muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/20489, Karar No: 2021/407, Tarih: 14.01.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/20489 E.  ,  2021/407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme

HÜKÜMLAR : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut 16.07.2014 tarihli ... kriminal polis labaratuvarı tarafından düzenlenen rapor suça sürüklenen çocukların askeri lojmanlara attıkları maddenin (ph=0-1) aralığında olan aşındırıcı, tahriş edici ve yakıcı özelliğe sahip kuvvetli asitlerden hidroklorik asit olduğunun belirtildiği anlaşılmakla eylemin TCK 174. maddesinde düzenlenen suçu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8153, Karar No: 2013/1848, Tarih: 26.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/8153 E.  ,  2013/1848 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.04.2008 gün ve 2007/368 Esas 2008/100 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin rahatsızlandığı için 24.05.2007 günü ... Dr. E. ... Kadın Hastalıkları ve Doğum Hastanesine müraacaatı sonucu mağdurenin 15 yaşından küçük olması ve bakire olmadığının tespit edilmesi üzerine, hastane yönetimince kolluk kuvvetlerine ihbarda bulunulmasıyla mağdurenin 25.05.2007 günü vekili ve sosyal hizmet uzmanı huzurunda kollukça alınan ilk ifadesinde, 08.04.2007 tarihinde sanık ile imam nikahı kıydırarak evlendiğini ve cinsel ilişkiye girdiğini beyan etmesi, sosyal hizmet uzmanı ...'in bila tarihli pedagojik danışma ve gözlem raporunda da mağdurenin kendi isteği ile evlilik yaptığını, üvey baba baskısı ve aile içi şiddetli geçimsizlik ve şiddetin evlilik düşüncesini perçinleştirmiş olduğunun belirtilmesi, duruşmada dinlenen sosyal hizmet uzmanı ...'in beyanında, mağdurenin bir çeşit baskı altında olduğu ifade etmesi, mağdurenin bakire olmaması ve hiçbir akrabalık ilişkisi olmayan sanık tarafından kadın doğum hastanesine götürülmüş olması, sanığın da kollukta müdafii huzurunda alınan beyanında mağdure ile ailelerinin rızası dahilinde ... Düğün Salonunda düğün yaparak evlendiklerini ifade etmiş olması karşısında; sanığın önceki beyanlarından dönerek mağdure ile gayriresmî şekilde evlenmediklerine yönelik ifadelerinin ve mağdurenin de önceki ifadelerini inkâr ederek, sanık ile imam nikahlı evlenmedikleri ve hiç cinsel ilişkiye girmediklerini, parmağıyla kızlığını bozduğuna yönelik beyanlarının sanığı cezadan kurtarmaya yönelik ifadeler olup suçun sübut bulduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki sanığın beraat etmesi gerektiği yönündeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/495, Karar No: 2017/4618, Tarih: 18.04.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/495 E.  ,  2017/4618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanığın müştekiye ait inşaattan 36 adet demir çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin, TCK'nın 142/1-e maddesinde yazılı bulunan suça uyduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

