muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/15474, Karar No: 2023/4056, Tarih: 08.06.2023

c)Müşteki sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca belirlenen 1 yıl hapis cezasının, TCK'nin 87/1-d. maddesi uyarınca bir kat artırılıp 2 yıl hapis cezası olarak belirlenmesinden sonra, aynı maddenin son fıkrası uyarınca 3 yıl hapis cezasına hükmedilmesi yerine, denetime imkan vermeyecek şekilde kanun maddesi olarak TCK'nin 87/1-d. bendi de gösterilmeksizin TCK'nin 87/1-son maddesi uyarınca doğrudan 3 yıl hapis cezasına hükmolunması,

d)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi ve 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrasının 1. cümlesine “ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere “denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen” ibarelerinin eklenmesi nedenleriyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" nedenleriyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.02.2022 tarihli ve 2021/506 Esas, 2022/55 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, takdiri indirim nedenleri (madde belirtilmedi) ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sübuta, suç kastına, meşru savunmaya, haksız tahrik oranına, vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay öncesinde katılanın, sanığa borç verdiği, ancak ... süre geçmesine rağmen parasını alamadığı, tarafların bu durumu konuşmak için buluştukları, görüşmenin tartışmaya dönmesi üzerine sanık ile katılanın birbirlerine karşılıklı yumruk atarak yaraladıkları, sanığın attığı yumruğun etkisiyle katılanın yere düşerek başını zemine çarptığı belirlenmiştir.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı tevil yoluyla ikrar etmiştir.

3. Adlî Tıp Kurumu ... Grup Başkanlığının, 14.05.2014 tarihli raporuna göre, sanığın, burnunda şişlik mevcut olduğu, yaralanmasının, basit tıbbiî müdahale ile giderilecek nitelikte olduğu tespit edilmiştir.

4. Adlî Tıp Kurumu ... Grup Başkanlığının, 08.10.2015 tarihli raporuna göre, mağdurun, sol temporal kemikte kırığa neden olan yaralanmasının, yaşamsal tehlikeye neden olduğu, basit tıbbiî müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olduğu, kırığın hayat fonksiyonlarına etkisinin orta (3) derecede olduğu, yüzde sabit iz niteliğinde olmadığı, duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması ya da yitirilmesi niteliğinde olmadığı tespit edilmiştir.

5. Katılan beyanı, tanık beyanları, adlî raporlar, kollukça tutulan tutanaklar, nüfus ve adlî sicil kayıtları dosyada mevcuttur.

5. Katılan beyanı, tanık beyanları, adlî raporlar, kollukça tutulan tutanaklar, nüfus ve adlî sicil kayıtları dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Sanık Müdafiinin, Sübuta, Suç Kastına, Meşru Savunmaya, Haksız Tahrik Oranına Yönelen Temyiz Nedenleri Yönünden

Sanığın tevilli ikrarı, katılan beyanı, tanık beyanları ve katılana ait adlî rapor içeriği birlikte değerlendirildiğinde Olay ve Olgular başlığının birinci paragrafındaki şekilde eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiği, sanığın bilerek ve isteyerek katılana yumruk attığı, hukuka uygunluk nedenlerinden biri olarak 5237 sayılı Kanun'un 25 ... maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen meşru savunmanın yargısal kararlarda ve öğretide; bir kimsenin, gerek kendisine gerek başkasına ait bir hakkı hedef alan, gerçekleşen ya da gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı, saldırı ile eş zamanlı olarak hâl ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde, kendisinden veya başkasından uzaklaştırmak mecburiyetiyle saldırıda bulunan kişiye karşı işlediği ve hukuk düzenince meşru kabul edilen fiiler olarak kabul edilmesi karşısında, somut olayda, tarafların birbirine yumruk atması şeklinde karşılıklı kavga hali bulunduğu, bu nedenle her iki tarafın da savunma konumunda olmaması karşısında meşru savunmanın koşullarının oluşmadığı, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının tespit edilemediği gerekçesine göre, katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğundan, sanık müdafiinin temyiz nedenlerine ilişkin Mahkemece yapılan uygulamalarda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.02.2022 tarihli ve 2021/506 Esas, 2022/55 Karar sayılı kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen takdiri indirim nedenlerinin uygulanması sırasında uygulama maddesinin gösterilmemesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

2. ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.02.2022 tarihli ve 2021/506 Esas, 2022/55 Karar sayılı kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen takdiri indirim nedenlerinin uygulanması sırasında uygulama maddesinin gösterilmemesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde 2 numaralı bentte açıklanan nedenle ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.02.2022 tarihli ve 2021/506 Esas, 2022/55 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının 5 numaralı paragrafında "nazara alınarak" kısmından sonra "5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3894, Karar No: 2014/9001, Tarih: 30.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/3894 E.  ,  2014/9001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARİS 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/02/2013

NUMARASI : 2010/232-2013/51

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Çekişme konusu 1175 parseldeki 35 nolu bağımsız bölüm ile 1474 parseldeki 2 ve 4 nolu bağımsız bölümler ve 48 N 3446,48 M 5546 ve 48 M 5542 plaka sayılı araçların tarafların miras bırakanı M.K.S.ait olduğu 06.01.2009 tarihinde ölümüyle mirasının kardeşi davacı ile yeğeni olan davalıya ve dava dışı mirasçılara intikal ettiği ancak sicilde bir intikal yapılmadığı, davacının çekişmeli taşınmazları murisin ölüm tarihinden itibaren davalının kullandığını ve 26.08.2009 keşide tarihli ihtara rağmen miras payına isabet eden 22.500,00 TL kira bedelini ödemediğini ileri sürerek ıslah ile toplam 35.070,00 TL ecrimisil istemi ile eldeki davayı açtığı,davalının ise 1175 parseldeki 35 nolu bağımsız bölüm ile 3 adet aracı kullanmadığını,1474 parseldeki bağımsız bölümleri ise muristen kiraladığını savunduğu anlaşılmaktadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillere, hükmün dayanağı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle; taşınmazların ve araçların tamamının davalının kullandığı saptanarak ecrimisile karar verilmesinde kural olarak bir isabetsizlik yoktur.

Ancak;1474 parselde yer alan mesken niteliğindekii 2 nolu bağımsız bölümün 27.03.2009 tarihli işyeri açma ve çalışma ruhsatı ile davalı tarafından işyeri (cafe) olarak işletildiği ve ondan önce de ruhsat sahibinin muris değil 3. kişi olduğu gözetilerek mesken kirası üzerinden davacının payı oranında belirlenecek ecrimisile hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile işyeri kirası üzerinden hesaplanan ecrimisile karar verilmesi doğru olmadığı gibi talep edilen dönemler belirtilerek dava konusu otomobillerin kiralama bedellerinin Türkiye S. ve Acentaları Birliğinden (TÜRSAB) sorularak bu verilere göre talep edilen dönemler ve davacının payı da gözetilerek hesaplanan ecrimisilin hüküm altına alınması gerekirken hesap tarzı yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi de isabetsizdir.

Davalı vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlere hasren (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30.4.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/28346, Karar No: 2010/9944, Tarih: 21.04.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/28346 E.  ,  2010/9944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17,15 TL onama harcın temyiz edenden alınmasına, 21.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/33730, Karar No: 2020/12980, Tarih: 24.12.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/33730 E.  ,  2020/12980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : CMK'nın 223/2-b maddesi uyarınca beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen beraat hükmü, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ile katılan şirket arasında 27/03/2012 tarihinde düzenlenen ariyet sözleşmesiyle "Algida" marka derin dondurucunun teslim edildiği, sanığın daha sonra ariyet sözleşmesiyle teslim aldığı derin dondurucuyu dava dışı üçüncü bir şahsa iş yeriyle birlikte devrettiği, katılan şirketin bölge çalışanlarının sipariş almak için sanığın işyerine gittiklerinde teslim edilen derin dondurucunun iş yerinde bulunmadığının tespit edildiği, bu surette sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda,

