muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3332, Karar No: 2020/167, Tarih: 15.01.2020

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle HMK’nin 371. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 15.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5828, Karar No: 2014/19054, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5828 E.  ,  2014/19054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2013/76-2013/460

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işyerinde yıllardan beri uygulanmakta olan yüzde/puan usulü ücretlendirme sisteminin kaldırıldığını, tek taraflı yapılan bu değişikliğin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 ve 62. maddelerine aykırı olduğunu, müvekkilinin yüzde/puan sistemi ile daha iyi gelir elde etmesi ve teklif edilen ücretin düşük olması sebebiyle değişiklik önerisini kabul etmemesi üzerine iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, işyerinde yıllardan beri iki farklı ücret sistemi uygulandığını, çalışanların aylık maktu ücrete tabi çalışanlar ve yüzde/puan usulü ücrete tabi çalışanlar olarak ikiye ayrıldığını, 12.12.2011 tarihinde davalı işverene müracaat eden O. Sendikasına üye olan ve maktu ücrete tabi çalışan 106 işçinin bu durumdan yakındığını, bunun üzerine üniversitelerin ilgili bölümlerinde uzman kişilerden rapor hazırlatıldığını, 2011 Aralık ayında “Ücret Yönetimi Sistemi – Stratejik Yönetim ve Hukuksal Bakış Açısıyla Analiz” isimli raporun düzenlendiğini, bu raporun savunmaların esasını oluşturduğunu, değişiklik teklifinin işyerinde çalışan herkese teklif edildiğini, bunun 494 kişi olduğunu, bu kişilerden 238'nin O. Sendikası üyesi, 256'sının sendika üyesi olmadığını, 494 işçiden 429'unun teklifi kabul ettiğini, kabul oranının yüzde 86,84 olduğunu, feshin geçerli sebebe dayandığını, değişiklikle birlikte davacıya bireysel emeklilik, sağlık sigortası, yılda dört ikramiye, sosyal yardım gibi toplu iş sözleşmesi yardımlarının da ödeneceğini, maaşların aslında düşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 150,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2956, Karar No: 2008/4589, Tarih: 24.03.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/2956 E.  ,  2008/4589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği Orhaneli İlçesi ... Köyü ... mevkiinde bulunan yaklaşık 35 dönüm civarında taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemişlerdir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile ... Köyü ... mevkiinde kain doğusu, batısı, kuzeyi orman, güneyi hali arazi ve sonrasında orman ile çevrili bulunan Harita Bilirkişi M. ... Kargin'in 23.05.2005 tarihli bilirkişi raporuna ekli krokisinde ... renk ve (A) harfi ile gösterilen 17570,94 m2'lik taşınmazın davacı ... adına tapuya tesciline, kırmızı renk ve (B) harfi ile gösterilen kısma ilişkin dava ve talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı Maliye Hazinesi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 16.03.1999 tarihinde ilan edilip kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 16.03.1999 tarihinde ilan edilip kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Mahkemece yapılan inceleme sonucunda çekişmeli taşınmazın, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı, Medeni Yasanın 713. maddesindeki kazandırıcı zamanaşımı yolu ile taşınmaz edinme koşullarının davacı yararına oluştuğu kabul edilerek davanın kısmen kabulü yolunda hüküm kurulmuştur. Somut olayda; dava konusu taşınmazın tespit dışı bırakıldığı 1998 yılında yapılıp, kesinleşen orman kadastrosu sırasında, 27 parsel numarası ile 2/B parseli olarak orman sınırları dışında bırakıldığı anlaşılmaktadır. Karara dayanak alınan Kadastro Teknisyeni M.... Keşgin'in 23.05.2005 tarihli raporunda, krokide (A) harfi ile gösterilen ve 17570,94 m2 yüzölçümündeki kısmın davacının murisinden intikalen ve taksimen bir bütün olarak geldiği, (B) harfi ile gösterilen 14980,26 m2'lik ekili olmayıp yakın zamana kadar kullanılmadığı, ziraat ve orman mühendislerince düzenlenen raporda da (B) alanı üzerinde 30-40 yaşlarında bitişiğindeki ormanlardan gelen tohumlarla yetişmiş ..., ... ve meşe ağaçları bulunup, ... ve bitki örtüsü itibarı ile bitişiğindeki orman vasfını taşıdığı yapılan uygulama ile belirlenmiştir. Her ne kadar, taşınmazın öncesinin orman olmadığını, davalı taşınmazın, davacıya miras bırakanından kaldığını ve taşınmazın davacı tarafından kullanıldığını ifade etmişlerse de, mahkemece toplanan kanıtlardan 6831 Sayılı Yasanın 17. maddesine göre orman içi açıklık ve etrafı ormanla çevrili olan taşınmazın, (A) harfi ile gösterilen kısmı kesinleşen orman sınırları dışında kalsa bile yasa gereği orman sayıldığındanyine H.G.K. 11.10.2004 gün ve 2004/7-531-582 sayılı kararı ile kesinleşen tahdit sınırları dışındaki orman içi açıklıkların zilyetlik yolu ile kazanılamayacağından, sürdürülen zilyetliğe değer verilemeyeceği kabul edilmiştir.

Bu nedenlerle; davacı gerçek kişinin davasının reddine karar verilmesi gerekirken, aksi düşünce ile kabul yolunda kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 24.03.2008 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7414, Karar No: 2021/11176, Tarih: 01.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/7414 E.  ,  2021/11176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içerisindeki ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/147 esas, 2015/11 karar sayılı ilamı ve ekleri incelendiğinde; müştekisi ...’ın sahibi olduğu Kardeşler ...’ne suça sürüklenen çocuğun 27.01.2014 tarihinde girerek, 100 mt. seyyar kablo, iş makinelerine bağlı kabloları keserek aldığı, traktörün aküsü üzerinde oynama yaparak kırdığı, iki farı sökerek aldığı, 18 kg’lık mazot dolu teneke, bir çift spor ayakkabı alıp, 1.5 km uzaklıkta kabloları yakarken de müşteki tarafından yakalandığı belirtilerek suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçundan dava açıldığı, yapılan yargılama sonucunda suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve verilen kararın itiraz edilmeden 07.05.2015 tarihinde kesinleştiği, asıl dosyamız içerisindeki evraklar incelendiğinde, müştekiler ... ve ...’nun sahibi oldukları Değer ... ...’ne, 16.01.2014 tarihinde girilerek, içerisinden sprey makinesi ile atölyeye bağlı trafodan kablolar kesilerek çalındığı, suça sürüklenen çocuğun olay yerinde müşteki tarafından yakalanmadığı, buna ilişkin soruşturma yapıldığı, olay yeri incelemesi yapıldığı halde, suça sürüklenen çocuk hakkında, 21.01.2015 havale tarihli iddianame ile "Barıştepe Mahallesi Batman yolu üzerinde bulunan Değer ... ... Kesme Ocağına hırsızlık yapmak üzere gittikleri, etrafı açık olan ... ocağının bulunduğu yerde kabloları makinaların üzerinden söküp ... ocağında bulunan kapısı kilitli olmayan oda şeklindeki barakaya götürdükleri, baraka içerisinde iki adet el feneri, bir adet tüp ile bir çift ayakkabı aldıkları, ... ocağın içerisinde almış olduğu benzin ile kabloların üzerinde bulunan plastiği eritmek üzere bakırı yaktıkları sırada müştekileri fark etmeleri üzerine hep birlikte kaçtıkları, kaçarken de bir adet tüp, bir çift ayakkabı ve bir adet el feneri olay yerinden bıraktıkları, suça sürüklenen çocuk ...'ün her ne kadar ifadesinde, suç tarihinde müştekiler tarafından yakalanıp jandarmaya teslim ettiklerini, suçsuz olduğunu ifade etmişse de, suça sürüklenen çocuk ... ile haklarında kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verilen suça sürüklenen çocukların olay sırasında yakalanmadıkları, yapılan araştırma neticesinde tespit edildiği" belirtilerek dava açıldığı ve yapılan yargılama esnasında da suça sürüklenen çocuğun bu olayı işlemediğini, müştekisi ... olan dosyadaki suçu işlediğini, ordada yargılandığını savunduğu halde, bu husus araştırılmadan, iddianamede anlatılan olay ve mahkeme gerekçesinde kabul edilen olay ile müştekiler ... ve ...’nun mağduru olduğu olayın farklı olaylar olduğu, ancak iddianame anlatımında bu hususun karıştırıldığı tüm dosya kapsamından anlaşılmış olmakla; iddianamede anlatılan ile mahkemece kabul edilen eylem ile suça sürüklenen çocuğun kabul ettiği eylem arasındaki farklılığın giderilmesi için eylemin ne suretle gerçekleştiği hususları açıklığa kavuşturularak ve varsa mükerrer cezalandırılmanın önüne geçilmesi bakımından da, .

