muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19270, Karar No: 2014/20699, Tarih: 02.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/19270 E.  ,  2014/20699 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/187112

MAHKEMESİ : Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2013

NUMARASI : 2012/412 (E) ve 2013/70 (K)

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

Düzce ilinde bulunan Dr. Tandoğan Tokgöz Devlet Hastanesinde Dahiliye Uzmanı olarak görev yapan sanığın, sigortalıların haberi ve başvurusu olmaksızın kendisine muayeneye gelmiş gibi işlem yapıp, sağlık kuruluna sevk ederek, içerik itibariyle sahte sağlık kurulu raporu tanzim edilmesine sebep olduğu, daha sonra bu raporlara dayanarak reçeteler düzenlediği iddiasından ibaret olayda; sanığın aşamalarda değişmeyen savunmalarında, hiçbir hastayı görüp muayene etmeden sağlık kuruluna sevk etmediği gibi reçete de düzenlemediğini, muayeneye gelen hastaların önce hemşire ya da yardımcı sağlık personeli tarafından poliklinik defterine kaydının ve kimlik kontrollerinin yapıldığını, bu şekilde kendisine gelen hastanın ayrıca kimlik kontrolünü yapmadığını, bir günde bakılan hasta sayısı ve iş yoğunluğu gözetildiğinde bunun fiilen mümkün olmadığını, muayene ettiği kişinin karne sahibi olup olmadığını bilemeyeceğini, sahtecilik suç kastı ile hareket etmediğini belirtmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi amacıyla, suç tarihlerinde sanık ile birlikte çalışan ve poliklinik defterine hasta kaydı yapan hemşire ve/veya yardımcı sağlık personelinin kimliklerinin tespiti ile beyanlarının alınması, adına sağlık kurulu raporu düzenlenen ve isimleri iddianamede yazılı olan hastaların, raporların düzenlendiği tarihlerde, raporlarda belirtilen “yüksek tansiyon”, “obezite” ve “şeker hastalığı” hastalıklarına duçar olup olmadıkları, Sağlık Kurulu'nun, raporuna esas aldığı tetkik ve tahlillerin bulunup bulunmadığı araştırılarak, bu tetkik ve tahlillerin, raporların ve reçetelerin içeriği ile uyumlu olup olmadığının değerlendirilmesi, altı kişilik uzman doktordan oluşan Sağlık Kurulu tarafından, adına rapor düzenlenen hastaların bizzat muayene edilerek, durumlarının değerlendirilip değerlendirilmediğinin araştırılmasından sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturmayla yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2022/5389, Karar No: 2022/9966, Tarih: 13.12.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/5389 E.  ,  2022/9966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ...’in beraatine, katılan sanık ...’in mahkumiyetine ilişkin hükümler, katılan sanık ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyanın, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.06.2020 tarihli tebliğnamesi ile Dairemizin 2020/1017 esasına kayıtlı dosya ile bağlantısı bulunması nedeniyle Dairemize gönderildiği ve bağlantılı dosyada katılan sanık ... vekilinin istemine dayalı olarak yapılan temyiz incelemesi sonunda, Dairemizin 08.06.2022 tarihli, 2020/1017 esas, 2022/4597 sayılı kararı ile sanık ... hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan 26.05.2016 tarihli beraat hükmünün onanmasına karar verildiği; ayrıca, Dairemizin 08.06.2022 tarihli, 2021/1861 esas, 2022/4594 sayılı tevdi kararı uyarınca, hakaret ve tehdit suçlarından sanık ...’in beraatine ilişkin hükümlere yönelik katılan sanık ... vekilinin temyizi ile ilgili olarak ek tebliğnamenin düzenlendiği belirlenerek yapılan incelemede:

A) Katılan sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezalarının 5320 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla; katılan sanık ... hakkında hakaret suçundan dolayı 10.03.2016 tarihinde doğrudan hükmedilen 1800 TL'den ibaret mahkumiyet hükmüne yönelik suç vasfına ilişkin herhangi bir temyiz istemi de bulunmadığından, katılan sanık ... vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

B) Sanık ... hakkında hakaret ve tehdit suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

B) Sanık ... hakkında hakaret ve tehdit suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık ... ile katılan sanık ...’in aynı yerde acil tıp teknikeri olarak görev yapmakta olup, sanık ...’in, 10.05.2014 günü nöbet çıkışında, “Başını yakan ben olacağım” diyerek, katılan sanık ...’i tehdit ettiği, bir gün önce de, katılan sanık ...’e, ... yeri tuvaletinde, “Hamza ile kırıştırdığından haberim var o.ospu” ve o günün akşamı bir otelde bulundukları sırada da, “Sen otelleri seversin, sen G. otellerinde kendini pazarlıyorsun” dediği, katılan sanık ...’in “Neden böyle yapıyorsun?” sorusuna da, “Ben böyleyim, ben ne söylersem boyun eğmek zorundasın, senin şahidin yok, sen bana muhtaçsın” şeklinde yanıtladığı iddialarına dayalı olarak sanık ... hakkında hakaret ve tehdit suçlarından kamu davaları açıldığı olayda;

Sanık ...’in, yüklenen suçları işlemediğine dair savunmasının aksine, katılan sanık ...’in soyut iddiası dışında, mahkumiyetine yeter, her türlü derecede şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmaması nedeniyle sanık ... hakkında CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat kararı verilmesine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde dosya kapsamına göre bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçların sanık ... tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan sanık ... vekilinin hükümlerin bozulması gerektiğine ilişkin temyiz sebeplerinin reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

