muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/31733, Karar No: 2022/26595, Tarih: 30.12.2022

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya ,18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran ..., geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Somut olaya gelince; sanığın ... sitesinde yayınlanan sözlerinin, mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın 7165 Sayılı Kanun’un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 304/2. maddesi gereğince ... Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmesine, 30/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2491, Karar No: 2012/8872, Tarih: 29.11.2012

**1. Ceza Dairesi         2010/2491 E.  ,  2012/8872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2010/73904

MAHKEMESİ : Manavgat Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 12/06/2009, 2008/292 (E) ve 2009/134 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Adem'in katılan Memiş'i öldürmeye tebeşşüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlikgörülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin eksik incelemeye, suç vasfına, meşru savunmaya, teşdit sebebi bulunmadığına, haksız tahrikin derecesine vesaireye; katılan Memiş vekilinin haksız tahrik bulunmadığına, fazla ceza verildiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

a- Katılan hakkında düzenlenen Akdeniz Üniversitesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığının 28.10.2008 tarih ve 1057 sayılı raporunda boyun solda, sol meme altında ve batın sol tarafta kesiler bulunduğu, boyun bölgesinde eksternal juguler ven, karotis arter ekterna yaralanması bulunduğu, sol kulak heliks cildinden aşağıya doğru uzanan 2-3 cm.lik kesinin süture edildiği, diğer yaralanmaların kas doku seyirli olduğu, hayati tehlikeye neden olduğu, sabit iz, duyulardan veya organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflaması veya yitirilmesi açısından 18 ay sonra muayenesi sonucunda rapor verilebileceğinin" belirtildiği halde, ilgili hastaneden hasta tabela ve tedavi kayıtları, ameliyat notları ile müşahade evrakları ve tüm grafileri getirtilerek, boyun bölgesindeki yaralanma nedeni ile sabit iz oluşup oluşmadığı,duyulardan veya organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflaması veya yitirilmesi olup olmadığı yönünde rapor alınarak, sonucuna göre, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35.maddesi ile uygulama yapıldığı sırada meydana gelen tehlikenin ve zararın ağırlığı dikkate alınarak, makul bir ceza belirlenmesi gerektiği düşünülmeden, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b- Sanık savunmasında ve mağdur beyanlarında yer alan, olaydan 3 yıl kadar önce sanık Adem tarafından mağdur Memiş'e av tüfeği ile ateş edilmesi olayı ile ilgili olarak, mağdur Memiş'in, "sol elinden saçma ile yaralandığı, olayı Jandarma Komutanlığına bildirdiğini, baskı yapılması nedeni ile şikayetten vazgeçtiğini" bildirmiş olması karşısında, söz konusu olayla ilgili olarak yapılan soruşturma ve varsa açılmış davanın sonucunun araştırılması, sonucuna göre sanık hakkında tahrik hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiği düşünülmeksizin, olay sırasındaki haksız hareketler esas alınarak tahrike ilişkin uygulama yapılması,

