muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5168, Karar No: 2019/2091, Tarih: 06.05.2019

Davalı yüklenici vekili davacının sözleşme bedeli dışında ödeme yapmadığını, ayrıca ayıbın açık ayıp niteliğinde olduğunu işi teslim alan davacının eseri kabul etmiş sayılacağını, açık ayıplara ilişkin yapılan ihtarın süresinde olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece ayıbın açık ayıp olduğu, “6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 474. maddesi hükmü gereği ve 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 359. maddesi hükmü gereği açık ayıplarda eserin tesliminden sonra işlerin akışına göre imkân bulur bulmaz eserin gözden geçirilip makul süre içerisinde yükleniciye ayıp ihbarında bulunulması zorunludur.” gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.Adil yargılanma hakkı Anayasamızın 36/1. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde düzenlenmiştir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin bazı kararları ile Anayasa Mahkemesi'nin bireysel başvuruya ilişkin bazı kararlarında gerekçeli karar hakkının adil yargılanma hakkının somut görünümlerinden olduğu belirtilmiştir. Anayasa'nın 141/3. maddesine göre bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır. Adil yargılanma hakkının sağlanması kapsamında kararların gerekçeli olmasıyla ilgili kamu düzenine ilişkin hükümlere 6100 sayılı HMK'da da yer verilmiştir. HMK'nın 297. maddeye göre hükümde tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri yer almalı ve sonuç kısmında da taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.HGK'nın 24.02.2010 tarihli 2010/1-86 Esas ve 2010/108 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; "Yasa'nın aradığı anlamda oluşturulacak kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir. Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur." Bu unsurları taşımayan bir gerekçe, görünüşte gerekçe olup, yasada belirtilen unsurlara uygun yasayolu denetimini mümkün kılan gerçek anlamda bir gerekçe değildir

