muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/236, Karar No: 2022/598, Tarih: 04.10.2022

Uyuşmazlığın çözümlenmesinde ifade özgürlüğüne ilişkin düzenlemelere de ayrıca değinildikten sonra somut durum tartışılmalıdır.

Doğal haklardan kabul edilen ifade hürriyeti, çoğulcu demokrasilerde, vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Öğretide değişik tanımlara rastlanmakla birlikte, genel bir kabulle ifade/düşünce hürriyeti, insanın özgürce fikirler edinebilme, edindiği fikir ve kanaatlerinden dolayı kınanmama, bunları meşru yöntemlerle dışa vurabilme imkân ve özgürlüğüdür. Demokrasinin "olmazsa olmaz şartı" olan ifade hürriyeti, birçok hak ve özgürlüğün temeli, kişisel ve toplumsal gelişmenin de kaynağıdır. İşte bu özelliğinden dolayı ifade hürriyeti, temel hak ve hürriyetler kapsamında değerlendirilerek birçok uluslararası belgeye konu olmuş, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nda da ayrıntılı düzenlemelere tabi tutulmuştur.

Bu bağlamda;

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nin 19. maddesinde;

"Herkesin görüş ve anlatım özgürlüğüne hakkı vardır. Bu hak, karışmasız görüş edinme ve herhangi bir yoldan ve hangi ülkede olursa olsun bilgi ve düşünceleri arama, alma ve yayma özgürlüğünü içerir.",

İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin 10. maddesinin birinci fıkrasında;

"Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir alma ve verme özgürlüğünü de içerir. Bu madde, devletlerin radyo, televizyon ve sinema işletmelerini bir izin rejimine bağlı tutmalarına engel değildir.

Görev ve sorumluluklarda yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin toprak bütünlüğünün kamu güvenliğinin korunması ve kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlâkın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir" hükümlerine yer vermiştir.

Anayasamıza bakıldığında;

25. maddesinde "Düşünce ve kanaat hürriyeti" başlığı altında;

"Herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir. Her ne amaçla olursa olsun kimse düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz. Düşünce ve kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz."

26. maddesinde, AİHS’nin 10. maddesinin birinci fıkrasındaki düzenlemeye benzer şekilde;

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. Bu fıkra hükmü, radyo, televizyon, sinema veya benzeri yollarla yapılan yayımların izin sistemine bağlanmasına engel değildir." hükümleri yer almıştır.

26. maddesinde, AİHS’nin 10. maddesinin birinci fıkrasındaki düzenlemeye benzer şekilde;

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. Bu fıkra hükmü, radyo, televizyon, sinema veya benzeri yollarla yapılan yayımların izin sistemine bağlanmasına engel değildir." hükümleri yer almıştır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi konuya ilişkin olarak; "İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır." şeklinde görüş belirtmiştir (Handyside/ Birleşik Krallık, B. No: 5493/72, 07.12.1976). Görüldüğü gibi, Sözleşme'nin 10. maddesinin birinci fıkrası ile Anayasa’nın 25 ve 26. maddelerinde ifade (düşünce) hürriyeti en geniş anlamıyla güvence altına alınmıştır.

Kural olarak ifade özgürlüğü gözetilmekle birlikte AİHS'nin 10. maddesinin 2. paragrafından ifade özgürlüğünün mutlak haklardan olmayıp belli koşulların varlığı hâlinde sınırlandırılabileceği kabul edilmiştir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçu kapsamında Sözleşme’nin 10. maddesi ile koruma altına alınan ifade özgürlüğüne ilişkin müdahalenin haklı olup olmadığı, gerçekleştirilen müdahalenin yasayla öngörülmüş olup olmadığı, "müdahalenin meşru amaçlara dayanıp dayanmadığı" ve "müdahalenin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı" ve orantılılık temelinde incelemektedir.

