muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/17094, Karar No: 2024/5552, Tarih: 16.05.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/17094 E.  ,  2024/5552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/715 E., 2021/367 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat, kaçak eşyanın müsaderesi, nakil aracının iadesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteği; usul ve kanuna aykırı olarak sanık hakkında beraat kararı verilmesi, suçta kullanılan nakil aracı hakkında müsadereye yer olmadığına karar verilmesi ve re'sen aleyhe görülecek diğer nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tarihinde icra edilen önleyici kolluk devriyesi esnasında yapılan kontrollerde, sanık ...'ın sevk ve idaresindeki otobüsün yakıt deposunda toplam 230 litre ulusal marker seviyesi geçersiz kaçak akaryakıt ele geçtiği anlaşılmıştır.

Sanık ...'ın bozma öncesi savunmasında dava konusu akaryakıtın otobüs muavini ... tarafından alındığını belirtmesi ve ...'nun da mahkeme huzurunda tanık sıfatıyla alınan beyanında kaçak akaryakıtı ucuz olduğu için kendisinin aldığını, amacının aradaki para farkını almak olduğunu, sanık ...'ın bilgisi olmadığını belirtmesi karşısında ... hakkında suç duyurusunda bulunulduğu anlaşılmıştır.

Sanık ... ve temyiz dışı sanık ... haklarında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/11. maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık ... tüm aşamalarda; otobüsün şoförü olduğunu, dava konusu kaçak mazotu hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen ve otobüste muavin olan temyiz dışı sanık ...'nun aldığını beyan etmiştir.

Hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanık ... savunmalarında atılı suçu üstlendiğini beyan etmiştir.

Türk Akreditasyon Kurumunca düzenlenen rapora göre, suça konu numunenin motorin olduğu, ulusal marker seviyesinin geçersiz olduğu bildirilmiştir.

Dosyada kaçak eşyaya mahsus tespit varakasının bulunduğu anlaşılmıştır.

Hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanık ... savunmalarında atılı suçu üstlendiğini beyan etmiştir.

Türk Akreditasyon Kurumunca düzenlenen rapora göre, suça konu numunenin motorin olduğu, ulusal marker seviyesinin geçersiz olduğu bildirilmiştir.

Dosyada kaçak eşyaya mahsus tespit varakasının bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde; sanığın araçta yalnızca şoför olduğuna ve dava konusu akaryakıtın kendisi tarafından konulmadığında dair savunması, temyiz dışı sanık ...'nun sanığın savunmasını doğrulayan beyanı nazara alındığında ve suç konusu 230 litre kaçak akaryakıtın, suçta kullanılan nakil aracı otobüsün, hacim ve miktar bakımından ağırlıklı bölümünü oluşturmaması, ele geçirilen kaçak eşyanın değeri ile nakil aracının değeri karşılaştırıldığında aracın müsaderesinin 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında aranan işlenen suça nazaran daha ağır sonuçlar doğuracağı ve hakkaniyete aykırılık teşkil edeceğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında beraat ve nakil aracının iadesine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamış olup, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 16.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/490, Karar No: 2014/26136, Tarih: 22.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/490 E.  ,  2014/26136 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 3-b, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına öre, sanık müdafinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "amaç ve saiki" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olmakla, hükmün birinci paragrafından “amaç ve saiki” ibaresinin çıkartılması, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/23739, Karar No: 2008/17586, Tarih: 13.11.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/23739 E.  ,  2008/17586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2007

