muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4326, Karar No: 2023/4157, Tarih: 18.10.2023

3. Sanık ...; yönetimindeki kendisine ait otomobil ile ön yolcu koltuğunda oturan arkadaşı tanık ... ve arka yolcu koltuğunda oturan arkadaşı tanık... ile birlikte 40 - 50 kilometre/saat hızla seyir hâlindeyken, önündeki çekiciyi sollamak istediği esnada karşıdan gelen motosikletle çarpıştığını, motosikletteki kişilerin yere düştüğünü, ehliyeti olmadığından korkup önce saklandığını, daha sonra otomobili başkası kullanıyormuş gibi yapıp, motosikletten düşen kişilerin yanına giderek, onlara yardım etmek istediğini ve konuşabilen mağdur motosiklet yolcusuna sakin olmasını söylediğini, ambulans gelince yolu açmak için aracını çektiğini, polislerin geldiğini duyması üzerine otomobilden telefonunu alıp kaçtığını, eve gittiğinde kazayı duyan hamile eşinin bayıldığını, bu durumu gören arkadaşı ...un kendisinden habersiz karakola gidip kazayı kendisinin yaptığını söylediğini sonradan öğrendiğini, daha sonra vicdan azabı çekip ölenin yakınlarına gerçeği anlattığını, dolayısıyla kendisine ait otomobili ......isimli arkadaşına kullanması için verdikten bir saat sonra onun kaza yaptığını duyduğuna dair soruşturma evresinde alınan 08.04.2022 tarihli ifadesinin doğru olmadığını; ayrıca, olaydan önce ya da gün içerisinde iş yerinde alkol aldığına dair soruşturma evresindeki ifadelerinin de doğru olmayıp, olay günü alkollü olmadığını, çok üzgün olduğunu beyan etmiştir.

4. Tanık ..., kovuşturma evresinde alınan yeminli anlatımında; "... Arabayı sanık ... kullanıyordu. ... arka koltukta oturuyordu ben de ön koltukta oturuyordum. Tekel bayiye girdim kola, cips ve çekirdek aldım, alkol almadık. Arabayı kapalı pazar olan yer var oraya çektik aldıklarımızı yedik içtik. Sonra saat geç olunca eve gitmeye karar verdik, eve giderken önümüzde bir çekici vardı. Sanık ... arabayı sollayacaktı ancak karşıdan araba geldiğini görünce sollamadı, sonra tekrar sollayacakken burnunu çıkarır çıkarmaz motor geldi arabaya vurdu. Biz de yaralıların yanına gittik motosiklette düşen iki kişi yaralıydı...Soruşturma evresinde olayı görmedim dedim çünkü olaya müdahil olmak istemiyordum bunun için telefonla mesajlaştığımı söyledim... Ben sanığın alkol aldığını gün içinde görmedim. Sanık ölen kişinin ambulansa bindirilmesine yardımcı oldu." şeklinde beyanda bulunmuş, tanık... ise aşamalarda sanık ...'in kullandığı aracın arka koltuğuna oturduğunu ve kaza esnasında telefonla mesajlaştığı için kaza anını göremediğini ifade etmiştir.

5. Kusur durumuna ilişkin olarak;

5. Kusur durumuna ilişkin olarak;

a) 25.03.2022 tanzim tarihli ölümlü/yaralanmalı trafik kazası tespit tutanağında, soruşturma evresinde düzenlenen 03.04.2022 tarihli bilirkişi raporunda ve kovuşturma evresinde 15.06.2022 tarihinde yapılan keşfe dayalı olarak üç kişilik bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan 28.06.2022 tarihli raporda; otomobil sürücüsünün, Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin 94 üncü maddesindeki "Sürücülerin... Bölünmüş yollarda karşı yöndeki trafik için ayrılan yol bölümüne girmeleri... Yasaktır." kuralını ihlâl etmesi nedeniyle asli ve tam kusurlu olduğu, motosiklet sürücüsünün kazaya etken kural ihlâlinin bulunmadığı,

b) Kovuşturma evresinde alınan Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 20.07.2022 tarihli raporunda; sanık sürücü .......'in idaresindeki otomobil ile seyir hâlindeyken, önünde aynı yönde seyretmekte olan bir başka aracı sollamak için çizgiyle bölünmüş yolun karşı yön kesimine doğru ve karşı yön ... trafiğini de kontrol etmeksizin manevra yapması sonucu karşı yönden düz seyirle gelen motosiklete çarptığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile asli ve tamamen kusurlu olduğu, motosiklet sürücüsünün kusurunun bulunmadığı,

Belirtilmiştir.

6. İlk Derece Mahkemesince, kusur durumuna ilişkin raporlara itibar edilip, kazanın oluşumunda sanığın asli ve tam kusurlu olduğu; ayrıca, kazadan sonra olay yerini terk etmesi nedeniyle kaza anında güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracak ölçüde alkollü olup olmadığını belirleme olanağı bulunmayan sürücü belgesiz sanığın bilinçli taksirle hareket etmediği kabul edilerek, bir kişinin ölümü ve bir kişinin nitelikli şekilde yaralanmasından dolayı sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin ikinci fıkrasında tanımı yapılan taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

7. Sanığın, adlî sicil kaydı ve resmî nüfus kayıt örneği dava dosyasında mevcut olup, kaza tarihinde 31 yaşını doldurduğu ve kasıtlı suçlardan sabıkasının bulunduğu anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

1. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, sanık müdafiinin ve katılanlar ....... vekilinin istinaf başvuruları üzerine duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin ikinci fıkrasında tanımı yapılan taksirle öldürme suçu kapsamında değerlendirilip, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak 6 yıl hapis cezası olarak belirlenmesinde ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmemiş; ancak sanığın, geçmenin yasak olduğunu gösteren devamlı düz ve çift çizgiyi dikkate almaksızın önündeki aracı sollamak üzere hatalı ve tehlikeli biçimde yolun karşı yön bölümüne geçerek kazaya sebebiyet vermesi nedeniyle bilinçli taksirle hareket ettiğinin gözetilmemesinin hukuka aykırı olduğu gerekçeleriyle İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesince, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kurulan mahkûmiyet hükmünde, "Suçun işlenmesindeki özellikler, sanığın asli ve tam kusurlu oluşu, mağdurdaki yaralanmanın niteliği, meydana gelen neticenin ağırlığı" biçimindeki gerekçelerle temel ceza alt sınırdan uzaklaşılıp 6 yıl hapis cezası olarak belirlenmiş, suçun bilinçli taksirle işlenmesinden dolayı hükmolunan cezada 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca (1/3) oranında artırım yapılarak, sonuç ceza 8 yıl hapis cezası olarak tayin edilmiş, hüküm kesinleşmeden önce gerçekleşen ve şahsî hürriyeti sınırlama sonucunu doğuran bütün hâller nedeniyle geçirilmiş süreler 5237 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanığa hükmolunan hapis cezasından indirilmiş, müdafii tarafından mahkûmiyet hükmü kurulması hâlinde lehine olan kanun maddelerinin uygulanması talep edilen sanık hakkında, "Sanığın sürücü belgesi bulunmadığı halde ... kullanarak kaza yapmış olması, kazadan sonra olay yerinden kaçması, fiilden sonraki davranışları gözetilerek şartları oluşmadığından ve takdiren" biçimindeki gerekçelerle 5237 sayılı Kanun'un "Takdiri indirim nedenleri" başlıklı 62 nci maddesi uygulanmamış, hükmedilen sonuç ceza gözetildiğinde diğer kişiselleştirme kurumları olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması, erteleme ve hapis cezasının adlî para cezası seçenek yaptırımına ya da diğer seçenek tedbirlere çevrilmesi hükümlerinin yasal engelden dolayı uygulanamayacağı sonucuna varılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Ceza Miktarına İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.10.2020 tarihli ve 2017/12-833 Esas, 2020/415 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; taksirle işlenen suçlarda, 5237 sayılı Kanun'un "Taksir" başlıklı 22 nci maddesinin dördüncü ve aynı Kanun'un "Cezanın belirlenmesi" başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkralarında yer alan düzenlemeler birlikte göz önüne alınarak, failin kusur durumu öncelikle değerlendirilip, suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin taksire dayalı kusurunun ağırlığı ölçütleri dikkate alınarak temel cezanın belirlenmesi ve temel ceza belirlenirken kasıtlı suçlarda uygulanması mümkün olan 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendindeki "suçun işlenmesinde kullanılan araçlar", (f) bendindeki "failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı" ve (g) bendindeki "failin güttüğü amaç ve saik" ölçütlerine dayanılmaması gerekir.

2. Ayrıca, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur." biçimindeki düzenleme uyarınca işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında orantı bulunması, böylece suç işlenmesiyle bozulan toplum düzeninde adaletin sağlanması için suç işleyen kimseye uygulanacak yaptırımın haklı ve ölçülü olması gerektiği de göz önünde bulundurulmalıdır.

3. Öte yandan, taksirli suçlarda, bilinçli taksir söz konusu olduğunda, 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hükmedilecek ceza üçte birden yarısına kadar artırılacak olup, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.01.2019 tarihli ve 2017/12-701 Esas, 2019/6 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere; bu durumda, hâkim somut olayın özelliklerini de gözeterek, bilinçli taksir oluşturan hâlin, niteliği, gerçekleştirilme şekli ve sayısı gibi kriterlere göre bir değerlendirme yapıp, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen orantılılık ilkesine de aykırı düşmeyecek şekilde artırım oranını belirlemelidir.

4. Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada; tam kusurlu olarak bir kişinin ölümüne ve bir kişinin nitelikli şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca iki yıldan onbeş yıla kadar hapis cezası tayin ve takdir etmek durumunda olan Bölge Adliye Mahkemesince, "Suçun işlenmesindeki özellikler, sanığın asli ve tam kusurlu oluşu, mağdurdaki yaralanmanın niteliği, meydana gelen neticenin ağırlığı" biçimindeki yerinde, yeterli ve kanunî gerekçelerle temel cezanın 6 yıl hapis cezası olarak belirlenmesinin, işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı, hak, adalet ve nasafet kuralları ile dava dosyası içeriğine uygun olduğu; ayrıca geçmenin yasak olduğunu gösteren devamlı düz ve çift çizgiyi dikkate almaksızın önündeki aracı sollamak üzere hatalı ve tehlikeli biçimde yolun karşı yön bölümüne geçmek şeklinde tek bir bilinçli taksir oluşturan hâlin söz konusu olması ve sanığın kaza anında güvenli sürüş yeteneğini olumsuz olarak etkileyecek ölçüde alkollü olduğuna dair bir tespitin ya da bilinçli taksir oluşturan başkaca bir hâlin bulunmaması karşısında, temel cezada üçte birden yarıya kadar artırım öngören 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca (1/3) oranında artırım yapılmasının isabetli ve orantılılık ilkesine de uygun olduğu anlaşıldığından, katılanlar vekilinin ceza miktarına ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiş, hükümde bu nedene dayalı hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Diğer Temyiz Sebepleri Yönünden

B. Diğer Temyiz Sebepleri Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 25.01.2023 tarihli ve 2022/3251 Esas, 2023/235 Karar sayılı kararında katılanlar vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9330, Karar No: 2013/12895, Tarih: 20.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/9330 E.  ,  2013/12895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/10/2011 gün ve 2009/55-2011/173 sayılı kararı bozan Daire’nin 18.02.2013 gün ve 2012/2983-2013/2745 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Malcom X isimli kitabı Türkçe'ye çevirdiğini, Yeni Şafak Gazetesi'nin herhangi bir sözleşme yapmadan, izin almadan müvekkilinin eser sahibi olduğu kitabı kupon karşılığı promosyon olarak okuyucularına verdiğini, bir kısım nüshalarda çevirmen olarak müvekkilinin isminin dahi geçmediğini, davalıların bu eylemlerinin haksız fiil ve kusur sorumluluğu oluşturup mali ve manevi haklara zarar verdiğini ileri sürerek 15.000,00 TL manevi 184.167,00 TL maddi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsili ile tecavüzün önlenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davaya konu edilen promosyonun dava dışı ... Yayınları Yayın Dağıtım Paz. Tic. A.Ş ile müvekkillerinden ...arasında düzenlenen sözleşme uyarınca yapıldığını, bu yayınevi tarafından basılan kitabın promosyon olarak okuyucularına verildiğini, bir hak ihlali varsa bunun dava dışı yayın şirketine karşı ileri sürülmesi gerektiğini, kendilerine husumet düşmeyeceğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, davaya konu edilen promosyonun dava dışı ... Yayınları Yayın Dağıtım Paz. Tic. A.Ş ile müvekkillerinden ...arasında düzenlenen sözleşme uyarınca yapıldığını, bu yayınevi tarafından basılan kitabın promosyon olarak okuyucularına verildiğini, bir hak ihlali varsa bunun dava dışı yayın şirketine karşı ileri sürülmesi gerektiğini, kendilerine husumet düşmeyeceğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalılardan Yusuf Ziya Cömert'in Yeni Şafak Gazetesi genel yayın yönetmeni, ...'ın ise sorumlu müdürü olduğu, Basın Kanun'unun 13. maddesi uyarınca en üst düzeyde yönetici olmayan bu kişilere husumet düşmeyeceği, davalıların, davacının haklarını sözleşme yaptıkları ... Yayınları Yayın Dağıtım Paz. Tic. A.Ş'ye devrettiğini kanıtlayamadıklarından FSEK 54. madde uyarınca iyiniyetinin korunamayacağı, davaya konu kitabın gazete tarafından promosyon olarak dağıtılmasından dağıtılan tüm kitap adedi üzerinden hesap yapılmasının doğru olmadığı, promosyon yapılmaması halinde muhtemel baskı adedi ve promosyon nedeniyle ileriye dönük engel olunan baskı durumu dikkate alınarak hesap yapıldığında tazminatın 8.148,00 TL olarak bulunduğu, FSEK 68. madde uyarınca 3 katı tutarının tazminat olarak belirleneceği, FSEK 14 vd. maddelerinde sınırlı olarak sayılan manevi hakların ihlal edildiğinin kanıtlanamadığı gerekçeleriyle davalılar ... ve Yusuf Ziya Cömert hakkındaki davanın husumetten reddine, davalılar... ve ... Gazetecilik San. Tic. Ltd. Şti'ne karşı yapılan manevi tazminat talebinin reddine, FSEK 68. madde uyarınca 24.444 TL maddi tazminatın... ve ... Gazetecilik San. Tic. Ltd. Şti'nden tahsiline dair verilen karar davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 18.02.213 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 20.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21499, Karar No: 2015/25772, Tarih: 28.09.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/21499 E.  ,  2015/25772 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

