muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5612, Karar No: 2025/965, Tarih: 11.02.2025

Bazı konuların bozma kararının kapsamı dışında kalarak kesinleşmesi durumunda da usuli kazanılmış hak doğmuş olur. Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün, bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uyan mahkeme, kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Yani kesinleşmiş bu kısımlar o kısımlar lehine olan taraf yararına bir usuli müktesep hak teşkil eder.

Somut dosya kapsamına gelince; Mahkemece 18.11.2013 tarihli yukarıda gerekçesiyle belirtilen kararında davacı Hazine'nin davasının reddine, davacı ...’ın davasının feragat nedeniyle reddine, davacı ... ve ...’ın davasının reddine, davacı ...'in davasının kısmen kabulü ile, 450 ada 23, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tapuya kayıt ve tesciline, 450 ada 24, 25, 26 ve 27 parsel sayılı taşınmazların ... ve davalıların payları doğrultusunda adlarına tesciline (36148 payın müdahil ... adına, 32972 payın ise davalılar (tespit malikleri) adına tesciline karar verilmiş, hüküm yalnızca davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiş, diğer bir anlatımla davalılar tarafından 450 ada 24, 25, 26 ve 27 parsel sayılı taşınmazlar hakkında aleyhlerine verilen karar temyiz edilmemiş, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 27.04.2016 tarihli kararıyla davacı Hazinenin temyiz itirazları kabul edilerek Hazinenin iddiaları yönüyle araştırma ve incelemeye dayalı olarak bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan araştırma ve inceleme sonunda davacı Hazinenin davasının kısmen kabulü ile; 450 ada 24, 25, 26 ve 27 parsel sayılı taşınmazların fen bilirkişi raporunda gösterilen bölümlerinin dere yatağı vasfıyla tescil harici bırakılmasına, geri kalan bölümlerinin ise tespit maliki davalılar adına tesciline karar verilmiştir. Ne var ki; davanın kısmen kabulüne dair 18.11.2013 tarihli hükmünün, davalılar tarafından temyiz edilmediği ve bu hükümde 450 ada 24, 25, 26 ve 27 parsel sayılı taşınmazların davalı/müdahil ... ile davalılar adına paylı olarak tesciline dair hükmünün davalı/müdahil ... ile davalılar arasındaki dava yönüyle artık usuli kazanılmış hak oluştuğu gözden kaçırılmıştır.

Diğer bir anlatımla; İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamı sonrası yapılan yargılama neticesinde, davalı/müdahil ... lehine 18.11.2013 tarihli ilam ile oluşan söz konusu usuli kazanılmış hak gereğince 450 ada 24, 25, 26 ve 27 parsel sayılı taşınmazların dere yatağında kalmayan bölümleri yönüyle 18.11.2013 tarihli hüküm de yer alan paylar doğrultusunda davalı/müdahil davacı ... ile davalılar adına tesciline karar verilmesi gerekirken bu bölümleri hakkında davalı/müdahil ...'in davasının tümden reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca; temyiz incelemesi neticesinde, İlk Derece Mahkemesi kararının 450 ada 24, 25, 26 ve 27 parsel sayılı taşınmazların davalılar adına tesciline karar verilen bölümleri hakkında verilen kararın yukarıda açıklanan nedenlere bozulması gerekirken, maddi hataya dayalı olarak hükmün tümden onandığı anlaşıldığından, davalı/müdahil ... vekilinin karar düzeltme talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı/müdahil ... vekilinin 450 ada 24,25,26 ve 27 parsel sayılı taşınmazlar hakkında hükme esas alınan fen bilirkişi raporunda dere yatağı olarak gösterilen ve hükümde de bu nedenle tescil harici bırakılmasına karar verilen bölümleri yönüyle karar düzeltme talebinin REDDİNE,

Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı/müdahil ... vekilinin, 450 ada 24, 25, 26 ve 27 parsel sayılı taşınmazlar hakkında hükme esas alınan bilirkişi raporunda dere yatağı kapsamında kalmadığı kabul edilen ve bu nedenle tespit malikleri adına tesciline karar verilen bölümleri hakkındaki karar düzeltme talebinin talebinin yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3 üncü maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK'un 442/3 üncü maddesi gereğince kabulü ile Dairenin 06.06.2023 tarihli ve 2021/4450 Esas, 2023/3500 Karar sayılı onama ilamının dava konusu 450 ada 24, 25, 26 ve 27 parsel sayılı taşınmazlar yönünden ORTADAN KALDIRILMASINA ve İlk Derece Mahkemesi kararının, dava konusu 450 ada 24, 25, 26 ve 27 parsel sayılı taşınmazların dere yatağında kalmayan bölümleri yönünden, 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3 üncü maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Peşin harcın istek halinde temyiz eden ...'e iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9597, Karar No: 2018/2520, Tarih: 09.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/9597 E.  ,  2018/2520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... (Kapatılan) 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06.04.2016 tarih ve 2014/136-2016/48 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve karşı temyiz yolu ile davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından üretilen TPE nezdinde 2009/05178 tasarım tescil numarası ile müvekkili adına tescilli çoklu endüstriyel tasarım tescil belgesine bağlı boruların davalı tarafından belirgin bir şekilde benzerinin taklidi yapılarak ürünleri de tanıtım kataloglarında, internet sitelerinde sergilediklerini, satış ve pazarlamasını yaptıklarını, ... FSHHM nin 2011/154 D. İş sayılı dosyası ile tespit edildiğini, davalının müvekkilinin tasarım hakkına tecavüzü nedeniyle tecavüzün önlenmesine karar verilmesini; birleşen davada ise müvekkili adına tescilli 2009/05178 tasarım tescil belgesindeki tasarım ile davalı adına tescilli 2012/61300 tescil nolu markanın benzer olduğunu, turuncu renk çift şerit çizgi müvekkili tarafından uzun yıllardır kullanılmakta olduğunu, müvekkili firmanın ürünlerinin ayırt edilmeyecek kadar benzerini davalı tarafından marka olarak tescil edilmesinin hükümsüzlük sebebi olduğunu belirterek 556 sayılı KHK 7/b maddesi davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından üretilen borulara müvekkili adına TPE nezdinde tescilli 2012/61300 tescil nolu markadaki logo ve çizgilerin kullanıldığını, turuncu rengin kimsenin tekelinde olmayıp, başka firmalar tarafından da kullanıldığını, davacının tasarım hakkına tecavüz bulunmadığını ve bu nedenle davanın reddine karar verilmesini; birleşen davaya cevabında ise davacının tasarımının yenilik ve ayırt edicilik niteliği olmadığını, ürünler üzerinde bulunan renk ve çift çizgi birçok firma tarafından kullanılmakta olup, davacının tasarımı ile müvekkilinin markası arasında farklılıklar bulunduğundan, bilgilenmiş kullanıcının üzerinde yarattığı genel izlenim ile karıştırılmaya müsait olmadığını bu nedenle davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davalının tescilli markası ile davacının tescilli tasarımı arasında benzerlik bulunmadığı ve 556 sayılı KHK 7/b maddesi koşulları oluşmadığı gerekçesiyle birleşen davanın reddine; davalıya ait ürünlerin tescilli marka kapsamında kullanıldığı, davacının tasarım tescil belgesi ile korunan tasarım haklarına tecavüzden söz edilemeyeceği gerekçesiyle de asıl davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ve karşı temyiz yolu ile davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davacı vekili ve karşı temyiz yolu ile davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalının talebinin mahallinde her zaman düzeltilmesi mümkün olduğuna göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Asıl davada davacı 2009/05178 sayılı tescilli tasarıma dayalı olarak davalının tasarım hakkına tecavüzün önlenmesini talep etmiş buna karşı davalı taraf kendi adına tescilli olan 2012/61300 sayılı markaya dayalı olarak davanın reddini talep etmiştir.

Birleşen dosyada ise davalı ... Plastik vekili müvekkili adına tescilli 2009/05178 sayılı tasarıma dayalı olarak davalı adına tescil olunan markanın hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

