muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/29236, Karar No: 2015/23121, Tarih: 24.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/29236 E.  ,  2015/23121 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün süresi içinde taraflarca temyiz edilip, incelemenin Yargıtayca duruşmalı olarak yapılması davacı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 24.11.2015 Salı günü belirlenen saatte davacı ... vekili Av.... ile davalı ... Mak ve İmalat San.Tic.Ltd.Şti. vekili ... geldiler. Gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı şirkette Ekim 2002 tarihinde işe girdiğini, ancak SGK'na işe giriş tarihinin 02/01/2003 olarak bildirildiğini, davacının davalı şirkette torna ve montaj işini yaptığını, aldığı ücretin kesintili ve sınırlı olduğunu, iş akdini 14/08/2012 tarihinde davacının haklı nedenle feshettiğini, 2008 yılının tamamında ücret alamadığını, aldığı maaşın 1.170,00 TL, 2009 yılında 3 ayda bir 200-300 TL alarak toplamda sadece 1.500,00 TL, 2010 yılında ise ücretinden aldığı miktarlar karşılığında makbuzlar verildiğini, tüm yıl için toplamda 1.875,00 TL, 2011 yılında makbuzlarla sabit olarak kendisine toplam verilen ücretin 8.060,00 TL 2012 yılı içinde toplam 5.940,00 TL, 2011 yılının ilk altı ayı toplam 1.300,00 TL aldığını, 7. aydan itibaren aylık ücretinin 1.400,00 TL, 2012 yılı için Haziran ayına kadar aldığı ücretin 1.450,00 TL, Temmuz 2012 yılında son ücretini bankadan aldığını ve 1.600,00 TL olduğunu, bunların dışında davacının geriye kalan ücretlerinin de tamamını alamadığını, fazla mesai ücretlerinin de ödemnediğini, fesih tarihinden geriye dönük 5 yıllık fazla mesai alacağının bulunduğunu, hafta için 08:00-18:00, hafta sonu ise izin yapmadan 08:00-15:00 saatleri arasında pazar günleri dahil çalıştığını, yıllık izinlerinin ise 2011 yılından önce her yıl 7 gün yapan davacının yıllık izin ücretlerinin de ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı savunmasında bulunmuş, iddiaların asılsız olduğunu, makbuzlar, bordrolar, banka kayıtları ile sabit olduğu üzere davacıya hakettiği tüm ücretlerinin ödendiğini, bir dönem kısa çalışma uygulandığını, bu dönemde de ücretini aldığını, fazla mesaisi bulunmadığı gibi yıllık izinlerini kullandığını, bu nedenle feshin haklı nedene dayanmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı savunmasında bulunmuş, iddiaların asılsız olduğunu, makbuzlar, bordrolar, banka kayıtları ile sabit olduğu üzere davacıya hakettiği tüm ücretlerinin ödendiğini, bir dönem kısa çalışma uygulandığını, bu dönemde de ücretini aldığını, fazla mesaisi bulunmadığı gibi yıllık izinlerini kullandığını, bu nedenle feshin haklı nedene dayanmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının ödenmeyen ücret alacakları bulunduğundan iş sözleşmesinin feshinin haklı nedene dayandığı, kıdem tazminatına hak kazandığı ayrıca bilirkişi esas ve ek raporunda hesap edilen alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının ödenmeyen ücret alacağının miktarı ile ilgili taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Davacı vekili, davacının 2008 yılından itibaren ücretlerinin geç ve düzensiz, eksik ödendiğini iddia ederek ücret alacağının tahsilini talep etmiş; davalı vekili ise, davacıya ücretlerinin bordro ve makbuz karşılığında ayrıca banka hesabına yatırılmak sureti ile ödendiğini, ödenmeyen ücret alacağının kalmadığını savunmuş ve dosyaya kimisi imzalı, kimisi imzasız bordrolar ile imzalı makbuzlar sunmuştur. Davacı tarafça bordro ve makbuzlardaki imzalara itiraz edilmesi üzerine imzaların davacıya ait olup olmadığına dair rapor alındıktan sonra, hesap bilirkişisinden ek rapor alınmış ve ek hesap raporundaki miktar kadar ücret alacağının tahsiline karar verilmiştir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, bilirkişi 2009 ve 2010 yıllarında işyerinde kısa çalışma yapıldığını tespit etmiştir. Bu itibarla ilgili İş Kurumu Müdürlüğünden kısa çalışma yapılmasına ilişkin belgeler getirtilerek işyerinde hangi tarihler arasında ne kadar süre ile kısa çalışma yapıldığı ve ayrıca davacının isminin kısa çalışma programı dahilinde kuruma bildirilen işçiler arasında olup olmadığı, başka bir anlatımla davacının kısa çalışma programına dahil edilerek kısa çalışma ödeneğinden yararlandırılıp yararlandırılmadığı ve varsa davacıya yapılan kısa çalışma ödeneğinin miktarı belirlenmelidir. Davacı kısa çalışma ödeneği almış ise, davacının kısa çalışma ödeneğinden yararlandığı süre bakımından işverenin ücret ödeme yükümlülüğü olmadığından öncelikle bu süre için ücret alacağı hesap edilmemelidir.

