muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/170, Karar No: 2008/201, Tarih: 27.02.2008

3-MÜLKİYET HAKKININ ULUSAL VE ULUSLARARASI YASAL

DAYANAKLARI VE SOMUT OLAYA ETKİLERİ:

A) Mülkiyet Hakkının Ulusal Yasalardaki Dayanakları ve İrdelenmesi:

-1982 Anayasasının 35.maddesinde; “ Herkes mülkiyet ve miras haklarına sahiptir.

Bu haklar, ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabilir.

Mülkiyet hakkının kullanılması, toplum yararına aykırı olamaz.”

Görüldüğü gibi, Anayasa mülkiyet ve miras hakkını kutsal ve mutlak bir hak olarak kabul etmektedir. Bu nedenlerle Anayasa’da, temel hak ve ödevler kısmında yer verilmiştir. Şu halde, 35.maddenin temel hak ve hürriyetlerin sınırlanması başlığını taşıyan 13.maddesiyle birlikte yorumlamakta yarar vardır. Hukuk Genel Kurulu önüne gelen olayda mülkiyetin kullanılması hakkına getirilen kısıtlama, Anayasa’nın 13.maddesinde açıklanan ilkeleri aşan bir sınırlama olup, önemli ölçüde zorlaştırıcı ve dahası ortadan kaldırıcı nitelikte bulunmaktadır. 43 yılı aşan bir süreç gözetildiğinde Sosyal ve Hukuk Devleti ilkeleriyle örtüştüğü de söylenemez.

-4721 sayılı TMK.nun 683.maddesine göre; “ Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. İdarenin 1982-1989 yılından beri başlayan 14 yılı aşkın bir süre içinde taşınmazlarla ilgili olarak aldığı kısıtlayıcı işlemler ile davacının serbest (dilediği gibi) kullanma hakkının elinden aldığı somut bir olgudur.

-3194 sayılı İmar Kanununun 13/1.madde ve fıkrasıyla, “ imar planlarında, resmi yapı, okul,cami,yol ve meydan gibi genel hizmetlere ayrılan yerlerin, imar programına alınıncaya kadar mevcut kullanma şeklinin devam edeceği öngörülmüştür, aynı kanunun 10.maddesiyle de belediyelerin imar planlarının yürürlüğe girmesinden en geç üç ay içinde bu planı uygulamak üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlayacakları” belirtilmiştir.

Madde metninden de anlaşıldığı gibi üç ay içinde imar planlarının uygulanması için 5 yıllık imar programlarının hazırlanması öngörülmüş ise de, planların programa alınarak uygulanmasına ilişkin düzenleyici bir kurala (süreye ve benzeri kısıtlamaya) yer verilmemiştir. İdare, işte bu açık kapıdan yararlanarak kişilerin mülkiyet hakkına getirdiği sınırlamaları uzun süre (olayda 43 yıldan beri ) askıda tutabilmektedir. Örneğin batı Avrupa ülkelerinde planların ne kadar süre içerisinde kullanılacağı konusunda açık ve kesin kurallar konulmuştur.

Anayasa Mahkemesi, 3194 sayılı İmar Kanununun 13/1-3. fıkralarının iptali ile ilgili 29.12.1999 gün ve 1999/3 esas, 1999/51 sayılı kararında; Anayasanın 13 ve 35. maddelerini birlikte yorumlayarak, “…çağdaş demokrasiler, temel hak ve özgürlüklerin en geniş ölçüde sağlanıp güvence altına alındığı rejimler olduğunu, özüne dokunup onları büyük ölçüde kısıtlayan veya tümüyle kullanılmaz hale getiren sınırlamaların demokratik toplum düzeninin gerekleriyle bağdaştığı kabul edilemez…” ilkesine vurgu yapılmıştır.

B-Mülkiyet Hakkının Uluslararası Sözleşmelerden Doğan Yasal Dayanağı ve  İrdelenmesi;

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

Ek protokol’ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onanmış ve onaylayan yasada; “…Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir…” ilkelerine yer verilmiştir.