556 sayılı KHK’nın 8/5. maddesi uyarınca önceden tescilli sınai mülkiyet sahibi bu hakkını ihlal edebilecek nitelikteki marka tesciline itiraz edebilir, tescil olunmuş ise KHK'nın 42/1-b maddesi uyarınca hükümsüzlüğünü talep edebilir. Davacı .... Plastik A.Ş'ye ait tescilli tasarımın, üzerinde kırmızı, sarı veya kavun içi renkli çift çizgiden oluşan sıhhi tesisat borusu olduğu, çift çizgi arasında da yazılı unsurunun bulunduğu, davalı ...nin tescil ettirmiş olduğu 2012/61300 sayılı “...+Şekil” markasında ise, paralel çift çizgi arasında yazı unsurunun bulunduğu ve markanın 17. sınıfta plastik boruları da kapsayacak şekilde tescil ettirildiği, bu haliyle davalı adına tescil ettirilen markanın davacının tescilli tasarımına iltibas oluşturacak ölçüde benzer olması ve ayrıca davalının marka tescilinin, davacıya ait tescilli tasarımı bertaraf maksadıyla ve kötüniteyetle tescil ettirilmiş olması nedeniyle kötüniyetli tescil sebebiyle de 556 sayılı KHK’nın 42/1-b maddesi uyarınca markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile birleşen davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş hükmün bu sebeple davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Asıl davada; davalıya ait markanın kötü niyet sebebiyle de birleşen davada hükümsüzlüğüne karar verilmesi gerektiği sonucuna varılmakla 556 sayılı KHK'nın 44/2 maddesi de değerlendirilerek asıl davada davalının kullanımının davacının tescilli tasarım hakkına tecavüz niteliğinde olup olmadığının tespiti gerekmektedir. Tasarımlar arasında tecavüzün varlığının tespiti için ürünlerin bilgilenmiş kullanıcı tarafından nihai kullanımı sırasında görülen kısımları dikkate alınması, ayrıca 554 sayılı KHK’nın 7. maddesi kapsamında değerlendirilmesi ilke olarak farklılıklardan çok ortak özellikler değerlendirilerek tecavüzün bulunup bulunmadığının tespiti gerekirken mahkemece yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, alınmadığı anlaşılan 71,80 TL temyiz ilam harcı ile 176,60 TL temyiz başvuru harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 09.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6356, Karar No: 2019/5841, Tarih: 18.03.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/6356 E.  ,  2019/5841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Sanık hakkında işgal ve faydalanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan incelemede;

Suça konu yerde bulunan zeytin fidanlarının müsaderesi hususunda mahallinde her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bu aykırılık yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca, hükümden TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp, yerine ''24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı iptal kararı da gözetilerek, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasına," ibaresinin yazılması suretiyle, başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanık hakkında taksirle orman yangınına neden olma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik yapılan incelemede;

II- Sanık hakkında taksirle orman yangınına neden olma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik yapılan incelemede;

Mahallinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda, yangın çıkış yerinin sanığın işgalde bulunduğu alanın bitişiğinde olduğunun, yangın çıkış noktasına yakın piknik alanının bulunmadığının ve bölgenin ulaşımının zor olduğunun, alanın otlak alan olmaması nedeniyle çoban ateşinin de düşünülemediğinin, suç tarihinde en yüksek hava sıcaklığının 22 derece olduğunun ve havanın yağışlı olmadığının, yangının mart ayında gerçekleşmesi nedeniyle yansıma yoluyla da yangın çıkmasının mümkün olmadığının, kuru ot ve çalılıklarının açma amacı ile yakılması ile yangın başladığı kanaatinin oluştuğunun belirtilmesi, keşifte dinlenen tutanak tanığının yangın alanının yüksekte ve yerleşim yerine uzak bir alan olduğu şeklindeki beyanı ve sanığın savunmasında olay günü işgalinde olan alanın alt kısmındaki başka bir tarlada olduğunu, tesadüfen yangını gördüğünü beyan etmesi karşısında sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine yerinde görülmeyen gerekçeyle beraatine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15520, Karar No: 2014/2517, Tarih: 10.03.2014

**5. Ceza Dairesi         2012/15520 E.  ,  2014/2517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 13/03/2012 gün ve 2011/6-386 Esas, 2012/99 Karar sayılı kararına göre; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan CMUK’nın 310. maddesi uyarınca, yüze karşı verilmiş olan karara yönelik temyiz isteminin tefhimden itibaren bir hafta içerisinde yapılması gerektiği, sanık müdafiinin 05/10/2011 tarihinde yüzüne karşı verilen hükme karşı bir haftalık yasal süre içinde temyiz başvurusunda bulunmadığı, avukat olan sanık müdafiinin yasa yolu süresinin tehfim ile işlemeye başlayacağını bilmesi gerektiği anlaşılmakla, bir haftalık yasal süreden sonra yapılan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 10/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

