muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6300, Karar No: 2024/6566, Tarih: 10.06.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6300 E.  ,  2024/6566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3404 E., 2024/345 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Nazilli İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/81 E., 2023/286 K.

Taraflar arasındaki aidiyet tespiti ve Tarım Bağ-Kur sigortalılık tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; kesinti listesinde ... ismine yapılan kesintilerin davacıya ait olduğunu beyanla aidiyet tespiti ve 01.06.1994 - 1998 tarihleri arasındaki tarım bağ-kur sigortalılığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 14.05.2019 tarihli dilekçe ve ekindeki Ör-Koop Firması tarafından yapılan kesintilere istinaden kayıt ve tescilinin yapılması için talepte bulunduğunu, davacının Tarım Bağ-Kur tescilinin 01.04.2004 tarihinde başlatıldığını, Ör-Koop Firmasının 1995/08 dönemine ait kesinti listesinin Kuruma intikal ettiğini, söz konusu döneme ait listede sigortalı kimlik bilgileri arasında uyumsuzluk olduğundan ilgili döneme ait işlem yapılamadığını, bahse konu sigortalının kesinti listesinde kimlik bilgileri arasında uyumsuzluk olduğundan (firma listesinde ... baba adı ... doğum tarihi 15.01.1945 olarak yazdığından) 1995/08 dönemine işlem yapılamadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulü ile davacının 01.09.1995 – 31.12.1995 tarihleri arasında 2926 sayılı Kanun kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, davanın ispat edilemediğini, Kurumun dava açılmasına sebebiyet vermediğini ve bu nedenle Kurum aleyhine yargılama gideri ile vekalet ücretine hükmedilemeyeceğini beyanla kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, davanın ispat edilemediğini, Kurumun dava açılmasına sebebiyet vermediğini ve bu nedenle Kurum aleyhine yargılama gideri ile vekalet ücretine hükmedilemeyeceğini beyanla kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava dosyasındaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, vakıa ve hukuki değerlendirme ile yukarıda belirtilen gerekçe kapsamında ve özellikle; nüfus müdürlüğünden gelen yazı cevabı kapsamında davaya konu kesintinin davacıya ait olduğunun ve söz konusu kesintinin Kurum kayıtlarına aktarıldığının anlaşılmış olması nedeni ile ilk derece Mahkemesince delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmakla istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; istinaf sebeplerini tekrarla temyiz talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kesinti listesinde ... ismine yapılan kesintilerin davacıya ait olduğunu beyanla aidiyet tespiti ve 01.06.1994 - 1998 tarihleri arasındaki tarım bağ-kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2. 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun Geçici 7 nci maddesi delaletiyle mülga 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 2, 3, 6, 9 ve 10 uncu maddeleri ile 5510 sayılı Kanunu'nun 4/1-b maddesinin 4 numaralı alt bendi hükümleridir.

2926 sayılı Kanun'un 2 nci maddesinde, Kanunla veya Kanunların verdiği yetkiye dayanılarak kurulan sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdiyle bağlı olmaksızın, 3 üncü maddenin (b) bendinde tanımlanan tarımsal faaliyette bulunanların Tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılacakları belirtilmiştir.

2926 sayılı Kanun'un 2 nci maddesinde, Kanunla veya Kanunların verdiği yetkiye dayanılarak kurulan sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdiyle bağlı olmaksızın, 3 üncü maddenin (b) bendinde tanımlanan tarımsal faaliyette bulunanların Tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılacakları belirtilmiştir.

Anılan Kanunun 3 üncü maddesinin (b) bendinde; "Tarımsal faaliyette bulunanlar: kendi mülkünde, ortaklık veya kiralamak suretiyle başkalarının mülkünde, kamuya mahsus mahallerde ekim dikim, bakım, üretim, yetiştirme ve ıslah yollarıyla veya doğrudan doğruya tabiattan istifade etmek suretiyle bitki, orman, hayvan ve su ürünlerinin üretimini, avlanmasını, avcılar ve yetiştiriciler tarafından muhafazasını, taşınmasını sağlayanlar veya bu ürünlerden sair bir şekilde faydalanmak suretiyle kendi adına ve hesabına faaliyette bulunanlar" olarak tanımlanmış, 5 inci maddesinde, sigortalı olmanın zorunlu olduğu, sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceği ve kaçınılamayacağı, 6 ncı maddesinde ise, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamına tabi bir işte çalışanların, çalışmaya başladıkları tarihten bir gün önce, sigortalılıklarının sona ereceği hüküm altına alınmıştır. Ayrıca aynı Kanunun 9 uncu maddesi Kuruma re'sen tescil yükümlülüğü yüklemiştir.