." Bu unsurları taşımayan bir gerekçe, görünüşte gerekçe olup, yasada belirtilen unsurlara uygun yasayolu denetimini mümkün kılan gerçek anlamda bir gerekçe değildir.Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde; mahkemece davanın reddine karar verilmiş ise de, hükmün gerekçesinde, “Tüm dosya kapsamında ve ayrıca Mahkememiz son celsesinde davacı vekilinin açıkça belirttiği gibi eser yüklenici tarafından bitirilmediğinden ve dolayısıyla teslim şartı hiç gerçekleşmediğinden açık ayıba karşılık yüklenicinin ayıba karşı tekeffül borcu da doğmamıştır. Bu sebeple Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda yeniden yapılan yargılama sonucunda dava konusu eserdeki ayıbın açık ayıp olduğu ve fakat ayıp ihbarına ilişkin yasanın açık hükmü karşısında usul ve yasaya uygun ayıp ihbarı yapılmadığı kanaatine varılmakla davacının davasının aşağıdaki şekilde reddine dair hüküm kurulmuştur.” denilmekle, eserdeki ayıbın açık ayıp olduğu ancak teslim şartı gerçekleşmediğinden ve ayıp ihbarı yapılmadığından bahisle karar verilmiş olup bu haliyle gerekçe çelişkili olup, bu durumda verilen karar HMK'nın 297/1-c maddesindeki unsurları içermediğinden verilen karar bu maddenin ihlali niteliğindedir. Gerekçeli kararın kanundaki unsurları içermemesi adil yargılanma hakkına ve bu kapsamda kalan gerekçeli karar isteme hakkına aykırıdır. Kanun'un emredici düzenlemesine uygun biçimde, yeterli unsurları ve görünürde değil gerçek gerekçe içeren, böylece tarafların adil yargılanma hakkını ihlâl etmeyen, temyiz denetimine elverişli bir karar verilmek üzere, kararın bozulması uygun bulunmuş ve bozma nedenine göre diğer temyiz itirazları incelenmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden taraflar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 176,60 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan, 176,60 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 06.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21563, Karar No: 2014/13154, Tarih: 02.07.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/21563 E.  ,  2014/13154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanıklardan...’ın, ..... otogarında memleketi olan ...'e gitmek üzere otobüs bekleyen mağdurun yanına yaklaşarak ona, kız kardeşinin ölümünden dolayı ...'ya gitmesi gerektiğini, yanında fazla parası olmadığını, acilen para bulabilmek için 24.000 TL değerindeki altın kaplama kol saatini satabileceğini söylediği, bu sırada yanlarına yaklaşan sanık ...’ın ise, müşteri gibi konuşmaya dâhil olarak saati almak istediğini, biraz beklediği takdirde para getireceğini belirterek yanlarından ayrıldığı, bunun üzerine sanık ...’ın mağdura, saatin alıcısının çok olduğunu, aldığı takdirde kâr edeceğini, ... ve... çarşısında iyi paraya satabileceğini söyleyerek kandırdığı mağdura yanında bulunan ve piyasa değeri 5-6 TL olan altın rengindeki kol saatini 1.800,00 TL karşılığında sattığı anlaşıldığından, sanıkların eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak; 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 1. fıkrasının “c” bendinde yer alan hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğun, kendi altsoyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar, üstsoyları ile diğer kişiler yönünden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar sürmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görüldüğünden, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından tamamen çıkarılıp yerine, "Sanıkların ayrı ayrı 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın “c” bendinde yer alan, kendi altsoyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine kadar, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına" denilmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6420, Karar No: 2016/5663, Tarih: 24.05.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/6420 E.  ,  2016/5663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar, ... Köyü çalışma alanında bulunan ve 2007 yılında yapılan kadastro sırasında paftasında yol ve kuru dere olması nedeni ile tespit harici bırakılan taşınmaz hakkında irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle, 10.07.2012 tarihinde dava açmıştır. Mahkemece Yargıtay'ın usuli bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli taşınmazın fen bilirkişisinin 21.11.2012 tarihli raporuna ek haritasında (B) ile gösterilen 1.018.74 metrekare yüzölçümündeki kısmın davacılar adına tesciline, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, kadastro sırasında yol ve dere yatağı olarak tespit harici bırakılan dava konusu taşınmazın yol olan kısmı üzerinde davacı yararına zilyetlikle edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle hüküm kurulmuş ise de; fen bilirkişisi tarafından hazırlanan rapora göre yol olan kısmın bitişiğinde dere bulunduğu anlaşılmaktadır. Kural olarak, dere yatakları Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olup, aktif dere yatakları ile derenin etki alanında kalan yerlerin zilyetlikle kazanılması mümkün bulunmamaktadır. Ancak, aktif dere (nehir-çay) yatağında ve etki alanında kalmayan bir yer koşulları mevcut olduğu takdirde, niteliğine göre zilyetlik ve imar- ihya yoluyla kazanılabilir. Keşif sırasında bu hususun belirlenmesi için jeolog bilirkişisinin bilgisine başvurulmamış, yerel bilirkişi ve tanıkların soyut nitelikteki beyanlarına itibar edilmiştir. Hal böyle olunca doğru sonuca ulaşabilmek için, jeolog bilirkişi katılımıyla yeniden keşif yapılmalı; çekişmeli taşınmazın tamamının ya da bir bölümünün aktif dere yatağında veya etki alanında kalıp kalmadığı konusunda ayrıntılı ve denetime elverişli rapor hazırlaması istenmelidir.Bunun yanında karar tarihinden önce 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6360 sayılı Kanun gereğince çekişmeli taşınmazın bulunduğu ... Büyükşehir Belediyesi'nin sınırları il mülki sınırları olarak belirlenmiş, Büyükşehir Belediyesi olan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köylerin mahalle olarak, belediyelerin ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmış olmaları nedeniyle TMK'nın 713/3. maddesi gereğince dava yöneltilen ... Köyü'nün tüzel kişiliği kaldırılmış olduğundan Balya Belediyesi davaya dahil edilmiş ise de, aynı madde kapsamında ilgili kamu tüzel kişisi olarak ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı'nın da davada taraf olması gerekli olduğundan öncelikle davacıya taraf teşkilinin sağlanması için süre ve imkan tanınmalı, taraf teşkili sağlandığında tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin deliller toplanıp işin esasına ilişkin araştırma ve inceleme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir.Mahkemece, belirtilen hususlar göz ardı edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden ...'na iadesine, 24.05 2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7019, Karar No: 2015/2363, Tarih: 02.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/7019 E.  ,  2015/2363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2014

