muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/47, Karar No: 2022/352, Tarih: 17.05.2022

Akraba olan ve aynı avluda yıllardır birlikte ikamet eden sanıkla katılanlar arasında kökleşmiş bir husumetin bulunmaması, sanığın katılanlar ... ve ...'in yaşamsal bölgelerini özellikle hedef aldığına ilişkin belirleme yapılamayışı, suçta kullanılan ve kuş saçması tabir edilen ince saçma taneli fişeklerin yaralama tesir mesafesinin 15 ile 40 metre arasında bulunduğunun belirtilmesi, sanığın katılan ...'e 28 metre, ...'e 26 metre mesafeden ateş etmiş olması ...'ın dudağından tek saçma tanesi ile basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte hafif şekilde, ...'in ise yaşamsal tehlike geçirmeyecek şekilde yaralandığının belirtilmesi karşısında sanığın katılanlar ... ve ...'e yönelik kastının öldürmeye yönelik olduğuna dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığı, atış yapılan mesafe ve av tüfeğindeki saçmaların özelliği de gözetildiğinde sanığın bu katılanlara yönelik eylemlerinin kasten yaralama suçunu oluşturduğu;

Sanığın katılan ...'e yönelik eylemi yönünden ise; sanığın sesleri duyarak pencereye çıkan katılana diğer katılanlardan daha yakın bir mesafe olan 22 metrelik mesafeden baş bölgesini hedefleyerek ateş etmiş olması, açılan bu ateş sonucu, baş ve göğüs bölgesinden çok sayıda saçma tanesi ile yaralanan katılanın; sternum üstünde ve sağ anterolateral toraks bölgesinde saçma giriş yerleri saptandığı, toraks tomografisinde sağda pnömotoraks ve hematoraks, pnömomediasten C7 vertebra anteriorunda ve sağ 1. kosta medialinde saçma taneleri görüldüğü, sağ tarafına göğüs tüpü uygulandığı, söz konusu travmaya bağlı olarak şahsın, hayati tehlike geçirdiği, yüz sınırları içerisinde tespit edilen yara izinin sabit iz niteliğinde olduğu, sağ gözün alınması ve protez uygulanmasının organlardan veya duyulardan birinin işlevinin yitirilmesi niteliğinde olduğunun belirtilmesi karşısında, sanığın etkili mesafeden ateş ederek yaşamsal tehlike geçirecek ve sağ göz kaybına neden olacak şekilde ağır şekilde yaraladığı katılan ...'e yönelik kastının öldürmeye yönelik olduğu, sanığın bu katılana yönelik eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının sanığın katılan ...'e yönelik eyleminden dolayı kurulan hüküm yönünden reddine; katılanlar ... ve ...'e yönelik eylemlerinden dolayı kurulan hükümler yönünden kabulüne, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 08.04.2019 tarihli ve 4150-2092 sayılı temyiz taleplerini esastan reddine kararının sanık ...'in katılanlar ... ve ...'e yönelik eylemlerinden dolayı kurulan hükümler yönünden kaldırılmasına, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 13.02.2018 tarihli ve 62-112 sayılı istinaf taleplerinin esastan reddi kararının; sanık ...’in katılanlar ... ve ...’e yönelik eylemlerinin kasten yaralama suçlarını oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına, bozma nedenine, kasten yaralama ve neticesi sebebiyle kasten yaralama suçu için Kanun’da öngörülen ceza ve infaz süreleri ile sanığın tutuklulukta geçirdiği süre gözetildiğinde, sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...’e yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüsten verilen cezaların infazının durdurulmasına, atılı suçlardan sanığın cezaevine alınmış olması hâlinde tahliyesine, başka bir suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde derhâl salıverilmesi için yazı yazılmasına karar verilmelidir.

Sanığın, katılan ...'e yönelik suçunun nitelendirilmesi yönünden çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; sanığın bu katılana yönelik eyleminin de kasten yaralama suçunu oluşturduğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının,

A- Sanığın katılan ...'e yönelik eyleminden dolayı kurulan hüküm yönünden REDDİNE,

B- Katılanlar ... ve ...'e yönelik eylemlerinden dolayı kurulan hükümler yönünden KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 08.04.2019 tarihli ve 4150-2092 sayılı temyiz taleplerinin esastan reddine ilişkin kararının sanık ...'in katılanlar ... ve ...'e yönelik eylemlerinden dolayı kurulan hükümler yönünden KALDIRILMASINA,

3- İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 13.02.2018 tarihli ve 62-112 sayılı istinaf taleplerinin esastan reddi kararının, sanık ...’in katılanlar ... ve ...’e yönelik eylemlerinin kasten yaralama suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Bozma nedenine, kasten yaralama ve neticesi sebebiyle kasten yaralama suçu için Kanun’da öngörülen ceza ve infaz süreleri ile sanığın tutuklulukta geçirdiği süre gözetildiğinde, sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...’e yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüsten verilen cezaların infazının durdurulmasına, atılı suçlardan sanığın cezaevine alınmış olması hâlinde TAHLİYESİNE, başka bir suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde derhal salıverilmesi için YAZI YAZILMASINA,

4- Bozma nedenine, kasten yaralama ve neticesi sebebiyle kasten yaralama suçu için Kanun’da öngörülen ceza ve infaz süreleri ile sanığın tutuklulukta geçirdiği süre gözetildiğinde, sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...’e yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüsten verilen cezaların infazının durdurulmasına, atılı suçlardan sanığın cezaevine alınmış olması hâlinde TAHLİYESİNE, başka bir suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde derhal salıverilmesi için YAZI YAZILMASINA,

5- Dosyanın, CMK'nın 304/2-a maddesi uyarınca Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 17.05.2022 tarihinde yapılan müzakerede; katılanlar ... ve ...'e yönelik suçların nitelendirilmesi yönünden oy birliğiyle, katılan ...'e yönelik suçun nitelendirilmesi yönünden ise oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11376, Karar No: 2024/13404, Tarih: 10.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/11376 E.  ,  2024/13404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

Dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

10.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4189, Karar No: 2014/14262, Tarih: 23.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4189 E.  ,  2014/14262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 5. Aile Mahkemesi

TARİHİ :24.10.2013

NUMARASI :Esas no:2012/571 Karar no:2013/757

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından kusur belirlemesi, davacı kocanın tazminat taleplerinin reddi ve davalı kadın yararına verilen nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflar cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia ve savunmasını genişletebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. Islah veya karşı tarafın açık muvafakati saklıdır (HMK.m.141). Davalı, ön inceleme duruşmasından sonra 21.10.2013 tarihinde verdiği dilekçe i!e 400 TL yoksulluk nafakası talep etmiş, davacı ise bu taleplerle ilgili olarak açık bir muvafakat beyanında bulunmamıştır. Durum böyleyken davalının talep ettiği yoksulluk nafakası isteği ile ilgili olarak “karar verilmesine yer olmadığına” şeklinde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kısmen kabulü usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün, yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.23.06.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2018/6392, Karar No: 2018/12951, Tarih: 20.11.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/6392 E.  ,  2018/12951 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama suçlarından sanık ... hakkında 14.12.2012 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanması sonucu verilen kararın Dairemizce bozulması üzerine 6136 sayılı Yasanın 13/1., 5237 sayılı TCK.nun 86/2. maddeleri ve fıkraları uyarınca mahkumiyetine dair; ULUKIŞLA Asliye Ceza Mahkemesinin 06.03.2017 gün ve 2017/43 esas, 2017/110 karar sayılı hükmünün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelmesinde;

Karar tarihinde yürürlükte olan 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, hükmolunan adli para cezası miktarına göre hükmün kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından sanığın, temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde ise;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve taktirine göre sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ceza Genel Kurulu'nun 03.04.2018 tarih ve 2017/853 esas, 2018/135 karar sayılı ilamı ve 09.02.2016 tarih ve 2014/71 esas, 2016/42 karar sayılı ilamı da gözetildiğinde; bozmadan önce verilen ve yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilen Ulukışla Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2007 tarihli kararı ile hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrildiği ve aleyhe temyiz olmaması nedeniyle CMUK.nun 326/son madde ve fıkrası uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu görülmekle, son hükümde verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükme sonuç cezanın belirlendiği bölümden sonra gelmek üzere “1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca sanığın cezasının 6.000,00 TL ve 375.00 TL adli para cezaları üzerinden infazı ile adli para cezasının 20 ay eşit taksitle tahsiline" ibaresinin eklenmesi ve hükümden TCK 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin A-4 numaralı bendin çıkarılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6337, Karar No: 2008/9344, Tarih: 17.09.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/6337 E.  ,  2008/9344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MENDERES ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/12/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, maliki bulunduğu 603 sayılı parsele ve dere yatağına 12 sayılı parsel maliki davalının müdahale ettiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesini ve muhdesatın yıkımını istemiştir.

Davalı, Hazine taşınmazına ve dere yatağına herhangi bir müdahalesi bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının ağaç dikmek suretiyle Hazineye ait 603 sayılı parsele müdahale ettiğinin keşfen saptandığı gerekçesiyle elatmanın önlenmesine ve ağaçların yıkımına, dere yatağına müdahale yapılmadığından bahisle bu yöndeki davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ,raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyaya getirtilen kayıtlardan, 603 sayılı parselin Hazine adına, komşu 12 sayılı parselin ise davalı adına kayıtlı olduğu görülmektedir.

