muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4129, Karar No: 2018/617, Tarih: 07.02.2018

altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.AİHM 22 Nisan 2013 tarihli 48876/08 başvuru no'lu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri 69698/01 başvuru no'lu ve 16354/06 başvuru no'lu kararlarında da tekrar etmiştir.

Dosya içeriğinden; davacının, yayın tarihinde, habere konu eylemler nedeniyle başlatılan soruşturma kapsamında, ifadesinin tespiti için gözaltına alındığı, soruşturma neticesinde ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2012/44 esas sayılı dosyasında yargılandığı ve mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunamadığı gerekçesiyle beraat ettiği anlaşılmaktadır.Şu durumda, dava konusu haberin güncel ve görünür gerçekliğe uygun olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğu, soruşturmaya konu bir olayın gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekecek nitelikte aktarıldığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı, davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddine karar verilmesi gerektiğinden kararın bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davacının temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10125, Karar No: 2012/13242, Tarih: 22.11.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/10125 E.  ,  2012/13242 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN 1. KARARIN;

Mahkemesi :İnfaz Hakimliği

İNCELENEN 2. KARARIN;

Mahkemesi : Ağır Ceza Mahkemesi

... 1 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünde hükümlü ...'in, ...-... adına göndermek istediği mektubun 2. sayfasının birinci paragrafının 3, 4, 5. satırlarında suç ve suçluyu övmek, yüceltmek ifadelerine yer verilmesi sebebiyle Ceza İnfaz Kurumları Yönetmeliği ve Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzük'ün 91/3. maddesi uyarınca söz konusu satırların karalanmak suretiyle fotokopisinin ve mektubun diğer kısımlarının aslının ilgilisine gönderilmesine dair, anılan Cezaevi Disiplin Kurulu Başkanlığının 09.08.2010 tarihli ve 2010/577 sayılı sakıncalı mektup değerlendirme kararına yönelik itirazın kabulü ile kararın iptaline ilişkin, Tekirdağ İnfaz Hakimliğinin 01.10.2010 tarihli ve 2010/749-723 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.10.2010 tarihli ve 2010/1187 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, ... 1 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu/hükümlü ...'in göndermek istediği bir adet taahhütlü mektubun ikinci sayfasının birinci paragrafının 3, 4 ve 5. satırlarında yer alan ifadelerin suç ve suçluyu övücü ve yüceltici içerik taşıması sebebiyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 91/3. maddesi gereğince söz konusu satırların karalanmak suretiyle fotokopisinin ve mektubun diğer kısımlarının aslının ilgilisine gönderilmesine dair kurul kararına yapılan itirazın kabulüne karar verilmiş ise de, ceza infaz kurumlarının kanunla belirlenmiş kendine özel şartları ve kuralları olan kurumlar olduğu, kişi hürriyetinin kanundan kaynaklanan yetkiye dayanılarak kısıtlandığı kurumlarda, belirli bir disiplin ve düzenin sağlanmasının da yine mevzuat gereğince zorunlu olduğu, disiplin kurulunun kanuna dayanarak yaptığı değerlendirmede hukuka aykırı bir durum bulunmadığı gözetilmeksizin Tekirdağ İnfaz Hakimliğince yazılı şekilde itirazın kabulüne karar verilmesinde ve bu karar karşı yapılan itarazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 04.06.2012 tarih ve 2010/9722/33243 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.06.2012 tarih ve 2012/158961 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Cezaevinde bulunan hükümlünün muhatabına göndermek istediği mektupta, silahlı terör örgütü ...’nın isyanı ifadeye kavuşturan bir örgüt olduğunun savunulduğu ve mektubun bu tema üzerine yazıldığı, kurum görevlilerinin suç işlemeyi önleme yükümlülüklerinin bulunduğu göz önünde tutulup, Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzüğün 19/1-h, 22/5, 85/3 ve 44. maddeleri de dikkate alındığında ve ayrıca Cezaevi Disiplin Kurulu Başkanlığı’nın, söz konusu mektubun gönderilmeyerek ceza infaz kurumunda saklanması yerine yazılı şekilde ilgili satırların karalanmak suretiyle ilgilisine gönderilmesine dair 09.08.2010 tarih ve 2010/577 sayılı kararında ise bu yönüyle isabet bulunmadığı anlaşılmakla;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran bu gerekçelerle yerinde görüldüğünden, Tekirdağ İnfaz Hakimliğinin 01.10.2010 tarih ve 2010/749–723 sayılı kararı ile Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.10.2010 tarih ve 2010/1187 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4702, Karar No: 2021/2068, Tarih: 19.10.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/4702 E.  ,  2021/2068 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACI- KARŞI