Sanığa ait dükkan işlerinin verilen vekalet ile sanığın akrabası dava dışı ... tarafından yerine getirildiği, dolabın ilgili firma elemanlarınca teslim alınmak üzere gelindiğinde öncesinde verilen teminat senedinin geri istendiği, senedin verilmemesi üzerine dolabın tesliminden kaçınıldığı, daha sonra da firma görevlisinin senedin kaybolduğunu beyan ettiğinden dolabın tesliminden kaçınıldığının tanık Bünyamin tarafından beyan edilmiş olması karşısında, sanık hakkında verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin suçun sübut bulduğuna yönelik temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 24/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15382, Karar No: 2010/12422, Tarih: 14.07.2010

**7. Ceza Dairesi         2008/15382 E.  ,  2010/12422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : MARKALAR KAN. MUH.

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçici l'inci maddesi ve buna bağlı olarak 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 5'inci maddesinin 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe girmesi sonucu ve aynı Kanunun 2.nci maddesi hükmü karşısında dava konusu eylemin atılı suç oluşturup oluşturmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu bağlamda sanığa atılı tescilli marka hakkına tecavüz eylemleri ve bu fiilleri işleyenlere uygulanacak yaptırımları düzenleyen mevzuat tarihsel olarak incelendiğinde;

11 Mayıs 1888 tarihli Alameti Farika Nizamnamesi ile bu konuda hükümler getirildiği, 03.03.1965 tarihli 551 Sayılı Markalar Kanunu ile yeni bir düzenleme yapıldığı ve Kanunun 54'üncü maddesiyle Alameti Farika Nizamnamesi ile ek ve değişikliklerinin yürürlükten kaldırıldığı, 24.06.1995 tarihinde yürürlüğe giren ve tescilli markalarla ilgili cezai koruma hükümleri getiren 556 Sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 4128 Sayılı Kanunla değişen 82'nci maddesiyle 551 Sayılı Markalar Kanunun yürürlükten kaldırıldığı görülmektedir.

Tescilli markaların cezai korunması konusunda ülke mevzuatımızla ilgili olarak yapılan hukuki değişikliklere işaret edildikten sonra somut olay değerlendirildiğinde:

Sanık hakkında 556 sayılı KHK.nın 61/A-c maddesi uyarınca cezalandırılması için kamu dava açılmıştır. Bu maddenin atıf yaptığı 61'inci maddede ise kararname hükmüyle suç tanımları düzenlenmiştir. 5252 Sayılı Yasanın geçici 1'inci maddesinde "Diğer kanunların, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun Birinci Kitabında yer alan düzenlemelere aykırı hükümleri, ilgili kanunlarda gerekli değişiklikler yapılıncaya ve en geç 31 Aralık 2008 tarihine kadar uygulanır." 5237 sayılı TCK'nın 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5/1' inci maddesinde "Bu Kanunun genel hükümleri, özel ceza kanunları ve ceza içeren kanunlardaki suçlar hakkında da uygulanır" ve aynı Kanunun genel hükümleri arasında bulunan 2' nci maddesinin birinci fıkrasında ise "Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanmaz ... " hükümleri yer almaktadır.

Olayımızda sanığa atılı eylem, ceza içeren özel bir hukuk düzenlemesi olup 5'inci maddede sözü edilen özel ceza kanunları ya da ceza içeren kanunlar kapsamında bulunmaktadır. O halde atılı eylem, TCK'nın 2'nci maddesi hükmü kapsamında değerlendirilmelidir. Bu duruma göre, KHK hükmüyle getirilen bu düzenleme TCK'nın 2'inci maddesinde öngörülen kanunilik ilkesine uygun bulunmamaktadır. Nitekim Anayasa Mahkemesi 03.01.2008 gün ve 2005/15 E, 2008/2 K sayılı iptal kararı gerekçesinde Kanunsuz suç ve ceza konulamayacağını, Kanun Hükmünde Kararname hükmüyle suç ve ceza getirilemeyeceğini açıkça vurgulamıştır. Bu durum karşısında, 5252 Sayılı Kanunun geçici birinci maddesi ile TCK'nın 2'nci maddesi ve 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5'inci maddesi birlikte değerlendirildiğinde; 556 Sayılı KHK'nın suç tanımlayan hükümlerinin tümüyle zımni olarak ilga edildiğinin (örtülü olarak yürürlükten kaldırıldığının) kabulü gerekmektedir. Bu hukuki değerlendirmeye göre atılı eylem 556 Sayılı KHK hükümleri kapsamında suç oluşturmayacaktır.

