muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14175, Karar No: 2018/7339, Tarih: 26.06.2018

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Yukarıda açıklanan hükümler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacıya satın aldığı dairenin fiilen hangi tarihte teslim edildiğinin dolayısıyla ayıbın niteliğine göre ayıp ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığının tesbiti önem arzetmektedir. Mahkemece, otoparkların sözleşmede taahüt edilen sayıda yapılmaması, eksik iş olarak nitelendirilmiş ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Ancak mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, kapalı otopark açısından bu alana ayrılan bölümün bir kısmının teslim tarihinden sonra bölünerek kipa alışveriş merkezine tahsis edildiğinin açıklandığı gözetildiğinde, davacının satın aldığı dairenin davacıya fiilen teslim edildiği tarihte kapalı otopark alanında taaahhüt edilen sayıda park alanının yapılıp yapılmadığının belirlenmesi, yapılmamamışsa; teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalı tarafa ayıp ihbarında bulunmadığı gözetilerek bu talebin reddine karar verilmesi, aksi halde yani teslim tarihinde taahhüt edilen sayıda kapalı otoparkın yapıldığı ancak sonrasında bir kısmının kipa alışveriş merkezine tahsis edildiğinin anlaşılması halinde de, bu tahsis tarihinin belirlenerek sonucuna uygun bir kararın verilmesi gerekir. Mahkemece, yanlış değerlendirme ile eksik ifa olması nedeni ile de ihbar şartının aranmayacağına ilişkin kabulü ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

39,90 TL P.H.İade
Yargıtay — Esas No: 2010/1588, Karar No: 2010/8103, Tarih: 06.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/1588 E.  ,  2010/8103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 18 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3829, Karar No: 2010/5790, Tarih: 25.03.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/3829 E.  ,  2010/5790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Salihli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :16.06.2008

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; kısmen bozulmasına-kısmen onanmasına dair Dairemizin 22.02.2009 gün ve 16921-22192 sayılı ilamiyle ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Kanuni mirasçılar, miras hissesine mahsuben müteveffanın sağlığında almış oldukları bütün teberruları, terekeye iade ile birbirlerine karşı mükelleftirler.(TKM.md.603/1) Müteveffa tarafından aksine açıkça bir teberru yapılmış olmadıkça füru lehine bahşedilen cihaz, tesis masrafı, borçtan ibra suretiyle ve bu kabilden sair suretlerle bahşedilen menfaatler iadeye tabidir.(TKM.md.603/2) Bu düzenlemeye göre; mirasbırakanın, altsoyuna sağlığında yapmış olduğu teberruların iadeye tabi olması için bunların cihaz, tesis masrafı, borçtan ibra suretiyle ve nitelik itibarıyla bu kabilden yapılmış bir menfaat kapsamında olması gerekir. Altsoya sağlıkta yapılan kazandırmalar yasanın 603/2.maddesinde gösterilen nitelikte ise, kural olarak bunların miras hissesine mahsuben yapıldığı karine olarak kabul edilir. Bu halde kazandırmanın miras payına mahsuben verilmediğini ispat yükü kazandırmadan yaralanan davalıya düşer. Altsoya yapılan kazandırma, nitelik itibarıyla 603/2.madde kapsamında değil ise, bunun iadeye tabi olması için kazandırmanın miras payına mahsuben yapılmış olduğunu davacı ispat edecektir.(HGK.’nun 21.09.2005 günlü 2005/2-457 esas, 2005/512 karar sayılı, HGK.’nun 08.10.2005 günlü, 2003/2-583 -565 sayılı kararı)

