muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/381, Karar No: 2020/512, Tarih: 10.12.2020

Sanık ...’nın, olayın kaza sonucu maktulün cam kesisi ile kendisini yaralandığına ilişkin savunmaları ile sanık müdafisinin olaydan 14 ay sonra Mahkemeye getirerek dinlenmelerini sağladığı sanığın yakın arkadaşları olan ... ve ...'in sanığı suçtan kurtarmaya yönelik beyanlarına, dosyadaki bilimsel delillerle ve diğer tanık ve katılan beyanları ile çelişmeleri nedeniyle itibar edilemeyeceği, bu şekilde sanık ...'nın uzun süredir aralarında uyuşmazlık bulunan eşi maktul ...’yı 04.08.2013 akşamı evde meydana gelen tartışma sırasında kesici delici alet ile basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı, maktulün bu yaranın tesiri ile 05.08.2013 tarihinde pulmoner emboli sonucu hayatını kaybettiği, bu şekilde sanığın kastettiği yaralama neticesinden daha ağır olan ölüm neticesinin meydana geldiği, sanığın eylemi ile maktulün ölümü arasında illiyet bağının da bulunduğunun anlaşılması karşısında sanık ...’ya atılı kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunun tüm unsurları ile sabit olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine; 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’la 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A, 107 ve geçici 6. maddelerinde yapılan değişiklikler ile hükmolunan ceza miktarı, gözaltında, tutuklulukta geçirilen süreler ve koşullu salıverilme tarihine kadar cezaevinde kalması gereken süre birlikte gözetildiğinde; sanık ...’nın tutuklu bulunduğu kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan tahliyesine, başka bir suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde derhal salıverilmesi için yazı yazılmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; sanığa atılı suçun sabit olmadığı bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabul edilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’la 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A, 107 ve geçici 6. maddelerinde yapılan değişiklikler ile hükmolunan ceza miktarı, gözaltında, tutuklulukta geçirilen süreler ve koşullu salıverilme tarihine kadar cezaevinde kalması gereken süre birlikte gözetildiğinde; sanık ...’nın tutuklu bulunduğu kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan TAHLİYESİNE, başka bir suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde derhal salıverilmesi için YAZI YAZILMASINA,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 10.12.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5779, Karar No: 2007/734, Tarih: 01.02.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/5779 E.  ,  2007/734 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ile davalı şirket vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraf şirketler arasında diğer davalıların müteselsil ve müşterek kefaletiyle Yetkili Satıcılık Sözleşmesi akdedildiğini, 4 adet vade farkı faturasının ödenmediğini, girişilen icra takibine itiraz edildiğini belirterek, itirazın iptaline, takibin devamına, tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiş, 03.05.2005 tarihli ıslah dilekçesi ile davayı alacak davacı olarak ıslah ettiklerini, vade farkı faturaları toplam bedeli olan 1.413.24.-YTL.nin her fatura tarihinden işleyecek aylık % 10 temerrüt faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, 01.06.2001 tarihli irsaliyeli fatura ile fatura bedellerinin çeşitli malzemeler iade edilerek ödendiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları, sözleşme, davacının ıslah dilekçesi, toplanan delillere göre, taraflar arasında yazılı cari hesap sözleşmesi bulunduğu, gecikme halinde aylık % 10 temerrüt faizinin uygulanacağının kabul edildiği ve buna dayalı uygulama nedeniyle teamülünde oluştuğu, davacının davalıdan vade farkı talebinin haklı olduğu gerekçesiyle davalı şirket yönünden davanın kısmen kabulüne, 1.413.246.380.-TL.nin icra takip tarihinden yürütülecek aylık % 10 temerrüt faiziyle tahsiline, diğer davalılar yönünden sözleşmenin sadece kefili oldukları, ticari ilişkinin taraf şirketler arasında kurulduğu, bu şahıslara davanın tevcih edilemeyeceği gerekçesiyle bu davalılar yönünden davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiş, hüküm taraf şirketlerce temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı şirket vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalılar .... ve ...’in davalı şirketin davacıya olan 10.000.000.000.-TL.ye kadar olan borcuna müteselsilen kefil oldukları “Kefaletname” belgesinden anlaşılmaktadır. Müteselsil kefil olan bu davalıların kefalet limiti ve kendi temerrütlerinin hukuki sonuçlarından sorumlu oldukları gözetilmeden haklarındaki davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı şirket vekilinin tüm, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 01.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23985, Karar No: 2014/11946, Tarih: 28.10.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/23985 E.  ,  2014/11946 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2012/36432

