muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3463, Karar No: 2016/1272, Tarih: 04.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/3463 E.  ,  2016/1272 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

2-Sanıklar ... ve ... hakkında CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'in mahkumiyetine, sanıklar ... ve ...'ın beraatine ilişkin hükümler sanıklar ... ve ... müdafileri ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7 aylık ve 10 kg olan bebeğin 18.06.2011 günü saat 15:26'da ... Devlet Hastanesi Acil Servisine getirildiği, burada yapılan muayenesinde anormal bir durumun saptanmaması üzerine önerilerle evine gönderildiği, ancak aynı gün saat 20:00'da ... Hastanesi Acil Servisine ağlama ve huzursuzluk şikayeti ile getirildiği, burada fizik muayene bulgularının olağan olduğu saptanarak barsak gazı tanısı ile metsil ve parasetamol reçete edildiği ve önerilerle eve gönderildiği, ertesi gün yani 19.06.2011 günü saat 09:00 sularında ateş, kusma, ishal yakınması ile ... Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi Acil Polikliniğine getirildiği, asistan çocuk doktoru sanık ... tarafından muayene edilerek biyokimya tetkikleri ile kan tahlili yaptırıldığı, röntgen filminin çekildiği, Akut Gastro Enterit ön tanısı ile gözlem altında tutulmak üzere aynı hastanenin acil gözlem servisine yönlendirildiği, gözlemde nöbetçi asistan doktor sanık ... tarafından takibinin yapıldığı, genel durumu stabil, bilinç açık, muayene olağan bulunarak saat 11:00' da acil gözlem servisine yatırıldığı, burada saat 16:00'a kadar gözlem altında tutulduğu ve bu süre zarfında 166 cc serum fizyolojik damar içine verildiği, ateş 36-37 olup, solunum KŞ 118, BUN 6.3, kreatinin 0.3, Ca 9.6, AST 42, ALT 26, Na 139, K 4.2, Cl 105 olduğu, Dr. ... tarafından Reflor ve Motilium reçete edilerek ve bebeğin evine yollandığı, ertesi gün yani 20.06.2011 günü saat 11.00'da bebeğin aynı hastanenin pediatri 4 polikliniğine başvurduğu, burada Çocuk Hastalıkları Uzmanı Dr. ... tarafından muayene edildiği, viral ve diğer barsak enfeksiyonları tanısı ile acil olarak USG ve diğer tetkikleri istediği,

USG raporunda; sol alt kadranda invaginasyon bulguları, yani ince bağırsağın bir kısmının bağırsağın başka bir kısmının içine girdiği bir durum tespit edilmesi üzerine çıkan sonuca göre bebeğin acil cerrahi polikliniğine yönlendirildiği, burada Çocuk Cerrahi Uzmanı Op. Dr. ... tarafından muayene edilerek invajinasyon tanısı ile 2. Çocuk Cerrahi Yoğun Bakım birimine yatışının saat 14.00'da yapıldığı, burada Asistan Dr. ... tarafından takip edilerek ameliyata hazırlandığı, saat 16.00'da ameliyata alındığı, ameliyat epikrizi incelendiğinde, bebekten kan alınırken ağrılı uyaranlara yanıtı minimal, genel durumu orta kötü, batında ince barsaklar ödemli inen kolona kadar olan kısmı invagine, inen kolonda 3x1 cm lik perforasyon olduğu, saat 18.00'da ameliyattan çıktığı yoğun bakım gözlemine alındığı, bu sırada da genel durum kötü, ağrılı uyarana çok az yanıt ve uykuya meyilli olduğu, saat 19:00'dan 21:30'a kadar idrar çıkışının olmadığı, saat 21:40'da ani kardiyo pulmoner arrest gelişmesi üzerine anestezi uzmanı tarafından entübe edilip CPR başlandığı, Adrenalin + Atropin + NAHC03 yapıldığı ancak yanıt alınamaması üzerine, saat 23:00'da EX kabul edildiği, ölümünün invaginasyon, barsak perforasyonu ve gelişen komplikasyonlardan ileri geldiğinin tespit edildiği olayda; 19.06.2011 günü saat 09:00'da acil polikliniğine getirilen bebeğe ilk müdahale eden pediatri poliklinik nöbetçisi sanık ... ...'ın barsak tıkanıklığı olup olmadığını anlamak için karın filmi çektirdiği ve kusma neticesi kandaki tuz miktarının azalıp azalmadığının tespit amacı ile kan tahlili yaptırdığı, akabinde bebeği gözleme alan ve takibini isteyen sanığın eyleminde hukuka aykırılık bulunmadığı, bu aşamadan sonra bebeğe müdahale eden acil gözlem nöbetçi asistan doktoru sanık ... ile nöbetçi uzman doktor sanık ...'ın çekilen batın grafısindeki tam barsak tıkanıklığını tespit edemedikleri, bu röntgeni yorumlayamadıkları ve buna bağlı olarak tanı koyamadıkları, her ne kadar sanık ... ... uzman doktora danışarak ve uzman doktorun onayını alarak bebeği tedavi ve akabinde taburcu ettiğini beyan etmiş ise de, aynı beyanlarında, bebeğin röntgen filmini uzman doktora göstermediğini, kendisinin de röntgen filminden bebekte barsak düğümlenmesi olduğunu anlayamadığını belirttiği, sanık ...'ın ise sanık ...'in kendisine danışmadan hastayı tedavi ve taburcu ettiğini beyan ettiği, ölen bebeğin anne ve babası, bu aşamadaki tedavi boyunca bebekle sanık ...'in ilgilendiğini, uzman doktor sanık ...'yı hiç görmediklerini ve sanık ...'nın bebeği muayene etmediğini beyan ettikleri, dosya içeriğindeki tedavi belgelerinde sanık ...'nın isim ve imzasına rastlanılmadığı gibi, sanık ...'in iddiası dışında, sanık ...'nın hasta bebekten haberdar olduğuna dair herhangi bir delilin bulunmadığı, bu durumda sanık ..

