muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/5598, Karar No: 2007/13039, Tarih: 26.10.2007

Yörede 1940 yılında 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan ve kesinleşen orman kadastrosunda çekişmeli taşınmaz Devlet Ormanı olarak sınırlandırılmıştır. 3116 Sayılı Yasanın 3. maddesinde ormanlar (Devlet Ormanları, Umuma Mahsus Ormanlar, Vakıf Ormanlar, Hususi Ormanlar olmak üzere) dörde ayrılmış, 5. maddesinde; "Devlet Ormanlarının ve bu ormanlarla içinde ve bitişiğindeki otlak, yaylak, kışlak, sulak ve diğer ormanlar ve her nevi arazi ile sınırlarını tespit olunarak sınırlama işini orman tahdit komisyonlarının yapacağı," 8. maddesinde: "Tahdit edilecek ormanların bitişiğinde veya içinde mülkü veya toprağı olanlar tahdit gününde bizzat kendileri veya vekilleri hazır bulunur ve mülklerinin hudutlarını gösterirler ve bu husustaki vesikalarını ibraz ederler." Orman Nizamnamesinin 8/2. maddesinde; "sahipsiz olduğu taayyün eden ve ormanla alakaları bulunan mahallerin tahdidi Devlet Ormanı lehine yapılır." 3116 Sayılı Yasanın 7. maddesinde; "Komisyonların tahdit mazbatalarının Resmi Gazetede ve köyde ilan edileceği, ilandan itibaren 3 ay içinde razı olmayanların itiraz edebileceği, itiraz olmaz ise komisyon kararının kesinleşeceği," 13. maddesinde: "Tahdidi yapılmış ve kat’ileşmiş olan ormanların topluca hiçbir harç ve resim alınmaksızın Hazine adına tescil olunacağı" hükümleri bulunmaktadır. Bu yasa hükümleri gereğince 1940 yılında yapılan orman tahdidi sırasında “tasarruf iddiasında bulunulmadığı, tapu senedi ibraz edilmediği, bu mahallerdeki kat’iyatın da öteden beri Devlet muamelesine tabi tutulduğu” belirtilerek Devlet Ormanı olarak sınırlandırıldığı, 29.06.1940 tarihinde ilan edildiği ve 29.09.1940 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmaktadır.

O halde; çekişmeli taşınmazla ilgili olarak kamulaştırmasız elatma söz konusu olmayıp, o tarihte yürürlükte olan yasalara göre yapılan ve itiraz edilmediği için kesinleşen orman kadastrosu söz konusudur. Aşağıda yazılı sınırlarına göre davacının dayandığı yüzölçümü dahi bulunmayan tapu kaydının 887.491 m2 yüzölçümlü 184 ada 7 sayılı parsele ait olduğu kabul edilemeyeceği gibi davacının dayandığı Nisan 1305 tarih 56 numaralı tapu kaydının bir an için dava konusu taşınmaza ait olduğu kabul edilse dahi, tapu kaydının cinsi “... caddesinden 73 nolu sahilhaneye tabi yazıcı ... ... Çiftliği demekle ... ve 10 kil tohumu istiab eder tarlayı ve bağ tarla ve Mahmudoğlu tarlalarını havi bir bap ...”, sınırlarının “Bir tarafı ... tarlası ve ittisalinde iki çeşmeden Kanlıca merası hendeği ile ... ve andan sırt ve andan Emlaki Humayun sınırı ile ... ... dereye ve andan kör dereye ve andan baş ... sırtta olan nişan taşına ve andan ... ... ... derenin tahtında ... bahçesinin tarlaları sınırı ile... deresinin tahtında set üstünden geçip ... bahçesi sınırı ile katırcı yolu ile başyukarı sırtta kebir çatalkayaya ve andan ...merası sınır ile ... sınırına ve andan tarikiam ile mezbur ... çeşmeye müntehi bahçe ve ... ve arazi ve tarla ve yine harici ez hududu ... tarlası demekle meşhur ... çeşme karşısında bazen ... tarlası ve bazen ... tarlası ve bir tarafı Kanlıcak caddesi ve bir tarafı ... Caddesi”, maliki “Sadri ... Müşarunileyh ... ... Hazretleri" Nev-i "... ... ... Sani Hazretleri Vakfı mülhakatından cami endorun vakfından” olup, miktarı belli değildir. Orman kadastrosu sırasında tapu ibraz edilmediği gibi o tarihte üzerindeki bitki örtüsünün orman olması ve öteden beri Devlet Ormanı muamelesine tabi tutulması nedeniyle orman olarak Hazine adına sınırlandırılıp, Temmuz 1947 tarih 41 numarada Hazine adına tescil edilmiştir. Orman İşletme

