muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9003, Karar No: 2014/9237, Tarih: 09.06.2014

Zira sorumluluk davasındaki karar kesin hüküm oluşturmaz ise de rücu davası yönünden sorumluluk davasının kararı güçlü delil oluşturmaktadır. Hakkında güçlü delil oluşan davalının rücu davası yönünden sorumluluk davası hükmünü diğer müteselsil borçlu aleyhine temyiz etmesinde hukuki yararı vardır. İhtiyari dava arkadaşlarının sonradan birbirlerine karşı açacakları rücu davasında, esas alınacak mahkeme kararı, ihtilaf henüz önünde iken doğru olarak oluşmalı ve mahkeme davalıların ne oranda sorumlu tutulup tutulmayacaklarını sorumluluk davası sırasında halletmelidir. Bu kabul tarzı rücu davasında haksız yere temyiz edenler aleyhine güçlü delil oluşturmaması yönünden doğru olduğu gibi, usul ekonomisi yönünden de tarafları tatmin edecektir. Temyiz etmeyen tarafların usulü müktesep hakları da mahkemece icrai nitelikte bir hüküm kurulmayacağı, bozma sonrası kararın gerekçesinde, haklarındaki karar temyiz edilmediğinden kesinleşen davalılarında sorumluluk derecesinin tespit edilmesiyle yetinileceği dikkate alındığında ihlal edilmemiş olacaktır. (Yargıtay HGK 2009/16-428-483 sayılı ilamı)

Yukarıdaki açıklamalar göz önüne alınarak somut olaya bakıldığında; davacı maddi ve manevi tazminatın müteselsil sorumluluk hükümlerine göre davalılardan tahsili istemiyle asıl ve birleştirilen davaları açmış olup, mahkemece davalı Tekirdağ M. Tur. Oto.Nak. ve Tic. Ltd. Şti. hakkındaki davanın reddine karar verilmiş, bu davalı hakkındaki hüküm davacı yanca açıkça temyiz edilmeyip sadece müteselsil sorumlu davalı M. Tur. Sey.A.Ş vekili tarafından temyiz edilmiş olup, hükmü temyize gelmeyen davacı ile diğer davalılar yönünden hüküm kesinleşmiş ve davalı Tekirdağ M. Tur. Oto.Nak. ve Tic. Ltd. Şti. lehine usulü müktesep hak oluşmuş ise de; temyiz eden davalı M. Tur. Sey.A.Ş., davalı Tekirdağ M. Tur. Oto.Nak. ve Tic. Ltd. Şti’den. aralarındaki iç ilişkiye göre bunu rücu edebilir.

Açıklanan nedenlerle, rücu davası ile borçlular arasındaki iç ilişki ve usul ekonomisi dikkate alındığında kararın temyizinde davalıların hukuki yararının bulunduğunun kabulü zorunlu olduğu gibi, hakkındaki karar kesinleşen davalı Tekirdağ M. Tur. Oto.Nak. ve Tic. Ltd. Şti’nin hükmedilen maddi ve manevi tazminat yönünden sorumluluğuna ilişkin değerlendirme yapılarak ve taraflar arasındaki iç ilişkide geçerli olmak üzere; mahkemece (Tekirdağ M. Tur. Oto.Nak. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden usuli kazanılmış hakkın ihlal edilmemesi gerektiğinden) davalı Tekirdağ M. Tur. Oto.Nak. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden icrai nitelikte bir hüküm kurulmayarak, sadece, sorumlu olduğu hususunun tespitine yönelik hüküm kurulması gerektiğinden, hükmün bozulması gerekmiştir.

3-Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

3-Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de göz önünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Somut olayda muris yolcunun kusuru bulunmaması ve diğer hususlar gözetildiğinde murisin çocukları olan davacılar için takdir olunan manevi tazminatın düşük olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bette açıklanan nedenlerle davalı M. Tur. Sey.A.Ş vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı M. Tur. Sey.A.Ş vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılar ve davalı M. Tur. Sey AŞ'ye geri verilmesine 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1162, Karar No: 2018/9153, Tarih: 20.11.2018

**5. Ceza Dairesi         2015/1162 E.  ,  2018/9153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zincirleme olarak icrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Karşıyaka Devlet Hastanesinde Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Uzmanı olarak görev yapan sanığın, hastalarına uzmanlık alanı dışında depresyon tedavisine yönelik ilaçlar yazdığı ve bu şekilde katılan Sosyal Güvenlik Kurumunu zarara uğratmak suretiyle görevi kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen somut olayda; UYAP sorgulamasına göre, dava konusu reçeteler ile ilgili olarak sanığın Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/10/2018 gün ve 2018/299 Esas, 2018/555 sayılı Kararıyla diğer dört sanıkla birlikte kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan beraatine karar verildiği ve bu kararların temyiz edildiğinin, keza aynı mahkemenin 11/04/2013 gün ve 2012/66 Esas, 2013/190 sayılı Kararı ile kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçundan haklarında verilen beraat kararlarının Yüksek 15. Ceza Dairesinin 07/03/2018 gün ve 2015/7352 Esas, 2018/1605 sayılı Kararı ile onanarak kesinleştiğinin anlaşılması, öte yandan TCK'nın 257. maddesinin genel, tali ve tamamlayıcı bir hüküm olup görevi kötüye kullanma suçunun oluşumu için eylemin Kanunda ayrıca suç olarak tanımlanmamış olmasının gerekmesi karşısında, dosyalar arasında suçun sübutunun değerlendirilmesi ve nitelendirilmesi bakımından CMK'nın 8/1. maddesinde yer aldığı şekilde hukuki ve fiili bağlantı bulunması nedeniyle bahsi geçen dosyanın akıbetinin araştırılarak sonucunun beklenilmesi, bozularak derdest duruma gelmesi halinde birleştirilmesi, onanarak kesinleşmesi veya birleştirme olanağının ortadan kalkması halinde ise asılları veya onaylı örnekleri bu dosya arasına konularak birlikte değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

TCK'nın 257. maddesinde tanımlanan suçun oluşabilmesi için görev gereklerine aykırılık yanında objektif cezalandırma şartlarından kişi mağduriyeti, kamu zararı, kişilere haksız bir menfaat (kazanç) sağlama unsurlarından birisinin de mevcut olması gerektiği gözetilerek, belirtilen hususlarda araştırma yapılarak gerektiğinde rapor aldırılması ve hasıl olacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği nazara alınmadan eksik araştırma ile yazılı şekilde hükme varılması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 20/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1849, Karar No: 2014/4708, Tarih: 22.10.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/1849 E.  ,  2014/4708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürme

HÜKÜM : Uyarlama sonucu; ...'ı öldürmekten 5237 sayılı TCK.nun 82/1-a, 62, 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında 765 sayılı TCK'nın 450/4, 59, 31, 33 maddeleri gereğince kurulup Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nm 7 ve 5252 sayılı TCK'nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucunda kurulan hükümde düzelterek onama nedeni dışında kanuna aykırı cihet görülmediğinden, hükümlü müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Uyarlama yargılaması sonucunda kurulan yeni hükümle uyarlamaya konu kesinleşmiş hükmün tüm neticeleriyle ortadan kalkmış olması nedeniyle, yargılama giderleri ve vekalet ücreti konusunda da yeniden karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasına “Toplam 72,98 TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline, 172,50 TL vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılanlara verilmesine” ibaresi eklenmek suretiyle DÜZELTİLEN, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan ve re'sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 22//10/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/24374, Karar No: 2009/4913, Tarih: 10.03.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/24374 E.  ,  2009/4913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/08/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, 10.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17578, Karar No: 2023/24331, Tarih: 21.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/17578 E.  ,  2023/24331 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/383 E., 2016/189 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin ikinci ve birinci fıkralarında düzenlenen hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyizi, sanığın eyleminin eleştiri sınırlarını aştığına, ifade özgürlüğü kapsamında kalmadığına, iftira ve hakaret niteliğinde olduğuna, bu nedenle haklarında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, sahibi ve sorumlu yayın yöneticisi olduğu internet sitesi üzerinden katılan hakkında hakaret içerikli haberler yayımlamak suretiyle üzerine atılı suçu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; Yerel Mahkemece, eylemin hakaret suçunu oluşturmadığı ve ağır eleştiri hakkı kapsamında kaldığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın, katılana yönelik eylemlerinin katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğinde olduğu anlaşılmıştır. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurları oluşmadığından, Yerel Mahkemenin sanık hakkındaki beraat hükmüne dair delilleri takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKMÜN, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8255, Karar No: 2018/10634, Tarih: 10.10.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/8255 E.  ,  2018/10634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluşa, tüm dosya kapsamına göre sanığın aşamalarda değişmeyen borçlu işyerinde şoför olarak çalıştığına, hacizden sonra işyerinden ayrıldığına, şirket sahiplerinin borcu ödeyeceğini söyleyerek mahcuzları kendisine vermediğine yönelik savunmalarının aksine husumetli olduğu tanık ...’un beyanı dışında delil bulunmadığı anlaşıldığından; yediemin olarak kendisine teslim edilen malların dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına neden olan sanığın hukuki durumunun TCK.nun 289/3. maddesi gereğince takdir ve tayini gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.10.2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20188, Karar No: 2014/8224, Tarih: 22.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/20188 E.  ,  2014/8224 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/284024

MAHKEMESİ : İpsala Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/10/2008

NUMARASI : 2008/38 (E) ve 2008/296 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında, 1412 sayılı CMUK’nun 399. maddesi uyarınca, hükmedilen hapis cezasının infaz edilip edilemeyeceğine ilişkin istenilen rapor için, Adli Tıp Kurumu başkanlığı tarafından düzenlenen 23/12/2004 tarihli düşüncede, sanığın organik akıl bozukluğu nedeniyle anılan yasanın 399. madde kapsamında kaldığı ve bir akıl hastanesinde muhafaza ve tedavisinin gerektiğini belirtilmesine karşın, temyize konu 22.09.2007 tarihli eylem yönünden, ceza sorumluluğu bulunup bulunmadığına ilişkin alınan B. Prof. Dr. M. O. Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastahanesi Baştabipliğince düzenlenen, 31/10/2007 tarihli raporda, sanığın ceza sorumluluğunun tam olduğunun belirtilmiş olması nedeniyle, her iki rapor arasında çelişki bulunduğu anlaşıldığından; sanığın yeniden Adli Tıp Kurumu Başkanlığına gönderilerek, akıl hastalığı yönünden iyileşip iyileşmediği ve her iki rapor arasındaki çelişkinin giderilmesinden sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık G.. D..’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 22/04/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20468, Karar No: 2012/43140, Tarih: 09.10.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/20468 E.  ,  2012/43140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı verilen hükümde, temyiz süresinin hazır bulunmayan müdafii yönünden "tebliğden itibaren işlemeye başlayacağı" belirtilip, hükmün sanık müdafiine 25.11.2011 tarihinde tebliğ edildiği ancak sanık müdafiince temyiz isteminde bulunulmadığı, buna karşın sanığın yüzüne karşı verilen hükmün gerekmediği halde sanığa tebliği üzerine hükmün sanıkça temyiz edildiği anlaşılmakta ise de, sanığa yapılan usulsüz tebligatın temyiz hakkı vermeyeceği anlaşıldığından, 03.11.2011 tarihinde tefhim edilen ve 25.11.2011 tarihinde sanık müdafiine tebliğ olunan hükmü yasal bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 14.12.2011 tarihinde temyiz eden sanığın süresinde bulunmayan temyiz isteğinin 1412 sayılı CMK’nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 09.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13071, Karar No: 2010/13307, Tarih: 21.12.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/13071 E.  ,  2010/13307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 23/01/2006 gününde verilen dilekçe ile danışıklı (Muvazaalı) sözleşmenin iptalinin istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece istemin kabulüne ilişkin 21/02/2008 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 21/12/2010 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı asil ... ve vekili Avukat ... ... geldi, karşı taraftan davacı vekili adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Davacı, davalılardan ... Veterinerlik Tarım İnş Gıd Ltd Şti'de senede dayalı alacağı olduğunu, ödeme günü geldiği halde ödenmeyen alacağını alabilmek amacıyla icra takibi başlattığını, davalı Şirket'in hak edişlerine haciz konulması için yazı yazıldığını, haciz tarihinden önce davalılar arasında yapılan temlik sözleşmesi uyarınca temlik alacağı dışında kalan hak ediş bölümünün icra dosyasına gönderildiğini, davalıların danışıklı (muvazaalı) olarak yaptıkları işlem ile alacağını almasını önlemek istediklerini ileri sürerek, temlik sözleşmesinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan ... ise, muhasebeci olarak diğer davalı Şirket'in kurulum işlemlerini yaptığı sırada tanıştığı Şirket yetkililerinin ilaç alımı için gereksinim duydukları parayı ... Bankası Muş Şubesi'nden 20.000,00 TL ve 6.000,00 TL olarak gönderdiğini, elden verdiği paralarla toplamda 35.000,00 TL'ye ulaşan alacağını güvenceye bağlamak için davalı Şirket'ten temlikname aldığını, danışıklı işlem yapıldığı iddiasının yersiz olduğunu belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davalılar arasında düzenlenen 07.12.2005 günlü temliknamenin bankaya icra takibi başlatıldıktan sonra, 20.01.2006 günü sunulduğu, Muş İl Tarım Müdürü ile davalılardan ...’ın akraba oldukları, ...'ın sunduğu ödemelere ilişkin belgelerin Şirket adına değil, Şirket yetkilisi ve şoförü olan kişiler adına olduğu, davalı ..., diğer davalı Şirket'in resmi olmayan ortağı olduğunu belirttiğinden davacının Şirket'ten alacağı olduğunu bilebilecek durumda olması nedeni ile temliknamenin danışıklı olduğu sonucuna varıldığı gerekçesiyle istemin kabulüne karar verilmiştir.