muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14353, Karar No: 2016/11954, Tarih: 17.10.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/14353 E.  ,  2016/11954 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya kapsamına göre; 20/10/2009 tarihinde, yaklaşık 1 metre yükseklikteki mutfak tezgahının üzerinden sol kolu üzerine yere düşerek sol kol dirsek kemiğinde parçalı kırık meydana gelen 2004 doğumlu ...'nın, ... ...Hastanesine götürüldüğü, hastane görevlileri tarafından gerekli tetkikler yapılarak kırığın damar sinir yaralanması yapabilecek nitelikte olması nedeniyle acil opere edilmesi gerektiğinden bahisle ameliyat edilmesine karar verildiği, sanık ...'ün de anestezi uzmanı doktor olarak ameliyatta yer aldığı, ameliyattan sonra ilgili servisine götürülen hastada aynı gün saat 21:45 sıralarında kardiyopulmoner arrest gelişmesi üzerine görevliler tarafından gerekli tıbbi müdahalelerin yapıldığı, hastanın yoğun bakım servisine yatırılarak solunum cihazına bağlandığı ve takibinin sürdürüldüğü ancak gece saat 03.00 sıralarında tekrar fenalaşan hastanın, solunum ve kalp atımlarının durduğu, hastaya görevliler tarafından yoğun bakımda kalp masajı ile canlandırma işlemleri yapıldığı fakat bu işlemlerden olumlu yanıt alınamadığı ve hastanın hayatını kaybettiği olayda; ...Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu tarafından düzenlenen 08/05/2014 tarih ve 837 sayılı “Otopsi ve klinik bulguları birlikte değerlendirildiğinde küçüğün ölümünün kendinde mevcut akciğer hastalığının (pnömoni) humerus kırığı nedeniyle uygulanan anestezi ve ameliyatın yükü sonucu ortaya çıkan oksijensizlik ve gelişen komplikasyonlardan ileri geldiğinin kabulü gerektiği, dosyada preoperatif anestezi vizit fişi olmamakla birlikte anestezi uzmanının hastaya ameliyat öncesi gördüğünü belirttiği ve dosyadan hastaya ait tetkikler incelendiğinde ameliyat öncesi hastaya yaptırılan laboratuar tetkiklerinin yeterli ve normal olduğu, anestezi fişi incelendiğinde hastaya anestezi sırasında kullanılan ilaçların doz ve niteliklerinin uygun olduğu, cocukta tespit edilen kırığın damar sinir yaralanması yapabilecek, acil opere edilmesi gereken bir kırık olduğu, akciğerde bronkopnömoni tespit edilmiş olup, bu bronkopnömoninin en az bir haftalık olduğunun anlaşıldığı dikkate alındığında, küçükte ameliyat öncesinde bronkopnömoninin mevcut olduğu, anestezi uzmanı tarafından değerlendirme sırasında fark edilmemiş olduğu, bu durumun bir eksiklik olduğu ancak çocukta tespit edilen humerus kırığının acilen ameliyat edilmesi gerektiğinden tanı konulmuş olması durumunda da ameliyatın acil yapılmasının zorunlu olduğu, ölüm meydana gelmesinden dolayı anestezi, ortopedi uzmanına kusur atfedilemeyeceği oy birliği ile mütalaa olunur.” şeklinde görüş içeren rapora itibarla, atılı suçtan kusuru bulunmayan sanık hakkında beraat kararı verilmesine dair yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olayda kusuru bulunmayan sanığın CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraati yerine, aynı kanunun 223/2-b maddesi gereğince beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının (1). bendinden "Yüklenen suçun Sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması nedeniyle 5271 Sayılı CMK’nın 223/2-b. maddesi gereğince BERAATİNE," cümlesinin çıkarılarak yerine "Sanığın taksire dayalı kusurunun bulunmaması nedeniyle CMK'nın 223/2 (c) maddesi gereğince BERAATİNE" cümlesinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18057, Karar No: 2015/22063, Tarih: 09.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/18057 E.  ,  2015/22063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacı Şti vek. Av. O.. Z.. ile Davalı S.. Vek. Av. M.. Ş.. aralarındaki tespit davası hakkında Isparta 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 11/11/2014 gün ve 403/613 sayılı kararın süre yönünden reddine ilişkin Dairemizin 22/06/2015 gün ve 3152/14362 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde maddi hatanın düzeltilmesi yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi. Gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

İş Mahkemeleri Kanununun 8/3. maddesi gereğince İş Mahkemelerinden verilen kararlara ve buna bağlı Yargıtay ilamına karşı karar düzeltme yolu kapalıdır. Ancak; Yargıtay onama ya da bozma kararlarında açıkça maddi hatanın bulunduğu hallerde, dosyanın yeniden incelenmesi mümkündür. Zira maddi yanılgıya dayalı olarak verilmiş onama ya da bozma kararları ile hatalı biçimde hak sahibi olmak, evrensel hukukun temel ilkelerine ters düştüğünden karşı taraf yararına sonuç doğurmamalıdır. Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır.

