muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/144, Karar No: 2009/1293, Tarih: 04.02.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/144 E.  ,  2009/1293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAABAT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/04/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları M. S.'nın 600, 641, 647, 663 ve 665 parsel sayılı taşınmazlarını davalılara satış suretiyle temlik ettiğini, yapılan işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, payları oranında iptal ve tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Bir kısım davalılar, satışların gerçek olduğunu belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişme konusu 663 parsel yönünden muvazaa iddiasının sabit olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece, 663 parsel yönünden davanın kabulüne, diğer parseller yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 600,641,647,663 ve 665 parsel sayılı taşınmazların miras bırakan M.S.a adına kayıtlı iken, 24.1.1994 tarihinde 641 parselin muris tarafından bizzat davalı S.’e kayıtsız şartsız bağışlandığı, ondanda davalı N.e intikal ettirildiği; 10.12.1998 tarihinde miras bırakanın vekil kıldığı davalı E.tarafından 647 parselin davalı İbrahim’e, diğer taşınmazların da davalı O.’a, ondan da 28.12.2001 tarihinde 600 parselin davalı Kenan’a, 665 parselin davalı C.’e satış suretiyle temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, çekişmeli taşınmazların miras bırakanları tarafından mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla davalılara muvazaalı temlik edildiğini ileri sürerek eldeki davayı açmışlarsa da; davaya konu 641 parsele ilişkin temliki işlemin bağış olduğu benimsenmek suretiyle anılan parsel yönünden davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine

Ancak, miras bırakanın taşınmazları satmasını gerektirir bir neden bulunmadığı, tedavi gerektiren sağlık sorunu olmadığı, yurt dışında yaşayan çocukları N.i ve S.’nin devamlı parasal olarak yardım ettikleri gibi taşınmazların satıldığına dair bir duyumunda olmadığı dosya içeriği ve tanık anlatımlarıyla sabittir. Buna göre dava konusu taşınmazların mirasçıdan mal kaçırma amacıyla muvazaalı işlemlerle davalılara devredildiği sonucuna varılmıştır.

Ancak, miras bırakanın taşınmazları satmasını gerektirir bir neden bulunmadığı, tedavi gerektiren sağlık sorunu olmadığı, yurt dışında yaşayan çocukları N.i ve S.’nin devamlı parasal olarak yardım ettikleri gibi taşınmazların satıldığına dair bir duyumunda olmadığı dosya içeriği ve tanık anlatımlarıyla sabittir. Buna göre dava konusu taşınmazların mirasçıdan mal kaçırma amacıyla muvazaalı işlemlerle davalılara devredildiği sonucuna varılmıştır.

O halde, 647 parsel yönünden davalı İ. hakkında muvazaa iddiasının kanıtlanamadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığı gibi, 600 parsel maliki davalı K.’ın, murisin yeğeni olduğu 11.4.2007 tarihli oturumda tanık olarak dinlenen A.S.a’nın beyanından anlaşılmakla anılan davalının temlikin muvazaalı olduğunu bilebilecek durumdaki kişi olmasına rağmen iyiniyetli kabul edilmesi isabetli değildir.Öte yandan; 665 parsel sayılı taşınmaz maliki davalı C.in tebligat parçasına göre muris ile aynı köyde ikamet ettiği gözetildiğinde TMK nun 1023 maddesi anlamında  iyiniyet yönünden yeterli araştırmanın yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca; 600 ve 647 parseller yönünden davanın kabulüne karar verilmesi; 665 parsel yönünden ise davalı C.in iyiniyetli olup olmadığının belirlenmesi için gerekli araştırma ve incelemenin yapılması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 04.02.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

5766 Sayılı Kanunun 11.maddesi ile yapılan değişiklik
Yargıtay — Esas No: 2022/17085, Karar No: 2023/2706, Tarih: 22.03.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/17085 E.  ,  2023/2706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/759 E., 2021/173 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.09.2014 tarihli ve 2014/276 Esas, 2014/1097 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi ve aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 6 ... 20 gün hapis ve 500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği hak

yoksunluklarına, 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince suça konu kaçak eşyaların müsaderesine karar verilmiştir.

2.Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.09.2014 tarihli ve 2014/276 Esas, 2014/1097 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 03.06.2020 tarihli ve 2016/13813 Esas, 2020/7514 Karar sayılı ilâmıyla;

7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 61 ve 62 nci maddeleriyle değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 ve 5 ... maddelerinde yapılan değişikliklerin, hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmuş sanık lehine olması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.04.2021 tarihli ve 2020/759 Esas, 2021/173 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci ve yirmiikinci fıkraları ile 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ve aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3 ... 10 gün hapis ve 160,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 54 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları gereğince suça konu kaçak eşyaların müsaderesine karar verilmiştir.

4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; somut temyiz nedeni olmaksızın hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; somut temyiz nedeni olmaksızın hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Suç tarihinde mahkemeden alınan arama kararı uyarınca sanığın iş yerinde yapılan aramada faturasız belgesiz hap, krem, elektronik sigara, elektronik sigara ağızlığı, adaptör, şarj kablosu, kol saati cinsi eşya ele geçirildiği anlaşılmıştır.

2.Sanık aşamalardaki savunmasında, iş yerinin kendisine ait olduğunu, dava konusu eşyaları çantacı diye tabir edilen kişilerden aldığını fatura ve belgesi olmadığını, suça konu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı tutarını ödeyecek maddi durumunun olmadığını belirtmiştir.

3.Dosyada mevcut kaçak eşyaya mahsus tespit varakasındaki gümrüklenmiş değerin pek hafif kabul edildiği, Dairemiz yerleşik uygulamasına uygun olduğu anlaşılmıştır.

4.Dosyada mevcut bilirkişi raporu ile dava konusu eşyaların tamamının yabancı menşeili, yeni, fatura ve gümrük evrakı bulunmayan kaçak eşya oldukları tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un uygulanması halinde basit yargılama usulünün uygulanabileceği, eşyanın değerinin pek hafif olması nedeniyle 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun hükümlerinin sanık lehine olması nedeniyle

Tebliğname'de yer alan bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

2.Anayasa Mahkemesinin 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmiştir.

3.Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların ... biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.04.2021 tarihli ve 2020/759 Esas, 2021/173 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5166, Karar No: 2022/5818, Tarih: 11.05.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/5166 E.  ,  2022/5818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... Deri San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılardan ... Deri San. ve Tic. A.Ş. vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 11/05/2022 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2001/4570, Karar No: 2001/5885, Tarih: 06.04.2001

12. Hukuk Dairesi 2001/4570 E., 2001/5885 K.

**12. Hukuk Dairesi 2001/4570 E., 2001/5885 K.**

**- MÜDDETLERİN HESABINDA TATİL GÜNLERİ**- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 620 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 626 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 635 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 642 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 647 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 664 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 690 ]

**"İçtihat Metni"**

Merci kararının bozulmasını mutazammın, 19.1.2001 tarih, 19898/594 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye 19.3.2001 tarihinde gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

Takip konusu bonolarda TTK.nun 626 ve 642. maddelerine göre keşidecinin yasal süresi içinde protesto edildiği, alacaklı vekilince karar düzeltme dilekçesi ekinde ödememe protestoları ibraz olunan ve incelenen protestolarla tespit edilmiştir. Şöyle ki; TTK. 690. maddesi göndermesiyle bonolarda da uygulanması gereken TTK.nun 664/2. maddesi gereğince poliçe ile ilgili muamelelerden biri son günü cumartesiye, pazara veya diğer bir resmi tatil gününe rastlayan bir müddet içinde yapılması lazım geldiği takdirde bu müddet onu takip eden ilk iş gününün sonuna kadar uzar. Aradaki tatil günleri müddet hesabına dahildir. Müddetin başındaki, ortasındaki veya sonundaki tatil günleri nedeni ile ayrıca bir uzatma talep olunamaz. Ancak, kanunun müddetlerin hesabında iş günü esasının uygulanacağı belirttiği hallerde (örneğin, TTK.nun 620, 626, 635, 647) tatil günlerinin müddet hesabına dahil edileceği yolundaki hüküm uygulanmaz (Prof. Dr. Fırat Öztan, Kıymetli Evrak Hukuku). Somut olayda 15.1.1999 vadeli bonoda protesto çekmek için vadeyi takip eden 2 iş günü cumartesi-pazara rastlamıştır. Pazartesi idari tatil olması nedeniyle işgünü sayılır. Salı, Çarşamba, Perşembe yine resmi tatil olduğundan Cuma günü protestonun çekilmesi için 2. iş günü olarak belirleneceğinden 22.1.1999 tarihinde keşide edilen protesto da süresindedir. Hal böyle olunca alacaklının lehtar Ahmet hakkında takip yapmasında yasal bir engel olmadığından merci kararının onanması gerekirken bozulduğu görülmekle alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

Sonuç: Alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 19.1.2001 tarihli 2000/19898-2001/594 sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, merci kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 3.240.000.-lira onama harcı peşin alındığından mahsubuna, bakiye kalmadığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 6.4.2001 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5820, Karar No: 2014/19046, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5820 E.  ,  2014/19046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2013/80-2013/464

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işyerinde yıllardan beri uygulanmakta olan yüzde/puan usulü ücretlendirme sisteminin kaldırıldığını, tek taraflı yapılan bu değişikliğin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 ve 62. maddelerine aykırı olduğunu, müvekkilinin yüzde/puan sistemi ile daha iyi gelir elde etmesi ve teklif edilen ücretin düşük olması sebebiyle değişiklik önerisini kabul etmemesi üzerine iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, işyerinde yıllardan beri iki farklı ücret sistemi uygulandığını, çalışanların aylık maktu ücrete tabi çalışanlar ve yüzde/puan usulü ücrete tabi çalışanlar olarak ikiye ayrıldığını, 12.12.2011 tarihinde davalı işverene müracaat eden O. Sendikasına üye olan ve maktu ücrete tabi çalışan 106 işçinin bu durumdan yakındığını, bunun üzerine üniversitelerin ilgili bölümlerinde uzman kişilerden rapor hazırlatıldığını, 2011 Aralık ayında “Ücret Yönetimi Sistemi – Stratejik Yönetim ve Hukuksal Bakış Açısıyla Analiz” isimli raporun düzenlendiğini, bu raporun savunmaların esasını oluşturduğunu, değişiklik teklifinin işyerinde çalışan herkese teklif edildiğini, bunun 494 kişi olduğunu, bu kişilerden 238'nin O. Sendikası üyesi, 256'sının sendika üyesi olmadığını, 494 işçiden 429'unun teklifi kabul ettiğini, kabul oranının yüzde 86,84 olduğunu, feshin geçerli sebebe dayandığını, değişiklikle birlikte davacıya bireysel emeklilik, sağlık sigortası, yılda dört ikramiye, sosyal yardım gibi toplu iş sözleşmesi yardımlarının da ödeneceğini, maaşların aslında düşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.