muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/30061, Karar No: 2016/25312, Tarih: 10.11.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/30061 E.  ,  2016/25312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kısa çalışma primi, akdi ikramiye ile ilave tediye ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalıya ait ... Tersanesi denizaltı batarya fabrikası işyerinde çalıştığını, sendika üyesi olarak toplu iş sözleşmelerinden yararlandığını, müvekkilinin çalıştığı ortamın sağlığı açısından "tehlikeli ortam" olması nedeni ile 23. dönem toplu iş sözleşmesinin 60/ç. maddesinde düzenlenen kısa çalışma priminden yararlandığını, müvekkilinin çalıştığı işyerinde ve yaptığı görevde bir değişiklik olmamasına rağmen 24. dönem toplu iş sözleşmesinin imzalanmasından sonra, günde en fazla yedibuçuk saat ve daha az çalıştırılması gereken işler hakkındaki yönetmeliğin yanlış yorumlanması sonucunda işveren tarafından ilgili toplu iş sözleşmesinin 52/c. maddesinde öngörülen kısa çalışma priminden yararlandırılmadığını ileri sürerek kısa çalışma prim alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının işyerinde ambarcı ve tasnifçi meslek kolunda çalıştığını, 24. dönem toplu iş sözleşmesindeki düzenlemenin önceki toplu iş sözleşmesinde yer alan %10 zamlı ücret ile bir ilgisinin olmadığını, 24. dönem toplu iş sözleşmesinin 52. maddesindeki düzenlemede yer alan %14'lük kısa çalışma primden yararlanılabilmesi için fiilen yönetmelik kapsamında olan işlerde çalışılmasının gerektiğini, davacının yaptığı işin ise yönetmelikte yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerden olmadığını, davacı ile ilgili yapılan tüm işlemlerin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Toplu iş sözleşmesinin 52. maddesinin c bendinde kısa çalışma primi olarak; “Verilmesini gerektiren sebeplerin geçici olarak ortadan kalkması halinde kalktığı sürece kesilmek, devamlı olarak ortadan kalkması halinde tamamen kesilmek, müktesep bir hak sayılmamak ve başkaca bir ödemeyi etkilememek üzere "Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik" kapsamında istihdam edilen işçilerin fiili çalışma sürelerine %14 kısa çalışma primi ödenir.” şeklinde düzenleme getirilmiştir.

Somut olayda seri olarak açılan dava dosyalarında işçilerle ilgili bir kısım belgeler dosyaya getirtilmiş ise de uyuşmazlık dönemlerinin tümünde davacıların toplu iş sözleşmesinin 52. maddesi c bendindeki bu işlerde çalışma yürüttüklerine dair bilgi ve belgelerin dosyada bulunmadığı görülmüştür. Öncelikle davacının uyuşmazlık döneminde yaptığı işin somut olarak belirlenmesi ve davacının bu işinin toplu iş sözleşmesinin 52/c. bendindeki şartları sağlayıp sağlamadığının tespiti açısından konunun uzmanı olan teknik bilirkişi ile birlikte işyerinde keşif yapılarak davacının anılan kısa çalışma primi alacağına bu madde kapsamında hak kazanıp kazanmadığının belirlenmesi gerekir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 10.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4791, Karar No: 2022/3810, Tarih: 17.05.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/4791 E.  ,  2022/3810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK’nın 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile

TCK’nın 85/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve üst Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına dair Ayancık Asliye Ceza Mahkemesinin 24.01.2018 tarihli ve 2017/240 esas, 2018/11 karar sayılı kararının 26.03.2018 tarihinde kesinleşmesine müteakip sanığın denetim süresi içinde 07.08.2018 tarihinde TCK'nın 86/2, 86/3-e maddesinde tanımlanan kasten yaralama suçunu işlediği ve Ayancık Asliye Ceza Mahkemesinin bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verdiği, hükmün 18.12.2019 tarihinde kesinleştiği ve ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair Ayancık Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2020 tarihli ve 2020/69 esas, 2020/237 karar sayılı sayılı kararını kapsayan dosya incelendi

