muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9431, Karar No: 2017/3152, Tarih: 19.04.2017

Davalı ekili, müvekkilinin aracı firma olduğunu, bu sebeple diğer şirketlerden aldığı malları davacıya satması sebebiyle sorumluluğunun bulunmadığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan deliller, 2010/13 D.iş sayılı dosyası ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre, tarafların ticari defterleri üzerinde yapılan incelemede dava konusu fidelerin, Tarım şirketi dışındaki davalılar tarafından yetiştirildiği ve davalı şirketinin bu iki şirketten davaya konu malları satın alarak davacıya sattığı, özel kanun niteliğinde olan 5553 sayılı Kanunu'nun 11. maddesine göre “Fiillerinin ayrıca suç sayılma hali saklı kalmak üzere, zarara neden olan kusurlu tohumluğu üreten, satan, dağıtan, ithal eden veya başka şekilde piyasaya süren gerçek veya tüzel kişiler, meydana gelen zararı müteselsilen tazmin etmekle yükümlüdür. Bunlar zararı, kusurları oranında birbirlerine rücu edebilirler.” düzenlemesi karşısında zarara yol açan fideleri yetiştiren ve satan davalı şirketlerin davacının zararından sorumlu oldukları, fideleri yetiştiren davalı şirketlerin tohumları dava şirketinden temin edip etmedikleri ise ispat edilemediği için bu davalının zarardan sorumlu tutulamayağı gerekçesiyle davanınirketi yönünden reddine, diğer davalılar. yönünden kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar ekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın 5553 Sayılı Kanunu'nun 11. maddesi kapsamında açılmış tazminat davası niteliğinde bulunduğu belirtilmesine rağmen, aynı yasanın 11/son fıkrasında yer alan; zararın tesbit edildiği tarihten itibaren altı aylık hak düşürücü süre içerisinde davanın açılması gerekliliği üzerinde değerlendirme yapılmamıştır. Hak düşürücü süreler taraflarca her aşamada ileri sürülebileceği gibi, hakim tarafından da resen nazara alınmalıdır. Açıklanan bu nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 19/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15124, Karar No: 2014/38328, Tarih: 15.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/15124 E.  ,  2014/38328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 22. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/185-2013/240

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yol ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı asıl işveren İETT(İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı İETT İşletmeleri Genel Müdürlüğü)' nin alt işvereni K.. isimli iş yerinde temizlik görevlisi olarak çalışırken haklı ve geçerli bir neden olmaksızın işten çıkarıldığını, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretlerinin ödenmediğini, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, günlerinde çalışıp fazla mesai yapmasına rağmen karşılığının ödenmediğini ve yol ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, yol ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı İETT vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının müvekkil kurum işçisi olmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Davalı K.. şirketi vekili cevap dilekçesinde özetle; davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisinin bulunup müteselsil sorumluluk olduğunu, davacının herhangi bir alacağının bulunmadığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosyada mevcut deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini yeni ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Bu nedenle davacının iş akdi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren 2 yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6947, Karar No: 2019/706, Tarih: 22.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/6947 E.  ,  2019/706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Asıl karar; mahkumiyet

Ek karar; temyiz talebinin reddi

Hükümlü müdafinin 01.12.2016 tarihli dilekçe ile.... . Asliye Ceza Mahkemesine müracaat ederek dosyanın yeniden ele alınarak yargılamanın yenilenmesi isteminde bulunduğu, yargılamanın yenilenmesi talebi CMK’nin 318. maddesi gereğince kabule değer bulunarak, Mahkemenin 19.12.2016 tarihli kararı ile infazın durdurulmasına ve duruşma açılmasına karar verildiği, bu kapsamda hükümlünün yeniden dinlenildiği, hükümlünün hangi tarihler arasında şirket müdürü sıfatıyla sorumlu olduğunun tespiti ve suça konu faturalar üzerindeki imzaların aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılıp, Mahkemenin 25.09.2018 tarihli ek kararı ile hükümlü hakkında durdurulan infazın kaldığı yerden devamına,.... Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesi nezdinde itiraz yolu açık olmak üzere karar verildiği, hükümlü müdafinin 28.09.2018 tarihli dilekçeler ile söz konusu ek karara karşı itiraz ve temyiz isteminde bulunduğu, itiraz dilekçesinin,.... Ağır Ceza Mahkemesince değerlendirilip, 20.10.2018 tarih, 2018/1923 D. iş sayılı karar ile itirazın reddine karar verildiği,.... Asliye Ceza Mahkemesinin 04.10.2018 tarihli ek kararı ile 25.09.2018 tarihli ek karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verildiği, hükümlü müdafinin 24.10.2018 tarihli dilekçe ile temyiz isteminin reddine dair ek karara karşı temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Olağanüstü kanun yolları arasında sayılan “yargılamanın yenilenmesi” CMK'nın 311 ilâ 323. maddelerinde düzenlenmiştir. Buna göre; kesinleşmiş bir hükümle ilgili olarak yargılamanın yenilenmesi talebinin hükmü veren mahkemeye verilmesi üzerine;

