muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11033, Karar No: 2023/1900, Tarih: 26.04.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; taraflarca açılan karşılıklı boşanma davalarında kusurun kimden kaynaklandığı, erkeğin davasının kabulü için gerekli şartların oluşup oluşmadığı, kadın yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminat ile yoksulluk nafakası verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği ve miktarları ile yoksulluk nafakasına irat şeklinde hükmedilmesinin yerinde olup olmadığı, Bölge Adliye Mahkemesince boşanmanın fer'î niteliğindeki talepleri hakkında yeniden karar verilmesi nedeniyle vekâlet ücretine güncel olarak yeniden hükmedilmesinin gerekli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi, 176 ncı maddesi; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 323 üncü maddesi, 326 ncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi, 371 nci maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup her iki taraf vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı-karşı davacı erkeğin; kadının davasının kabulüne ve kusur belirlemesine yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Tarafların diğer hususlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davacı-karşı davalıya yükletilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalı-karşı davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4995, Karar No: 2019/2824, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/4995 E.  ,  2019/2824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9343, Karar No: 2025/64, Tarih: 06.01.2025

**5. Ceza Dairesi         2024/9343 E.  ,  2025/64 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 4. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 4. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.05.2024 tarihli ve 2024/58 Esas, 2024/68 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22239, Karar No: 2018/16771, Tarih: 26.09.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/22239 E.  ,  2018/16771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili müvekkilinin 05.07.2005 tarihinden 15.08.2013 tarihine kadar davalı işyerinde müdür yardımcısı olarak çalıştığını, aylık net 3.300 TL ücret aldığını, yol ve yemek hizmeti olduğunu, hafta içi 08.30-18.30 arası çalıştığını, ancak iş yoğunluğu ve mesaiden sonra yapılacak ek işlerin olması nedeniyle hafta içi her gün 18,30’dan 22.00'ye kadar çalıştığını, fazla mesai ücretinin ödenmediğini beyan ederek fazlaya dair hakların saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000 TL fazla mesai ücretinin en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacının müvekkili şirketde 15.07.2005-15.08.2013 tarihleri arası son olarak ... merkezinde müdür yardımcısı olarak görev yaptığını, davacının ücret + prim usulü çalıştığını fazla mesai talep hakkının bulunmadığını, davacının son brüt ücretinin 5.300 TL olduğunu, davacıya satışa bağlı olarak neredeyse her ay prim ödemesi yapıldığını, bu ödemelerin sabit ücret ve performans priminden ayrı olduğunu, davacı yüksek miktarda prim aldığından fazla mesai alacağına hak kazanmadığını, yine davacıya her yıl Mart ayında performansına bağlı olarak prim ödemesi yapıldığını, işçinin Stip priminin yüksek olması amacıyla yöneticisinin talimatı olmaksızın kendiliğinden mesai yaptığını, davacıya ödenen satış ve performans primlerinin bordrolara yansıtılarak banka hesabına yatırıldığını, kabul anlamına gelmemek kaydıyla davacı lehine fazla mesai alacağına hükmedilecekse ödenen satış ve performans primlerinin mahsup edilmesi gerektiğini, fazla mesai ücretinin aylık ücrete dahil olduğunun sözleşmede kararlaştırıldığını, davacının fazla mesaisinin olmadığını, işyerinde haftalık çalışına süresinin 40 saat olup 5 gün esasına göre çalışıldığını, günlük çalışma saatlerinin 01.11.2011 tarihine kadar 09.00-18.00, 01.11.2011 tarihinden sonra 08.30-17.30, 22.10.2012 tarihinden sonra ise 09.00-18.00 olarak değiştiğini, ara dinlenme süresinin 1 saat olduğunu, her gün fazla çalışma yaptığı iddiasının gerçeğe aykırı olduğunu, davacının çalışma süresi boyunca yıllık izin, mazeret izni ve rapor kullandığının sabit oluğunu, bu günlere ilişkin sürelerin hesaplamada dikkate alınması gerekliğini, davacının fazla mesailerini yöneticisinin talimatı ile yaptığını kanıtlaması gerektiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, fazla mesai alacaklarının prim ödemeleri ile karşılanması durumunda fazla mesai alacağına hükmedilemeyeceği değerlendirilerek davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Davacı işçi müdür yardımcısı konumunda çalışmış olup dava dilekçesindeki beyanı ve dosya içeriğine göre fazla çalışma yaptığı kanıtlanmıştır. Mahkemece aynı işverene karşı başka bir işçinin açtığı davada dinlenen tanık beyanları dikkate alınarak haftalık 3.5 saat fazla çalışma hesabı dikkate alınmış ise de, davacı işçinin müdür yardımcısı olması nedeniyle çalışma saatlerinin farklı olduğu dosya içeriğinden anlaşıldığından temyize konu dosya içeriğine göre fazla çalışma hesabı yapılarak sonucuna göre karar verilmelidir.