C) Katılan sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre;

1- Katılan sanık ... ile sanık ... arasında 10.05.2014 günü çıkan tartışmadan kısa bir süre sonra, katılan sanık ...’in, sanık ...’i, “Deli inatlı psikopatın biriyim ben, gebertirim seni, gebertirim...”, “Canım burnumda, hepinizi öldürürüm sizin..”, “Canımı sıkma, gebertirim”, “Sizin tek tek ağzınıza sı.arım”, “Kızım bak, ben senin kafanı kırarım, tamam mı?”, “Ağlama, vallahi öldürürüm seni” biçiminde tehdit ettiği iddiasına konu olayda,

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre;

1- Katılan sanık ... ile sanık ... arasında 10.05.2014 günü çıkan tartışmadan kısa bir süre sonra, katılan sanık ...’in, sanık ...’i, “Deli inatlı psikopatın biriyim ben, gebertirim seni, gebertirim...”, “Canım burnumda, hepinizi öldürürüm sizin..”, “Canımı sıkma, gebertirim”, “Sizin tek tek ağzınıza sı.arım”, “Kızım bak, ben senin kafanı kırarım, tamam mı?”, “Ağlama, vallahi öldürürüm seni” biçiminde tehdit ettiği iddiasına konu olayda,

Karar tarihinden sonra 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile değişik CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve TCK'nın 106/1-1. madde ve fıkrasında tanımı yapılan tehdit suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; TCK'nın 7/2. madde ve fıkrası uyarınca; “Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.” hükmü de gözetilerek, 6763 sayılı Kanun’un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirilip, sonucuna göre katılan sanık ...’in hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Uzlaşmanın sağlanamaması halinde ise;

Katılan sanık ...’e isnat edilen eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 106. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen “tehdit” suçuna ilişkin olduğu, tehdit suçu için temel ceza miktarının TCK'nın 106. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesinde “altı aydan iki yıla kadar hapis cezası” olarak belirlendiği; 5271 sayılı CMK'nın, 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan “Basit Yargılama Usulü” başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan; “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan “01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı ve 16.03.2021 tarihli 31425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas-2021/4 Karar sayılı iptal kararları ile “...kovuşturma evresine geçilmiş..., ...hükme bağlanmış...” ibarelerinin, aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle;

Kovuşturma evresine geçilmiş veya hükme bağlanmış olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan kesinleşmiş hükümler haricindeki düzenlemelerin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; “mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararlarının neticeleri itibariyle maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin katılan sanık ... lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle, katılan sanık ... lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, “Basit Yargılama Usulü” yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabul ve uygulamaya göre de:

Sübutu kabul edilen suçun 28.06.2014 tarihinden önce işlenmiş olması karşısında, 28.06.2014 tarihinden önce işlenen suçlar açısından, 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 72. maddesi ile değişik CMK'nın 231/8. madde ve fıkrasının 2. cümlesinin uygulanamayacağı ve daha önceden verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın yargılama konusu suçla ilgili hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmeyeceği gözetilmeden, katılan sanık ...’in kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, “sanığın ... 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/11-480 E.K, sayılı HAGB kararında belirtilen denetim süresi içerisinde iddiaya konu suçu işlediği anlaşılmakla, CMK.nun 231/5 maddesinin yasal unsurları oluşmadığından uygulanmasına yer olmadığına, bu yöndeki talebin reddine karar verilmiş” biçimindeki yasal olmayan gerekçeyle katılan sanık ... hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan sanık ... vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5811, Karar No: 2014/19037, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5811 E.  ,  2014/19037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2012/107-2013/451

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işyerinde yıllardan beri uygulanmakta olan yüzde/puan usulü ücretlendirme sisteminin kaldırıldığını, tek taraflı yapılan bu değişikliğin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 ve 62. maddelerine aykırı olduğunu, müvekkilinin yüzde/puan sistemi ile daha iyi gelir elde etmesi ve teklif edilen ücretin düşük olması sebebiyle değişiklik önerisini kabul etmemesi üzerine iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, işyerinde yıllardan beri iki farklı ücret sistemi uygulandığını, çalışanların aylık maktu ücrete tabi çalışanlar ve yüzde/puan usulü ücrete tabi çalışanlar olarak ikiye ayrıldığını, 12.12.2011 tarihinde davalı işverene müracaat eden O. Sendikasına üye olan ve maktu ücrete tabi çalışan 106 işçinin bu durumdan yakındığını, bunun üzerine üniversitelerin ilgili bölümlerinde uzman kişilerden rapor hazırlatıldığını, 2011 Aralık ayında “Ücret Yönetimi Sistemi – Stratejik Yönetim ve Hukuksal Bakış Açısıyla Analiz” isimli raporun düzenlendiğini, bu raporun savunmaların esasını oluşturduğunu, değişiklik teklifinin işyerinde çalışan herkese teklif edildiğini, bunun 494 kişi olduğunu, bu kişilerden 238'nin O. Sendikası üyesi, 256'sının sendika üyesi olmadığını, 494 işçiden 429'unun teklifi kabul ettiğini, kabul oranının yüzde 86,84 olduğunu, feshin geçerli sebebe dayandığını, değişiklikle birlikte davacıya bireysel emeklilik, sağlık sigortası, yılda dört ikramiye, sosyal yardım gibi toplu iş sözleşmesi yardımlarının da ödeneceğini, maaşların aslında düşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.