muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9960, Karar No: 2020/6260, Tarih: 02.06.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/9960 E.  ,  2020/6260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Ceza Genel Kurulu’nun Dairemiz tarafından da benimsenen 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, haber içeriğinde yer verilen ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte haberde yer alan ifadelerin ve haber başlığının, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle Sözleşme'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

İncelemeye konu olayda; sanığın twitter adresinden katılana yönelik sözlerinin FETÖ/PDY terör örgütünün yapılanmasına yönelik tepki niteliğinde olduğu anlaşılmakla, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Sanığın savunması doğrultusunda ‘’p…’’ kelimesinin bilgisayar yazım tekniğinden kaynaklanıp otomatik olarak yazılıp yazılmadığına ilişkin yeterli bilirkişi raporu alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma sonucunda hüküm kurulması,

3- 28/06/2014 tarih 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi gözetilmeden, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15387, Karar No: 2013/13909, Tarih: 16.09.2013

**19. Hukuk Dairesi         2012/15387 E.  ,  2013/13909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av. ... ile davalı vek. Av. ...'nın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkilinin davalıdan kutu kesim makinesini finansal kiralama yolu ile aldığını, makinenin müvekkilinin fabrika binasına indirildiğinde davalının teknik elemanlarınca kullanılamayacak şekilde taşıma sırasında hasarlanmış olduğunu, davalının hasarlanmış makineyi Almanya'ya götürüp onardıktan sonra teslim etmeyi teklif ettiğini ancak 01.01.2008 tarihinden itibaren %1 oranında %18 oranına yükselen KDV farkını üstlenmemesi nedeniyle uzlaşma sağlanamadığını belirterek müvekkilinin yapmak zorunda olduğu 1.756.68 TL noter masrafı sona erdirilen finansal kiralama sözleşmesi nedeniyle ödenen 5.129,36 TL damga vergisi, 11.210.00 TL yer hazırlığı için gerekli inşaat masrafı 2.360.00 TL makinenin indirilmesinden dolayı gerekli vinç kirası makinenin indirilmesi için gerekli vinç kirası, makinenin yerine aynı özelliklerde ve aynı kapasitede alınacak bir başka makine nedeniyle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL ikame alım bedeli ve mahrum kalınan 10.000 TL toplamı 40.456.00 TL'nin davalıdan ticari faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, makinede oluşan hasardan müvekkilinin sorumluluğu bulunmadığını, makinenin hasar ve yararı faturanın kesilme tarihi olan 29.11.2007 tarihi itibariyle davacıya geçtiğini sözleşmeye ekli ek-c satış ve teslim koşullarının 7. maddesinin 2. bendinin 2. cümlesi, TCK. gereğince ürünün riski fatura tarihi itibariye müşteriye geçeceğini, müvekkilinin makineyi sattığı finansal kiralama şirketinin satım nedeniyle uğradığı zararı tazmin ettiğini, dava harici Ak Finansal Kiralama A.Ş'de bu nedenle müvekkilini ibra ettiğini, davacının finansal kiralama şirketine halef olması ve halefiyet yolu ile zararlarını talep edemeyeceğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bu anlaşmazlığın çözümü için öncelikle nef'i ve hasarın ne zaman kime ait olacağının belirlenmesi gerektiği tarafların satış sözleşmesi düzenlerken satış ve teslim koşulları Ek – c/7. maddesinde münhasıran riskin ne şekilde geçeceğini kararlaştırdıklarını bu teslim şeklinin incoterms (taşıma ve sigorta ödenmiş olarak) belirlendiği, satıcı davalının satışa konu malı taşıyıcıya teslim ettiği andan itibaren üründe oluşabilecek hasardan sorumlu tutulamayacağı, taraflar arasındaki sözleşmenin “riskin geçişi” maddesi gereğince dava konusu karton kutu makinesinde yükleme esnasında oluşan bu zararı davacının karşılaması gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir olunan 990.00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına 16.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6222, Karar No: 2024/1331, Tarih: 20.02.2024

**1. Hukuk Dairesi         2022/6222 E.  ,  2024/1331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/621 E., 2022/714 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul / Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Of Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/512 E., 2022/67 K.

