muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14296, Karar No: 2017/3705, Tarih: 06.04.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/14296 E.  ,  2017/3705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kısmen kabulüne ve birleşen davanın usulden reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile davalı ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin 24/09/2005 tarihinde ... ilçesinden İnebolu İlçesine motorsikletle seyir halinde giderken, davalı ...'ın kullandığı. ... plakalı aracın çarpması sonucunda hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığını, kaza sonrası davacının kafa travması geçirdiğini ve buna bağlı olarak sağlığının bir çok yönden bozulduğunu, davacının kazadan önce askerliğini komando olarak yaptığını ve son derece sağlıklı olduğunu, kazadan sonra ise rahatsızlıkları sebebiyle hayatının çekilmez hale geldiğini, mesleğini tam manasıyla icra edemediğini, iş gücü kaybına maruz kaldığını, maddi ve manevi olarak da yıprandığını belirterek şimdilik 10.000,00 TL maddi (500 TL tedavi gideri, 500 TL yol gideri, 9.000,00 TL kaza nedeniyle iş göremezliği için) toplam 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; yargılama sırasında 25.12.2013 tarihli dilekçesi ile davalı ... şiretinin limit olan 50.000,00 TL'yi ödediğini, bakiye 45.917,52 TL'nin diğer davalılaradan tahsilini talep ederek davasını bu şekilde ıslah etmiştir.

Birleşen davada; davacı vekili, asıl davada arta kalan tazminat alacağının zamanaşımına uğrama ihtimali olduğunu belirterek 10.000,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ve ... vekili; davanın 2918 sayılı kanunda öngörülen zamanaşımı süresi geçtikten sonra açıldığını, kazadan kısa bir süre önce aracın bakımının yaptırıldığını, olay akşamı karşıdan gelen aracın uzun farlarını yakması ve davacıya ait motorsikletin hiçbir aydınlatma aksamının bulunmamasının kazaya sebebiyet verdiğini, davacının motorsiklet ehliyetinin de bulunmadığını, bu nedenle davalılara atfı kabil bir kusur bulunmadığını belirterek tüm bu sebeplerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş vekili; davanın 2918 sayılı kanunda öngörülen zamanaşımı süresi geçtikten sonra açıldığını, bu sebeple davanın reddi gerektiğini, kabul anlamına gelmemek kaydıyla mezkur poliçedeki kişi başına tedavi/sürekli sakatlık tazminatı limitinin 50.000,00 TL olduğunu, dava açılmadan önce davacı tarafın sigorta şirketine başvurmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ...Ş vekili; davanın 2918 sayılı kanunda öngörülen zamanaşımı süresi geçtikten sonra açıldığını, bu sebeple davanın reddi gerektiğini, kabul anlamına gelmemek kaydıyla mezkur poliçedeki kişi başına tedavi/sürekli sakatlık tazminatı limitinin 50.000,00 TL olduğunu, dava açılmadan önce davacı tarafın sigorta şirketine başvurmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Asıl davanın kısmen kabulü ile 45.917,52 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 24/09/2005 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'ndan tahsili ile davacıya verilmesine, 10.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 24/09/2005 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'ndan tahsili ile davacıya verilmesine, davacının tedavi masrafı ve tedavi için yaptığı yol masraflarına yönelik talebinin reddine, davacının davalı ...Ş'ye yönelik talebinin 17/09/2013 tarihli ödeme ile karşılandığı anlaşıldığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına; Birleşen davanın, asıl davanın ıslah edildiği, asıl dava ile birleşen davanın aynı talebe ilişkin olup aynı kişilere karşı açıldığı gerekçesiyle derdestlik nedeniyle 6100 sayılı HMK'nın 114/1-ı, 115/1 ve 115/2 maddeleri uyarınca usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalı ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

HUMK'nın 75/2. maddesinde, "dava dilekçesindeki talep sonucu açık değilse, mahkeme, davacıya talep sonucunu açıklatırmalıdır" şeklinde düzenlenmiştir. Buna göre anılan maddede hakim, davada müphem ve çelişik gördüğü iddia ve sebepler hakkında açıklama isteyebilir denilmektedir. Esasen bu sadece hakime tanınan bir yetki değil, aynı zamanda hakime verilen bir ödevdir. (Baki Kuru, sayfa 287,7.parağraf).

Somut olayda, aktüer raporu 01.07.2013 tarihli olup, bu rapora göre davacı vekili tarafından ıslah 25.12.2013 tarihinde yapılmıştır. Birleşen dava, 29.06.2012 tarihinde açılmış ve asıl dava ile birleşmesine 08.02.2013 tarihinde karar verilmiştir. Buna göre ıslah, birleşmeden sonra yapıldığına göre Mahkemece, davacının talebinin açıklattırılması, sonucuna göre asıl ve birleşen dava yönünden hüküm kurulması gerekirken, davacının talebi açıklattırılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Kabule göre ise, Mahkemece, birleşen dava derdestlik nedeniyle dava şartı yokluğundan usulden red edildiğine göre birleşen davada; karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre davacı taraf aleyhine davalı taraf lehine maktu vekalet ücretine hükmetmek gerekirken yazılı şekilde nispi vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olmuştur.

Kabule göre ise, Mahkemece, birleşen dava derdestlik nedeniyle dava şartı yokluğundan usulden red edildiğine göre birleşen davada; karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre davacı taraf aleyhine davalı taraf lehine maktu vekalet ücretine hükmetmek gerekirken yazılı şekilde nispi vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin sair ve davalı ... ve ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ile asıl ve birleşen dava davalıları ... ve ...'a geri verilmesine 06/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5584, Karar No: 2024/6694, Tarih: 12.06.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/5584 E.  ,  2024/6694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1049 E., 2024/19 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/784 E., 2019/301 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Mahkeme kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, asılın adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; (adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından), adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesi tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 11. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

12.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14383, Karar No: 2017/8645, Tarih: 10.07.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/14383 E.  ,  2017/8645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 13.04.2016 gün ve 26704-8059 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26.09.2014 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

Davacı, davalı eş adına tapuda kayıtlı olan aile konutu niteliğindeki taşınmaza muvafakati olmadan ipotek konulması nedeniyle ipoteğin kaldırılmasını ve taşınmaz üzerine aile konutu şerhi konulmasını talep etmiş, mahkemece ; ipotek tesisine ilişkin işlemden önce aile konutu olduğuna ilişkin bir şerh bulunmadığı, lehine ipotek verilen ...A.Ş' nin kötü niyetli olduğu kabul edilse bile ipotek daha sonra ...A.Ş. tarafından ...'a, ...'dan ise davalı ... otomotiv Ltd. Şirketine temlik edildiği, ... Otomotiv Ltd. Şirketinin taşınmazın aile konutu olduğunu bildiği ve kötü niyetli olduğu davacı tarafından ispat edilmediği gibi davalı şirketin ipoteği temlik alırken taşınmazın aile konutu olduğunun araştırma gibi bir yükümlülüğü de bulunmadığı, ayrıca davacının taşınmaz üzerinde ayni hak sahibi olmadığı üçüncü kişi yararına oluşan ipoteğin iptalini de isteme hakkı bulunmadığından; davacının davasının reddine karar vermiş, davacının temyizi üzerine, Dairemizin 13.04.2016 gün, 2015/26704 esas ve 2016/8059 karar sayılı ilamıyla yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 194/1. maddesine göre, "Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.” Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi “konulmuş olmasa da” eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma, aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Zira dava konusu taşınmaz şerh konulmasa dahi aile konutudur. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta, aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh "kurucu” değil “açıklayıcı” şerh özelliğini taşımaktadır. Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, “emredici” niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “belirli olan” bir işlem için verilebilir.

Türk Medeni Kanununun 193. maddesi hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanununun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “aile birliğinin korunması” amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin “açık rızası bulunmadıkça” aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunun ipotek edilmesi gibi “tek başına” bir ayni hakla sınırlandıramaz. Bu sınırlandırma “ancak diğer eşin açık rızası alınarak” yapılabilir.

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin "açık” olması gerekir.

Her ne kadar ipotek doğrudan doğruya aile konutundan faydalanma ve oturma hakkını engellemiyorsa da, hak sahibi eşin kötü niyetli ve muvazaalı işlemleri ile aile konutunun elden çıkarılma tehlikesi nedeniyle ipotek işlemine diğer eşin “açık rızası” şarttır.

Somut olayda, davacı eşin açık rızası olmadan davalı eş dava konusu aile konutu üzerinde ... A.Ş. lehine ipotek tesis etmiş. ... A.Ş'nin 31.07.2009 tarihinde söz konusu alacağı ...'a, ...’ın da ... 1. Noterliğinin 10 Mart 2010 tarih 3831 yevmiye numaralı temliknamesi ile alacağı davalı ... Otomotiv Ltd. Şirketine temlik ettiği, ipotek işleminin tek elden ... A.Ş. tarafından yapıldığı, daha sonradan yapılan temlik işlemlerinin dava konusu ipoteğe diğer eşin açık rızasının olması gerektiği gerçeğini ortadan kaldırmayacağı gibi, geçersiz olan bir ipotek işleminden sonra yapılan temliklerin de geçerli olamayacağı sonucunu ortadan kaldırmaz.

Hukuk Genel Kurulunun 15.04.2015 tarih ve 2013/2-2056 esas, 2015/1201 karar günlü kararında açıkça ifade edildiği ve Dairemizce de aynen benimsendiği üzere eşin açık rızası alınmadan yapılan işlemin geçerli olduğunu kabul etmek imkansızdır. Eş söyleyişle eşin "açık rızası alınmadan" yapılan işlemin "geçersiz olduğunu" kabul etmek zorunludur. Gerçekleşen bu durum karşısında yukarıda açıklanan yasal düzenleme ile ilkelere uygun değerlendirme yapılarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ret hükmü kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir. Ne var ki bu husus ilk inceleme sırasında gözden kaçıırıldığından, davacının karar düzeltme isteğinin kabulüne Dairemizin 13.04.2016 gün ve 2015/26704 esas ve 2016/8059 karar sayılı onama kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda gösterilen sebeple bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440-442. maddeleri uyarınca karar düzeltme talebinin KABULÜNE, Dairemizin 13.04.2016 gün, 2015/26704 esas ve 2016/8059 karar sayılı ilamının kaldırılmasına, hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, karar düzeltme harcının istek halinde yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi.11.07.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2018/5543, Karar No: 2019/3651, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5543 E.  ,  2019/3651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21012, Karar No: 2012/25772, Tarih: 23.10.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/21012 E.  ,  2012/25772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Karar ve temyiz dilekçesinin davacıya 7201 sayılı Yasanın 6099 sayılı Yasa ile değişik 10. maddesi gereğince tebliğ edilmesi için dosya mahalli mahkemesine iade edilmiş ise de; mahkemece davacının adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi ... Caddesi, ... Mahallesi, No:98 İç kapı No:4 .../... olduğu halde, bu adreste değil ... Mahallesi, ... Sokak No:1 İç kapı No:2 .../... adresinde tebliğat yapılmıştır. İade kararı gereğince davacıya adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinde Tebligat Yasasının 10. maddesi gereğince karar ve davalının temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliği için dosyanın mahalline İADESİNE, iade kararını yerine getirmeyen ilgililerin dikkatinin çekilmesine oybirliğiyle karar verildi. 23.10.2012 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2022/10901, Karar No: 2024/2731, Tarih: 22.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/10901 E.  ,  2024/2731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/130 E., 2021/214 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Doğubayazıt Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.3.2015 ve 22.10.2019 tarihli kararlarının Yargıtay 1. Ceza Dairesi tarafından bozulması üzerine anılan mahkemenin bozmaya uyarak 10.06.2021 tarihli ve 2021/130 Esas, 2021/214 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza

Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz sebepleri özetle; kasten yaralama sonucu ölüm meydana geldiğinden bahisle suçun vasfına, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin sanık hakkında uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz sebepleri özetle; kasten yaralama sonucu ölüm meydana geldiğinden bahisle suçun vasfına, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin sanık hakkında uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ... ve temyiz dışı sanık ... (Ç.T.) ile maktul arasında laf atma nedeniye başlayan tartışmanın maktul ...'un sanık ...'ı omzundan itmesi ile kavgaya dönüştüğü; kavga esnasında maktulün beş parmak diye tabir edilen muşta ile sanıklara, sanıkların da yine benzer nitelikteki muşta ile maktule vurdukları, olay sırasında maktulün olay yerinde ele geçirilen sarı saplı usturayı cebinden çıkardığı, bunun üzerine Ç.T.'nin de arka cebinden bir bıçak çıkarıp maktûle doğru salladığı, bu esnada maktulün kolundan yaralandığı, Ç.T.'nin tekrar salladığı bıçağın maktulün boyun kısmına saplandığı, maktulden kan fışkırmaya başlayınca sanıkların korkarak kaçtıkları olayda; Ç.T. tarafından maktulün boğazına bıçağın saplandığı anda olay yerinde sanık ...'ın da bulunduğunun sâbit olduğu, tanıklar beyanları ile sanığın beyanından iki sanığın tek başına bulunan maktule saldırdıkları, maktulde ve Ç.T.'de silahtan sayılabilecek bıçakların bulunduğunun sâbit olduğu, Ç.T. ve ...'ın olaydan sonraki gün alınan kesin raporlarında herhangi bir darp ve cebir izine rastlanmadığı, maktulün otopsi raporu da gözönüne alınarak sanıkların maktulü öncelikle darp ve cebir suretiyle yaralamaya başladıkları, maktul tarafından hiçbir darbeye maruz kalmayan sanıkların maktulü yaraladıkları, daha sonra maktulün boğazına bıçak saplandığı, sanık ...'ın ise olayın en başından en sonuna kadar olay yerinde olduğu ve maktule karşı gerçekleştirilen darp ve cebir eylemlerini diğer sanık Ç.T. ile birlikte fikir ve eylem birliği içerisinde gerçekleştirdikleri, Ç.T. maktûlü kasten öldürme eylemine sanık ...'ın da fikir ve irade birliği içerisinde eylem üzerinde hakimiyet kurarak iştirâk ettiği kabul edilmiştir.

2. Sanık savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, 25.09.2013 tarihli otopsi raporu, teşhis tutanakları, uzmanlık raporları, nüfus ve adli sicil kayıtları ile diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükmün denetime olanak verecek şekilde yeterli gerekçeyi içerdiği, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eksik inceleme bulunmadığı, 25.09.2013 tarihli otopsi raporunda maktulün kesici delici alet yaralanmasına