muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10874, Karar No: 2023/1839, Tarih: 13.04.2023

Davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin ise reddedilen yönler dışındaki itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin yabancı uyruklu olduğunu, 2006 yılında davalı ile evlendiklerini, erkeğin evliliğin başından itibaren müvekkiline köle gibi davrandığını, sürekli hakaret ettiğini, gece yarıları eve sarhoş geldiğini, psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladığını, evlilik birliğinin yüklediği sorumlulukları yerine getirmediğini, toplum içerisinde geri zekalı, aptal, beceriksiz gibi onur kırıcı laflar söylediğini, kadının daha fazla dayanamayarak ...'e taşındığını, en son 03.04.2019 tarihinde erkeğin kadının yanına gelerek şiddet uyguladığını öldürmekle tehdit ettiğini iddia ederek; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, kadın yararına aylık 5.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 400.000,00 TL maddî, 400.000,00 TL manevî tazminatın davalıdan alınarak müvekkiline verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı asıla dava dilekçesi 26.04.2019 tarihinde bizzat tebliğ olunmuş ancak davalı taraf davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı kadının daha önce yaşanan bir kısım olayları hoş görü ile karşılamış olsa da davalının eylemlerinin devam ettiği, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda eşine saygı ve sevgi ile davranmayan, yabancı uyruklu olmakla sınır dışı edilmekle tehdit ederek eşi üzerinde baskı ..., ona ekonomik şiddet uygulayan davalı eşin ağır kusurlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, kadın yararına daha önce hükmedilen aylık 400,00 TL tedbir nafakasının boşanma kararının kesinleşmesi tarihinden itibaren aynı miktar nafakanın yoksulluk nafakası olarak devamına kadın yararına 10.000,00 TL maddî tazminatın, 10.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalının evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında tam kusurlu olduğu doğru ise de kusur belirlemesinin tam olarak yapılmadığı, erkeğin ispat edilen diğer kusurlarının yüklenmediği, ekonomik durum araştırmasının erkeğe sorularak hazırlandığını gerçeği yansıtmadığını, kadın yararına hükmolunan nafaka ve tazminatların az olduğunu belirtilerek; kararı kusur belirlemesi, yararına hükmolunan nafaka ve tazminatların miktarı yönünden temyiz etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince erkek hakkında kolluk marifetiyle yaptırılan sosyal ve ekonomik durum araştırması incelendiğinde bilgilerin erkekten sorularak tanzim edildiği yönünde bir hususun tutanağa aktarılmadığı, davacı vekilinin bu yöne ilişkin istinaf itirazının yerinde olmadığı, kusur belirlemesinin ve kadın yararına hükmolunan tedbir nafakası miktarının doğru ve hakkaniyete uygun olduğu, ancak yoksulluk nafakası ve maddî manevî tazminatın miktarının az olduğu gerekçesi ile; kadının yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminatın miktarlarına ilişkin istinaf talebinin kabulü ile ilgili bentlerin kaldırılmasına, yerine; kadın yararına aylık 1.000,00 TL yoksulluk nafakası ve 100.000,00 TL maddî, 80.000,00 TL manevî tazminatın boşanma kararının kesinleşme tarihinden itibaren davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, kadının sair istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; ispat edilen bir kısım kusurların kararda dikkate alınmadığını, erkeğin kusurlarının çok ağır olup yararına hükmolunan nafaka ve tazminatların miktarının az olduğunu belirterek; kusur belirlemesi, yararına hükmolunan tedbir ve yoksulluk nafakası ile tazminat miktarları yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; davaya cevap vermese de ret kapsamında delil bildirme hakkının elinden alındığını, kadının tanıklarının iş arkadaşları olduğundan beyanlarının dikkate alınmaması gerektiğini, kadının dinletmekten vazgeçtiği tanığı hakkında beyanlarının alınmamasının hukuka aykırı olduğunu, mahkemenin delilleri toplamadığını, yeterli araştırmayı yapmadığını belirterek; hükmün tümü yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı kadın tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasındaki ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikteki geçimsizlikte kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına hükmolunan tazminat ve nafaka miktarlarının dosya kapsamı ve hakkaniyete uygun olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 169 uncu ve 175 inci maddeleri. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un (6100 sayılı Kanun) 369 uncu 370 inci ve 371 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

4721 sayılı Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 169 uncu ve 175 inci maddeleri. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un (6100 sayılı Kanun) 369 uncu 370 inci ve 371 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı erkek vekilinin davanın kabulü, kusur belirlemesi, yargılama gideri, vekâlet ücreti yönlerinden temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Tarafların vekillerinin diğer hususlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11038, Karar No: 2023/2602, Tarih: 03.05.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/11038 E.  ,  2023/2602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2016 tarihli 2014/307 Esas ve 2016/615 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bendleri, 87 nci maddesinin

üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 4500 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

2. Muş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2016 tarihli 2014/307 Esas ve 2016/615 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 26.01.2021 tarihli 2020/17793 Esas 2021/2092 Karar sayılı kararı ile '' yetersiz raporun hükme esas alınmak suretiyle sanığın hukuki durumunun belirlenmesi, temel cezaya hükmedilirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, adlî para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceği ihtarının yapılması,'' nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Muş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2021 tarihli 2021/169 Esas 2021/562 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bendleri, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 5680 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'ın temyiz istemi; atılı suçu işlemediğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanık ve mağdurun kardeş oldukları, taraflar arasında suç tarihinde ailevi nedenlerle çıkan tartışmada katılanın sanığa hakaret etmesi üzerine sanığın silahtan sayılan boru ile katılanın burnuna vurarak katılanı vücudunda kemik kırığı oluşacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'ın temyiz istemi; atılı suçu işlemediğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanık ve mağdurun kardeş oldukları, taraflar arasında suç tarihinde ailevi nedenlerle çıkan tartışmada katılanın sanığa hakaret etmesi üzerine sanığın silahtan sayılan boru ile katılanın burnuna vurarak katılanı vücudunda kemik kırığı oluşacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

2.Sanığın inkar içeren savunmaları, katılan beyanları, tanıklar ... ile ... 'ün beyanları, Muş Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 26.04.2021 tarihli raporu, Yargıtay ilamı, dosya içerisinde bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

1. Her ne kadar sanık üzerlerine atılı suçlamaları kabul etmediğini beyan etmiş ise de katılan ...'nın anlatımları, tanık beyanları, adlî tıp raporları, sanığın çelişkili beyanları, oluş ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın eyleminin sübuta erdiğinin kabulü ile hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3. Muş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2021 tarihli 2021/169 Esas 2021/562 Karar sayılı kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen ''sanığın kazanılmış hakkı gözetilmeyerek yazılı şekilde hüküm kurulması'' dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle Muş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2021 tarihli 2021/169 Esas 2021/562 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının mahsus bölümüne, "5237 sayılı TCK’nın 52/2 maddesi gereğince 284 tam gün karşılığı adlî para cezasının, sanığın şahsi ve ekonomik durumu göz önünde bulundurularak günlüğü takdiren 20,00-TL’den paraya çevrilmesine ve sanığın 5.680,00 TL ADLÎ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" paragrafından sonra gelmek üzere “bozma öncesi aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek, 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza miktarı açısından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınması suretiyle cezanın 4500 TL adlî para cezası olarak infazına” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2637, Karar No: 2013/4180, Tarih: 06.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/2637 E.  ,  2013/4180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/12/2011 tarih ve 2008/349-2011/432 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, ilköğretim 1.sınıf öğrencileri için hazırlanan "Sesleri Birleştirme" isimli eserin sahibi olduğunu, eserin yayınlanması hususunda davalı şirketle telif sözleşmesi imzalandığını, ancak basılan eserde müvekkilinin yanı sıra şirketin temsilcisi olan diğer davalı ...'ın da eser sahibi olarak gösterildiğini, oysa anılan davalının eser üzerinde hiçbir hakkı bulunmadığını, müvekkilinin eser sahipliğinden doğan mali ve manevi haklarının ihlal edildiği gibi, bu durumun haksız rekabet de oluşturduğunu, öte yandan telif ücretinin de ödenmediğini ileri sürerek, davacının eser sahibi olduğunun tespitine, davalıların ...'ten kaynaklanan haklara tecavüz ve haksız rekabetlerinin ref ve men'ine, 7.000 TL manevi tazminatın davalılardan, 2.000 TL telif ücreti alacağının davalı şirketten dava tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte tahsiline ve hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, dava konusu eserin davacının küçük katkıları ile müvekkili Dursun Karapınar tarafından hazırlandığını, eserin müvekkili Dursun Karapınar'ın aynı amaçlarla daha önce yazdığı "İlk Okumada Çözümleme" ve "Ses Temelli Okuma Yazma Etkinlikleri" adlı kitaplarının devamı niteliğinde olduğunu, davacının, kitabın Dursun Karapınar tarafından ve kendi katkıları ile hazırlandığını başından beri bildiğini, zira davacının kitabın ilk baskılarını görüp beğendiğini, davacı ile imzalanan telif sözleşmesi uyarınca telif bedelinin tamamının Aralık 2008 tarihinde ödeneceğini, dava tarihi itibariyle borcun muaccel olmadığını, buna rağmen dava açıldıktan sonra davacıya 2.000 TL ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia,savunma, ikinci bilirkişi kurulu raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu "Sesleri Birleştirme" isimli eserdeki metin kısmının davacıya ait olduğu,davalı ...'ın kitap üzerindeki çalışmalarının ...'nun 10.maddesi anlamında teknik hizmet niteliğinde olup, eser üzerinde hak sahipliği vermeyeceği, eser sahibi olarak davacının adının yanına davalının isminin yazılmasının, ayrıca davalı ...'ın davacının izni olmadan kendi kitabındaki önsözü ve öğrenci andını esere aynen alması ve yine kitabın sonunda yer alan iki şiiri kitaba yazmasının davacının ...'nun 14 ve 16.maddesinde belirtilen manevi haklarını ihlal niteliğinde olup, manevi tazminat koşullarının oluştuğu,buna karşın telif bedelinin dava sırasında ödenmiş olmakla buna ilişkin davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, “Sesleri Birleştirme” adlı eserdeki metin kısmının eser sahibinin davacı olduğunun tespitine,davalıların davacının ...’dan kaynaklanan manevi haklarına tecavüzünün ref ve men’ine, eser üzerinden davalı ...’ın isminin silinmesine, eserin bu şekli ile basım ve dağıtımının önlenmesine, dağıtılan nüshalarının bulundukları yerden toplatılmasına, 5.000 TL manevi tazmınatın dava tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, telif ücretine ilişkin dava konusuz kaldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, ancak telif ücretine 01.01.2009 tarihinden 03.02.2009 tarihine kadar yürütülecek reeskont faizinin davalı şirketten tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 320,45 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 06/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18790, Karar No: 2018/6480, Tarih: 22.05.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/18790 E.  ,  2018/6480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından; kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden, davalı-karşı davacı erkek tarafından ise; her iki boşanma davası ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-karşı davalı kadın evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine (TMK m. 166/1) dayanarak boşanma davası açmış, davalı-karşı davacı erkek de aynı hukuki sebebe dayanarak karşı dava açmıştır. Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir (HMK m.297/2). Dava dosyalarının birleştirilmesi veya karşılık dava açılması halinde her dava bağımsız niteliğini korur. Bunun sonucu olarak da her dava hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması gerekir. Hal böyleyken; mahkemece “davacının boşanma davasının kabulüne” denilerek boşanmaya karar verilmişse de; taraflardan hangisinin davasının kabul edildiği açık değildir. Mahkemece yapılacak iş; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297/2. maddesi gözetilerek, tarafların davaları ve talepleri hakkında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak nitelikte yeniden bir karar vermekten ibarettir. Açıklanan yönler göz önüne alınmadan, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş; bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.05.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/4667, Karar No: 2017/1202, Tarih: 24.04.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/4667 E.  ,  2017/1202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabluüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin davalı ile 10.07.2006 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladığını, bu çerçevede 68.579,00 TL masraf yaptıklarını, inşaata başlamak için gerekli fizibilite çalışmalarını yürüttüklerini, ortada haklı hiçbir sebep yok iken davalıların tek taraflı olarak işi başka bir yükleniciye verdiklerini, yapılan masraflar dışında sözleşmenin yerine getirilmemesinden dolayı 39.000,00 TL kazanç kaybı olduğunu, toplam zararının 107.579,00 TL olduğunu ileri sürerek, fazlaya dair haklar saklı kalmak kaydıyla 107.579,00 TL'nin yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin, sözleşmenin imzalanmasından sonra 28.10.2009 tarihine kadar inşaatın yapılması ile ilgili yerlere ruhsat için başvurmadığını, inşaat enkazını sattığını, arsanın uzun süre başka işler için depo olarak kullanıldığını, edimlerini yerine getirmediği için 14.09.2009 ve 02.11.2009 tarihli ihtarnamelerle sözleşmeyi feshettiklerini bildirdiklerini savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacı defterleri ve sunduğu delilleri üzerinden yapılan inceleme sonucu davacı masrafının 24.805,92 TL olduğu, davanın kısmen kabulü ile 24.805,92 TL’nin davalı taraftan tahsili ile davacı tarafa verilmesine, hükmolunan miktar üzerinden dava tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalılar vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı arsa sahiplerinin 02.11.2009 tarihli sözleşmenin feshine dair irade beyanları davacı tarafça işbu davanın açıldığı 11.08.2011 tarihi itibariyle sözleşmenin feshi hususunda taraf iradelerinin birleştiğinden sözleşmenin bu tarih itibariyle geriye etkili olarak feshinin kabul edildiği, sözleşme tarihinden ihtar tarihine kadar geçen yaklaşık 3 yılı aşkın sürede yüklenici tarafından sözleşmenin ifası için gerekli ruhsat alınmak suretiyle inşaata başlanmadığı, davalının makul tahammül süresinin aşılmış olduğu

anlaşılmakla, bu haliyle fesih de davacı yüklenicinin kusurlu olduğu açıktır. Hal böyle olunca yüklenici menfi zararlarını değil sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre yapmış olduğu ve karşı tarafın faydalandığı harcamaları talep edebilir.