muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16637, Karar No: 2024/8449, Tarih: 09.10.2024

2. Dosya kapsamına göre sanığın, olay tarihinde katılan mağdureye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemini cinsel amaçla gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109/5. maddesinin uygulanması suretiyle sanığa fazla ceza tayin edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Bozma nedenlerine göre Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Artvin Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, Üye ... ve Üye ...'ın karşı oyları ve oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.10.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Daire çoğunluğunca sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin bozulmasına karar verilmiş ise de çoğunluk ile aramızdaki ihtilaf sanığın olay günü eski kız arkadaşı olan mağdura yönelik gerçekleşen eylemlerinin cinsel amaç içerip içermediği hususundadır.

Olay tarihi itibari ile 16 yaşını tamamlamış olan mağdurun arkadaşı ...'nın kullandığı araç ile Arhavi ilçesinde gezerken mağdurun eski erkek arkadaşı sanık ...'ın kendilerini 08 ... ... plakalı araç ile takip ettiği, önlerini kestiği, mağdura kendi aracına geçmesini söylediği ancak mağdurun kabul etmediği, daha sonra ...'nın mağdur'u Arhavi ilçe merkezinde indirdiği, sanığın araç ile mağdurun yanına yaklaşıp onu araca çağırdığı, mağdurun kabul etmemesi üzerine sanığın mağduru kolundan tutup zorla araca bindirdiği, sanığın mağdurun elindeki telefonu alıp camdan dışarıya attığı, sanığın aracı Hopa ilçesi Kopmuş tüneli çıkışına kadar sürdüğü ve burada park ettiği, sanığın araçtan inerek mağdurun bulunduğu arka koltuğa geçip mağdurun üzerindeki kıyafetin tül (şeffaf) olması nedeniyle "sen ...'nın yanına böyle mi gidiyorsun" diye laf atarak tişörtünü yırttığı, mağdurun direnmeye çalıştığı sırada sanığın, mağdura vurduğu, cinsel amaçlı olarak mağdura yaklaşmaya çalıştığı, karım olacaksın senin kızlığını bozacağım şeklinde sözler söylediği, mağdurun vucudu ortaya çıkacak şekilde tişörtünü yukarı doğru kaldırdığı, mağdurun elbisesindeki yırtıkların 08/08/2015 tarihli kolluk tutanağı ile tespit edildiği, mağdurun astım hastası olup krize girmesi ve bağırması üzerine sanığın eylemine son verdiği ve araç ile mağduru kendi evlerinin önüne götürdüğü, burada sanığın babasının sanığa kızdığı ve araç ile karakola giderek mağduru teslim ettikleri sabittir.

Daire çoğunluğunca sanığın, eylemi cinsel amaçla gerçekleştirmediği, eski kız arkadaşının başka biriyle arkadaşlık kurmasının verdiği kızgınlık ile yaralama eylemlerini gerçekleştirdiği yönündeki savunmasına itibar edilerek sanığın eyleminde cinsel amaç bulunduğuna dair şüphe bulunduğu kabul edilmiştir.

Sanığın bu husustaki savunmaları tutarlı değildir. 08.08.2015 tarihli müdafi huzurundaki kolluk ifadesinde sanık mağduru arabaya bindirdikten sonra Kopmuş tarafına gittiklerini, araç içinde konuştuklarını, çok sinirlendiğini, o sinirle ne yaptığını bilmediğini, tehdit ve hakarette bulunmadığını ve mağduru darp etmediğini beyan etmiş, aynı tarihli C.Savcılığındaki ifadesinde ise mağdura araç içinde iki tokat attığını, mağdur astım hastası olduğu için krize girip arka koltuktan öne doğru düşünce onu kucakladığını, sinirle mağdurun çeşitli yerlerine vurduğunu, üzerindeki kıyafetin sadece göğüslerini kapatan içini gösteren bir kıyafet olup altında da dar bir tayt olmasından dolayı kızdığını, sen bu kıyafetle mi ...'nın yanına gidiyorsun diyerek elbisesini sıkıca tuttuğunu, tutunca elbisenin tüllerinin yırtıldığını beyan etmiştir. Mağdur ise baştan itibaren tutarlı ve olay örgüsü ile uyumlu ifadelerinde sanığın araçtan inerek arka koltuğa gelip "sen ...'nın yanına böyle mi gidiyorsun" diyerek tişörtünü yırttığını, direnmeye çalıştığı sırada kendisine vurduğunu, "karım olacaksın senin kızlığını bozacağım" şeklinde sözler söylediğini, vücudu ortaya çıkacak şekilde tişörtünü yukarı doğru kaldırdığını, direnip bağırması üzerine eyleme son verdiğini beyan etmiştir.

Ceza yargılamasının amacı maddi gerçeğin ortaya çıkartılmasıdır. Hukuk yargılamasından farklı olarak ceza yargılamasında vicdani delil sistemi geçerli olup maddi vakıa her türlü delille ispatlanabilir. Suç mağdurları aynı zamanda eylemin birinci dereceden tanığı konumunda olup beyanları maddi vakıanın ispatlanması açısından önemli bir delil kabul edilmektedir. Mağdur beyanından başka delil bulunmadığı durumlarda mağdur beyanı tek başına yeterli görülerek suçun ispatlanması mümkündür. Bunun için mağdur beyanının kendi içinde tutarlı olup olmadığı, mantık çelişkisi içerip içermediği, aşamalardaki beyanların birbiriyle tutarlı olup olmadığı, mağdur ile sanığın önceye dayalı husumeti bulunup bulunmadığı, mağdurun yaş küçüklüğü veya akıl zayıflığı nedeniyle olayları kavramada ve ifade etmede bir engelinin bulunup bulunmadığı gibi bir takım kriterlere göre değerlendirilerek şayet mağdurun anlatımları tutarlı, samimi ve inandırıcı ise sübuta esas alınarak fail hakkında mahkumiyete yeterli delil kabul edilmektedir. Somut olayda mağdurun baştan itibaren samimi ve tutarlı beyanlarda bulunduğu, sanığın kendisine cinsel amaçla saldırdığını, karım olacaksın kızlığını ben bozacağım dediğini ve tişörtünü yırtıp yukarı kaldırdığını beyan ettiği, mağdurun olay esnasında giydiği tişörtünün yırtık olduğunun tutanakla tespit edilip adli emanete alındığı, olay örgüsünün mağdur anlatımı ile uyumlu olduğu, sanığın ise aşamalarda kısmen çelişkili anlatımda bulunduğu gibi, mağdurun tişörtünü isteyerek yırtmadığını, sıkıca tutunca yırtıldığı şeklindeki savunmasının inandırıcılıktan uzak olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde olayda sanığın cinsel saikle hareket ettiği hususunda şüphe bulunmayıp sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin onanması gerektiği kanaatinde olduğumuzdan bozma yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2022/4689, Karar No: 2022/8259, Tarih: 27.10.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/4689 E.  ,  2022/8259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE MAHKEMESİ : KAYSERİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen menfi tespit davasının kabulüne dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik verilen kararın davalı vekili tarafından adli yardım ve duruşma talepli olarak temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü;

Y A R G I T A Y K A R A R I

Hükmü temyiz eden davalı vekilli tarafından yasal süresi içerisinde verilen temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunulmuş, bu nedenle mahkemece temyiz harçları alınmadan dosya dairemize gönderilmiştir.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’nın 334 ila 340. maddelerinde düzenlenmiştir. Aynı kanunun 336/3. maddesine göre; adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Adli yardım talebini içeren dilekçe ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; davalının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- Hükmü temyiz eden davalı tarafın adli yardım talebinin REDDİNE,

2- Kararın, adli yardım talebi reddedilen taraflara bölge adliye mahkemesince tebliğine,

3- Adli yardım talebi reddedilen tarafın HMK’nın 337/2. maddesi uyarınca bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edebileceğine,

4- Adli yardım talebinin reddi kararına karşı süresi içinde itiraz edilmesi halinde, dosyanın HMK’nın 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli Yargıtay 4. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine,

5- Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın reddedilmesi halinde; HMK’nın 366. maddesi atfıyla aynı kanunun 344. maddesi uyarınca, temyiz harçları ile posta giderlerinin bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirilmesine, verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde bölge adliye mahkemesince temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmesine, bu kararın temyiz edene tebliğ edilmesine,

6- Temyiz eden tarafından, verilen kesin süre içinde temyiz harçları ile posta giderlerinin tamamlanması veya temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğden itibaren bir hafta içinde temyiz edilerek gerekli giderlerin yatırılması halinde, temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın bölge adliye mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20598, Karar No: 2014/8854, Tarih: 24.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/20598 E.  ,  2014/8854 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kadirli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 07/05/2013

Numarası : 2011/169-2013/269

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı işçi emeklilik sebebiyle iş sözleşmesini 05.01.2011 tarihinde feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren, davacı hakkında görevi nedeniyle düzenlemesi gereken bordrolarda sahtecilik yaptığı iddiası müfettiş incelemesi yapıldığı, müfettişin raporundan sonra , disiplin kurulunun oluşturulduğunu ve davacının iş sözleşmesinin disiplin kurulu kararı ile 06.01.2011 günü İş Kanununun 25/2-e maddesi uyarınca haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur.

Mahkemece davacı işçinin 05.01.2011 tarihinde emekliye ayrıldığı, disiplin kurulu kararıyla işten çıkarılmasının 06.01.2011 tarihinde gerçekleştiği, 1 gün sonra verilen ihraç kararının sonuca etkili olmadığı gerekçesiyle kıdem tazminatı isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin doğruluk ve bağlılığa aykırı söz veya davranışları sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği ve yine daha önce davacının emeklilik için vermiş olduğu dilekçenin sonuca etkili olup olmadığı hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fesih tarihinde yürürlükte olan 1475 sayılı İş Kanununun 17. maddesinin II. bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığında işverenin haklı fesih imkanının olduğu açıklanmıştır. Yine aynı maddenin II. bendinin (d) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkanı verdiği ifade edilmiştir.

Somut olayda, davacı işyerinde sosyal işler servis sorumlusu olarak çalıştığı esnada düzenlemesi gereken işçi bordroları üzerinde oynama yaparak Sosyal Güvenlik Kurumuna bazı işçiler hakkında fazla, bazıları hakkında ise eksik bildirim yapma iddiasıyla hakkında disiplin soruşturması açılmış ve disiplin kurulu kararıyla iş sözleşmesi 4857 sayılı Kanunun 25/2- e maddesine dayanılarak feshedilmiştir. Bu arada davacı hakkında resmi evrakta sahtecilik ve dolandırıcılık suçundan kamu davası açılmış ve Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/23 Esas ve 2012/292 Karar sayılı ilamı ile dolandırıcılık suçundan hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına, resmi evrakta sahtecilik suçundan ise 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, dosya temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay’a gönderilmiştir..

Davacı işçi hakkında açılan disiplin soruşturması sırasında 05.01.2011 tarihinde yaşlılık aylığı tahsisi için Sosyal Sigortalar Kurumuna başvurmuş ve kendisine emekli aylığı bağlanmıştır.

Davacı işçi hakkında açılan disiplin soruşturması sırasında 05.01.2011 tarihinde yaşlılık aylığı tahsisi için Sosyal Sigortalar Kurumuna başvurmuş ve kendisine emekli aylığı bağlanmıştır.

Somut olayda tartışılması gereken konu, işverenin haklı feshine konu olabilecek bir olayın ortaya çıkmasının ardından işçinin emeklilik için başvurmasının işverenin haklı fesih imkanını ortadan aldırıp kaldırmayacağı hususudur.

Fesih tarihinde işyerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmesine davalı işveren olayı disiplin kuruluna aktarmış ve disiplin kurulu 06.01.2011 tarihinde ihraç cezası vermiştir. Karar 07.01.2011 tarihinde davacıya tebliğ edilmiş, davacı işçi üst disiplin kuruluna başvurarak yeniden incelme talep etmiş, ancak üst disiplin kurulu, 10.01.2011 tarihinde talebi reddederek ihraç kararını onaylamıştır.

Davacı işçi işyerinde meydana gelen sözü edilen olay sebebiyle 05.01.2011 tarihinde emeklilik dilekçesini vermiştir. Burada asıl amaç, işverenin disiplin soruşturması ve sonra haklı feshini etkisiz kılmaktadır. Emeklilik hakkını kazanan işçinin bu hakkını kullanmasında da Medeni Kanununun 2. maddesindeki dürüstlük kurallarına uygun davranması gerekir. Somut olayda yasal emeklilik hakkı kötü niyetli olarak işletilmiştir. Aksinin kabulü halinde işyerinde emeklilik hakkını kazanan bir işçinin işverene ve işyerine yönelebilecek her türlü eylemi yaptırımsız kalabilecektir. Gerçekten, işverenin haklı fesih nedenleri ortaya çıktığında işçi derhal bir emeklilik dilekçesi vererek, işverenin haklı fesih imkanını bertaraf edebilir ki, bunun, yasalar karşısında korunmaması gerektiği açıktır.

Davacı işçi de emeklilik sebebiyle feshe dair dilekçe vermesinin ardından tebliğ aldığı disiplin kurulu kararına itiraz etmiş ve üst disiplin kurulu tarafından yeniden incelenmesini istemiştir. Davacı dahi emeklilik suretiyle gerçekleşen bir fesih olmadığı inancında olmalı ki, daha sonra tebliğ aldığı ihraç kararına karşı itirazda bulunmuştur.

Bu durumda davacının emeklilik sebebiyle feshine değer verilmemeli, işverenin haklı fesih açısından gerekli araştırma ve inceleme yapılmalıdır. Davacı hakkında açılan ceza davasının sonucu araştırılmalı, sözü edilen dosya ve temyize konu davada yapılan yargılama sonucuna göre işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24/4/2014 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9511, Karar No: 2009/18145, Tarih: 06.10.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/9511 E.  ,  2009/18145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/01/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 15,60 TL onama harcı alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 06.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23310, Karar No: 2016/5981, Tarih: 23.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/23310 E.  ,  2016/5981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adıyaman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2015

NUMARASI : 2014/1286-2015/415

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davalı idare, taşınmazda, kadastro tespitinden önce kamulaştırma yapıldığını iddia ettiğinden, dosya içinde bulunan belgeler haricinde varsa kamulaştırma evrakı ve projesi davalı idareden getirtilip mahallinde yeniden keşif yapılarak, alınacak fen bilirkişisi raporu ile dava konusu enerji nakil hattının kamulaştırma kapsamında kaldığının belirlenmesi durumunda, taşınmazın kamulaştırma tarihindeki zilyetlerine yapılan tebligatlara ilişkin belgeler davalı idareden; dava konusu taşınmazın kadastro tespit tutanağı ve dayanak belgeler de Tapu Müdürlüğünden istendikten sonra kesinleşmiş bir kamulaştırma bulunup bulunmadığı, varsa davacı ile zilyet arasında halef-selef ilişkisinin olup olmadığı hususlarında inceleme yapılması; iki farklı enerji nakil hattı olduğunun tespiti halinde ise tapuda mevcut olan eski irtifak hakkı nedeniyle oluşacak değer düşüklüğü de hesaplamada dikkate alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan açıklanan nedenlerle hükmün, H.U.M.K 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6058, Karar No: 2013/8006, Tarih: 13.05.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/6058 E.  ,  2013/8006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasasının 15. maddesinin son fıkrasında, bilirkişilerce aynı yasanın 11. maddesinin (f) bendi hükmü gözetilerek yapılacak değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği günün (dava tarihi) esas tutulacağı öngörülmüştür. Buna göre dava tarihi olan 2011 yılına ait verilerin esas alınarak kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi gerekirken 2010 yılı verilerine göre hesap yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınması,

2-Dava konusu taşınmazın yerleşim yerlerine, karayoluna yakın olması, elektrikli tren hattının devreye girmesi ve Ulukent Metro İstasyonuna yakın olması gibi hususların tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde en fazla %50 oranında objektif değer artışına neden olabileceği düşünülmeden, %90 oranında objektif değer artışı uygulayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olması,

3-Dosya içerisine getirtilen tapu kaydına göre, dava konusu taşınmazın 186,60 m² si üzerinde ... lehine eski irtifak hakkı mevcut olup, bu irtifakın dava konusu taşınmazda meydana getireceği kaçınılmaz değer kaybının dikkate alınmaması,

Kabule göre de;

4-Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan tarla kirası, sermaye faizi, giderlerin faiz karşılığı ve genel idari giderler düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.