Sanık ...’a ait olan ve 14 yaşındaki oğlu Tolga Ünal’ın gözetimi altında bulunan büyükbaş hayvanın (boğanın) , komşuları olan ...’a saldırdığı, otopsi raporuna göre boğanın boynuz darbeleri ile ...’ın öldüğü olayda; katılanlar ... ve ... ile sanık ...’ın “....boğanın yabancılara bağırdığı ve yoldan geçirmediği, ...’in aracının tekerine boynuz attığı, olay günü boğanın havanın sıcak olması nedeni ile bunalarak sürüden ayrıldığı ve bağsız olarak köyde gezindiği....” şeklindeki ifadeleri dikkate alındığında, hayvanın tehlikeli olduğunun sanık tarafından bilinmesine rağmen başıboş bırakıldığı, bağsız olarak otlatılmasına göz yummak sureti ile gerçekleşen neticenin meydana gelmesinde etkili olduğu ve sanığın özensiz hareketleri sonucu, neticenin meydana geldiği anlaşılmakla,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin boğanın 3 yıldır köyde bakıldığı ve kimseye zarar vermediğine, ölenin boğanın saldırısı sonucu öldüğüne dair yeterli delil bulunmadığına, ölendeki yaralanmaların boğanın saldırısı sonucu meydana gelmesinin mümkün olmadığına, bu nedenle sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine; üst Cumhuriyet savcısının ise sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden taksirle öldürme suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluklarına hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup sanık müdafinin ve üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 2 nolu bendinin son paragrafının hükümden çıkarılmak suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 17.05.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19450, Karar No: 2014/13216, Tarih: 23.06.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/19450 E.  ,  2014/13216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar ... ve ... hakkında yakınanlar ..., ... ve...'ye yönelik yağma; sanıklar ... ve ... hakkında yakınanlar Kader ... ve...'a yönelik yağma; sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik yağma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Mağdur ...'e yönelik yağma suçunun gece vakti, birden fazla kişi tarafından birlikte, silah kullanılarak,kişinin kendisini tanınmayacak bir hale koyması suretiyle işlendiğinin anlaşılması karşısında; sanık ... hakkında 5237 sayılı Yasanın 149. maddesinin 1. fıkrasının (a), (c) ve (h) bendlerinin yanı sıra (b) bendi ile de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle,eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle,eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mağdurun olayın hemen akabinde kolluktaki 15.5.2003 tarihli anlatımında özetle: “..para karşılığı fuhuş yaptığını,olay günü bir şahsın gelerek kendisiyle para karşılığında beraber olmak istemesi üzerine zeytinliklerin içerisinde cinsel ilişkiye girdiklerini, daha sonra bu şahsın kafasına silah dayayarak tarlanın içerisine doğru sürüklemeye başladığını, bu esnada zeytinlerin içinden üzerinde askeri kıyafet bulunan ve yüzleri kapalı bulunan üç kişinin daha çıkarak omzunda asılı bulunan çantasını aldıklarını” beyan ettiği ve aşamalardaki diğer anlatımlarında da benzer şekilde beyanda bulunup sanık ...'yı olayın faili olarak aşamalarda kesin olarak teşhis ettiği; her ne kadar mağdur 17.5.2003 tarihli fotoğraf teşhis tutanağı ve 21.5.2003 tarihli kolluk anlatımında sanık ...'nü teşhis ettiğini beyan etmiş ise de; aşamalardaki beyanlarında olay yerine sonradan gelen üç kişinin yüzlerinin kapalı olduğunu beyan eden mağdurun 22.5.2003 tarihli C.Savcılığında alınan beyanında: “..olay anında diğer üç şahsın yüzlerini kapattıkları için yüzlerini göremediğini, her ne kadar önceki ifadesinde ... isimli şahsı fotoğrafından teşhis ettiği yazılmış ise de, bu şekilde beyanda bulunmadığını, diğer arkadaşlarla karıştırmış olabileceklerini” söylemesi, kovuşturma aşamasında da benzer anlatımlarda bulunup sanık ...'ı teşhis edemediğinin anlaşılması karşısında; sanık ...'nün mağdur ...'e yönelik yağma suçunu işlediğine ilişkin hükümlülüğüne yeter, inandırıcı, kesin, somut ve hukuka uygun kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine, yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de,

2-Yağma suçunun gece vakti, birden fazla kişi tarafından birlikte, silah kullanılarak, kişinin kendisini tanınmayacak bir hale koyması suretiyle işlendiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Yasanın 149. maddesinin 1. fıkrasının (a), (c) ve (h) bendlerinin yanı sıra (b) bendi ile de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13475, Karar No: 2016/9307, Tarih: 05.12.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/13475 E.  ,  2016/9307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 18. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/05/2016 tarih ve 2015/957-2016/393 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı...A.Ş., fer'i müdahil ... ve ihbar olunan ... vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından ... A.Ş’ye yatırılan 22.176,00 USD’nin 02/12/1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi gereğince devlet bankalarının o yabancı para ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faizi ile tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, hak düşürücü sürenin geçirildiğini, müvekkili banka ile... Bank Limited’in farklı tüzel kişiliklere sahip kuruluşlar olduğunu, başka bir kuruluş nezdindeki alacak için müvekkili bankaya husumet yöneltilemeyeceğini, davanın zamanaşımına uğradığını, ...'nin borcu üstlenmesi sebebi ile müvekkilinin sorumlu olmadığını savunarak, davanın usulden ve esastan reddini istemiştir.

Fer'i müdahil ... vekili, davanın hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, davanın zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İhbar olunan ... vekili, müvekkilinin borcu üstlenmediğini bu nedenle davanın asıl muhatap olan ...'ye tevcih edilmesi gerektiğini savunarak, davanın usulden ve esastan reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 3/k-l maddesi uyarınca; tüketici ile banka arasındaki işlemlerden doğan ihtilafların aynı Kanunun 73. maddesine göre Tüketici Mahkemesi’nde görülmesi gerektiği gerekçesiyle, mahkemenin görevsizliği sebebiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı... Bank, fer'i müdahil ... ve ihbar olunan ... vekilleri temyiz etmiştir.

1- İhbar olunan ... vekilinin temyize cevap ve temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydedilmediği ve temyiz harcının da yatırılmadığı ayrıca, ihbar olunan ...'a karşı husumet yöneltilerek açılan bir dava bulunmadığı gibi, mahkemece verilen kararda da anılanlar ihbar olunan sıfatı ile karar başlığında gösterilmiş olup, ihbar olunanlar aleyhine herhangi bir hüküm tesis edilmemiştir. O halde, ihbar olunan ...'ın süresinde usulünce yapılmış temyiz istemi bulunmadığı gibi, aleyhinde verilmiş bir hüküm bulunmayan ve karar başlığında da ihbar olunan sıfatı ile gösterilmiş olan ...’ın hükmü temyiz etmekte hukuki yararı da bulunmadığından ihbar olunan ... vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, gerektirici sebeplere göre, davalı ...Bank A.Ş ve feri müdahil ... vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, ihbar olunan ... vekilinin temyiz talebinin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı... Bank A.Ş. ve feri müdahil ... vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı ... Bank A.Ş.'ye iadesine, fer'i müdahilden harç alınmasına yer olmadığına, 05/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16074, Karar No: 2016/12880, Tarih: 11.05.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/16074 E.  ,  2016/12880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün taraflar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde temyiz eden davalı.... vekili avukat ....., diğer davalı .,... vekili avukat ... ile davacı vekili avukat ...'in gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ....., 14110 parselde inşa edilen “İdealistkent” adlı projeden bir bağımsız bölümü davalılardan satın aldığını, dairede, bloklarda ve sitenin ortak alanlarında eksik ve ayıplar bulunduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere eksik ifa ve ayıpların tespiti ile şimdilik 10.000.00.TL' nın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah dilekçesi ile talebini 75.563.00.TL' ye çıkarmıştır.

Davalılar, herhangi bir ayıp ve eksik ifanın söz konusu olmadığını, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, hiç bir ihtirazi kayıt olmaksızın taşınmazın teslim alındığını, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, açılan davanın kısmen kabulü ile 58.125.00-TL' nın davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan projede, sözleşmede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Bu saptamada bulunduktan sonra, öncelikle, uyuşmazlığın temelinde yatan ayıp kavramı üzerinde durmakta yarar vardır; Tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır. Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Görüldüğü üzere; Borçlar Kanunu’ndaki ayıp kavramı ile yukarıda açıklanan 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesinde yer alan ayıp kavramları birbiri ile örtüşmektedir.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu’na göre; bir maldaki ayıp; satıcının zikir ve vaat ettiği vasıflarda veya niteliği gereği malda bulunması gereken lüzumlu vasıflarda eksiklik olmak üzere iki türde ortaya çıkabilecektir.

Ayıp kavramı ile eksik iş birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa ya da sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği ya da olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmamasıdır. Öteki deyişle, hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, Kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Ayıp; maddi, hukuki ya da ekonomik eksiklik şeklinde ortaya çıkabilir.

Maddi ayıp; bir malda madden hata bulunmasıdır (Ör: Malın yırtık, lekeli olması gibi).

Hukuki ayıp; malın kullanımının hukuken sınırlandırılmasıdır (Ör: Malın üzerinde takyitler bulunması gibi).

Ekonomik ayıp ise; malın iktisadi vasıflarında eksiklik olmasıdır.

4077 sayılı Kanunun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 198. maddesi uygulanacaktır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır.

4077 sayılı Kanunun 4. maddesinin 4.fıkrasında ise, konut satışlarında zamanaşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüştür. Eğer, ayıp ağır kusur veya hile ile gizlenmişse, zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağından, açılan davanın süresinde olduğunun kabulü ile sonuca varılacaktır.

Hukukumuzda ayıp ihbarı kural olarak herhangi bir şekle tabi tutulmamıştır.

Nitekim, aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulu’nun 27.04.2011 gün ve 2011/13-4 E.2011/230 K. sayılı ilamında da vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında:

Hukukumuzda ayıp ihbarı kural olarak herhangi bir şekle tabi tutulmamıştır.

Nitekim, aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulu’nun 27.04.2011 gün ve 2011/13-4 E.2011/230 K. sayılı ilamında da vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında:

Davacı inşa edilen “İdealistkent” adlı projeden bir daireyi satın almış; satın aldığı bağımsız bölüm davacıya 22.11.2009 tarihli tutanakla fiilen teslim edilmiştir.

Davacı satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını 13.01.2012 tarihli noterden düzenlenen ihtarname ile davalılara bildirmiştir. Davacı bundan sonra 24.02.2012 tarihinde eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, davacının satın aldığı bağımsız bölümün bulunduğu site ortak alanlarında eksikler bulunduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tespit edilen; proje alanının ve mevcut yeşil alanın taahhüt edilenden küçük olması, projede var olacağı ilan ve taahhüt edilen kapalı yüzme havuzu, bir okul ve bir kreş, bina bodrum katınta deponun hiç yapılmamış olmasının, yeterli miktarda ağaç dikilmemesinin, gölet, biri özel olmak üzere iki okul, voleybol, basketbol ve futbol sahaları, tenis kortu, misafir otoparkı, dini tesis ve alışveriş merkezinin konut maliklerinin mülkiyet hakkının bulunmadığı parseller/yeşil alanlar üzerine yapılmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalılara ayıp ihbarında bulunmadığı, tartışma konusu değildir.

Her ne kadar, 4.madde de konut satışlarında zaman aşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüş ise de, otuz günlük ihbar süresinin burada da uygulanacağı kuşkusuzdur.

Öteki deyişle, konutu satın alan davacı, açık ayıp halinde, malı teslim aldığı tarihten itibaren otuz gün içerisinde satıcı veya malike ayıp ihbarında bulunur ise, bu durumda malı teslim aldığı tarihten itibaren beş yıl içerisinde 4077 sayılı Kanun’a dayanarak dava açabilecektir.

Hal böyle olunca, mahkemece eksik ifa yönündeki bu taleplerle ilgili olarak ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.