DAVALI- KARŞI

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29/09/2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil ile muhdesatın tespiti talebi üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 21/03/2019 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 19/10/2021 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı- karşı davalı vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemece, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak verilmiş olan karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/10/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13819, Karar No: 2014/8958, Tarih: 29.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/13819 E.  ,  2014/8958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/04/2013

NUMARASI : 2012/269-2013/112

Davacı T.. A.. vekili Avukat .. tarafından, davalılar O.. K.. vd. aleyhine 04/06/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı O.. K..'ın temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı S.. K..'ın temyizine gelince;

Dava haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş,hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, polis memuru olarak görevini yaptığı sırada davalıların kendisine hakaret ettiğini ileri sürerek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davalıların davacıya direnip hakaret ettikleri gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından davalılardan O.. K..'ın, polis memuruna direnme ve hakaret suçlarından yargılanıp ceza aldığı, davalı S.. K..'ın ise polis memuruna direnme suçundan yargılanıp ceza aldığı anlaşılmaktadır. Davalı S.. K..'ın davacı polis memuruna hakaret ettiği başka bir delil ile de ispatlanamamıştır. Şu durumda davalı S.. K.. yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru bulunmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı S.. K.. yararına BOZULMASINA; davalı O.. K..'ın temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden davalı S.. K..'dan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9307, Karar No: 2012/400, Tarih: 27.01.2012

**1. Ceza Dairesi         2008/9307 E.  ,  2012/400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

MÜŞTEKİ : ...

SUÇ : Kasten Öldürmeye Teşebbüs

HÜKÜM : 5237 Sayılı TCK nun 81/1, 35/2, 29, 62, 53. mad. uyarınca 4 yıl 7 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanığın bıçak ile mağdura toplam 3 kez vurduğu, sağda göğüs boşluğuna geçerek hemopnömotoraksa ve sol kol iç yüzde sefalik ven, sinir, kas ve tendon lezyonlarına neden olan yaralanmaları sonucu hayati tehlike geçirmesine sebebiyet verdiği olayda; 5237 sayılı Yasanın 9 ila 15 yıl arasında hapis cezası öngören 35. maddesinin uygulanması sırasında zararın ağırlığı dikkate alınarak alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine 11 yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanığın kasten insan öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmasına ilişkin hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA) 26.01.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29798, Karar No: 2013/27727, Tarih: 03.12.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/29798 E.  ,  2013/27727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2012

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı, davalı şirkete ait iş yerinde 25/05/2006-20/12/2010 tarihleri arasında  uluslararası tır şoförü olarak çalıştığını,  garanti   asgari  ücret ve sefer  başına prim   aldığını,  iş sözleşmesi emeklilik  nedeni  ile  feshettiğini  ileri sürerek,  kıdem tazminatı ile  bir  kısım  işçilik  alacaklarının  tahsilini  istemiştir.

Davalı vekili, davacının hak kazanmış olduğu kıdem tazminatı ve işçilik  alacaklarının eksiksiz ödendiğini bu hususun davacı  tarafından  itirazi   kayıtsız  imzalanan   ibraname  içeriği ile  sabit  olduğunu  savunarak  davanın  reddine karar  verilmesini  talep  etmiştir.

Mahkemece,  iş  sözleşmesini  emeklilik  nedeni ile sonlandıran davacı işçinin  kıdem  tazminatına hak  kazandığı, davalı işveren  tarafından  ibraz  edilen  ibranamenin  miktar  içermesi  nedeni  ile   makbuz  hükmünde  kabul  edilmesi gerektiği ve işçinin ulusal  bayram  genel tatil günleri  çalışma iddiasını  tanık beyanları ile  ispatladığı  gerekçesi  ile  davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar süresi  içerisinde  davalı vekili  tarafından  temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin  kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 47 nci maddesinde, Kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödenmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun 2 nci maddesinde ise, resmi ve dini bayram günleriyle yılbaşı gününün genel tatil günleri olduğu açıklanmıştır.

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, iş yerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarından, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazi kaydının bulunması halinde, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıt taşımaması durumunda dahi, işçinin bordroda yazılı olanın dışında ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının yapıldığını yazılı delille kanıtlaması imkân dahilindedir.

Somut  uyuşmazlıkta, dosya  içerisine  ibraz  edilen  2009-2010  yıllarına  ait ücret  bordroları içeriği ile  ulusal  bayram genel  tatil  günleri   çalışma  karşılığı ücret  alcaklarının ödendiği sabit olduğundan bu dönem hesaplama dışında bırakılmış olmakla birlikte, işçinin 2006-2009 yılları arasında gerçekleşen çalışma dönemi yönünden  tüm ulusal  bayram  genel  tatil günlerinde günlerinde  çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Tanık beyanlarına  göre,  davacının  yurt dışında  seferde  olduğu dönemlere denk  gelen  ulusal  bayram  genel  tatil günlerinde çalıştığı  anlaşılmaktadır. Uluslararası tır  şoförü  olarak  çalışan davacıya ait  yurt  dışı  giriş  çıkışı  kayıtları  celp edilerek ,  seferde  olduğu dönemler belirlenmeli   ve  bu  döneme  denk  gelen ulusal  bayram genel  tatil  günleri için   hesaplama  yapılmalıdır. Bu  hususun  dikkate  alınmaması ve  eksik  incelmeye  dayalı  karar  verilmesi  de  hatalı  olup  bozmayı  gerektirmiştir.

SONUÇ

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı  nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine   03.12.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14154, Karar No: 2015/16777, Tarih: 07.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/14154 E.  ,  2015/16777 K.**

**"İçtihat Metni"**

İŞ MAHKEMESİ

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, işverenin kendisine hakaret edip aşağıladığını, baskı ve yıldırma çabalarının sonlandırılması isteği kabul edilmeyince, mobbing nedeniyle haklı olarak iş akdini feshetmek zorunda kaldığı iddiasıyla manevi tazminat alacağına hükmedilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, iddiaların yersiz olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak isteği kısmen hüküm altına almıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalılar avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece, iki davalı olduğu halde tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasında davalıdan tahsili şeklinde hüküm fıkrası oluşturulduğu, gerekçe kısmının son paragrafında ise; davalılardan .... aleyhine açılan davanın pasif husumet ehliyeti yokluğundan reddine karar vermek gerekirken sehven davalıdan tahsili şeklinde hüküm kurulduğu belirtilerek gerekçe ile hüküm fıkrasındaki belirsizlik giderilmeye çalışılmıştır.

HMK.’nun 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Kararı gereğince bozma nedenidir.

Mahkemece, gerekçede “….Kısa kararda, davalı .... aleyhine ikame olunan davanın pasif husumet ehliyeti yokluğundan reddine karar vermek gerekirken, sehven ‘davalıdan tahsili’ şeklinde hüküm tesis edilmiştir…” denilerek davalı .... hakkındaki davanın reddedildiği belirtilmiş ise de; tefhim edilen kısa kararda hüküm altına alınan alacakların hangi davalı hakkında olduğu belirtilmeden “davalıdan tahsili” şeklinde karar verilmesi hüküm ve gerekçe çelişkisi oluşturduğundan kararın salt bu nedenle bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Açıklanan sebeplerle hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17421, Karar No: 2012/31569, Tarih: 26.09.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/17421 E.  ,  2012/31569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine;ancak,

Sanığın mağduru silahla yaralama eyleminden dolayı hüküm kurulurken öncelikle sanığın eylemi sonucunda mağdurun yüzünde sabit iz oluştuğundan, dairemizin yerleşik uygulamalarına göre yüzde sabit ize neden olan yaraların etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olarak kabulünün mümkün olmadığı, bu nedenle temel cezanın TCK'nin 86/1. maddesi gereğince tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8917, Karar No: 2013/12692, Tarih: 17.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/8917 E.  ,  2013/12692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki dava, davacı bankada müdür yardımcısı olarak çalışan davalının usulsüz işlemlerinden kaynaklanan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay 4. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 17/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7397, Karar No: 2019/1456, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/7397 E.  ,  2019/1456 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.