... ve ...’nun mağduru olduğu olayın farklı olaylar olduğu, ancak iddianame anlatımında bu hususun karıştırıldığı tüm dosya kapsamından anlaşılmış olmakla; iddianamede anlatılan ile mahkemece kabul edilen eylem ile suça sürüklenen çocuğun kabul ettiği eylem arasındaki farklılığın giderilmesi için eylemin ne suretle gerçekleştiği hususları açıklığa kavuşturularak ve varsa mükerrer cezalandırılmanın önüne geçilmesi bakımından da, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/147 esas, 2015/11 karar sayılı dosyası getirilip, onaylı örneği dosya içine konularak, sonucuna göre mükerrer dava olup olmadığı değerlendirilerek, mükerrer dava olmaması halinde müştekiler ... ve ...’nun mağduru oldukları eyleme yönelik suça sürüklenen çocuk hakkında dava açılmasının sağlanarak, bu dosya ile birleştirilerek sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumu tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 01.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/244, Karar No: 2012/32407, Tarih: 19.12.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/244 E.  ,  2012/32407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraatlerine, iadeye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'e ait Van ilinde bulunan Ademcan firmasından yüklenip, sanık ...'e ait Samsun'da bulunan ... Gıda Sanayi Ticaret Limited Şirketine, 34 VZ 4942 plakalı araçla nakledilen dava konusu 2500 kg. Toz şekere Tutak ilçesinde el konulmasını müteakip yapılan araştırmada, şekerlerin konulduğu çuvalların dikiş ipliği ve yöntemi bakımından Türkiye Şeker Fabrikalarında kullanılanlardan farklılık gösterdiği, dikiş noktalarının belli bir standarda uymadığı ve çuvalların değişik ipliklerle, dikiş makinelerinde özensiz bir şekilde dikildiği, çuvalların deforme vaziyette olduğu, şekerden alınan numune üzerinde Ağrı şeker fabrikasınca yapılan inceleme sonucu düzenlenen 07.12.2007 günlü analiz raporunda, kurutma kaybı ve çözelti rengi yönlerinden Türk Gıda Kodeksi Şeker Tebliğine uygun olmadığının belirtildiği ve yine Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırmalar Kurumu tarafından düzenlenen 11.02.2009 tarihli raporda da bu numunenin ağırlıklı olarak pancar şekeri olduğu, ancak kamış şekeri ile karıştırılmış olabileceği ve bu nedenle de yurtdışından temin edilmiş olabileceği gibi ülkemizde de üretilmiş olabileceğinin belirtilmesi üzerine, alıcı ve satıcı konumunda olan sanıklar hakkında kaçakçılık suçundan dava açılmış olup, satıcı sanık ... aşamalardaki ifadelerinde, dava konusu şekeri 06.11.2007 tarihinde Samsun'da bulunan ... Gıda Firmasından faturalı olarak satın aldığını, Samsun'daki firmanın da bu şekeri Erzincan Şeker Fabrikasından satın almış olduğunu, dava konusu şekeri 07.12.2007 tarihli fatura ile Samsun'daki ... firmasına tekrar sattığını belirttiği ve suç konusu şekerin alıcısı olan sanık ...'de aşamalardaki ifadelerde şekeri 07 Ocak 2007 tarihinde Erzincan Şeker Fabrikasından satın aldığını, 07 Kasım 2007 tarihinde Van ilinde bulunan Ademcan firmasına, fatura olarak sattığını ve 06 Aralık 2007 tarihinde aynı firmadan şeker satın aldığını belirtip buna ilişkin faturalar sunulmuş ise de Samsun'da bulunan ... firmasının, 10.01.2007 tarih ve 26 sayılı fatura ile Erzincan Şeker Fabrikasından satın aldığı ve Ademcan firmasına 07 Kasım 2007 gün ve 535050 nolu fatura ile sattığını belirttiği faturaların, ... Gıda Limited Şirketinin noterce tasdik edilmiş ticari defterlerine, vergi usul kanununa uygun şekilde, kayıtlı olup olmadığı araştırılıp, belirtilen faturalar ticari defterlere kayıtlı ise, nakliye ücreti, katma değer vergisi gibi girdiler göz önüne alındığında, ticari faaliyet kurallarına pek uygun düşmeyecek şekilde, Erzincan Şeker Fabrikasından satın alıp Samsun'a getirdiği şekeri 11 ay sonra Van'daki Ademcan firmasına sattığı halde, satıştan 1 ay sonra şekeri neden geri aldığı hususu da sorulup açıklattırılarak, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırmaya dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, müdahil idare vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.