muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5560, Karar No: 2024/702, Tarih: 12.02.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/5560 E.  ,  2024/702 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar dava dilekçesinde; ... Mahallesi 189 ada 1, 2, 3, 4 parsellerin doğu kısmında dere kenarında bulunan köy halkı tarafından ılkı yatağı olarak bilinen yeri 1970 yılında köy muhtarı heyetinden muhtar senedi ile bedelinin ödenerek satın aldıklarını, günün şartlarındaki imkanlarla tarla arazisi haline getirerek bu güne kadar ekip biçtiğini, en son taşınmazın dere yatağı olarak tescil edildiğini öğrendiklerini, bu nedenle taşınmazların tapu kaydının iptaline, adlarına tapuya tescil edilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine cevap dilekçesi vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.05.2016 tarihli ve 2015/312 Esas, 2016/569 Karar ... kararı ile "davacının aynı çalışma alanı içerisinde senetsizden adına tescil edilen taşınmaz kaydına rastlanmadığı, keşif öncesinde dava konusu yere ait hava fotoğraflarının getirtildiği, keşif esnasında da söz konusu hava fotoğraflarıyla harita mühendisi tarafından inceleme yapıldığı, inceleme neticesinde; davacının hak iddia ettiği ve raporda A, B, C, D, E, F, D harfleri ile gösterilen yerler olduğunu, 2011 tarihli 1/1000 ölçekli ve 1970 tarihli hava fotoğraflarının stereoskop incelenmesi neticesinde söz konusu yerlerin "dere yatağında ve orman olarak" belirttiği anlaşılmakla; hukuken dere yatakları ve orman olan yerlerin kazanılamayacağı açık olması sebebiyle davanın reddine" karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu taşınmazın dere yatağı ile bir ilgisinin bulunmadığı, Mahkemece yapılan keşifte jeoloji mühendisi ile orman olup olmadığı hususunda orman mühendisi bilirkişinin bulunmadığı, bu haliyle keşif yapılmasının usul ve esasa aykırı olduğu, eksik araştırma ile karar verildiği, ziraat bilirkişisinin raporunda taşınmazın bahçe vasfında tarım arazisi olarak tanımlandığı, üzerinde muhtelif yaşlarda meyve ağaçlarının bulunduğu, taşınmazın kadimden bu zamana kadar dere ve orman vasfı olmaksızın kullanıldığı, içinde orman emvali bulunmadığı ve davanın esasının jeoloji ve orman bilirkişilerinin raporları ile çözülebileceği ifade edilerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine ve kapsamına göre uyuşmazlık, kadastro tespitinden önceki zilyetlik nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 ... Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 ... Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 3402 ... Kadastro Kanunu'nun (3402 ... Kanun) 14 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi kararında belirtilen gerekçelere, 6100 ... Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 ... Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

29,20 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 398,40 TL'nin temyiz eden davacı ...'dan alınmasına,