Ek Protokolün 1. maddesi ile, mülkiyet hakkına getirilen koruma, diğer haklar konusunda olduğu gibi önce ilkeyi ya da genel kuralı koymakta, böylece güvence altına alınan hakkı tanımakta, daha sonra genel kurala getirilmesi olası sınırlama ve kısıtlamalar ile bunların meşru koşulları birlikte belirlenmektedir. Örneğin; Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, bir kararında “…sonuçları inşaat yasakları ile ağırlaştırılmış olan ve verilen uzun süreli kamulaştırma izinleri ile kamusal yarar ve bireysel yarar arasındaki dengenin kişi aleyhine bozulduğuna ve mal varlığına saygı ilkesinin, geçerli bir nedene dayanmaksızın çiğnemiş olduğuna” işaret edilmiştir. (1-Güney Dinç, Türkiye Barolar Birliği, AİHS ve Mal Varlığı Hakları, Ankara 2007, Sh:5, 37-43, 2- Osman Doğru, AİHM İçtihatları, 1, Adalet Bakanlığı, sh:481-500, Ankara 2003, -Sporrong ve Lönnroth/İsveç, 0055.23.9.1982 T. 7151/75 E., davası, sözü edilen davanın olayı şöyledir; Stockolm kent merkezindeki 1960 yıllardan kalma binalarının imar planında yapılması tasarlanan bir viyadük ayağına rastlaması nedeniyle Hükümet, 1956 yılında 5 yıl içinde uygulanmak koşulu ile Belediyeye kamulaştırma izni vermiştir. Aynı gerekçe ile taşınmaza 1954 yılında yapılaşma yasağı da konulmuştur. Sözü edilen 5 yıllık sürenin dolmasından önce Belediyenin, mal sahiplerine ödenecek tazminatı belirleyecek olan mahkemeye dava açması gerekmektedir. Aksi halde, kamulaştırma izni ortadan kalkacaktır. Belirli aralıklarla sözü edilen süre kamulaştırma izni için üç kez uzatılmış ve en son 3.5.1979 yılında Hükümet, Belediyenin kamulaştırma izin isteğini iptal etmiştir…)

4-SOMUT OLAYIN DEĞERLENDİRİLMESİ;

Yukarıda yapılan açıklamalar gözetildiğinde, davacının taşınmazları ile ilgili  olarak idarenin 1982-19894 tarihlerinden beri mülkiyet hakkını sınırlayacak ve kullanım hakkını kısıtlayacak bir takım işlemler yaptığı gerçek bir olgudur. Bu hali ile davacıya inşaat izni verilmesi olanaklı olmadığı gibi, taşınmazlarını gerçek (sürüm) değeri üzerinden satması da olanaklı değildir. Bu husus Özel Dairenin de kabulündedir.

4-SOMUT OLAYIN DEĞERLENDİRİLMESİ;

Yukarıda yapılan açıklamalar gözetildiğinde, davacının taşınmazları ile ilgili  olarak idarenin 1982-19894 tarihlerinden beri mülkiyet hakkını sınırlayacak ve kullanım hakkını kısıtlayacak bir takım işlemler yaptığı gerçek bir olgudur. Bu hali ile davacıya inşaat izni verilmesi olanaklı olmadığı gibi, taşınmazlarını gerçek (sürüm) değeri üzerinden satması da olanaklı değildir. Bu husus Özel Dairenin de kabulündedir.

