muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7193, Karar No: 2023/1690, Tarih: 20.03.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/7193 E.  ,  2023/1690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1597 Esas, 2021/816 Karar

DAVA TARİHİ : 16.07.2018

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/277 E., 2019/240 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının ... ibareli markasının 04, 07, 09, 35, 39, 40 numaralı nice sınıflarında adına tescili amacıyla 2017/56668 başvuru numarasıyla başvuruda bulunduğunu, marka yayına davalı şirket tarafından itiraz edildiğini, itirazın Marka Dairesi Başkanlığı tarafından reddedildiğini, ancak YİDK tarafından 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) ve (c) bentleri gereğince itirazın kısmen kabulü ile "Sınıf 4: Elektrik enerjisi, Sınıf 7: Alternatörler, jeneratörler, elektrik jeneratörleri, güneş enerjisi ile çalışan jeneratörler. Sınıf 40: Enerji üretimi hizmetleri, jeneratörleri, jeneratörlerin kiralanması hizmetleri." mal ve hizmetlerinin başvurudan çıkartılmasına karar verildiğini, ancak bu kararın doğru olmadığını, dava konusu edilen “...” markasının soyut ayırt ediciliği haiz olduğunu, çıkartılan emtia açısından da somut ayırt edici niteliğinin bulunduğunu, müvekkilinin iletişim sektöründe faaliyet gösterdiğini ve “cell” ibaresinin müvekkili ile özdeşleştiğini, "cell" ibareli seri markalarının bulunduğunu, dava konusu edilen markanın da bu seri markaların bir devamı olduğunu ileri sürerek 29.05.2018 tarihli ve 2018-M-4320 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ...Ş. vekili cevap dilekçesinde; dava konusu markanın “enerji” ve “cell” kelimelerinin birleşiminden oluştuğunu, bu ibarelerin birleşiminin marka vasfını haiz olmayan ve ayırt edici niteliği bulunmayan bir işaret hâline geldiğini, tanımlayıcı bir ibare olduğunu, böyle bir ibarenin tek bir firmanın tekeline verilerek marka olarak kullanılmasının marka hukukuna aykırı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı ... Patent ve Marka Kurumu vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı ... Patent ve Marka Kurumu vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu başvurunun "..." şeklinde ön plana çıktığı, başvuru kapsamından çıkartılan "Sınıf 4: Elektrik enerjisi, Sınıf 7: Alternatörler, jeneratörler, elektrik jeneratörleri, güneş enerjisi ile çalışan jeneratörler. Sınıf 40: Enerji üretimi hizmetleri, jeneratörleri, jeneratörlerin kiralanması hizmetleri." açısından bakıldığında başvuru ibaresinin tüketici nazarında "enerji pili bataryası" anlamını taşıdığı, marka açısından ise somut ve soyut ayırt ediciliği bulunmadığından başvurunun 6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendindeki engele takılmasının doğru görüldüğü, diğer açıdan "enerji pili bataryası" anlamına gelen başvuru ibaresinin kapsamından çıkartılan yukarıdaki emtialar açısından bakıldığında da aynı düzenlemenin (c) bendi karşısında başvuru ibaresinin çıkarılan emtialarda "enerji sağlama, enerji kaynağı olma, enerjinin kendisi olma" özelliği nedeniyle bu mal ve hizmetleri doğrudan çağrıştırdığı, işlevsel ve fiziksel özellikleri açısından tanımlayıcı olduğu, doğrudan bağlantısı bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu ... ibaresinin soyut ve somut ayırt ediciliğe haiz olduğunu, marka olma kabiliyetinin bulunduğunu, tanımlayıcı ve tasvir edici olmadığını, Kurum kararının doğru olmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının "..." ibareli marka başvurusunun anlamının "Enerji pili, bataryası" olması nedeni ile kapsamından çıkartılan "Sınıf 4: Elektrik enerjisi, Sınıf 7: Alternatörler, jeneratörler, elektrik jeneratörleri, güneş enerjisi ile çalışan jeneratörler. Sınıf 40: Enerji üretimi hizmetleri, jeneratörleri, jeneratörlerin kiralanması hizmetleri." açısından 6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendindeki engel ile karşılaşmasının doğru olduğu, diğer taraftan aynı düzenlemenin (c) bendi uyarınca başvuru konusu ibarenin özelliği nedeniyle kapsamından çıkarılan mal ve hizmetleri doğrudan çağrıştırdığı, işlevsel ve fiziksel özellikleri açısından tanımlayıcı olduğu, doğrudan bağlantısı bulunduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerini tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu ... ibaresinin, 6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) ve (c) bentleri uyarınca başvurudan çıkarılan "Sınıf 4: Elektrik enerjisi, Sınıf 7: Alternatörler, jeneratörler, elektrik jeneratörleri, güneş enerjisi ile çalışan jeneratörler. Sınıf 40: Enerji üretimi hizmetleri, jeneratörleri, jeneratörlerin kiralanması hizmetleri." mal ve hizmetleri bakımından mutlak tescil engellerine takılıp takılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) ve (c) bentleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 20.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10534, Karar No: 2011/21443, Tarih: 21.11.2011

