muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5771, Karar No: 2023/800, Tarih: 13.02.2023

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrasına göre tescil başvurusunun reddi için her iki markanın birbiri ile aynı veya benzer olması, her iki markanın kapsadığı mal veya hizmetin aynı veya benzer olması, karıştırılma ihtimalinin yani iltibas tehlikesinin bulunması gerektiği, dava konusu marka kapsamında yer alan emtialar ile davacının önceki tarihli markaları kapsamında yer alan emtiaların aynı, aynı tür ya da benzer olarak nitelendirilebilecek emtialar olduğu, bu durumda 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında iltibas ihtimalinin ilk şartı olan emtiaların benzerliği kriterinin somut uyuşmazlık açısından sağlanmış olduğu, davaya konu markada yeşil rengin bütüne hakim olduğu, markadaki sözcük unsurunun “...” (yeşil adım) şeklinde İngilizce bir kelime olduğu, bu kelimenin hemen üst kısmında ise alttaki daha küçük ve sola yatık, üstteki ise daha büyük, baş aşağı ve sağa yatık olacak şekilde konumlandırılmış iki yaprak figürünün bir araya getirilmesi ile oluşturulmuş bir ayak taban figürünün yer aldığı, davacı markalarına bakıldığında ise markalarda hakim kelime unsurunun “...” ibaresi olduğu, yalnızca hakim unsurun “LARİS” ibaresi olduğu, yine markalarda sair sözcük unsurları ile birlikte çeşitli figüratif unsurların bulunduğu, davacı markalarında uç kısmı sağa dönük bir kalbe benzer şekilde oluşturulmuş ayak taban görselinin yer aldığı, bu çerçevede taraf markalarını oluşturan sözcük unsurlarının (... – ..