N.T
Yargıtay — Esas No: 2018/11684, Karar No: 2022/13100, Tarih: 03.11.2022

**5. Ceza Dairesi         2018/11684 E.  ,  2022/13100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık ... hakkındaki denetim görevini ihmal ederek zimmete neden olma suçundan doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan Hazinenin usulsüz olarak davaya katılmasına karar verilmesi hükmü temyiz hakkı vermeyeceğinden, vekilinin bu suça yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, incelemenin katılanlardan Hazine vekilinin sanık ... hakkında zimmet, ... vekilinin ise sanıklar haklarında tüm suçlardan kurulan beraat hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında denetim görevini ihmal ederek zimmete neden olma suçundan verilen hükme yönelik katılan ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa isnat edilen suçun 5237 sayılı TCK'nın 251/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanun'un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu, zamanaşımını kesen son işlem olan 17/06/2014 tarihli sorgu ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanık ... hakkında zincirleme şekilde basit zimmet suçundan verilen beraat hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Sanık ... hakkında zincirleme şekilde basit zimmet suçundan verilen beraat hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Suç tarihlerinde ... Belediyesi Zabıta Müdürlüğüne bağlı Trafik ve Ulaşım Hizmetlerine tahsis edilen çekici araçlara ait zimmetli olarak teslim edilen 13 adet dolu ve 2 adet boş olmak üzere toplam 15 adet makbuz cildinin kaybolması nedeniyle miktarı tam olarak tespit edilemeyen paranın zabıta memuru olan sanığın uhdesinde olduğu iddia olunan somut olayda; 21/09/2012 tarihli muhakkik araştırma raporu içeriğine göre sanığa zimmetli bulunan 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45 ve 47 cilt numaralı makbuzlar ile tanık olarak dinlenen şoförler ...,... ve ...'a verilen ancak vezneye yatırılmak üzere sanık tarafından tanıklardan teslim alınan 36, 37, 38, 46, 48 ve 49 cilt numaralı makbuzların kayıp olduğu, bu makbuzlardan 48 ve 49 cilt no.lu makbuzların kaydının bulunamadığı, sanığa zimmet defteri ile verilen 45 cilt no.lu 6201-6250 seri numaralı ve 47 cilt no.lu 6301-6350 seri numaralı makbuz ciltleri ile toplanan paraların yatırıldığına dair kaydın bulunmadığı, diğer ciltlere ilişkin ücretlerin ise farklı tarih ve bedellerle yatırıldığına dair kayıtların bulunduğunun belirtilmesi karşısında maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması amacıyla suç tarihleri olan 2008-2009 ve 2010 yıllarında kurum hesabına yatırılan çekici araç ücretlerine ait kayıt ve belgeler getirtilip her bir yıl için ayrı irdeleme yapılmak suretiyle hangi cilt numaralı makbuzun kim ya da kimler tarafından vezneye yatırıldığı ve miktarının, sanık tarafından kullanıldığı halde vezneye yatırılmadığı iddia edilen 45 ve 47 no.lu makbuz ciltlerine ilişkin ise bu makbuzların hangi tarihlerde sanık tarafından kullanıldığı ve zimmet defterindeki kayıtlar da karşılaştırılmak suretiyle vezneye yatırılması gereken miktar belediyeden sorulduktan ve sanığın görev yaptığı dönem öncesinde aynı yere ilişkin gelir miktarının yıllara göre tespiti ile sanığın görevlendirilmesinden sonra koşullar değişmemesine rağmen gelir miktarında önemli oranda azalma olup olmadığı belirlendikten sonra dosyanın kül halinde Sayıştay emekli uzman denetçilerinden oluşacak bilirkişi heyetine tevdi edilerek sanığın uhdesinde kuruma ait para bulunup bulunmadığı, varsa miktarını belirler nitelikte denetime elverişli rapor alınarak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip sonucuna göre 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 51. maddesine dayanılarak çıkartılan ve 11/04/2007 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Belediye Zabıta Yönetmeliği'nin 42. maddesinde yer alan "Belediye Zabıta görevlilerine zabıta hizmetleri dışında bir görev verilemez. Ancak olağanüstü hallerde mülki amir veya belediye başkanının emri ile geçici olarak hizmetin gerektirdiği başka görevlerde verilebilir." şeklindeki hükmü de nazara alınmak suretiyle sanığın hukuki durumunun ve suç vasfının takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 03/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.