muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11191, Karar No: 2014/20449, Tarih: 29.12.2014

dava ve talep hakkına sahip dava dışı Kooperatiften alınmış, açılan davaya muvafakat veya icazetleri olduğuna dair gerekli belgeyi sunması için davacı tarafa süre verilmesi ve bu usulü eksiklik tamamlandığı takdirde işin esasına girilmesi gerekirken, davacının aktif taraf sıfatının (husumet) varlığına ilişkin olan ve mahkemece re’sen göz önünde bulundurulması gereken bu yön üzerinde durulmadan yazılı şekilde uyuşmazlığın esasına girilerek ve anılan poliçeye dayalı bir şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin uyuşmazlığın esasına yönelik diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı TARSİM vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı T.. A.Ş'ye iadesine, 29/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16861, Karar No: 2022/11475, Tarih: 21.06.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/16861 E.  ,  2022/11475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 556 sayılı KHK'ya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan ... Sarayı Yatırım A.Ş.’nin vekili aracılığı ile sunduğu şikayet dilekçesi ile Türk Patent ve Marka Kurumu nezdinde 2011 99552, 2002 30240, 2009 63452, 2009 48752, 2009 63451 ve 2003 25235 numaraları ile tescilli “simit sarayı” ve “simit sarayı + şekil” markalarının sahibi olduklarını, ... Simit Sarayı adlı iş yerindeki tabela ve satış fişleri üzerinde “simit sarayı” markası kullanılmak suretiyle marka haklarına tecavüz edildiğini belirterek şikayetçi olması üzerine, kolluk görevlilerince 02.04.2015 günü sanığa ait iş yerinde yapılan tespitte sanığın iş yeri tabelasının sol baş kısmında beyaz oval şekil içinde büyük harflerle “...” ibaresinin ve kırmızı zemin üzerine mavi renk küçük harflerle “simit sarayı” yazısının bulunduğu, iş yerine ait kartvizit ve yazar kasa fişlerinde düz yazı ile “... Simit Sarayı” ibaresinin bulunduğu belirlenmiş, sanık hakkında 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A-1. maddesi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda mahkumiyet kararı verilmişse de;

Suç tarihinde yürürlükte bulunan (mülga) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin marka tescillinde mutlak ret nedenlerini düzenleyen 7/1-c bendinde, “Ticaret alanında cins, çeşit, vasıf, kalite, miktar, amaç, değer, coğrafi kaynak belirten veya malların üretildiği, hizmetlerin yapıldığı zamanı gösteren veya malların ve hizmetlerin diğer karakteristik özelliklerini belirten işaret ve adlandırmaları münhasıran veya esas unsur olarak içeren markaların” mutlak olarak tescil edilemeyeceği hüküm altına alınmış olup, aynı maddenin d bendinde ise, “Ticaret alanında herkes tarafından kullanılan veya belirli bir meslek sanat veya ticaret grubuna mensup olanları ayırt etmeye yarayan işaret ve adları münhasıran veya esas unsur olarak içeren markaların” da mutlak olarak reddedileceği hüküm altına alınmıştır.

Bu düzenlemelerle amaçlanan, herhangi bir mal veya hizmetin bizzat kendisini veya herkes tarafından bilinen özelliklerini belirten kelimelerin marka olarak tescil edilmesine ve böylece tek bir kişinin tekeline bırakılmasına engel olmaktır.

Öte yandan 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede düzenlenen şartları sağlayan ve tescil edilerek sicile kaydedilen bir markanın ayırt edici gücünün zayıf olması halinde; koruma düzeyinin de dar tutulması gerekmektedir.

Bu düzenlemelerle amaçlanan, herhangi bir mal veya hizmetin bizzat kendisini veya herkes tarafından bilinen özelliklerini belirten kelimelerin marka olarak tescil edilmesine ve böylece tek bir kişinin tekeline bırakılmasına engel olmaktır.

Öte yandan 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede düzenlenen şartları sağlayan ve tescil edilerek sicile kaydedilen bir markanın ayırt edici gücünün zayıf olması halinde; koruma düzeyinin de dar tutulması gerekmektedir.