2-Ayrıca somut uyuşmazlıkta müdür yardımcısı olarak çalışan ve ücret dışında prim alan işçiye ödenen prim alacağının yaptığı fazla mesai ücretinden mahsup edilip edilmeyeceği noktası tartışma konusudur.

Prim, çalışanı özendirici ve ödüllendirici bir ücret ödemesi olup işverence işçiye garanti edilmiş bir temel ücretin üzerine belirli bir usule bağlı olarak ödenen ek bir ücrettir. İşverenin istek ve değerlendirmesine bağlı olabileceği gibi, sözleşme gereği olarak da verilebilir. Genel olarak pazarlamacılık sureti ile satışlarda çalışanların ücret yanında satış bedelinden belirli oranda prim (komisyon) aldıkları bilinen bir olgudur. Fazla mesai ise aksi belirtilmedikçe kural olarak 4857 sayılı İş Kanunu’na göre, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde, haftalık 45 saati aşan çalışmalardır. İşçi fazla mesai yapsın yapmasın prim ödemesi var ise bu ek ücrete hak kazanır.

Mahkemece davacının imzaladığı hizmet sözleşmesi gereğince fazla çalışmaların aylık ücrete dahil olduğu konusunda yapılan değerlendirme yerinde ise de davacının fazla mesai yapması halinde ödenen primin fazla mesai ücretini karşıladığı gerekçesi isabetli değildir. Ancak bu şekilde çalışan işçi fazla mesai yaptıkça buna bağlı olarak prime de fazladan hak kazanacağından, bir anlamda yüzde usulü çalıştığının kabulü gerekecektir. Bu durumda ise davacının fazla mesai ücretinin sadece % 50 zamlı kısmı ile hesaplanarak hüküm altına alınması gerekir. Bu durumda davacının prim aldığı aylar belirlenerek bu aylar için davacının fazla mesainin zamsız kısmını ödenen primlerle aldığı kabul edilmeli ve fazla mesainin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanmalıdır. Aksi değerlendirme ile prim ödemelerinin fazla mesai ücretini karşıladığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/09/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4734, Karar No: 2007/9916, Tarih: 12.11.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/4734 E.  ,  2007/9916 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı alacak- tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı esas davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı- karşı davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı- karşı davalı vek. Av. ... ile davalı- karşı davacı vek. Av. . ....' nun gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı şirkete müvekkili şirket tarafından satılan deri bedellerinin ödenmemesi üzerine faturaya dayalı alacağın tahsili için icra takibi başlatıldığını, davalı şirketin icra takibine itiraz edildiğini iddia ederek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında, taraflar arasında 08.08.2005 tarihli deri alımına ilişkin sözleşme mevcut olduğunu ve sözleşmenin teminatını teşkil etmek üzere davacı şirket lehine 50.000 YTL’ lik taşınmaz ipoteği tesis edildiğini, davacının derilerin tamamını teslim etmediğini beyan ederek davanın reddini istemiştir. Karşı davası ile; davalı şirketin derilerin tamamını zamanında teslim etmemesi nedeniyle 3. kişilere olan taahhütlerini zamanında yerine getirebilmek için yüksek fiyattan deri alımı yaptıklarını, çalışılmayan dönemde taşeron firmaya ödemede bulunduklarını, maddi ve manevi yönden zararları olduğunu iddia ederek, ipoteğin fekkini, 22.604 YTL bedel farkı 16.875 YTL taşeron ödemesi, 5.000 YTL maddi, 5.000 YTL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davacı satıcının malları teslimde temerrüde düştüğünün kanıtlanamadığı gerekçesiyle asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı- karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davalı- karşı davacının zarara uğradığını ve satıcının derileri teslimde temerrüde düştüğünü kanıtlayamadığı anlaşıldığından davalı- karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalı savunmasında sözleşme gereği satın alınacak derilerin bedelinin teminatı olmak üzere taşınmaz ipoteği verildiğini bildirmiştir.