Dayanak gösterilen Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının (1982) 13,35 TMK.nun 683 ve İmar Kanunun 10.maddesi ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek Protokol’ün 1.maddesi uyarınca, davacının mülkiyet hakkından hukuken ve serbestçe yararlanma olanağının oldukça zorlaştırıldığı, taşınmazlarının (mülklerinin) geleceği konusunda da tamamen belirsiz bir durum söz konusu olduğu görülmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi mülkiyetle ilgili tüm kararlarında; “mülkiyet hakkının korunması, mülkiyet (mal varlığı) hakkına saygı, toplumun genel yararlarının  gerekleri ile bireyin temel haklarının korunmasının gerekleri arasında adil bir dengenin sağlanması, mülkiyet hakkına el atılan kişinin (olağan dışı ve aşırı) yükümlülük altına sokulmaması, aksi halde, adil dengenin bozulacağı ilkelerine özen gösterilmesine vurgu yapılmıştır”

Şu halde AİHM Sporrong ve Lönnroth, İsveç, 1982 davasında olduğu gibi, somut olayda da, aradan geçen uzun süreç gözönünde tutulduğunda mal varlığına saygı ilkesi ile az yukarıda açıklanan diğer ilkeler çok haklı bir nedene dayanılmaksızın çiğnendiğinin ve hukuken kullanma hakkının ağır bir şekilde kısıtlandığının, kamu yararı ile kişi yararı arasındaki adil dengenin kişi aleyhine bozulduğunun kabulü gerekmektedir.

Tüm bu somut ve hukuki olgular karşısında idarenin davranışının fiili (eylemli) ve hukuki bir kamulaştırma (el koyma ) niteliğinde bulunduğu görüşünde olduğumdan, karar düzeltme isteğinin kabulü ile istenen tazminat (bedel) miktarının Dairesince, esastan değerlendirilmesi için dosyanın dairesine gönderilmesi gerekirken, bu isteğin reddine karar verilmesi biçiminde gerçekleşen sayın çoğunluğun görüşlerine açıklanan nedenlerle katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/8244, Karar No: 2021/3333, Tarih: 03.03.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/8244 E.  ,  2021/3333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Eşi Sabriye ile minibüs beklemekte olan mağdur ...’ın, temyiz dışı sanık ... tarafından içerisinde sanık ...’nın bulunduğu araca zorla bindirilmeye çalışıldığı olay kapsamında, sanık ...’nın, sanık ...’in eylemine TCK’nın 37. maddesi kapsamında birlikte fail olarak katıldığı anlaşılmakla hakkında TCK’nın 109/2. maddesi gereğince belirlenen temel cezadan TCK’nın 109/3-b maddesi kapsamında arttırım yapılması gerekirken azmettirici olarak eyleme katıldığının ve eylemin bu şekilde birlikte gerçekleştirilmediğinin kabulüyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına yönelik temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15518, Karar No: 2015/903, Tarih: 10.02.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/15518 E.  ,  2015/903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında .... Mahallesi çalışma alanında bulunan temyize konu 183 ada 11 parsel sayılı 860,55 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadimden beri mahalle mezarlığı olması nedeniyle davalı .... Belediyesi Tüzel Kişiliği adına tespit edilmiştir. Davacılar ..., .... ve ..., miras yoluyla gelen hak ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın bir bölümü hakkında dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ve çekişmeli taşınmazın bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 436,72 metrekarelik bölümünün davacılar adına eşit paylarla tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmaz bölümünde davacılar yararına zilyetlikle iktisap şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de mahkemenin kabulü dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Dava konusu taşınmaz bölümünün faal mezarlık olmadığı belirlenmişse de aynı yerin % 55-65 oranında eğimli olduğu, tarımsal değeri olmayan çayır, çalılık ve kayalık bir alan olduğu ve tarımsal faaliyette bulunulmasının mümkün olmadığına ilişkin ziraatçı bilirkişi raporu ile yamaç niteliğinde bir yer olduğuna dair mahkeme gözlemi itibariyle Kadastro Kanunu'nun 14. maddesindeki yasal koşulların davacılar yararına gerçekleşmediği sabit olup, mahkemece sadece, bu yerin davacılara ait olduğunu bildiren ve kullanım durumunu dahi belirtmeyen soyut nitelikli yerel bilirkişi beyanlarına değer verilerek davanın kabulü yönünde hüküm kurulması doğru değildir. Açıklanan nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 10.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1790, Karar No: 2022/3870, Tarih: 08.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/1790 E.  ,  2022/3870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık, yüzüne karşı verilen mahkumiyet kararına karşı temyiz süresi geçtikten sonra CMK'nın 308. maddesi gereğince itiraz talebinde bulunmuş ise de, Yargıtay denetiminden geçmeyen kararlara karşı itiraz yasa yoluna başvurma imkanının bulunmadığı, sanığın yasa yolunda yanılarak yapmış olduğu talebinin temyiz istemi olarak kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın yüzüne karşı 09.04.2019 tarihinde verilen kararı, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 06.01.2022 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteğinin aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 08.03.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27870, Karar No: 2016/6456, Tarih: 25.04.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/27870 E.  ,  2016/6456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya içerisindeki sanık ...'nin de imzası bulunan 04.11.2011 tarihli tutanakta, "muavin olarak çalıştığı otobüs bagajında yapılan aramada kendisine ait 4 karton koli bulunduğu ve yakalanan 2792 paket kaçak sigaradan 792 paketinin sanık ...'ye ait olduğunun" yazılı olmasına rağmen, sanığın aşamalarda değişmeyen savunmalarında kolilerde ele geçirilen sigaraların kendisine ait olmadığını beyan etmesi ve diğer sanık ...'nın sigaralardan sadece 200 kartonunun kendisine ait olduğunu ve geriye kalan 99 karton sigaranın ise otobüs muavini olan diğer sanık ...'ya ait olduğunu beyan etmesi karşısında; tutanak tanıkları dinlenip sanık ...'nın yakalanma anında bagajda kolilerinin olup olmadığı ve sigaralardan bir kısmını kabul edip etmediği husuları sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ise;