Somut olayda simit ve benzeri ürünlerin üretim ve satışının yapıldığı yeri tanımlayan ve katılan şirket adına tescilli olduğu anlaşılan "... sarayı" ibareli markaların, ayırt edici gücü zayıf olan markalardan olduğu, farklı işaret ve ekler kullanılmak suretiyle simit satışı yapılan yerlerde “simit” ve “sarayı” ibarelerinin kullanılmasına engel olunamayacağı, sanığın, katılan şirket adına tescil edilmiş "... sarayı" markasına "..." ibaresi eklemek şeklindeki kullanımı, genel görünüm ve insan duyularında bıraktıkları izlenim bir bütün olarak değerlendirildiğinde; ortalama tüketiciler yönünden katılanın markalarıyla iltibas oluşturmayacağı gözetilmeden, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/485, Karar No: 2010/488, Tarih: 13.10.2010

**Hukuk Genel Kurulu         2010/11-485 E.  ,  2010/488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırıkkale 2.Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 03.06.2010

Taraflar arasındaki “Tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kırıkkale 2.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 06.12.2007 gün ve 2004/267 E- 2007/318 K.sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 11.Hukuk Dairesinin 25.05.2009 gün ve 2008/2143-2009/6247 sayılı ilamı ile;

(...Davacı vekili, müvekkilinin kasaplık yaptığı işyerini yerel seçimler öncesi oluşan siyasi gerilim nedeniyle geçici olarak kapattıktan sonra 17-20.02.2004 tarihleri arasında hırsızlık yapıldığını, bazı demirbaş eşyasının çalınmış, bazılarının hasar görmüş olduğunu, Jandarma görevlilerinin yaptığı tespitin hırsızlığın olmadığına, mahkemece yapılan tespitin ise hırsızlığın yapıldığına ilişkin belirlemeler içerdiğini, işyeri sigorta poliçesini düzenleyen davalı sigortacının tazminat ödemediğini ileri sürerek, 10.452.000.000.-TL'nın faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hırsızlık olayının olmadığının resmi tutanaklar ile belli olduğunu, bunun aksini ve zarar miktarını davacının kanıtlaması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına ve toplanan kanıtlara göre, Savcılıkça davacının işyerinde hırsızlık suçunun işlendiğine dair delil elde edilemediği gerekçesiyle takipsizlik kararı verildiği, davacı tanıklarının görgüye dayalı bilgileri olmadığı, dava hakkında davalıyı dolandırmaya teşebbüs suçundan açılan ceza davasının beraat ile sonuçlanıp kesinleştiği, ceza mahkemesinin konusuna giren bir eylem hakkında hukuk mahkemesince yapılan delil tespitinin bağlayıcı olmadığı, davalının tespite itiraz da ettiği, davacının hırsızlık olayını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece yazılı gerekçelerle, davacının hırsızlık olayını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Rizikonun varlığını kanıt yükü sigorta ettirende olup, rizikonun varlığının kanıtlanması halinde bunun teminat dışı kaldığını kanıt yükü ise sigortacıdadır. Takipsizlik kararında, zabıtaca düzenlenen 20.02.2004 tarihli görgü tespit tutanağı esas alınmıştır. Bu tutanakta kapıda zorlama olmadığı, çalışma masası, telefon, et  doğrama  tezgahı,  4  adet  koltuk,  bıçak, satır, kıyma makinesi, iki terazi, jeneratör, küçük derin dondurucu gibi demirbaşların yerinde olmadığı, vitrinli buzdolabı camının kırık, et asma dolabının üç tarafında kesici bir cisimle saç kısmının kesilmiş olduğu, hırsızlığa ilişkin iz ve emareye dükkan içinde ve etrafta rastlanılmadığı, anahtar uydurulmak suretiyle girildiğinin dükkan sahibince beyan edildiği, olmayan demirbaşların, dükkandan sonra 40-50 metre daha taşınıp bir araca yüklenmesi gerekeceği, uzunca bir zamana ve iki üç kişiye ihtiyaç duyulacağı, bunun görülme riskini arttıracağı tespitlerine yer verilerek tutanağa son verilmiştir. Davacının mahkemeye yaptırdığı delil tespitine ilişkin bilirkişi raporunda ise, aynı tespitlere yer verilmiş, farklı olarak bir aracın en fazla dükkana iz bırakmadan 20 metre yaklaşabileceği, tekerlek izi bırakarak parkın içinde gelinmesi halinde 8 metre yaklaşabileceği, parkın taşlarında tekerlek izi bulunmadığı, ancak hırsızlığın fiilen olanaksız olmadığı görüşü bildirilmiş, davalı yan rapora itiraz etmiştir. Diğer yandan, davacı tanıkları hırsızlık olayının meydana geldiğini duyduklarını beyan etmişlerdir.

Bu durumda, bazı demirbaşların işyerinde bulunmadığının belirlendiği, poliçede demirbaşlar tek tek sayılarak teminat da verildiği, davalının ödememeye gerekçe yaptığı zabıta tutanağında varsayımlara dayalı olarak, bazı şüphelere yer verildiği, kesin bir saptama içermediği, takipsizlik kararının da buna dayandığı ve hukuk hakimini bağlayıcı olmadığı, mahkemenin gerekçesinin aksine delil tespit raporunun eylemin suç oluşturup oluşturmadığının tespiti amacıyla değil, delil tespiti amacıyla düzenlettirildiği, tanık beyanlarının hırsızlık duyumuna ilişkin de olsa rizikonun varlığına yönelik olduğu, hırsızlığın riskli olarak ve 2-3 kişiyle de olsa işlenmesi olanağının fiilen ve fiziken var olduğu, ekspertiz raporunun da bu yönde tespitler içerdiği, davacının işyerini yerel seçim öncesi oluşan siyasi gerilim nedeniyle kapattığını, hırsızlık olayının 17-20 Şubat 2004 tarihleri arasında meydana gelmiş olabileceğini sigortaya ihbar yazısında 08.04.2004 tarihinde bildirdiği, zabıtanın 20.02.2004 tarihinde tutanak düzenlediği hususları gözetildiğinde, hırsızlık olayının işlendiğine yönelik güçlü deliller bulunduğunun ve bunun aksini davalı sigortacının kanıtlaması gerektiğinin kabulü gerekir. Davalı aksi yönde kesin bir delil getirememiştir. Bu durumda, rizikonun varlığını davacının kanıtlandığı kabul edilerek neticesine göre bir karar verilmek gerekirken, anılan hususlar gözden kaçırılarak yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir...)

Gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 13.10.2010 gününde, oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4232, Karar No: 2011/7525, Tarih: 15.12.2011

**15. Hukuk Dairesi         2010/4232 E.  ,  2011/7525 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili gelmedi. Davalı vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca gecikme tazminatı alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle yabancı para cinsinden hükmedilen alacağa dava tarihinden itibaren 3095 Sayılı Yasa’nın 4/a. maddesi gereğince devlet bankalarının o yabancı para ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranının uygulanacağı ve fiili ödeme tarihindeki TL karşılığının tahsil edileceğinin tabiî bulunmasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Yanlar arasındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesi başlıklı 29.05.1997 tarihli sözleşme adi yazılı şekilde yapıldığından geçersiz ise de dosya kapsamına göre sözleşmenin ifayla sonuçlanıp 17.01.2005 tarihinde yapı kullanma izin belgesi de alınarak arsa sahibi ve kooperatife ait daireler kendilerine teslim edildiği ve bu halde şekle aykırılığın ileri sürülmesi Medeni Kanun’un II. maddesi gereği hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğundan sözleşme geçerli hale gelmiştir.

Davalı yanca kooperatifin önceki yöneticilerinin arsa sahibinin eş ve çocukları olduğu, davacı ile işbirliği içinde kooperatifi zarara uğrattıkları savunulmuş ise de; davalının kooperatifin önceki yöneticileri hakkında bu konu ile ilgili Kooperatifler Yasası uyarınca sorumluluk davası açması mümkün olduğu gibi, kooperatifin eski yöneticileri ile arsa sahibi hakkında dava konusu ile ilgili ceza davası açıldığı ileri sürülmemiş ve dosya kapsamında da kooperatif yöneticilerinin davacı ile birlikte hareket ederek inşaatı geciktirdikleri somut

delillerle kanıtlanamamıştır. Bu nedenle sözleşme gereği davalı yüklenicinin gecikme tazminatı ile sorumlu tutulması doğrudur.