Davacı,  SSK'lı süreler hariç 1.7.1990 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine 5458 sayılı yasadan yararlandırılmasına, emeklilik talebinin kabulüne  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 01.07.1990 tarihinden itibaren SSK’lı çalışmaları dışında 2926 Sayılı Yasa’ya göre tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun, 5458 sayılı yasadan yararlanması gerektiğinin ve 25.04.2006 tarihli emeklilik talebinin kabulü ile bu tarihten itibaren ödenmesi gerekli emekli aylıklarının yasal faizi ile birlikte ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının 01.07.1990 tarihinden itibaren SSK’lı olduğu dönemler dışında 2926 Sayılı Yasa’ya göre tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine,emeklilik ile ilgili talebi yönünden bu aşamada karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Mahkemece, davacının 01.07.1990 tarihinden itibaren SSK’lı olduğu dönemler dışında 2926 Sayılı Yasa’ya göre tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine,emeklilik ile ilgili talebi yönünden bu aşamada karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Gerçekten davanın yasal dayanağını oluşturan 5458 sayılı yasanın 2.maddesinde maddesinde  “17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre, 31.03.2005 tarihine kadar tahakkuk ettiği halde bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar ödenmemiş olan prim ve sosyal güvenlik destek primi borçları; bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki ay içerisinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, bu madde ve 3 üncü madde hükümlerine göre yeniden yapılandırılır” hükmü öngörülmüş; Bağ-Kur Genel Müdürlüğü’nün 2006/327 sayı ve 30.5.2006 tarihli kararıyla “5458 sayılı Kanunun 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının verdiği yetki çerçevesinde, prim borçlarının yeniden yapılandırma başvuru süresinin 30.06.2006 tarihine kadar bir ay süre ile uzatılmasına,” karar verilmiştir. Bu duruma göre Sosyal Güvenlik Prim Alacaklarının Yeniden Yapılandırılması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında 5458 sayılı Kanundan yararlanmak için anılan yasadan yararlanma istemi de içeren dilekçe ile kuruma başvurulması gerektiği açıktır. Hal böyle olunca da 25.04.2006 tarihli dilekçesi ile prim borcunun yeniden yapılandırılması için yasanın ön gördüğü 3 aylık hak düşürücü süre içerisinde yeniden yapılandırma talebinde bulunan ve Kurumun 26.04.2006 tarih ve 26121 sayılı yazısı ile de 30.04.2006 tarihi itibariyle prim borcu bulunmadığı gerekçesiyle 5458 sayılı yasa ile ilgili işlemi bulunmadığı bildirilmek suretiyle başvurusu reddedilen davacının  bu yöne yönelik talebinin kabul edilmesi gerekirken bu talebi hakkında olumlu yada olumsuz bir karar verilmemesi,buna bağlı olarak ta aylık talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Yapılacak iş;davacının süresi içinde 5458 sayılı Yasa’dan yararlanmak için başvuruda bulunduğunu göz önünde bulundurarak yeniden yapılandırma yasasından yararlandırmak ve tesbitine karar verilen tarım Bağ-Kur sigortalılık süresine göre 25.04.2006 tarihli yaşlılık aylığı talebi ile ilgili tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle olumlu yada olumsuz bir karar vermekten ibarettir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,

temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,  13.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/38042, Karar No: 2024/15237, Tarih: 25.11.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/38042 E.  ,  2024/15237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu ve temyiz dilekçelerinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; sanığın suçu işlemediğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, tanık beyanlarının çelişkili olduğuna, hükme esas alınmaması gerektiğine, aleniyetin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna, kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz istemi; oluş ve kabule göre, suça konu yerin, vergi müfettişi yardımcısı olarak görev yapan katılanın görev yaptığı oda olduğu, dolayısıyla bu odada gerçekleşen hakaret eyleminin ne şekilde aleni olduğunun karar yerinde tartışılması gerektiği, karar gerekçesinde sadece "suçun tanıkların da bulunduğu bir ortamda alenen işlendiği" hususu ile yetinildiği, özetle; katılanın vergi dairesindeki odasında gerçekleşen hakaretin, 5237 Sayılı Kanun'un 125/4. maddesi uyarınca artırıldığı halde, eylemin ne şekilde aleni olduğunun yöntemince tartışılmamasının yasaya uygun olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasında ağırlaştırıcı neden olarak öngörülen aleniyetin oluşabilmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesinin gerekmesi ve suçun işlendiği yerin müfettiş odası olduğunun anlaşılması karşısında, aleniyet öğesinin ne şekilde oluştuğu tartışılıp açıklanmadan, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle verilen cezanın anılan Kanun maddesi gereğince artırılması,

Nedenleriyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Nedenleriyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafii ile Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 49. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.11.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu Handyside-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.

AİHS 10. md ile güvence altına alınan ifade özgürlüğün sınırsız olmadığı 10/2. madde de belirlenen gerekçelerle sınırlandırılabileceği hüküm altına alınmıştır. Sözleşmede yer alan bu düzenleme AİHS içtihatları ile açıklığa kavuşturularak Avrupa kamu düzeninin yaşam ve hukuk pratiğinin vazgeçilmezi haline getirilmiştir.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Bu alandaki temel tartışma konusu, ifade özgürlüğünün kullanılması ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın nasıl ve hangi ölçütlere göre saptanacağı ile ilgilidir. Kişilik hakkının korunma gerekçesiyle ifade özgürlüğü kullanılamaz bir hale getirilmemelidir. Kişilik Haklarının Korunması Sözleşme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan bir haktır. AİHM’in Sözleşme’nin 8. ile 10. maddeleri arasında bir çatışma olduğunda, başka bir anlatımla terazide bir yanda “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihini daha çok ifade özgürlüğünden yana kullandığı söylenebilir. Bu nedenle kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığına kuşku yoktur.

Ancak müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, onur kırıcı, şiddeti teşvik eden veya nefret içeren söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sırf ar ve hayâ duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

AİHM’nin içtihatlarında kabul edilebilir eleştirinin sınırı bakımından bir hiyerarşi oluşturduğu söylenebilir. Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

Somut olayı kamu görevlileri yönünden sınırlayarak incelersek, devlet memurlarının, görevlerini yerine getirirken performanslarını etkilemeyi ve kamuoyunun bu kişilere olan güvenine zarar vermeyi amaçlayan aşağılayıcı ve hakaret içerikli saldırılara karşı korunmaları zorunludur.

AİHM, 10. madde çerçevesinde, devlet memurlarına yönelik izin verilebilen eleştirinin sınırlarının kamu makamının kapsamı ve niteliğine ve bu makama verilen yetkilere bağlı olduğunu kabul etmiştir.

Devlet memurları siyasetçilerden farklı olarak, kendilerini kamuoyunun denetimine açmamakta; ayrıca görevlerini yerine getirirken kamuoyunun güvenine ihtiyaç duymaktadırlar.

Burada korunan temel değer, ilgili kamu görevlisinin kişiliği yada şöhretinin yanında o kişinin yerine getirdiği kamusal göreve kamunun duyduğu güvenin demokratik bir toplumdaki önemidir.

Bununla birlikte, kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş memurlarının, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

Burada korunan temel değer, ilgili kamu görevlisinin kişiliği yada şöhretinin yanında o kişinin yerine getirdiği kamusal göreve kamunun duyduğu güvenin demokratik bir toplumdaki önemidir.

Bununla birlikte, kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş memurlarının, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, önüne, devlet memurlarına karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili yargısal bir başvuru geldiğinde, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu memurun performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike yaratıp yaratmadığı yakından incelemektedir.

AİHM, .../Polonya davasında, ilk olarak, kabul edilebilir eleştirinin sınırları bakımından sıradan bir vatandaş ile kamu görevlileri arasında bir fark olduğunu kabul etmiştir. Ancak Mahkeme’ye göre, kamu görevlileri için kabul edilebilir eleştiri sınırı, siyasetçiler için kabul edilen eleştiri sınırı kadar geniş değildir. Elbette kamu görevlilerinin her bir kelime ve davranışlarını, siyasetçilerin yaptıkları ve yapmaları da gerektiği gibi, çok açık bir şekilde kamu denetimine açtıkları söylenemez. AİHM, kamu görevlilerinin görevlerini yerine getirebilmeleri için toplumun güvenini kazanmaları gerektiğini vurgulayarak görevleri sırasında sözlü saldırılardan korunmaları gerektiğine işaret etmiştir.

AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın meşru bir amaca yönelik olması yetmez ayrıca bu sınırlamanın demokratik toplumda gerekli olduğunun da ispatlanması gerekir. Bunun sınırları ise müdahalenin zorlayıcı bir toplumsal talebe dayanması ile ölçülü olması zorunluluğudur.

Sanığın sözlerinin hedefindeki kişi kamu görevlisidir. AİHM içtihatlarına göre yukarıda da belirtildiği üzere eleştiriye katlanma konusunda normal vatandaşlara göre daha hoşgörülü olmalıdır. Başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu kamu görevlisinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike yaratıp yaratmadığı yakından incelendiğinde; sözlerin toplumun kamu görevlisinin performansına duyduğu güveni sarsacak nitelikte bir tehlike yaratmaya nesnel olarak elverişli ve kişilerin onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek nitelikte somut fiil, olgu isnadı veya sövme niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle sanığın cezalandırılmasını haklı kılacak toplumsal bir talepten söz etmek olanaksızdır. Yani sanığı cezalandırmayı haklı kılacak demokratik toplumdaki gereklilik koşulu gerçekleşmemiştir. Yine sanık hakkında verilen hapis cezası fiil ile orantılı değildir.

Yukarıda belirtilen gerekçelerle, kararın bozulması yerine onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2012/3270, Karar No: 2012/6431, Tarih: 16.04.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/3270 E.  ,  2012/6431 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, takibe konu senetleri dava dışı ...'a kamyonet satış bedeli olarak verdiğini, daha sonra anlaşmadan vazgeçildiğini, kamyoneti iade ettiğini, dava dışı anılan kişinin elinde kalan senetlerin ise davalı eline geçerek icra takibine konu edildiğini, davalı ile ticari ilişkisi bulunmadığını belirterek senetler nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, katıldığı oturumda; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı ile davacı arasında bir ticari ilişki bulunmadığı, davacının muhatabının araç satış sözleşmesine göre dava dışı ... olduğu, davalının alım satım ilişkisinin tarafı olmadığı, yanlış husumet yöneltildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, icra takibinden sonra açılan 2.100.00 TL bedelli üç adet senedin bedelsizliği iddiasına dayalı menfi tespit istemine ilişkindir.

Bonolarda lehtar olarak yer alan takip alacaklısı davalı ...'e husumet tevcihi doğru olup, mahkemece işin esasına girişilip hasıl olacak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken davanın husumet yönünden reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle, hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 16.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.