muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1683, Karar No: 2024/1610, Tarih: 18.03.2024

6. Bu amaç doğrultusunda asgari tarımsal arazi büyüklüğüne erişmiş tarım arazilerinin bölünemez eşya niteliği kazanmış olacağı, asgari tarımsal arazi büyüklüğünün mutlak tarım arazileri, marjinal tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 2 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarımı yapılan arazilerde 0,3 hektardan küçük belirlenemeyeceği, ifraz edilemeyeceği, hisselendirilemeyeceği, Hazine taşınmazlarının satış işlemleri hariç olmak üzere pay ve paydaş adedinin artırılamayacağına dair hüküm, kamu düzenine ilişkin olup mahkemelerce res'en dikkate alınması gerekmektedir.

7. Hal böyle olunca; mahkemece, 5403 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri üzerinde durulmaksızın davalının davayı kabulü hükme esas alınarak tapu iptali ve tescil talebinin kabulü ile davacılar adına tescile karar verilmesi halinde kamu yararı amacıyla getirilen ve kamu düzenine ilişkin olan "bölünemez büyüklük" kuralı ihlal edilmiş olmakta, davacılar ve davalı iyiniyet kuralına aykırı olarak Kanun maddesini dolanmak suretiyle tarım arazilerinin bölünmesine sebebiyet vermektedir.

8. Her ne kadar davalının davayı kabulü ve hükmü istinaf etmemesi üzerine tapu iptali ve tescil talebinin kabulüne dair hüküm kesinleştirilmiş olsa da; davacılar ve davalı arasında bu danışıklı durumu yasanın koruması söz konusu olmayacağından, İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü vekilinin yargılamanın iadesini kamu yararı adına talep etme hakkı bulunduğunun kabulü gerekmektedir.

9. Bu nedenle İlk Derece Mahkemesinin yargılamanın iadesi talep eden davacının, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 376 ıncı maddesinde yer alan "aleyhine hüküm verilen tarafın yerine geçen" olmadığı gerekçesiyle yargılamanın yenilenmesini isteme hakkı bulunmadığından aktif husumet yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar vermesi doğru görülmemiş, İlk Derece Mahkemesi hükmünün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davacı vekilinin temyiz itirazının kabulüyle, temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.03.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olmak üzere karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/178, Karar No: 2010/338, Tarih: 13.05.2010

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2010/178 E.  ,  2010/338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Konya 2.Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen, tarafları, tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Yargıtay 3.Hukuk Dairesinin 24.06.2008 gün, 2008/9263-11715 sayılı, 11.Hukuk Dairesinin 11.01.2010 gün, 2008/8608-2010/124 sayılı, 14.Hukuk Dairesinin 26.01.2010 gün, 2010/629-573 sayılı, 13.Hukuk Dairesinin 16.02.2010 gün, 2010/1405-1838 sayılı kararlarıyla meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu’nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, hasılat kirası hükümlerine tabi sözleşmeden kaynaklanan alacak isteminden kaynaklanmaktadır.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle hükmün temyiz inceleme görevi 14.Hukuk Dairesine aittir.

S O N U Ç : 14.Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu daireye gönderilmesine, 13.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2458, Karar No: 2013/7523, Tarih: 26.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/2458 E.  ,  2013/7523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı avukatın, kendisine vekaleten tahsil etmiş olduğu 10.000,00 TL’yi ödemediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, 10.000,00 TL’nin 08/10/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, kararın gerekçe kısmında, “davacıya ödenmesi gereken miktarın, 7.573,19 TL asıl alacak ve 763,75 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 8.336,94 TL olduğu, asıl alacak miktarı olan 7.573,19 TL’ye 8.6.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi gerektiği halde, kısa kararda zuhulen asıl alacağa faiz eklenmesi sureti ile belirlenen 8.336,94 TL’nin 8.6.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş olması nedeniyle, kısa kararın gerekçeli kararla çelişmemesi bakımından kısa karara paralel gerekçeli karar yazıldığı” belirtilerek, davanın kabulüne, 8.336,94 TL’nin 08/06/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 sayılı HMK’nun 294. maddesi gereğince mahkeme, yargılamanın sona erdiği duruşmada hükmü vererek tefhim eder. Hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir. HMK’nun 297/2. maddesi gereğince, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Yine HMK’nun 298/2. maddesi gereğince de, gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Kararın gerekçesi ile hükmün de birbirine uyumlu olması gerekir.

