muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15610, Karar No: 2013/23162, Tarih: 20.06.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/15610 E.  ,  2013/23162 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/15610

KARAR NO : 2013/23162

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Mahkemece grafoloji dalında uzman bilirkişiden alınan 26.04.2012 tarihli ilk raporda: "senetteki imzanın borçlu eli ürünü olduğunun kabulü gerektiği" belirtilmiştir. 25.06.2012 tarihli ek bilirkişi raporunda ise: "senetteki imza ile borçlunun huzurda ve nüfus cüzdanı talep belgesinde atılı imzaları arasında, aynı elin ürünü olduğunu gösterir nitelikte ilgi ve irtibat tesis edilemediği" bildirilmiştir. Mahkemece bonolardaki imzaların borçlunun eli ürünü olmadığı kanaatine varılarak takibin durdurulmasına karar verilmiştir.

Bu durumda borçlu imzası yönünden raporlar arasında çelişki oluşmuştur. Her iki rapor da adli makamlarca istem üzerine alındığından raporlardan birinin diğerine üstünlüğü kabul edilemez (Hukuk Genel Kurulunun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-382 esas, 2009/415 karar sayılı kararı).

O halde, mahkemece raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için yeniden ve ehil bilirkişilerden oluşacak bir kuruldan mütalaa alınıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Öte yandan borçlu vasisinin, borçlunun zekasının yerinde olmadığını iddia ettiği, bu yönde vesayet kararı ve doktor raporlarının bulunduğu görülmektedir.

TMK. 9. madde hükmüne göre fiil ehliyetine sahip olan kimse, kendi fiilleriyle hak edinebilir ve borç altına girebilir. 10. madde hükmüne göre ayırt etme gücüne sahip ve kısıtlı olmayan her ergin kişinin fiil ehliyeti vardır. 13.madde hükmüne göre yaşının küçüklüğü yüzünden veya akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk ya da bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olmayan herkes, bu Kanuna göre ayırt etme gücüne sahiptir. 14.madde hükmüne göre Ayırt etme gücü bulunmayanların, küçüklerin ve kısıtlıların fiil ehliyeti yoktur.15.madde hükmüne göre Kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, ayırt etme gücü bulunmayan kimsenin fiilleri hukuki sonuç doğurmaz. 16.madde hükmüne göre ayırt etme gücüne sahip küçükler ve kısıtlılar, yasal temsilcilerinin rızası olmadıkça, kendi işlemleriyle borç altına giremezler. Akıl hastalığı yahut akıl zayıflığı gibi sebeplerden biri ile makul surette hareket etmek iktidarından mahrum bulunanlar, başka bir deyimle tam ehliyetsiz olanların yaptıkları hukuki işlemler kanuni mümessilleri tarafından onaylanmadıkça geçersizdir.

11.6.1941 gün 1941/4-21 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının sonuç bölümünde "...Mümeyyiz olmayan bir kimse ile hukuki muamelede bulunan diğer akidin bunu bilmeyerek hüsnüniyetle hareket etmiş olması zikri geçen 15. maddenin mutlak ve kat'i sarahatı karşısında öyle bir kimsenin tasarrufu üzerine hukuki hükmün terettüp etmesi için kafi değildir. Kanun o gibi temyiz kudretinden mahrum kimselerin esasen hüküm ifade etmeyen tasarrufları hususunda o tasarruftan dolayı hak iddia edenlerin hüsnüniyetlerini himaye etmemektedir ".... Medeni Kanunumuzun metin ve ruhundan başka türlü bir netice çıkarılmasına imkan yoktur..." şeklindedir. İçtihadı birleştirme kararının sonuç bölümündeayırt etme gücünden yoksun olan kişilerin tasarruflarının geçersiz olduğu açıkça vurgulanmıştır.

Hukuki işlemlerde tarafların fiil ehliyeti kamu düzenine ilişkin olduğu için mahkeme tarafından re'sen gözönüne alınmak zorundadır.

Somut olayda Bolu Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 28.10.2009 tarih ve 2009/951-1530 sayılı kararı ile  borçlunun akıl hastalığı sebebiyle vesayet altına alınarak, kendisine M... A..'in vasi tayin edilmesine dayanak oluşturan 15.06.2009 tarih ve 1590 sayılı İzzet Baysal Bolu Devlet Hastahanesi’nin raporunda, adı geçende zihinsel gerilik hastalığı saptandığı, hastalığının sürekli olduğu belirtilmiştir.