Kanunla öngörülmüş olma ölçütü, devletin müdahalesine dayanak oluşturan yasal düzenlemenin erişilebilir ve öngörülebilir olması anlamına gelmektedir. Kanunla öngörülme hususunda önemli olan yasanın hukuki niteliğidir. Meşru amaç, 10. maddenin 2. fıkrasında sayılan ve orada belirtilenlerin korunması uğruna ifade özgürlüğüne müdahalede bulunulmasına imkân tanıyan değer veya çıkarlardır.

Kanunla öngörülmüş olma ölçütü, devletin müdahalesine dayanak oluşturan yasal düzenlemenin erişilebilir ve öngörülebilir olması anlamına gelmektedir. Kanunla öngörülme hususunda önemli olan yasanın hukuki niteliğidir. Meşru amaç, 10. maddenin 2. fıkrasında sayılan ve orada belirtilenlerin korunması uğruna ifade özgürlüğüne müdahalede bulunulmasına imkân tanıyan değer veya çıkarlardır.

3713 sayılı Kanun'un 7. maddesinin 2. fıkrasında yazılı propaganda suçunun oluşması için terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek şekilde veya terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini övecek şekilde veya terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerine başvurmayı teşvik edecek şekilde yapılması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla işlenen fiil terör örgütü ile ilgili olmakla birlikte bu örgütün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerine ilişkin değilse, işlenen fiil terör örgütü ile ilgili olmakla birlikte bu örgütün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerine ilişkin bu yöntemleri bir başkasına tanıtmak, benimsetmek ve yaymak amacıyla işlenmiyorsa, işlenen fiilin konusu terör örgütü ile ilgili ve bu örgütün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerine ilişkin olmakla birlikte bu yöntemleri meşru gösterecek övecek yada bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde değilse 3713 sayılı Kanun'un 7. maddesinin 2. fıkrasında yazılı suçun işlenmesi söz konusu olamaz.

3713 sayılı Kanun'un 7. maddesinin 2. fıkrasında yer alan düzenlemenin son cümlesine göre; "Aşağıdaki fiil ve davranışlarda bu fıkra hükmüne göre cezalandırılır:

a)....

b) Toplantı ve gösteri yürüyüşü sırasında gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1- Örgüte ait amblem resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2- Slogan atılması,

3- Ses cihazları ile yayın yapılması,

4- Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi," şeklindedir.

Bu hâllerde suçun oluşması için terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerinin varlığı suçun oluşması için gerekli değildir. 3713 sayılı Kanun'un 7. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendinde yazılı düzenlemeden söz konusu fiilleri bilerek ve isteyerek işleyen kişinin, başka herhangi bir unsurun varlığına bağlı olmaksızın bu suç tipini ihlal edeceği anlaşılmaktadır.

Anılan maddede 3713 sayılı Kanun'un 7. maddesinde 6638 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle yapılan düzenlemede de 3713 sayılı Kanun'un 7. maddesi 2. fıkrası ile (b) bendinde yer alan düzenleme aynen korunmuştur.

Yine ifade özgürlüğüne sınırlandırılması yönünden ikinci ölçüt "ulusal güvenliğin toprak bütünlüğünün kamu güvenliğinin korunması ve kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlâkın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınmasına" ilişkin değerlerdir.

Yine ifade özgürlüğüne sınırlandırılması yönünden ikinci ölçüt "ulusal güvenliğin toprak bütünlüğünün kamu güvenliğinin korunması ve kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlâkın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınmasına" ilişkin değerlerdir.

Sınırlamanın demokratik toplumlarda gerekli olması ise; ifade özgürlüğüne yapılacak müdahale açısından bu ihtiyaca cevap vermek için başvurulan ... ile bireyin ifade özgürlüğü arasında adil veya orantılı bir dengenin bulunması gerekmektedir. AİHM’ye göre gerçekleşen müdahale zorlayıcı bir toplumsal ihtiyaçtan kaynaklanmalıdır. Zorlayıcı toplumsal ihtiyacın mevcut olup olmadığının değerlendirilmesinde ve bu ihtiyacın giderilmesi amacıyla alınacak önlemlerin seçiminde ulusal makamların takdir hakkı bulunmaktadır.

AİHM özellikle terör propagandası iddiası bulunan ifadelere ilişkin olarak yapılan sınırlamalarda daha ziyade söz konusu sınırlamanın demokratik toplumda gerekli olup olmadığı hususunda inceleme yapmaktadır. Mahkeme bu incelemeyi yaparken ifadeyi bir bütün olarak ele almakta ayrıca ifade edenin kişiliğini, ifade ettiği konunun toplumsal sorun olması ve toplumsal duyarlılık boyutunu, ifade ediliş şeklini, ifade edildiği ortamı ve zamanı ayrı ölçütler olarak incelemektedir. Demokratik bir toplumda terör, aşağılama, nefret söylemlerinin himaye görmesi mümkün değildir. Salt terör eylemleri değil, terörü vasıta olarak benimseyen örgüt ya da benzeri oluşumlar da demokratik toplum için tehlike teşkil etmekte olup bu tür örgütlerin destekçisi olduğunu belli edecek ifade açıklamalarının demokratik toplumda korunması mümkün bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/160 esas sayılı dosyasında eğitim ve öğretimin engellenmesi, silahlı terör örgütünün propagandasını yapma, 2911 Sayılı Kanun’a muhalefet etme, görevi yaptırmamak için direnme, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçlarına ilişkin yapılan yargılamanın 29.11.2012 tarihli celsesinde sanıklar ..., ..., ... ve ...’in mahkûmiyetlerine karar verildiği ve hükmün tefhimi sırasında sanıkların “.” şeklinde slogan attıkları olayda;

... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/160 esas sayılı dosyasında eğitim ve öğretimin engellenmesi, silahlı terör örgütünün propagandasını yapma, 2911 Sayılı Kanun’a muhalefet etme, görevi yaptırmamak için direnme, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçlarına ilişkin yapılan yargılamanın 29.11.2012 tarihli celsesinde sanıklar ..., ..., ... ve ...’in mahkûmiyetlerine karar verildiği ve hükmün tefhimi sırasında sanıkların “.” şeklinde slogan attıkları olayda;

Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçunu düzenleyen 3713 sayılı Kanun’un 7. maddesinin 2. fıkrasındaki suçun oluşabilmesi için 11.04.2013 tarihli ve 6459 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile yapılan değişiklikle eylemin terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde gerçekleştirilmesi gerektiği ifade edilmiştir. 3713 sayılı Kanun’a ilişkin yapılan değişiklik gerekçeleri “AİHM, şiddeti teşvik edici nitelikte olmayan açıklamaların ifade özgürlüğü kapsamında olduğunu belirterek, içeriğinde şiddete başvurmayı cesaretlendirici ifadeler yer almayan ya da kişileri silahlı isyana teşvik edici nitelikte olmayan açıklamalar nedeniyle bireylerin Terörle Mücadele Kanununun 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde cezalandırılmasını ifade özgürlüğüne aykırı bulmaktadır. Yapılan düzenlemeyle, maddenin ikinci fıkrasında yer alan suçun unsurları yeniden belirlenmekte, maddeye ‘cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde’ ibaresi eklenerek suçun kapsamı AİHM standartlarına uyumlu hâle getirilmektedir.” şeklinde belirtilmiştir.

Somut olayda duruşma salonunda sanıkların topluluğa hitaben “Biji serok Apo” şeklinde söyledikleri sözlerin her ne kadar 3713 sayılı Kanun’un 7 maddesinin ikinci fıkrasının (b) başlığının 2. alt bendi kapsamında “terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde slogan atılması” şeklinde kabul edilse de ifadenin gerek içeriği gerekse açıklandığı ortam ve muhatap alınan kişiler gözetildiğinde; ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilerek sanıklara atılı silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yerel Mahkemenin direnme kararına konu sanıkların silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan cezalandırılmalarına ilişkin mahkûmiyet hükmünün atılı suçun unsurları itibarıyla oluşmadığından sanıkların beraatleri yerine mahkûmiyetlerine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; sanığa atılı suçun 5237 sayılı Kanun'un 215. maddesinde düzenlenen "Suçu ve suçluyu övme" suçunu oluşturduğu gerekçesiyle direnme kararının bozulmasına karar verilmesi gerektiği,

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; sanığa atılı suçun 5237 sayılı Kanun'un 215. maddesinde düzenlenen "Suçu ve suçluyu övme" suçunu oluşturduğu gerekçesiyle direnme kararının bozulmasına karar verilmesi gerektiği,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; sanığa atılı silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçunun unsurları itibarıyla oluştuğu;

Düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.06.2017 tarihli ve 170-214 sayılı, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün, suçun unsurlarının oluşmadığının gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 04.10.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.

...

...

...

...
Yargıtay — Esas No: 2006/1043, Karar No: 2006/1460, Tarih: 07.03.2006

5. Ceza Dairesi 2006/1043 E., 2006/1460 K.

**5. Ceza Dairesi 2006/1043 E., 2006/1460 K.**

**- SARKINTILIK SUÇUNUN TÜM UNSURLARI İLE BİRLİKTE SABİT OLMASI

- YENİ TCK'DA DÜZENLENEN BİR KAVRAM OLARAK UZLAŞMA KURUMU**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 253 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 254 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 73 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 105 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 125 ]

**"İçtihat Metni"**

Sarkıntılık ve sövme suçlarından sanık Ersan'ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçlardan beraatına dair (Ümraniye Birinci Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 10.12.2002 gün ve 2002/100 Esas, 2002/1146 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılan tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile gönderildiği Yüksek İkinci Ceza Dairesince görevsizlik kararı verilip Dairemize tevdii edilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin tüm aşamalardaki samimiyetinden şüpheye düşülecek bir tutarsızlık görülmeyen iddialarına, bunu doğrulayan 25.12.2001 tarihli tutanak içeriğine, mesajların gönderildiği telefon hattının sanığa ait olmasına göre sanığa isnad edilen suçların sübuta erdiğinin anlaşılması karşısında, mahkumiyetine karar verilmesinin gerekeceği, ancak bu suçlar şikayete tabi olup zarar göreni gerçek kişi olduğundan 5237 sayılı TCK.nun 73/8. maddesine göre uzlaşma kapsamında kaldığı, uzlaşmanın da bir kovuşturma şartı olduğu nazara alınarak 5271 sayılı CMK.nun 253 ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma işlemi yapılması ve sonucuna göre 5237 sayılı TCK.nun 105 ve 125. maddeleri de değerlendirilmek suretiyle bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 07.03.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/25493, Karar No: 2022/5271, Tarih: 29.03.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/25493 E.  ,  2022/5271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın ... Köyü tüzel kişiliğine ait mera,yol ve dere yatağınını sürüp ekmesi sebebiyle açılan davada; Çankırı (Kapatılan) 2 Asliye Ceza Mahkemesinin 08/02/2012 tarih, 2010/283- 2012/52 sayılı kararı ile sanığın ... Köyü Tüzel kişiliğine ait 812,635 ve 784 mera parsellerine tecavüz eyleminden üç kez ayrı ayrı cezalandırılmasına, ... Köyü köy yoluna ve dere yatağına tecavüz eyleminden ise iki kez ayrı ayrı cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasına karar verildiği, sanık hakkında 812,635 ve 784 mera parsellerine tecavüz eyleminden kurulan mahkumiyet hükümlerinin Dairemizin 15.07.2014 ve 2013/893-2014/18557 sayılı ilamı ile bozulması üzerine Çankırı 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.01.2015 gün ve 2014/389-2015/10 sayılı kararı ile söz konusu mera parsellerine tecavüz eyleminden kurulan tek mahkumiyet hükmünün kesinleştiği, inceleme konusu sanık hakkındaki açıklanması geri bırakılan hükümlerin sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesi gereğince açıklanan hükümler olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık tarafından farklı parsellere veya aynı parselin değişik kısımlarına yapılan tecavüzün aynı zamanda ve aynı karar altında olması halinde tek suçun oluştuğu ve tecavüz edilen alanın miktarı gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini gerektiği, somut olayda ise sanığın aynı karar altında ve aynı zaman diliminde ... Köyü tüzel kişiliğine ait mera,yol ve dere yatağını sürüp ekmesi sebebiyle hukuki anlamda tek fiil oluşturan ve temadi eden eylemlerinde tek suç oluştuğu gözetilmeden mükerrer olduğu anlaşılan bu davanın CMK.nın 223/7. maddesi gereğince reddi yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9519, Karar No: 2011/13365, Tarih: 04.10.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/9519 E.  ,  2011/13365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılanın, sanığın elindeki çay bardağını suratına attığını ve yumrukla suratına vurduğunu beyan etmesi ve katılanın olay sonrası alınan geçici raporunda burun sırtında 2 adet düzensiz kenarlı cilt kesisi olduğunun belirtilmesi, tanık ...'in mağdur anlatımını doğrular şekilde sanığın elindeki dolu bardağı katılanın yüzüne serptiğini, çayın sıçrayıp kendi yüzüne de geldiğini, katılanın burnunun kanadığını gördüğünü beyan etmesi karşısında, katılanın kapıya çarptığına dair sanığın suçtan kurtarmaya yönelik soyut beyanlarına itibar edilerek yazılı şekilde beraatına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve O Yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17936, Karar No: 2020/13755, Tarih: 28.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/17936 E.  ,  2020/13755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, makine tamirat ve bakım işçisi olan davacının davalı iş yerinde Kasım 2000 tarihinde çalışmaya başladığını, 13/11/2010 tarihinde işyerinde arızalı olan este makinasının yatay motorunun tamirini yaparken, aynı yerde çalışan diğer işçilerin kullandığı portif olarak adlandırılan raylı taşıyıcı, üzerinde yaklaşık 10 tonluk kesilmiş mermer bulunan ve elektrikli motoru yanmış aracı kontrolsüz olarak hareket ettirerek, davacının sağ ayağının araç ile zemin arasında sıkışarak ezilmesine neden olduğunu,geçirdiği iş kazası neticesinde davacının ayağının kemik, damar ve sinirlerinde ağır hasar oluştuğunu, davacının tedavisinin ... Devlet Hastanesi Ortopedi Servisinde halen devam ettiğini ,doktorlarca ayaktaki hasarın kalıcı olduğu, tamamen iyileşmesinin mümkün olmadığının ifade edilerek konunun rapora bağlandığını, elektrikli motoru yanan ve kullanılmaması gereken aracı kullandıran, iş ve işçi güvenliğini hiçe sayan davalı şirketin iş kazasının meydana gelmesinde ağır kusuru bulunduğunu ileri sürerek kıdem tazminatı alacağına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş kazasının meydana gelmesinde asli sorumluluğunun bulunduğunu, yaklaşık 10 yıldır aynı işi yapan ve vardiya sorumlusu olan davacının deneyimine karşın kaza geçirmesine kendi kusurunun neden olduğunu, davacının 07/11/2011 tarihinde raporlu olduğu sürenin sona ermesine karşın işe devam etmediğini, bu nedenle davacıya 23/11/2011 tarihinde noter kanalı ile işe devam etmemesine ilişkin mazeretlerinin sorulduğunu, davacının cevap vermemesi sebebiyle haklı sebebe dayalı olarak iş akdine son verildiğini ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanamadığı hususunda uyuşmazlık mevcuttur.