Davacı Hazine, gerek 603 sayılı parsele ve gerekse Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki dere yatağına ağaç dikmek suretiyle davalının müdahale ettiğini ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır.

Gerçekten, dava öncesi Hazine tarafından yaptırılan delil tespitinde, davalının hem Hazine taşınmazına hem de dere yatağına el attığı bilirkişi raporunda belirtilmiş, yargılama sırasında yapılan keşif sonucunda ise bilirkişi, davalının Hazine taşınmazına müdahale ettiğini ancak, dere yatağına bir müdahalesi bulunmadığını rapor etmiştir.

Ne var ki, her iki raporun da hükme yeterli ölçüme dayanmadığı ve raporlar arasında farklılık bulunduğu gözetilmeksizin yargılama sırasındaki keşif bilirkişisinin raporuna itibar edilerek hüküm kurulmuştur.

Ne var ki, her iki raporun da hükme yeterli ölçüme dayanmadığı ve raporlar arasında farklılık bulunduğu gözetilmeksizin yargılama sırasındaki keşif bilirkişisinin raporuna itibar edilerek hüküm kurulmuştur.

Bilindiği gibi, elatmanın önlenmesi davalarında çekişmeli yer ile tarafların ellerinde bulunan kısımların sınırları tarafların ortak beyanlarına göre açıklığa kavuşturulmalı, gerektiğinde bu yön taşınmaz başında dinlenecek yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalı, daha sonra belirlenen bu durum göz önünde tutularak hazır bulundurulan kadastro fen memuru veya mühendisi sıfat ve yeteneğini taşıyan uzman bilirkişi veya bilirkişilere kadastro sırasında konan nirengi noktalarından, bunlar yoksa hem paftada hem arazide mevcut sabit noktalardan yararlanılarak takometrik aletlerle kadastral yöntemlere uygun biçimde ölçüm yaptırılmalı, bilirkişilerden uygulamayı yansıtan, infazı sağlamaya yeterli kroki ve rapor alınmHal böyle olunca, uzman bilirkişiler aracılığı ile yeniden keşfe gidilmesi, yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde ölçüm yaptırılarak keşfi izlemeye elverişli rapor ve kroki düzenlettirilmesi, önceki raporlar arasındaki çelişkinin neden kaynaklandığının ortaya çıkarılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik uygulama ile yetinilip yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir. Tarafların temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.09.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5657, Karar No: 2011/6954, Tarih: 01.07.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/5657 E.  ,  2011/6954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak yapılan yargılamada Altunhisar Sulh Hukuk ve Yeşilyurt Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, vasinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Altunhisar Sulh Hukuk Mahkemesince, TMK'nun 412/1 ve 462/14. maddeleri uyarınca kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine ilişkin olarak vesayet makamınca izin verilmediğini bildirerek yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Yeşilyurt Sulh Hukuk Mahkemesi ise, kısıtlının son ikametgahının Altunhisar Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi olduğunu bildirerek yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda, ..., Yeşilyurt Sulh Hukuk Mahkemesinin 2000/62 esas, 2000/137 karar sayılı ilamıyla kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vesayet kararı verilmekle kısıtlının yerleşim yeri artık karar veren vesayet makamının bulunduğu yer olur. (TMK.md.21/2) Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. ( TMK. md.412/1) Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirildiğine ilişkin vesayet makamının herhangi bir izni bulunmamaktadır. Böyle bir izin alınmaksızın kısıtlının vesayet makamının bağlı bulunduğu yer dışına gitmiş olması veya başka bir yerde oturuyor olması o

2011/5657

2011/6954

yeri yetkili kılmaz. Bu durumda uyuşmazlığın vesayet makamı olan Yeşilyurt Sulh Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Yeşilyurt Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18096, Karar No: 2012/25950, Tarih: 19.11.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/18096 E.  ,  2012/25950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile (tarafların sıfatına bakılmaksızın) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3972, Karar No: 2023/893, Tarih: 01.03.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/3972 E.  ,  2023/893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kesin olarak verilen kararın; 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunu'n 29 uncu maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesine eklenen üçüncü fıkrasındaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine; 5271 sayılı Kanunu’nun 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinin sekizinci alt bendi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 44. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.10.2018 tarihli ve 2018/473 Esas, 2018/9 sayılı Kararı ile sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 299 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 11 ay 20 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 19.06.2019 tarihli ve 2018/3521 Esas, 2019/457 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin olmak üzere esastan reddine yönelik hüküm kurulmuştur.

3.Dava dosyası 7188 sayılı yasa kapsamında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 20.10.2020 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