Taraflar arasındaki tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve dahili davalılar tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan inceleme sonucunda, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine ve dahili davalılar tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; ... Mahallesinde yapılan kadastro çalışmaları sonucunda mirasbırakan ...'ndan intikal eden ve taksimde kendisine bırakılan 124 ada 1 parselin doğusunda, 530 ada 1 parselin güneyinde bulunan taşınmazın adına tespit görmesi gerekirken tescil harici bırakıldığını, taşınmazın uzun yıllar tarım arazisi olarak kullanıldığını, taşınmazın mirasbırakana ait olduğunu gösterir eski tapu kaydının da mevcut olduğunu ileri sürerek taşınmazın adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ve dahili davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Of Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.11.2018 tarih 2016/98 E., 2018/626 K. sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiş; davalı ve dahili davalıların istinaf başvurusu üzerine, Of Belediyesinin istinaf giderlerini yatırmadığından 19.03.2019 tarihli ek karar ile istinaf isteğinden vazgemiş sayılmasına karar verildiği, ek kararın istinaf edilmediği, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi 18.10.2019 tarih 2019/904E, 2019/1808K. sayılı kararı ile davalı Hazine ve Trabzon Büyükşehir Blediye Başkanlığjnın istinaf isteğinin kabulüne davacı tarafın sunduğu 05.03.1976 tarih 10 sıra nolu tapu kaydının tüm tedavülleri ile birlikte getirtilmesi, revizyon görüp görmediğinin tespiti, komşu taşınmazların tespit tutanakları varsa dayanaklarının getirilmesi, dava tarihinden 15-20-25 yıl öncesine ait stereoskopik hava fotoğraflarının temini, yeniden keşif yapılarak rapor alınması için dosya Mahkemesine gönderilmiş, Of Asliye Hukuk Mahkemesi 02.06.2022 tarih 2022/621E., 2022/714K. sayılı kararı ile taşınmazın davacının sunduğu tapu kaydı sınırları içerisinde kaldığı, taşınmazın pasif dere yatağında kalması nedeniyle tapunun değerini yitirmeyeceği gerekçesiyle davanın kabulü ile 27.03.2018 tarihli raporları ve ekli krokilerinde A harfi ile gösterilen 4.128,17 m²'lik kısmın ayrı bir parsel numarası verilmek suretiyle davacı adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

Of Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına davalı ve dahili davalılar tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

Davalı ... Belediyesi vekili istinaf dilekçesinde; dava konusu taşınmazın kullanmadığını, dere yatağı olduğunu ve özel mülkiyete konu olamayacağını, zilyetlik edinilemeyeceğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı Trabzon Büyükşehir Belediyesi vekili istinaf dilekçesinde; davanın süresinde açılmadığını, zilyetlikle iktisap edilemeyeceğini, iddianın ispatlanmadığını, yasal hasım olup aleyhine yargılama gideri ve vekâlet ücreti verilemeyeceğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde; tapunun tam anlamıyla uygulanamadığını, taşınmazın aktif dere yatağından pasif dere yatağına dönüştüğünü, gerekli tedbirler alındıktan sonra tescil koşullarının oluşacağının belirtildiğini ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 04.11.2021 tarihli ve 2021/686 E., 2021/1138 K. sayılı kararıyla; taşınmazın tapu kaydı kapsamında olup davacıya miras yoluyla kaldığı gerekçesiyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 353/1-b.1 maddesi gereğince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine ve dahili davalılar temyiz talebinde bulunmuştur.

B. Temyiz Nedenleri

Davalı Hazine ve dahili davalılar temyiz dilekçelerinde; istinaf dilekçesindeki beyanlarını tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tespit harici bırakılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713üncü maddesinin 1 inci fıkrası, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 üncü ve 17 nci maddeleri

3. Değerlendirme

B. Temyiz Nedenleri

Davalı Hazine ve dahili davalılar temyiz dilekçelerinde; istinaf dilekçesindeki beyanlarını tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tespit harici bırakılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713üncü maddesinin 1 inci fıkrası, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 üncü ve 17 nci maddeleri

3. Değerlendirme

... Mahallesinde 2011 yılında yapılan kadastro çalışmalarında tescil harici bırakılan 27.03.2018 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 4.128,17 m2 kısmın tescili davasında; taşınmazın neden tescil harici bırakıldığının Kadastro Müdürlüğünden sorulmadığı, krokide dere ve yol arasında kaldığı, komşu 530 ada 1 parsel sayılı 2.658,29 m2 miktarlı çalılık nitelikli taşınmazın ihdas ile 25.03.2015 tarihinde Hazine adına tescil edildiği, davacının sunduğu revizyon göremediği anlaşılan Mart 1976 tarih 10 nolu tapu kaydının ... oğlu ... adına olduğu, 1378 m2 miktarlı tarlanın 4/384 payının ...’den satış suretiyle edinildiği, hudutları yön belirtilmeden tarik, ..., nehri cari ve ... ... okuduğu, geldisi Aralık 1959 tarih 28 nolu tapu kaydının da aynı miktar ve hudutlar ile ... adına hibe suretiyle kayıtlı olduğu, onun da geldisi Temmuz 1289 tarih 38 nolu tapu kaydının 1,5 dönüm tarla nitelikli olup hudutlarının tarik, ..., nehri cari ve ... oğlu ... okuduğu, maliki ...,...,... ve yeğeni ... bin ... olduğu (bu kaydında geldisi Temmuz 1289 tarih 30 nolu iktisabı hak kararı olan 1 dönüm tarla), kök tapu kaydının 1959 tarih 28 nolu tapu kaydı dışında Mart 1948 tarih 35 nolu tapu kaydının 1379 m2, tarla, 2/40 pay ... oğlu ... adına olduğu, bu kaydın gittiği Kasım 1955 tarih 99 nolu tapuda 12/288 pay ve Ocak 1956 tarih 40 nolu tapu (revizyon görmemiş) kaydında 44/288 payın ... oğlu ... adına olduğu, dosya arasına alınan Osmanlıca kayıtların çevirisine ilişkin 17.08.2017 tarihli raporda davacının sunduğu tapunun paydalarında hata yapıldığı ancak ... adına toplam 315/1440 payın olduğunun belirtildiği görülmektedir.