Ancak davacı arsa sahibi kendisine bırakılan 4 nolu bağımsız bölümü 15.12.2004 tarihinde tapuda dava dışı...ye satarak devrettiğinden bu daire yönünden gecikme tazminatının teslimi gereken 29.05.2000 gününden satışın yapıldığı, 15.12.2004’e kadar hesaplanması gerekirken bu bağımsız bölüm yönünden de iskân tarihine kadar hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulması doğru olmamıştır.

3-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Ancak davacı arsa sahibi kendisine bırakılan 4 nolu bağımsız bölümü 15.12.2004 tarihinde tapuda dava dışı...ye satarak devrettiğinden bu daire yönünden gecikme tazminatının teslimi gereken 29.05.2000 gününden satışın yapıldığı, 15.12.2004’e kadar hesaplanması gerekirken bu bağımsız bölüm yönünden de iskân tarihine kadar hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulması doğru olmamıştır.

3-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Sözleşmede gecikme tazminatının her ayın sonu itibariyle ödeneceğine dair kararlaştırılan kesin vade bulunmadığı ve davadan önce temerrüt ihtarı da olmadığından buna yönelik temyiz nedenleri yerinde değil ise de;

Sözleşmede teslimi gereken tarih belirlenmiş olduğundan davacı arsa sahibinin tekrar süre vererek karşı tarafa borcun yerine getirilmesi için uyarıda bulunmasına gerek bulunmadığı, Borçlar Kanunu’nun 106/II. maddesi hükmünce davacı arsa sahibinin sözleşmeyi feshetmemek ve beklemek suretiyle seçimlik hakkını akdin ifası yönünde kullandığı ve bu hakkını belli bir süreye bağlı kalarak kullanmak zorunda olmadığından teslimi gereken tarihten itibaren 55 ay beklemekle zararın artmasına neden olduğundan bahsetmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin Borçlar Kanunu'nun 98 ve 44. maddeleri gereğince karar gerekçesinde indirim yapması da usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Belirtilen sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, diğer bentler uyarınca kabulü ile hükmün 2. bent uyarınca davalı, 3. bent gereğince de davacı yararına BOZULMASINA, 825,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalıya verilmesine, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunmayan davacı yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, 15.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3803, Karar No: 2024/4708, Tarih: 09.09.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/3803 E.  ,  2024/4708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2012/535 E., 2020/136 K.

HÜKÜM : Asıl Dava Kısmen Kabul - Birleştirilen Dava Kabul

Taraflar arasında birleştirilerek görülen elatmanın önlenmesi ve yıkım ile tapu iptali-tescil davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, birleştirilen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin 14.12.2009 tarihli ve 1994/197 Esas, 2009/326 Karar sayılı (asıl davada) verilen kararın davacı Hazine vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; Dairenin 22.12.2011 tarihli ve 2011/8810 Esas, 2011/13514 Karar sayılı kararı ile karar bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamada, asıl davanın davalılarından ... tarafından davacı Hazine aleyhine açılan Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/932 Esas sayılı dosyasındaki tapu iptali ve tescil davasının asıl dava ile birleştirilmesine karar verildikten sonra asıl davanın kısmen kabulüne; birleştirilen davanın ise kabulüne karar verilmiş, karar asıl davada davacı - birleştirilen davada davalı Hazine vekili ve asıl davada davalı - birleştirilen davada davacı ... vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği görüşüldü:

Asıl davada davacı Hazine vekili; Tekirdağ ili, ... ilçesi, ... köyü (mahallesi) 1092 parsel sayılı taşınmazın deniz tarafından Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ekli krokide mavi ile işaretli 203 m2'lik alana davalılar tarafından 18 adet yazlık bina, kırmızı ile işaretli 138 m2'lik alana davalı ... tarafından kafetarya yapılmak suretiyle tecavüz edildiğini ileri sürerek kıyıda kaldığı tespit edilen bu alanlara elatmanın önlenmesine ve yıkıma karar verilmesini istemiştir.

Birleştirilen Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/932 Esas sayılı davada davacı, Tekirdağ ili, ... ilçesi, ... mahallesi dava konusu 3338 parsel sayılı taşınmazın davalı Hazine adına ihdasen tescil edildiğini, ancak işlemin hukuka aykırı olduğunu, dava konusu taşınmazın kendisi ile birlikte 1092 parsel sayılı taşınmaz paydaşlarına ait olduğunu, kıyı - kenar çizgisi dışında bulunduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemenin 14.12.2009 tarihli ve 1994/197 Esas, 2009/326 Karar sayılı kararıyla; bilirkişi raporu ve eki krokide 1092 parsel sayılı taşınmazın çapı kapsamında olan (A) harfi ile gösterilen kısım ve 1092 parsel sayılı taşınmazın çapı kapsamı dışında olan (B) harfi ile gösterilen kısım yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı süresi içinde davacı Hazine vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine; Dairenin 22.12.2011 tarihli ve 2011/8810 Esas, 2011/13514 Karar sayılı kararı ile karar bozulmuştur.

Karara karşı süresi içinde davacı Hazine vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine; Dairenin 22.12.2011 tarihli ve 2011/8810 Esas, 2011/13514 Karar sayılı kararı ile karar bozulmuştur.

Mahkemenin 16.07.2020 tarihli ve 2012/535 Esas, 2020/136 Karar sayılı kararıyla; bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, asıl davanın davalılarından ... tarafından davacı Hazine aleyhine açılan Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/932 Esas sayılı tapu iptali ve tescil davası asıl dava ile birleştirilmiş, kıyı - kenar çizgisi dışında kaldığı sabit olduğundan 203 m2'lik alan yönünden müdahalenin meni ve kal taleplerinin reddine; kıyı - kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle (B) harfi ile gösterilen 53,48 m2'lik alana yapılan müdahalelerin menine ve yapıların kal'ine; 1092 parsel sayılı taşınmazda (A) harfi ile gösterilen kısım yönünden terkin davası açılmadığı, anılan kısmın bilirkişi raporlarında da kıyı - kenar çizgisi dışında kaldığı gerekçesiyle müdahalenin meni ve kal davalarının reddine; birleştirilen davada davacı yönünden zilyetlikle kazanma şartlarının bulunduğu, dava konusu 3338 taşınmazın zilyetlikle kazanılabilecek yerlerden olduğu gerekçesiyle birleştirilen davanın kabulüne karar verilmiş, karar asıl davada davacı - birleştirilen davada davalı Hazine vekili ve asıl davada davalı - birleştirilen davada davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiş, dosya temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmiştir.

Bilindiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında Bölge Adliye Mahkemelerinin Resmi Gazetede ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanun'un temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin, yine aynı maddenin ikinci fıkrasında ise Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine istinaf yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun'un 427 ilâ 444 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı, yani bu kararlara ilişkin dosyaların Bölge Adliye Mahkemelerine gönderilemeyeceği belirtilmiştir.

Bu durumda 20 Temmuz 2016 tarihinden önce verilen kararlar, kanun yoluna başvurma tarihi ne olursa olsun 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427 ilâ 444 üncü maddelerindeki temyize ilişkin hükümlere tabi olup dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Başkanlığına gönderilmesi gerekmektedir.

Bu durumda 20 Temmuz 2016 tarihinden önce verilen kararlar, kanun yoluna başvurma tarihi ne olursa olsun 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427 ilâ 444 üncü maddelerindeki temyize ilişkin hükümlere tabi olup dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Başkanlığına gönderilmesi gerekmektedir.

Buna karşılık, 20 Temmuz 2016 tarihinde ve sonrasında verilen temyiz incelemesinden geçmeyen kararlara karşı kanun yoluna gidilmesi halinde ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341 ilâ 360 ncı maddelerindeki istinafa ilişkin hükümlerinin uygulanması için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi zorunlu olup daha önce Yargıtay denetiminden geçen asıl davanın “istinaf” kanun yoluna tabi olmadığı açık ise de, birleştirilen 2015/932 Esas sayılı dava ile ilgili daha önce Yargıtayın bir denetiminin bulunmadığı gözetildiğinde, birleştirilen davanın ''istinaf'' kanun yoluna tabi olduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davaların birleşmekle bağımsız dava olma özelliğini kaybetmedikleri gözetilerek ''İstinaf'' kanun yoluna tabi olduğu anlaşılan birleştirilen 2015/932 Esas sayılı dava dosyasının istinaf incelemesi yapılmak üzere ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi, sonucunda verilen kararın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi (birleştirilen dosyada verilen karar temyiz edilmese dahi temyize tabi olan asıl davanın gönderilmesi) için dosyanın Mahkemesine iadesi gerekmektedir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesine TETKİKSİZ İADESİNE,

09.09.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.