2)Sanığın diğer bayan sanıklar ile birlikte inşaattan çaldıkları demirleri at arabasına yükleyip üzerini örtü ile örtükten sonra yollarına devam ettikleri, devriye görevini yapan polisleri görünce kaçmaları üzerine polislerce kovalamaca sonucu yakalandıkları ve demirleri nerden aldıkları sorulduğunda demirleri çaldıkları yeri söylediklerinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında yasal şartları oluşan TCK'nın 168. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının gözetilmesine, 18.04.2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13818, Karar No: 2025/2477, Tarih: 19.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/13818 E.  ,  2025/2477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/222 E., 2024/117 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar; davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı Kurumun sigortalısı iken sigortalı olarak emekli olduğunu,ancak davacıya bağlanan maaşın %48'lerin üzerinde iken daha sonra bu oranın %40'lara düşürüldüğünü, davacının maluliyeti nedeni ile hiçbir işte çalışamadığını ve başka hiçbir geliri olmadığını, maluliyeti %40'ların çok üzerinde olduğunu, davacının sigortalı olarak işe girmeden önce sağlıklı olduğunu beyanla davacının maluliyet oranını yeninden tespiti ile kesilen aylıklarının kesilme tarihinden itibaren yeniden davacıya ödenmesine ve davacının kuruma borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; öncelikle görev itirazında bulunarak vergi mahkemelerinin görevli olduğunu, ayrıca davanın Maliye Bakanlığı aleyhine açılması gerektiğini ve husumet yönüyle de davanın reddi gerektiğini, davacının tek dava dilekçesi ile 5 ayrı talepte bulunmasının kabul edilemeyeceğini, davacının sağlık durumunda yeniden değişiklik olur ise aynı prosedür uygulanarak kendisine maaşın her zaman bağlanabileceğini, dava açma yolunu kabul etmediklerini, Kurumca yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 11.04.2012 tarihli kararı ile Kurumca yapılan işlemde usul ve yasaya aykırı herhangi bir yönün bulunmadığı değerlendirilerek davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

Mahkemenin 11.04.2012 tarihli kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin (kapatılan) 07.11.2013 tarihli kararında; "...Yapılacak iş, öncelikle halen yürürlükte bulunan en son tarihli Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması Ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmeliğin 10. Maddesindeki prosedür uygulanarak davacının özürlülük oranını belirlemek, itiraz halinde Adli Tıp Kurumundan Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması Ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerinin uygulanması suretiyle davacının özürlülük oranının itirazı halinde hakem hastanelerine başvurmak ve sonucuna göre bir karar verilmekten ibarettir..." gerekçesiyle söz konusu karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen İkinci Karar

Mahkemenin 09.03.2020 tarihli kararı ile davanın kabulü ile;

....T.C. kimlik ve 8877... s.s. (2/4306... tahsis) numaralı davacı ...’ın;

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen İkinci Karar

Mahkemenin 09.03.2020 tarihli kararı ile davanın kabulü ile;

....T.C. kimlik ve 8877... s.s. (2/4306... tahsis) numaralı davacı ...’ın;

Özürlülük oranı 3. derece sakatlar için uygulanan ve Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3. İhtisas Kurulundan alınan 10.04.2019 tarihli, 6477 karar nolu raporunda %53 olarak tespit edildiğinden, yaşlılık aylığının kesildiği 16.04.2008 tarihinden itibaren yeniden tekrar ödenmeye devam edilmesi gerektiğinin tespiti ile

16.04.2008 tarihinden itibaren aylıkların yeniden bağlanıp ödenecek aylıklarına yasal faiz uygulanması gerektiğinin tespitine

01.08.2005 - 16.04.2008 süresi yersiz ödemeden dolayı davacının Kuruma 17.588,37 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

Mahkemenin 09.03.2020 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine Dairenin 27.05.2021 tarihli kararında; "...Eldeki davada, bozmaya uyulmuş ise de bozma gereklerinin tam olarak yerine getirildiğinden bahsedilmesi mümkün değildir.

Mahkemece, bozma sonrası yapılan yargılamada, Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu ve Adli Tıp 2. Üst Kurulundan raporlar aldırılmış ve bu raporlarda, davacının 30.03.2013 tarih ve 28/603 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Özürlülük Ölçütü Sınıflandırılması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurul Raporları Hakkında Yönetmeliğe göre davacının engellilik oranı belirlenmiş ise de; davacının yaşlılık aylığının kesildiği 16.04.2008 tarihi itibariyle mevcut hastalık ve arızalarına göre engellilik oranının tespiti gerektiği dikkate alınarak mahkemece dosyanın yeniden Adli Tıp Kurumuna sevki ile rapor aldırılmasına karar verildiği, buna göre Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 758-1773 sayı, 10.04.2019 tarih ve 6477 sayılı rapor ile, Özürlülük Ölçütü Sınıflandırılması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulları hakkındaki Yönetmeliğe göre, davacının 16.04.2008 tarihinde mevcut hastalık ve arazlarına göre tüm vücut fonksiyon kaybı oranının %53 olduğu değerlendirildiği ve mahkemece söz konusu Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu Raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun 60. maddesinin (C) bendinin (b) alt bendi hükmüne göre, “Sakatlığı nedeniyle vergi indiriminden yararlanmaya hak kazanmış durumda olan sigortalılardan; ilgili mevzuatı uyarınca, I. derece sakatlığı olanlar yaşları ne olursa olsun en az onbeş yıldan beri sigortalı bulunmak ve en az 3600 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi ödemiş olmak, II. derece sakatlığı olanlar yaşları ne olursa olsun en az onsekiz yıldan beri sigortalı olmak ve en az 4000 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi ödemiş olmak, III. derece sakatlığı olanlar yaşları ne olursa olsun en az yirmi yıldan beri sigortalı olmak ve en az 4400 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi ödemiş olmaları şartıyla yaşlılık aylığından yararlanırlar. Sakatlığı nedeniyle vergi indiriminden yararlanması dolayısıyla yaşlılık aylığına hak kazanarak yaşlılık aylığı alanlar Kurumca kontrol muayenesine tabi tutulabilir.” Kontrol muayenesi sonucu alınan sağlık raporları arasında çelişki bulunması durumunda, bu çelişkinin, 109 uncu maddede belirtilen prosedüre uyularak, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulundan, itiraz halinde ise Adli Tıp Kurumundan alınacak raporla giderilmesi gereklidir(5510 sayılı Kanunun 95 inci maddesi). Ancak Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulundan verilecek rapor ile Adlî Tıp Kurumu’ndan alınacak rapor arasında çelişki mevcut olması halinde Adli Tıp Üst Kurulundan rapor alınmalıdır.

Bu durumda, mahkemece Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesinden alınan 10.04.2019 tarihli rapor ile dosyada mevcut Adli Tıp 2. Üst Kurulu tarafından düzenlenen 19.04.2018 tarihli rapor arasında çelişki oluştuğu gözetildiğinde, sigortalının aylığının kesilmesine mesnet kontrol muayene tarihinde yürürlükte bulunan en son tarihli Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması Ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümleri çerçevesinde Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'nun 10.04.2019 tarih ve 6477 sayılı raporu ile arasındaki çelişkinin giderilmesi amacıyla Adli Tıp 2. Üst Kurulu'ndan yeniden rapor alındıktan sonra yapılacak değerlendirme sonucuna göre davacının özürlülük oranının tespiti ile kesilen aylığın yeniden bağlanması şartlarının oluşup oluşmadığı değerlendirilerek karar verilmelidir." gerekçeleriyle karar bozulmuştur.

D. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Üçüncü Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile

.... T.C.kimlik ve 8877.... s.s. (2/43....tahsis) numaralı davacı ...’ın;

Özürlülük oranı 3. derece sakatlar için uygulanan ve Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3.İhtisas Kurulunun 10.04.2019 tarihli, 6477 karar nolu raporu ile Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunun 15.02.2024 tarihli alınan raporlarda iş görmezlik oranı %53 olarak tespit edildiğinden, yaşlılık aylığının kesildiği 16.04.2008 tarihinden itibaren yeniden tekrar ödenmeye devam edilmesi gerektiğinin tespiti ile

.... T.C.kimlik ve 8877.... s.s. (2/43....tahsis) numaralı davacı ...’ın;