Müdürlüğü tarafından Tapu Sicil Müdürlüğüne yazılan 30.04.1947 gün ve 1129-1162 sayılı yazıda “4785 Sayılı Yasa gereğince Devlete ait orman olarak 3 nolu tahdit komisyonunca tespit edilmiş olduğundan Hazine adına tescil edilmesi”nin bildirilmesi üzerine ... oğlu ... ... ve Yetimoğlu Ormanları ismi ile Hazine adına tescil edilmiş olması ve ormana verilen "... ..." isminin davacı miras bırakanına ait olması davacıya bir hak sağlamaz ve bu oranın ... Paşaya ait olduğunu göstermez. Kadastrosu kesinleşen ormanlara bir isim verilerek Hazine adına tescil edildiği herkes tarafından bilinen bir gerçektir. Ormanın bir ismi de "Yetimoğlu".... Bu ormanın "Yetimoğlu" mirasçılarına ait olduğu da düşünülemez.

Çekişmeli taşınmazın 1940 yılında itirazsız kesinleşen Devlet Ormanı sınırları içinde kalması, 1947 yılında Hazine adına orman niteliği ile tapu kaydı oluşturulması, 08.07.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 Sayılı Yasanın Muvakkat 3. maddesinde 3116 Sayılı Yasanın 7. maddesinde belirtilen, 3 aylık itiraz süresini geçirenler için tanınan 6 aylık sürede kesinleşen orman kadastrosuna itiraz edilmemesi ve 1958 yılında itirazsız kesinleşen arazi kadastrosunda orman olarak Hazine adına tespit edilip tapuya tescil edilmesi, gerek 3116 ve 6881 sayılı orman yasalarındaki üç ve altı aylık hak düşürücü süreler gerekse 766 Sayılı Yasanın 31 ve 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 12/3. maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü sürelerin çoktan geçmesi nedeniyle davacının dayandığı tapu kaydı 1940 yılında kesinleşen orman sınırı içinde kalmışsa yasal değerini yitirmiştir. Çekişmeli taşınmaza kamulaştırmasız elatma söz konusu olmadığından Anayasa Mahkemesinin Kamulaştırma Yasasının 38. maddesini iptal etmiş olması davacıya bir hak sağlamaz.

Kaldı ki; 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasanın 1. maddesi gereğince bu yasanın yürürlüğe girdiği tarihte var olan tüm ormanlar hiçbir bildirime gerek kalmadan devletleştirilmiştir. Aynı Yasanın 4. ve 5. maddeleri gereğince devletleştirilen ormanların sahiplerine yasanın yürürlüğe girmesinden başlayarak en geç bir yıl içinde devletleştirilen ormanların bağlı bulunduğu Orman İşletme Müdürlüğüne başvurarak bedelini alma ... tanınmıştır. Sözü edilen hak düşürücü süre de çoktan geçmiştir.

Ayrıca, taşınmaza kamulaştırmasız elatıldığı düşünülse dahi 13.01.1961 tarihinde yürürlüğe giren 221 Sayılı Yasanın 4. maddesinde kamulaştırmasız elatılan taşınmazın malikinin bedelini dava ... bu yasanın yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki sene sonra düşeceği belirtildiği ve bu hak düşürücü süre de geçtiğinden davacı ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 26/10/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/782, Karar No: 2017/256, Tarih: 18.01.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/782 E.  ,  2017/256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH ... MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davası sonucu mahkemece verilen hükmün ... .... ... Dairesince bozulması üzerine, verilen direnme kararına ilişkin dava dosyası 02.....2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 45. maddesi ile 6100 sayılı HMK'na eklenen geçici .../.... maddesi uyarınca ... ... Genel Kurulu tarafından Dairemize gönderilmiş olmakla, dosyadaki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Yerel mahkeme kararının davalı tarafından temyizi üzerine, ... .... ... Dairesince 05.03.2015 gün 2015/596 Esas, 2015/2283 Karar sayılı ilamı ile bilirkişi incelemesi yapılarak bilirkişi tarafından bulunan makul sürenin tahliye tarihine eklenmesiyle ulaşılacak tarihe kadar kiracının makul süre kira parasından sorumlu tutulması gerekirken dosya üzerinden alınan, karar vermeye yeterli olmayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, taşınmaz tahliye edildikten sonra kiraya verilebilmesi için makul sürenin iki ay olduğu, davalının taşınmazı ....02.2010 tarihinde tahliye ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozmaya karşı direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6763 sayılı Kanun'un 45. maddesi ile 6100 sayılı HMK'na eklenen geçici .../.... maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