Taraflarca 1086 ... Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

12.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9657, Karar No: 2020/1021, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/9657 E.  ,  2020/1021 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10147, Karar No: 2010/1043, Tarih: 01.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/10147 E.  ,  2010/1043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.04.2008 tarih ve 2007/71-2008/96 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "Çizgi Ötesi" isimli eserinin çoğaltma ve yayma mali haklarını sözleşme ile davalı şirkete devrettiğini, davalı şirketin de bu sözleşmeye dayalı olarak eserin çoğaltma ve yayma haklarını kullandığını, ancak davalının müvekkilinden izin almaksızın bazı eklemeler yaptığını, bir kısım desenleri renklendirdiğini, oysa kitabın orijinal baskısında renkli desenlerin bulunmadığını, yapılan eklemelerin de yer almadığını ileri sürerek, 10.000 YTL manevi tazminatın tahsiline, tecavüzün ref’i ve men’i ile mevcut baskılarının toplatılmasına ve hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu kitabın çeşitli ressamlara ait resimler ile bu ressamların hayatının yer aldığı yazıların toplanarak davacı tarafından oluşturulması nedeniyle içeriğinin çok özellikli ve davacının hususiyetini taşır nitelikte olmadığını, kitapta yer alan resimlerin renklendirilmesi icabı zorunlu değişiklikler niteliğinde olduğunu,baskı sırasındaki teknikten kaynaklanan renk değişikliklerinin davacının haklarını ihlal eder nitelikle bulunmadığını, kitaba ekleme yapılmadığını, eklendiği iddia olunan kısımların Davacıya ait bulunduğunu, manevi hakların ihlal edilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve kısmen benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, uyuşmazlık konusu kitabın bir kısım ressamların resimlerinden oluştuğu, bu niteliği itibarıyle FSEK.nun 2.maddesinde yer alan ilim ve edebiyat eserleri sınıfında bir işleme ve derleme eser niteliğinde bulunduğu, derlemeyi gerçekleştirenin davacı olduğu, ilk eser üzerinde ismi yer alan kişiler davacı ...’in yanı sıra dava dışı ... olup son baskıda ...’in adına yer verilmediği, eklemelerin eseri satın alanların kültürel gereksinmelerini karşılayacak nitelikte bulunması nedeniyle "zaruri" olarak kabul edilebilmesinin mümkün olmadığı, renklendirmenin teknik bir zaruretten kaynaklanmadığı, manevi hak ihlallerinde mali hak ihlallerinde olduğu gibi somut bir zararın mevcudiyetinin şart olmadığı, eserde adı bulunmayan 3.kişinin manevi hakkının ihlal edildiği gerekçesiyle tazminat talep etme hakkı bulunduğu, bu tür taleplerde tazminat miktarı saptanırken eser sahiplerinin haklarına saygı gösterilmesini sağlayacak miktarların göz önüne alınacağı, davalının hiçbir hukuki gerekçesi bulunmaksızın tamamen keyfi olarak kitaba yaptığı ekleme ve renklendirmeler nedeniyle talep edilen 10.000 YTL manevi tazminatın uygun olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, 5846 sayılı FSEK'na dayalı tecavücün ref'i, men'i ve manevi tazminatın tahsili istemlerine ilişkin olup, mahkemece, yazılı gerekçelerle istem gibi 10.000 YTL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Oysa, anılan Yasa’nın 70 nci madde hükmündeki manevi tazminatın amacı bir tarafı zenginleştirme diğer tarafı ise cezalandırma olmadığı kuşkusuz olup, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, ihlalin kapsamı ve tecavüzün biçimi dikkate alındığında FSEK’nun 70 nci maddesi uyarınca mahkemece, daha ılımlı bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekireken, somut olaya uygun düşmeyecek şekilde manevi tazminat takdiri isabetli görülmemiş ve kararın bu nedenle davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 01.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23879, Karar No: 2016/1901, Tarih: 22.02.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/23879 E.  ,  2016/1901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

6545 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 04/02/1983 tarih ve 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesinde yapılan değişikliğin, 28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği dikkate alınarak ve söz konusu Kanun değişikliğine göre, “Ceza dairelerinde, daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde; mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkumiyet dışındaki kararlarda ise iddianamede veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır” hükmüne yer verildiği,

Sanık ...'in .... İlköğretim okulunda müdür olarak, sanık ...'ın ise aynı okulda Müdür yardımcısı olarak görev yaptığı, .... Şubesi'ndeki Okul Aile Birliği'nin 079142 numaralı hesabı ile ana sınıfının 047352 numaralı hesabının incelenmesinde; 01/09/2004-14/02/2007 tarihleri arasındaki Okul Aile Birliği gelirleri toplamının 53.908,23 TL; giderlerinin ise 44.428, 76 TL olduğu ve bankada 9.479,47 TL olması gerekirken 1.492,73 YTL olduğunun tespit edildiği, 15/02/2007 ve 16/02/2007 tarihleri arasında bu paranın 7.472,50 TL'sinin bankaya yatırıldığı, 514,24 TL açık bulunduğu, ana sınıfı hesabında ise 981.00 TL açık olduğunun tespit edildiği, söz konusu hesaplardan para çekme işleminin sanıklar tarafından yapıldığı, Okul Aile Birliği hesabındaki 514,24. TL'lik fark ile ana sınıfı hesabındaki 981.00 TL'lik farkın sanıkların uhdelerinde kaldığı, böylece sanıkların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda, kamu görevlisi olan sanıkların eyleminin TCK'nın 247. maddesi kapsamında Zimmet suçu kapsamında kalacağı ve tebliğname tarihinin de, 27/08/2013 olduğu anlaşılmakla,