Özürlülük oranı 3. derece sakatlar için uygulanan ve Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3.İhtisas Kurulunun 10.04.2019 tarihli, 6477 karar nolu raporu ile Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunun 15.02.2024 tarihli alınan raporlarda iş görmezlik oranı %53 olarak tespit edildiğinden, yaşlılık aylığının kesildiği 16.04.2008 tarihinden itibaren yeniden tekrar ödenmeye devam edilmesi gerektiğinin tespiti ile

16.04.2008 tarihinden itibaren aylıkların yeniden bağlanıp ödenecek aylıklarına yasal faiz uygulanması gerektiğinin tespitine,

01.08.2005 - 16.04.2008 süresi yersiz ödemeden dolayı davacının Kuruma 17.588,37 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde; dosya kapsamında ATK 3. İhtisas Kurulunun 10.04.2019 tarih 6477 sayılı raporunda somut verilere dayanmayan %53 vücut fonksiyon kaybına ilişkin kanaati kabul etmemekle birlikte yine aynı raporda yer aldığı üzere bir raporda mevcut olduğu tespit edilen hastalıkların bir başka raporda iyileşmiş veya vasfı değişmiş olduğundan her iki raporun farklı olabileceği, ayrıca bazı arızaların farklı maddelerde değerlendirilebildiği, takdirin hekimin tercihine bırakılmış olduğu, bu nedenle farklı oranların çıkabildiği, bu durumun yönetmelikten kaynaklandığı, bu sebeple farklı kurumlar tarafından daha önce düzenlenmiş engellilik oranının raporlarda objektif olarak değerlendirilemeyeceği kanaati bildirildiğinden 03.10.2007 tarih 2060 sayılı Merkez Sağlık Kurulu raporunun da hatalı veya yanlış sonuç içeren olmadığı kabul edilmiş sayılabileceğini, Merkez Sağlık Kurulu tarafından tanzim olunan raporun da geçerli ve doğru olduğu tespiti neticesinde ancak Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2 Üst Kurulunun 15.02.2024 tarih 4047 sayılı raporu tarihinden itibaren yaşlılık aylığı tahsis işlemlerinin dikkate alınması gerekmekte iken aksi yönlü hüküm de hukuka aykırı olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının engellilik oranının yeniden tespiti ile kesilen aylıkların kesilme tarihinden itibaren yeniden ödenmesi ve Kuruma borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Eldeki dava dosyasında, uyuşmazlık konusu davacının maluliyet oranını yeninden tespiti ile kesilen aylıklarının kesilme tarihinden itibaren yeniden davacıya ödenmesine ve davacının Kuruma borçlu olmadığının tespiti istemine yönelik olup, Mahkemece hükmün gerekçesinde yazılması gereken açıklamaların hüküm kısmında tekrarlanması hatalı olup, verilen karar bozmayı gerektirmiştir.

3.Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370. maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1.Davalı Kurum vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2.Davalı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan mahkeme kararının hüküm fıkrasında yer alan “Özürlülük oranı 3. derece sakatlar için uygulanan ve Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3.İhtisas Kurulunun 10.04.2019 tarihli, 6477 karar nolu raporu ile Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunun 15.02.2024 tarihli alınan raporlarda iş görmezlik oranı %53 olarak tespit edildiğinden, yaşlılık aylığının kesildiği 16.04.2008 tarihinden itibaren yeniden tekrar ödenmeye devam edilmesi gerektiğinin tespiti ile” cümlelerinin silinerek yerine “Yaşlılık aylığının kesildiği 16.04.2008 tarihinden itibaren yeniden tekrar ödenmeye devam edilmesi gerektiğinin tespiti ile” ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,19.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5174, Karar No: 2021/4759, Tarih: 03.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/5174 E.  ,  2021/4759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Isparta 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 17.10.2018 tarih ve 2017/34 E. - 2018/338 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 31.10.2019 tarih ve 2019/105 E. - 2019/2065 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından duruşmalı, davacı vekili tarafından duruşmasız olarak istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 31.05.2021 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket tarafından dava dışı Baştok Tur. Ltd. Şti hakkında icra takibi başlatıldığını, takip nedeniyle davacıya 1., 2. ve 3. haciz ihbarnamelerinin gönderildiğini, yasal süresi içerisinde eldeki davayı açtıklarını, ancak davacının dava dışı borçlu şirkete her hangi bir borcunun bulunmadığını iddia ederek davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine ve kötü niyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının dava dışı borçlu şirketin ortağı olduğunu, bu nedenle davacıya haciz ihbarnamesi gönderilmesinin yasaya uygun olduğunu, İcra İflas Kanunu’nun 89. maddesi uyarınca ispat külfetinin davacıda olduğunu, davacının 1. ve 2. haciz ihbarnamelerine itiraz etmeyerek eldeki davanın açılmasına sebebiyet verdiğini savunarak davanın reddi ile davalı yararına tazminat istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi’nce, davacının dava dışı şirketin ortağı olduğu, ancak ödenmemiş sermaye borcunun bulunmadığı, ayrıca her hangi bir hak ve alacağının olmadığı, bu durumun bilirkişi raporu ile belirlendiği, davacının şirket ortağı olması nedeniyle kendisine haciz ihbarnamesi gönderilmesinin yasaya uygun olduğu, davalının hakkında dava açılmasına sebebiyet vermediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacının kendisine gönderilen haciz ihbarnamelerinden dolayı borçlu olmadığının tespitine, kötü niyet tazminatı talebinin reddine ve yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi’nce, (1) dosya içerisinde mevcut bilirkişi raporu incelendiğinde, dava dışı borçlu şirketin ortaklarından 351.181,21 TL alacaklı olduğuna dair kayıt bulunduğu, dosyaya sunulan muavin defter kaydında söz konusu borcun dava dışı diğer ortak ...a ait olduğu yönünde açıklamalara yer verildiği, öte yandan alınan bilirkişi -raporu kapsamında 5.000,00 TL sermayesi olan dava dışı borçlu şirkete ortakların sermaye borcunun bulunmadığının belirtildiği, her ne kadar dava dışı şirkete ait ticari defterlerin dosyaya sunulmadığı, bu suretle defter kayıtları ile muavin defter ve detay mizan kayıtlarının birbirlerini doğrulayıp doğrulamadığının belirlenemediği ve davacının dava dışı şirkete borçlu olmadığının şirket defterleri incelenerek ortaya konulamadığı düşünülebilirse de, her zaman düzenlenebileceği ileri sürülen detay mizan ve muavin defter kayıtlarında şirketin ortak ...tan alacaklı olduğuna dair hiç kayıt oluşturulmaması dahi mümkünken bunun yapılmadığı, bu suretle söz konusu kayıtlara itibar edilmesi gerektiği, açıklanan nedenlerle davalı vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verildiği, (2) davacı vekilinin müvekkili yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, ayrıca davanın tamamının kabul edilmesi gerektiğini istinaf nedenleri olarak gösterdiği, davacı tarafın kendisine gönderilen 1. ve 2. haciz ihbarnamelerine itiraz etmediği ve 3. haciz ihbarnamesinin ardından eldeki davayı açtığı, davalının kendisi hakkında dava açılmasına sebebiyet vermediği, bu sebeple davacı yararına vekalet ücretine ve yargılama giderlerine hükmedilmemesinin isabetli olduğu, ilk derece mahkemesi tarafından davanın ''kısmen kabulü'' ibaresi kullanıldıktan sonra davanın esası yönünden tümden kabulü sonucunu doğuracak şekilde hüküm kurulduğu ve reddedilen talebin kötü niyet tazminatına ilişkin olduğu anlaşıldığından, davacı vekilinin ilk derece mahkemesi kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi gerektiği gerekçesiyle yukarıdaki (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin, (2) nolu bend uyarınca davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

(1) Davalı vekilinin temyiz itirazları bakımından; Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK’nın 353-b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekir.