muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/19240, Karar No: 2023/20064, Tarih: 20.12.2023

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuşlardır.

2. Dairemizin 06.11.2019 tarihli ve 2016/10175 Esas, 2019/19232 Karar sayılı ilâmıyla, davaya konu zarar iddiaları ile ilgili davalılar hakkında kamu davası açılmış olup davalılardan ... hakkında mahkumiyete, diğer davalıların bir kısmı yönünden kamu davasının düşürülmesine, bir kısmı yönünden ise beraate kararı verilmiş ise de sözü edilen ceza mahkemesi kararının henüz kesinleşmediği, davacı işveren temyizinde davalıların tamamının sorumlu olduğunu iddia etmekle ceza davasında verilen kararın kesinleşmesi beklendikten sonra işbu davada sorumluluklara dair hüküm kurulması gerekirken ceza yargılamasının sonucu beklenmeden karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

1. Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmına uyularak Ağır Ceza Mahkemesi kararının sonucu beklenilmiş, Yargıtay 5. Ceza Dairesinin sanık ...'a yüklenen ve oluşa uygun olarak kabul edilen eyleminin görevi kötüye kullanma, diğer sanıkların eylemlerinin ise bu suça yardım etme suçlarını oluşturacağı, anılan suçun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 257 nci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasınını (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrasında belirtilen 8 yıllık asli ve 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı sürelerine tâbi olduğu, zamanaşımını kesen son işlem olan 26.11.2013 tarihli mahkumiyet hükmü ile inceleme günü arasında asli dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiği anlaşıldığından hükümlerin 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası da gözetilmek suretiyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321 inci maddesi gereğince bozulmasına, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fırkası ve 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı düşmesine karar verildiği, davalı ...'ın hizmet nedeniyle görevi kötüye kullanma suçunu işlemiş olduğu yapılan ceza yargılaması ile sabit olup ceza mahkemesi kararının temyiz incelemesinde kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesinin davalının kurum zararına ilişkin sorumluluğunu ortadan kaldırmayacağı gerekçesiyle önceki gibi davanın ... hakkında kısmen kabulüne diğer davalılar hakkında reddine karar verilmiştir.

2. Mahkemece davalılardan ... tarafından 05.06.2023 tarihinde verilen tavzih dilekçesi üzerine 07.06.2023 tarihli ek karar ile; dava dilekçesinde 2009 yılı için eksik yatırılan miktarın 6.411,53 TL olup ilgili evrakta imzası bulunanların davalı ..., davalı ... ve davalı ... olduğu, bu kişiler yönünden makbuz paralarının hesaba yatırılması gerektiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsilinin talep edildiği, 6100 sayılı Kanun'un hükmün tavzihini düzenleyen 305 inci maddesi "Hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan her biri hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir. şeklinde düzenlenmiş olup hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez." düzenlemesini içerdiğinden taraflara yükletilen hak ve borçlar kapsamında olan vekâlet ücretinin tavzih kararı ile düzeltilmesinin mümkün olmadığı; bunun yanı sıra Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13 üncü maddesinin (2) nci bendinde hükmedilen "Ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez." düzenlemesi gereğince hükmedilen vekâlet ücretinin davada kabul veya reddedilen miktarı geçemeyeceği gerekçesiyle davalı ... vekilinin tavzih talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalılar ... ve ... vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz başvuru dilekçesinde; davaya konu zarar nedeniyle tüm davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması gerektiğini ileri sürmüştür.

2. Davalı ... vekili; dönemin Rektörü ile yaşadığı anlaşmazlık sonucunda kendisinin yıpratılarak istifaya zorlandığını, muhakkik tayin edilip suç uydurulmaya çalışıldığını, ilk muhakkik raporunda herhangi bir usulsüzlük saptanmaması üzerine geçiçi görevde olduğu bir zamanda odasının talan edildiğini, kitap zayi ve gecikme bedellerinin harcanmasına yönelik Prof. Dr. V.S. tarafından hazırlanan yazılı emrin yok edildiğini, 2002 yılından beri kitap gecikme bedellerinin aynı emir kapsamında kütüphanenin ihtiyaçlarına fatura mukabili harcanıp harcama düşüldükten sonra artan paranın bankaya yatırılması şeklinde gerçekleştiğini, bu paralar için tahsilat ve harcama yetkilisinin dahi kendisi olmadığını, bilirkişi raporunda paraların bütçeye iade edilip harcamanın genel bütçeden yapılması gerekirken toplanan kitap gecikme bedellerinden yapıldığının belirtildiğini, bu olayda sorumluluğu bulunmadığı gibi Kurumun zararının da oluşmadığını ileri sürerek hükmün bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, işverenin ispat edilen bir zararının bulunup bulunmadığı hususuna ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, işverenin ispat edilen bir zararının bulunup bulunmadığı hususuna ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 427 ve 432 nci maddeleri.

2. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50, 396 ve 400 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin tüm, davalı ... vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dosya içinde yer alan bilirkişi raporlarında, davacı Kurumun özelliği gereği yapılacak harcamaların belli usul ve esaslar dâhilinde şeffaflık ve kamuya açık olması özelliğine göre yapılması gerekirken davalıların iddia ettiği gibi bütçenin yetmediği yerde Üniversiteye ait dava konusu paraların harcanmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle 2006-2009 yılları arasında tahsil edilip bankaya yatırılmayan tüm paranın davalı ... tarafından ödenmesi gerektiği değerlendirilmesi yapılmış, Mahkemece rapor doğrultusunda hüküm kurulmuştur.

3. Davalı ... davaya verdiği cevap dilekçesinde öncesinde kitap zayi ve gecikme bedellerine ilişkin alelade bir defter kaydı tutulduğunu, sonrasında bunun kurallarına ve harcanmasına ilişkin yönerge düzenlenmesi gerektiğinin görüşülerek Prof. Dr. V.S. tarafından bir yönerge hazırlanıp toplanan paranın nasıl harcanacağına ilişkin yazılı emir oluşturulduğunu, bu kapsamda 2002 yılından beri kitap gecikme bedellerinin aynı emir kapsamında kütüphanenin ihtiyaçlarına fatura mukabili harcanıp harcama düşüldükten sonra artan paranın bankaya yatırılması şeklinde gerçekleştiğini ifade etmiş olup dinlenen davalı tanıklarından A.Ç. "... bey göreve başladığında kitap geçikme bedelleri ile ilgili olarak bir defter tutulduğunu, bu defterin hiçbir usul ve şartları taşımadığını, gelen giden paranın tam olarak hesabının tutulduğunu ancak bunun herhangi bir belgeye dönüştürülmediğini, kütüphanenin buna dair yönergesi olması gerektiğini, tüm üniversitelerde buna dair yönerge hazırlandığını ve kitap gecikme bedellerinden oluşan para ile kütüphane içindeki kırtasiye ihtiyaçlarını gidermeyi hedeflediklerini rektör yardımcısı V.S. Spor ve Kültür Daire Başkanlığının sorumlusu olduğundan kütüphanenin kırtasiye ihtiyaçları karşılandıktan sonra geri kalan meblağ ile faturaların Sağlık ve Kültür Daire Başkanlığına aktarıldığını, bunun karşılıklı olarak çek edildiğini, örneğin kütüphanenin 1000.00 TL gecikme bedelinden kütüphanenin ihtiyacı olan 300.00 TL kırtasiye ihtiyacı fatura ile belgelenip bakiye kalan 700.00 TL'nın ilgili brime aktarıldığını, ... Beyin döneminde kendisinin böyle bir yönerge hazırladığını, yönergeyi bizzat uzman kütüphaneci olarak diğer üniversitelerin kütüphanelerinin yönergelerine emsal olarak hazırladıklarını, bu yönergede, kitap gecikme bedellerinin ne miktarda toplanacağının belirlendiğini rektör yardımcısı V.S'nin oluru ile de bu kitap gecikme bedellerini ne şekilde harcanağının belirlendiğini, V.S. kendilerine yol göstermemiş olsa Spor Kültür Daire Başkanlığını yada başka bir birimi kendilerine muhatap alamayacaklarını zira diğer daire başkanlıklarının Kütüphane Daire Başkanlığının üzerinde olan bir kurum olmadığını, bizzat yönerge ile birlikte oluru Kütüphane Daire Başkanlığına verdiğini, bunun 10 yıldır yapılan bir uygulama olduğu ..." şeklinde beyanda bulunmuştur.

4. Ceza dosyasında dinlenen davalı tanığı M.E. ise eski rektör A.A. zamanında kütüphane ve Dardanos Tesisleri ile ilgili soruşturmacı olarak atandığını, Rektör A.A'nın kendisine özellikle kütüphaneyi kontrol etmesini, orada birşeyler olduğunu söylediğini, kendisine kanun ne gerektiyorsa onu yapacağını, taraflı davranamayacağını söyleyerek gerekli raporu düzenlediğini, kütüphanede sanığın görev yaptığı dönemi denetlediğini ve usulsüzlük bulunmadığına dair rapor düzenlediğini, raporunda kütüphane ile ilgili gerek gelirleri gerekse giderleri kontrol ettiğini, bir usulsüzlük göremediğini belirterek beyanda bulunmuştur.

5. Dosyada mevcut tutanak şeklinde düzenlenen belgelerde makbuz karşılığı toplanan para miktarının, harcanan para miktarının ve kalan paranın ayrıca belirtilerek banka dekontu ibraz edilmek suretiyle tutanak altına alındığı, devreden ve devralan imzalarıyla tanzim edildiği görülmektedir.

6. 03.04.2002 tarihli yazıdan (Daire Başkanlığının çeşitli gelirlerinin (fotokopi, kitap cezaları) izlenmesi, ortaya çıkan ihtiyaçların (bütçenin yeterli olmadığı durumlarda) bu gelirlerden karşılanması için); yapılacak olan harcamaların kontrol edilmesi amacıyla 25.03.2002 tarihinden itibaren bir Gelir-Gider Komisyonu oluşturulmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

7. Davacı Üniversitede fotokopi ve kitap zayi ve gecikme bedelleri nedeniyle toplanan paraların muhasebe tekniğine uygun olmayan bir şekilde giderlere harcandığı tanık beyanları, dosyaya ibraz edilen tutanaklar, faturalar ve bilirkişi raporlarıyla tespit edilmiştir. Bu parayı davalı ...'ın kendisine mal ettiği, kişisel işlerinde kullandığı da iddia ve ispat edilememiştir. Bu nedenle harcamanın usulüne uygun olmadığı gerekçesiyle fatura karşılığı bedellerden davalı ...'ın sorumluluğuna karar verilmesi hatalı olmuştur. Kurum zararı ve bu zarardan ...'ın sorumlu olduğu ispat edilemediğinden davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

A. Davalı ... Temyizi Yönünden;

Davalı ... vekilinin 07.06.2023 tarihli ek karara yönelik temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

B. Davacı Temyizi Yönünden

Davacı vekilinin temyiz isteğinin REDDİNE,

C. Davalı ... Temyizi Yönünden

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,20.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3606, Karar No: 2024/7927, Tarih: 19.09.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/3606 E.  ,  2024/7927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI: 2021/2687 Esas – 2023/2549 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİH: 29.04.2021

SAYISI: 2015/173 Esas – 2021/139 Karar

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; olay tarihinde taraflar arasında çıkan sözlü tartışmanın kavgaya dönüştüğünü ve davalı ...'nın bıçakla ...'ın vücudunun ön kısmına doğru 6-7 kez bıçak ile vurduğunu, kollarını kapatarak kendisini korumaya çalışan davacının sağ kolundan ve omzunun ön kısmından yaralandığını, bıçak darbelerinden birisinin de davacının sağ yanağına isabet etmesi sonucu çehrede sabit iz bırakacak şekilde yaraladığını, bu sırada diğer davalı ...'ın da davacının arkasından gelerek bıçakla davacıyı yaraladığını ve yere düşen davacının yüzüne davalı ... tarafından yumruk atıldığını, davalıların söz konusu eylemleri nedeniyle davacının yaralandığını ve maluliyet kaybına uğradığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL maddi tazminat ve 200.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş; yargılama sırasında ıslah dilekçesi ile talebini 247.226,03 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; dava konusu zararın meydana gelmesine davacı tarafın sebebiyet verdiğini, davalının kusurlu veya hukuka aykırı bir eyleminin söz konusu olmadığını, Yargıtay'ın birçok içtihadında eşe laf atılması eyleminin ağır tahrik olarak kabul edildiğini, davacının iddia etmiş olduğu zararları ispatlaması gerektiğini, davacı tarafın tedavi masrafları ile tedaviye yönelik ulaşım masraflarını ispatlar nitelikte belgeleri dava dosyasına sunmadığını, olayın meydana gelişinde davacı tarafın ağır kusurunun bulunduğunu ve davalıya sorumluluk yüklenilmesinin hakkaniyete uygun olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafın arkadaşının eşine sözlü tacizde bulunduğunu ve arkadaşları ile birlikte diğer davalı arkadaşları ve kendisinin üzerlerine yürüdüklerini, davacıya bıçaklı saldırıda bulunmadığını ve aksine davacının arkadaşı Cihan Çaylak'ın kendisine bıçaklı saldırıda bulunması neticesinde yaralandığını, davacının tazminat isteminin yasalara aykırı olduğunu, talep konusu tüm zararların davacı tarafın kusuru sebebiyle meydana geldiğini ve kendisine sorumluluk yüklenemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... tarafından davaya cevap verilmemiştir.

Davalı ... tarafından davaya cevap verilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın kısmen kabulü ile 247.226,03 TL maddi tazminatın 03.05.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, 40.000,00 TL manevi tazminatın 03.05.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan, 45.000,00 TL manevi tazminatın 03.05.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan ve 15.000,00 TL manevi tazminatın 03.05.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine ve fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 74 üncü maddesi gereğince ceza mahkemesince verilen kararların hukuk hakimi yönünden bağlayıcı nitelikte olmadığı ancak, hukuk hakiminin bu bağımsızlığının sınırsız olmayıp ceza mahkemesinde fiilin, hukuka aykırılığına yönelik kesinleşen maddi olguların hukuk hakimi bakımından da bağlayıcı nitelikte olup taraflar yönünden de kesin delil niteliği taşıdığı, somut olayda; İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 13.12.2017 tarihli, 2017/407 esas ve 2017/405 karar sayılı ilamı ile davalı ...’in davacıya yönelik eyleminin yumruk atmak şeklindeki basit yaralama düzeyinde olup, BTM ile giderilebilir şekilde tanımlandığı, davacıda meydana gelen ve geçici/sürekli maluliyetine sebebiyet veren yaralanmalarının diğer davalıların kesici aletle gerçekleştirdikleri öldürmeye teşebbüs eylemlerinden kaynaklandığı, davalı ...’in anılan öldürmeye teşebbüs eylemine iştirakinin ispatlanamadığı, bu haliyle davalı ...’in eyleminin diğer davalılardan ayrı olduğu ve kendi eylemi ve sonuçlarından sorumlu olduğu, diğer davalılar ile arasında müteselsil bir ilişkinin bulunmadığı, yine davalı ...’in kendi eylemi yönünden tazminat sorumluluğunun kapsamı yönünden ise; davacı talebine konu olup mahkemece hüküm altına alınan maddi tazminat kalemlerine sebep geçici ve sürekli iş göremezlik, organ kaybı, sabit iz şeklindeki bedensel zararların bu davalının eylemine bağlı olacak şekilde meydana gelmediğinin anlaşılması karşısında, davalı ... yönünden maddi tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, maluliyet zararından diğer davalılar ile müteselsilen sorumluluğuna karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olmadığı, davalı vekilinin bu hususa değinen istinaf nedenlerinin yerinde görüldüğü, ancak davalının sabit olan basit yaralama niteliğindeki haksız fiili nedeniyle manevi tazminat koşullarının oluştuğu açık olup, davalı vekilinin aksi yöndeki istinaf nedenlerinin yerinde olmadığı, davaya konu somut olayın gerçekleşme şekli, yeri, olay tarihi, davalının eyleminin ve yaralanmanın niteliği, olayın haksız tahrik altında işlendiğinin kabulü yönündeki ceza mahkemesi kararı, hak ve nesafet kaideleri ve eylemdeki hukuka aykırılığın tespitinin sağlayacağı manevi tatmin ile birlikte değerlendirildiğinde davalı ... yönünden 12

... yönünden 12.500,00 TL manevi tazminat takdiri yeterli iken ilk derece mahkemesince daha yüksek miktarda manevi tazminat takdir edilmesinin somut olaya uygun olmadığı anlaşıldığından davalı vekilinin bu husustaki istinaf nedenlerinin yerinde görüldüğü, haksız fiilden doğan tazminat davalarında faizin başlangıcı haksız fiil tarihi olup, temerrüt için ihtar zorunluluğunun bulunmadığı, bu nedenle ilk derece mahkemesince olay tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle davalı ... vekilinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1. fıkrası (b-1) bendi uyarınca istinaf başvurusunun kısmen reddine, davalı vekilinin manevi tazminat miktarı ve maddi tazminata yönelen istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1. fıkrası (b-2) bendi gereğince kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden hüküm tesis edilerek davacının davalılar ... ve ...’a karşı açtığı maddi tazminat davasının kabulü ile 247.226,03 TL maddi tazminatın 03.05.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...’dan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, davalı ...’e karşı açılan maddi tazminat davasının reddine, davacının manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile 40.000,00 TL manevi tazminatın 03.05.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan, 45.000,00 TL manevi tazminatın 03.05.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan, 12.500,00 TL manevi tazminatın 03.05.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine ve fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu zararın davalıların iştirak halindeki eylemleri sonucunda meydana geldiğini, her bir davalının diğer davalılar olmasa idi mevcut eylemini gerçekleştiremeyeceğini, davalı ...'in de davacı müvekkil bıçaklandıktan sonra eylemini gerçekleştirdiğini, bıçakla yaralanmış bir insana atılan yumruğun bıçakla yaralanmaların sonuçlarını pekiştirici ve artırıcı nitelikte olduğunu, dolayısıyla diğer davalıların eylemlerine bağlanan zararın bu davalının eylemi ile de gerçekleştiği ve arttığı dikkate alınarak hüküm kurulması gerektiğini, davalıların eylemlerinin niteliği, olayın oluşu, meydana gelen zarar, davalıların kasıtlarının yoğunluğu göz önüne alındığında manevi tazminat miktarlarının dosya içeriğine uygun olmadığını ileri sürerek bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, kasten yaralama eylemi nedeniyle maddi tazminat ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ve kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,19.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7906, Karar No: 2013/11785, Tarih: 06.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/7906 E.  ,  2013/11785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4....ve ...... ... Mahkemesi’nce verilen 17/10/2011 gün ve 2011/104-2011/342 sayılı kararı onayan Daire’nin 21.01.2013 gün ve 2012/816-2013/1083 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2009/29538 sayılı ve “Örnekmek” unsurlu marka başvurusuna, başvurunun yayınlanmasına müteakip müvekkilinin KHK’nın 8/1 ve 8/4. maddeleri uyarınca “..., ..., ... ve ...” unsurlu markalarını mesnet göstererek yaptığı itirazın, TPE YİDK'nın 2011-M-318 sayılı kararıyla reddedildiğini, oysa müvekkilinin “...” ibaresini içeren markalarının tanınmış marka haline geldiğini, müvekkilinin markaları ile davalının başvuru markasında “...” ibaresinin esas unsur olduğunu, başvurunun tesciline ilişkin YİDK kararının hukuka uygun olmadığını ileri sürerek YİDK kararının iptaline, marka tescil edilmiş ise markanın hükümsüz sayılmasına ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, iptali istenen YİDK kararının yerinde olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, markaların farklı olduğunu ve benzemediklerini savunarak davanın reddini istemiştir.