**7. Ceza Dairesi         2010/10534 E.  ,  2011/21443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK.nun 5560 sayılı yasa ile değişik 231.maddesinin 5 ve 14.fıkralarında değişiklik yapan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulamasının olanaklı hale geldiği ve 5237 sayılı TCK.nun 7.maddesi dikkati alınarak, yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunduğu gözetilmeden, bu husus tartışmasız bırakılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 21.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13755, Karar No: 2015/10608, Tarih: 05.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13755 E.  ,  2015/10608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2015

NUMARASI : 2015/687-2015/656

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Sinop Sulh Hukuk ve Samsun 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Sinop Sulh Hukuk Mahkemesince, S.. M..ne yazılan yazı cevabına göre kısıtlı adayının bakımevine yerleşmeden önceki ikamet adresinin “K. Mah., Kozlu Sok., No: 24/1 Atakum/SAMSUN” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Samsun 1. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, kısıtlı adayının yerleşmek niyetiyle Sinop Engelsiz Yaşam Bakım Rehabilitasyon ve Aile Danışma Merkezinde kaldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Yine aynı Kanunun 22. maddesi uyarınca "Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

Bakım kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağından ve S.. M..nün 04.05.2015 tarihli yazı cevabına göre de kısıtlı adayının bakımevine yerleşmeden önce “K. Mah., Kozlu Sok., No: 24/1 Atakum/SAMSUN” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Samsun 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Samsun 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 05/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2603, Karar No: 2024/590, Tarih: 13.02.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/2603 E.  ,  2024/590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1530 E., 2023/367 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 2. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2017/469 E., 2022/351 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, vekil edeninin davalı bankadan 2009 yılının Mayıs ayında 36 ay vadeli tüketici kredisi kullandığını, davalı banka tarafından uygulanan faiz oranlarının, serbest piyasa için yetkili kurullar tarafından belirlenen faiz oranlarından yüksek olduğunu, davalı bankanın bu haksız eylemi olmasaydı müvekkilinin daha az zarara uğrayacağını belirterek davalı bankanın 21 ağustos 2007 ve 22 Eylül 2011 tarihleri arasında kartel faizi uygulamak suretiyle davacıya vermiş olduğu zararın 3 katının fazlaya dair talep hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 100,00-TL'nın zarar tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, haksız ve hukuka aykırı açılan davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; her ne kadar davacı tarafından Rekabet Kurulu kararına dayanılarak iş bu dava açılmış ise de; Rekabet Kurulu kararının iptal edildiği, böylece davanın dayanağının kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; her ne kadar davacı tarafından Rekabet Kurulu kararına dayanılarak iş bu dava açılmış ise de; Rekabet Kurulu kararının iptal edildiği, böylece davanın dayanağının kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, dava konusu itibarıyla rekabetin bozulmasına göre hükmedilecek tazminat ile ilgili ölçünün Rekabet Kanunu’nun 58 inci maddesinde açıkça belirlendiğini, dava konusu itibarıyla Rekabet Kanunu’nun 58 inci maddesi lafız itibarıyla rakebete aykırılık durumunun “Rekabetin engellenmesi, bozulması veya kısıtlanması” olarak ifade edildiğini, Rekabet Kurumu tarafından davalı Bankaya verilen 08.03.2013 tarihli idari para cezası da “mevduat, kredi ve kredi kartı konularında birlikte fiyat tespit etmek amacıyla kartel oluşturduğunun belirlendiği” ifade edilerek kesildiğini, verilen idari cezanın yasanın 58 inci maddesi kapsamında sabit olduğunu, Rekabet Kurulu Raporu itibarıyla davalı bankanın rekabet kurallarına aykırı davrandığının tescil edildiğini, Danıştay kararı ve bu karara dayanılarak verilen kararın yasaya ve hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek; İlk Derece Mahkemesi kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesi kararında davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin toplandığı, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, ihtilafın doğru olarak tanımlandığı, inceleme konusu davanın reddine dair kararın neticesi itibarı ile usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü aynı nedenlerle; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında imzalanan kredi sözleşmesi kapsamında, davalı bankanın da içinde bulunduğu bir kısım bankanın kartel oluşturarak yüksek faiz oranı belirlemeleri iddiası nedeniyle fazladan ödenen faiz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun'un 57 nci maddesinde; "Her kim bu Kanuna aykırı olan eylem, karar, sözleşme veya anlaşma ile rekabeti engeller, bozar ya da kısıtlarsa yahut belirli bir mal veya hizmet piyasasındaki hâkim durumunu kötüye kullanırsa, bundan zarar görenlerin her türlü zararını tazmine mecburdur. Zararın oluşması birden fazla kişinin davranışları sonucu ortaya çıkmış ise bunlar zarardan müteselsilen sorumludur."

2. İlgili Hukuk

1. 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun'un 57 nci maddesinde; "Her kim bu Kanuna aykırı olan eylem, karar, sözleşme veya anlaşma ile rekabeti engeller, bozar ya da kısıtlarsa yahut belirli bir mal veya hizmet piyasasındaki hâkim durumunu kötüye kullanırsa, bundan zarar görenlerin her türlü zararını tazmine mecburdur. Zararın oluşması birden fazla kişinin davranışları sonucu ortaya çıkmış ise bunlar zarardan müteselsilen sorumludur."

2. Aynı Kanun'un 58 inci maddesinde; "Rekabetin engellenmesi, bozulması veya kısıtlanması sonucu bundan zarar görenler, ödedikleri bedelle, rekabet sınırlanmasaydı ödemekte olacakları bedel arasındaki farkı zarar olarak talep edebilirler. Rekabetin sınırlanmasından etkilenen rakip teşebbüsler, bütün zararlarının tazminini rekabeti sınırlayan teşebbüs ya da teşebbüslerden talep edebilir. Zararın belirlenmesinde, zarar gören teşebbüslerin elde etmeyi umdukları bütün kârlar, geçmiş yıllara ait bilançolar da dikkate alınarak hesaplanır. Ortaya çıkan zarar, tarafların anlaşması ya da kararı veya ağır ihmalinin olduğu hallerden kaynaklanmaktaysa, hâkim, zarar görenlerin talebi üzerine, uğranılan maddi zararın ya da zarara neden olanların elde ettiği veya elde etmesi muhtemel olan kârların üç katı oranında tazminata hükmedebilir. " şeklinde düzenlemeler yer almaktadır.

3. Değerlendirme

1. Rekabet Kurulunun 08.03.2013 tarihli ve 13-13/198-100 sayılı kararının iptaline ilişkin Ankara 2. İdare Mahkemesinde açılan davanın reddine karar verildiği, karar düzeltme aşamasında Danıştay 13. Dairesinin 21.05.2019 tarihli ve 2016/4017 E. 2019/1779 K. sayılı kararı ile hükmün bozulması üzerine Ankara 2. İdare Mahkemesinin 19.07.2019 tarihli ve 2019/1108 E., K.2019/1463 K. sayılı kararıyla "Israr-Ret" kararı verilmiş ise de bu kez Danıştay İdari Dava Dairelerinin 31.05.2021 tarihli ve 2019/2656 E. 2021/1104 K. sayılı kararı ile hükmün bozulduğu ve yeniden yapılan yargılama neticesinde Ankara 2. İdare Mahkemesinin 26.04.2022 tarihli ve 2022/920 Esas, 855 Karar sayılı kararı ile idari işlemin iptaline karar verildiği anlaşılmıştır.

2. Bu itibarla, temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere ve zarar iddiasının dayandırıldığı Rekabet Kurulu Kararının iptal edilmiş olmasına ve davacının uğradığını ileri sürdüğü zarar ve zarar miktarını ispatlayamadığının anlaşılmasına göre, davacı tarafın temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/41719, Karar No: 2015/745, Tarih: 14.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/41719 E.  ,  2015/745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen infaz

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 29.05.2009 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının süresinde temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 04.04.2013 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4071, Karar No: 2022/2023, Tarih: 15.03.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/4071 E.  ,  2022/2023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih 2017/463 Esas - 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih 2015/962 Esas - 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi yerine 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay günü sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahal içerisinde, azami hız limitinin 50 km/saat olduğu, iki yönlü, aydınlatmanın bulunduğu, asfalt kaplama il yolu üzerinde Ermenek istikametinden Anamur istikametine doğru gece vakti seyri sırasında olay mahalline geldiğinde Başak Unlu Mamulleri isimli fırından ekmek almak için sağ şeritten sola doğru dönüş yaparak karşı şeride geçtiği sırada bu şerit üzerinde Anamur istikametinden Ermenek istikametine doğru farları kapalı şekilde seyir halinde olan sürücü ...'nın motosikletinin ön kısmı ile sanığa ait aracın sağ ön kısmının çarpışması sonucu sanığın asli kusurlu olarak ...'nın ölümüne sebebiyet verdiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin olayın oluş şekline, kusur durumuna, hükmedilen cezanın fazla olduğuna ve sair nedenlere, katılan vekilinin sanık hakkında hükmedilen cezanın eksik olduğuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup,sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün (3) numaralı bendi hükümden çıkartılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 30 TL olarak hesabıyla 27.300,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.