... .... ... Dairesince “ Kiracının, kira süresi sona ermeden kira sözleşmesini tek taraflı olarak feshederek kiralananı tahliye etmesi durumunda kural olarak, kiracı kira süresinin sonuna kadar kiralayanın uğradığı tüm zararı ödemekle yükümlüdür. Ancak, 6098 Sayılı TBK.'nun 114. maddesi (mülga 818 Sayılı BK.nun 98.maddesi) göndermesi ile aynı Kanunun 52.maddesi (mülga BK.nun 44. maddesi) uyarınca kiraya verenin de zararın artmasına neden olmaması gerekir. Bu durumda, davacının zararı tahliye tarihinden kiralananın aynı koşullarla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Bu nedenle Mahkemece kiralanan yerin aynı bedel ve

şartlarda ne kadar sürede kiraya verilebileceği, mahallinde bilirkişi aracılığıyla keşfen

şartlarda ne kadar sürede kiraya verilebileceği, mahallinde bilirkişi aracılığıyla keşfen

saptanarak, belirlenen süre ile sınırlı olarak kiracının ödemesi gereken tazminat tespit edilmelidir. Mahkemece, mahallinde keşif yapılıp, uzman bilirkişi aracılığıyla, kiralananın cinsi, özellikleri, konumu, bu nitelikte bir taşınmaza o bölgede duyulan ihtiyacın derecesi ve somut olaya özgü başka diğer özellikler çerçevesinde, kiralayanın gereken çabayı göstermesi halinde kiralananı aynı koşullarla yeniden hangi süre içerisinde kiraya verebileceği, eş söyleyişle, aynı koşullarla yeniden kiralama için gereken makul sürenin ne olduğu, ...’ın denetimine elverişli bir raporla saptanmalıdır. Mahkemece yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde inceleme yapılarak bilirkişi tarafından bulunan makul sürenin tahliye tarihine eklenmesiyle ulaşılacak tarihe kadar kiracının makul süre kira parasından sorumlu tutulması gerekirken, dosya üzerinden alınan, karar vermeye yeterli olmayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması doğru olmadığı” gerekçesi ile verdiği bozma kararına karşı;

Mahkemece “Davalı, davacıya ait taşınmazda kiracıdır. Kiracı taşınmazı tahliye etmiştir, taşınmaz tahliye edildikten sonra kiraya, kiralayan tarafından verilebilmesi için makul süre iki aylık bir süredir. Bu süreyi Yüce ... bir çok kararlarında kabul etmiştir. Dava konusu taşınmazın kiracı taraftan 2010 Şubat ayında tahliye ettiği anlaşılmıştır. Yani davalı taşınmazı .../02/2010 tarihi itibariyle tahliye ettiği anlaşılmaktadır. Kiracının tahliye tarihi ile kiralananı aynı koşullarla yeniden kiraya verebileceği tarih arasındaki dönemin başka bir söyleyişle yeniden kiralama için gereken makul sürenin ... Yargıtayın uygulamalarına uygun düşer vaziyette olduğu üzere iki aylık süre olduğu kabul edilmiştir. Bu süre itibariyle gerekli hesaplamaların yapılması için dosya konusunda uzman bilirkişilere tevdi edilmiş, uzman bilirkişi kurulu bu yönü itibariyle gerekli hesaplamaları yapmış ve raporunu sunmuş, ana paranın ....805,50 TL işlemiş faiz alacağının da 315,54 TL olarak hesaplandığı belirlenmiştir. Yargıtayın iki aylık bu süreyi bir çok kararında belirtildiğine göre bu süreyi iki ay olarak kabul ettiği anlaşılmaktadır. Buna göre de uzman bilirkişi kurulu tarafından da bu sürenin iki ay olduğunun tesbit edildiği” gerekçesi ile direnilmiştir.