...” ibaresi olduğu, yalnızca hakim unsurun “LARİS” ibaresi olduğu, yine markalarda sair sözcük unsurları ile birlikte çeşitli figüratif unsurların bulunduğu, davacı markalarında uç kısmı sağa dönük bir kalbe benzer şekilde oluşturulmuş ayak taban görselinin yer aldığı, bu çerçevede taraf markalarını oluşturan sözcük unsurlarının (... – ...) birbiri ile hiçbir bağlantısının bulunmadığı, tüketicinin herhangi bir sebeple bu kelimeler arasında bir bağlantı kurma eğiliminin dahi olmayacağı, dolayısıyla sözcük unsurlarının görsel, kavramsal ve işitsel açıdan benzer olup olmadığı hususunda ayrıca bir karşılaştırma yapılmasına gerek olmadığı, taraf markalarında yer alan ayak taban figürü şeklindeki görsellerin birbirleri ile genel oluşturuluş mizanpajları yönünden hiçbir benzerliğinin bulunmadığı, her iki taraf markasında kullanılan görselin de birbiri ile “ayak tabanı” şekli olması haricinde hiçbir benzerliğinin bulunmadığı, taraf markalarınının sadece şekil unsurundan ibaret olmadığı, markalarda ayrıca birbiri ile harf dizilim, fonetik, görsel ve kavramsal açıdan hiçbir ilişkisi olmayan sözcük unsurlarının yer aldığı, markalarda kullanılan şekil unsurlarının da salt ayak tabanı görseli olmaları dışında hiçbir benzerliğin bulunmadığı bir hâlde, ilgili tüketici algısında taraf markalarının iltibasa neden olacağından bahsedilmesinin mümkün olmadığı, her ne kadar şekil markaları da aynen sözcük markaları gibi korunmakta iseler de bu noktada şeklin ne denli ayırt edici olduğu ve bu ayırt ediciliğin tüketici algısında ne denli yerleşik bir algı yarattığının tartışılması gerektiği, markalar arasındaki emtiaların benzerliğine rağmen markaları oluşturan işaretlerdeki sözcük unsurlarının birbiri ile tamamen alakasız olması ve yine figüratif unsurlar arasındaki benzemezlik hâlinin, iltibas ihtimalini ortadan kaldırdığı, taraf markalarını oluşturan işaretler benzer görülmediği gibi davacı yanın, markalarındaki “ayak tabanı” şekil unsurunun, “...” markalarından bağımsız bir tanınmışlığı olduğu ve anılan şekilde kendisiyle özdeşleştiğini tereddütsüz bir şekilde ortaya koyamadığı dolayısıyla 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrası şartlarının somut uyuşmazlıkta gerçekleşmediği, davalının 2017/90729 numaralı "..." markası ile davacının 2009/39069, 2009/39067, 2007/67225, 2005/02329, 2004/25617, 2003/35313, 198379 numaralı markaları arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca iltibasa yol açabilecek düzeyde bir benzerliğin bulunmadığı, davacı markalarındaki şekil unsurunun, ...sözcük markasından bağımsız olarak tüketicide derhal ticari köken algısı oluşturacak bir tanınmışlığı bulunmadığı, bu nedenle 6 ncı maddenin beşinci fıkrası şartlarının ve YİDK kararının iptali şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu markada yer alan şekil unsuru ile müvekkilinin itirazına mesnet marklarında yer alan şekil unsurunun ayniyet derecesinde benzer olduğunu, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrasındaki koşulların oluştuğunu, müvekkili markalarının tanınmış olduğunu, dava konusu markanın müvekkilinin seri markası olarak algılanacağını, davalının, müvekkili ile özdeşleşen ayak şekli ile yeni bir marka üreterek müvekkili markalarının tanınmışlığından yararlanma çabasında olduğunu ve kötü niyetli bulunduğunu, davalının eylemlerinin markaya tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında, Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, dava konus 2017/90729 numaralı "...+şekil" markası ile davacının 2009/39069, 2009/39067, 2007/67225, 2005/02329, 2004/25617, 2003/35313, 198379 sayılı "...şekil", "...şekil", "5 NOKTA ...şekil", "BURÇLU ...şekil", "... ...şekil", "... ...şekil", "...şekil" marka işaretleri arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında benzerlik bulunmadığı, zira taraf markalarında yer alan kelime unsurları tamamen farklı olduğu gibi ayak tabanı figüründen oluşan şekil unsurlarının benzer bulunmadığı, davacının itirazına mesnet markalarında yer alan ayak figüründen oluşan şekil unsurunun tanınmış olduğunun ispatlanmadığı, esasen taraf marka işaretleri arasında benzerlik olmadığından davacının itirazına mesnet markalarında yer alan ayak figüründen oluşan şekil unsurunun tanınmış olup olmadığının sonuca etkili bulunmadığı anlaşıldığından davacı vekilinin aşağıda belirtilen itirazı dışındaki sair itirazlarının reddi gerektiği, ancak davacı tarafça dava dilekçesinde diğer iddiaların yanında dava konusu başvurunun kötü niyetli olduğu da ileri sürüldüğü hâlde bu hususta İlk Derece Mahkemesince olumlu-olumsuz bir değerlendirme yapılmadığı, dava konusu 2017/90729 "...+şekil" marka ile davacının itirazına mesnet 2009/39069, 2009/39067, 2007/67225, 2005/02329, 2004/25617, 2003/35313, 198379 numaralı markaları arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında bir benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığının Mahkemece isabetli şekilde belirlendiği, davacı markaları ile benzerlik taşımayan dava konusu marka tescil başvurusunun, kötü niyetli olduğundan söz etmenin mümkün olmadığı, kaldı ki bir an için aksinin kabulü halinde dâhi, davalı başvurusunun davacı markaları ile iltibasa yol açmasının, tek başına kötü niyet ve hükümsüzlük nedeni oluşturmadığı, bu itibarla dava konusu marka tescil başvurusunun kötü niyetli olmadığı kanaatine varıldığından davacının bu yöndeki iddiası yerinde görülmediği gibi davacı markaları ile benzer olmayan ve kötü niyetli bulunmayan dava konusu başvurunun davacı markalarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil etmediği, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmişse "düzelterek yeniden esas hakkında" duruşma yapılmadan karar verilmesi gerektiği, buna göre davacı vekilinin istinaf başvurusunun İlk Derece Mahkemesi hükmünün gerekçesine ilişkin olarak yerinde görüldüğü gerekçesiyle davacı vekilinin sair istinaf itirazlarının esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile Ankara 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 13.06.2019 tarihli ve 2018/382 E., 2019/292 K

. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 13.06.2019 tarihli ve 2018/382 E., 2019/292 K. sayılı kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalının markasını davacı markası ile aynı sınıfta tescil ettirmesinin kötü niyeti gösterdiğini, davalı markasının logosunun davacıya ait logolarla ayniyet derecesinde benzer olduğunu, tüketici nezdinde, ayak sembolü görünen her markanın davacının ...markasını akla getirdiğini, Mahkemece emtia benzerliği tespit edildiği hâlde davanın reddi kararının doğru olmadığını, markaların görsel olarak neredeyse aynı olduklarını, 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında karıştırılma ihtimaline yol açacak düzeyde benzerlik kriterlerinin somut olayda sağlandığından davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesi gerektiğini, davalının, davacının piyasada tanınmışlığından yararlanmaa kastıyla hareket ederek kötü niyetle haksız kazanç elde etmeye çalıştığını belirterek istinaf mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka başvurusuna itirazın reddinin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 13.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7075, Karar No: 2024/3891, Tarih: 25.04.2024