İİK.’ nun 45. maddesinde, rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusunun, ancak rehnin paraya çevrilmesi yolu ile takip edilebileceği öngörülmüştür.

Mahkemece davalı savunması ve yukarıda bahsedilen yasanın amir hükmü üzerinde durulmadan ve gerekli inceleme yapılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Davalı savunmasında sözleşme gereği satın alınacak derilerin bedelinin teminatı olmak üzere taşınmaz ipoteği verildiğini bildirmiştir.

İİK.’ nun 45. maddesinde, rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusunun, ancak rehnin paraya çevrilmesi yolu ile takip edilebileceği öngörülmüştür.

Mahkemece davalı savunması ve yukarıda bahsedilen yasanın amir hükmü üzerinde durulmadan ve gerekli inceleme yapılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenle davalı- karşı davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu sayılı bentte açıklanan nedenle hükmün davalı- karşı davacı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı- karşı davacı yararına takdir edilen 500.00.YTL duruşma vekalet ücretinin, davacı- karşı davalıdan alınarak, davalı- karşı davacıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 12.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1873, Karar No: 2021/1762, Tarih: 25.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1873 E.  ,  2021/1762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 28.12.2017 tarih ve 2016/360 E. - 2017/498 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 21.02.2020 tarih ve 2018/2031 E. - 2020/250 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı Şirket tarafından 2015/63421 sayılı "Sunex" ibareli marka başvurusunda bulunulduğunu, müvekkilinin adına tescilli 96/015367 sayılı "SULİNEX" ibareli markaya dayalı olarak bu başvuruya yaptığı itirazın önce Markalar Dairesi Başkanlığı, sonrasında da YİDK tarafından reddedildiğini, oysa "SULINEX" ve "SUNEX" ibareli markaların ayırt edilemeyecek derecede benzer bulunduklarını, ibarelerin ilk ve son hecelerindeki benzerliklerden dolayı aynı şekilde telaffuz edileceklerini, dava konusu başvurunun müvekkili başvurusunun serisi olarak algılanacağını, zira ilaç sektöründe aynı firmanın var olan ilaçlara farklı ekler koyarak piyasaya sürmesinin alışılagelmiş bir uygulama olduğunu, "SULINEX" markasının da sektörde bilinirliğinin yüksek bulunduğunu ve tüketicinin "SUNEX" ürününün müvekkiline ait bir marka olduğu düşüncesi ile ürünü satın alabileceğini, başvurunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, YİDK'in 2016-M-7254 sayılı kararının 05. sınıf mallar yönünden iptaline, tescili halinde dava konusu markanın 05. sınıf mallar yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet marka arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, müvekkili başvurusu ile davacının itirazına mesnet marka arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığını, davacı markasında "X" harfine vurgu yapıldığını, oysa müvekkili başvurusunda güneş kremlerini tanımlayan "Sun" ibaresine harici olarak kullanılacağını ifade eden "Ex" ibaresinin eklendiğini, markaların kullanılacağı ürünlerin tüketici kitlelerinin tamamen farklı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, müvekkili başvurusu ile davacının itirazına mesnet marka arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığını, davacı markasında "X" harfine vurgu yapıldığını, oysa müvekkili başvurusunda güneş kremlerini tanımlayan "Sun" ibaresine harici olarak kullanılacağını ifade eden "Ex" ibaresinin eklendiğini, markaların kullanılacağı ürünlerin tüketici kitlelerinin tamamen farklı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davalıya ait "SUNEX" ibareli marka başvurusu ile itiraza dayanak "SULINEX" ibareli davacı markasının benzer olmadığı ve bağlantı ihtimali dahil karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi koşullarının oluşmadığı, davacının "SULINEX" ibareli markasının tanınmış marka olduğunu kanıtlayacak nitelik ve mahiyette delil sunulmadığından, 556 sayılı KHK'nın 8/4 maddesi koşullarının da somut olayda bulunmadığı, davalı şirket başvurusunun kötü niyetli olduğunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 25/02/2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8156, Karar No: 2020/7516, Tarih: 24.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/8156 E.  ,  2020/7516 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otomobil ile gündüz vakti, meskun mahalde, yağmurlu havada ve tek yönlü yolda seyir halinde iken, kırmızı ışıkta beklemekte olan katılan ... idaresindeki otomobile arkadan çarptığı ve otomobil içindeki üç kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına tam kusurlu olarak neden olduğu olayda; olay yerinde tutulan ve sanığın tam kusurlu olduğuna yönelik kaza tespit tutanağı, oluş ve dosya kapsamına uygun olduğundan, bilirkişi heyetinden rapor alınması gerektiğine ilişkin bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 24.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2707, Karar No: 2012/7389, Tarih: 15.03.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/2707 E.  ,  2012/7389 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 53/6, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur oranına ve cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayinine ilişkin ve yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15.03.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Mahkeme sanığın tam kusurlu olduğunu belirterek hakkında TCK’nın 85/1, 62. Maddeleri gereğince 3 yıl 4 ay hapis cezasına hükmetmiştir.