Mahkeme : PENDİK 3. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 30.11.2011 - 2010/1312 esas ve 2011/1195 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kendisinde herhangi bir uyuşturucu madde ele geçirilemeyen, kan ve idrar örnekleri alınarak uyuşturucu madde kullanıp kullanmadığı teknik olarak da saptanmayan sanığın; soyut beyanı dışında üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak kesin ve yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10073, Karar No: 2012/1786, Tarih: 13.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/10073 E.  ,  2012/1786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30.12.2009 tarih ve 2008/132-2009/685 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin kurucu ortağı ve müdürü olduğunu, 18/12/2006 tarihli ortaklar kurulunca müdürlere 2006 yılı Kasım ayından itibaren aylık net 3.500,00-Euro maaş ödenmesinin kararlaştırıldığını, 2007 yılı nisan ayından sonra şirket ile ilişiğinin kesildiği 13/07/2007 tarihine kadar alacağının ödenmediğini, 8.503,43 Euro alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile % 40 icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının 13/07/2007 tarihinde hisselerini devrettiğini, şirketin borcunun kalmadığını, kabul anlamına gelmemek üzere kararlaştırılan aylığın brüt rakam olduğunu, alacak maaş niteliğinde olduğundan davanın İş mahkemesinde görülmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, şirket ortağı ve müdür olan davacının şirketle aralarındaki ilişkinin iş ilişkisi olmadığı, ücretin ödendiğini ispat yükümlülüğünün davalı şirkette bulunduğu, 08/12/2006 tarihli ortaklar kurulu kararıyla şirket ortaklarından olan davacıya 2006 Kasım ayından itibaren aylık 3.500,00 Euro maaş ödenmesine karar verildiği, davacının şirket ile ilişiğini kestiği 13/07/2007 tarihine kadar 2007 yılı Mayıs Haziran ile 2007 yılı Temmuz ayı 13 günlük 8.467,70 Euro maaş alacağı olduğu gerekçesiyle itirazın 8.467,70 Euro üzerinden iptaline, alacağın % 40’ı karşılığı 5.873,84 TL icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Dava, ödenmeyen müdürlük ücretinin tahsili istemine ilişkindir. Davacının davalı şirkette müdür olduğu dönemde şirket ortaklar kurulu tarafından alınan 08.12.2006 tarihli karar ile aylık 3.500 Euro maaş ödenmesine karar verildiği, 2007 yılı Nisan ayı dahil olmak üzere ödemelerin yapıldığı, davacının şirketteki tüm paylarını 13.07.2007 tarihinde devrederek ortaklıktan ayrıldığı anlaşılmış, işbu davada davacı Mayıs, Haziran ayları ile ayrıldığı Temmuz ayının 13 gününe isabet eden ücret ödemelerinin yapılmadığını ileri sürerek, anılan dönemlere ait ödenmeyen ücret tutarlarının tahsilini istemiştir. Davalı şirket ise yaptığı savunmalarda, davacının Nisan ayı sonu itibariyle şirket ile olan çalışmasını sona erdirdiğini, bu nedenle kendisine ödeme yapılmadığını bildirmiştir. Mahkemece, davaya konu Mayıs, Haziran ayları ile 13 günlük Temmuz ayı ücretlerine ilişkin alacağının kabulüne karar verilmiş ise de davalının anılan savunması üzerinde durulmamıştır.

