muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/28415, Karar No: 2017/9324, Tarih: 30.05.2017

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ve davalılar ... ile... Eğitim Kurumları Ltd. Şti.'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davacı fazla çalışma yaptığını ve ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, alacak talebinde bulunmuştur. Davalılar ise, davacının fazla çalışmalarının bulunmadığını, bir kısım ödemelerin de yapıldığını savunmuştur.

Özel öğretim kurumlarında çalışan öğretmenlerin aylık ücreti karşılığı olan ders sayısından fazla derse girmeleri halinde fazla girdikleri ders ücretinin fazla mesai olarak değil ders ücreti olarak ödenmesi gerekir. Başka bir anlatımla özel öğretim kurumlarında aylık ücret karşılığı ders sayısından fazla derse girilmesi durumunda fazladan girilen dersin ücretine hak kazanılır. Buna göre özel öğretim kuramlarında görev yapan öğretmenlerin fazla mesai iddiaları ancak aylık ücretin karşılığından fazla derse girmeleri halinde girilen fazla derslerin ücretlerinin talep edilmesi durumunda söz konusu olabilir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının iş sözleşmelerinde aylık ücreti karşılığı girmekle yükümlü olduğu ders saatleri gösterilmiştir. Hükme esas bilirkişi raporunda; tanık beyanları dikkate alınarak, davacının iş sözleşmelerinde belirtilenden fazla derse girdiği kabulü ile alacak hesaplanmıştır.

Özel eğitim kurumları T.C. Milli Eğitim Bakanlığı'nın denetimine tabi olup, davacının hizmet süresine ilişkin olarak, bağlı bulunan milli eğitim müdürlüğünden ve ayrıca davalı şirketten eğitim dönemlerine ait çalışma ve ders programlarına ilişkin çizelgelerin celbi ile davacının haftalık kaç saat derse girdiği somut olarak tespit edilmeli ve alacak buna göre belirlenip hüküm altına alınmalıdır.

Eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalıdır.

3-Davalılardan ... yönünden, davanın husumetten reddine hükmedilmesine karşın kendisini vekil ile temsil ettiren bahsi geçen davalı lehine ayrıca vekalet ücretine hükmedilmemesi de hatalıdır.

4-İhbar tazminatı alacağı için yasal faize hükmedilmesi gerekirken, infazda tereddüte yol açacak şekilde yazılı şekilde faize hükmedilmesi de hatalı olup, ayrı bir bozma nedenidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalılar ... Eğitim Kurumları Ltd. Şti. ve ... yararına takdir edilen 1.480.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 30/05/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13762, Karar No: 2015/14555, Tarih: 10.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/13762 E.  ,  2015/14555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çiftlik Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2015

NUMARASI : 2014/196-2015/80

Davacı Z.. T.. vekili Avukat K.. T.. tarafından, davalı K.. A.. aleyhine 17/11/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/05/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki yapılan yargılamanın son oturumunda hüküm olarak; “Açılan davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine, .. TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” karar verilmişken, daha sonra yazılan gerekçeli kararda; ''Açılan davanın kabulüne,.. TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine'' şeklinde karar verilmiş, böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Y..K.. 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir. O halde, mahkemece yapılacak iş; önceki kısa kararla bağlı olmaksızın; kısa karara uygun olarak gerekçesini yeniden düzenlemek veya gerekçeye uygun nitelikte yeni bir kısa karar oluşturmak ve bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi gidermektir.

Mahkemece kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/170, Karar No: 2007/163, Tarih: 21.03.2007

Hukuk Genel Kurulu 2007/10-170 E., 2007/163 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2007/10-170 E., 2007/163 K.**

**- MÜTESELSİL SORUMLULUK

- PRİM BORÇLARINA HALEF OLMA**- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 82 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 429 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "ödeme emrinin iptali" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Mersin İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 13.10.2005 gün ve 769-931 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 13.6.2006 gün ve 1143-8965 sayılı ilamı ile,

(...Dava, otel işyerinin davacı tarafından işletilmeye başlanmasının 506 sayılı Kanun 82. madde anlamında işyeri devrini içermediği gerekçesi ile, anılan işyerinin önceki işletenine ait borçlarından kaynaklanan ödeme emrinin iptaline ilişkin olup, mahkemece; işyerinin 506 sayılı Kanunun 82. maddesi anlamında, devredildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından otel işyerinin 506 sayılı Kanunun 82. maddesi anlamında devralınması yoluyla işletildiğinin ve bundan dolayı davacının işyerine ait prim borçlarından sorumlu olduğunun kabulünde isabetsizlik yok ise de; önceki işverene ait işyeri sicil numarası üzerinden çıkarılan dava konusu ödeme emrine konu prim borçlarının; otel işyerinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı ve dolayısıyla davacının bu borçtan sorumlu olup olmadığı konusunda yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Öncelikle, 8049 ve 4..... sicil numaralı işyerlerine ait işyeri sicil dosyaları celbedilerek; dava konusu ödeme emrine konu prim ve işsizlik sigortası prim borçlarının, hangi sigortalıların hangi işyerinde ve işverene bağlı olarak çalışmalarından kaynaklandığı, dava dışı M..... Turistik Tesisleri AŞ'nin 15.05.2003 tarihinden sonra otel işyerinde çalışanı bulunup bulunmadığı, bu şirketin 8049 sicil numarası ile işçilik bildirimine devam edip etmediği, ediyorsa bu bildirimin şirketin hangi faaliyetinden kaynaklandığı, yine ödeme emrine konu prim borçlarının, devir öncesi ve sonrasına ilişkin borçları kapsamaları nedeniyle, davacı tarafından iptalleri için dava açılan önceki takiplere konu olup olmadığı hususları araştırılmadan, eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı T....... Gıda inşaat AŞ vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

O hâlde, davacı T....... Gıda inşaat AŞ vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Davacı şirket, dava dilekçesinde ve aşamalarda, otel işyerini devraldıkları M..... Turistik AŞ'nin, faaliyetini halen başka bir adreste devam ettirmekte olup, anılan şirketin buna ilişkin borçlarından da kendilerinin sorumlu tutulmak istendiğini, oysa devir tarihinden itibaren, devir alınan işyeri ile ilgili tüm SSK borçlarının gününde ödendiği ve devredilen otel işyerinden dolayı borçlarının bulunmadığını belirtmektedir.

506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 82. maddesi uyarınca; sigortalıların çalıştırıldığı işyeri devredilir veya intikal ederse, eski işverenin kuruma olan sigorta primi ile gecikme zammı ve faiz borçlarından, aynı zamanda yeni işveren de müteselsilen sorumludur.

İşyerinin devir ve intikalinden dolayı yeni işverenin eski işverenle birlikte teselsül hükümleri uyarınca sorumlu tutulmasının amacı, eski işverenin prim ve ferilerinden dolayı Kuruma olan borçlarının güvence altına alınmasını sağlamaktır. İşyeri devri nedeniyle, devirden önceki sigortalıların sosyal güvenlik mevzuatından kaynaklanan hak ve yükümlülükleri olduğu gibi yeni işverene geçmektedir.

İşyerinin devrinden sonra, sosyal sigorta mevzuatından doğan yükümlülükler devir alan işverenin şahsında doğacaktır.

Ödeme emrine konu borçlar, devir öncesi ile birlikte sonrasını da kapsamaktadır. Devir öncesine ait borçlardan, devir alan davacı şirketin sorumlu olacağı belirtilerek verilen yargı kararlarının da kesinleştiği görülmektedir.

Tüm bu maddi ve yasal olgular karşısında; ödeme emrine konu borçların, hangi işyerinde çalışan sigortalılardan kaynaklandığının araştırılması, devirden sonraki borçların ödenmiş olduğu iddiası karşısında, buna ilişkin belgelerin incelenmesinde yasal zorunluluk bulunmaktadır.

Dosya içeriğindeki bilgi ve belgelerden, anılan yönde bir değerlendirme yapılması mümkün bulunmamaktadır.

Yukarıda açıklanan maddi ve yasal olgular dikkate alındığında, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının, yukarıda ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcın geri verilmesine 21.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.21
Yargıtay — Esas No: 2019/8186, Karar No: 2022/3497, Tarih: 21.03.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/8186 E.  ,  2022/3497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : AKSARAY 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmüne aykırı olarak sanık ...'nin 22.08.2014 tarihli eylem nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının bilinen son adresi ile aynı olan Mernis adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereği yapılan tebligatın usulsüz olması yanında tebliğ edilen kararlarda, sanıklara bu erteleme kararına itiraz ... bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için, karar içeriğindeki yasa yolu bildirimi de usulsüzdür. Bu durumda karar sanıklar tarafından öğrenilmiş olsa bile kesinleştiğinden söz edilemez. Dolayısıyla bu usulsüzlüğü ortadan kaldırmak için, sanıklara kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz ... bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanıkların, yükümlülüklere uymama eylemini, 11.01.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirmesi nedeniyle kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından,

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanıkların mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre;

2- Sanık ...'nin 01.11.2014 tarihli eylemine ilişkin olarak ele geçen maddeye ilişkin ekspertiz raporu veya uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle tespit edildiğine ilişkin raporun fiziki olarak aslı ya da onaylı örneklerinin denetime olanak verecek şekilde dosya içerisinde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre;

2- Sanık ...'nin 01.11.2014 tarihli eylemine ilişkin olarak ele geçen maddeye ilişkin ekspertiz raporu veya uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle tespit edildiğine ilişkin raporun fiziki olarak aslı ya da onaylı örneklerinin denetime olanak verecek şekilde dosya içerisinde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı, 29.09.2014 tarihli çağrı yazısının tebliğinin sanık ...’nin aynı zamanda MERNİS adresi olan bilinen son adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi usulsüz olduğu için kamu davasını açma koşulları oluşmadan dava açılmış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

4- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA, 21.03.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14021, Karar No: 2013/14661, Tarih: 31.10.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/14021 E.  ,  2013/14661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması, tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemlerine ilişkindir. Mahkemece, kiralananın tahliyesine, 2013 Ocak ayı kira bedeli tutarı 3.500,00.- TL yönünden itirazın kısmen kaldırılmasına karar verilmiş, karar her iki taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, kararın dayandığı gerekçelere göre davalı vekilinin kiralananın tahliyesine, 3.500,00.- TL kira alacağı için itirazın kısmen kaldırılmasına yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin reddedilen itirazın kaldırılması talebine ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı tarafından 18.01.2013 tarihinde başlatılan icra takibinde, 2010 Kasım ayından bakiye 1.581.- TL, 2010 Aralık ayı 2.350.- TL, 2011 yılının 12 ay kirası için 31.200.- TL, 2012 yılının 12 ay kirası için 36.000.- TL ile 2013 Ocak ay kira bedeli 3.500.- TL toplamı 74.631,00.- TL'nin davalıdan tahsili talebinde bulunulmuştur.

Davalı vekili süresinde yapmış olduğu itirazında, davacı ile davalı arasındaki kiracılık ilişkisine karşı çıkmamış,kira ilişkisinin yeni düzenlenen 01.01.2013 başlangıç tarihli yazılı sözleşmeden önceki yıllarda da devam ettiğini açıkça kabul ederek, her ay peşin ödeme şeklinin uygulamada değiştiğini ve ödemelerin teamül hale gelen çek ve senetle toplu olarak ödendiğini savunmuş, istenilen ve takipte belirtilen aylık kira miktarına karşı çıkmamıştır. Bu durumda davalının kiracılığı ve takibe konu edilen kira alacağı tutarı kesinleşmiştir. Davalı tarafça, takibe konu edilen itirazın kaldırılması 2013 Ocak ayı dahil diğer tüm kira bedellerinin ödendiği yazılı belge ile ispatlanamamıştır. Bu durumda mahkemece takibe konu tüm alacak için itirazın kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile yenilenen 01.01.2013 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesinin varlığının kabulü ile ödendiği ispatlanamayan Ocak 2013 ayı kira bedeli yönünden itirazın kaldırılması talebinin kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz eden davacıya iadesine, 31.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16786, Karar No: 2009/25472, Tarih: 17.12.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/16786 E.  ,  2009/25472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra mahkemesi kararlarından hangilerinin temyiz olunabileceği özel hükümlerle ve genel olarak da İİK.nun 363. maddesinde birer birer açıklanıp gösterilmiştir. Bunların dışında kalan mahkeme kararları kesindir. Yargıtay’ca incelenmesi istenen karar bu maddelerle tespit edilen kararlar arasına girmeyip kesin nitelikte bulunduğundan temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 17.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/4829, Karar No: 2015/8826, Tarih: 07.04.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/4829 E.  ,  2015/8826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi borçlu gerçek şahıs olup, kıymet takdiri raporu ile satış ilanı tebliğ işleminin Tebligat Kanunu'nda yapılan 19.01.2011 tarihli değişiklikten sonra Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca yapıldığı görülmektedir. Her ne kadar kıymet takdiri raporu ile satış ilanı tebliğ tarihinde borçlunun mernis adresi olmasa da, takip dosyası içinde, borçlunun bilinen farklı adresleri olduğu, bu adreslere daha önce usulüne uygun bir tebligat yapılmadığı, bu nedenle Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan kıymet takdiri raporu ile satış ilanı tebliğ işlemi usulsüz ise de; borçlunun satış tarihinden makul süre önce (08.07.2014 tarihinde) ... Asliye Ticaret Mahkemesi'ne hitaben verdiği dilekçede, taşınmaz ile ilgili satış kararı verildiğini belirterek satışın durdurulmasını istediği, borçlunun bu şekilde kıymet takdiri ile satışı öğrendiği anlaşılmıştır. Bu durumda, Tebligat Kanunu'nun 32.maddesine göre öğrenme tarihi olan 08.07.2014 tarihi, kıymet takdiri raporunun ve satış ilanının tebliğ tarihi olarak kabul edileceğinden, dolayısıyla kıymet takdiri ile satış ilanı tebliğinin usulsüzlüğü ihalenin feshini gerektirmeyeceğinden sair temyiz itirazları yerinde değil ise de; İİK'nun 6352 sayılı Kanunun 29.maddesi ile değişik 126. maddesinde; taşınmaz ihalelerinde artırma ilanının ne şekilde yapılacağına ilişkin düzenlemenin yer aldığı, yine İcra ve İflas Kanunu Yönetmeliği'nin "Taşınmazın açık artırma şartnamesi ve tutanağı" başlığını taşıyan 49. maddesinde; "Taşınmazın açık artırma şartnamesi ve tutanağına; dosya numarası, alacaklı ve borçlunun ad ve soyadları, artırmanın yapılacağı yer, gün, saat, şartnamenin açık bulundurulduğu ilk gün, birinci ve ikinci artırma gün ve saatleri ile her iki artırma için elektronik ortamda teklif vermenin başlayacağı ve sona ereceği gün,taşınmazın tapu kaydı ve niteliği; varsa borçlunun taşınmazla temin edilmiş kişisel borçlarının da alıcıya intikal edeceği; tapu sicilindeki diğer bilgiler ve taşınmaz üzerindeki mükellefiyetler; takdir olunan kıymet ....diğer gerekli bilgiler yazılır" hükmü yer almaktadır.Somut olayda, 17.06.2014 tarihli taşınmazın açık artırma şartnamesi tutanağı üst kısmında, ihale konusu taşınmazın muhammen bedeli 112.500 TL şeklinde doğru olarak gösterilmişken, artırma şartları kısmında yer alan "C" bendinde ise; "...üç defa bağrıldıktan sonra teklif olunan en yüksek bedel 68.000 TL'yi geçmek şartıyla en çok artırana ihale edilir" şeklinde açıklamaya yer verildiği, taşınmazın, 25.08.2014 tarihli birinci artırmada 58.500 TL bedel ile alacağa mahsuben alacaklıya ihale edildiği anlaşılmıştır. İhale bedeli olan 58.500 TL'nin satış ve paylaştırma masraflarını karşılamasına rağmen, şartnamede 68.000 TL'yi geçmek şartıyla en çok artırana ihale edileceği hususunun açıklanması, satışa ilgiyi azaltacağı gibi, ihaleye katılımı da olumsuz etkileyeceği tartışmasızdır. 112.500 TL muhammen bedelli taşınmazın, 58

.08.2014 tarihli birinci artırmada 58.500 TL bedel ile alacağa mahsuben alacaklıya ihale edildiği anlaşılmıştır. İhale bedeli olan 58.500 TL'nin satış ve paylaştırma masraflarını karşılamasına rağmen, şartnamede 68.000 TL'yi geçmek şartıyla en çok artırana ihale edileceği hususunun açıklanması, satışa ilgiyi azaltacağı gibi, ihaleye katılımı da olumsuz etkileyeceği tartışmasızdır. 112.500 TL muhammen bedelli taşınmazın, 58.500 TL'ye, ihaleye tek başına katılan alacaklıya alacağına mahsuben ihale edilmesi ve ihaleye başka katılan olmaması da bunun açık kanıtıdır.O halde mahkemece, bu husus gözönünde tutularak ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.