Maddi yanılgı kavramından amaç; Hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta yanılgı olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa, inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin Kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyen ve çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık yanılgılardır.

Uygulamada zaman zaman görüldüğü gibi, Yargıtay denetimi sırasında, uyuşmazlık konusuna ilişkin maddi olgularda, davanın taraflarında, uyuşmazlık sürecinde, uyuşmazlığa esas başlangıç ve bitim tarihlerinde, zarar hesaplarına ait rakam ve olgularda ve bunlara benzer durumlarda; yanlış algılanma sonucu, açık ve belirgin yanlışlıklar yapılması mümkündür. Bu tür açık hatalarda ısrar edilmesi ve maddi gerçeğin göz ardı yapılması, yargıya duyulan güven ve saygınlığı sarsacağı gibi, Adalete olan inancı ortadan kaldırır ve yok eder.

Bu nedenledir ki; Yargıtay; bu güne değin maddi yanılgının belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş baştan yapılmış açık maddi yanlışlığın düzeltmesini kabul etmiştir. Kaldı ki kimi açık maddi yanılgıya dayalı ve yanlışlığı son derece belirgin haksız ve adaletsiz sonuçların giderilmesi kamu düzeni açısından zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2002/10-895E ve 2002/838K, 2003/21-425E ve 2003/441K sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Bu nedenledir ki; Yargıtay; bu güne değin maddi yanılgının belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş baştan yapılmış açık maddi yanlışlığın düzeltmesini kabul etmiştir. Kaldı ki kimi açık maddi yanılgıya dayalı ve yanlışlığı son derece belirgin haksız ve adaletsiz sonuçların giderilmesi kamu düzeni açısından zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2002/10-895E ve 2002/838K, 2003/21-425E ve 2003/441K sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Gerçekten temyiz incelemesi sonunda yerel mahkeme kararının, Dairemizin 22.06.2015 tarih, 2015/3152 Esas, 2015/14362 Karar sayılı ilamı ile; İş Mahkemelerince verilen kararın 8 gün içerisinde temyiz edilmesi gerektiği, davalı vekilinin de bu süre geçtikten sonra temyiz ettiği kabul edilip temyiz dilekçesinin reddine karar verilmişse de; kararın Asliye Hukuk mahkemesince verildiği, genel mahkemelerce verilen kararın 15 günlük temyiz süresine tabi olduğu ve bu haliyle temyizin süresinde olduğu anlaşılmakla, maddi yanılgıya dayalı olarak verilen kararın düzeltilmesinin gerektiği anlaşılmakla, Dairemizin 22.06.2015 tarih, 2015/3152 Esas, 2015/14362 Karar Sayılı kararı kaldırılarak dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

6183 sayılı Yasa uyarınca aleyhine yapılan icra takibinin ve devamındaki ödeme emrinin iptali ile, ödeme emrinde belirtilen miktarda borcu olmadığının tespitini istediğine göre; uyuşmazlığın belirgin bir biçimde 5510 sayılı Yasanın 88. ve 6183 sayılı Yasanın 58. maddelerinden kaynaklandığı açıktır.

Hal böyle olunca, uyuşmazlığın çözüm yeri genel mahkemeler olmayıp, alacaklı Sigorta Müdürlüğünün bulunduğu yer İş Mahkemesi olduğu ortadadır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: 1) Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin isteminin kabulü ile, Dairemizin maddi hataya dayalı 22.06.2015 tarih, 2015/3152 Esas, 2015/14362 Karar Sayılı bozma ilamının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2) Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6730, Karar No: 2008/1101, Tarih: 12.02.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/6730 E.  ,  2008/1101 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R-

Dava, kaynağını bayilik sözleşmesinden alan cezai şart, kâr mahrumiyeti ve manevi tazminat alacağına ilişkindir.