O halde mahkemece bu yöndeki şikayetin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre bir hüküm tesisi gerekirken bu yönde olumlu olumsuz bir karar verilmemesi de isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9597, Karar No: 2023/253, Tarih: 17.01.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/9597 E.  ,  2023/253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından; eksik inceleme, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, velâyet düzenlemesi, velâyeti anneye verilen müşterek çocuklarla baba arasında kişisel ilişki kurulmaması yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün gerekçesinin düzeltilmesine, kısmen esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından; boşanma davasının kabulü, eksik inceleme, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, velâyet düzenlemesi, velâyeti anneye verilen müşterek çocuklarla baba arasında kişisel ilişki kurulmaması yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

İlk Derece Mahkemesince, boşanma davasının kabulüne ilişkin olarak verilen hüküm davalı tarafından istinaf edilmeyerek kesinleşmiştir. Bu nedenle davalı erkek vekilinin, istinaf edilmeyerek kesinleşen bu yöne ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı erkek vekilinin reddedilen yön dışındaki temyiz itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı kadın vekili dava dilekçesinde; tarafların 2007 yılında evlendiğini, müşterek iki çocuklarının bulunduğunu, davalının müvekkilini aldattığını, evi sık sık terk ettiğini, kumar alışkanlığının olduğunu, müvekkiline ve çocuklarına şiddet uyguladığını, demir çubukla dövdüğünü, burnunu kırdığını, küfür ve tehdit ettiğini, cinsel hastalık (bel soğukluğu) bulaştırdığını, müvekkilinin çocukları ile birlikte sığınma evine gittiğini, 10 gün önce çıkarıldıklarını, yardımlarla geçindiklerini, davalının evine, eşine ve çocuklarına bakmadığını, bu nedenle tarafların evlilik birliğinin sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin müvekkiline verilmesine, çocuklar için ayrı ayrı aylık 1.000,00 TL, müvekkili için aylık 1.500,00 TL tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakasına, müvekkili için 100.000,00 TL maddî, 400.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı kadın vekili 25.11.2021 tarihli duruşmada, müvekkili yararına tedbir, yoksulluk ve müşterek çocuklar yararına iştirak nafakası taleplerinden vazgeçtiklerini, sadece boşanma, maddî ve manevî tazminat talepleri ile davalının cinsel istismar suçundan yargılanması nedeniyle müşterek çocuklar ile davalı babaları arasında kişisel ilişki kurulmaması taleplerinin olduğunu talep ve beyan etmiştir.

II. CEVAP

2.Davacı kadın vekili 25.11.2021 tarihli duruşmada, müvekkili yararına tedbir, yoksulluk ve müşterek çocuklar yararına iştirak nafakası taleplerinden vazgeçtiklerini, sadece boşanma, maddî ve manevî tazminat talepleri ile davalının cinsel istismar suçundan yargılanması nedeniyle müşterek çocuklar ile davalı babaları arasında kişisel ilişki kurulmaması taleplerinin olduğunu talep ve beyan etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmamış, vekili duruşmadaki beyanında, müvekkilinin de boşanmak istediğini, davacı tarafın maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmesini talep ve beyan etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 02.01.2019 tarih ve 2018/990 Esas - 2019/2 Karar sayılı kararı ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 119 uncu maddesinin son fıkrası uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin 24.10.2019 tarih ve 2019/787 Esas - 2019/1619 Karar sayılı kararı ile, davanın adli yardım talepli olarak açıldığı, tensip tutanağında adli yardım talebinin kabul edildiği, dava dilekçesinde davalının adresinin bildirildiği, bu adrese tebligat yapılamamışsa da masrafı resmi ödenekten karşılanmak suretiyle adres araştırması yapılarak, gerektiğinde ilânen tebligat hususu da değerlendirilerek tebligat eksikliğinin giderilmesi, dilekçeler aşamasının tamamlanması ve işin esasının incelenmesi gerekirken, davacı tarafa herhangi bir tebligat yapılmaksızın dosya üzerinden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, eksiklikler giderildikten sonra yeniden hüküm tesisi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davalının evlilik birliğinin kendisine yüklediği sorumlukları gereği gibi yerine getirmediği, davacıya şiddet uyguladığı ve müşterek çocuklarına cinsel tacizde bulunduğu, bununla ilgili ceza davasının devam ettiği, birliğin sarsılmasına davalı erkeğin tam kusurlu davranışları ile sebebiyet verdiği belirtilerek davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, müşterek çocukların babaları tarafından cinsel tacize maruz kaldığının tespit edildiği, çocukların boşanma sonrası fiziksel ve psikolojik gelişiminin sağlıklı bir ortamda sağlanması gerekliliği nedeniyle velâyetlerinin anneye verilmesinin üstün yararlarına uygun olduğu belirtilerek müşterek çocukların velâyetlerinin davacı anneye verilmesine, cinsel taciz olayı nedeniyle davalı baba ile müşterek çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmamasına, davacı vekilinin beyan ve talepleri gereğince davacının tedbir-yoksulluk nafakası ve çocuklar için tedbir-iştirak nafakası talebinin reddine, davacı kadın yararına 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; dava dilekçesinde yer almayan cinsel istismar iddiasına mahkemece itibar edilmesinin, çocuklarla ilgili çocuk ve ergen ruh sağlığına ilişkin rapor alınmadan karar verilmesinin, çocuklarla müvekkili arasında kişisel ilişki kurulmamasının, en azından pedagog eşliğinde kişisel ilişki kurulması hususunun düşünülmemesinin doğru olmadığını beyanla, eksik inceleme, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, velâyet düzenlemesi ve müşterek çocuklarla baba arasında kişisel ilişki kurulmaması yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya kapsamı itibariyle, davalının davacıya şiddet uyguladığı ve sorumluluklarını gereği gibi yerine getirmediği hususunun sabit olduğu, ancak davalı tarafından müşterek çocuklara cinsel istismar uygulandığı yönündeki vakıanın dava tarihinden sonra ortaya çıktığı ve bu vakıaya davacı tarafça dilekçeler aşamasında dayanılmadığı, bu yönde davacı tarafça yapılmış bir ıslah talebinin de bulunmadığı, bu nedenle bu vakıanın davalıya kusur olarak yüklenilemeyeceği, yine de kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışları uyarınca, boşanmaya neden olan olaylarda davalının tam kusurlu olduğu belirtilerek; davalının kusura ilişkin istinaf talebinin kısmen kabulü ile, İlk Derece Mahkemesinin kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin açıklandığı şekilde düzeltilmesine, yargılama sırasında ortaya çıkan istismar iddiası nedeniyle ceza yargılamasının devam etmekle olması, uzman raporlarındaki beyanlara göre, ceza davası sonuçlanmadığından istismar iddiası henüz sabit değilse de, idrak çağındaki çocukların samimi beyanları, yasal mevzuat, uluslararası sözleşmeler ile çocuğun yüksek yararı ilkesi gereğince velâyeti anneye verilen çocuklarla davalı baba arasında kişisel ilişki tesis edilmemesinde isabetsizlik bulunmadığı belirtilerek davalı erkeğin sair istinaf istemlerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde; müşterek çocuklarla ilgili çocuk ve ergen ruh sağlığına ilişkin rapor alınmadan karar verilmesinin, çocuklarla arasında kişisel ilişki kurulmamasının, en azından pedagog eşliğinde kişisel ilişki kurulması hususunun düşünülmemesinin, cinsel istismar hakkında ceza yargılamasının sonucunun beklenmemesinin doğru olmadığını beyanla, eksik inceleme, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, velâyet düzenlemesi ve müşterek çocuklarla baba arasında kişisel ilişki kurulmaması yönünden temyiz isteğinde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve hukuki nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı kadın tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, davacı yararına tazminat şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, velâyet düzenlemesi ve velâyet kendisine verilmeyen taraf ile müşterek çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmamasının yerinde olup olmadığı, dosyada davalı tarafın savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracak usûli bir eksikliğin bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 182 nci maddesi, 323 üncü maddesi, 324 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 339 uncu maddesinin birinci fıkrası, 343 üncü maddesinin birinci fıkrası, 346 ncı maddesinin birinci fıkrası, Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşmenin 3 üncü maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına ilişkin Avrupa Sözleşmesinin 1 inci maddesi, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun (5395 sayılı Kanun) 4 üncü maddesinin b bendi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 50 inci ve 51 inci maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3.Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı erkek vekilinin boşanma davasının kabulüne yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2. Davalı erkek vekilinin diğer hususlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3600, Karar No: 2012/6932, Tarih: 10.10.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/3600 E.  ,  2012/6932 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hasımsız olarak görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, atanmış mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de verilen karar usul hükümlerine uygun düşmemiştir.