Öte yandan bordroların imzalı olması nedeni ile 2011 yılı için ücret alacağı hesap edilmediği halde, 2011 yılında makbuzlarla ödendiği tespit edilen toplam miktarın hepsinin ödenmeyen ücret alacağından mahsubu hatalı olmuştur. Davacının bordrolardaki ücret seviyesine göre 2011 yılında hak kazandığı net ücret hesaplanmalı, 2011 yılına ait makbuzlarla ödenen miktardan 2011 yılı için hak kazandığı toplam ücret mahsup edilerek fazlalık bulunduğu takdirde bu fazlalık hesap edilen geçmiş dönem ücret alacağından mahsup edilerek bakiye ödenmeyen ücret alacağı hüküm altına alınmalıdır.

O halde tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

O halde tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davacı taraf yararına takdir olunan 1.100,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya, davalı yararına takdir olunan 1.100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde taraflara iadesine, 24.11.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

İş Kanunu m. 55 uyarınca “…65 inci maddedeki kısa çalışma süreleri” çalışılmış gibi sayılan hallerdendir (j bendi). Bilindiği gibi, 4857 sayılı İş Kanunu’nun yürürlüğe girdiği yani bu bendin düzenlendiği tarihte aynı Kanun’un 65. maddesine göre kısa çalışma süresi azamî 3 aydı. Kısa çalışma müessesesinin 5763 sayılı Kanun’la İşsizlik Sigortası Kanunu bünyesine (ek 2. madde) aktarılmasında da bu süre korunmuştur. 18.02.2009 tarihinde kabul edilen 5838 sayılı Kanun’un 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu’na eklediği Geçici 8. madde ile “2008, 2009 ve 2010 yıllarında kısa çalışma için yapılan başvurulara münhasır olmak üzere, ek 2 nci maddenin ikinci fıkrasında kısa çalışma için öngörülen azami üç aylık sürenin altı ay olarak uygulanması” kabul edilmiş ve ayrıca öngörülen ödenek miktarı aynı kalmak kaydıyla, kısa çalışma süresini altı ay daha uzatmaya Bakanlar Kurulu yetkili kılınmıştır. Nitekim kısa çalışma süresi Bakanlar Kurulu’nca 6 ay daha uzatılmıştır.

Somut uyuşmazlıkta çözülmesi gereken mesele, kısa çalışmanın hangi süreye göre çalışılmış sayılıp kıdeme dahil edileceği noktasındadır.

Somut uyuşmazlıkta çözülmesi gereken mesele, kısa çalışmanın hangi süreye göre çalışılmış sayılıp kıdeme dahil edileceği noktasındadır.

