muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2004, Karar No: 2018/3548, Tarih: 14.05.2018

Davacı vekili, yerel mahkemece istinaf başvurusunun ve ihtiyati tedbirin genişletilmesi talebinin reddine ilişkin verilen kararları temyiz etmiştir.

Davacı vekili asıl dava dosyasına ilişkin olarak ihtiyati tedbir kararının genişletilmesi talebinde bulunmuştur. Mahkemece talebin reddine karar verilmiş ve davacı vekilinin zikredilen karara ilişkin istinaf talebi de yazılı gerekçeyle reddedilmiştir. İhtiyati tedbir talebinin reddine ilişkin karara karşı istinaf yoluna başvurulabileceği gibi (HMK m. 391/3), ayrıca yokluğunda ihtiyati tedbir kararı verilen kişinin itirazı üzerine verilen karara karşı da istinaf yoluna başvurulabilecektir (HMK 394/5). Hukuk Muhakemeleri Kanununda kural olarak ara kararlara karşı kanun yoluna başvuru kabul edilmemiş, bu tür kararlara karşı kanun yolu başvurusu ancak kanunda düzenlenen istisnai durumlar bakımından kabul edilmiştir. Ara kararlara karşı kanun yoluna başvurulabilmesi için bu hususu kanunun açıkça düzenlemesi gerekmekte olup, aksi takdirde ara kararlar ancak esas hükümle birlikte kanun yoluna götürülebilir. Davacının talebi HMK'nın 396. maddesine dayalı, durum ve koşulların değişmesi sebebiyle daha önce verilen ihtiyati tedbirin genişletilmesine ilişkin olup, zikredilen maddede, durum ve koşulların değişmesi sebebiyle ihtiyati tedbirin değiştirilmesi veya kaldırılması talebinin reddine ilişkin kararın istinaf dahi edilemeyeceği aslında kanun koyucunun da açık ve bilinçli bir tercihidir. Zira durum ve koşulların değişmesi sebebiyle itiraz hakkında Hukuk Muhakemeleri Kanununun 396. maddesinin ikinci fıkrasında, 394. maddenin üçüncü ve dördüncü fıkralarının kıyasen uygulanacağı açıkça belirtilmiştir. Bu şekilde 394. maddenin üçüncü fıkrasına yapılan atıf ile üçüncü kişilerin de itiraz edebileceği, dördüncü fıkraya yapılan atıf ile de itirazın şekli ve incelenmesinin kıyasen uygulanacağı düzenlenmiştir. Dikkat edilirse kanun yoluna başvuru imkanını düzenleyen 394. maddenin beşinci fıkrasına atıf yapılmamıştır. Gerekçede de belirtildiği gibi ihtiyati tedbir kararı verildikten sonra, mevcut olan durum ve koşulların dava sırasında birden fazla değişmesi mümkün olabilir ve her seferinde itiraz edilebilir, her itiraz üzerine verilen karara karşı kanun yoluna başvurulması, ihtiyati tedbir kararlarına karşı başvurulması öngörülen isitnaf yolundan beklenen amacın tam tersine bir sonuç doğuracaktır. Durum ve koşulların değişmesi sebebiyle yapılan itiraz üzerine verilen kararlara karşı ancak esas hükümle birlikte kanun yoluna başvurulabilecektir.

Sonuç olarak, 6100 sayılı HMK'nın 396. maddesinin ikinci fıkrasında, 394. maddenin beşinci fıkrasına atıf yapılmadığından durum ve koşulların değişmesi sebebiyle ihtiyati tedbir kararının değiştirilmesi talebinin reddi hakkında verilen karar istinaf edilemez. Yukarıda da belirtildiği üzere, ihtiyati tedbir isteyen (davacı) vekilinin ihtiyati tedbirin genişletilmesi yönündeki talebinin reddine dair mahkemece verilen ara kararın istinafı mümkün değildir. Mahkemece yukarıda açıklanan gerekçelerle istinaf talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde HMK 394/1 . maddesi gereğince itiraz yolu açık olduğu gerekçesiyle istinaf talebinin reddine karar verilmesi doğru değil ise de sonuç itibariyle doğru olan istinaf talebinin reddi kararının onanması gerekmiştir.