Limited ortaklıklarda da uygulanması mümkün TTK'nun 333. maddesinde aksine esas mukavelede hüküm olmadığı takdirde idare meclisi azalarına her toplantı günü için bir ücret verileceği, ücret miktarının esas mukavelede tayin edilmemiş ise umumi heyetçe tayin olunacağı düzenlenmiştir. Huzur hakkı her toplantı için ayrı ayrı olabileceği gibi aylık olarak belirli bir ücret biçiminde de olabilir. Müdür olan ortak ile şirket arasında bir vekalet akdi meydana gelmekte olup, bu konuda uygulanması gereken Borçlar Kanunu'nun 386. maddesi uyarınca vekalet sözleşmesinin genelde bir hizmet sözleşmesi olduğu da nazara alındığında vekilin ücrete hak kazanması için çalışması gerekmektedir. Bu durumda somut olaya gelindiğinde, müdür olarak tayin edilmiş bulunan davacının, davaya konu ücret alacağına ilişkin aylarda fiilen davalı şirkette çalışıp çalışmadığı, yaptığı bir hizmetin olup olmadığı, söz konusu dönemde müdürlük görevini yerine getirip getirmediği hususları araştırılarak sonucuna göre kararlaştırılan ücrete hak kazanıp kazanmadığı tespit edilerek, buna göre karar verilmesi gerekirken, anılan hususlar üzerinde durulmadan eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesis edilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 13.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7624, Karar No: 2022/10441, Tarih: 20.12.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/7624 E.  ,  2022/10441 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.05.2019 tarih ve 2017/140 - 2019/142 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmaksızın bilerek ve isteyerek yardım etme (Her iki sanık için) 27.05.2015 (Sanık ... için)

Hüküm : Sanık ... hakkında; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşme, Sanık ... hakkında; müsnet suçtan hüküm verilmesine yer olmadığına dair kararlara

yönelik yapılan istinaf başvurularının esastan reddi

Temyiz edenler : Sanık ... müdafii, Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçlarında sanıklarında sanıkların örgüt mensubu gibi cezalandırılacakları nazara alındığında, sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi sonuca etkili görülmemiş, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince silahlı terör örgütüne üye olma (TCK'nın 314/2) suçuna yönelik temyiz yolunun açılması karşısında sanıklar hakkında verilen hükümlerin temyize tabi olduğu anlaşılmakla tebliğnamede ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

"Türk Ceza Hukukunda silahlı terör örgütlerine yardım suçu, aşağıdaki sistematik içinde düzenlenmiştir.

-01.06.2005 tarihinden itibaren yürürlükte olan TCK'nın 314/3, 220/7, 314/2. maddelerinde düzenlenen silahlı terör örgütüne genel nitelikte yardım suçu,

-01.06.2005 tarihinden itibaren yürürlükte olan TCK'nın 315. maddesinde düzenlenen silahlı terör örgütüne silah sağlama suçu,

-18.07.2006 yürürlüğe giren 5532 sayılı Kanun ile yeniden düzenlenen ve 16.02.2013 tarihine kadar yürürlükte kalan 3713 sayılı Kanunun 8. maddesinde yer alan ve 16.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6415 sayılı Terörizmin Finansmanın Önlenmesi Hakkında Kanunun 4. maddesinde düzenlenen terörizmin finansmanı suçu.

Bu çerçeve içerisinde, terör örgütlerine silah sağlamak veya finansman sağlamak suçunun, terör örgütlerine yardım suçunun özel bir düzenleniş şekli olduğu anlaşılmaktadır.

-18.07.2006 yürürlüğe giren 5532 sayılı Kanun ile yeniden düzenlenen ve 16.02.2013 tarihine kadar yürürlükte kalan 3713 sayılı Kanunun 8. maddesinde yer alan ve 16.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6415 sayılı Terörizmin Finansmanın Önlenmesi Hakkında Kanunun 4. maddesinde düzenlenen terörizmin finansmanı suçu.

Bu çerçeve içerisinde, terör örgütlerine silah sağlamak veya finansman sağlamak suçunun, terör örgütlerine yardım suçunun özel bir düzenleniş şekli olduğu anlaşılmaktadır.

Silahlı terör örgütlerine yardım suçunda yardım fiili, örgütün bizzat kendisi veya mensupları lehine gerçekleştirilebilir. Ceza Genel kurulunun 31.10.2012 tarih ve 2012/1234 Esas, 2012/1825 sayılı Kararında da belirtildiği gibi, yardım mutlaka örgüte ulaşması, sonuç vermesi gerekmez ve her bir fail, örgütçe verilen veya kendiliğinden üstlenilen görev kapsamında kendi fiilinin gerçekleştirilmesinden sorumlu olacaktır.

Silahlı terör örgütü üyesi olmayıp, örgütün faaliyetlerinde kullanılmak maksadıyla bunların amaçlarını bilerek, bu örgütlere üretmek, satın almak veya ülkeye sokmak suretiyle silah temin eden, nakleden veya depolayanların TCK'nın 315. maddesi; terör örgütlerine veya mensuplarına para veya değeri para ile temsil edilebilen taşınır veya taşınmaz, maddi veya toplayan kişilerin 6415 sayılı Kanunun 4. maddesi; örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmamakla birlikte, örgüte veya örgüt üyelerine bilerek ve isteyerek yukarıda sayılanlar dışında barındırma, nakletme, istihbari bilgi sağlama, örgüt mensuplarının araştırılmasını, yakalanmasını engellemeye yönelik imkan sağlama gibi her türlü yardım TCK'nın 314/3, 220/7. maddeleri yollamasıyla 314/2. maddesi kapsamında kalacaktır." şeklindeki hukuki yoruma Dairemizce de iştirak edilmektedir.

Örgüte yardım eden TCK 220/7 maddesi gereğince örgüt üyesi olarak cezalandırılacaktır. Ancak 02.07.2012 tarih 6352 sayılı Yasa gereğince yardımın niteliğine göre verilecek cezanın üçte birine kadar indirilmesi hususunda hakime takdir yetkisi verilmiştir.

Örgüte yardım suçu TCK 220. maddesinin yedince maddesinde ayrı bir suç olarak düzenlenmiştir. 5237 sayılı TCK'da temel kuralın gerçek içtima kuralı olup örgüte yardım suçunun TCK'nın 220. maddesinin yedince maddesinde düzenlenen ayrı bir suç olması, örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunda, terör örgütünün propagandasını yapma ya da yardım suçunun işlenmesindeki yoğunluk ve çeşitlilik faili hiyerarşik yapıya dahil olma durumuna getirdiği durumlarda TCK'nın 44. maddesi kapsamında fikri içtima hükümlerinin uygulanabilmesinin mümkün olması, bunun haricinde iddianameye konu edilen eylemin bilerek ve isteyerek gerçekleştirilmesi ve bu eylemin örgütün amacına hizmet eden bir eylem olması ya da iddianameye konu eylemin suç oluşturan bir eylem olup örgüt adına gerçekleştirilmesi durumunda failin ayrıca örgüte yardım ya da örgüt adına suç işlemeden suçundan da cezalandırılması gerekmektedir.

Bu kapsamda, somut olay irdelendiğinde;

1) Sanık ... Enes Berberoğlu yönünden;

Bu kapsamda, somut olay irdelendiğinde;