İddianamedeki anlatım ve Yargıtay Kanunu'nun Değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesinin Yüksek (5.) Ceza Dairesi'nin görevi dahilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, 22/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2383, Karar No: 2017/5561, Tarih: 09.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/2383 E.  ,  2017/5561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 06/08/2014 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; uyuşmazlığın idari yargının görev alanına girmesi nedeni ile davanın görev yönünden reddi ile mahkemenin görevsizliğine dair verilen 10/03/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, taksirle yaralama eylemine dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, uyuşmazlığın idari yargının görev alanına girmesi nedeni ile davanın görev yönünden reddi ile mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kendisini taksirle yaralayan davalının ceza mahkemesince cezalandırılmasına karar verildiğini belirterek, maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı; davacının daha önce açmış olduğu tazminat davasında verilen görevsizlik kararı ile kesin hüküm oluştuğunu, davacının davasının adli yargıda görülme imkanı bulunmadığını, muhatabın idare olduğunu, kesin hüküm, derdestlik itirazında ve zamanaşımı def’inde bulunduğunu belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; davaya konu olayda davalının görevli bulunduğu sırada görevi nedeniyle gerçekleştirdiği eylem nedeni ile davacının yaralanmasına sebebiyet verdiği, görevli memurun hizmetten ayrılamayan eylemi nedeniyle meydana gelen olayın idarenin hizmet kusuru sayıldığı ve görevli mahkemenin idare mahkemesi olduğu gerekçesiyle, uyuşmazlığın idari yargının görev alanına girdiği belirtilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2. maddesi gereğince, idari yargı yerlerinde ancak ilgili idari kuruluş dava edilebilir. Bu yasal düzenlemeye göre, gerçek kişiler ve özel hukuk tüzel kişileri aleyhine idare mahkemelerinde dava açılamaz. Şu halde, davacı davasını gerçek kişi olan davalıya yönelttiğine göre, davanın görüm ve çözüm yeri adli yargıdır. Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 13/1. maddesi gereğince; kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle

oluşan zarardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabileceğine göre; davalıya husumet tevcih edilmesi doğru değildir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenlemeler gözetilerek değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

oluşan zarardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabileceğine göre; davalıya husumet tevcih edilmesi doğru değildir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenlemeler gözetilerek değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6814, Karar No: 2017/2385, Tarih: 20.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/6814 E.  ,  2017/2385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 20/03/2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sayın Çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık; sanığın fiilinin atılı manevi, mali veya bağlantılı haklara tecavüz suçunu oluşturup oluşturmayacağının belirlenmesine ilişkindir.

Bilindiği üzere, eser, icra veya yapımları içeren bir yayının otel, kafe, restoran, eğlence yerleri vb. umuma açık mahallerde izlenmesi veya dinlenmesinin sağlanması suretiyle yeni bir dinleyici veya izleyici kitlesine (yeni bir umuma) sunulması yayın yönünden “doğrudan temsil” olmasına karşın; yayın içeriğinde yer alan eser veya icra yönünden “vasıtalı temsil” niteliğindedir.

Doğrudan temsil ve vasıtalı temsil hakkı 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’nun (FSEK) sırasıyla 24/1. ve 24/2. maddesinde eser sahibinin mali hakları arasında güvenceye alınmıştır. Bu düzenlemeye göre;

FSEK madde 24: “Bir eserden, (...) doğrudan doğruya yahut işaret, ses veya resim nakline yarıyan aletlerle umumi mahallerde okumak, çalmak, oynamak ve göstermek gibi temsil suretiyle faydalanma hakkı munhasıran eser sahibine aittir.

Temsilin umuma arzedilmek üzere vukubulduğu mahalden başka bir yere herhangi bir teknik vasıta ile nakli de eser sahibine aittir.

(Ek: 1/11/1983 - 2936/4 md.) Temsil hakkı; eser sahibinin veya meslek birliğine üye olması halinde, yetki belgesinde belirttiği yetkiler çerçevesinde meslek birliğinin yazılı izni olmadan, diğer gerçek ve tüzelkişilerce kullanılamaz. Ancak, 33 üncü ve 43 üncü maddelerdeki hükümler saklıdır.”