Erken tahliye halinde kural olarak Türk Borçlar Kanununun 325. maddesine göre kiracı anahtar teslim tarihine kadar kira bedelinden anahtar teslim tarihinden itibaren ise kiralananın aynı şartlarda kiraya verileceği makul süre kira bedeli ile sorumludur. Bununla birlikte Türk Borçlar Kanununun 112 maddesi (Borçlar Kanunun 96.) göndermesi ile aynı kanunun 52. (BK. 44) maddesi uyarınca, davacı kiralayanın bu yerin yeniden kiralanması konusunda gayret göstermesi, böylece zararın artmasını önlemesi için kendisine düşen ödevi yapması gerekir. Bu durumda davacının zararı, tahliye tarihinden kiralananın aynı koşullarla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Her ne kadar karar makul sürenin, ...’ın denetimine elverişli bir raporla saptanması gerekçesiyle bozulmuş ise de temyiz edenin sıfatı ve dosyanın geçirdiği safahat gözününe alındığından yeniden bilirkişi incelemesi

yapılmasının dosyaya katkı sağlamayacağı bu defaki incelemeden anlaşılmakla, yerinde bulunmayan davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün 6763 sayılı Kanun'un 45. maddesi ile 6100 sayılı HMK'na eklenen geçici .../.... maddesi uyarınca ONANMASINA, 195.00.TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, HUMK'nun 440/III-... maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, ....01.2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13823, Karar No: 2006/16570, Tarih: 28.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/13823 E.  ,  2006/16570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizcilik İhtisas Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptaline ilişkin davada İstanbul Denizcilik İhtisas ile ... 3. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ... taşıma işinde sigorta edilen malların hasar gören bedeline ilişkin yapılan icra takibinin iptali istemine ilişkindir.

6762 Sayılı Türk Ticaret Yasasında görev hususunu düzenleyen 4. maddesinde 20.04.2004 tarih 5136 Sayılı Yasa ile eklenen son fıkrada “iş durumunun gerekli kaldığı yerlerde H.S.Y.K.’nun olumlu görüşü ile Adalet Bakanlığınca bu yasanın dördüncü kitabında yeralan ... hukukuna ilişkin ihtilaflara bakmak ve asliye derecesinde olmak üzere Denizcilik İhtisas Mahkemeleri kurulur. Bu mahkemelerin yargı çevresi H.S.Y.K tarafından belirlenir” hükmü yeralmaktadır.

T.T.Y.’nın eklenen metninden de anlaşıldığı gibi T.T.Y.’nın 4. kitabında yeralan 816 ila 1263 maddeleri arasında düzenlenen uyuşmazlıkların ... hukukuna ilişkin olup, kurulması halinde Denizcilik İhtisas Mahkemesinde görülmesi hususu tartışmasızdır.

Somut olayın T.T.Y.’nın 4. kitabında yeralan ... hukukundan kaynaklandığı, Denizcilik İhtisas Mahkemesinin yasa ile kurulduğu, davacı ... şirketinin T.T.Y.’nın 907. maddesine göre HALEFİYET yolu ile dava açtığı, olayın çözümünde ... ilişkiye bakılması gerektiği, ... ilişkinin de ... hukukuna yönelik olduğu anlaşılmakla görevli mahkeme Denizcilik İhtisas Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 28/11/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4645, Karar No: 2010/10046, Tarih: 24.12.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/4645 E.  ,  2010/10046 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Umumi mahalde müstehcen içerikli CD göstermek suçundan sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; kısa karar ile mahkemenin görevsizliğine, gerekçeli kararla hakaret suçundan beraetine, tehdit suçundan mahkümiyetine dair, Eşme Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 02.11.2007 gün ve 2005/214 Esas, 2007/99 Karar sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi Üst C. Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda eylemin 5237 sayılı Yasanın 226/4. fıkrasında yazılı suçu oluşturabileceğinden bahisle görevsizlik kararı verildiği halde gerekçeli kararın hüküm kısmında sanığın hakaret suçundan beraetine, tehdit suçundan mahkümiyetine dair hüküm tesis edilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığı, sanık müdafiinin yüzüne karşı kısa kararla verilen itirazı kabil nitelikteki görevsizlik hükmüne karşı süresinde itiraz yada temyize ilişkin yasal başvurusunun bulunmadığı anlaşılmış olup, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki olması halinde asıl hükmün kısa karar olması nedeniyle bu hatanın kanun yararına bozma yoluyla düzeltilmesinin mümkün olmadığı gözetilerek gerekçeli kararın hüküm kısmının kısa karara uygun olarak mahallinde her zaman düzeltilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08.06.2010 gün ve 2010/7-116-136 sayılı ilamında açıklandığı üzere; 5320 sayılı CYY.nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Yasanın 310. maddesinin 3. fıkrasında, Sulh Ceza Mahkemelerinin temyizi kabil kararlarının C. Savcıları tarafından tefhim tarihinden itibaren bir ay içinde temyiz edilebileceği hükmüne yer verildiği, yasa yolu bildiriminde, C.savcısı yönünden yapılan eksikliğin eski hale getirme nedeni oluşturmaması ve 1412 sayılı CYUY.nın 310. maddesinde tefhimle başlayan bir aylık hak düşürücü sürenin, hakim tarafından hiçbir koşulda değiştirilme olanağının bulunmaması karşısında, Mahkemenin 02.11.2007 tarihli kararını temyiz dilekçesindeki hakim havalesinin.../

-2-

07.12.2007 olması nedeniyle yasal bir aylık süreden sonra temyiz ettiği anlaşılan Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 24.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı Gibidir. BAŞKAN

Yz.İş.Müdürü ...

...
Yargıtay — Esas No: 2018/13876, Karar No: 2020/4298, Tarih: 01.07.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/13876 E.  ,  2020/4298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Eski Hale Getirme

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, dava konusu 442 ada 16 parsel sayılı taşınmazın davacıların miras bırakanından kaldığını, komşu 21 parsel sayılı taşınmazdan dava konusu taşınmaza tecavüzde bulunduğunu, toprak doldurulduğunu, bu nedenle dava konusu taşınmazın bahçesine yağmur sularının dolduğunu, binanın temelinin zarar gördüğünü belirterek, dava konusu taşınmaza davalı şirket tarafından el atmanın önlenmesini, doldurulan toprağın boşaltılmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, tecavüz olduğu iddia edilen bölümde müvekkili şirketin herhangi bir müdahalesinin bulunmadığını, davacı tarafın yıllar önce sınırını belirleyerek duvar örmüş olduğunu, toprak ile müvekkili şirketin bir ilgisi bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine, harçlandırılan değer üzerinden nisbi olarak hesaplanan 600 TL vekalet ücretinin davalıya verilmesine, karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava elatmanın önlenmesi ve eski hale getirme isteğine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve ilâmda belirlenip dayanılan gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2. Davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazına gelince, Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 13. maddesinde “(1) Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin İkinci Kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. (2) Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez.” şeklinde düzenleme yapılmıştır. Mahkemece anılan yasal düzenleme göz ardı edilerek maktu vekalet ücretinin altında kalacak şekilde vekalet ücretine karar verilmesi doğru değilse de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HMUK'un 438/7. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte açıklanan sebeple hüküm fıkrasının 6. bendinden “600 TL” kısmı çıkartılarak yerine “1.500 TL” yazılmasına, hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7. fıkrası gereğince düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, davacı vekilinin temyiz itirazlarının 1. bentte gösterilen nedenlerle reddine, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 27,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 26,70 TL'nin temyiz eden davacılardan alınmasına, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 01.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14563, Karar No: 2017/14294, Tarih: 07.11.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/14563 E.  ,  2017/14294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 324/4. maddesi gereğince terkin tutarı altında kalan yargılama giderinin hazine üzerinde bırakılması gerektiği gözetilmemiş ise de; bu husus kararın kesinleştirme aşamasında mahkemesince dikkate alınabileceğinden, bozma sebebi yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas - 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... (Sadık oğlu) Acar hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Uyap'tan alınan kayda göre, mahkemenin hüküm tarihinden sonra temyiz inceleme tarihinden önce 04/03/2017 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK’nin 64/1. maddesi gereğince düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple, 6723 sayılı Yasanın 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

3) Sanıklar ..., ..., ..., ... (Mehmet oğlu), ..., ... ve ... haklarında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;