Öte yandan 556 Sayılı KHK'ya göre suç oluşturmayan eylemin Türk Ticaret Kanunu'nda düzenlenen haksız rekabet suçunu oluşturup oluşturmayacağı hususunun da bu noktada ayrıca değerlendirilmesi gerekmektedir. Buna göre, 1474'üncü maddesi gereğince 01.01.1957 tarihinde yürürlüğe giren 6762 Sayılı TTK'nın 57'nci maddesinin 5'inci fıkrasında; başkasının haklı olarak kullandığı ad, unvan, işaret gibi tanıtma vasıtaları haklarına tecavüzün yanında, tescilli ve tescilsiz ayırımı yapmadan marka hakkına tecavüz de haksız rekabet suçu olarak tanımlanmış ve cezası 64'üncü maddede belirtilmiştir. Bu Kanunun yürürlük tarihinden sonra 3 Mart 1965 tarihinde yürürlüğe giren 551 Sayılı Markalar Kanunu'nun 47'inci maddesinde de tescil edilmiş marka hakkına tecavüz halleri ayrı ayrı tanımlanmış ve yaptırımı da 51 ve 52'nci maddelerde belirtilmiştir. Her iki düzenlemede de tescilli marka kullanma haklarına tecavüz halleri belirlenmekte ve yaptırıma bağlanmaktadır. Bu nedenle gerek Türk Ticaret Kanunu ve gerekse 551 Sayılı Markalar Kanunundaki düzenlemeyle korunan ortak değer, marka kullanma hakkından doğan haklardır. Marka hakkına tecavüz fıillerinin unsurları her iki düzenlemede de aynıdır ve iki yasa birlikte uygulanamayacağından tam olarak oluşan yasa çatışması kuralları uyarınca sonradan yürürlüğe giren, tescilli markalara hukuki ve cezayi koruma getiren 551 Sayılı Kanundaki düzenleme TTK'nın 57/5 fıkra hükmünü tescilli markalarla sınırlı olmak üzere örtülü olarak yürürlükten kaldırmıştır. Bu kanun da (551 sayılı kanun) 556 Sayılı KHK'nın değişik 82'nci maddesiyle yürürlükten kaldırılmış bulunduğundan ve yürürlükten kalkan eski düzenlemeler canlanamayacağından sanığa atılı eylem haksız rekabet suçunu da oluşturmamaktadır.

Açıklanan bu gerekçelerle, sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden mahkumiyet hükmünün BOZULMASINA, 5237 Sayılı TCK'nın 7/1 maddesi ve 5320 Sayılı Yasanın 8'inci maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'nın 322'nci maddesi uyarınca suç oluşturmayan atılı fiilden sanığın BERAATİNE, dava konusu güneş kremlerinin 5324 sayılı kozmetik kanununun 6.maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere il sağlık müdürlüğüne gönderilmesine, 14.07.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1099, Karar No: 2014/7259, Tarih: 17.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/1099 E.  ,  2014/7259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 16. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2012