Somut olayda kısa karara uygun hüküm fıkrası yazılmışsa da, kararın gerekçe kısmında ise, “asıl alacak miktarı olan 7.573,19 TL’ye 8.6.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline” şeklinde hüküm kurulması gerekirken, zuhulen verilen kısa karara uygun olarak, asıl alacağa faiz eklenmesi sureti ile belirlenen “8.336,94 TL’nin 8.6.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline” şeklinde hüküm kurulduğu belirtilmek suretiyle, kısa karar ve gerekçeli kararın hüküm fıkrası ile kararın gerekçesi arasında çelişki yaratılmıştır. Bu husus, az yukarda açıklanan kısa kararla gerekçeli karar ve hüküm fıkrasının birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup mahkemece, 10.4.1992 gün ve 1991/7 esas ve 1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi, kısa karar ile bağlı kalınmaksızın, ancak kısa karar ile gerekçeli karar ve hüküm fıkrası arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilebilmesi için usul ve yasaya aykırı olan kararın bozulması gereklidir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, (2) no’lu bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 26.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5131, Karar No: 2015/6905, Tarih: 06.10.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/5131 E.  ,  2015/6905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmediği, suçlamanın sübutu yönünden müştekinin kolluktaki anlatımından başka kanıt elde edilemediği, müştekinin de kovuşturma aşamasında bulunup ifadesinin alınamadığı dikkate alındığında; CMK'nın 210/1. maddesi uyarınca; "olayın delili bir tanığın (müştekinin) açıklamalarından ibaret ise, bu tanık (müşteki) duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez" hükmü gereğince müştekinin kovuşturma aşamasında mutlaka dinlenilmesi, ifadesinin önceki açıklamasıyla karşılaştırılması çelişki varsa giderilmesi ve sonucuna göre sübut yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

a-Kasten işlemiş olduğu suç dolayısıyla hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği halde, tekerrüre esas alınacak ilamın karar yerinde gösterilmemiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24144, Karar No: 2012/8509, Tarih: 20.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/24144 E.  ,  2012/8509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik(Kapatılan) 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/07/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 2,75 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 20/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16437, Karar No: 2011/2744, Tarih: 16.03.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/16437 E.  ,  2011/2744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, 13.04.1989 tarihli dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği, ... Köyü ... mevkiinde bulunan yaklaşık 20 dönüm taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. ... ve Kadriye Koşargelin zilyetliklerinde olan yerleri olduğu iddiasıyla davaya katılmışlardır. Aynı davacının mirasçıları 22.08.2002 tarihli dava dilekçesiyle, davaya konu yerin kadastro yenileme çalışmaları sırasında 122 ada 28 parsel numarası ile davalılar ... ve ... adına tespit ve tescil edildiğini bildirerek, tapu kaydının iptalini istemişler; her iki dava birleştirildikten sonra mahkemece taşınmazın öncesinin orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle her iki davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tescili ile bununla birleşen tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1942 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile 1982 yılında 1744 Sayılı Yasaya göre yapılarak 11.06.1983 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu işlemi 1953 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir. Taşınmaz ... olarak tespit harici bırakılmıştır. 2000 yılında 2859 Sayılı Yasaya göre pafta yenileme çalışması yapılmıştır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1942 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile 1982 yılında 1744 Sayılı Yasaya göre yapılarak 11.06.1983 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu işlemi 1953 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir. Taşınmaz ... olarak tespit harici bırakılmıştır. 2000 yılında 2859 Sayılı Yasaya göre pafta yenileme çalışması yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, çekişmeli tescili istenen taşınmazın 122 ada 28 sayılı parsel içerisinde kalmadığı, 1953 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında "..." olarak tespit harici bırakıldığı, eğiminin % 30-35 civarında taşlık, kayalık, delicelik ve delicelerin aşılanmasından oluşturulan zeytinlik niteliğindeki yerlerden olduğu, 3573 Sayılı Yeytincilik Yasası gereğince oluşturulan bir tapu kaydının bulunmadığı, ziraat bilirkişi raporunda zeytinlerin 20 ila 40 yaşlarında, aşı yaşlarının da 5 ila 25 arasında olduğu açıklanmışsa da taşınmazın doğusunda ... adına oluşturulan 19 numaralı ve batısında ... ... adına oluşturulan 29 numaralı zeytincilik parsellerine ait resmi belge niteliğindeki 1970 tarihli zeytincilik dosyalarının incelenmesinde her iki parselde de çekişmeli taşınmaz yönünün "açık saha" olarak gösterildiği, davacının zilyedliğinden sözedilmediği, böylece davanın açıldığı 13.04.1989 tarihine kadar 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresinin dolduğundan sözedilemeyeceği gözönünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 16.03.2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8807, Karar No: 2024/11781, Tarih: 26.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/8807 E.  ,  2024/11781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1493 E., 2023/976 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara Batı 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/424 E., 2021/439 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacılar vekili tarafından temyiz edildiği; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; davacıların murisleri olan ...'un iş yerinde çalışırken 03.06.2018 tarihinde meydana gelen olay sonucu vefat ettiğini beyan ederek maddi ve manevi tazminat talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; ... ...’un iş kazasına maruz kaldığı müvekkiline ait hayvan çiftliğinin en son teknoloji ile donatılmış yüksek güvenlikli bir işyeri olduğunu, müteveffanın daha önce Ayaş’ta ... çiftliğinde çalışmakta iken tecrübeli bir personel olarak müvekkili şirkete ait işyerinde çalışmaya başladığını, 03.01.2018 tarihinden itibaren beden işçisi, 19.04.2018 tarihinden itibaren de hayvan bakıcısı olarak görev yaptığını, kendisine iş güvenliği eğitimlerinin verildiğini, güvenlik ekipmanlarının teslim edildiğini, kazanın oluşumunda işverene yüklenebilecek kusur bulunmadığını, müteveffanın tedbirsiz ve dikkatsiz davranışı sonucu olayın meydana geldiğini, müvekkilinin kusur ve sorumluluğu bulunmadığından maddi manevi tazminat istemlerinin reddi gerektiğini, cenaze ve defin gideri talebinin hakkaniyete uygun olmadığını, müteveffanın naaşının ve yakınlarının Van’a gönderilmesi için gerekli masrafların davalı tarafından karşılandığını, müteveffanın kardeşi davacı ... ...’a 2.000,00 TL nakit ödendiğini, talep edilen manevi tazminatın fahiş olduğunu, müteveffanın aylık 2.500 TL ücret iddiasını kabul etmediklerini, ücretin asgari ücret olduğunu, ayrıca kendisinin ve ailesinin çiftlikteki lojmanda konaklamasının davalı tarafından karşılandığını, davacılara SGK tarafından bağlanan aylıkların peşin değerinin maddi tazminattan mahsubu gerektiğini, talep edilen faizin kanuna aykırı olduğunu, istenebilecek faizin ancak yasal faiz olabileceğini, işveren sorumluluk sigorta poliçesi kapsamında davanın sigorta şirketine ihbarını talep ettiklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın ksımen kabulüne, davacı ... için 154.680,59 TL, davacı ... için 58.280,22 TL, davacı ... için 66.462,36 TL, davacı ... için 77.796,71 TL maddi tazminatın iş kazası tarihi 03/06/2018 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, davacı ... için 75.000,00 TL, davacı ... için 45.000,00 TL, davacı ... için 45.000,00 TL, davacı ... için 45.000,00 TL manevi tazminatın iş kazası tarihi 03.06.2018 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, davacılar ..., ..., ..., ..., ... için ayrı ayrı 5.000,00'er TL manevi tazminatın iş kazası tarihi 03.06.2018 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, davacıların cenaze ve defin gideri taleplerinin reddine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükme esas alınan müteveffanın %40 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği raporda kusur değerlendirilmesinin hatalı yapıldığını, raporda davalı tarafça dosyaya sunulan iş sağlığı ve güvenliği eğitimi verildiğine dair belgeden hareket edilerek bu kusur oranı atfedilmiş ise de gerekli eğitimin verildiğine dair belgenin sahte olduğunun açığa çıktığını, söz konusu belge sahte olmasına rağmen gerekli eğitimin verildiğinden bahisle atfedilen kusur oranında değişiklik yapılmadığını, haliyle kusurun tamamının davalıya ait olması gerekirken %40 oranında müteveffaya kusur yükletilmiş olmasının hatalı olduğunu, bilirkişi raporunda muteveffaya dair kusur değerlendirilmesi yapılırken yaşına ve tecrübesine dayanıldığını, müteveffanın mezkur iş yerinde çalışma süresi ve pozisyonu dikkate alındığında yine önceki iş tecrübesi gözetildiğinde davalının iş sağlığı ve güvenliğine dair eğitimler vermediği halde vermiş gibi göstermesi dolayısıyla karşılaştığı olaya işin gerektirdiği gibi müdahale etmesinin beklenemeyeceğini, kaldı ki ... ile aynı iş yerinde çalışan tanık Ziraat Mühendisi ...'ın ifadesinde aynen; "..... ve ... ... ile birlikte ahıra girdiklerini, yerleştirirken padoktan kaçan hayvanın aniden kendisine saldırdığını, kendisinin kaçarak kurtulduğunu bu sırada hayvanın ters taraf koşarak müteveffanın göğsüne vurduğunu.." belirttiğini, dolayısıyla gerçekleşme şekli itibariyle müvekkilinin kaçmasının mümkün olmadığı bu haliyle kendisine kusur atfının mümkün olmadığını, davalının iş güvenliğine dair gerekli önlemeleri almayarak ve büyük hayvanın niteliğine göre kaçmasını engelleyecek şekilde bariyer yapılmamış olmasının kazanın gerçekleşmesinde temel etken olduğunu, davalı tarafın iş sağlığı ve güvenliğine dair eğitim verildiğini iddia ettikleri dayanak belgenin aslını dosyaya sunamadığını, belgenin aslının dosyaya sunulmayarak sahtelik iddiasının kabul edildiğini, müteveffanın davacı ... ile müşterek 3 çocuğu bulunduğunu, en küçük çocuklarının dava konusu olay yaşandığında henüz iki yaşında olup babasının vefatını idrak edebilecek bir yaşta olmadığını, diğer çocukların da okul çağında olduklarını, davacıların uğradığı bu denli büyük manevi zarara kıyasla hükmedilen tazminatın çok cüzi kaldığını, davacı ... hariç diğer davacılar yönünden uğranılan manevi zarar karşısında manevi tazminatın eksik oluğunu, dava dilekçesinde cenaze ve defin giderleri talep edildiğini, Mahkemece yapılması gerekenin müteveffanın dini inancı ve sosyo-ekonomik durumuna uygun düşecek miktarın bilirkişilerce belirlenmesi olduğu halde masraflara dair belgelendirme talep edildiğini, eksik araştırma ile taleplerinin reddedildiğini belirtilerek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile olay tarihinde 36 yaşında olan müteveffanın sığır ve manda yetiştiriciliği yapan iş yerinde, hayvanların yerleştirildiği padok kısmından kaçan büyükbaş hayvanın göğsünden vurması ve düşürmesi neticesinde vefat ettiği; SGK Teftiş raporunda, olayın iş kazası olduğu, işverenin %60 ve işçinin %40 oranında ağır kusurunun bulunduğunun belirlendiği; Ankara Batı 12.Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/15 Esas sayılı dava dosyasında taksirle ölüme neden olma suçu kapsamında davalı şirket yetkilisi Ayhan Atalay'ın asli kusurlu (işçinin tali kusurlu) olduğu belirtilerek cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı, kararın itiraz edilmeden kesinleştiği, dosya kapsamında mevcut Savcılık aşamasında alınan iş güvenliği uzmanı raporunda, padok korkulukları arasından koridora kaçan boğanın ... ve diğer işçiler tarafından yerine sokulmak istendiği, müteveffanın elinde sopa ile boğanın üzerine doğru gittiği, boğanın işçiye saldırarak yere düşürdüğü ve üzerinden geçtiğinin belirtildiği ve dosyada fotoğraf haline getirilmiş kamera kayıtlarının mevcut olduğu; hükme esas alınan 13.01.2020 ve 25.11.2020 tarihli farklı heyet raporlarında, işçiye davranışını değiştirecek nitelikte eğitim verilmemiş olması, yeterli denetim mekanizmasının bulunmaması, hayvanın boyutuna göre kaçmasının engelleyecek bariyerlerin yapılmaması sebebi ile işverenin %60 ve hayvanın sakinleşmesini beklemeyen, uzun yoldan gelmesi sebebi ile hırçın olan hayvanın önünden uzaklaşmayan işçinin %40 oranında kusurlu olduklarının belirtildiği anlaşılmış olup, özellikle olaya dair kamera kayıtlarının fotoğraf haline getirilen görüntülerinde işçinin kaçan büyükbaş hayvanın önünde elinde bir sopa ile bekleyerek, üzerine doğru gittiği nazara alınarak kusur raporundaki tespitlerin oluşa uygun olduğu kanaatine varılmış, bu anlamda davalı tarafça asılları ibraz edilemeyen iş güvenliği eğitimine dair evrakların sahteliği konusunda araştırma yapılmasının sonuca etki etmeyeceği, işçinin davranışının ve kusurunun kamera kayıtları ile sabit olduğu neticesine ulaşılmış; davacılar lehine hükmedilen manevi tazminat miktarlarının ..