1-CMK.nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesine engel hali bulunmayan ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini kabul ettiğini beyan eden sanıklara, kendilerinden ele geçen dava konusu eşyanın daha düşük CİF değer içeren bilirkişi raporuna göre gümrük idaresince ayrı ayrı hesaplanacak "eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler toplam tutarı” olan miktarın kamu zararı olduğunun bildirilmesi ve sonucuna göre, gerektiğinde Ceza Muhakemesi Kanunun 231/9 fıkrası da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, tamamı kendilerine ait olmayan davaya konu bütün eşya nedeniyle oluşan zararı gidermediklerinden ve bir daha suç işlemeyeceği hususunda mahkemeye olumlu kanaatte gelmediğinden bahisle yeterli olmayan gerekçe ile sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının "tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkememizde olumlu kanaat oluştuğundan" bahisle ertelenmesine karar verildiği halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmamasına ilişkin karar verilmesi sırasında ise sanığın yeniden suç işlemeyeceği hususunda olumlu kanaat oluşmamasının esas alınması suretiyle hükümde çelişki yaratılması,

3-24.11.2015 günlü 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-24.11.2015 günlü 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-TCK'nın 53.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, mahkum olduğu kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanık hakkında anılan maddenin l.fıkrasının (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından uygulanmasına yer olmadığına, altsoyu dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanık ...'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre hükmü temyiz etmeyen sanık ...'ya da sirayetine, 25/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30038, Karar No: 2016/7661, Tarih: 13.04.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/30038 E.  ,  2016/7661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine g, öre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığa ek savunma hakkı verilmeden, hakaret suçunda TCK'nın 125/3-a, görevi yaptırmamak için direnme suçunda ise aynı Kanunun 43. maddeleri uygulanmak suretiyle CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,