NUMARASI : 2012/308-2012/364

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece ,uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak davacıların aktif husumet ehliyeti bulunmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; İstanbul ili, E.. ilçesi, A.. mahallesinde bulunan ve 1961 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında davcılar murisi A.. S.. adına tespit ve tescil edilen kadastral .. ada .. parsel sayılı taşınmazdaki 215 metrekarelik hissenin, Eyüp Belediyesi tarafından 1990 yılında yapılan imar uygulaması ile düzenlemeye alınarak, imar düzenleme ortaklık payı kesintisi de yapıldıktan sonra, A..S..'a 610 ada 1 parsel sayılı taşınmazdan 160 metrekare hisse verilerek tapuya tescilinin sağlandığı , ancak söz konusu imar parselinin kadastral altlığını oluşturan 369 ada 51 parselde A.. S..'ın tapu tahsis belgeli gecekondusunun bulunduğunun tespit edilmesi üzerine Eyüp Belediye Encümeninin 30.06.1998 tarihli kararı ile 610 ada...parsel sayılı taşınmazda davacılar murisi A.. S.. adına oluşturulan tapu kaydının iptali ile bu taşınmazın A..S.. adına tesciline, A..S..'a ise 609 ada.. parselden hisse tahsis edilmesine karra verildiği, bu karara istinaden A.. S.. tarafından Eyüp 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde açılıp 2003/416- 2004 /297 sayılı dosya üzerinden görülen 610 ada 1 parsel sayılı taşınmazdaki davcılar murisi A.. S..'a ait hissenin tapu kaydının iptaline ilişkin davada mahkemece gerek 30.06.1998 tarihli encümen kararı gerekse de 2981 sayılı Yasanın tapu tahsis belgeli taşınmazlarla ilgili hükümleri gözetilerek .. ada .. parsel sayılı taşınmazdaki davcılar murisi adına, olan tapu kaydının iptaline karar verildiği , ancak 30.06.1998 tarihli Belediye encümen kararı ile A..S.. adına

tahsis edilen 609 ada .. parsel sayılı taşınmazın da daha önceden 2981 sayılı yasa hükümleri uyarınca H.. D.. adına tahsis ve tapuya tescil edilmiş olması nedeniyle davacılar adına tescilinin sağlanamadığı ve davacılara imar uygulamasına giren kadastral .. ada.. parseldeki 215 metrekarelik hisseleri karşılığında herhangi bir imar parselinden hisse verilmeyerek söz konusu taşınmaza kamulaştırmasız olarak el atılması üzerine tazminat istemli iş bu davanın açıldığı anlaşılmıştır.

tahsis edilen 609 ada .. parsel sayılı taşınmazın da daha önceden 2981 sayılı yasa hükümleri uyarınca H.. D.. adına tahsis ve tapuya tescil edilmiş olması nedeniyle davacılar adına tescilinin sağlanamadığı ve davacılara imar uygulamasına giren kadastral .. ada.. parseldeki 215 metrekarelik hisseleri karşılığında herhangi bir imar parselinden hisse verilmeyerek söz konusu taşınmaza kamulaştırmasız olarak el atılması üzerine tazminat istemli iş bu davanın açıldığı anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklandığı üzere, davacılar murisi A..S..'ın kadastral.. ada ..parsel sayılı taşınmazdaki 215 metrekarelik hissesinin Eyüp Belediyesi tarafından 1990 yılında yapılan imar uygulaması ile düzenlemeye alındığı ancak davalı belediye tarafından hatalı olarak yapılan şuyulandırmalar nedeniyle davacılara tapulu mülkiyetleri karşılığında hiçbir imar parselinden arsa tahsisi yapılamayarak söz konusu hissenin yok edildiği ve taşınmaza bu suretle kamulaştırmasız olarak el atıldığı tüm dosya kapsamı ile sabittir.

Bu durumda; mahkemece işin esasına girilip, davacılara ait hissenin karşılğı tespit edilerek açılan davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, Dairemizin davacılar murisi adına ilk tahsis edilen .. ada ..parsel sayılı taşınmazın A.. S.. adına hükmen tescil edilip daha sonra da 3. şahıslara satıldığına ve davacıların tapuda malik olmamaları nedeniyle dava açamayacakları, Dairemizin 24.11.2011 gün ve 2011/ 13075 -2011/19073 sayılı bozma ilamı ile kabul edilmiş ise de; Eyüp 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/416 esas sayılı kesinleşen dosyasında, davacının tapu kaydını iptalinin 2981 sayılı yasa hükümleri ve belediye encümen kararına dayandığı, bu karadan sonra davacıya yeni hisse tahsis edilmekle birlikte infazının sağlanmadığı ve bu şekilde hissenin yok edildiği anlaşılmış olup, maddi hata sonucu verilen bozma kararı karşı taraf için usulü muhtesap oluşturmayacağından, açıklanan nedenlerle davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.03 .2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.