NUMARASI : 2013/53-2014/50

Davacı N.. K.. vekili Avukat Uğur tarafından, davalılar C.. K.. ve diğerleri aleyhine 06/02/2013 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/01/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar A. Ajans Gazetecilik Matbaacılık Reklamcılık Ltd. Şti. adına Cenap Kürümoğlu vekili ile davalı C.. Ç.. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davacı vekili ile davalılar A. Ajans Gazetecilik Matbaacılık Reklamcılık Ltd. Şti. vekili ve davalı C.. Ç.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların Haber T.. Gazetesinin sahibi, sorumlu yazı işleri müdürü ve yazarı olduğunu, 19/03/2012 tarihli sayının 5. sayfasında davalılardan C.. Ç..'ın yazıdğı "Gökten Üç Kiraz Düştü" başlıklı köşe yazısında hakkında asılsız iddialar ileri sürmek suretiyle, kişilik haklarına saldırıda bulunduğunu iddia ederek, manevi tazminat istemli eldeki davayı açmıştır.

Davalılar, yazıda Tekirdağ İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünün yöneticileri hakkında eleştiri içeren ifadeler kullanıldığını, ancak yazarın memuriyet görevini sürdürürken 15 yıldan fazla müdür ya da müdür yardımcısı ve şube müdürü ile çalıştığını ve eleştirisinde davacının adını kullanmadığını, davacıyı kastetmediğini, yazının bütününü kapsayan Tekirdağ Broşörü yapıldığında davacının Tekirdağ İlinde dahi görevli olmadığını, yazının yayınlandığı tarihte de davacının Tekirdağ İli dışında Iğdır ilinde İl Kültür ve Turizm Müdürü olduğunu, davacının yazarın eleştirisini üzerine aldığını, yazının yayınlandığı gün davacının eser sahibini telefonla arayarak düzeltme yazısı yayınlamasını istediğini ve yazar C.. Ç..'ın bundan sonraki ilk köşe yazısında geniş bir düzeltme yazısı yayınladığını beyanla, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, yazının içeriğinden Tekirdağ İlinde görev yapan İl Turizm Müdürlerinin hedef alındığı, davacının Tekirdağ İl Kültür ve Turizm Müdürü olarak görev yaptığı dönemde davalılardan C.. Ç..'ın da aynı yerde çalıştığı gözetildiğinde davacıya karşı hakaret niteliği taşıdığı, yapılan haksız saldırı nedeniyle davacının kişilik değerlerinin zarar gördüğü gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, yazının içeriğinden Tekirdağ İlinde görev yapan İl Turizm Müdürlerinin hedef alındığı, davacının Tekirdağ İl Kültür ve Turizm Müdürü olarak görev yaptığı dönemde davalılardan C.. Ç..'ın da aynı yerde çalıştığı gözetildiğinde davacıya karşı hakaret niteliği taşıdığı, yapılan haksız saldırı nedeniyle davacının kişilik değerlerinin zarar gördüğü gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; davalı tarafından ilde turizme dair yürütülen faaliyetlerin yetersizliği eleştirilmiş, davacının isminden bahsedilmemiştir. Davalı, sonrasında davacının kendisini arayarak sitem ettiğini de belirterek bir de düzeltme yazısı kaleme almış ve aynı gazetede yayınlanmış, o yazıda sözlerinin davacıya yönelik olmadığını ayrıca ve açıkça vurgulamıştır. Bu kapsamda, davacıya yönelik bir matufiyet bulunmadığı, yayında hukuka aykırılık olmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, istemin tümden reddedilmesi gerektiği gözetilmeyerek yerinde olmayan gerekçeyle, kısmen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının tüm, davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6348, Karar No: 2019/14682, Tarih: 11.12.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/6348 E.  ,  2019/14682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık, suç delillerini gizleme, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : ..., ..., ... hakkında; Nitelikli dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarından ayrı ayrı beraat

... hakkında; Nitelikli dolandırıcılık ve suç delillerini gizleme suçlarından beraat

Sanıklardan ..., ..., ...’nin nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik, sanıklardan ...’ın nitelikli dolandırıcılık, suç delillerini gizleme suçlarından beraatlerine ilişkin hükümler katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ... adına düzenlenen ve diğer katılan ... tarafından Sağlık Eczanesi’ne ibraz edilen reçetenin arkasını, ilaç katılan tarafından teslim alınmış gibi imzalayan ve ay sonunda, söz konusu ilaçların teslim edilmediğini bilmesine rağmen tahakkuk evrakını diğer kalfa sanık ... ile birlikte hazırlayan eczane kalfası sanık ...’nin, reçete ibraz edildiği sırada eczanede bulunup, olaya şahit olan ve ilaçların teslim alınmadığını, reçetenin arkasının diğer kalfa tarafından imzalandığını bilmesine rağmen, ay sonunda tahakkuk evrakının hazırlanmasında diğer sanık ...’ye yardımcı olan eczane kalfası sanık ...’nün, bu eylemden haberdar olarak sözkonusu reçeteyi, ilaçları vermemesine rağmen kuruma fatura eden eczane sahibi sanık ...’ın üzerlerine atılı nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarını işledikleri, sanıklardan ...'ın eşi olup aynı ilçede başka bir eczanenin sahibi olan sanık ...'ın bu dolandırıcılık suçuna iştirak ettiği ve akabinde katılan ...'e şikayetten vazgeçmesi için bir cep telefonu alıp hediye ettiği, bu şekilde suç delillerini gizleme suçunu işlediği iddia olunan olayda; sanık savunmaları, tanık beyanları, idari soruşturma evrakı ve dosya kapsamı itibariyle sanıklar Mustafa, Yüksel ve Müzeyyen bakımından, reçetenin arkasının katılanın talebi doğrultusunda yazılıp imzalanması, barkodları kesilen, gerçek reçeteye bağlı olduğu kabul edilen ve sipariş edilip temin edilen, eczanede müşteriye teslimi bekleyen ilaçlara konu reçetenin fatura edilmesinde üzerlerine atılı suçlar yönünden cezai anlamda suç kastının bulunmadığı, sanık ... bakımından diğer sanıklarla fikir ve eylem birliği içerisinde suç kastıyla hareket ederek üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğine dair delil bulunmadığı ve suç delillerini gizleme suçunun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesiyle verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan kurum vekilinin sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 11/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10704, Karar No: 2016/4915, Tarih: 02.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/10704 E.  ,  2016/4915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/10/2014 tarih ve 2013/28-2014/196 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile eser sahibi dava dışı ... arasında imzalanan 13.06.2008 tarihli sözleşme uyarınca, doğal sayılara ve geometriye göre hazırlanan çok sayıda “....” adlı eserlerin mali ve telif haklarının müvekkiline devredildiğini, bu haklar kapsamında adı geçen eserlerle ilgili telif, basım, çoğaltma haklarının müvekkiline ait olduğunu, davalıların söz konusu eserlere mali hak sahibi olarak kendi isimlerini yazmak suretiyle çoğaltıp satışa sunduklarını, eylemlerinin FSEK 68. maddesi uyarınca mali haklara tecavüz kapsamına girdiğini ileri sürerek, tecavüzün ref'ine, davalıların tecavüz suretiyle elde etmiş oldukları gelirin üç katına kadar olmak üzere şimdilik 10.000,00 TL maddi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.