Yapılması gereken ilk inceleme (birinci aşama), talebin 318. maddede gösterilen usule uygun yapılıp yapılmadığına, 311. ve 314. maddeler uyarınca yargılamanın yenilenmesini gerektirecek kanuni bir neden gösterilip gösterilmediğine ve gösterilen nedeni doğrulayacak delillerin açıklanıp açıklanmadığına ilişkin olmalıdır. Bu inceleme sonunda, talebin usule uygun olmadığı, kanuni bir neden gösterilmediği veya bunu doğrulayacak delillerin açıklanmadığı görülürse, yargılamanın yenilenmesi istemi 319. madde uyarınca kabule değer görülmeyerek reddedilmelidir. Bu karar 319/3. madde uyarınca itiraza tabidir.

İkinci aşama; istemin kabule değer görülmeyerek reddedilmediği hallerde, söz konusu olacaktır. Bu aşamada, talebin kabule değer olduğuna karar veren mahkemece, yeniden yargılama isteminin, bir diyeceği varsa yedi gün içinde bildirmesi için Cumhuriyet savcısı ve ilgili tarafa tebliğ olunması gerekir. Yine bu aşamada, 320. madde uyarınca, soruşturmaya ilişkin usuller uygulanmak suretiyle toplanacak deliller, Cumhuriyet savcısı ve ilgili tarafın yedi gün içerisinde görüşünün alınmasından sonra mahkemece değerlendirilip yenileme isteminin esassız olduğunun belirlenmesi durumunda, duruşma yapılmaksızın 321. madde uyarınca, yargılamanın yenilenmesi isteminin esassız olması sebebiyle reddine, aksi halde ise yargılamanın yenilenmesine ve duruşma açılmasına karar verilebilir. Bu aşamada verilen kararlara karşı da 321/3. madde uyarınca itiraz yoluna gidilebilir.

Üçüncü aşamaya ancak yargılanmanın yenilenmesine karar verilmesi halinde geçilebilir. Bu durumda kural, duruşma açılarak bir karar verilmesi ise de, 322. maddede sayılan istisnai hallerde duruşma açılmaksızın da karar verilmesi mümkündür. Yeniden yapılacak duruşma sonunda mahkeme, 323. madde uyarınca önceki hükmü ya onaylar veya hükmün iptali ile dava hakkında yeniden hüküm verir.

Buna göre somut olayda; Mahkemenin yargılamanın yenilenmesi talebini kabule değer görerek duruşma açılmasına karar verdiği, bu kapsamda hükümlünün yeniden dinlenildiği, hükümlünün hangi tarihler arasında şirket müdürü sıfatıyla sorumlu olduğunun tespiti ve suça konu faturalar üzerindeki imzaların aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırıldığı anlaşıldığından, toplanan delillerin sonucuna göre CMK'nin 323/1. maddesi uyarınca hükmü onaylaması veya hükmün iptali ile dava hakkında yeniden hüküm vermesi gerekirken, yargılamayı sonuçlandıracak nihai nitelikte bir karar vermediği anlaşıldığından, CMK'nin 323/1 maddesi uyarınca mahallinde hüküm kuruması mümkün görülmüştür.

