muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/675, Karar No: 2015/390, Tarih: 10.11.2015

Dosya içinde bulunan tıbbi evrakın incelenmesinde mağdurun EMG çekimlerinin yapılmadığı,

Anlaşılmaktadır.

Mağdurun şüpheli sıfatıyla alınan ifadesinde özetle; olaydan bir gün önce internet kafede oyun oynarken, oyunda kendi yerini söylediği için sanıkla tartıştıklarını, bu tartışmada sanığın kendisine küfür ettiğini, annesinin kendisini aradığı için kafeden ayrıldığını, olay günü tekrar internet kafeye gittiğinde sanığın da orada olduğunu, bir gün önceki olay nedeniyle yeniden tartışmaya başladıklarını, birbirlerine vurduklarını, kendisinin yere düştüğünü, kavgayı ayırmaya çalışırlarken sanığın kendisini bıçaklayıp kaçtığını, arkadaşlarının kendisini eczaneye götürüp pansuman yaptırdıklarını beyan ettiği,

Müşteki sıfatıyla alınan ifadesinde ise; sanığı aynı mahallede oturmalarından dolayı tanıdığını, olaydan bir gün önce arkadaşları ile internet kafede oyun oynadıkları sırada sanığın müdahale etmesi nedeniyle tartıştıklarını, olay günü yine aynı internet kafeye gittiğinde orada bulunan sanıkla bir gün önceki olay nedeniyle tartışmaya başladıklarını, birbirlerine vurduklarını, kendisinin yere düştüğünü, bu esnada sanığın bıçakla kendisini sağ ayak diz altından, sağ kalçadan ve sol karın altından yaralayıp kaçtığını, arkadaşlarının ise kendisini hastaneye götürdüğünü, tedavisinin devam ettiğini ancak sağ ayağı üzerine basamadığını, sanıktan şikayetçi olmadığını söylediği,

Kovuşturma evresinde de; sanıkla arasında husumet bulunmadığını, olaydan bir gün önce aralarında çıkan tartışma nedeniyle suç tarihinde aynı internet cafede bulunan sanığın kendisini dışarı çağırdığını, bir süre yürüdükten sonra yeniden tartışmaya başladıklarını, sanığın yumruk ile vurması üzerine kendisini korumak amacı ile ona karşılık verdiğini, yere düştüğünde sanığın kendisini bıçakla yaralayarak olay yerinden kaçtığını, sağ ayağın tam olarak kaldıramaması nedeniyle sakat kaldığını, şikayetçi olmadığını belirttiği,

Tanık ...'ın; sanık ile internet kafede bulundukları sırada mağdurun yanlarına gelerek sanığı dışarı çağırdığını ve kavga etmeye başladıklarını, sanığın yere düşmesi üzerine mağdurun sanığın üzerine oturduğunu, bu sırada sanığın üzerinden çıkardığı çakıyı mağdura sapladığını gördüğünü ifade ettiği,

Tanık ...ı'nın; sanık internet cafede iken mağdurun yanlarına gelerek sanığı dışarı çağırdığını, bir süre sonra kavga ve küfürleşme sesleri duyması üzerine dışarı baktığında mağduru sanığın üzerine oturmuş vaziyette yumruk atarken gördüğünü, bu esnada sanığın can havli ile mağduru bıçakladığını, daha sonra yaralanan mağdurun hastaneye götürülmesine yardımcı olduklarını söylediği,

Sanığın da; mağdurun internet cafeye geldiğini, aralarında sohbet etmeye başladıklarını, konuşurken karşılıklı küfürleştiklerini mağdurun kendisine vurduğunu, bunun üzerine cebinde bulunan çakı bıçağını sallarken mağdurun kalçasından yaralandığını, korktuğu için olay mahallinden ayrıldıktan sonra bıçağı boş bir tarlaya attığını savunmuştur.

Sanığın da; mağdurun internet cafeye geldiğini, aralarında sohbet etmeye başladıklarını, konuşurken karşılıklı küfürleştiklerini mağdurun kendisine vurduğunu, bunun üzerine cebinde bulunan çakı bıçağını sallarken mağdurun kalçasından yaralandığını, korktuğu için olay mahallinden ayrıldıktan sonra bıçağı boş bir tarlaya attığını savunmuştur.

Uyuşmazlık konularının sırasıyla ele alınmasında fayda bulunmaktadır:

1-Sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığı;

Haksız tahrik, 5237 sayılı TCK’nun 29. maddesinde; "Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir, diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir" şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeye göre haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan bir fiil olmalı,

b) Bu fiil haksız bulunmalı,

c) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

d) Failin işlediği suç bu ruhi durumun tepkisi olmalı,

f) Haksız tahrik teşkil eden eylem, mağdurdan sadır olmalıdır.

Haksız tahrik, failin haksız bir fiilin yarattığı hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında hareket ederek bir suç işlemesini ifade eder ki, bu durumda fail suç işleme yönünde önceden bir karar vermeksizin, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısında oluşturduğu karışıklığın sonucu olarak suç işlemeye yönelmektedir. Haksız tahrik halinde failin iradesi üzerinde bir zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmış bulunmaktadır.

5237 sayılı TCK'nda, 765 sayılı Kanunda yer alan ağır tahrik-hafif tahrik ayırımına son verilmiş ve tahriki oluşturan fiilin, somut olayın özelliklerine göre hakim tarafından değerlendirmesi yapılıp, sanığın iradesine olan etkisi göz önüne alınarak maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda indirim yapılması şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nda, 765 sayılı Kanunda yer alan ağır tahrik-hafif tahrik ayırımına son verilmiş ve tahriki oluşturan fiilin, somut olayın özelliklerine göre hakim tarafından değerlendirmesi yapılıp, sanığın iradesine olan etkisi göz önüne alınarak maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda indirim yapılması şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.

Diğer taraftan, amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından gözönünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da uygulanabileceği gibi, eylemin gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu somut olay değerlendirildiğinde;

Aralarında husumet bulunmayıp aynı mahallede oturmaları nedeniyle birbirlerini tanıyan sanık ve mağdurun, suç tarihinden bir gün önce internet kafede oyun sebebi ile sözlü tartışma yaşadıkları, suç tarihinde ise mağdurun soruşturma evresindeki beyanlarında belirttiği üzere sanık internet cafede iken mağdurun da aynı yere gelmesi sonrasında tartışmanın yeniden başladığı, tanık beyanları ile de doğrulandığı üzere mağdurun sanığı dışarı çağırdığı, burada çıkan kavga sırasında ise sanığın mağduru bıçakla yaraladığı olayda; gerek suç tarihinden bir gün önceki tartışmada, gerekse suç tarihindeki kavgada ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespit edilemediği nazara alındığında "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereğince sanığın eylemini haksız tahrik altında işlediğinin kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasına karar veren yerel mahkeme hükmünde ve bu hükmü onayan Özel Daire kararında isabet bulunmamaktadır.

2-TCK’nun 87/1-a maddesi kapsamında mağdurun duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflayıp zayıflamadığına ilişkin adli raporun hükme esas alınmaya yeter nitelikte olup olmadığı;

Bu itibarla, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasına karar veren yerel mahkeme hükmünde ve bu hükmü onayan Özel Daire kararında isabet bulunmamaktadır.

2-TCK’nun 87/1-a maddesi kapsamında mağdurun duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflayıp zayıflamadığına ilişkin adli raporun hükme esas alınmaya yeter nitelikte olup olmadığı;

765 sayılı TCK'nun 456/2. maddesinde yer alan "havastan veya azadan birinin devamlı zaafı” ibaresi, 5237 sayılı TCK'nun 87/1-a maddesinde "duyu veya organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflaması" şeklinde ifade edilmiş ve bu durum kasten yaralama suçunun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerinden biri olarak kabul edilmiştir.

"Duyu", "insanların ve hayvanların, dış dünyanın uyaranlarını görme, işitme, koklama, dokunma ve tatma organlarıyla algılama yeteneği"; "organ" ise "vücudun, belirli bir görev yapan ve sınırları kesin olarak belirlenmiş bölümü, uzuv" anlamına gelmektedir. Organ, Ceza Hukuku yönünden sadece anatomik değil fizyolojik anlamına göre de değerlendirilmelidir. Çünkü eylem sonucunda organın anatomik ve fonksiyonel bütünlüğü bozulmakta, iş görme yeteneği zaafa uğramaktadır. (Sulhi Dönmezer, Kişilere ve Mala Karşı Cürümler, Beta Yayınevi, 15. Baskı, İstanbul 1998, ss. 126-127; Sahir Erman-Çetin Özek, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, Dünya Yayıncılık, İstanbul 1994, s. 108)

Bu neticesi sebebiyle ağırlaşmış halin kabulü için duyu veya organdaki işlev zayıflığının sürekli olması gerekir. Başka bir anlatımla tedavi ile giderilen geçici zayıflık durumu, bu hükmün uygulanması için yeterli değildir. (Sahir Erman-Çetin Özek, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, Dünya Yayıncılık, İstanbul 1994, s. 110; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Seçkin Yayınevi, 2. Baskı, Ankara, 2015, s. 183; Durmuş Tezcan-Mustafa Ruhan Erdem-R. Murat Önok, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, Seçkin Yayınevi, 9. Baskı, Ankara, 2015, s. 214; Nur Centel-Hamide Zafer-Özlem Çakmut, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, Beta Yayınevi, 2. Baskı, İstanbul 2011, s. 146). Bu durumun tespiti ise tıbbi uzmanlık gerektirmekte olup, yaralanmadan 18 ay sonra yapılan muayene ile belirlenir. (Nevzat Alkan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Adli Tıp Yönünden Değerlendirilmesi, TBB Dergisi, Sayı. 58, 2005, s. 153). EMG ise (elektromiyografi) duyu veya organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflayıp zayıflamadığının belirlenmesinde göz önüne alınması gereken, sinir ve çizgili kasların elektrik potansiyelinin incelenmesine dayalı nörolojik bir tetkik yöntemidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Mağdur hakkında ... Nevşehir Devlet Hastanesi ortapedi uzmanınca düzenlenen ... tarihli adli raporda, mevcut sinir yaralanmasının niteliğinin tespiti için iyileşmeyi beklemenin, EMG tetkikinin yapılması için ise asgari üç hafta geçmesinin gerektiğini belirtilmesine karşın, EMG tetkikleri yapılmadan ve olayın üzerinden 18 ay geçmesi beklenmeden 6 ay sonra düzenlenen Adli Tıp Kurumu Nevşehir Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 27.01.2009 tarihli raporu hükme esas alınmaya yeter nitelikte değildir.

Bu nedenle mağdurun duyularından ve organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflayıp zayıflamadığına ilişkin raporun hükme esas alınmaya yeter nitelikte olmadığı gözetilmeden sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı her iki uyuşmazlık konusu bakımından haklı nedene dayanan itirazının kabulüne, Özel Dairenin onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanmaması ve EMG sonuçları içermeyip suç tarihinden itibaren 18 ay dolmadan düzenlenen rapora, dayanılarak eksik araştırmayla hüküm kurulması isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Genel Kurul Üyesi; "her iki itiraz nedeni bakamından itirazın reddine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşıoy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 3. Ceza Dairesinin ... gün ve ... sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3-... Asliye Ceza Mahkemesinin ... gün ve ... sayılı mahkûmiyet kararının, sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanmaması ve EMG sonuçları içermeyip suç tarihinden itibaren 18 ay dolmadan düzenlenen rapora dayanılarak eksik araştırmayla hüküm kurulması isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

4-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.11.2015 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla kararverildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2201, Karar No: 2015/966, Tarih: 25.02.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/2201 E.  ,  2015/966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı-k.davalı ...... ile davalı-k.davacı ...... arasındaki davadan dolayı ...... Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 06.02.2014 gün ve 2013/298-2014/32 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı-k.davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasında eser sözleşmesi ilişkisi bulunmayıp hasılat kirası niteliğindeki sözleşmeden kaynaklandığından kararın temyizen incelenmesi görevi Dairemiz değil Yargıtay Yüksek 6. Hukuk Dairesi'nin görev alanında kaldığından dosyanın anılan Daireye gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 25.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4018, Karar No: 2008/4279, Tarih: 17.03.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/4018 E.  ,  2008/4279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2007

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacı işçinin meslek hastalığı sonucu malul kalması nedeniyle uğradığı manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, A.Üniversitesi Tıp Fakültesi Göğüs Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlığının 09.07.2007 tarihli raporuna göre dava kısmen  kabul edilmişse de bu sonuç usul ve yasaya aykırıdır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı yasanın 109 maddesi prosedürüne göre S.S.Kurumu Sağlık Kurullarından verilen raporlara itiraz halinde sorunun S.S.Yüksek Sağlık kurumuna intikali zorunludur. Ancak bu kuruldan  verilen raporlara karşı herhangi bir itiraz olduğunda ise Adli Tıp Merci veya Tıp Fakültesi konseylerinden rapor alarak sonucu gidilir.

Somut olayda sigortalının maluliyet oranının Z.U.M. Göğüs Hastalıkları Hastanesinin 11.08.2005 tarihli raporuna göre % 13.2,   SSK Yüksek Sağlık Kurulunun 09.07.2007 tarihli raporuna göre ise  % 78 olarak belirlendiği itiraz sonucu  Adli Tıp 3. İhtisas Kurulunun 18.04.2007 tarihli raporuna göre de % 60 olarak belirlendiği, raporlar arasındaki çelişkilerin giderilmesi için alınan Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Göğüs Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlığının 09.07.2007 tarihli raporuna göre maluliyet oranının %78 olarak tespit edildiği ve mahkemece bu rapora dayanılarak karar verilmiş olduğu anlaşılmış olup; 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanunu’nun “Adli Tıp Genel Kurulu’nun görevleri” başlıklı 15/f. maddesinde, Adli Tıp Genel Kurulu’nun, adli tıp ihtisas kurulları ile Adli Tıp Kurumu dışındaki sağlık kuruluşlarının verdikleri rapor ve görüşler arasında ortaya çıkan çelişkileri, konu ile ilgili uzman üyelerin katılımıyla inceleyeceği ve kesin karara bağlayacağı belirtilmiştir.

28.06.1976 gün ve 6/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda da belirtildiği üzere, 506 sayılı Yasa’nın 109. maddesindeki prosedür doğrultusunda, Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu’ndan görüş alınması gerekir. Hal böyle olunca; Mahkemece Adli Tıp 3. İhtisas Kurulunun raporuna itibar edilmediğine ve önceki raporlarla bu rapor arasında çelişki bulunduğu kabul edildiğine göre çelişkinin giderilmesi için Adli Tıp Genel Kurulundan rapor aldırılması gerekirken, A.Üniversitesi Tıp Fakültesi Göğüs Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlığından rapor alınarak sonuca gidilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde davalı vekilinin  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24346, Karar No: 2014/587, Tarih: 15.01.2014

**13. Ceza Dairesi         2012/24346 E.  ,  2014/587 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/295790

MAHKEMESİ : Eskişehir 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2010

NUMARASI : 2009/293 (E) ve 2010/309 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar S.. K.. ve S.. K..'un depoya gitmediklerini savunmalarına, sanık B.. K.. ve E.. K..'un depoya gittiklerini ancak, başkasına ait olduğunu öğrendiklerinde birşey almadan döndüklerini savunmalarına; sanık Z.. A..'ın soruşturma aşamasında depodan malzeme almadıklarını belirtip, işyerinin daha önceki sahibi ile arasındaki hukuki ilişkiden bahsetmemesine rağmen yargılamada daha önce bu yerden malzeme aldığını ve S.. K.. ile S.. K..'u çağırıp orada bulunan çöp tenekesi gibi hurdaları ve bazı demir parçalarını almalarını söylediğini savunmasına, tanık S.. A..'ın aşamalarda değişmeyen ifadesinde suç tarihi ve saatinde sanıkları kamyonla birlikte depoda ve kamyon kasasında demir hurda malzemeler olduğu halde gördüğüne dair beyanlarına ve katılana ait bir kısım malzemenin sanık B.. K..'un işyerinde yapılan aramada ele geçmesi ve katılanın bu malzemeleri teşhis ettiğinin anlaşılması karşısında, yüklenen suçtan hükümlülükleri yerine kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan M.. A.. vekilinin temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9834, Karar No: 2020/2825, Tarih: 02.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/9834 E.  ,  2020/2825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptal Ve Tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... beldesi ... ... mevkiinde bulunan taşınmazın 1985 yılında vekil edeni tarafından Mehmet ve ...’tan satın alındığını, sınırları gösterilen yerin daha sonra yolsuz şekilde 1234 parsel olarak Hazine adına tescil edildiğini, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının müvekkili yararına oluştuğunu iddia ederek nizalı yerin Hazine parselinden ifrazı ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, kazanma koşullarının oluşmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuksal nedenlerine dayalı olarak TMK'nin 713/1 ve 3402 sayılı Yasa'nın 14 ve 17. maddeleri gereğince açılan iptal ve tescil davasıdır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, uyuşmazlık konusu taşınmazın 1961 yılında yapılan kadastro çalışmalarında tescil harici bırakıldığı, daha sonra taşlık, kayalık ve çalılık vasfı ile 19.01.1979 tarihinde ihdasen (eski) 1234 parsel olarak Hazine adına tescil edildiği, taşınmaz üzerinde 15.07.1996 tarihinde imar işleminin yapıldığı, uyuşmazlık konusu yerin 1173 nolu imar parseli ile (aynı vasıfta) Hazine adına kayıt edildikten sonra 3402 sayılı Yasa'nın 22/A maddesi gereğince yenileme işlemi sonucu 292 ada 9 parselin oluştuğu anlaşılmaktadır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce yapılan ve 04.03.1988 tarihinde ilan edilerek 04.09.1988 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ve 6831 Sayılı Yasa'nın 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması vardır.

Somut olayda, Mahkemece, yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporuna göre karar verilmiş ise de, hükme esas alınan bilirkişi raporu ve Mahkemece yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya elverişli değildir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce yapılan ve 04.03.1988 tarihinde ilan edilerek 04.09.1988 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ve 6831 Sayılı Yasa'nın 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması vardır.

Somut olayda, Mahkemece, yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporuna göre karar verilmiş ise de, hükme esas alınan bilirkişi raporu ve Mahkemece yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya elverişli değildir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler gözetildiğinde dava konusu yerlerin imar ve ihyaya muhtaç yerlerden olduğunun kabulü gerekmekte olup taşınmazın eski memleket haritasında çalılık simgeli alanda kalması bizatihi orman olduğu anlamına gelmez. Ancak 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesinde açıklanan imar ve ihyanın tüm olumlu ve olumsuz koşullarının araştırılıp belirlenmesi zorunludur. Dosya kapsamından taşınmazın kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya yoluyla edinilmesi konusunda duraksama söz konusudur. Taşınmaz taşlık, kayalık ve çalılık vasfında tapuya kayıt edildiğine göre bu gibi yerlerin orman sayılan yerlerden olup olmadığının da tereddüde mahal bırakılmayacak şekilde araştırılıp belirlenmesi gerekir.