Yasa koyucunun iradesi, 4857 sayılı İş Kanunu’nda düzenlemeye gidildiği esnada, kısa çalışma süresinin 3 ay olmasına dayanmaktadır ve süre 65. maddede azamî 3 ayla sınırlı tutulmuş iken bu sürenin fiilen çalışılmış gibi sayılması benimsenmiştir. O itibarla davacının kısa çalışma ödeneği aldığı sürenin 3 aylık kısmın kıdeme dahil edilebileceği değerlendirilmektedir. Esasen işyerinde faaliyetin tamamen durduğu hallerde kısa çalışma uygulaması, işçinin fiilen çalışmaması ve işverenin ücret ödememesi yönüyle bir nev’î askı dönemidir. Ancak bu sürede krizin etkileri altındaki işletmenin varlığı ve iş ilişkilerinin yürürlüğü sürdürülürken, işçinin gelirinden mahrum kalmaması için menfaatler arasındaki denge kısa çalışma ödeneği ile sağlanmakta ve işverence ücret ödenmesi yerine ödenek ikame edilmektedir. Akdin askıya alındığı sürelerin kural olarak kıdemden dışlanması gerektiği yönündeki yerleşik içtihatlar da dikkate alındığında, 55. maddenin bir gereği olarak azamî 3 aylık sürenin fiilen çalışılmış gibi sayılabileceği ancak sonraki düzenlemeyle geçici olarak 6 aya çıkan ve hatta Bakanlar Kurulu kararı ile 6 ay daha uzatılan sürenin genişletici bir yorumla topyekûn kıdeme dahil edilmesinin isabetli olmayacağı, 2003 yılında İş Kanunu’nun 55. maddesinde kısa çalışma süreleri fiilen çalışılmış gibi sayılırken, kısa çalışma süresi 6 ay ve daha sonra Bakanlar Kurulu kararıyla uzatılan 6 aylık sürenin ilavesi ile 1 yıla ulaşabilecek bir nitelikte olsa idi yine bu sürenin tümüyle fiilen çalışılmış olarak kabul edilebileceğine dair bir faraziyeden de söz edilemeyeceği görüşündeyim. Kaldı ki, 5838 sayılı Kanun’la eklenen hüküm geçici bir madde olup, sadece sayılan yıllardaki kısa çalışma uygulamalarını ele almaktadır. Müessesenin esası yine kısa çalışma süresinin 3 ayla sınırlı olmasıdır. Açıklanan nedenlerle, yasada öngörülen 3 ayı aşkın kısa çalışma süresini kıdeme esas alan ve buna göre hesaplanan alacakları hüküm altına alan yerel mahkeme kararının bu nedenle de bozulması gerekirken, sayın çoğunluğun bu hususa değinmeyen bozma gerekçesine katılamıyoruz..24.11.2015
Yargıtay — Esas No: 2012/1495, Karar No: 2013/2166, Tarih: 11.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/1495 E.  ,  2013/2166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 27...2011 tarih ve 2009/566-2011/434 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların müvekkili bankanın ... Şubesi'nin eski müdür ve müdür yardımcısı olduklarını, davalıların bazı şube müşterilerine muhtelif tarihlerde kullandırılan kredilerin açılış ve işleyiş aşamalarında limit ve yetki aşımlarına yer vermek suretiyle teminat açığına ve dolayısıyla banka alacağının tahsil kabiliyetinin ortadan kalkmasına sebep olduklarını ileri sürerek, 230.913.051,40 TL'nin davacı banka tarafından kısa vadeli ticari kredilere uygulanan % 100 temerrüt faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu kredilerin otorize krediler olup banka yönetim kurulu tarafından açıldığı ve kullandırıldığı, kredilerin kullandırım şekillerindeki değişikliklerin de genel müdürlüğün onayından sonra gerçekleştirildiği, davalılar hakkında açılan ceza davasının beraatle sonuçlandığı, davalıların herhangi bir kusur ve sorumluluklarının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına mahal olmadığına, 11.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4887, Karar No: 2012/1258, Tarih: 28.02.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/4887 E.  ,  2012/1258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve Akmağara Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Bozova Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 21.02.2011 gün ve 134/48 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi:

KARAR

Davacı ... vekili imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki nedenlerine dayanarak bir parça tapusuz taşınmazın müvekkili adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine temsilcisi, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur. Diğer davalı ... temsilcisi yargılama oturumlarına katılmadığı gibi davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacı lehine zilyetlikle kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüyle teknik bilirkişilerin 26.01.2011 tarihli krokilerinde A harfi ile gösterilen 92.911,02 m2’lik taşınmazın tarla niteliğiyle davacı adına tapuya tesciline karar verilmiştir. Hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; dava konusu taşınmazın, 1976 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu gerekçesiyle tespit dışı bırakıldığı, mahallinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişilerin beyanlarından nizalı yerin, genelde "taşlık" niteliğiyle gösterildiği anlaşılmaktadır. Böyle bir yerin emek ve masraf sarfı suretiyle imar-ihya işlemlerinin tamamlanarak tarıma elverişli bir hale getirlmesini mütakip kazanmayı sağlayacak zilyetlik süresinin geçmesi suretiyle 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri hükümlerine göre kazanılması mümkündür.

Mahallinde yapılan keşifte hazır bulunan jeoloji mühendisi ve ziraat mühendisi bilirkişileri birlikte hazırladıkları raporlarında; dava konusu taşınmazın 6. sınıf arazi olduğunu, toprak örtüsünün 35-40 cm kalınlığında ve % 6-7 eğimli olduğunu, % 10-15 arasında taşlılık problemi bulunduğunu açıkladıktan sonra bu yeri tarım arazisi olarak nitelendirmişlerdir. Bu şekilde jeoloji ve ziraat mühendisilerinin raporları kendi içinde çelişkilidir. Çünkü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan bilirkişilerin vasıflandırdığı yetenek sınıflandırmasına göre 6. sınıf arazilerin, taşlılık niteliği ağır basmakta olup, bu tür yerlerin zilyetlikle kazanılabilmesi için imar-ihyası; uygun amenajman, gübreleme, yüzey akış kontrolü, tohum aşılaması yapılarak sağlanabilir ve ancak çayır ve mera olarak kullanılabilirler (Prof. Dr. ..., Toprak Etüd ve Haritalama, Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Yayınları). Bundan ayrı, davacı, davada imar-ihya hukuksal nedenine dayandığı gözönüne alındığında, dinlenen yerel bilirkişi ve tanık beyanları soyut nitelikte olup, olaylara dayalı olarak imar-ihya hususunu açıklamaktan uzaktır.

Her ne kadar kadastro teknisyeni Recep Sürücü ve harita mühendisi Adem Şekerli 26.01.2011, jeoloji mühendisi ... ve ziraat mühendisi ... 05.02.2011 tarihli raporlarında dava konusu taşınmaz bölümünün 7195-7196 numaralı 1985 tarihli hava fotoğrafında sınırları oluşmuş tarım arazisi niteliğinde olduğunu bildirmişlerse de, her iki bilirkişinin raporu karar vermeye yeterli görülmemiştir.

Bu durumda, mahkemece yapılacak iş, dava tarihi olan 2010 yılına göre 20-30 yıl (1980-1990) öncesine ait iki ayrı tarihte çekilmiş stereoskopik çift hava fotoğraflarının bulunup bulunmadığının usulüne uygun ve tarihleri açıkça yazılmak suretiyle Harita Genel Komutanlığından sorularak getirtilmesi, yapılacak keşifte üniversite öğretim görevlileri arasından 3 kişilik ziraat mühendisi bilirkişisi, kadastro fen bilirkişisi, jeodezi ve fotoğrametri uzmanı harita mühendisinden oluşacak uzman bilirkişi kurulu marifetiyle stereoskop aletiyle inceleme yaptırılarak, maddi bulgular ve bilimsel gerekçeler ile taşınmazın sınıfı ve niteliği ile kullanım süresinin, ne zaman kullanmaya başladığının belirlenmesine çalışılması ve belirlenen yerel bilirkişi listesinde yer alan kişiler ile taraf tanıklarının HMK.nun 240, 243 ve 259. (HUMK. m. 258) maddeleri uyarınca davetiye ile keşif yerine çağrılarak, aynı Kanunun 259/2 ve 290/2. (HUMK m. 259) maddeleri hükümleri uyarınca ve mümkün olduğunca taşınmaz başında yapılacak keşifte dinlenilerek imar-ihyanın başlangıç tarihi, sürdürülüş şekli ve bitiriliş tarihi sorulup belirlenmesi, beyanları arasında aykırılık çıktığı takdirde aynı Kanunun 261/1. (HUMK m. 265) maddesi hükmü gözönünde tutularak çelişkinin giderilmesine çalışılması, bundan ayrı nizalı yere komşu 57, 224 ve 262 parsellere revizyon gören sırasıyla Temmuz/1969 tarih, Sıra:6 Cilt:36 Sayfa:89, Kasım/1967 tarih, Sıra:5 Cilt:35 Sayfa:37 ve Kasım/1967 tarih, Sıra:1 Cilt:35 Sayfa:36 sayılı tapu kayıtlarının geldi ve gittileri ile birlikte bulundukları yerlerden getirtilerek dosya arasına konulması, yukarıda açıklandığı biçimde teknik, yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığıyla zemine uygulanması, komşu kayıt ve belgelerin dava konusu tescili istenen yeri ne gösterdikleri üzerinde durulması, teknik bilirkişiye krokisi üzerinde işaret ettirilmesinin sağlanması, ondan sonra iddia ve savunma çerçevesinde tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hüküm tesisi gerekir. Bu açıklamalar kapsamında değerlendirme yapılarak karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bunlardan başka, kabule göre de; kural olarak, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14/1. maddesine göre; zilyetliğin bu kanunda yazılı belgelerden birisiyle ispatı yoluna gidilmesi halinde aynı çalışma alanında zilyetlikle kazanılabilecek miktar sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönümü geçemeyeceği, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 5403 sayılı Kanunun 26. maddesi ile değişik 14/2 maddesi uyarınca sulu ve kuru arazi ayrımının Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanuna göre yapılacağı ve bu kapsamda dava dilekçesinde açıkça tescile konu nizalı yerin sulandığının bildirildiği halde, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesine aykırı olarak 40 dönümden fazla yerin davacının adına tesciline karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3275, Karar No: 2023/5548, Tarih: 03.10.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/3275 E.  ,  2023/5548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/749 E., 2022/480 K.