c- Sanığın, Antalya 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 12.08.2005 tarih ve 2005/494­2005/292 karar sayılı ilamı uyarınca kişiyi hürriyetinden yoksun bırakmaya teşebbüs suçundan mahkum olduğu ve 20.10.2005 tarihinde kesinleşip mahsup nedeni ile aynı tarihte infaz edilmiş sayılan 5 ay hapis cezasının infaz tarihinden itibaren 3 yıl geçmeden bu suçu işlemesi karşısında, sanık hakkında TCK.nun 58.maddesi hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafii ve katılan vekilinin sair temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 29/11/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13442, Karar No: 2017/17265, Tarih: 02.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/13442 E.  ,  2017/17265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan .... Sosyal Hizmetler Ltd. Şti. ve T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının emeklilik nedeni ile kıdem tazminatı için davalı .... Şti.'ne başvurduğunu ama ödenmediğini, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı .... Şti. vekili, kurumun ihale makamı olup husumet itirazında bulunduklarını, davacının çalıştığı yerler bakımından davacıya ödeme olup olmadığının araştırılması gerektiğini, Vakıf tarafından davacıya ödeme yapıldığı duyumları olduğunu, taleplerin zamanaşımına uğradığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekili, söz konusu davada kendilerinin taraf ehliyeti olmadığını, geçmiş yıllarda anılan işyerinde 3 vardiya sisteminin uygulandığını, sabah vardiyasının 07:00 - 15:00 - akşam vardiyasının 15:00 - 23:00 gece vardiyasının ise; 23:00 07:00 saatleri arasında olduğunu, daha sonraki yıllarda 07:00 - 19:00 - 19:00 - 17:00 saatleri olarak düzenlendiğini, vardiya sisteminde çalışan personele 3 gün izin verildiğini, söz konusu firmaların çalıştırıldığı personellerin sözleşmelerinin 2 yada 3 aylık süreçler olması nedeniyle çalışma sürelerinin 1 yılı doldurması sebebi ile yıllık izin kullandırılmadığını, resmi ve dini bayramlarda çalışma olması halinde ücretlerinin ödendiğini, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, davacı taleplerinin zamanaşımı uğradığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının, davalı bakanlığa bağlı huzurevinde alt işveren işçisi olarak çalşmakta iken emeklilik nedeniyle iş aktini feshettiği, davalı işveren nezdinde hizmet süresinin toplanan delillere göre 15.06.2000-31.07.2007 tarihleri arasında 7 yıl 1 ay 16 gün olduğu, davacının hizmet süresinde değişen alt işverenlerin işçisi olarak asıl işveren davalı bakanlığa bağlı huzur evinde çalıştığı ve son alt işverenin .... Sosyal Hizmetler Ltd. Şti. olduğu, değişen alt işverenler arasındaki hukuki ilişkinin işyeri devri niteliğinde olduğu, asıl işveren ile son alt işverenin davacının tüm süreye ilişkin işçilik alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları, iş aktinin tazminatı gerektirmeyecek şekilde sona erdiğinin ispat külfeti davalı işverene ait olup, davacının kurum kayıtlarına göre emeklilik olgusuna dayalı iş aktini feshettiği, bu itibarla davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı alt işverenler ....Sosyal Hiz. ve Sistem Sosyal Hiz. Ünvanlı şirketlere yönelik açılan davadan feragat etmesi nedeniyle bu davalılar yönünden davanın reddine karar verildiği, davacı asilin yeminli beyanına göre genel tatil çalışmalarının karşılığının ödendiği anlaşıldığından bu talebin reddi gerektiği, yine davacı asilin kullanmadığı yıllık izin süresinin 14 gün olduğu beyanına göre yıllık izin alacağının hesaplanması yönüne gidilmiş buna göre 791,88 TL. aylık brüt ücret/30 gün x 14 gün= 369,54 TL-49,91 TL. gelir vergisi ve damga vergisi = 319,63 TL. olduğu sonucuna varıldığı, davacının hak kazandığı kıdem tazminatı ve fazla mesai alacağı yönünden zamanaşımı itirazı da dikkate alınarak hesaplama içeren 12.03.2014 tarihli bilirkişi raporuna itibar edilmiş ve fazla mesai iddiası tanık beyanı ile ispatlanmış olduğundan bu alacaktan %30 oranında hakkaniyet indirimi yoluna gidilmiş, hesaplanan alacakların ödendiği davalı işverence ispat edilemediğinden davacının tüm hizmet süresi yönünden doğan işçilik alacaklarından asıl işveren davalı bakanlık ve son alt işveren olan .... Sosyal Hizmetler Ltd. Şti. sorumlu olduğundan bu davalılar yönünden davanın kısmen kabulüne karar verildiği gerekçesi ile hafta tatli ücreti ile ulusal bayram genel tatil ücreti dışındaki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalılardan ... Sosyal Hizmetler Ltd. Şti. ve T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar ... Sosyal Hizmetler Ltd. Şti. ve T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalılardan ... Sosyal Hizmetler Ltd. Şti. ve T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar ... Sosyal Hizmetler Ltd. Şti. ve T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde davacının kıdem tazminatı talebi emeklilik nedeni ile yaşlılık aylığı bağlanmasına dayandırılmıştır. Dosya kapsamından emekliliğin 04/05/2007 olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle kıdem tazminatının 31/07/2007 tarihine kadar hesaplanması HMK.'nun 25. maddesine aykırı olup, kıdem tazminatı emeklilik tarihi olan 04/05/2007 tarihine kadar hesaplanmalıdır.

Bu durumun talep edilen tüm alacak kalemlerinin hesabına esas süreye ve ücret miktarına etkisi de irdelenmelidir.

3-İşçilik alacağının ödendiğini işveren ispatlamalıdır.

Davacıya 15/06/2000-30/04/2002 tarihleri arasındaki çalışması için 414,46 TL. kıdem tazminatı ödenmesi bakımından, bu ödemenin de yer aldığı toplu ödeme listesindeki tutarın hesaba aktarılması hakkında ....Çocuk Koruma Vakfı'nın .... Bankası'na verdiği talimat, toplu ödenen paraya dair banka dekontu ve benzeri belgeler bulunmaktadır.

Bu ödemenin kıdem tazminatı alacağından mahsup edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgiliye iadesine, 02/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10463, Karar No: 2016/20165, Tarih: 23.06.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/10463 E.  ,  2016/20165 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Gazetesinin 12/01/2014 tarihli nüshasının birinci sayfasında “Darbe Medyasından Karartma Günleri” ve 22. sayfasında “ ... Israrla Yazdı” başlıkları ile yayımlanan yazılar nedeniyle ilgilisi ... ’ün vâki düzeltme ve cevap isteminin reddine dair ... 22. Sulh Ceza Mahkemesinin 19/03/2014 tarihli ve 2014/278 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile tekzip ve düzeltme metinlerinin yayımlanmasına ilişkin ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/03/2014 tarihli ve 2014/71 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 24/07/2015 gün ve 49948 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/09/2015 gün ve KYB.2015-280449 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmesi üzerine;

Dairemizin 24/03/2016 gün ve 2015/18343 Esas, 2016/13851 sayılı kararıyla;

“Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; ... Gazetesinin bir tüzel kişi olduğu, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 12/1. maddesine göre, “Hükmi şahıslara tebliğ, salahiyetli mümessillerine, bunlar birden ziyade ise, yalnız birine yapılır”. Aynı Kanun'un "Hükmi şahıslar namına kendilerine tebliğ yapılacak kimseler her hangi bir sebeple mutat iş saatlerinde iş yerinde bulunmadıkları veya o sırada evrakı bizzat alamayacak bir halde oldukları takdirde tebliğ, orada hazır bulunan memur veya müstahdemlerinden birine yapılır.” kuralına aykırı olarak ve cevap ve düzeltme metninin, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca, adı geçen gazetelerin sorumlu müdürlerine gönderilmesi yerine, tebliğ evrakının sorumlu kişiye yapıldığını gösterir şekilde tebliğ mazbatası düzenlenmediği ve usulüne uygun tebliğ koşulu yerine getirilmediği gözetilmeden, itirazın bu yönden reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmiş olmasında isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;