Vasıtalı temsilin konusunu bir yayın oluşturmakta ise, FSEK’in 80/I, 1, C, 3. maddesi gereğince yayını gerçekleştiren yayın kuruluşunun umuma açık mahallerde temsil hakkına sahip olması gündeme gelecektir. Anılan norma göre yayının umuma açık mahallerde vasıtalı ve vasıtasız temsil hakkı yayın kuruluşuna aittir.

Umuma açık mahalde temsil edilen yayın içeriğinde eser, icra veya yapımların bulunması durumunda; yayın kuruluşuyla birlikte eser sahibinin (FSEK md. 24); icracı sanatçıların (md. 80/I, 1, A, 2.) ve yapımcıların da (md. 80/I, 1, B., 80/I, 2.) temsil hakkı gündeme gelecektir.

Umuma açık mahalde temsil edilen yayın içeriğinde eser, icra veya yapımların bulunması durumunda; yayın kuruluşuyla birlikte eser sahibinin (FSEK md. 24); icracı sanatçıların (md. 80/I, 1, A, 2.) ve yapımcıların da (md. 80/I, 1, B., 80/I, 2.) temsil hakkı gündeme gelecektir.

FSEK’in 41/1. maddesinde “Girişi ücretli veya ücretsiz umuma açık mahaller; eser, icra, fonogram, yapım ve yayınların kullanım ve/veya iletimine ilişkin 52 nci maddeye uygun sözleşme yaparak hak sahiplerinden veya üyesi oldukları meslek birliklerinden izin alır ve sözleşmelerde yazılı malî hak ödemelerini bu madde hükümlerine göre yaparlar” kuralına yer verilmiştir. Bu ilke yayın, yapım, icra ve eserlerin kullanımını “önceden izin alma şartına” bağlamıştır. Önceden izin alma şartı ise FSEK’in 52. maddesindeki usullere göre yapılacaktır. FSEK’in 52. maddesine göre ise “mali haklara dair sözleşme ve tasarrufların yazılı olması ve konuları olan hakların ayrı ayrı gösterilmesi şarttır.”

Bilindiği üzere FSEK sistemimizde mali haklar birbirine bağlı değildir. Bunlardan birinin tasarrufu ve kullanılması diğerine tesir etmez (md. 20/1). Bu itibarla eser sahibi, icracı ve fonogram ya da film yapımcısı tarafından eser, icra veya yapımın radyo-TV kuruluşu tarafından yapılacak yayın ile umuma iletimine izin verilmiş olması; umuma açık mahallerde yapılacak vasıtalı temsili de kapsamaz. Gerçekten söz edilen durumda eser sahibi, icracı ve fonogram ya da film yapımcısının verdiği izin; sadece belirtilen fikir ürünlerinin umum sayılan, organize olmayan, aralarında herhangi bir bağlantı bulunmayan, sayısı ve kim oldukları bilinmeyen kişilere bu eser, icra veya yapımın radyo-TV kuruluşu tarafından yapılacak yayınlarla ulaştırılmasını (umuma iletilmesini) kapsar. Söz ettiğimiz sınırlamalar dışında kalan kişilere umuma açık mahallerde anılan fikir ürünlerinin yayın içeriğinde sunulması, adeta “yeni bir umum yaratılması” hak sahibinin yayın kuruluşuna verdiği iznin kapsamının dışına çıkılması anlamına gelecektir. Örneğin bir icranın radyo-TV yayını vasıtasıyla temsiline izin veren icracı sanatçı veya eser sahibi yayıncı kuruluşa verdiği izinde icranın yayın vasıtasıyla sadece nihai tüketici konumunda olan kişilere ulaştırılmasını amaçlamıştır. Bu iznin dışına çıkılarak eserin umuma açık mahallerde gösterime sunulması (vasıtalı temsili); yani yeni bir umum yaratılması ise kuşkusuz hak sahibinin verdiği iznin dışındadır. Burada adeta ikinci bir kullanım durumu ortaya çıkmaktadır ki, bunun hukuka uygun olması için hak sahiplerinin açıkça buna önceden izin vermiş olmaları şarttır.