muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1038, Karar No: 2024/7422, Tarih: 11.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/1038 E.  ,  2024/7422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/386 E., 2016/406 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; raporlar arasındaki çelişkinin giderilerek yeni rapor alınarak hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanık hakkında taksirle ölüme neden olma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 85/1 maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de, meydana gelen trafik kazasında Ankara Trafik İhtisas Dairesi raporuna göre sanığın kusurunun bulunmadığı belirtilmekle sanık savunması, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı suç yönünden kusurunun bulunmaması nedeniyle beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Dosya içeriğine göre, 23.05.2015 günü gece saat 22.00 sıralarında azami hız limitinin 110 km olarak belirlendiği aydınlatmalı meskun mahalde, sanık sürücünün sevk ve idaresindeki kamyonet ile bölünmüş karayolunda Antalya ilinden Korkuteli istikametine seyir halindeyken olay mahalline geldiğinde seyrine göre yolun sağında park halinde bulunan yarım otobüsün önünden karşıya geçmek için yola giren koyu renk kıyafetli yayaya aracının sağ ön far ve tampon kısımları ile sol şeritte orta refüje 3 metre mesafede çarpması sonucu mağdur yayanın olay yerinde öldüğü, aracın çarpma noktasından 17,90 metre ilerde durduğu olayda, mahkemece Adli Tıp Kurumu Ankara Trafik İhtisas Dairesi raporunda belirtildiği üzere sanığın karşıya geçmek üzere seyrine göre sağındaki park halinde duran araç önünden kontrolsüzce yola giren koyu renk giysili yayaya çarpması, sonrasında 17.90 m. mesafede duruşa geçtiği, mahal hız limiti dahilinde meydana gelen olaydaki oluş şartlarında olayı önleme imkanı olmadığı, hatalı tutum ve davranışı bulunmadığından, sonuçta atfı kabil kusuru olmadığı kabul edilerek beraatine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, Korkuteli Asliye Ceza Mahkemesinin kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7352, Karar No: 2018/1605, Tarih: 07.03.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/7352 E.  ,  2018/1605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükümleri katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Sanıklar hakkında; resmi belgede sahtecilik suçundan kamu davası açılmasına rağmen bu iddia ile ilgili olarak sanıklar hakkında hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, bu eksikliğin zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık ...’ın eczacı olarak "... Eczane" adıyla eczane işlettiği ve oğlu olan sanık ...’ın sanık ...’a ait eczanede sigortalı olarak çalıştığı, sanık ... ve oğlu ...'ın 2007-2008-2009 yıllarındaki eczane faaliyetleri sırasında ... devlet hastanesinde doktor olarak görev yapan sanıklar ..., ... ile ...Devlet Hastanesinde doktor olarak görev yapan sanık ... ile anlaştıkları, bu anlaşma doğrultusunda, sanık doktorların, çok sayıda sigortalı ve kart sahipleri hakkında onların bilgi ve iradeleri dışında ve muayene etmeden sahte olarak reçete ve ilaç kullanan muafiyet raporu düzenledikleri, sanıklar ... ve ...’ın ise gerçekte ilaç satımı yapmadıkları halde satış yapılmış gibi 24.266.16 TL tutarında ilaç bedelini müdahil Sosyal Güvenlik Kurumuna fatura ettiklerinin iddia edildiği olayda; ifadesine başvurulan hastaların bir kısmının adı geçen doktorlara muayene oldukları ve ilaç aldıklarını belirttikleri, bir kısım hastanın ise söz konusu doktorlara muayene olmadıklarını ve ilaç almadıklarını belirtmesi karşısında; tıbbi konularda zamana yayılan ilaç kullanımlarına ilişkin olarak sağlıklı beyanda bulunmalarının mümkün olmadığı, üç yıllık bir süreci kapsayan eylem tarihi ile ilgili olarak doktor sanıkların baktığı hasta sayısı, tedavi sonrası yazılan ilaç miktarının rant sağlamaya yönelik miktarda değerlendirilmesinin mümkün olmadığı, sanıklar arasında çıkar ilişkisine konu olabilecek herhangi bir irtibat bulunduğuna ilişkin delil elde edilemediği gerekçelerine dayanan mahkemenin beraat yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olup, tebliğnamedeki doktor sanıklar yönünden; dosya kapsamına göre, suç tarihleri itibariyle baktıkları hasta sayısı ve görev yoğunluğu gözetildiğinde, güveni kötüye kullanma ya da görevi ihmal suçlarının yasal unsurlarının oluşmadığı, ayrıca dosyadaki eczacı ve çalışan sanıklar yönünden ise eczanenin işlem hacmi dikkate alındığında dolandırıcılık kastıyla hareket ettiklerine dair mevcut dosyadaki deliller ve beyanlar karşısında şüpheden uzak kesin delil elde edilemediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyet hükmü kurulması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA; 07.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/915, Karar No: 2008/498, Tarih: 12.02.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/915 E.  ,  2008/498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İcra Mahkemesi