2- 06.07.2012 tarihli olay, yakalama ve teslim tutanağında adları geçen ve olay hakkında görgüye dayalı bilgileri olduğu anlaşılan Süleyman K., Zöhre K., Tayfur K., Nazlı K., Hasan C., Mehmet K. ile Murat K.'ün bilgi ve görgülerinin tespit edilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, sadece müştekilerin ifadelerine başvurulmak suretiyle eksik incelemeyle karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 13/04/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1166, Karar No: 2018/8889, Tarih: 12.07.2018

**2. Ceza Dairesi         2017/1166 E.  ,  2018/8889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nın 323/1. maddesi uyarınca “yeniden yapılacak duruşma sonucunda mahkeme, önceki hükmü onaylar” hükmü gereğince önceki hükmün onaylanması yerine yeniden aynı hükmün kurulması sonuca etkili görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 12/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6213, Karar No: 2015/8621, Tarih: 09.12.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/6213 E.  ,  2015/8621 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/192737

MAHKEMESİ : İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2011

NUMARASI : 2011/90 (E) ve 2011/181 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar

verme

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir

Ancak;

1-Sanıkların katılanlara ait üzerinde anahtarı bulunan kamyoneti bu anahtarla çalıştırmak suretiyle çaldıkları olayda, dosya içerisinde hırsızlık yapılan yere ilişkin tespit tutanağı veya krokinin bulunmaması, sanıkların ve katılan E.. C..'nın beyanlarında bu yerin depo olarak kullanıldığının belirtilmesi karşısında, hırsızlık konusu kamyonetin çalındığı yerin bina veya eklentisi niteliğinde olup olmadığının araştırılıp gerektiğinde mahallinde keşif yapılarak sonucuna göre, eylemin bina veya eklentisinden gerçekleştirildiğinin kabulü halinde TCK'nın 142/1-b, olmadığı takdirde TCK'nın 141/1. maddesi ile cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı biçimde hüküm kurulması,

2-Sanıkların hırsızlık eylemini gerçekleştirdikten bir gün sonra Aydın ilinde bulunan aracın yerini katılanlara söyleyerek aracın hasarlı ve yakıtı bitmiş bir şekilde iadesini sağladıklarının anlaşılması karşısında, katılanlardan kısmi iade nedeniyle sanıkların etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanmasına rıza gösterip göstermedikleri açıkça sorularak, sonucuna göre sanıklar hakkında hırsızlık suçu bakımından TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanıkların ve katılan E.. C..'nın anlatımlarında, sanıkların girdiği yerden depo olarak bahsedildiği ancak bu yerin bir işyerinin eklentisi niteliğinde olup olmadığına dair bir saptamanın bulunmadığının anlaşılması karşısında; salt eşyaların muhafazası için kullanılan, herhangi bir ticari faaliyetin yürütülmediği ve/veya bir işyerinin eklentisi niteliğindeki olmayan yere girilmesinin işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturmayacağı düşünülmeden ve anılan yerin niteliği de belirlenmeden, sanık hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

4-Hırsızlık konusu kamyonetin çalındıktan sonra, yapılan kaza nedeniyle torpido gözünün kırık, sağ ön far, ön tamponda ve sağ ön kısmında hasar verilmek suretiyle gerçekleştirilen eylemin, hırsızlık suçunun konusu ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması ve korunan hukuki yararın tek olması karşısında; ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı gözetilmeden, sanığın TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca mala zarar verme suçundan da cezalandırılmasına karar verilmesi yasaya aykırı,

4-Hırsızlık konusu kamyonetin çalındıktan sonra, yapılan kaza nedeniyle torpido gözünün kırık, sağ ön far, ön tamponda ve sağ ön kısmında hasar verilmek suretiyle gerçekleştirilen eylemin, hırsızlık suçunun konusu ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması ve korunan hukuki yararın tek olması karşısında; ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı gözetilmeden, sanığın TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca mala zarar verme suçundan da cezalandırılmasına karar verilmesi yasaya aykırı,

5-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014-140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile anılan maddenin bazı bölümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar S.. Y.. ve G.. A..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.