.'in kendisine danışmadan hastayı tedavi ve taburcu ettiğini beyan ettiği, ölen bebeğin anne ve babası, bu aşamadaki tedavi boyunca bebekle sanık ...'in ilgilendiğini, uzman doktor sanık ...'yı hiç görmediklerini ve sanık ...'nın bebeği muayene etmediğini beyan ettikleri, dosya içeriğindeki tedavi belgelerinde sanık ...'nın isim ve imzasına rastlanılmadığı gibi, sanık ...'in iddiası dışında, sanık ...'nın hasta bebekten haberdar olduğuna dair herhangi bir delilin bulunmadığı, bu durumda sanık ...'ya kusur yüklenemeyeceği, tüm bu belirlemelere göre, bebeğin röntgen filmini yanlış yorumlayarak barsak düğümlenmesi teşhisini koyamayan ve acil ameliyata alınması gereken bebeği, reçete ile evine göndererek tedavisinin gecikmesi sonucu ölümüne neden olan sanık ...'in kusurlu olduğu anlaşılarak yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura ve ceza miktarına, katılanlar vekilinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA;

2-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanıkların taksirlerinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Beraat eden sanıklar ... ve ... kendilerini ayrı ayrı vekiller ile temsil ettirmeleri sebebiyle her bir sanık için ayrı vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, her iki sanık lehine tek vekalet ücretine hükmolunması;

Kanuna aykırı olup, sanık ... müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 4 numaralı bölümü hükümden çıkarılarak yerine, ”Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca 1500'er TL maktu vekalet ücretinin hazineden alınarak sanıklar ... ve ...'a verilmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 04.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10363, Karar No: 2010/19107, Tarih: 02.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/10363 E.  ,  2010/19107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi, yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 18 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31029, Karar No: 2019/3308, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2015/31029 E.  ,  2019/3308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2549, Karar No: 2014/6656, Tarih: 03.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/2549 E.  ,  2014/6656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAHRAMANMARAŞ İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/11/2011

NUMARASI : 2009/919-2011/424

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, ihbar tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin devamsızlık nedeni ile haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş akdini feshinin haksız olduğu gerekçesiyle ihbar tazminatı, hafta tatili ve ücret taleplerinin kabulüne, fazla mesai talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalının tüm, davacının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (5645=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır.

Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Davacı ile davalı işveren arasında yazılı herhangi bir iş akdi bulunmadığı gibi, yapılan fazla mesai ücretlerinin maktu ücret içinde karşılandığı yönünde herhangi bir akdi koşul da söz kanunu değildir. Davacının tahakkuk bulunmayan aylarda varsa yaptığı fazla mesailerinin 270 saat sınırlamasına tabi tutulmaksızın hesaplanıp yukarıdaki ilkeler doğrultusunda takdiri indirim yapılıp yapılmayacağı ayrıca değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken hatalı hesaplama yapan bilirkişi raporuna değer verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.