İş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirten davacı vekili, feshin geçersizliğini ve işe iade kararı verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı cevap dilekçesinde işletmesel karar alınarak davacının iş sözleşmesinin feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, feshin son çare olarak uygulanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran iş yerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, iş yerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, iş yerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler, sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik sıkıntı, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, hammadde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini imkansız hale getiren iş yeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, iş yerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, iş yerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi iş yeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, iş yerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma imkanlarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 2. fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğinden, 15.08.2002 tarihinden beri çalışan davacının iş sözleşmesinin 23.02.2015 tarihinde feshedildiği anlaşılmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 2. fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğinden, 15.08.2002 tarihinden beri çalışan davacının iş sözleşmesinin 23.02.2015 tarihinde feshedildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, S.. Şubesi'nin kapatılması ve bankanın diğer şubelerinde müdür kadrosunun dolu olduğu gerekçeleriyle işletmesel karara dayanılarak davalı şirket tarafından sözleşmenin feshi yoluna gidildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, feshin son çare olarak uygulanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma eksik ve hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Davacı için işten çıktığı tarihten altı ay öncesi ve çıktığı tarihten üç ay sonrası dönem içerisinde davalı iş yerinin Türkiye genelindeki iş yerlerine davacının iddia ettiği şekilde müdür yardımcısı veya 2. müdür olarak işe alımlar olup olmadığının etraflıca araştırılarak toplanan deliller ve dosya içeriğine göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile sonuca gidilmesi isabetsiz olduğundan bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15466, Karar No: 2013/5292, Tarih: 09.05.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/15466 E.  ,  2013/5292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve katılanlar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ....Köyü 225 ada 125 parsel sayılı 16806.69 m2  yüzölçümündeki taşınmaz; çamlık, çalılık ve kayalık niteliğinde Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı, taşınmazın bir bölümünün kendisine ait tarım alanı olduğunu ileri sürerek dava açmış, katılanlar ise kalan bölümlerinin kendilerine ait olduğunu iddia etmişlerdir. Mahkemece davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 4542.02 m2'lik bölümünün katılan ..., (B) harfi ile gösterilen 5130.24 m2'lik bölümünün ½’şer payla katılanlar... ve ..., (C) harfi ile gösterilen 7134.43 m2'lik bölümünün davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiştir. Hükmün Hazine tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 29/03/2012 tarih, 2011/ 16683 - 2012/4768 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma ilâmında özetle; “Mahkemece, çekişmeli taşınmazın zilyetlikle kazanılabilecek yerlerden olduğu ve davacı ile katılan gerçek kişiler yararına toprak kazanma koşullarının oluştuğu kabul edilerek hüküm kurulmuşsa da, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşüldüğü, dosya arasında bulunan bilirkişi raporlarından çekişmeli taşınmazın % 25 eğimli olduğu, teraslanarak eğimin düşürüldüğü, davacı ve katılanlar tarafından üzerinde bulunan delicelerin aşılanması suretiyle faydalanıldığı, aşılı ve aşısız zeytinliklerin orman örtüsü olduğu, bu gibi yerler 6831 sayılı Kanunun 1/I maddesi gereğince toprağıyla birlikte orman sayıldığı, 6831 sayılı Kanunun 1/J maddesinde gereğince de orman olduğu, bu yerler orman rejimine girdiğinden herhangi bir nedenle orman kadastrosu sınırlarının dışında bırakılmış olmasının orman olma niteliğini ortadan kaldırmayacağı, açıklandıktan sonra davanın reddine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilâmına uyularak davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tesbit gibi Hazine adına tesciline karar verilmiştir. Karar davacı ve katılanlarca temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1966 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 09/05/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.