Aşağıdaki gerekçelerle sanığın tam kusurlu olmadığı, temel cezanın fazla olduğu ve seçenek yaptırımlardan adli para cezasına çevrilmesi gerektiğinden çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

1-Mahkeme gerekçeli kararında kusur konusunda alınan raporlarda sanığın olay mahallinde şerit ihlali yaparak karşı şerite girdiği ve karşı yönden gelen sürücü maktul ...’in kullandığı motosikletin önünü kapattığı, meydana gelen kazada ölenin kusurlu olmadığı, kusuruntamamının sanıkta olduğunu belirtilmiştir. Raporlarda bunun dayanağı çarpmanın maktulün şeritinde meydana gelmesi olarak açıklanmıştır. Çarpmanın ölenin şeritinde olduğunu sanık ve yanındaki tanık söylüyor. Sanık savunmasında, ölenin kendi şeritlerine girmesi üzerine ondan kaçtığını, aracını sola kırdığını maktulünde kendi şeritine girmek isterken aracın sağ ön farı üzerine çarptığını savunmuş ve sanığın yanında bulunan tanık ... de tüm aşamalardaki beyanlarında sanığın bu savunmasını doğrulamıştır. Dolayısıyla sanığın savunması ve tanık beyanını oluşturan beyan deliline uygun olarak belirti ve iz delili de sanığın savunmalarını ve tanığın beyanını doğrulamaktadır. Eğer ölen sanığın şeritine girmemiş olsaydı kaza meydana gelmeyecekti. Çünkü yol tenha ve düz, sanığın ölenin şeritine girmesi için hiçbir sebep yok.

2-Maktulün motosiklet kullanma ehliyeti olmadığı, motosikleti yeni aldığı ve olayın hemen sonrasında olay yerine gelen tanık ... de ölenin birkaç saat önce motosikletin tekerine yama yaptığın, bunun tehlikeli olup olmadığını kendisine sorduğunu, acemi olduğu için yamalı tekerle motosikleti kullanmamasını gerektiğini söylediğini belirtmiştir. Dolayısıyla bu beyanda sanığın savunmasını ve olayın oluşunu doğruladığı, ölenin acemi şekilde kullandığı motosikletle sanığın yoluna girip kazanın oluşuna sebebiyet verdiği açıkça anlaşılmaktadır.

3-Mahkemenin daha önceki hükümde 5 yıl temel hapis cezasına dair hükmünü inceleyen 9.Ceza Dairesi 4.11.2008 tarih ve 2007/5685-11730 sayılı bozma kararında “İki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, meydana gelen zararın ağırlığı, adalet, hakkaniyet ve nesafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden bu ölçülere uymayacak şekilde alt sınırdan çok fazla uzaklaşılarak sanık hakkında fazla ceza tayini” gerekçesiyle hüküm bozulmuştu. Bozma sonrası ise bu sefer temel hapis cezası dört yıl olarak alınmıştır. Bu durumda da bozmanın gereği yerine getirilmemiştir.

Kabule göre de;

4-Mahalle bekçisi olan sanık mağdurların zararlarını gidermiş olup, katılan şikayetinden vazgeçmiştir. Bu hususlarda nazara alınarak sanık hakkında TCK’nın 50.maddesi gereğince hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi gerekirdi.

Tüm açıkladığımız bu nedenlerden dolayı çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılmamaktayız.