muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6770, Karar No: 2022/8438, Tarih: 02.11.2022

Bölge adliye mahkemesince 24/09/2020 tarihinde, dava konusu hasta ve doktorların soruşturma sırasında verdikleri beyanlar ile bilirkişi raporu kapsamına göre, davacı eczacı sahteliği açıkça ortaya koyulan işlemler nedeniyle 2009 yılı protokolünün 4.3.6., 6.3.3., 6.3.10. ve 6.3.19. maddelerini ihlal ettiğinden ve davacı davada tanık kanıtına dayanmadığından, davalı kurumca tesis edilen cezai işlemlerin hukuka uygun olması nedeniyle davalının istinaf talebinin kabulüne, davanın reddine dair verilen karar, davacının temyizi üzerine Dairece verilen 21/10/2021 tarihli 2020/11982 E. 2021/10469 K. sayılı kararla; ".... yapılan yargılama neticesinde davacının veya çalışanlarının kurumu zarara uğratmak amacıyla kasıtlı olarak kuruma sahte reçete faturalandırdığı tespit edilememiştir. Bu durumda protokolün 6.3.19. maddesi nedeniyle uygulanan cezai şart tahsili işleminin iptali gerekir. Ancak aynı reçeteler için protokolün 6.3.3. ve 6.3.10. maddelerine göre cezai işlem uygulanması; hastaların kurum tarafından alınan beyanlarında açıkça dava konusu reçeteleri yazdırmadıklarını ve ilaçları almadıklarını, reçetede yazan rahatsızlıklarının olmadığını söyledikleri için yerinde olmuşsa da bu eylemler nedeniyle taraflar arasında yürürlüğe giren sonraki protokol hükümlerinin değerlendirilmesi gerekir. .... bu hususlar gözardı edilerek eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir." gerekçesiyle bölge adliye mahkemesi kararı bozulmuştur.

Bozmaya uyan bölge adliye mahkemesince, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, eczacının kuruma fatura ettiği reçetelerde bulunması gereken ve reçete muhteviyatı ilaçların reçete sahibine veya ilacı alana ait olmadığına ilişkin eylemle ilgili olarak davalı kurum işleminin 2016 Yılı Eczane Protokolünün 5.3.2. maddesi gereğince indirilerek 13.190,86-TL cezai şart ve birinci kez uyarılma işlemi yönünden uygulanarak devamına, yapılan denetimlerde reçete sahibi veya ilacı alan kişiye teslim edilmeyen ilaçlara ait reçetelerin kuruma fatura edilmesi eylemiyle ilgili olarak davalı kurum işleminin 2016 Yılı Eczane Protokolünün 5.3.5. maddesi gereğince indirilerek 13.190,86-TL cezai şart ve birinci kez uyarılma işlemi yönünden uygulanarak devamına, 6.595,43-TL reçete bedelinin davalıdan tahsiline ilişkin kurum işleminin iptaline yönelik talebin reddine, diğer davaya konu kurum işlemlerinin iptaline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) 2016 Yılı Eczane Protokolünün 6.17. maddesi “Bir fatura dönemi için uygulanacak cezai şartın hesaplanması reçete bazında yapılır. Bir reçetede birden fazla usulsüz fiilin tespit edilmesi durumunda cezai şartlardan en yüksek olanı esas alınır. Bir fatura döneminde cezai işlem gerektiren birden fazla reçete tespit edilmesi halinde belirlenen cezai şartlar her bir reçetedeki tespit için ayrı ayrı hesaplanıp bu bedeller toplanmak suretiyle tahsil edilir. Cezai şartlar reçete/ilaç bedelinden az olamaz.” hükmüne göre, bir reçetede birden fazla usulsüzlük yapılması halinde cezai şartlardan en yüksek olanı dikkate alınarak tek ceza uygulanması gerekirken, dava konusu 5 adet reçete için 2016 Yılı Eczane Protokolünün hem 5.3.2 maddesi hem de 5.3.5 maddesi gereğince cezai şart ve uyarı işlemi uygulanması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzelterek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bent uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’nin 20/06/2022 tarih ve 2021/3110 Esas, 2022/1643 Karar sayılı kararının hüküm bölümünün 3. fıkrasındaki "Yapılan denetimlerde reçete sahibi veya ilacı alan kişiye teslim edilmeyen ilaçlara ait reçetelerin kuruma fatura edilmesi eylemiyle ilgili olarak davalı kurum işleminin 2016 yılı Eczane Protokolünün 5.3.5. maddesi gereğince indirilerek 13.190,86-TL cezai şart ve birinci kez uyarılma işlemi yönünden uygulanarak devamına," cümlesinin hükümden tamamen çıkarılması, sonraki bentlerin buna göre teselsül ettirilmesi suretiyle kararın düzeltilmiş bu şekliyle 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 02/11/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15724, Karar No: 2017/5394, Tarih: 18.09.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/15724 E.  ,  2017/5394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "çekişmeli taşınmazların sınırında dere bulunduğu halde, dere yatağından elde edilmiş olup olmadıkları yönünde uzman jeolog bilirkişiden rapor alınmadığı belirtilerek, tarafsız ve yöreyi iyi bilen yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, uzman fen bilirkişisi, jeolog ve ziraat bilirkişisinden oluşacak bilirkişi kurulu aracılığı ile taşınmazlar başında yeniden keşif yapılması, taşınmazların öncesinin dere yatağı olup olmadığı, dere ile aralarında kot farkı bulunup bulunmadığı ve özel mülke konu edilip edilemeyeceği hususunda ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınması, taşınmazların geçmişte ne durumda bulunduğu, kime ait olduğu, kimden nasıl intikal ettiği, kim tarafından, ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı, davacıya babası tarafından sağlığında verilip verilmediği veya babasının ölümünden sonra taksimle davacı tarafa düşüp düşmediği hususunda yerel bilirkişi ve tanıklardan maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınması" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 111 ada 32 parsel ve 111 ada 33 parsel numaralı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile taşınmazların davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 18.09.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/772, Karar No: 2013/3330, Tarih: 25.02.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/772 E.  ,  2013/3330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekilince süresi dışında, davalı vekilince de süresinde temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Davacı vekilinin temyizi yönünden;

Hüküm, İş Mahkemesinden verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8.maddesi hükmüne göre ise İş Mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir. Öte yandan, iş mahkemesince verilen kararların katılma yoluyla temyizine ilişkin yasada hüküm de bulunmamaktadır.

Olayda hüküm, 01.11.2012 tarihinde temyiz eden davacı vekilinin yüzüne karşı tefhim edilmiş, temyiz ise 26.12.2012 tarihinde vukubulmuştur. Şu duruma göre davada 8 günlük temyiz süresi fazlası ile geçmiştir.

O halde, 1.6.1990 Tarih ve 1989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da gözönünde tutularak davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden reddi cihetine gitmek gerekmiştir.

2- Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

3-Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak % 20 oranında olan sürekli iş göremezlik oranının 22.03.2012 tarihinde % 78’ye yükseldiğinden, sigortalının manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığından bahisle davacının manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği gibi manevi tazminatın takdirinde de yanılgıya düşüldüğü, manevi tazminatın fazla takdir edildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile, tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa, mahkemece hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gitmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği açık-seçiktir.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Öte yandan, gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin olayın özelliklerini göz önünde tutarak manevi zarar adı ile zarar görene verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu ilkeler gözetildiğinde, meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun etkili olduğunun kabulü halinde dahi davacı yararına hüküm altına alınan 50.000,00-TL manevi tazminatın fazla olduğu açıkça belli olmaktadır.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, manevi tazminatın takdirinde yanılgıya düşülerek, manevi tazminatın fazla takdiri suretiyle ve özellikle kusur bilirkişi raporu alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine 25/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/3898, Karar No: 2013/4842, Tarih: 03.05.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/3898 E.  ,  2013/4842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar ... ve ...; tapulama sırasında kayalık olarak tespit dışı bırakılan ve dava dilekçesinde mevkii ve sınırları yazılı taşınmaz bölümünün imar-ihya, miras yoluyla gelen hak, paylaşma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle eşit paylarla adlarına tescili istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 28.06.2010 havale tarihli rapor ve eki haritada (A) harfiyle gösterilen 915,34 metrekare ve (B) harfi ile gösterilen 1.752,78 metrekare yüzölçümündeki toplam 2.668,12 metrekare taşınmaz bölümünün ve üzerindeki balık havuzu olan yerin mülkiyetinin 1/2 hisse ile davacılara aidiyetinin tespitine karar verilmiş; hüküm, davacılar ... ve ... vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 28.06.2010 havale tarihli rapor ve eki haritada (A) harfiyle gösterilen 915,34 metrekare ve (B) harfi ile gösterilen 1.752,78 metrekare yüzölçümündeki toplam 2.668,12 metrekare taşınmaz bölümü üzerinde davacılar yararına zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Davacılar ... ve ..., imar-ihya, miras yoluyla gelen hak, paylaşma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği hukuki nedenlerine dayanarak TMK'nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddeleri gereğince eşit paylar ile adlarına tescil isteminde bulunmuşlardır. Çekişmeli taşınmaz bölümleri, 1984 yılında yapılan kadastro sırasında ''kayalık'' niteliği ile tespit dışı bırakılmıştır. Böyle bir yerin emek ve masraf sarfı suretiyle imar-ihya işlemlerinin tamamlanmasını müteakip, kazanmayı sağlayacak zilyetlik süresinin geçmesi suretiyle 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddeleri hükümlerine göre kazanılması mümkündür. Bir arazinin kullanım süresi ile niteliğini ve üzerindeki imar-ihya işlemlerinin tamamlandığı tarihi en iyi belirleme yöntemi hava fotoğraflarıdır. Hava fotoğraflarının en az iki ayrı zamana ilişkin olması gerekir. Bu konuda sağlıklı bir yargıya ulaşmak için tespitin yapıldığı 1984 yılından geriye doğru 20-30 yıl öncesine ait (1964 yılı ve öncesi) ve dava tarihinden geriye doğru 20-30 yıl öncesine ait (1989 yılı ve öncesine ait) stereoskopik hava fotoğraflarının dosya arasına konulması ve bu

fotoğrafların stereoskopla incelenmesi gerekir. Stereoskopik çift hava fotoğrafı, bir stereoskop altında incelendiğinde arazinin üç boyutlu görülmesi, taşınmazın çekim tarihindeki sınırlarının ve niteliğinin belirlenebilmesi, bu yolla ekilemeyen alanların net bir biçimde tespitinin yapılabilmesi mümkündür. Ancak Mahkemece uyuşmazlığın çözüme kavuşturulabilmesi için gerekli bulunan hava fotoğraflarından yararlanılmamıştır. Hal böyle olunca, dava konusu taşınmazın bulunduğu yere ilişkin, komşu taşınmazların kadastro tespitlerinin yapıldığı 1984 yılı ve dava tarihine kadar 20 yıllık sürenin başlangıcı sayılabilecek 1989 yılına ait hava fotoğrafları Harita Genel Komutanlığı'ndan tarihleri açıkça yazılmak suretiyle istenilerek dosya arasına konulmalı, bundan sonra, 3 kişilik ziraat mühendisleri kurulu, jeodezi veya fotogrametri uzmanı harita mühendisinden oluşacak bilirkişi heyeti aracılığıyla yapılacak keşifte, belirtilen tarihlerde çekilmiş stereoskopik çift hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda inceleme yaptırılarak; çekişme konusu taşınmaz hava fotoğraflarında gösterilmeli, taşınmazı tüm sınırları ile birlikte gösterir fotoğrafları da çektirilerek dosya arasına konulmalı, bu suretle bu yerin önceki ve şimdiki niteliğinin, imar-ihyaya en erken ne zaman başlanıldığının ve tamamlandığının, arazinin ekonomik amacına uygun olarak zilyetliğine ne zaman başlanıldığının, zilyetliğin ne şekilde sürdürüldüğünün ve kimden kime aktarıldığının belirlenmesine çalışılmalı, tanık ve yerel bilirkişi ifadeleri de bilimsel esaslara ve maddi bulgulara dayanılarak hazırlanan söz konusu bilirkişi raporuyla denetlenmeli, imar ihyanın tamamlanmadığının anlaşılması halinde balık havuzu yapmak ve otopark olarak kullanmak suretiyle sürdürülen zilyetliğin kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla mülk edinmeyi sağlamayacağı düşünülmeli, iddia ve savunma çerçevesinde toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi kabule göre de çekişmeli taşınmaz bölümlerinin eşit paylarla davacılar adına tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken infazda tereddüt yaratacak şekilde taşınmazın 1/2 hisse ile davacılar adına tesciline karar verilmesi dahi isabetsiz, davacı ve davalı tarafın temyiz istemleri bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 03.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6490, Karar No: 2013/26016, Tarih: 12.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/6490 E.  ,  2013/26016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tuzla 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :20.12.2012
Yargıtay — Esas No: 2009/45433, Karar No: 2011/9725, Tarih: 09.05.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/45433 E.  ,  2011/9725 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/214630

MAHKEMESİ : Ayvacık Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2007

NUMARASI : 2007/96 Karar - 2006/228 Esas

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma, hakaret, tehdit

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1)-Sanıklar hakkında tehdit suçundan hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK.nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından sanıkların bu suçtan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE

2)-Sanık S.. S.. daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK.nun 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle, bu sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek; sanık S.. S.. hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan ve sanık V.. S.. hakkında konut dokunulmazlığını bozma ve hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5237 Sayılı TCK’da erteli adli para cezalarının aynen infazına ilişkin bir düzenleme bulunmadığından aynen infazı mümkün olmayan sanığa Ayvacık Asliye Ceza Mahkemesi’nin 23.11.2004 gün ve 2004/131-260 esas-karar sayılı ilamı ile verilen erteli adli para cezası konusunda karar verilmek üzere karar kesinleştiğinde bir örneğinin mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, erteli cezanın aynen infazına karar verilmediğinden tebliğnamedeki bu hususa değinen 2-a numaralı bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Adli sicil kaydına ve onaylı karar suretine göre, tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık S.. S.. hakkında hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesinin 6. ve 7. fıkraları uyarınca, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve dosya içeriğine göre, sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

a)-Sanıklara atılı birden fazla kişi tarafından konut dokunulmazlığını bozma suçu 19.12.2006 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa’nın 24. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK. nun 253. maddesinin 1. fıkrası (b) bendi uyarınca; soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın uzlaşma kapsamındaki suçlardan olduğu halde, sanıklar hakkında bu suç yönünden 19.12.2006 tarihinden sonra 5271 sayılı CMK. nun 253. ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma işlemleri yapılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

b)-Daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olan sanık S.. S..’ın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlığının değerlendirildiği yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeden cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

c)-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığı ve katılanın dosyaya yansıyan maddi bir zararının da bulunmadığı gözetilmeden sanık V.. S..’ın katılanın maddi ve manevi zararlarını karşılamayacağını açıkça beyan etmesi biçimindeki yasal olmayan gerekçeyle hakaret suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

d)-Her ne kadar kararda sanık V.. S.. hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de; sanığa atılı birden fazla kişi ile birlikte konut dokunulmazlığını bozma suçunun soruşturması ve kovuşturması şikayete bağlı suçlardan olmadığından hüküm tarihi itibariyle bu suçtan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin mümkün olmadığı nazara alındığında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesi uyarınca ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7.maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre, sanık V.. S.. bu suçtan hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 09/05/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.