Davalılar vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece TTK.nun 170.maddesi gereğince kollektif şirket ortakları şirketin borç ve taahhütlerinden dolayı müteselsilen ve bütün malları ile mesul olduklarından ayrıca gerçek kişi olarak davada taraf gösterilmeleri ve husumet tevcihi yerinde görülmediğinden davalılar ... ve... hakkındaki davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalı ... Ticaret Kolektif Şirketi - ... –... hakkındaki talebin davalı sözleşmeye aykırı hareket ettiği için kısmen kabulüne 20.742 YTL cezai şart alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte adı geçen davalıdan tahsiline, müspet zararlardan olan kâr mahrumiyeti, manevi tazminat ve diğer istemlerin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, tarafların aşağıdaki bentler dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki sözleşmenin 21.maddesinde “sözleşmenin şirketçe feshi halinde bayiinin hem bu maddede kararlaştırılan miktardaki cezai şartı ödemeyi kabul ve taahhüt ettiği hem de ayrıca şirketin her türlü alacağını zarar ve ziyanı ile kâr mahrumiyetini ödemeyi de kabul ettiği” hükme bağlanmıştır.Bu durumda mahkemece anılan sözleşme hükmü uyarınca davacının hem cezai şart hem de kâr mahrumiyeti isteyebileceği gözetilmeden kâr mahrumiyeti talebinin reddinde isabet görülmemiştir.

3-Davacının manevi tazminat talebi tümden reddedildiği halde davalı lehine bu yönden vekalet ücretine hükmedilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle tarafların öteki temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte belirtilen sebeplerle davacı yararına, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı yararına hükmün BOZULMASINA,peşin harcın istek halinde iadesine, 12.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2009/360, Karar No: 2009/423, Tarih: 14.10.2009

**Hukuk Genel Kurulu         2009/4-360 E.  ,  2009/423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 4.Hukuk Dairesi

TARİHİ : 27.01.2009

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4.Hukuk Dairesince ;

“Davacılar vekili dava dilekçesinde dava dışı Avukat H. B..’in Ankara Barosunun 58.Olağan Genel Kurulunda Baro Başkan adayı olarak yaptığı konuşmada HSYK’na, Yargıtay’a ve CTE Genel Müdür’üne hakaret ettiği iddiası ile açılan Ankara 8.Ağır Ceza Mahkemesinin 2005/276 Esas sayılı davanın 09.11.2005 tarihli duruşmasında mahkeme başkanı olan davalının sanık müdafileri olan davacılara “terbiyesizlik etmeyin” diye hakaret ettiği, sözlerin tutanağa geçirilmesini isteyince davalının gerçeği çarpıtacak şekilde tutanağa geçirmesi nedeniyle davacıların kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek her bir davacı için 200,00 YTL’den toplam 4.000,00 YTL manevi tazminat isteminde bulunmuştur,

Davalı cevap dilekçesinde, sanık Hüseyin Biçen vekili olan davacıların duruşmada konuşmaya, bağırıp çağırmaya, mahkeme başkanı olan kendisinin sözünü kesmeye başladıklarını, birçok kez uyarmasına rağmen aynı davranışı sergilemeye devam ettiklerini, Cumhuriyet Savcısının bir konuda görüşünü sorarken davacıların koro şeklinde “biz de duymak istiyoruz, yüksek sesle konuşun” sözlerine “ben artık yaşlandım, sesim bu kadar çıkıyor.” sözüne karşılık sol önde oturan bir avukatın bağırarak ve rencide edecek şekilde “ bağırırken sesiniz çıkıyor ama demesi üzerine duruşma disiplininin bozulduğunu, bu sözü söyleyen sanık müdafiine yaptığını doğru bulmadığını ifade eden “edepsizlik etmeyin” biçiminde uyardığını, bu sözü tek bir avukata söylediğini, 5271 sayılı Ceza Yargılaması Yasası’nın 192 ve 203.maddesine göre duruşma düzenini mahkeme başkanının sağlaması gerektiğini bu amaçla tartışmayı sürdüren avukata yasanın verdiği yetkiyi kullanarak uyarıda bulunduğunu, asıl hakarete uğrayanın kendisi olduğunu ileri sürerek, BK’nun 44.maddesi uyarınca davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Dava konusu olay nedeniyle sanık müdafisi olan davacıların isteği ile mahkeme başkanı olan davalı tarafından Ankara 8.Ağır Ceza Mahkemesinin 2005/276 Esas Sayılı dosyanın 09.11.2005 tarihli duruşma tutanağına “bu arada mahkeme başkanı soruşturmanın genişletilmesi, sanık vekillerinin istemi konusunda Cumhuriyet Savcısından görüş sorulduğu sırada toplu halde laf attılar, daha sonra sesimin duyulmadığını söylediler. Ben oturmaları konusunda yüksek sesle bağırınca “bağırırken sesiniz çıkıyor ama” şeklinde konuştular. Kendilerine “edepsizlik yapmamalarını” söyledim. “şeklinde geçirilmiştir.

Davacılar konuşmaların aynen tutanağa geçirilmediği, gerçeği çarpıtacak şekilde tutanak düzenlendiği iddiası ile 09.11.2005 tarihli tutanağı düzenlemişler ve tutanakla mahkeme başkanı olan davalının Cumhuriyet Savcısı ile konuşmasını duyamadıklarını bu nedenle tepki verdiklerini, davalının da sesinin bu kadar çıktığını belirtmesi üzerine, sanık müdafilerinden birinin “şimdi bağırıyorsunuz, sesiniz çıkıyor“ sözü üzerine “otur yerine” diye hitap ettiği, avukatların davalıya bu şekilde konuşamayacağı yönünde tepki verdikleri, konuşmaların tutanağa geçirilmesini isteyince davalının “edepsizlik etmeyin” diye söylediğini belirlemişlerdir.

Hakimlerin hakimlik görevini yaparken “Yargısal Faaliyetleri” nedeniyle zarar meydana geldiği iddiası ile HUMK.nun 573.maddesinde sayılan durumlarda, 573-576.maddelerindeki hükümlere göre tazminat davası açılabileceği düzenleme altına alınmıştır. Eldeki dava HUMK.nun 573/4.maddesinde belirtilen “yargılama tutanakları ile kararların tağyir ve tahrif edilmiş ve söylenmeyen bir sözün hüküm ve kararı etkileyecek şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş olması” hükmüne dayandırılmıştır.

Bu madde hükmü ve davalının vermiş olduğu karar birlikte değerlendirildiğinde, davalının sorumluluğunu gerektirecek şekilde tutanak düzenleme durumu yoktur. Davalı, davacıların ısrarı üzerine duruşma sırasında söylediği “edepsizlik etmeyin” sözünü tutanağa geçirmiş olup, dava dışı baro başkan adayının hakaret suçundan yargılandığı davayı etkileyecek ve aleyhine hüküm verilmesini gerektirecek bir durum değildir. 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 203.maddesine göre duruşma disiplini ve düzeni mahkeme başkanı veya hakimi tarafından sağlanır. Baro Başkan adayı olan avukatın konuşma sırasında sarf ettiği sözler nedeniyle hakaret suçundan yargılamasının yapıldığı davada sanığı 50 civarında avukatın savunduğu ve duruşmada rasgele konuşmaların olması nedeniyle mahkeme başkanının savcı ile konuşmalarının duyulmadığı, mahkeme başkanı olan davalının duruşma disiplinini sağlamaya çalıştığı, ancak müdafi avukatlarının sayısının fazla olması nedeniyle karşılıklı bir diyaloğa girildiği”bağırınca sesiniz çıkıyor” sözü üzerine davalının “edepsizlik etmeyin” diye davacı avukatları uyardığı anlaşılmaktadır. Davalının sözleri davacılara hakaret amaçlı olmayıp duruşmanın disiplinini sağlamaya yönelik olduğundan davacıların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğinden de bahsedilemez.

Davalının HUMK.nun 573.maddesinde belirtilen kurallara aykırı davranışları yoktur. Öyleyse davanın reddi gerekir.

H Ü K Ü M : Yukarıda yazılı bulunan gerekçelerle;

1-HUMK.nun 573.maddesindeki koşullar oluşmadığından davalının duruşmanın inzibatını sağlamak amacıyla söylediği sözün hakaret oluşturmadığı kanısına varıldığından davanın REDDİNE,

2-Vekaletname ibraz etmeyen davacı M. E.. ve F. K.. yönünden karar verilmesine yer olmadığına,

Davalının HUMK.nun 573.maddesinde belirtilen kurallara aykırı davranışları yoktur. Öyleyse davanın reddi gerekir.

H Ü K Ü M : Yukarıda yazılı bulunan gerekçelerle;

1-HUMK.nun 573.maddesindeki koşullar oluşmadığından davalının duruşmanın inzibatını sağlamak amacıyla söylediği sözün hakaret oluşturmadığı kanısına varıldığından davanın REDDİNE,

2-Vekaletname ibraz etmeyen davacı M. E.. ve F. K.. yönünden karar verilmesine yer olmadığına,

3-Aynı yasanın 576.maddesinde belirtildiği şekilde davacı M. E.. ve F. K.. dışındaki her bir davacıdan 250,00 lira olmak üzere toplam 4.500.00 lira tazminatın davacılardan alınarak davalıya verilmesine,

4-HUMK.nun 576/2.maddesi gereğince davacı M. E.. ve F. K.. dışındaki her bir davacıdan 500,00 lira olmak üzere toplam 9.000,00 lira idari para cezasının davacılardan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine,

5-Davacılar aleyhine hükmedilen tazminat miktarı için 243,00 lira nisbi ilam harcı ile davanın reddi dolayısıyla alınması gereken 15,60 lira red karar harcı olmak üzere toplam 258,60 lira harçtan peşin alınan 54,00 lirasının mahsubu ile geri kalan 204,60 liranın davacılardan alınıp hazineye gelir kaydedilmesine,

6-Davalı için takdir olunan ret edilen dava yönünden 1.250,00 lira avukatlık ücretinin davacı M.E.. ve F. K.. dışındaki davacılardan alınıp davalıya verilmesine,

7-Davacılar tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerlerinde bırakılmasına” dair oybirliği ile verilen 27.01.2009 gün ve 2008/31-2009/30 sayılı kararın davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine kararın süresinde temyiz edildiğinin anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Yargıtay 4.Hukuk Dairesinin hükmüne yönelik temyiz dilekçesi incelendi:

Dava, manevi tazminat istemine ilişkin olup, müddeabbihi her bir davacı için 200 TL den ibarettir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra Yerel Mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL. olarak değiştirmiştir.

5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar 2009 yılı için temyiz (kesinlik) yönünden 1.400,00 TL olarak belirlenmiştir.

Eldeki davada, temyiz istemine konu kararın verildiği 27.01.2009 tarihinde, 5219 ve 5236 Sayılı Kanunlar gereği temyiz (kesinlik) sınırını 1.400,00 TL olarak değiştiren hüküm yürürlükte bulunduğuna ve müddeabbih her davacı için 200 TL olup, bu sınırın altında kalmakla kesin  olduğuna göre, anılan karara karşı temyiz yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

Eldeki davada, temyiz istemine konu kararın verildiği 27.01.2009 tarihinde, 5219 ve 5236 Sayılı Kanunlar gereği temyiz (kesinlik) sınırını 1.400,00 TL olarak değiştiren hüküm yürürlükte bulunduğuna ve müddeabbih her davacı için 200 TL olup, bu sınırın altında kalmakla kesin  olduğuna göre, anılan karara karşı temyiz yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının iadesine, 14.10.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2214, Karar No: 2020/2081, Tarih: 13.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/2214 E.  ,  2020/2081 K.**

**"İçtihat Metni"**

... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... ... 18. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 20/10/2015 tarih ve 2013/66-2015/381 sayılı hükmün Dairemizin 19/02/2018 tarih ve 2015/38301-2018/2117 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, Yeni Eczanesi'nin sahibi ve mesul müdürü olduğunu, davalı kurumun 10.01.2013 tarih ve B.13.2.SGK.4.34.20.03/21-599.832 sayılı yazısı ile Rehberlik ve Teftiş Başkanlığı'nca yürütülen soruşturma neticesinde düzenlenen 28.10.2010 tarihli 03 sayılı soruşturma raporu uyarınca kendisine ait eczane hakkında 2009 yılı Eczane Protokolü'nün 6.3.19 maddesi gereğince sahte reçete bedelinin 10 katı olan 151.955,50 TL cezai şart ve 4.3.6 madde gereğince de kurum zararı olan 15.195,55 TL'nin ödeme tarihleri itibariyle hesaplanacak yasal faiziyle birlikte tahsil edilmesi ve yine aynı madde gereğince eczane sözleşmesinde 2 yıl fesih işlemi uygulanması hususunda bildirim yapıldığını, fesih ve cezai şart işleminin hiç bir somut olgu ve belgeye dayanmadan, savunması dahi alınmadan tek taraflı olarak uygulandığını, raporun sahte olup olmadığını bilmesine imkan olmadığını, davalı kurumun sözleşmenin feshi ve cezai şart işleminin haksız, hukuka aykırı ve yasal dayanaktan yoksun olduğunu, bu nedenlerle davalı kurum tarafından uygulanan 2 yıl süreli fesih ve cezai şart ile kurum zararı tahsil işleminin haksız ve hukuka aykırı olduğunun tespiti ile önlenilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, yapılan işlemin usule uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile taraflar arasındaki sözleşmenin davalı kurum tarafından 2 yıl süre ile fesih edilmesi işleminin ve yine 10 kat para cezası olan 151.955,50-TL cezai şart bedelinin tahsili işleminin haksız işlem olduğunun tespiti ile yaratılan muarazanın önlenmesine, davacının reçete bedelinin tahsili işleminin haksız işlem olduğunun tespiti ile muarazanın önlenmesi talebinin reddine, dair verilen kararın davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 19.02.2018 tarih ve 2015/38301 Esas – 2018/2117 Karar sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiş, davalı bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.