1) Sanık ... Enes Berberoğlu yönünden;

a) T.C. Anayasasının 153. maddesinin 6. fıkrası ile 6216 sayılı Kanunun maddesinin 1. fıkrası gereğince "Anayasa Mahkemesinin kararlarının kesin olup Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağının" açık olarak düzenlenmesi, sanığın bireysel başvuru yoluna başvurması üzerine Anayasa Mahkemesinin 17.09.2020 tarih ve 2018/30030 sayılı ihlal Kararında belirttiği gerekçeler gözetildiğinde; Anayasa'nın geçici 20. maddesi ile getirilen istisna hükmü kapsamında milletvekili dokunulmazlığını kaybeden ancak sonradan yeniden milletvekili seçilip halen 7. Dönem İstanbul milletvekili olarak görev yapan sanığın, genel hüküm olan T.C. Anayasasının 83. maddesinin dördüncü fıkrasının emredici hükmü gereği dokunulmazlığı tekrar kazandığı ve hakkında CMK'nın 223/8. maddesi gereğince durma kararı verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

b) Kabul ve uygulamaya göre de;

Mahkeme kabulünde "devletin güvenliğine ve siyasal yararlarına ilişkin gizli belgeleri açıklama" suçundan, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 13.02.2018 tarihli 2017/2075 Esas - 2018/287 sayılı Kararı ile verilip Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 20.09.2018 tarihli ve 2018/2088 Esas - 2018/2728 Karar sayılı Onama ilamıyla kesinleşen mahkumiyet kararına konu eyleminin aynı zamanda silahlı terör örgütüne üye olmaksızın bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu da oluşturduğunu ancak sanığın işlediği bir fiille birden fazla suçun oluşumuna sebebiyet verdiği kanaatine varılmış olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 44. maddesi gereği en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılmış olduğu gözetilerek örgüte yardım suçundan ayrıca hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verildiğini" ifade etmişse de; öncelikle 5237 sayılı TCK'da temel kuralın gerçek içtima kuralı olup örgüte yardım suçunun TCK'nın 220. maddesinin yedince maddesinde düzenlenen ayrı bir suç olması, örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunda, terör örgütünün propagandasını yapma ya da yardım suçunun işlenmesindeki yoğunluk ve çeşitlilik faili hiyerarşik yapıya dahil olma durumuna getirdiği durumlarda TCK'nın 44. maddesi kapsamında fikri içtima hükümlerinin uygulanabilmesinin mümkün olması, bunun haricinde iddianameye konu edilen eylemin bilerek ve isteyerek gerçekleştirilmesi ve bu eylemin örgütün amacına hizmet eden bir eylem olması ya da iddianameye konu eylemin suç oluşturan bir eylem olup örgüt adına gerçekleştirilmesi durumunda failin ayrıca örgüte yardım ya da örgüt adına suç işleme suçundan da cezalandırılmasının gerekip gerekmeyeceğinin tartışmasız bırakılması,

2) Sanık ... yönünden;

2) Sanık ... yönünden;

5237 sayılı TCK'da temel kuralın gerçek içtima kuralı olup örgüte yardım suçunun TCK'nın 220. maddesinin yedinci maddesinde düzenlenen ayrı bir suç olması, örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunda, terör örgütünün propagandasını yapma ya da yardım suçunun işlenmesindeki yoğunluk ve çeşitlilik faili hiyerarşik yapıya dahil olma durumuna getirdiği durumlarda TCK'nın 44. maddesi kapsamında fikri içtima hükümlerinin uygulanabilmesinin mümkün olması, bunun haricinde iddianameye konu edilen eylemin bilerek ve isteyerek gerçekleştirilmesi ve bu eylemin örgütün amacına hizmet eden bir eylem olması ya da iddianameye konu eylemin suç oluşturan bir eylem olup örgüt adına gerçekleştirilmesi durumunda failin ayrıca örgüte yardım ya da örgüt adına suç işlemeden suçundan da cezalandırılmasının gerekip gerekmediği tartışılmadan delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek eylemin sadece TCK'nın 285/1-b maddesi soruşturmanın gizliliği ihlal suçunu oluşturduğu ve suç tarihinde yürürlükte bulunan 5187 sayılı Basın Kanunun 26/1 maddesinde öngörülen dört aylık süreden sonra davanın açıldığından bahisle sanık hakkında CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşme karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bu sebeplerden dolayı hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2009 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2009 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 304. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.