DAVA TARİHİ : 18.04.2016

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/90 E., 2017/420 K.

Taraflar arasındaki 5846 sayılı Fikir Sanat Eserleri Kanunu (5846 sayılı Kanun) kapsamında açılmış mali ve manevi hak ihlaline dayalı tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 03.10.2023 günü hazır bulunan davacılar vekili Avukat Serkan Demirpolat ile davalılar vekili vekili Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkilleri ile davalı ... arasında herhangi bir istihdam ilişkisi bulunmadığını, davalı tarafından davacılara kitap seti hazırlanması konusunda talepte bulunulduğunu, bunun neticesinde davalının davacılara sipariş ettiği kitaplara ilişkin olarak ... ... için her baskıda %2,5, ... için %2,5, ... için %1,5 oranında ödeme taahhüt ettiğini, bu taahhüt neticesinde OGS'nin hazırlandığını, ancak davacıların ilk baskıya ilişkin telif ödemelerinin yapılmadığı, takip eden baskılarda ise adlarının eserden çıkarıldığı, davaya konu bir diğer eser olan YGS setinin içeriğinin ise yine davacılar tarafından hazırlanan OGS setinin içeriğinden yararlanılarak oluşturulduğu ve bu sette de takip eden baskılarda davacıların adlarına yer verilmediği ve telif ödemesinde bulunulmadığını, davalı ...'nın, yayını gerçekleştiren dava dışı ... Yayıncılık ve diğer davalı ... Terapi Eğitim ve Danışmanlık Limited Şirketi ile bağı olduğunu belirterek muvafakate dayalı ilk baskısından alacaklı olunan telif ücreti ile sonraki izinsiz baskılara ilişkin tecavüzün refi ve telif hakkı ihlal edilen davacıların her biri için ayrı ayrı 5846 sayılı Kanun'un 68 ve 70 nci maddeleri gereği tazminat isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı ve husumet itirazında bulunmuş, davalının kitap yayınlarını gerçekleştiren "... ve ...”nın marka sahibi olduğunu, davaya konu kitap setlerinin adlarının da marka sahibi, üretilen eserlerin yazarı ve proje sahibi olduğunu kitapların, projelerin ve aynı zamanda kitap isimlerinin marka olarak sahibi ve yazarı olarak davalıya ait olduğunu, kitaplarda proje sahibi ve sorumlusu olduğunun ifade edildiğini, kitabın içeriği, dizaynı, bilimsel kalitesi, özgünlüğü, oluşturulması, kitap isimlerinin marka olarak sahibi ve yazarı olarak davalıya ait olduğunun belirtildiğini, baskıların gözleme dayanan terapilerle güncellenen sürekli değişen farklı kitaplar olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacılar tarafından davalılar aleyhine açılan davanın kabulü ile davaya konu OGS ve YGS kitap setlerine ilişkin davalıların vaki tecavüzünün refine, davacı yana telif alacağına ilişkin olarak ilk baskı telif ücreti olarak 32.175,00 TL'nin (12.375,00 TL'si ... ..., 12.375,00 TL'si ..., 7.425,00 TL'si ... için) ve sonraki baskılar için toplam 475.270,00 TL'nin (182.773,00 TL'si ... ..., 182.773,00 TL'si ... ve 109.724,00 TL'si ... için) Toplamı olan 507.445,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yürütülecek avans faiziyle birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine, davacıların manevi zararına yönelik olarak her bir davacı için 25.000,00'er TL'den toplam 75.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yürütülecek yasal faiziyle birlikte davalılardan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri