermeksizin ertelemeye yer olmadığına karar verilmesi,

4-Suça sürüklenen çocuklar hakkında, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca, zorunlu müdafii için ödenen avukatlık ücretinin, suça sürüklenen çocuklara Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olarak yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ile suça sürüklenen çocuk ... ve suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 01/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8446, Karar No: 2011/8433, Tarih: 07.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/8446 E.  ,  2011/8433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.03.2009 tarih ve 2008/12-2009/73 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalılar vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 05.07.2011 gününde davalılardan Kutto Kutu San.Tic.Ltd.Şti. avukatı ..... geldi, davetiye tebliğine rağmen davacı ve diğer davalı TPE duruşmaya gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “LUX” ibareli markalarını uzun yıllardır kullanıp tanınmış hale getirdiğini, bu nedenle anılan ibarenin farklı sınıflarda da başkaları tarafından tescilinin mümkün olmadığını, davalı şirketin ise müvekkili markalarıyla iltibas yaratacak şekilde “PROLUX” ibaresinin marka olarak adına tescili için yaptığı başvuruya müvekkilinin itirazının, diğer davalı TPE’nce kesin şekilde reddedildiğini ileri sürerek, davalı TPE YİDK’nun 21.11.2007 tarih ve 2007/M-6673 sayılı kararının iptalini, tescil edilmişse diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, tarafların marka olarak kullandıkları ibarelerin aynı veya ayırt edilemeyecek kadar benzer bulunmamakla beraber davacının “LUX” ibareli seri markalarıyla çağrışım yaratacak düzeyde benzer bulunduğu, davalı şirket markasının 3. sınıf için tescil ettirmek istediği, davacının itiraza dayanak markalarının ise 3. sınıfın 7 ve 8. alt grupları hariç tüm alt gruplarında tescilli bulunduğu, 3. sınıf 7. ve 8. alt gruplarındaki malların dahi kişisel ve genel temizlik ve bakım ürünleri ile aynı amaca yönelik, birbirini tamamlama özelliği bulunan ve aynı yerlerde satışa sunulan benzer mallar olduğu, bu bağlamda 556 sayılı KHK’nin 8/1-b maddesinin tüm koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava, 556 sayılı KHK.’ye dayalı hükümsüzlük istemine ilişkin olup, mahkemece davacının “LUX” tek veya asıl unsurlu markalarının 3. sınıfın 7. ve 8. alt grupları hariç diğer alt gruplarında tescilli bulunduğu, davalının ise “PROLUX” ibaresini 3. sınıfın tüm alt gruplarında tescil ettirdiği, tarafların marka olarak kullandığı ibarelerin benzer olduğu gibi 3. sınıfın 7. ve 8. alt gruplarındaki malların da aynı sınıftaki diğer mallarla aynı amaca yönelik, birbirini tamamlama özelliği olan, aynı yerlerde satışa sunulan benzer mallar olduğu, dolayısıyla somut uyuşmazlıkta 556 sayılı KHK.’nin 8/1-b maddesindeki tüm koşulların davacı yararına oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

556 sayılı KHK.’nin 24. maddesinde, markaların kullanılacağı mallar veya hizmetlerin, markaların tescili amaçları için belirlenen uluslararası sınıflandırmasına ilişkin esaslara göre sınıflandırılacağı, sınıflandırma ile ilgili ilkelerin yönetmelikle belirleneceği düzenlenmiştir.

Anılan maddenin işaret ettiği uluslararası düzenleme olan Nice Anlaşması’nın 2/1. maddesi uyarınca, bu anlaşma ile tanımlanan gereklere göre sınıflandırmanın etkisi özel birlik ülkelerinin her biri tarafından belirlenecektir. Sınıflandırma, tescil edilen herhangi bir marka için temin edilen koruma sınırlarının değerlendirilmesi veya hizmet markalarının tanınması konusunda bağlayıcı olmayacaktır.

Buna göre, 556 sayılı KHK.’nin 24. maddesi ve TPE tebliğleri gereğince, birden ziyade kişiler adına tescilli ya da tescil başvurusu yapılan markaların kullanılacağı mal veya hizmetlerin benzer olup olmadıklarının tespitinde, öncelikle TPE Başkanlığı’nca yayınlanan sınıflandırmaya ilişkin tebliğler esas alınacaktır. Bu durum, markada belirlilik ilkesinin ve tescilli markanın koruma sınırının saptanmasında birlik ve istikrarın ön koşuludur.

Ancak, Nice Anlaşması’nın 2/1. maddesine göre bu sınıflandırma, tescil edilen her hangi bir marka için temin edilen koruma sınırlarının değerlendirilmesi konusunda bağlayıcı değildir. Sınıflandırmanın esas sistem olarak kabulü halinde dahi tescilli markanın koruma sınırı somut uyuşmazlığın özelliğine göre belirlenecektir. Burada dikkate alınması gereken kriter ise halkın karıştırma ihtimalinin bulunup bulunmadığıdır.

Ancak, Nice Anlaşması’nın 2/1. maddesine göre bu sınıflandırma, tescil edilen her hangi bir marka için temin edilen koruma sınırlarının değerlendirilmesi konusunda bağlayıcı değildir. Sınıflandırmanın esas sistem olarak kabulü halinde dahi tescilli markanın koruma sınırı somut uyuşmazlığın özelliğine göre belirlenecektir. Burada dikkate alınması gereken kriter ise halkın karıştırma ihtimalinin bulunup bulunmadığıdır.

Diğer bir deyişle her ne kadar TPE. tebliğleri uyarınca kural olarak aynı sınıfta ve aynı alt grupta olan mallar ve hizmetlerin aynı türden, aynı sınıfta ve farklı alt grupta yer alan mallar ve hizmetlerin ise benzer türden oldukları kabul edilir ise de söz konusu tebliğ, markaların tescili sırasında mal ve hizmetlerin uluslar arası sınıflandırılmasında birlik ve istikrar kazandırılması amacıyla hazırlanmış olup, bu şekilde yapılan bir sınıflandırma, Nice Anlaşması’na göre dahi bağlayıcı değildir. Dolayısıyla aynı veya farklı sınıflarda bulunan mal veya hizmetlerin benzer olup olmadıkları hususunda asıl olan, ilgili tüketici nezdinde halkın karıştırma ihtimalinin bulunup bulunmadığının belirlenmesidir.

Dairemizin yerleşmiş uygulamasına göre, aynı sınıfın farklı alt gruplarında yer alan mal veya hizmetlerin benzerlik araştırmasında; piyasanın bu konudaki anlayışı, benzer alıcı çevresine hitap edip etmediği, benzer ihtiyaçları giderip gidermediği, birbirlerinin yerine ikame edilebilme ve vekalet etme olanaklarının ve birinin diğerini tamamlama imkanının bulunup bulunmadığı, dağıtım kanallarının, kullanım yöntemlerinin ve amaçlarının ortak olup olmadığı ölçütlerinin, hedeflenen halk kesimleri dikkate alınarak incelenmesi ve değerlendirilmesi gerekmektedir.

Somut uyuşmazlıkta ise her ne kadar hükümsüzlüğü istenen davalı markasında yer alan 3. sınıfın 7. ve 8. alt grubundaki emtiaların, davacı markalarının kapsadığı 3. sınıfın 1, 2, 3, 4, 5, 6, 9. alt grubundaki mallar ile benzer olduğu kabul edilerek, davalı markasının 7. ve 8. alt grubundaki emtialar bakımından da hükümsüzlük kararı verilmişse de, mahkemece bu konuda benimsenen bilirkişi raporu, denetime elverişli olmadığı gibi, yukarıda belirtilen şekilde ayrıntılı bir değerlendirme de içermemektedir.

Bu durum karşısında mahkemece, aynı bilirkişi heyeti veya oluşturulacak yeni bir heyet aracılığıyla, davacının markalarının tescilli bulunduğu 3. sınıfın 1, 2, 3, 4, 5, 6, 9. alt gruplarındaki mallar (sabunlar, temizleyiciler, nişasta, kola, ıtriyat, tuvalet takımları, deterjanlar, lavabo ve banyo temizleyicileri, kolonyalar, saç kremleri, tıraş sabunları…) ile davalının markasının tescilli olduğu aynı sınıfın 7. ve 8. alt grubunda yer alan malların (zımpara bezleri, zımpara kağıtları, zımpara tozları ve macunları, ponza taşları, pastalar, deri, madeni, ahşap eşyalar ve zeminler için cilalar) benzer olup olmadıkları yönünden, yukarıda belirtilen şekilde ayrıntılı bir inceleme yaptırılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması doru olmamış, kararın bu nedenle davalılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, takdir edilen 825.00 TL duruşma vekillik ücretinin davacıdan alınarak davalı ....'ne verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 07.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8974, Karar No: 2019/19895, Tarih: 09.12.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/8974 E.  ,  2019/19895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili ile bir kısım davalılar tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekili ile bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekili ile bir kısım davalıların temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7385, Karar No: 2020/7369, Tarih: 17.12.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/7385 E.  ,  2020/7369 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi :... 1. İş Mahkemesi

Dava, davacılar murisi ...'ın ölüm sebebinin meslek hastalığı kaynaklı olup olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara davalılar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum ve davalı şirket vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Dava, davacılar murisi ...'ın ölüm sebebinin çalıştığı iş yerinden kaynaklı meslek hastalığı sebebine bağlı gerçekleştiğinin tespiti talebidir.

II-CEVAP

Davalı Kurum vekili, davacılar murisinin, işten ayrıldığı tarihten vefat ettiği tarihe kadar meslek hastalığı konusunda Kuruma yapılmış herhangi bir başvurusunun ve bu hususta yapılmış bir tespitin bulunmadığını, ...'ın hastalığının 5510 sayılı Kanuna göre meslek hastalığı olup olmadığının Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğinde belirlenen usulle ve yönetmelik ekindeki listelere göre tespit edilmesi gerektiğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, çalıştığı dönemde davacıların murisinin meslek hastalığı ile ilgili bir başvurusunun bulunmadığını, gerek 506 sayılı Yasanın ve gerekse 5510 sayılı Kanunun ilgili maddeleri uyarınca işverenlerin meslek hastalığından sorumlu tutulabilmesi şartlarının belirlenmiş olduğunu, bu hususlardaki kurum işlemleri ve ilgili belgeler araştırıldığında davanın haksız olduğunu beyanla davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Dosya kapsamında alınan bilirkişi raporu ile Adli Tıp 1. İhtisas Kurulu raporları doğrultusunda davacıların davasının kabulü ile, davacılar murisi ...'ın ölümünün meslek hastalığı sonucu olduğunun tespitine karar verilmiştir.

B-BAM KARARI

Davalı şirket ve davalı Kurum vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum vekili ve davalı şirket vekili, davaya konu kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Mahkemece davanın kabulü ile davacılar murisi ...'ın ölümünün meslek hastalığı sonucu olduğunun tespitine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

B-BAM KARARI

Davalı şirket ve davalı Kurum vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum vekili ve davalı şirket vekili, davaya konu kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Mahkemece davanın kabulü ile davacılar murisi ...'ın ölümünün meslek hastalığı sonucu olduğunun tespitine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; Maluliyet ve Sağlık Kurulları Daire Başkanlığı,...Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü tarafından davacılar murisinin vefat etmeden önce meslek hastalığı talebinin bulunmadığı ve meslek hastalığı tespiti için Sağlık Kurulu Raporu mevcut olmadığından meslek hastalıkları yönünden değerlendirme yapılmayacağına karar verildiğinin tespit edildiği, Yerel Mahkemece aldırılan Adli Tıp 1. İhtisas Kurulunca düzenlenen 3998 sayı, 28.09.2016 tarih ve 5798 sayılı raporda, davacılar murisi ...’ın ölümünün meslek hastalığı sonucu meydana gelmiş olduğunun mütalaa olunduğu anlaşılmaktadır.... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin ortadan kaldırma ilamı sonrasında bu defa Mahkemece alınan S.S.Yüksek Sağlık Kurulu’nca sürekli iş göremezlik derecesi tespit edilmeden vefat eden adı geçenin ölümünün meslek hastalığına bağlı olup olmadığının tespitinin Kurulun görevleri arasında bulunmadığından değerlendirmeye alınmayacağı bildirilmiş, mahkemece Göğüs Hastalıkları uzman hekimin de yer aldığı bilirkişi heyetinden alınan 25.06.2018 tarihli Bilirkişi Kurul Raporunda vefat eden 1964 doğumlu ...’ın ölümünün meslek hastalığı sonucu olduğunun kabulü gerektiği belirtilmiştir.

Bu yönde, sürekli iş göremezlik ve malullük halinin belirlenmesinde izlenecek yolun ne olduğu 506 sayılı Kanunun 109. maddesi ile 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun “Sağlık Raporlarının Usul ve Esasları”na dair 95. maddesinde hükme bağlanmıştır. Buna göre, kurum sağlık tesisleri tarafından raporlara dayanılarak verilen kararlara karşı ilgililerin S.S. Yüksek Sağlık Kuruluna itiraz hakları mevcuttur. Söz konusu kurulun raporlarının Kurumu bağlayacağı diğer ilgililer yönünden bağlayıcı olmayıp, Adli Tıp Başkanlığı veya Tıp Fakültelerinin ilgili ana bilim dalı konseylerinden Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü çerçevesinde inceleme ve araştırma yapılmasını isteyebilecekleri 28.06.1976 tarih ve 6/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararının gereğidir. Öte yandan; Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu raporu ile Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesi raporu arasında çelişki ortaya çıkması durumunda, çelişkinin Adli Tıp Kanunu'nun 15. maddesi gereği Adli Tıp Üst Kurullarınca giderilmesi gereklidir. Çelişkinin Yüksek Sağlık Kurulu ile Tıp Fakültelerinin ilgili ana bilim dalından alınan sağlık kurulu arasında çıkması halinde de, amacın uyuşmazlığı en geniş katılımlı bir kurul kararı ile sona erdirmek, yeni çelişkilerin ortaya çıkıp uyuşmazlığı çözümsüzlüğe itmeyi engellemek olduğu dikkate alındığında, ilgili Adli Tıp Üst Kuruluna başvurulmalı ve alınacak raporla uyuşmazlık sona erdirilmelidir.

Eldeki dava dosyası incelendiğinde, davacılar murisi ...’ın meslek hastalığı sonucu vefat ettiğine ilişkin davacıların iddiaları doğrultusunda, sigortalının tedavi belgeleri göz önünde bulundurularak ilgili mevzuat hükümlerinde açıklanan prosedür ikmal edilerek kurumca tespit yapılamaması karşısında Tıp Fakültelerinin ilgili ana bilim dalında görev yapan bilirkişi heyetince yapılan değerlendirmeler ile Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu'nun 28.09.2016 tarih ve 5798 sayılı raporları irdelenerek uyuşmazlığın sona erdirilmesi amacıyla Adli Tıp 2. Üst Kurulu' ndan rapor alındıktan sonra yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekirdi.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve...Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı Şirkete iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 17/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.