Somut olayda; hükme esas alınan 07.03.2018 tarihli fen bilirkişi raporunda tapu kaydının geniş bir alanı kapsadığı, her ne kadar dava konusu yere uygulanıyor ise de alan olarak tam anlamıyla uygulanamadığı, 09.09.2021 tarihli fen bilirkişi raporunda da aynı şekilde belirtildiği ve tapu geniş alanı kapsıyor ve kamuya ait sınırlar okuyorsa miktarının esas alınması gerektiği, dava konusu yere uygulaması yapılan tapu kaydı 124 ada 1 parsel dahil olmak üzere parselin devamı şeklinde olduğundan bir kısmının tapulu bir kısmının da kamulaştırılan kısma kadar alanı tapu kaydı alan olarak kapsamakta olduğu, kalan dava konusu kısım ise tescil dışı alan olduğunun belirttiği; mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarından tapu kaydı hudutlarında belirtilen yolun 124 ada 1 ve 2 parselin (malikleri ... ve ... ) batısında kalan eski Çaykara yolu olduğu, derenin dava konusu taşınmazın doğusundaki ...Deresi olduğu, ... tarlasının güneyinde yer alan taş ocağı olan yer olduğu (her ne kadar keşifte ... tapuda belirtilen ... kendisi olduğunu yerin taşınmazın kuzeyinde kaldığını belirtse de), ... oğlu ... taşınmazının ise dava konusu yerin güneybatısındaki 124 ada 3 parsel olduğunun belirtildiği, tapu kaydının tüm hudutları ile dava konusu yeri kapsamadığı, miktarı ile geçerli olduğu, yolun sabit olup bu sınırdan itibaren başlandığından dava konusu yerin içinde kalmadığı anlaşılmaktadır.

Öte yandan, 18.10.2021 tarihli fotogrametri uzmanı raporunda taşınmazın 1970 ve 1980 yılında pasif dere yatağında ve kumsal alanda kaldığı, zirai faaliyetin olmadığı, 1984 yılı topografik haritasında kuru ve sulu dere rumuzu ile gösterildiği, 2004 yılı hava fotoğrafında ise kısmen pasif dere yatağı kısmen kumsal alanda kısa ağaçlık (fındık bahçesi) olduğu, 20 yıllık zilyetliğin tespit edilmesinin mümkün olmadığı; 17.04.2018 tarihli jeoloji yüksek mühendisi raporunda ve 31.07.2018 ek raporunda taşınmazın pasif dere yatağında olduğu, 2-3 m kot farkı olduğu, taşkın önleme tedbirleri alınması koşuluyla tescil edilebileceğinin belirtildiği; Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün dosya arasına alınan yazılarında dava konusu yerde taşkın koruma tesisi bulunmadığı, Of ilçesinin içme suyu ihtiyacının karşılandığı Solaklı Deresi Akifer Alanı içinde kaldığı, koruma altında olduğu, dere yatağının genişliğinin karşı sahilin şev dibinden itibaren 50m olacak şekilde düzenlenmesi, taşkın tehlikesinin korunması için en az 5,25m yüksekliğinde duvarın parsel boyunca yapılması, olası taşkında müdahale için koruma tesisinin arkasına devamlılığı olan 5m genişliğinde işletme-bakım yolunun bırakılması ve bu kısımda tesisi yapılmaması gerektiğinin belirtildiği anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan; davacı tarafından sunulan tapu kaydının sabit sınırlı olmayıp yol olarak belirlenen ve çekişme bulunmayan sabit sınırdan yola çıkıldığında dava konusu yeri kapsamadığı, zilyetlik yönünden ise dere yatağının taşkın alanında kalıp olağanüstü kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile kazanımının mümkün olmadığı açıktır.