Mirasbırakan K., 10.09.1993 tarihinde, oğlu davalıların murisi A.T.ise, kendisinden sonra 04.04.1995 tarihinde vefat etmiştir. Mirasbırakan, sağlığında(130) parselde kayıtlı taşınmazını oğlu A.’ya 04.02.1987 tarihinde kayıtsız şartsız hibe etmiştir. Yapılan kazandırma Türk Kanunu Medenisinin 603/2.maddesinde sayılan cihaz, tesis masrafı, borçtan ibra niteliğinde olmadığı gibi nitelik itibarıyla bu kabilden de değildir. Bu durumda, kazandırmanın miras payına mahsuben yapılmış olduğunu davacı kanıtlamakla yükümlüdür. Davacı yapılan kazandırmanın miras hissesine mahsuben yapıldığını kanıtlayamamıştır. Hibenin kayıtsız ve şartsız yapılmış olması da, mirasbırakının iadeyi istemediğini gösterir. Öyleyse iade davasının reddinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki ilk incelemede bu husus gözden kaçtığından hüküm Dairemizce bozulmuş olmakla, davalıların karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin bozma kararının kaldırılmasına, hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440/I-4.maddesi gereğince davalıların karar düzeltme talebinin KABULÜNE,Dairemizin 22.12.2009 tarihli 2008/16921 esas, 2009/22192 sayılı bozma ilamının KALDIRILMASINA, mirasta iade isteğiyle ilgili verilen hükmün de yukarıda gösterilen sebeple ONANMASINA oybirliğiyle karar verildi.25.03.2010 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/6772, Karar No: 2016/6524, Tarih: 13.06.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/6772 E.  ,  2016/6524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın bir bölümü hakkında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece dava konusu edilen taşınmaz kısmının köy yolu içerisinde kaldığı ve yolun zilyetlikle kazanılmasının mümkün olmadığı gerekçesi ile yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Dava, TMK'nın 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddelerine dayalı tescil isteğine ilişkindir. Dava konusu taşınmaz, 1971 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında yol vasfında olması nedeniyle tapulama harici bırakılan yerlerdendir. Davacı, kazandırıcı zamanaşımı zilyetlik hukuki nedenine dayanarak tescil isteğinde bulunmuştur. Her ne kadar dava konusu taşınmaz kadastro paftasında yol olarak gösterilmiş ise de, 26.11.2013 tarihli fen bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz yol boşluğu olarak belirlenmiştir. Kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yolu ile iktisap 3402 sayılı Yasa'nın 14. maddesinde düzenlenmiş olup ekonomik amaca uygun zilyetlikle özel mülkiyete konu olabilecek taşınmazların kazanılabileceği belirtilmiştir. Terk edilmiş dere yatakları, kayalık, taşlık yol ve yol boşluğu gibi taşınmazlar ancak imar-ihya yolu ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesi uyarınca iktisap edilebilirken, ham toprak, hali arazi, köy boşluğu gibi basit ameliye ile zilyet edilebilecek yerlerin aynı Yasa'nın 14. maddesi gereğince iktisap edilebileceği ve köy yerleşim yeri içerisinde davacıya özgülendiğinde şüphe bulunmamak kaydıyla ev bahçesi, avlusu gibi amaçlarla kullanımın ekonomik amaca uygun zilyetlik olarak değerlendirileceği kuşkusuzdur. Hal böyle olunca, Mahkemece, mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek 3 kişilik yerel bilirkişi kurulu, taraf tanıkları ile ziraatçı ve fen bilirkişinin katılımıyla keşif yapılmalı, çekişmeli taşınmazın öncesinin ne olduğu, 14. madde uyarınca zilyetlikle iktisap edilebilecek yerlerden ise kim tarafından hangi tarihten beri ne şekilde kullanıldığı, kullanımın kişinin kendisine özgülenip özgülenmediği, umumun kullanımına ait yerlerden olup olmadığı, imar-ihyaya konu yerlerden ise ne şekilde imar-ihya edildiği, ne zaman tamamlandığı, tamamlandığında 14. maddedeki koşullar altında zilyet edilip edilmediği araştırılmalı, çekişmeli taşınmazın fotoğrafları çektirilmeli, komşu parsellere ait tutanak örnekleri ve varsa dayanakları getirtilerek çekişmeli taşınmaz yönünü ne şekilde okuduğu belirlenmeli, ziraatçı bilirkişiden taşınmazın öncesinin ne olduğu, çevre taşınmazlardan ne şekilde ayrıldığı ve kullanımı hakkında, fen bilirkişisinden ise keşfi izlemeye olanak verir rapor alınmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, 13.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/643, Karar No: 2016/87, Tarih: 23.02.2016

**Ceza Genel Kurulu         2015/643 E.  ,  2016/87 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Kasten öldürme suçundan sanık ...'nın 5237 sayılı TCK'nun 81/1, 29, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin, Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08.12.2011 gün ve 97-499 sayılı hükmün Cumhuriyet savcısı, katılanlar vekilleri ve sanık müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 29.04.2013 gün ve 312-3378 sayı ile;

"Maktul ...'dan kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturan söz ve davranışların nelerden ibaret olduğu denetime imkan verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan, yetersiz ve yasal olmayan gerekçeyle 5237 sayılı TCK'nun 29. maddesinin uygulanması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma kararına uyan yerel mahkeme tarafından 05.09.2013 gün ve 283-398 sayı ile; sanığın 5237 sayılı TCK'nun 81/1, 29, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba karar verilmiş,

Hükmün katılanlar vekilleri ile sanık ve müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 25.02.2015 gün ve 5576-973 sayı ile;

“Oluşa, dosya kapsamına ve mahkemenin kabulüne göre; maktul ...'ın arkadaşı ...'ün ailesi ile sanık ...'nın ailesinin Çumra'da hurdacılık işi ile uğraştıkları, aileler arasında husumet bulunduğu, olay günü sanığın akrabası ...'ı, ... ile ...'nin dövdükleri, ...'in olayı amcası ...'e anlattığı, ...'ün de eniştesi sanığa durumu bildirmesi üzerine aileler arasındaki husumetin bitmesini isteyen sanığın, ... ailesinin ileri gelenlerinden olan ... ile konuşmak istediği, bu amaçla kahvehaneye giderken yolda karşılaştığı ...'e 'akıllı olun' diyerek ikazda bulunduğu, sanığın 19.30 sıralarında yanında ... ve ... olduğu halde kahvehanede ... ile konuşmaya başladığı, kısa bir süre sonra ..., ..., ..., ... ve ...'nin ellerindeki demir ve tahta sopalarla birlikte kahvehaneye geldikleri, en önde yürüyen ...'ün doğrudan sanığın oturduğu masaya yönelip 'sen benim yeğenimi nasıl tehdit edersin' demek suretiyle başına sopa ile vurduğu, arkasından gelen maktul ve diğer şahısların da aynı biçimde sanık ve yakınlarına saldırıp yaraladığı, kahvehanede bulunan diğer şahıslar tarafından ayrılan tarafların kahvehane dışında gruplar halinde kavgaya devam ettikleri, kavga sırasında basit bir tıbbi müdahale ile iyileşecek şekilde yaralanan sanığın maktulü bıçaklayarak öldürdüğü olayda; haksız tahrik oluşturan eylemin niteliği dikkate alınarak, verilen müebbet hapis cezasından 12 yıldan 18 yıla kadar ceza indirimi öngören TCK'nun 29. maddesi uyarınca alt ve üst sınırlar arasında makul bir indirim yapılması yerine, 12 yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 21.04.2015 gün ve 126-136 sayı ile;

Yerel mahkeme ise 21.04.2015 gün ve 126-136 sayı ile;

"5237 sayılı TCK'da 765 sayılı TCK'nun 51. maddesinde olduğu gibi ağır ve hafif haksız tahrik ayrımı yapılmamış, 29. maddesi uyarınca cezadan indirim yapılması sırasında mahkemenin somut olayın özelliğine ilişkin; haksız hareketin işleniş şekli, niteliği, zamanı, yöresel koşullar ve tahrik eden ile edilenin durumlarını nazara alıp, hakkaniyet ilkesine uygun biçimde tahrikin derecesini tayin ederek indirim oranını buna göre belirlemesi gerektiği düşüncesi kabul edilmiştir. Bu uygulamada en hafif derecede tahrikte alt sınırın, en ağır tahrikte ise üst sınırın tercih edilmesi ve aradaki durumların da buna göre takdir edilmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nun haksız tahrikin derecesi ve indirim yapılabilmesi için hakime geniş bir takdir yetkisi verdiği aşikardır. Yargılaması yapılan olaylar ve tahrik teşkil edebilecek eylemler o kadar geniş bir yelpaze oluşturmaktadır ki bunu ancak yargılamayı yapan, delillerle yüz yüze gelen mahkeme takdir edebilecektir. Tahrik nedeniyle indirim yapılırken sosyal şartlar, örf, adet, hukukun genel ilkeleri, hakkaniyet kuralları, haksız hareketin niteliği, derecesi ve sürekliliği göz önünde tutulacaktır. Temyiz denetimi yapan Yargıtay'ın duruşma yapmadan, tarafları görmeden, delillerle yüz yüze gelmeden tahrikin varlığı yokluğu, yahut derecesini belirlemesi isabetli olmamaktadır. Yargıtay, ilk derece mahkemesince saptanan davranışın salt hukuka aykırı bulunup bulunmadığını gerekçe ile bağlı olarak inceleyebilmektedir. Yargıtay'ın, ilk derece mahkemesinin yerine geçerek haksız tahrik derecesi belirlemesi, bütün insanları aynı ruh kalıbına sokmak anlamına gelmektedir.

Mahkememiz dosyası ve gerekçeli karar incelendiğinde; somut olaya bakıldığında sanığa karşı tarafça yöneltilen haksız bir saldırının varlığı tartışmasızdır. Ancak kendisine sopalarla saldırılan sanığın, aynı masada oturan..., ... ve ...'in de yardımıyla kullandıkları sandalyelerle karşı koydukları, buna rağmen kahvehaneden çıkarılmalarından sonra kahvehane önünde küçük gruplar halinde kavgaya devam ettikleri, bu kavga sırasında sanığın maktulü önden ve arkadan bıçakla beş ayrı yerinden yaraladığı kabul edilen olayda, özellikle maktulün sırtında da bıçaklanmış olması karşısında, haksız saldırının sona ermesinden sonra da savunmanın sürdüğünün kabulü gerekeceğinden, saldırının savunma anında halen var olması, devam ediyor olması nedenleriyle, sanığa yönelen saldırı ile sanığın savunması arasındaki orantının varlığından bahsetme imkanı bulunmamaktadır. Bu nedenle olayda meşru savunmada sınırın aşılmasının söz konusu olmadığı, maktuldeki darbe sayıları ve yerleri ile sanığın olay sırasındaki psikolojik durumu dikkate alınarak kabul edilmiştir. Ancak somut olayda sanığın, maktul ya da kavgaya karışan diğer şahıslarla doğrudan herhangi bir husumetinin bulunmadığı, olayın başlangıcında sanıkla herhangi bir husumeti bulunmayan maktulün, sanığa karşı sadece aynı işyerinde çalışıyor olmaları nedeniyle ...'e kavga sırasında kavgada yardım etmek amacıyla elindeki sopayla olay yerine gelerek, bu sırada kendi akrabaları ile ... ailesi arasındaki husumeti çözme gayretinde olan sanığa kahvehane ortamında otururken ..., ..., ... ve ...'yle birlikte tahta ve demir sopalarla saldırıp sanığı başından yaraladığı, maktulün bu eyleminin sanığa karşı haksız tahrik oluşturduğu tartışmadan uzaktır. TCK'nun 29. maddesinde, müebbet hapis cezasını gerektiren hallerde haksız tahrikin varlığı durumunda 12-18 yıl arası hapis cezası verileceği kabul edilmiştir. Sanığın taraflar arasında barış girişimleri için kahvehaneye giderken yolda karşılaştığı ...'e 'akıllı olun' şeklindeki sözünün tehdit niteliğinde olmayıp, taraflar arasında istenmeyen olayların olmasını engellemeye yönelik ikaz niteliğinde olduğu kabul edilmiştir. Yukarıda belirtilen kriterler ışığında delilleri yüz yüze değerlendiren mahkememizin haksız tahrik indiriminin azami düzeyde olması gerektiğine yönelik kabulü yasal ve yerindedir" gerekçesiyle direnerek, önceki hüküm gibi karar vermiştir.

Bu hükmün de katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.07.2015 gün ve 230753 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Bu hükmün de katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.07.2015 gün ve 230753 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Suçun sübutu ile fiilin nitelendirilmesine ilişkin bir uyuşmazlık bulunmayan somut olayda, Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 29. maddesi uyarınca haksız tahrik nedeniyle indirim yapılırken uygulanan indirim oranının isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

16.10.2010 tarihinde maktulün arkadaşı ...'ün, sanığın kardeşi ... ile akrabası ...'ın işlettikleri hurda dükkanına kapalı olduğu bir saatte izinsiz olarak girmesi üzerine, işyerine gelen ... ile aralarında çıkan tartışma sonucu kavga ettikleri, ... ve ...'nın daha sonradan gelerek kavgaya dahil oldukları, ancak olay nedeniyle tarafların birbirlerinden şikayetçi olmadıkları,

20.12.2010 tarihinde ise sanığın akrabası olan ...'ı, maktulün arkadaşları ... ve ...'nin dövdükleri, ...'in olayı amcası ...'a anlattığı, ...'ün de eniştesi olan sanığa durumu bildirmesi üzerine aileler arasındaki olayların büyümemesi için sanığın, ... ailesinin ileri gelenlerinden olan ...'ü aradığı ve kahvehanede buluşmak üzere anlaştıkları, sanığın bu amaçla kahvehaneye giderken yolda karşılaştığı ...'ü "akıllı olun" diyerek ikaz ettiği, kahvehanede sanık, ..., ... ve ...'ün konuştuğu sırada maktul, ..., ..., ... ve ...'nin ellerinde demir ve tahta sopalarla içeriye girdikleri, ...'ün doğrudan sanığın oturduğu masaya gidip "sen benim yeğenimi nasıl tehdit edersin" diyerek sanığın başına sopa ile vurduğu, arkasından gelen maktul ve diğer şahısların da aynı şekilde sanık ve yakınlarına saldırıp yaraladıkları, kahvehanedeki şahıslarca ayrılan tarafların kahvehane dışında da gruplar halinde kavgaya devam ettikleri, kavga sırasında yaralanan sanığın maktulü bıçaklayarak öldürdüğü,

Otopsi raporunda; maktulün vücudunda beş adet kesici delici alet yarası saptandığı, göğüs sol tarafta altıncı kaburga üzerindeki dikey yaranın kalp yaralanması oluşturduğundan öldürücü nitelikte olduğu, göğüs ön duvarda sternum üzerinde, sol skapula üzerinde, bel bölgesinde ve sol kalça üzerinde bulunan toplam dört adet yaranın ise cilt-cilt altı seyirli olup basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte oldukları, ölümün kesici delici alet yaralanmasına bağlı iç organ hasarı ve iç kanama neticesinde meydana geldiğinin belirtildiği,