Anılan Kanunun 10 uncu maddesine göre ise, kayıt ve tescil işlemlerinde valilik, kaymakamlık, özel idare, belediye, muhtarlık ve nüfus idareleri kayıtları ile, diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, Kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifleri ve birliklerinin T. Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir.

Tarım Bağ-Kur sigortalılığının yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Kanunda, bildirimsiz kalan sigortalılar için 506 sayılı Kanunu'nun 79 ve 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinde öngörülen "hizmet tespiti" davasına koşut bir düzenlemeye yer verilmemiştir. Anılan düzenlemede, kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takiben başlayacağının hükme bağlanmış olması karşısında, kayıt ve tescil, yada tescil yerine geçen iradi prim ödemesi veya prim tevkifatı öncesine isabet eden tarımsal faaliyet ve buna dayalı "Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti" söz konusu olamayacaktır.

Öte yandan, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 2926 sayılı Kanun'un uygulanmasına ilişkin 26.03.1994 günlü 4 no.lu tebliğine göre ürün bedellerinden % 1 oranında tevkifat yapmakla yükümlü gerçek ve tüzel kişilerin bu tevkifatı yaparak Kurum hesabına intikal ettirmek zorunda oldukları, kesinti yaptığı halde Kurum hesabına yatırmayan gerçek veya tüzel kişilerin, Kuruma karşı sorumlu oldukları, bu kesintilerin yasal faiziyle birlikte kendilerinden tahsil olunacağı TCK.'nun 526 ncı maddesi gereğince cezalandırılmaları için suç duyurusunda bulunulacağı bildirildiğinden davacının sattığı ürün bedelinden kesinti yapıldığının tespiti sigortalılığın kabulü için yeterli olup, kesintiyi yapan davalı Kuruma karşı sorumlu olacağından kesinti yapıldıktan sonra Kurum hesabına yatırılmamış olması dahi sonuca etkili değildir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.02.2017 tarih 2015/10- 1283 E. 2017/242 K. sayılı kararına göre de tevkifat kesintisinin Kuruma intikal etmemesi Tarım Bağ-Kur sigortalılık hakkı kazanmasına engel değildir.

3. Değerlendirme

Dava, aidiyet tespiti ile tarım sigortalılığının tespiti davasıdır. Davacı, küçük çaplı çiftçilik ve hayvancılık ile geçimini sağladığını, 1994 yılından bu yana süt satışı yaptığını, ancak kesintilerin ... ismine yapıldığını beyanla aidiyet tespiti ile 01.06.1994 ila 1998 yılları arasında tarım bağ-kur sigortalılığının tespitini talep etmektedir.

Mahkemece, yapılan araştırmalar neticesinde Aydın ilinde baba adı ... olan ... isimli, 15.01.1945 doğumlu bir kişinin hiç bir zaman yaşamadığının belirlendiği, bu sebeple 1995 yılı ağustos ayına ilişkin müstahsil makbuzunun davacı adına düzenlendiğinin ve kesilen tevkifatın davacıya ait olduğunun tespit edildiği anlaşılmakla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının aidiyet istediği kişinin kimlik bilgiler ile davacının bilgileri arasında benzerlik bulunmamaktadır. Davacı ..., ...ve ... oğlu, 18.02.1966 Nazilli doğumludur. Aidiyeti talep edilen kişinin ismi ....l oğlu, 15.01.1945 Nazilli doğumludur. Bu kişinin kendisi olduğuna yönelik araştırmada özellikle tarımsal faaliyet açısından, davacının süt üretimi ile ilgili talep edilen dönemde, herhangi bir faaliyeti olmadığı açıktır. Dosyada hayvan hareketleri raporunda, davacının büyükbaş hayvanlarının olduğu, fakat hiçbirinin doğum yıllarının 2000 yılından önce olmadığı, davacı adına süt satımına ilişkin müstahsil makbuzlarının 2004 yılından itibaren düzenlenmeye başladığı hususları dikkate alındığında davacının ne şekilde ... olarak kabul edilip aidiyete karar verildiği açıkça ortaya konulmamıştır.

Mahkemece, tanıklardan aidiyet hususu sorulmalı, gerekli araştırmalar yapılarak varılan sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve hatalı değerlendirmeyle verilen karar bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

Mahkemece, tanıklardan aidiyet hususu sorulmalı, gerekli araştırmalar yapılarak varılan sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve hatalı değerlendirmeyle verilen karar bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/535, Karar No: 2013/930, Tarih: 07.02.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/535 E.  ,  2013/930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde ... ili Hanak ilçesi Yamçılı Köyü muhtarı olarak görev yapan sanık hakkında zimmet suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın 2006 yılında köy merasını usülsüz olarak kiraya vermek suretiyle 3.300 TL menfaat temin etmesi eyleminin 4342 sayılı Mera Kanunu hükümlerine göre yetkisi bulunmadığı halde köye ait merayı usülsüz olarak kiralayarak elde ettiği paranın görevi sebebiyle sanığa teslim edilmediği, kendisine haksız olarak para ödenmesini sağlama eyleminin yasal tevdi unsurunun gerçekleşmemesi nedeniyle görevi kötüye kullanma suçunu oluşturacağının gözetilmemesi ve sanığın köye ait 2 adet boğanın satışından elde ettiği 4.000 TL'yi mal edinmek suretiyle işlediği sabit olan zimmet suçunda zimmete konu 4.000 TL'nin, Dairemiz uygulamalarına göre 2007 yılı için TCK'nın 249/1. maddesi kapsamında değer azlığı sınırı olarak kabul edilen 6.500 TL'den az olması nedeniyle sanık hakkında TCK'nın 249. maddesinin uygulanmaması suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/30056, Karar No: 2016/25307, Tarih: 10.11.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/30056 E.  ,  2016/25307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kısa çalışma primi, akdi ikramiye ile ilave tediye ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalıya ait ... Tersanesi denizaltı batarya fabrikası işyerinde çalıştığını, sendika üyesi olarak toplu iş sözleşmelerinden yararlandığını, müvekkilinin çalıştığı ortamın sağlığı açısından "tehlikeli ortam" olması nedeni ile 23. dönem toplu iş sözleşmesinin 60/ç. maddesinde düzenlenen kısa çalışma priminden yararlandığını, müvekkilinin çalıştığı işyerinde ve yaptığı görevde bir değişiklik olmamasına rağmen 24. dönem toplu iş sözleşmesinin imzalanmasından sonra, günde en fazla yedibuçuk saat ve daha az çalıştırılması gereken işler hakkındaki yönetmeliğin yanlış yorumlanması sonucunda işveren tarafından ilgili toplu iş sözleşmesinin 52/c. maddesinde öngörülen kısa çalışma priminden yararlandırılmadığını ileri sürerek kısa çalışma prim alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının işyerinde ambarcı ve tasnifçi meslek kolunda çalıştığını, 24. dönem toplu iş sözleşmesindeki düzenlemenin önceki toplu iş sözleşmesinde yer alan %10 zamlı ücret ile bir ilgisinin olmadığını, 24. dönem toplu iş sözleşmesinin 52. maddesindeki düzenlemede yer alan %14'lük kısa çalışma primden yararlanılabilmesi için fiilen yönetmelik kapsamında olan işlerde çalışılmasının gerektiğini, davacının yaptığı işin ise yönetmelikte yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerden olmadığını, davacı ile ilgili yapılan tüm işlemlerin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Toplu iş sözleşmesinin 52. maddesinin c bendinde kısa çalışma primi olarak; “Verilmesini gerektiren sebeplerin geçici olarak ortadan kalkması halinde kalktığı sürece kesilmek, devamlı olarak ortadan kalkması halinde tamamen kesilmek, müktesep bir hak sayılmamak ve başkaca bir ödemeyi etkilememek üzere "Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik" kapsamında istihdam edilen işçilerin fiili çalışma sürelerine %14 kısa çalışma primi ödenir.” şeklinde düzenleme getirilmiştir.