HMK’nun 294. maddesi hükmüne göre mahkemece verilecek kararların açık olarak ve yüze karşı okunmak suretiyle tefhim edilmesi gerekir. Kural olarak tefhim gününde hükmün gerekçesi ile birlikte açıklanması gerekmekte ise de, gerekçeli kararın hemen yazılması her zaman mümkün olamayacağından mahkemenin önce vereceği kısa kararı yargılama oturumunda tefhim etmesi daha sonra gerekçeli kararı yazarak bu yasal zorunluluğu tamamlaması mümkün bulunmaktadır. Ne var ki, asıl olan kısa karardır. Sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olarak yazılması gerekir. 10.4.1992 gün ve 7/4 Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda da bu hususa değinilmiş, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olmasının başlı başına bozma nedeni olacağı, yerel mahkemenin çelişkiyi gidermek kaydı ile bozma kararından sonra önceki kararı ile bağlı olmaksızın vicdani kanaatine göre yeni bir hüküm oluşturması gerektiği kabul edilmiştir.

Dosya incelendiğinde kısa kararda mirasçılardan ...'na 2/12, ...'na ise 9/12 pay verildiği halde gerekçeli kararda sırasıyla 3/12 ve 8/12 pay verildiğine göre kısa kararla gerekçeli kararın çeliştiği kuşkusuzdur.

Az yukarda açıklanan hukuksal olgular gözönüne alındığında verilen hükmün usul hükümlerine ve anılan Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’na açıkça aykırı olduğu kuşkusuzdur. Hal böyle olunca davacı ...'nın yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin ödenen temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13318, Karar No: 2021/10819, Tarih: 02.11.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/13318 E.  ,  2021/10819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemenin verdiği önceki karar Yargıtay tarafından bozulmuş olup, bozma ilamında özetle; “davalı tarafın dayandığı tapu ve vergi kayıtlarının değişebilir sınırlı olduğu ve çekişmeli taşınmazı miktar itibariyle kapsamadığı, bu durumda uyuşmazlığın zilyetlik hükümlerine göre çözülmesinin zorunlu olduğu, ziraat mühendisi bilirkişisinin taşınmazın kuzey tarafının tamamen taşlık ve çalılık olduğunu ve tarıma elverişli olmadığını bildirdiği halde Mahkemece bu yön üzerinde durulmadığı belirtilerek, yerel bilirkişi kurulu ve ziraatçi teknik bilirkişisinin katılımıyla mahallinde keşif yapılarak, taşınmazın tarım arazisi olarak kullanılmayan bölümlerinin Hazine adına, kalan bölümün ise tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmesi” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 302 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile ziraat bilirkişisi ... ve fen bilirkişisi ... tarafından düzenlenen 15.04.2016 tarihli ek raporun eki krokide (K) harfiyle gösterilen 11.354,72 metrekarelik bölümünün aynı parsel numarasıyla tespit gibi tesciline, taşınmazın birinci derece sit alanı içerisinde kaldığının ve dava konusu taşınmazın krokisinde (a) harfiyle gösterilen kargir evin ... oğlu ...'e, (b) harfiyle gösterilen kargir evin ...'e ait olduğu hususunun tapu kaydının beyanlar hanesine şerh düşülmesine, raporda (K) harfiyle gösterilen bölüm dışındaki 69.455,09 metrekarelik kısmın ise ayrı bir parsel numarasıyla kayalık ve makilik vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, tutanağın beyanlar hanesine, rapor eki krokide (E), (H), (J) harfleri ile gösterilen toplam 11.963,97 metrekarelik bölümün birinci derece sit alanı, (B), (F), (G) ve (I) harfleri ile gösterilen toplam 57.491,12 metrekarelik bölümün üçüncü derece sit alanı içerisinde kaldığı hususunun şerh düşülmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul, kanun ve bozma gereklerine uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 3402 Sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, 02.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.