Davacı vekilinin, ihtiyati tedbirin genişletilmesine yönelik talebin reddine dair verilen ara karara karşı yapmış olduğu temyiz itirazlarına gelince, yukarıda açıklanan gerekçelerle ihtiyati tedbir talebinin genişletilmesine ilişkin, HMK'nın 396. maddesine dayalı taleplerin reddine dair ara kararlara karşı tek başına kanun yoluna başvuru imkanı olmadığından ve zikredilen ara kararlar ancak hükmün esasıyla birlikte kanun yoluna götürülebileceğinde ihtiyati tedbirin genişletilmesine yönelik talebin reddine dair karara karşı bulunulan temyiz isteminin de reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı vekilinin yerel mahkemenin 27.02.2018 tarihli, istinaf talebinin reddine ilişkin kararına karşı yapmış olduğu temyiz itirazların reddi ile kararın ONANMASINA, 14.02.2018 tarihli, ihtiyati tedbirin genişletilmesine yönelik talebin reddine dair karara yönelik olan temyiz isteminin REDDİNE, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 14/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3344, Karar No: 2013/3677, Tarih: 25.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/3344 E.  ,  2013/3677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 02.01.2001-01.12.2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, açma kapatma yetkisinin şube müdüründe olduğu işyeri kasasında 4.492,80 TL açık bulunduğu ve bu açığın müvekkiline ait olduğunun iddia edildiğini, aslında müvekkilinin istifaya zorlandığını, istifa etmezse kasada açık olduğu iddiası ile işine son verileceğinin söylendiğini, müvekkili istifa etmeyince söz konusu fesih bildirimi ile işine son verildiğini, müvekkilinin geçerli sebep bildirilmeksizin iş sözleşmesinin feshedildiğini bu sebeplerle feshin geçersizliğin tespiti ile işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, 29.11.2010 tarihinde davacının yetkisi dahilinde olan işyeri kasasında 4.492,80 TL'nin bulunmadığının tespit edildiğini, bu konuda davacınında imzası bulunan tutanak tutulduğunu, davacının savunması alınarak iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin feshine gerekçe yapılan olayla ilgili olarak ceza yargılaması yapıldığı, Kırıkkale 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/242 esas sayılı dosyasında suçun sanık tarafından işlenmediği sonucuna varılarak beraat kararı verildiği, ceza yargılamasına konu edilen suçun hizmet sebebiyle emniyetli suistimal olduğu, bu haliyle feshe gerekçe yapılan işçinin doğruluk ve dürüstlükle bağdaşmayan davranışlarla doğrudan alakalı olduğunun anlaşıldığını, işe iade davasının kanuni düzenleme itibariyle kısa sürede sonuçlandırılması gereken dava türlerinden olduğu, beraat kararının kesinleşmesi beklenmeden, kesinleşen maddi vakıa dikkate alınarak hükme esas alındığını, öte yandan iş yerinde dokuz yılı aşan kıdemi bulunan davacının daha önceki çalışma döneminde feshe gerekçe yapılan benzeri davranışlarına tesadüf edilmemesi sebebiyle davalı feshinin geçerli sebeplere dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller ve benzerleri başlığı altında düzenlenen 25/II-e bendine göre, işçinin işverenin güvenini kötüye kullanması, hırsızlık yapması, işverenin meslek sırlarını ortaya atması gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması işverene haklı sebeple derhal fesih hakkı vermektedir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller ve benzerleri başlığı altında düzenlenen 25/II-e bendine göre, işçinin işverenin güvenini kötüye kullanması, hırsızlık yapması, işverenin meslek sırlarını ortaya atması gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması işverene haklı sebeple derhal fesih hakkı vermektedir.

Dosya içeriğinden, davacının 31.08.2001-21.12.2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı, şube müdürü olarak görev yaptığı, iş sözleşmesinin yetkili olarak çalıştığı işyeri kasasında açık tespit edilmesi gerekçesiyle 4857 sayılı Kanun'un 25/II maddesi gereğince haklı sebeple feshedildiği anlaşılmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının yetkili olduğu şubede açık tespit edildiği, bu duruma ilişkin tutunak düzenlendiği ve davacının savunmasının alındığı anlaşılmaktadır. Davalı işyerinin davacı hakkında fesih sebebi yapılan davranışı ile ilgili hizmet sebebiyle emniyeti suistimal, güveni kötüye kullanma suçundan şikayetçi olduğu, davacının yargılandığı Kırıkkale 3. Asliye Ceza Mahkemesince sözkonusu açığın davacı tarafından gerçekleştirildiği yönünde delil elde edilemediği gerekçesiyle beraatine karar verildiği ve kararın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Ceza davasında varılacak sonuç maddi olgu bakımından bu dava üzerinde doğrudan etkili olacağından ceza davası sonucunun kesinleşmesi beklenmeden yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalı olup bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 25.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2124, Karar No: 2020/922, Tarih: 27.02.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/2124 E.  ,  2020/922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/05/2018 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Hükümlü ... hakkında kurulan hükme karşı yapılan temyiz itirazının incelenmesinde;

Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 günlü, 2008/9-7-56 ve 13.05.2008 günlü, 2008/10-101-113 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, "Kendisine zorunlu savunman atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu savunmana yapılan tefhim veya tebliğ kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmaz. Bu durumda zorunlu savunman velev ki sanığın lehine gibi görünen bazı işlemler yapmış olsa; örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesinin verilmesi halinde, temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiğinin" anlaşılması karşısında; Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 13.04.2004 günlü hükmünün, hükümlü ...'nin sanık sıfatıyla yargılandığı oturumda bulunan zorunlu savunmanı tarafından süresi içerisinde temyiz edildiği, ilk hükmün Dairemizin 26.10.2004 tarihli ilamı ile onandığı ve hükmün kesinleştiği, hükmün kesinleşmesi ile savunmanlık ilişkisinin sona erdiği,

Hükümlü ...'nin, hakkında sonraki yapılan uyarlama yargılamasında savunmanın temyizinden haberdar olduğuna dair bilginin dosyaya yansımadığı, adı geçen hükümlüye savunmanın temyizine muvafakatı olup olmadığı, temyize onayı olduğuna ilişkin bir belge ibraz etmediği takdirde temyizden vazgeçmiş sayılacağına ilişkin ihtarat içeren tebliğin 10.04.2018 tarihinde tebliğ edildiği, ancak hükümlünün, savunmanının temyizine onay verdiğine ya da kararı kendisinin temyiz ettiğine ilişkin herhangi bir belge ibraz etmediği, bu nedenle hükümlü savunmanının temyize yetkisi olmadığı anlaşıldığından, bu konudaki temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II- Hükümlü ... hakkında kurulan hükme karşı yapılan temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Mağdur ...'ya karşı yağma eyleminin gece vakti birden fazla kişiyle ve silahla gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında; hükümlü hakkında 5237 sayılı TCK'nin 149. maddesinin 1. fıkrasının (a-c) bendlerinin yanı sıra (h) bendi ile de uygulama yapılması, aynı Kanunun 61. maddesi uyarınca temel cezanın buna göre belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Mağdur ...'ya karşı yağma eyleminin gece vakti birden fazla kişiyle ve silahla gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında; hükümlü hakkında 5237 sayılı TCK'nin 149. maddesinin 1. fıkrasının (a-c) bendlerinin yanı sıra (h) bendi ile de uygulama yapılması, aynı Kanunun 61. maddesi uyarınca temel cezanın buna göre belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- 5237 sayılı TCK'nin 150. maddesinin 2. fıkrasındaki "Malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK'nin 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, "Değerin azlığı"nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa Koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; somut olayda hükümlü ...'ın temyiz dışı diğer hükümlü ... ile mağdurun üzerinde parası olup olmadığını sorduktan sonra silah tevcih ederek ceplerini arayıp 100 TL parasını aldıklarının anlaşılması karşısında; koşulları oluşmadığı hâlde 5237 sayılı TCK'nin 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması,

Uygulamaya göre;

Hükümlü hakkında 10 yıl hapis cezasından 5237 sayılı TCK'nin 150/2. maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılırken cezanın 5 yıl yerine 5 yıl 6 ay olarak belirlenmesi,

3- İnfazı kısıtlar şekilde hükümlü hakkında verilen hapis cezasının infazının 647 sayılı Yasa hükümlerine göre çektirilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 27/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14504, Karar No: 2017/4746, Tarih: 11.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/14504 E.  ,  2017/4746 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6678, Karar No: 2016/12055, Tarih: 04.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/6678 E.  ,  2016/12055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ...... İş Mahkemesi