**12. Hukuk Dairesi         2023/7075 E.  ,  2024/3891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

DAVACILAR : Şikayetçiler :..., ... Restaurant-bar-disco Ve Plaj İşl. ... Ve Ortaklığı

DAVALILAR : ..., ...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davalı-alacaklı ... tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazlarının reddi ile;

Alacaklı tarafından borçlu hakkında başlatılan ilamsız icra takibine karşı borçluların icra mahkemesine başvurarak; takip dayanağı senedin sözleşme kapsamında verilmiş teminat senedi olduğunu, bu nedenle borca itiraz ettiğini, ayrıca sözleşmeye konu borç hakkında ipotek tesis edildiğini, İİK'nın 45. maddesi uyarınca taşınmaz rehni ile teminat altına alınmış borç için genel haciz yolu ile takip yapılamayacağını ileri sürerek takibin ve ödeme emrinin iptalini talep ettiği; İlk Derece Mahkemesince takip dayanağı senede konu alacağın rehinle teminat altına alındığı, İİK'nın 45. maddesi uyarınca rehinin paraya çevrilmesi yolu ile takip yapılmadan ilamsız takip yapılamayacağı gerekçesi ile şikayetin kabulü ile takibin şikayetçi borçlular yönünden takibin iptaline karar verildiği, davalı alacaklı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulduğu, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK'nın 45. maddesi asıl borçlular ile ilgili olarak düzenlenmiş olup, alacağı rehinle temin edilen bir kimsenin “rehni veren” hakkında doğrudan doğruya genel haciz yolu ile takibe geçmesini önlemekte ve rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusu iflasa tâbi şahıslardan olsa bile, alacaklının yalnız rehnin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapabileceğine ilişkin bulunmaktadır. Bir diğer anlatımla, İİK'nın 45. maddesi asıl borçlu için getirilmiş bir kural olup kefiller hakkında uygulanmaz. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun müteselsil kefalet başlıklı 586. maddesinde (eski Borçlar Kanunu'nun 487. maddesi) ise, “Kefil, müteselsil kefil sıfatıyla veya bu anlama gelen herhangi bir ifadeyle yükümlülük altına girmeyi kabul etmişse alacaklı, borçluyu takip etmeden veya taşınmaz rehnini paraya çevirmeden kefili takip edebilir. Ancak, bunun için borçlunun, ifada gecikmesi ve ihtarın sonuçsuz kalması veya açıkça ödeme güçsüzlüğü içinde olması gerekir” hükmü yer almaktadır.

Şayet müteselsil kefil, kendi kefaletinin teminatı olarak ipotek vermiş ise asıl borçlu konumuna geleceğinden İİK'nın 45. maddesi uyarınca önce rehnin paraya çevrilmesi yoluyla takip başlatılmadığını şikayet konusu yapabilir. Müteselsil kefili olduğu borç için ayrıca ipotek alınmış ise, 6018 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 586. maddesi uyarınca alacaklının asıl

Şayet müteselsil kefil, kendi kefaletinin teminatı olarak ipotek vermiş ise asıl borçlu konumuna geleceğinden İİK'nın 45. maddesi uyarınca önce rehnin paraya çevrilmesi yoluyla takip başlatılmadığını şikayet konusu yapabilir. Müteselsil kefili olduğu borç için ayrıca ipotek alınmış ise, 6018 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 586. maddesi uyarınca alacaklının asıl

borçluyu takip etmeden veya taşınmaz rehnini paraya çevirmeden kefili takip edebilmesi için borçlunun ifada gecikmesi ve ihtarın sonuçsuz kalması veya açıkça ödeme güçlüğü içinde olması gerekir. Bu hükme uyulmadan müteselsil kefil hakkında takip yapılması halinde takip borçlusu olan müteselsil kefil süreye bağlı olmaksızın icra mahkemesine başvurarak takibin iptalini isteyebilir.

Somut olayda, şikayetçi borçlu ... hakkında Çeşme İcra Dairesi'nin 2019/986 E. sayılı takip dosyasında genel haciz yolu ile ilamsız takip (ör 7) başlatıldığı, takibin dayanağı açık nokta sözleşmesinin içeriğinde takibe konu borcun ipotek senedi ile teminat altına alındığı belirlenmiş ise de; şikayetçi borçlu ...' in ipotek veren konumunda olmadığı gibi kefalet borcunun da rehinle teminat altına alınmadığı, şikayetçi borçlu ... hakkında genel haciz yoluyla ilamsız icra takibi yapılmasında İİK'nın 45. maddesine aykırılık bulunmadığı, ayrıca borçlu ... olduğundan ... Restaurant-Bar-Disco-Plaj işletmesi ... ve Ortaklığı şeklinde takip yapılması da hukuka aykırı olduğu, İlk Derece Mahkemesinin, şikayetçi borçlu ... yönünden takibin iptali kararı isabetsiz olup, Şikayetçi ... yönünden şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Yukarıda yazılı nedenlerle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin 09/06/2023 tarih ve 2022/2055 E. 2023/1587 K. sayılı kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA,

Çeşme İcra Hukuk Mahkemesi’nin 20/04/2022 tarih ve 2022/36 E. 2022/83 K. sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.04.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2698, Karar No: 2018/6156, Tarih: 17.09.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/2698 E.  ,  2018/6156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 02/05/2018 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, kamu davasının ertelenmesine dair İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 27/10/2017 tarihli ve 2017/251 esas, 2017/432 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 08/02/2018 tarihli ve 2018/156 değişik iş sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 07/05/2018 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli hakkında, 20/06/2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan soruşturma sonucunda 30/07/2015 tarihinde TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının beş yıl süre ile ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, ayrıca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması halinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunun ihtar edilmesine karar verildiği, bu kararın 20/08/2015 tarihinde tebliğ edildiği,

2- Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce gönderilen uyarılı ilk başvuru davetiyesinin de tebliğini müteakip, şüphelinin 29/09/2015 tarihinde müracaat ederek denetimli serbestlik ve tedavi tedbirinin infazına başladığı, ancak infaz aşamasında yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiği gerekçesi ile kamu davasının ertelenmesi kararı kaldırılarak kamu davası açıldığı,

3- Yapılan yargılama sonucunda, İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 16/01/2017 tarihli ve 2016/213 esas, 2017/5 sayılı kararı ile “sanığın denetime ısrarlı uymadığına ilişkin her hangi bir delilin bulunmadığı” şeklindeki gerekçeye dayanılarak kovuşturma şartı bulunmadığından bahisle “kamu davasının ertelenmesine, erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında 1 yıl süre ile denetim serbestlik ve tedavi tedbiri uygulanmasına,” karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

4- Bu karara istinaden uygulanan denetimli serbestlik ve tedavi tedbirinin infazı aşamasında, şüphelinin yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiğinin bildirilmesi üzerine, mahkemece yargılamaya devam edildiği, ancak yapılan yargılama sonucunda, İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 27/10/2017 tarihli ve 2017/251 esas, 2017/432 sayılı kararı ile yeniden “sanığın denetime ısrarlı uymadığına ilişkin her hangi bir delilin bulunmadığı” şeklindeki gerekçeye dayanılarak kovuşturma şartı bulunmadığından bahisle “kamu davasının ertelenmesine, erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında 1 yıl süre ile denetim serbestlik ve tedavi tedbiri uygulanmasına,” karar verildiği,

5- Bu karara karşı Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine dosyanın gönderildiği İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi'nin 19/12/2017 tarihli ve 2017/2613 esas, 2017/2593 sayılı kararı ile, mahkemece verilmiş “kamu davasının ertelenmesine” ilişkin kararın durma kararı niteliğinde olması nedeniyle itiraz kanun yoluna tabi olduğu belirtilerek dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edildiği,

6- İtiraz incelemesi için dosyanın gönderildiği İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 08/02/2018 tarihli ve 2018/156 değişik iş sayılı kararı ile “kamu davasının ertelenmesine” ilişkin karara yönelik itirazın reddine kesin olarak karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken, anılan Kanun'da düzenlenmeyen şekilde ertelenmesine karar verilemeyeceği gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 08/02/2018 tarihli ve 2018/156 değişik iş sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

Somut olayda, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın cezalandırılması isteğiyle açılan davada, "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda, Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, CMK’nın 223. maddesinde karar ve hüküm türleri arasında sayılmayan “kamu davasının ertelenmesine” dair karar verilmesi yasaya aykırı olduğundan itirazın bu nedenle kabulü yerine reddine karar verilmesi yasaya aykırı olup kanun yararına bozma talebi bu nedenle yerinde görülmüştür.

D) Karar : Açıklanan nedenlere göre; kamu davasının ertelenmesine dair İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 27/10/2017 tarihli ve 2017/251 esas, 2017/432 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 08/02/2018 tarihli ve 2018/156 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 17.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.