Somut olayda seri olarak açılan dava dosyalarında işçilerle ilgili bir kısım belgeler dosyaya getirtilmiş ise de uyuşmazlık dönemlerinin tümünde davacıların toplu iş sözleşmesinin 52. maddesi c bendindeki bu işlerde çalışma yürüttüklerine dair bilgi ve belgelerin dosyada bulunmadığı görülmüştür. Öncelikle davacının uyuşmazlık döneminde yaptığı işin somut olarak belirlenmesi ve davacının bu işinin toplu iş sözleşmesinin 52/c. bendindeki şartları sağlayıp sağlamadığının tespiti açısından konunun uzmanı olan teknik bilirkişi ile birlikte işyerinde keşif yapılarak davacının anılan kısa çalışma primi alacağına bu madde kapsamında hak kazanıp kazanmadığının belirlenmesi gerekir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 10.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10167, Karar No: 2017/12719, Tarih: 14.11.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/10167 E.  ,  2017/12719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa ait boğanın dam tabir edilen dört tarafı kapalı ağıldan kaçarak yol üzerinde müştekiye ait seyir halindeki araca çaptığı şeklindeki savunması karşısında hayvanlarını tehlikeli olabilecek şekilde serbest bırakması veya kontrol altına almada ihmali bulunmayan sanığın eyleminin TCK.nun 177/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturmayıp, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 69/2. maddesi uyarınca idari para cezası ile cezalandırılması gerektiği, Kabahatler Yasasının 20/2-c maddesi uyarınca soruşturma zamanaşımı süresinin 3 yıl olduğu, eylem tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşılmakla Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasına konu eylemin oluşturduğu kabahatin zamanaşımına uğraması nedeniyle 5226 sayılı Kabahatler Kanunun 20/2-c maddesi gözetilerek “İdari yaptırım uygulanmasına yer olmadığına” ibaresinin yazılmasına, 14.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2422, Karar No: 2020/1593, Tarih: 10.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/2422 E.  ,  2020/1593 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12122, Karar No: 2013/18037, Tarih: 10.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/12122 E.  ,  2013/18037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada...14. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09.05.2013 tarih ve 2012/239-2013/160 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Sinan İcik tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 23/09/2011 tarihli Noter hisse devir sözleşmesi ile önceki şirket ortağı ve müdürü olan davalı ...'in hissesini dava dışı..., ...ve ...'e devrettiğini, devirden sonra 04/10/2011 tarihinde şirket hesabından para çektiğini, çekilen tutarın 17.700,00 TL olduğunu, davalının çektiği miktarın devirden önce tahakkuk ettiğini iddia ettiğini, bu iddianın yerinde olmadığını zira BK.'nın 179. maddesine göre davalının tüm aktif ve pasifini dava dışı şahıslara devrettiğini, çekilen bu bedelle birlikte önceki döneme ait apartman aidat borçlarım da birleştirerek icra takibi yaptıklarını haksız olarak icra takibine itiraz edildiğini, tirazın iptali ile takibin devamına ve davalının alacağın %40'dan az olmamak üzere inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, bankadan çekilen 17.700,00 TL'nin müvekkili davalının alacağı olduğunu, davacı şirketin üçüncü şahıslara devir tarihi itibari ile borcunun bulunmadığını, ayrıca karşı tarafın da beyan ettiği üzere tüm aktif ve pasiflerin devredildiğini, aidat borcu adı altında istenen borcun aidat borcu olmadığını..... İcra Müdürlüğü'nün 2010/14853 takip sayılı dosyası sebebi ile ödenen borç olduğunu, bu sebeple kabul etmediklerini, dolayısıyla takip tarihi itibari ile borçlu olmadıklarını savunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına, toplanan delillere ve düzenlenen bilirkişi raporuna göre, davacı şirket tarafından Ayda Meşrubat Ltd. Şti. adına 21/09/2011 tarihli, 17.700,00 TL'lik hizmet bedeli faturası kesilmiş olduğu, davacı tarafça ibraz edilen banka dekontunda davalının davacıya ait banka hesabından 04/10/2011 tarihinde bu miktarı çektiği anlaşılmış olduğu, her ne kadar faturanın tanzim tarihi davalıya ait şirket hissesinin devrinin yapıldığı 23/09/2011 tarihinden önce ise de, hisse devir sözleşmesinde şirket aktifinde yer alan henüz tahsil edilmeyen alacakların devir eaerilere ait olduğuna dair bir kayıt bulunmadığı, buna göre şirket hissesi aktifi ve pasifi ile birlikte devredildiğinden şirket hisse devrinden sonra şirket hesabına giren veya devir tarihinden önceki dönemde aktifte yer alan miktar davalı tarafından banka hesabından 04/10/2011 tarihinde çekilmesinin hisse devir sözleşmesi ile bağdaşmadığı, dolayısı ile bu konuda davacının çekilen 17.700,00 TL asıl alacağını isteme hakkının bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davalı borçlunun...9. İcra Müdürlüğü'nün 2012/829 Esas sayılı takip dosyasına yapmış olduğu 17.700,00 TL asıl alacak, 807,44 TL faiz olmak üzere toplam 18.507,44 TL alacakla ilgili itirazının iptaline, takibin bu miktar üzerinden devamına, %40'tan az olmamak üzere hesaplanan 7.402,00 TL inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 948,10 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 10/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.