muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/30727, Karar No: 2014/31048, Tarih: 27.10.2014

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacının çalıştığı asıl işveren ve alt işveren aynı olup sadece asıl işverenin isim değiştirerek Karamanoğlu Mehmet Bey Üniversitesine bağlandığı anlaşılmakla ortada fesih bulunmadığından, feshe bağlı haklar olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin taleplerinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

3- Davalılardan Selçuk Üniversitesinin harçtan muaf olduğu belirtildikten sonra toplam 180,65 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline denerek infazda tereddüde yol açılacağının düşünülmemesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2010/13468, Karar No: 2010/13383, Tarih: 29.12.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/13468 E.  ,  2010/13383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, emeklilik aylığının büyüme ve hesaplama sonrasında geçmiş yıllara ait farklı emekli aylıklarının da hesaplanarak ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacıya 1993 tarihinde bağlanan yaşlılık aylığının TÜFE ve Gelişme Hızı Oranında artış yapılarak, ödenmesi gerektiğinin tespiti ile emekli olduğu tarihten itibaren oluşacak fark aylıklarından fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 1.000 TL maaş farkının ödenmesi istemine ilişkindir.

Davalı Kurumca süresi içinde yetki itirazında bulunulmuştur.

Mahkemece davacı talebinin Emeklilik İşlemleri Daire Başkanlığ tarafından yerine getirilmesi gerektiğinden, uyuşmazlığa konu ihtilafın SGK Başkanlığı işleminden kaynaklandığı, Kurum merkezinin Ankara'da bulunması nedeniyle davaya bakmaya Ankara İş Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin yetki yönünden reddine, karar kesinleştiğinde talep halinde dosyanın yetkili Ankara İş mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bu yönüyle, uyuşmazlığın Sosyal Sigortalar Kanunundan kaynaklandığı açıktır. Öte yandan Sosyal Sigortalar Kanununda yetki ile ilgili bir düzenlemenin mevcut olmadığı da ortadadır. Hal böyle olunca, uyuşmazlığın 5521 Sayılı Yasanın 15.maddesinin yollamada bulunduğu Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 9.ve 17. maddeleri gereğince çözümlenmesi gerektiği söz götürmez. Yukarıda sözü geçen 9.maddeye göre, Kurum merkezinin bulunduğu Ankara İş Mahkemesinde dava açabileceği gibi, 17.maddeye göre de, “Hakiki veya hükmi bir şahsın muhtelif mahallerde şubeleri bulunduğu takdirde o şubenin muamelesinden dolayı iflas davası müstesna olmak üzere o şubenin bulunduğu mahalde dahi dava ikame olunabilir”.

Somut olayda, davaya konu uyuşmazlık Pendik Sigorta Müdürlüğünün işleminden kaynaklanmaktadır.Zira davacının yaşlılık aylığı tahsis işlemleri Pendik Sigorta Müdürlüğünce gerçekleştirilmiştir. Tüzel kişilere karşı açılacak davalarda genel yetkili mahkeme, tüzel kişilerin yerleşim yerinin, yani merkezinin bulunduğu yer mahkemesi olmakla birlikte, şube işlemleri nedeniyle açılacak dava taraf olarak bağlı bulunulan merkez davalı gösterilerek, şubenin bulunduğu yerde de açılabilir.

Somut olayda, davaya konu uyuşmazlık Pendik Sigorta Müdürlüğünün işleminden kaynaklanmaktadır.Zira davacının yaşlılık aylığı tahsis işlemleri Pendik Sigorta Müdürlüğünce gerçekleştirilmiştir. Tüzel kişilere karşı açılacak davalarda genel yetkili mahkeme, tüzel kişilerin yerleşim yerinin, yani merkezinin bulunduğu yer mahkemesi olmakla birlikte, şube işlemleri nedeniyle açılacak dava taraf olarak bağlı bulunulan merkez davalı gösterilerek, şubenin bulunduğu yerde de açılabilir.

“Kurum adına işlem yapmaya yetkili bulunmak” şubenin tanımından ortaya çıkan bir sonuç olup, şubenin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olmasında tek başına yeterli değildir. Şubenin bulunduğu yer yetkisi o şubenin yapmış olduğu işlemlerden davacıya ait işlemlerin yürütülmesinden doğan uyuşmazlıklarda geçerli bulunmaktadır. Bu durumda dava doğru olarak Pendik Sigorta Müdürlüğünün bağlı bulunduğu Kartal İş mahkemesinde açıldığından davanın esasına girilerek, taraf delilleri toplanarak, oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle davacı talebinin davalı Kurumun Emeklilik İşlemleri Daire Başkanlığı tarafından yerine getirilmesi gerektiğinden bahisle Ankara İş mahkemelerinin yetkili olduğu ileri sürülerek yetkisizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.04.2008 gün ve 2008/10-329 Esas,2008/334 Karar sayılı ilamı da bu yöndedir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 29.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19719, Karar No: 2014/24573, Tarih: 20.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/19719 E.  ,  2014/24573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2014

NUMARASI : 2014/327-2014/446

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; davacının meslek hastalığına bağlı olarak %19,20 oranındaki sürekli iş göremezliğinin, zamanla artarak %26,00 oranına yükselmesi nedeniyle, %6,80 fark için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece, meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmiş ise de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa, manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik

ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidirlerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan ve özellikle kusur bilirkişi raporu alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 20/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15484, Karar No: 2016/1311, Tarih: 04.02.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/15484 E.  ,  2016/1311 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/9190

MAHKEMESİ : Kayseri 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2012

NUMARASI : 2012/363 (E) ve 2012/1088 (K)

SUÇ : 4733 sayılı Yasa'ya Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Kolluk yol kontrolünde sanığın muavin olarak görev yaptığı yolcu otobüsünün bagajından 3 çuval içerisinde 283 karton kaçak sigara ele geçirildiği olayda; dava konusu sigaraların içerisinde taşındığı çuvallar üzerinde gönderici ve alıcı isimleri yazılı olmaması dikkate alınarak, sanığın gönderen kişiyi tanımadığı yönündeki ifadelerinin suçtan kurtulmaya yönelik savunmalar olduğu gözetilmek suretiyle, sanığın subuta eren atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan TAPDK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca hükmün istem gibi BOZULMASINA, 04.02.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6081, Karar No: 2011/16841, Tarih: 12.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/6081 E.  ,  2011/16841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 10.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06.10.2009 tarih ve 2008/2708 - 2009/1985 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olup dava konusu meblağ 14.630,00 TL’nın altında bulunduğundan HUMK’nun 3156 sayılı Kanun ile değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin İtalya tatili sonrasında dönüş için davalı THY’na ait Milano uçağına bindiklerini, İstanbul aktarmalı olarak Ankara’ya yolculuk yaptıklarını, Milano İstanbul seferini yapan uçağın rötar yaptığını ve 23.20 de İstanbul’a indiğini, İstanbul-Ankara seferini yapacak olan uçak için uçuş kartları bulunmasına karşın davalı yetkililerinin bu uçağa davacıları almadığını, bu nedenle davacıların havaalanında ertesi sabah saat 06.30 uçağına kadar beklemek durumunda kaldıklarını ileri sürerek, her bir davacı için ayrı ayrı 5.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların kendilerinden kaynaklanmayan nedenlerle Milano havaalanında 2 saat bekledikleri ve bunun sonunda davacıların İstanbul’a ve Ankara’ya geç olarak ulaştıkları, saat 23:45'de kalkacak olan uçağın davacıların uçuş işlemlerinin yapılabileceği makul bir süre bekletilip uçmaları sağlanabilecek iken bu işlemin yapılmadığı, davacıların havaalanında yaklaşık 7 saat beklemek durumunda kaldıkları, bu durumun davacılar için stres ve üzüntü kaynağı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile her bir davacı için ayrı ayrı 2.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, her ne kadar mahkeme gerekçesinde İstanbul’dan kalkan uçağın bekletilmemesi olgusuna yer verilmesi doğru değil ise de, dava dilekçesinde açıklandığı üzere manevi zarara Milano’daki gecikmenin sebebiyet vermesine göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 226,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6921, Karar No: 2022/12326, Tarih: 26.09.2022

**6. Ceza Dairesi         2022/6921 E.  ,  2022/12326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 27.06.2014 tarihinde kesinleştiği ve sonradan 20.12.2017 tarihinde yeniden suç işlemesi üzerine hükmün açıklandığı, buna göre bu iki tarih arasında zamanaşımı süresinin işlemediği de göz önünde bulundurularak yapılan incelemede,

Sanığın eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan nitelikli hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı sayılı Yasa’nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihi olan 03/06/2005 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz istemi bu bakımdan yeniden görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 26/09/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4716, Karar No: 2015/21950, Tarih: 30.09.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/4716 E.  ,  2015/21950 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

HÜKÜM : Sanıklar ... ve... hakkında kasten yaralama suçundan;

-Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama suçlarından hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ...hakkında TCK.nun 58. maddesi gereği hükmo- lunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilirken adli sicil kaydındaki en ağır cezanın tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

I- Sanıklar ...hakkında kurulan tüm hükümler ve sanık G.. H.. hakkında ...'e yönelik yaralama suçlarından kurulan hükümler ile sanık ... hakkında ... ve...'e yönelik yaralama ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçun- dan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık.......in bir sebebe dayanmayan, sanık ...'in suçların sübut bulmadığına ve sanık ...in suçun sübut bulmadığına, meşru savunmaya, haksız tahrike, ertelemeye ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin oybirliğiyle (ONANMASINA),

II- a- Sanık ...in Katılan ... yönelik eylemi nedeniyle kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde,

Sanık ...'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Katılan ...'in duruşmada alınan savunmasında, bıçakla yaralanmadığını, sanık ... kendisine tekmeyle vurduğunu beyan etmesi ve alınan raporlarda kesici delici alet yaralanmasının tarif edilmemesi karşısında; sanığın eyleminin sadece TCK'nun 86/2 madde ve fıkrası kapsamında kaldığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-Sanık ..'nın Katılan ...e yönelik eylemi nedeniyle kurulan hüküme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Katılan ..nin duruşmada alınan savunmasında, bıçakla yaralanmadığını, sanık ... kendisine tekmeyle vurduğunu, başka kimsenin kendisine vurmadığını beyan etmesi karşısında; sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil elde edilemediğinden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMA- SINA), 30.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2453, Karar No: 2014/14773, Tarih: 16.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/2453 E.  ,  2014/14773 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat

Hüküm : Manevi tazminat talebinin reddi, 10.151,54 maddi tazminatın davalıdan alınarak davacılara verilmesine

Davacılar vekilinin 14.03.2011 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacıların bir suç soruşturması nedeniyle sahibi olduğu tohumlara el konulduğunu, yapılan kovuşturma sonunda üzerlerine atılı suçtan ek kovuşturmaya yer olmadığına ve tohumların iadesine karar verildiğini belirterek CMK’nın 141. ve devamı maddeleri gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne, manevi tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasının dayanağı olan Şemdinli Cumhuriyet Başsavcılığının, 2010/292 Soruşturma sayılı ceza dosyasının incelenmesinde; şüphelilere (davacılara) ait tohumlara, Kaçakçılık suçundan, 06.03.2010 – 04.03.2011 tarihleri el konulduğu, yapılan soruşturma sonunda davacılar hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin 09.02.2011 tarihinde kesinleştiği, tazminat davasının 14.03.2011 tarihinde, CMK’nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmış, manevi tazminat davaları kişilik hakkını koruyan, haksız tecavüzün doğurmuş olduğu olumsuz sonuçlarını, yani zararın giderilmesini, telafi edilmesini amaçlar, manevi tazminat davası için, kişilik haklarının ihlal edilmesi özellikle sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin ihlali ve hukuka aykırı bir fiilin bulunması gerekir, yakalanan veya tutuklanan kimsenin gerek aile gerek iş çevresinde itibarının sarsılması, aile, çocuk ve yakınları için tutukevinde hasret çekilmesi, kişinin tutuklanması nedeniyle ruhi sıkıntılar çekmesi, cezaevi şartları, buralarda duyduğu acı ve ızdıraplar kişinin manevi zararının giderilmesini gerekli kılar, tutuklanan kimseye verilecek manevi tazminatın tespitinde; tutukluluk süresi, kişinin sosyal ve ekonomik yeri, üzerine yüklenen ve ceza kovuşturmasına konu olan suçun nitelik ve kapsamı göz önünde bulundurulmalıdır, bu açıklamalar ışığında, yalnızca haksız yere yakalanan ya da tutuklanan kişinin çektiği acının karşılığı olarak manevi zarar ödenmesi gerektiği, haksız el koyma nedeniyle manevi tazminat şartlarının oluşmayacağı gözetilerek davacılar lehine el koyma nedeniyle manevi tazminata hükmedilmemesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin süreye, tazminat miktarına, eksik incelemeye ve kendileri lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak ONANMASINA, 16.06.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.