İİK’nun 333/a maddesine muhalefet etmek suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda yargılamanın durdurulmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının tetkiksiz iade istemli tebliğnamesiyle dosya, Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddesine göre "Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü karşısında mahkemece verilen karar niteliği gereği durma kararı olup, anılan madde uyarınca itiraza tabi bulunduğundan, İİK’nun 353/2.maddesi yollamasıyla CMK’nun 271.maddesi uyarınca itiraz merciince karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin istem gibi mahalline İADESİNE, 12.2.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5553, Karar No: 2008/7213, Tarih: 09.06.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/5553 E.  ,  2008/7213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MENDERES ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 04/04/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine,kadastroca tesbit harici bırakılan taşınmaza,davalı tarafından bina yapılmak suretiyle müdahale edildiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve  yıkım isteğinde bulunmuştur.

Davalı, husumet itirazında bulunup,davanın reddini  savunmuştur.

Mahkemece,pasif husumet nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkindir.

Mahkemece,pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; özellikle keşfen  elde edilen bilirkişi  raporundan çekişme konusu tescil harici  bırakılan taşınmaza taşkın bina yapılmak suretiyle elatıldığı anlaşılmaktadır.

Davacı,elatmanın haksız olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; bir işletmenin işlemlerinden  doğan davaların  işletmeye karşı değil, bağlı bulunduğu tüzel  kişiye  karşı açılması gerekir.Davanın işletmeye karşı açılmış olması davanın reddi sebebi olarak  kabul edilemez.Husumetin  işletmeye tevcih edilmesindeki amacın tüzel  kişiliği dava etmek olduğu açıktır.O halde, hasımda değil, temsilcide yanılgıya düşüldüğü kabul edilmelidir.

Öyleyse, TEDAŞ Genel Müdürlüğüne duruşma  gününü bildirir tebligat  çıkartılarak davadan haberdar edilmesi, davaya onun huzuruyla devam edilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere husumet yokluğu nedeniyle davanın reddedilmiş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü H.U.M.K.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,9.6.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13330, Karar No: 2010/21698, Tarih: 16.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/13330 E.  ,  2010/21698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle; davacı idare vekilinin tüm, davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Devlet Demiryolları İşletmesi Genel Müdürlüğünün 8 Mart 2006 gün ve 792 sayılı yazılarında "Ankara – İstanbul ve Ankara – Konya Rehabilitasyon Projesi kapsamındaki yeni demiryolu güzergahında demiryolu hat ekseninden itibaren 50 metrelik kesimin demiryolu güvenlik koridoru kabul edilerek bu koridorun dahilinde sabit yapılaşmaya müsaade edilmemesi" yönündeki yazısı dikkate alınarak, demiryolu güvenlik koridorunun 50 metre olarak kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükmü temyiz eden davalılar yönünden kamulaştırma bedelinin eksik tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, davalılardan peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 16.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/16915, Karar No: 2014/940, Tarih: 23.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/16915 E.  ,  2014/940 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 12/04/2013

Numarası : 2011/103-2013/168

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından ayrı ayrı istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı M.. B.. ve G.. Ş.. vekilinin tüm, davalılar A.. L... ve P.. T... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, en son nezdinde çalıştığı davalı G.. Ş.. tarafından iş sözleşmesinin feshedildiğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, yıllık izin ve ücret alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, feshin işverence haksız yapıldığı belirtilerek, bilirkişi raporu doğrultusunda tüm davalılar müştereken ve müteselsilen sorumlu tutularak, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağı talebinin kabulüne, diğer alacak taleplerinin ise reddine karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Davacının hizmet döküm cetveli incelendiğinde, 21.11.2007-31.10.2009 tarihleri arasında A.A... Y.. İnşaat Şirketi ve P.. Temizlik Şirketi Adi Ortaklığı nezdinde, 02.11.2009 - 31.12.2010 tarihleri arasında davalı G.. Ş.. nezdinde davalı M.. B..'na ait işyerinde çalışmış olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, bütün davalıların kabul edilen tüm alacak miktarlarından müşterek ve müteselsilen sorumlu olduğu yönünde karar verilmiştir. A.A..Y..İnşaat Şirketi ve P..Temizlik Şirketi Adi Ortaklığı ile davalı G.. Ş.. arasında işyeri devri söz konsu olup, işyeri devri hükümleri kapsamında, bu davalıların kıdem tazminatı yönünden 21.11.2007-31.10.2009 tarihleri arasındaki dönem yönünden 31.10.2009 tarihindeki ücretle sınırlı olmak üzere sorumluluklarına karar vermek gerekirken tüm dönemle sorumlu tutulmuş olmaları, ayrıca yıllık izin ücreti ve ihbar tazminatı alacağı feshe bağlı alacaklardan olup son işverenden istenebileceği halde bu davalıların bu alacaklardan da sorumlu tutulmuş olmaları ve alt işveren şirketler arasındaki işyeri devri hükümlerinin dikkate alınmamış olması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalılar A.A.. Y.. İnşaat Şirketi ve P.. Temizlik Şirketi vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde davalılar A.A.. Y.. İnşaat Şirketi ve P.. Temizlik Şirketi vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının davalılardan A.A...Y.. İnşaat Şirketi ile P.. T..Şirketine iadesine, aşağıda yazılan temyiz harcının davalı Belediye ve G..-A...İnşaat Gıda Medikal Tekstil San.ve Tic.Ltd.Şti'ne yükletilmesine, 23/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9895, Karar No: 2021/13159, Tarih: 08.10.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/9895 E.  ,  2021/13159 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama, hükümlü veya tutuklunun kaçması ve silahla tehdit suçlarından Manisa İnfaz Hakimliğinin 09/09/2020 tarihli ve 2020/43 değişik iş sayılı kararı ile 8 yıl 17 ay 35 gün hapis cezasına hükümlü ...’nın, bu cezasının infazı sırasında, hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilmesi talebinin kabulüne ve cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Manisa İnfaz Hakimliğinin 12/10/2020 tarihli ve 2020/2435 Esas, 2020/2437 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/11/2020 tarihli ve 2020/1506 Değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun ile değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesinde, "(1) (Değişik:14/4/2020-7242/46 md.) Hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla, açık ceza infaz kurumunda veya çocuk eğitimevinde bulunan ve koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalan iyi hâlli hükümlülerin talebi hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, hükmün infazına ilişkin işlemleri yapan Cumhuriyet Başsavcılığının bulunduğu yer infaz hâkimi tarafından karar verilebilir. (2) (Değişik:14/4/2020-7242/46 md.) Açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına karşın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilen iyi hâlli hükümlüler, diğer şartları da taşımaları hâlinde, birinci fıkrada düzenlenen infaz usulünden yararlanabilirler." şeklinde,

7242 sayılı Kanun'un 52. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un geçici 6/1-2-3. maddesinde, "Ceza Kanunu'nun kasten öldürme suçları (madde 81, 82 ve 83), üstsoya, altsoya, eşe veya kardeşe ya da beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı işlenen kasten yaralama ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçları, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçu (madde 87, fıkra iki, bent d), işkence suçu (madde 94 ve 95), eziyet suçu (madde 96), cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar (madde 102, 103, 104 ve 105), özel hayata ve hayatın gizli alanına karşı suçlar (madde 132, 133, 134, 135, 136, 137 ve 138), uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçu (madde 188) ve İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar ile 12/4/1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar hariç olmak üzere, 105/A maddesinin birinci fıkrasında yer alan “bir yıl”lık süre, “üç yıl” olarak uygulanır. (2) 30/3/2020 tarihine kadar işlenen suçlar bakımından, Türk Ceza Kanunu'nun kasten öldürme suçları (madde 81, 82 ve 83), cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar (madde 102, 103, 104 ve 105), özel hayata ve hayatın gizli alanına karşı suçlar (madde 132, 133, 134, 135, 136, 137 ve 138) ve İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar ile Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar hariç olmak üzere; a) Sıfır-altı yaş grubu çocuğu bulunan kadın hükümlüler ile yetmiş yaşını bitirmiş hükümlüler hakkında 105/A maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan “iki yıl”lık süre, “dört yıl” olarak uygulanır. b) Maruz kaldığı ağır bir hastalık, engellilik veya kocama nedeniyle hayatını yalnız idame ettiremeyen altmışbeş yaşını bitirmiş hükümlülerin koşullu salıverilmeleri için ceza infaz kurumlarında geçirmeleri gereken süreler, azami süre sınırına bakılmaksızın 105/A maddesinde düzenlenen denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilebilir. Ağır hastalık, engellilik veya kocama hâli, Adalet Bakanlığınca belirlenen tam teşekküllü hastanelerin sağlık kurullarınca veya Adlî Tıp Kurumunca düzenlenen bir raporla belgelendirilir. (3) Birinci ve ikinci fıkra hükümleri, iyi hâlli olmak koşuluyla kapalı ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlüler hakkında da uygulanır." şeklinde,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8/2-c maddesinde, "Çocuk eğitimevleri hariç, kapalı kurumlardan firar edenler ile açık kurumlardan ikinci kez firar etmiş olanların, firar tarihinden önce kesinleşmiş olan cezaları ve koşullu salıverilme tarihine kadar kesinleşerek infazına başlanacak olan cezalarının tamamı...kapalı kurumlarda infaz edilir " şeklinde yer alan düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde,