muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/18443, Karar No: 2014/3315, Tarih: 26.02.2014

Yakınanın talimatla alınan beyanında, fotoğrafı gösterilen kişiyi parasını alan şahsa benzettiği ancak emin olmadığını belirttiği; tutanak mümzilerininse, ekte fotokopisi gönderilen fotoğraftaki kişinin olay tarihinde kaçan kişi olmadığını beyan ettikleri, ancak talimat ekinde gönderilen fotoğrafın oldukça eski olduğu ve beyanlarda geçen kişinin emniyetçe gönderilen diğer fotoğrafının talimata eklenmediği,

Uyap sisteminden yapılan sorgulamada, sanık A.. E.. ve 1954 doğumlu T.. A.. isimli kişi hakkında Samsun 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/701 Esas ve 2006/685 Esas sayılı dosyalarında, elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle hırsızlık suçundan yargılama yapıldığı ve ilamların incelenmesinde suçta kullanılan yöntemin aynı olduğunun anlaşılması karşısında öncelikle;

1-) Ankara Trafik Tescil Şube Müdürlüğü'ne müzekkere yazılarak, 06 AD 5435 plakalı aracın atılı suç tarihinde kime ait olduğu sorulup, açık kimlik bilgileri tespit edilen araç maliki tanık olarak dinlenip, atılı suç tarihinde aracın kim ya da kimler tarafından kullanıldığının sorulması,

2-) Ankara Ticaret Sicil Müdürlüğü'ne müzekkere yazılarak; Ç..Turizm, Temizlik, Güvenlik, İlaçlama, Oto. Yemek. San. Tic. Ltd. Şti'nin sicil kayıtları getirtilip, sanıkların adı geçen şirketle bağlantısı olup olmadığı araştırılıp gerekirse şirketin atılı suç tarihindeki temsilcisi de dinlenerek, sanıkların bahsi geçen şirket adına hareket edip etmedikleri araştırılıp,

3-) Eğirdir Kemik Eklem Hastalıkları Tedavi ve Rehabilitasyon Hastanesi'nden, sanıkların açık kimlik bilgileri de eklenerek, atılı suç tarihinde sanıkların; F.. Ü.. İnş. Taah. Ot. Dek. Tem. Nak.Tur. San. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti yada Ç.. Turizm, Temizlik, Güvenlik, İlaçlama, Oto. Yemek. San. Tic. Ltd. Şti'nin ihale şartnamesi alıp almadıkları sorulup, almışlarsa buna ilişkin evrakların onaylı bir örneği istenip,

4-) Kimlik bilgileri tespit edilemeyen ve soruşturma aşamasında tefrik kararı verilen 3. kişi hakkındaki soruşturma dosyasının akıbeti sorulup, dava açılmışsa getirtilip incelenerek, olanaklı ise birleştirilmesi, aksi takdirde dosyanın onaylı örneğinin dosyaya konulması,

5-) Samsun 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/701 Esas ve 2006/685 Esas sayılı dosyalarıyla, sanık Atalay hakkında benzer suçlardan açılmış başka dosyalar varsa onaylı örnekleri dosyaya getirtilip,

6-) Samsun 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/701 Esas ve 2006/685 Esas dosyalarında yargılanan T.. A.. isimli kişinin teşhise elverişli fotoğrafları dosyaya getirtilip, dosya içinde bulunan ve daha önce teşhis için gönderilmeyen fotoğrafıyla birlikte, 10.11.2005 tarihli yakalama tutanağında imzaları bulunan tutanak mümzilerine gösterilip, atılı suç tarihinde kaçan kişinin bu kişi olup olmadığı,

7-) Suçun gerçekleştiği mahalde bulunan işyerlerine ve bahsi geçen Halk Bankasına ait kamera görüntülerinin bulunup bulunmadığı araştırıldıktan sonra,

7-) Suçun gerçekleştiği mahalde bulunan işyerlerine ve bahsi geçen Halk Bankasına ait kamera görüntülerinin bulunup bulunmadığı araştırıldıktan sonra,

Kanıtların birlikte değerlendirilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumunun takdiri yerine eksik inceleme ile yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar savunmanının ve katılanın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4825, Karar No: 2009/5601, Tarih: 05.05.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/4825 E.  ,  2009/5601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 30.03.2007 gününde verilen dilekçe ile mecra tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16.12.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 744. maddesi uyarınca mecra irtifakı kurulması istemi ile açılmıştır.

Davalı ..., davanın reddini savunmuş,davalı ... davayı kabul etmiştir.

Mahkemece, davacının 774 sayılı parseli lehine, 772 ve 773 sayılı parsellerden krokide kırmızı ile gösterilen güzergah üzerinde 0.80 metre genişliğinde su yolu mecrası kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı 772 sayılı parsel maliki ... temyiz etmiş,davalı ...’nın maliki olduğu 773parsel lehine ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2007/90-2008/203 sayılı dosyası ile 778 ve 779 sayılı parsellerde mecra irtifakı kurulduğu mahkemece bu hususun gözardı edildiğinden bahisle bozma istemiştir.

Davacı maliki bulunduğu 774 sayılı parsel numaralı taşınmazının sulanabilmesi için yörede DSİ tarafından açılan kanallardan su alması gerektiğini ve bu nedenle komşu taşınmazlardan mecra hakkı tesisine ihtiyacı bulunduğunu ileriye sürerek 773 ve 772 sayılı parsel sahiplerine husumet tevcih ederek bu parsellerden mecra hakkı tesisine karar verilmesi istenmiştir. Yol, su, elektrik hattı gibi ihtiyaçların karşılanması için zaruret halinde komşu taşınmazlardan irtifak tesisi yasa ile tanınan haklardandır. Uygun yerden mecra

geçirilmesinden amaç davalılar bakımından en az külfet yükleyen yerin seçilmesi demektir. Bu nedenle mecra için davacının katlanacağı külfet az yukarıdaki ilkeden sonra düşünülür, seçim yapılırken olası tüm seçenekleri birlikte değerlendirmek gerekir.

geçirilmesinden amaç davalılar bakımından en az külfet yükleyen yerin seçilmesi demektir. Bu nedenle mecra için davacının katlanacağı külfet az yukarıdaki ilkeden sonra düşünülür, seçim yapılırken olası tüm seçenekleri birlikte değerlendirmek gerekir.

Geçit ve mecra hakları zorunluluk halinde komşuların birbirlerine katlanması için birine hak diğerine sorumluluk olarak sonuç doğurucu haklardandır. Bu haklar tesis edilirken, somut olayda olduğu gibi, tarımsal kullanımın azami ölçüde korunması ilkesini de gözden uzak tutmamak gerekir. 779 sayılı parselin kuzey sınırı boyunca 773 sayılı parsel yararına tesis edilmiş, boyutları genişlik ve derinlik olarak 0.80metre olan mecranın açıktan geçirildiği anlaşıldığına göre, bu kanaldan davacı parseline taşınacak su için de yararlanma mümkün olacaktır. Bu yararlanma 773 sayılı parsel için oluşturulan yararlanmayı kısıtlamayacaksa, davacı parsel yararına kurulacak mecra için, 2.6.2008 tarihli ... ve ... ... tarafından düzenlenen bilirkişi raporunun ekinde bulunan krokide 779 sayılı parselde ... ile gösterilen kanal yeri ve 773 sayılı parselde kırmızı ile gösterilen yeri birleştirmek suretiyle davacının su yolu geçit istemi karşılanabilecektir. Mecranın yukarıda açıklandığı şekilde tesisi hakkaniyete daha uygun düşeceğinden, 779 sayılı parsel maliki ... İğneci aleyhine harcı verilen dilekçe ile husumet yönetilmeli ya da açılacak ayrı bir dava ile eldeki dava birleştirilerek mahkemece ziraatçi bilirkişiden 779 sayılı parselde ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2007/90-2008/203 sayılı kararı ile kurulan mecra yerinin, 773 ve 774 sayılı parsellere sulama amaçlı akıtılacak suya yeterliliği hususunda rapor alınmalı, bilirkişice uygun görülmesi halinde, 779 sayılı parsel malikinin katlanacağı artı yüküm için bir bedel belirlenmelidir. Açıklandığı şekilde araştırma ve değerlendirmeler yapılmalıdan hüküm tesisi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...’nın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 05.05.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21520, Karar No: 2012/23186, Tarih: 07.11.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/21520 E.  ,  2012/23186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK' nın 32. maddesinin 1. fıkrasında akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamayan kişinin yanı sıra işlediği fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalmış olan kişiye de ceza verilemeyeceğinin belirtilmiş olması karşısında; Adli Tıp Kurumundan yada ruh ve sinir hastalıkları hastanesinden heyet raporu alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, sanık hakkında 10.8.2003 tarihinde meydana gelen başka bir olay nedeniyle düzenlenen 11.06.2004 tarihli Adli Tıp Raporu ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Suça konu eşyanın yerinin bizzat sanık tarafından gösterilerek müşteki kuruma iade edildiğinin anlaşılması karşısında; yerinde olmayan gerekçeyle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmaması,

3-5237 sayılı TCK' nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7530, Karar No: 2020/4102, Tarih: 10.02.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/7530 E.  ,  2020/4102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Sanık, söz konusu konu twetter hesabındaki şifrelerinin bir şekilde kırılıp mesajlar yazıldığını sonradan fark ettiğini,kimin yazdığını bilmediğini, kendisinin yazmadığını ifade etmiştir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. Thorgeir Thorgeirson/İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir (Thorgeir Thorgeirson v/İzlanda, 13778/88, 25/06/1992)

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir. Siyasetçiler bu nedenle basın ve gazeteciler tarafından getirilen eleştirilere daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadırlar.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan cezaalmasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (Dabrowski /Polonya ,18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir. (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Sonuç olarak, sanığın twetter hesabından yazılan sözler, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurları somut olayda oluşmadığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Eyleme ve yükletilen suça yönelik, katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 10/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.