Mahkemece verilen 25.09.2018 tarihli infazın kaldığı yerden devamına dair ek kararın itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle Mahkemenin 04.10.2018 tarih, 2014/183 Esas, 2015/282 Karar sayılı, hükümlü müdafinin temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü ve müdafiinin bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, 04.10.2018 tarihli ek kararın ONANMASINA, 22.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

ST

.
Yargıtay — Esas No: 2011/17618, Karar No: 2012/19792, Tarih: 26.09.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/17618 E.  ,  2012/19792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın aşamalarda yüklenen suçu kabul etmemesi ile müştekinin 30/06/2006 tarihli, yürürken arka tarafında yüzünü göremediği şahsın parayı alıp yanında bulunan iki şahısla birlikte kaçtığına ve üç kişinin de yüzünü göremediğine ilişkin anlatımı karşısında; sanığın, yüklenen suçu işlediğine ilişkin hükümlülüğüne yeterli, hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hükümlülüğüne karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 26.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13310, Karar No: 2023/8495, Tarih: 26.12.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/13310 E.  ,  2023/8495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1030 E., 2022/250 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karasu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.04.2021 tarihli ve 2020/80 Esas, 2021/334 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 09.02.2022 tarihli ve 2021/1030 Esas, 2022/250 karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Suçun işlenmediğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tüm dosya kapsamından sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair dosyada mağdurun ve bir kısım tanıkların soyut ve çelişkili beyanları dışında mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı somut bir delil bulunmadığından kasten yaralama suçundan beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Suçun işlenmediğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tüm dosya kapsamından sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair dosyada mağdurun ve bir kısım tanıkların soyut ve çelişkili beyanları dışında mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı somut bir delil bulunmadığından kasten yaralama suçundan beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesinde, kolluk aşamasında ifade veren tanıklar ......., ve ..........,'in beyanları ile mağdur ...'ın kolluk beyanının uyumlu olması, bu beyanlar ile uyumlu şekilde mağdurun burnunda, elinde, parmağında yaralanmalar ile kurşun giriş-çıkış deliğinin bulunması karşısında sanığın, tartıştığı mağdur ...'ın bacağına 1 el ateş ederek basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralanmasına neden olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmünün kaldırılmasına ve sanığın mahkûmiyetine karar verildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 09.02.2022 tarihli ve 2021/1030 Esas, 2022/250 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Karasu 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.

YÖ/CAK/TH(G.H)
Yargıtay — Esas No: 2020/10350, Karar No: 2021/39, Tarih: 18.01.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/10350 E.  ,  2021/39 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; Eczane işletmecisi olduğunu, sigortalıların muayene katılım payını tahsil etmemek için reçete girilip silinmesi, bir başka eczane için reçete girilip silinmesi eylemlerine iştirak ettiği ve muayene katılım payları ertelenmiş reçeteleri fatura ettiği gerekçesiyle davalı kurumun 2012 protokolünün 5.3.15 maddesi gereğince 24.000 TL cezai şart uygulanmasına ve 2.615,71 TL reçete bedelinin yasal faizi ile beraber kuruma iadesinin karar altına aldığını, muayene ücretinin zaman içinde kaybolmayan her zaman tahsili mümkün alacaklardan olduğunu, muayene ücreti ödenmediği için ilaç vermekten kaçınamayacağını, en azından hakkaniyet indirimi yapılması gerektiğini ileri sürerek; kurum işleminin iptalini talep etmiştir.

Davalı; davacı tarafından yapılan işlemler ile muayene ücretlerinin ötelendiğini ve kurum zararına neden olunduğunu uygulanan cezanın taraflar arasında yürürlükte bulunan protokole uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın reddine dair verilen karar, davacı tarafın temyizi üzerine Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 09/04/2019 tarihli ve 2016/10728 Esas 2019/4747 Karar sayılı kararı ile somut olayda 5510 sayılı yasanın Geçici 62. maddesinin değerlendirilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince, mali müşavir bilirkişi tarafından hazırlanan rapor esas alınarak, davanın kısmen kabulü ile 25/07/2014 tarihli ve 07/68494226-66240430 sayılı ve 24.000 TL tutarlı cezai şartın 3.075 TL tutarındaki bölümünün iptaline, fazla istemin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-6100 sayılı HMK'nın 266. maddesi hükmüne göre, mahkeme çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Buna göre, seçilecek bilirkişinin mesleği itibarıyla konunun uzmanı olması gerektiği kuşkusuzdur.

Somut olayda, hükme dayanak alınan bilirkişi raporu, konunun uzmanı olmayan mali müşavir bilirkişi tarafından hazırlandığından anılan rapor hükme dayanak alınacak nitelikte değildir.