Tarihi : 21.01.2016

Dava, davacı şirkete, ihaleli iş nedeniyle yapılan inceleme sonucunda kurumca belirlenen asgari işçilik oranına itiraz ve gerçek oranın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtilen şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Volkan Ergül tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Eldeki davada, davacı şirketin aldığı 22.11.2004 tarihli ihalede, işin konusunun ................Su ve Kanal Yapım, Bakım ve Rehabilitasyon işi olduğu, bu işin 09.09.2005-07.09.2008 tarihleri arasında yapıldıktan sonra ilişiksiz belgesi istenilmesi üzerine davalı kurumca asgari işçilik incelemesi yapıldığı ve davalı Kurumca henüz müfettiş incelemesine gidilmeden asgari işçilik değerlendirmesi esnasında Kurumca esas alınan %15 oranına davacı şirketin itirazı nedeniyle bu kez %13,08 olarak belirlenmesi nedeniyle eldeki davanın açıldığı, eldeki davada asıl uyuşmazlığın davacı şirketin yerine getirdiği ihaleli işe uygulanması gereken oranın %7,61 mi, yoksa Kurumca gönderilen belgelerden Asgari işçilik Tespit Komisyonunca belirlendiği anlaşılan %13,08 mi olacağı, hususunda toplandığı anlaşılmaktadır.

Mahkemenin, Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine, o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlayacağımız bu olgu; mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirdiği gibi, mahkemenin kararını bozmuş olan Yargıtay Hukuk Dairesince; sonradan, ilk bozma kararı ile benimsemiş olduğu esaslara usuli kazanılmış hakka aykırı bir şekilde, ikinci bir bozma kararı verilememektedir (09.05.1960 gün ve .... sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, Hukuk Genel Kurulu’nun 12.07.2006 gün, ... E., . sayılı kararı).

Mahkemenin, Yargıtay’ın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli kazanılmış hak doğabileceği gibi, bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalması yolu ile de usuli kazanılmış hak gerçekleşebilir. (.......’e Armağan, ...........

Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında

yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur..

Mahkemece Dairemizce verilen bozma kararına uyulmuş ise de, bozma gereğinin tam olarak yerine getirildiğinden bahsedilmesi mümkün değildir.

Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında

yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur..

Mahkemece Dairemizce verilen bozma kararına uyulmuş ise de, bozma gereğinin tam olarak yerine getirildiğinden bahsedilmesi mümkün değildir.

Uyuşmazlığın çözümüne ilişkin olarak, öncelikle belirtilmelidir ki; çeşitli tarihlerde Kurumca çıkarılan genelge ve genel tebliğlere ekli listelerde asgari işçilik oranları belirlendiğinden, işin yapıldığı dönemde yürürlükteki asgari işçilik oranlarının dikkate alınması gerekir. Kurumun düzenleyici nitelikteki bu işlemine karşı idari yargı yoluna başvurarak iptal kararı alınmadıkça bir başka işçilik oranına dayanılarak hesaplama yapılamayacağı gibi, listede açıklanan işi bölümlere ayırıp her biri için ayrı işçilik oranları alınması da mümkün değildir. Ancak ihaleli işlerde bölümler halinde keşif özetine bağlanmış farklı ihale konuları varsa her biri için listede belirlenen asgari işçilik oranının esas alınması gerektiği kabul edilmelidir.

Eldeki davada, bozma ilamımızda “Hükme dayanak alınan raporu düzenleyen bilirkişilerin, uzmanlık alanı itibariyle, ihale konusu işin tüm yönlerini kapsayan bilimsel ve teknik bilgiye sahip bulunmadıkları gibi; bilirkişiler tarafından yapılan incelemenin de, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular ışığında yeterli irdeleme içermediği; denetime elverişsiz ve yetersiz incelemeyle sonuca vardıkları” hususu belitilmiş ve mahkemece bozmadan sonra yeniden rapor aldırılarak karar verilmiş ise de, aldırılan bilirkişi raporunda, kurumca yapılan ihaleli işe oran belirlenirken kullanılan hesap yöntemi kullanılmış olup, bu hususun yerinde olduğu anlaşılmakta ise de, kurumca işe ait kalemler hesaplanırken 21 farklı kalem ile oranın tespit edildiği, oysa aldırılan raporda bu kalemlerin başka bir deyişle yapılan işlerin ayrıştırılarak asgari işçilik oranlarını gösterir tebliğdeki oranları yerine bir kaç farklı işe aynı kalem içerisinde aynı oranın uygulanması suretiyle hesaplama yapıldığı ve böylece yapılan işin 11 farklı kalemden oluştuğunun kabul edildiği anlaşılmakta olup, ihaleye ilişkin teknik şartname getirtilerek, yapılan işin asgari işçilik oranları tebliği kapsamındaki kalemleri ve oranları ayrı ayrı belirlemek ve yapılan işlerin tamamını da kapsayacak şekilde, işaret edilen hususu da açıklamak suretiyle denetime elverişli şekilde bir hesap raporu aldırılmak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırmaya dayalı olarak, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.10.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.