muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21779, Karar No: 2015/17719, Tarih: 11.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21779 E.  ,  2015/17719 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : GİRESUN AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/10/2014

Taraflar arasındaki yoksulluk nafakasının kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesi ile; Giresun Aile Mahkemesinin 2011/317 Esas-2011/563 Karar sayılı dosyası ile tarafların boşanmalarına karar verildiği, iş bu karar ile müvekkil aleyhine aylık 280,00 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiği, davalının o sıra çalışmadığı ve hiçbir geliri yok iken şu an sigortalı olarak çalışmakta olup müvekkilden boşanması ile yoksulluğa düşmediği bilakis gelir sağlayacak bir işe sahip olduğunu, müvekkilinin ise düşük ücretli sigortalı bir işte çalıştığını iddia ederek müvekkilin davalıya ödemekte olduğu yoksulluk nafakasının kaldırılmasına, mahkeme aksi kanaatte ise nafakanın indirilerek müvekkilin gelir seviyesine uygun bir miktar belirlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesi ile; kendisinin bir işte çalışıyor olması nafakanın kaldırılması sonucunu doğurmayacağını, asgari ücret ile çalıştığını, davacıdan daha fazla para kazanmadığını, davacının hiçbir işte çalışmıyor olsa bile nafaka ödemekle yükümlü olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalının SSK çalışanı olarak A.......Fabrikasında aktif çalıştığı, devamlı işi olduğu, yoksulluğa düşmediği, tarafların gelirlerinin birbirine yakın olması karşısında davacının yoksulluk nafakası vermekle yükümlü olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne, mahkememizin 2011/317 Esas-2011/563 Karar sayılı 15/12/2011 tarihli kararı ile verilen yoksulluk nafakasının dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.nun 176/4.maddesine göre: "Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir." Aynı şekilde 176/3.maddesi uyarınca; irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi ya da taraflardan birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması, yoksulluğunun ortadan kalkması ya da haysiyetsiz hayat sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır".

Davacı, yukarıdaki yasa hükümleri gereğince; davalının yoksulluğunun ortadan kalktığı iddiasıyla nafakanın kaldırılmasını istemektedir. Bu durumda, öncelikle yoksulluk kavramı üzerinde durmak gerekir.

Davacı, yukarıdaki yasa hükümleri gereğince; davalının yoksulluğunun ortadan kalktığı iddiasıyla nafakanın kaldırılmasını istemektedir. Bu durumda, öncelikle yoksulluk kavramı üzerinde durmak gerekir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 2-656-688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlıgını geliştirmek icin zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Hemen belirtmek gerekir ki; Hukuk Genel Kurulunun yerleşik kararlarında "asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması" yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu kabul edilmemiştir (HGK. 07.10.1998 gün, 1998/2-656 E.- 1998/688 K. 26.12.2001 gün 2001/2-1158-1185 sayılı ve 01.05.2002 gün 2002/2-397-339 sayılı kararları).

Somut olayda; davalı (kadın) boşanma sırasında bir işte çalışmamaktadır. Yaptırılan kolluk araştırması ile boşanmadan sonra bir fabrikada işçi olarak çalışmaya başladığı,aylık 800 TL gelirinin olduğu, davacının ise bir rehabilitasyon merkezinde hasta bakıcı olarak çalıştığı, aylık ortalama 1.000TL gelirinin olduğu anlaşılmaktadır.

Yoksulluk durumu; günün ekonomik koşulları ile tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yaşam tarzları birlikte değerlendirilerek takdir edilmelidir. Yoksulluk nafakası, ahlaki ve sosyal düşüncelere dayanır. Onun içindir ki bilimsel öğretide: "Evlilik birliğinde esler arasında geçerli olan dayanışma ve yardımlaşma yükümlülüğünün, evlilik birliğinin sona ermesinden sonra da kısmen devamı niteliğindedir" şeklinde açıklamalara yer verilmiş bulunmaktadır (Akıntürk, Turgut: Aile Hukuku, 2. cilt, İst. 2002, sh.294).

Davacının aylık gelir durumuna göre değerlendirildiğinde, davalının çalışarak elde ettiği gelir ile aldığı nafaka miktarı toplamının, davalıyı yoksulluktan kurtaracak nitelikte bulunmadığının kabulü gerekir.

Mahkemece, dava tarihindeki şartlara göre; davalının yoksulluğunun ortadan kalkmadığı kabul edilerek, nafakada hakkaniyete göre uygun bir miktar indirime gidilebileceği düşünülmeden, yukarıdaki gerekçe ve yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulü doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33970, Karar No: 2018/9635, Tarih: 01.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/33970 E.  ,  2018/9635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanıklar hakkında mahkumiyet hükmü kurulurken, 5187 sayılı Kanun'un 18/2. maddesinde yazılı olduğu üzere, adli para cezasının ödenmesinden yayın sahibi, sorumlu müdür ve bağlı olduğu yetkilinin birlikte müteselsilen sorumlu olmaları karşısında sanıklar hakkında tek adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği yönündeki düşünceye;

5187 sayılı Kanun'un 18/2. maddesinde yazılı birlikte müteselsilen sorumluluk hükmünün "verilen para cezasının ödenmesiyle (tahsiliyle)" ilgili olması, aynı Kanun'un 18/1. maddesinde suç olarak düzenlenen "düzeltme ve cevabın yayımlanmasına ilişkin kesinleşmiş mahkeme kararını yerine getirmemek" eyleminin faillerinin "sorumlu müdür ve bağlı olduğu yetkili" şeklinde açıkça belirtilmesi karşısında, iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suça konu olan ve itiraz üzerine kesinleşen Konya 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 23.05.2012 tarihli, 2012/327 D.İş. sayılı ve itiraz üzerine verilen Konya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.06.2012 tarihli, 2012/285. D.İş. sayılı kararını, bu kararların sanıklara tebliğini gösterir tebliğ mazbatalarını içeren değişik iş dosyasının mahkemece temyize konu dosya içerisine getirtilip incelenerek, usulüne uygun kesinleşmiş mahkeme kararının ilgili gazetenin sorumlu müdürüne tebliğ edilip edilmediğinin, tebliğ edilmişse düzeltme ve cevap metninin süresinde ve usulünce yayımlanıp yayımlanmadığının araştırılması ve buna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeyle, sadece noter ihtarnamesi üzerine tekzip metninin usulüne uygun şekilde yayımlanmamasından bahisle sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye kısmen uygun olarak, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 01/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1475, Karar No: 2013/577, Tarih: 03.12.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/9-1475 E.  ,  2013/577 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2010/305185

Yargıtay Dairesi   : 9. Ceza Dairesi

Mala zarar verme suçundan sanık M.B..'ın 5237 sayılı TCK’nun 152/1-a, 31/3, 62 ve 50/1-a maddeleri gereğince 4000 Lira adli para cezasıyla cezalandırıl- masına ilişkin, Trabzon Çocuk Mahkemesince verilen 22.06.2010 gün ve 216-133 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 27.06.2012 gün ve 2001-8301 sayı ile;

“12-15 yaş arası suça sürüklenen çocuklar bakımından 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesi uyarınca sosyal inceleme raporu aldırılmasının zorunlu olduğu, 15 yaşını bitirip 18 yaşını tamamlamamış çocuklar bakımından ise rapor alınmadan da karar verilebileceği, ancak bu halde de sosyal inceleme yaptırılmamasının gerekçesinin kararda gösterilmesi zorunlu bulunduğu halde anılan zorunluluğa uyulmaması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 29.08.2012 gün ve 305185 sayı ile;

“Dosya kapsamındaki tutanaklara göre sanığın suç tarihi olan 04.10.2009 tarihine yakın bir tarihte cezaevi idaresine karşı aynı suçu işlediği bilgisi nedeniyle sanık hakkında UYAP sistemi üzerinde yapılan sorgulamada; sanığın, 05.10.2009 tarihinde de cezaevi idaresine karşı aynı suçu işlemiş bulunduğu, bu eylemi nedeniyle sanığın Trabzon Çocuk Mahkemesi tarafından yargılanarak mahkemenin 22.06.2010 tarih ve 217 -132 sayılı kararı ile TCK'nun 152/1-a, 31/3, 62/1 ve 50/1-a maddeleri uyarınca neticeten 4.000 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın temyiz edildiği, Cumhuriyet Başsavcılığımızın 05.01.2012 tarih ve 2010/258677 sayılı tebliğnamesiyle kararın onanmasının talep edildiği, dosyanın halen Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 2012/571 Esas sırasında kayıtlı olduğu, TCK'nun 43/1. maddesinde düzenlenen 'Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır...' hükmü karşısında sanığın cezaevi idaresine karşı art arda 2 gün işlediği aynı nitelikteki suçların müteselsil suç niteliğinde olup sanık hakkında verilecek tek cezanın anılan maddede yer alan oranda artırılması gerektiği, aksi uygulamanın sanık hakkında yasaya ve hakkaniyete aykırı şekilde fazla ceza verilmesi sonucuna neden olacağı” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün belirtilen nedenle bozulmasına karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 9. Ceza Dairesince 06.11.2012 gün ve 8308-12098 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın mala zarar verme suçundan cezalandırılmasına karar verilen olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanık hakkında TCK'nun 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanma imkanı bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

04.10.2009 tarihli olay ve yakalama tutanağına göre, Trabzon E Tipi Kapalı Cezaevi Kurumunda C-5 çocuk koğuşunda kalmakta olan sanığın, koğuşta bulunan çek pas sapları ve daha önce koparmış olduğu üst kat giriş kapı mazgalını kullanarak üst pencere ızgara teli ile havalandırma bahçesinin üstünü örten tel örgüleri kestiği, yırtılan kısımdan tel örgü üstüne çıktığı, diğer odaların üzerine ilerlerken durmunun farkedilmesiyle yakalanarak kontrol altına alındığı, koğuşta yapılan aramada kırılan mazgal kapısı ve çek pas saplarının ele geçtiği, Cezaevi Müdürlüğü tarafından aynı gün disiplin soruşturmasına başlandığı, ceza soruşturması için Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığına 07.10.2009 tarihinde yazılı ihbar yapıldığı,

Tutanak tanığı Y.B..ın; sanığın C-5 koğuşunun kapı mazgalını kırmak ve bahçeye çıkan tel örgüleri yırtmak suretiyle zarar verdiğini tespit ettiklerini beyan ettiği,

Tanık E.A..ın; aynı koğuşta birlikte kaldığı sanığın pencerede bulunan tel ızgaraları daha önce ellerini kullanarak açtığını, olay günü de televizyon izlerken dışarıdan bağırma sesleri duyduklarını, bahçeye çıktıklarında sanığı elinde bir sigara ile tel örgüden aşağı inerken gördüklerini ifade ettiği,

Tanık R.D..'ın; 20 gündür C-5 odasında kaldığını, tarihini hatırlayamadığı bir sabah sanık M..'ın "bakın pencerenin tel örgüsünü açtım" dediğini, sonraki günlerde yatakhane kısmının ara koridoru gören gözetleme mazgalını kırdığını, olay günü de bahçeye çıktığında, sanığı bahçenin üzerini güvenlik amacıyla örten tel örgüyü elleri ile sökerken gördüğünü, çatıya çıkan sanığın tellerin üzerinde gezindiğini, sonra elinde sigara ile aşağıya indiğini ve görevliler tarafından yakalandığını belirttiği,

Suç tarihinde başka bir suçtan tutuklu bulunan sanığın aşamalarda tel örgü üstünde bulunan sigara paketini almak için eylemi gerçekleştirdiğini savunduğu,

Yargılama sonucunda sanığın bu eylem nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 152/1-a, 31/3, 62 ve 50/1-a maddeleri gereğince 4000 Lira adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Özel Dairece, 15-18 yaş grubunda bulunan sanık hakkında sosyal inceleme yaptırılmamasına yönelik gerekçenin kararda gösterilmemesi nedeniyle hükmün bozulduğu,

Yargılama sonucunda sanığın bu eylem nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 152/1-a, 31/3, 62 ve 50/1-a maddeleri gereğince 4000 Lira adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Özel Dairece, 15-18 yaş grubunda bulunan sanık hakkında sosyal inceleme yaptırılmamasına yönelik gerekçenin kararda gösterilmemesi nedeniyle hükmün bozulduğu,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanığın 05.10.2009 tarihinde gerçekleştirdiği diğer mala zarar verme eylemi nedeniyle hakkında TCK'nun 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurulduğu,

Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) sistemi kullanılarak çıkartılan kayıtlara göre; sözkonusu ikinci mala zarar verme eylemine ilişkin olarak cezaevi görevlilerince düzenlenen 05.10.2009 tarihli tutanak içeriğinden, saat 17.30 sularında müşahede odasından gelen gürültüler üzerine yapılan kontrolde müşahade odasında kalmakta olan tutuklu M.B..ın müşahade koğuşunun lavabosunun fayanslarını kırdığı ve pencere kenarını söktüğünün belirlendiği,

Eylem nedeniyle Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 25.12.2009 gün ve 4508 sayılı iddianamesi ile sanığın müşahade koğuşundaki fayansları kırdığı iddiasıyla mala zarar verme suçundan kamu davası açıldığı,

Sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamalarında 04.10.2009 tarihinde gerçekleştirdiği tel örgülere zarar verme eyleminden dolayı alındığı müşahade koğuşunda, bir an gözlem altında tutulmasına sinirlenerek kendine hakim olamadığını ve bir iki tane fayans kırdığını belirttiği,

Sanık müdafii tarafından da sanığın müşahade koğuşuna alınması nedeniyle sinirlenerek eylemi gerçekleştirdiğinin açıklandığı,

Yargılama sonucunda Trabzon Çocuk Mahkemesince 22.06.2010 gün ve 217-132 sayı ile;  5237 sayılı TCK’nun 152/1-a, 31/3, 62 ve 50/1-a maddeleri gereğince 4000 Lira adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün gerekçesinde de sanığın tel örgüleri yırtarak kamu malına zarar verdiğinin tespit edilmesi üzerine müşahede koğuşuna alındığını ve 05.10.2009 günlü fayansların kırılması olayının müşahade koğuşunda gerçekleştiğinin yazıldığı,

Özel Dairece yapılan temyiz incelemesinde bu hükmün de uyuşmazlık konusu hükme benzer şekilde sosyal inceleme yaptırılmamasına yönelik gerekçenin kararda gösterilmemesi nedeniyle bozulduğu,

Anlaşılmaktadır.

Özel Dairece yapılan temyiz incelemesinde bu hükmün de uyuşmazlık konusu hükme benzer şekilde sosyal inceleme yaptırılmamasına yönelik gerekçenin kararda gösterilmemesi nedeniyle bozulduğu,

Anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK'na hakim olan ilke gerçek içtima olduğundan, bunun sonucu olarak; "kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza" söz konusu olacaktır. Nitekim  bu husus Adalet Komisyonu raporunda  da; "Ceza hukukunun temel kurallarından birisi, 'kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza vardır' şeklinde ifade edilmektedir. Bunların istisnaları, suçların içtimaı bölümünde belirlenmiştir. Bu istisnalar dışında, işlenen her bir suçla ilgili olarak ayrı ayrı cezaya hükmedilecektir. Böylece verilen herbir ceza bağımsızlığını koruyacaktır" şeklide ifade edilmiştir. Bu kuralın istisnalarına ise, 5237 sayılı TCK'nun "Suçların içtimaı" bölümünde, 42  (bileşik suç), 43 (zincirleme suç) ve 44. (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir.

Zincirleme suç, 765 sayılı TCK'nun 80. maddesinde; “Bir suç işlemek kararının icrası cümlesinden olarak kanunun aynı hükmünün bir kaç defa ihlal edilmesi, muhtelif zamanlarda vaki olsa bile bir suç sayılır” şeklinde hüküm altına alınmışken, 5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesinin konumuza ilişkin ilk cümlesinde; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir” biçiminde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygula- nabilmesi için,

a- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

b- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

c- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Uyuşmazlığa konu olayda, mala zarar verme suçunu oluşturduğu iddia olunan eylemlerin değişik zamanlarda birden fazla kere gerçekleştirilmesi ve suçların mağdurlarının aynı olması şartlarının mevcut olduğu konusunda bir tereddüt bulunmaması nedeniyle, zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi açısından, (c) bendinde yer alan "suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi"ne ilişkin şartın gerçekleşip gerçekleşmediği üzerinde durulmalıdır.

Aynı suç işleme kararı altında suç işlenmesi her biri ayrı ayrı suç teşkil eden fiilleri birbirine bağlayan ve olaya zincirleme suç özelliğini veren subjektif bir bağdır. Sanığın çıkan fırsatlardan yararlanmak suretiyle suç işlediği ya da suç işleme kararının yenilendiği durumlarda aynı suç işleme kararından söz edilemeyeceğinden, zincirleme suç hükümleri uygulanmayacaktır.

Aynı suç işleme kararı altında suç işlenmesi her biri ayrı ayrı suç teşkil eden fiilleri birbirine bağlayan ve olaya zincirleme suç özelliğini veren subjektif bir bağdır. Sanığın çıkan fırsatlardan yararlanmak suretiyle suç işlediği ya da suç işleme kararının yenilendiği durumlarda aynı suç işleme kararından söz edilemeyeceğinden, zincirleme suç hükümleri uygulanmayacaktır.

Zincirleme suçtan söz edebilmek için failin, başlangıçta genel bir niyet ve suç işleme kararı ile aynı suçu aynı mağdura karşı birden fazla kez işlemesi gerekmektedir. Böyle bir "tek suç işleme kararı" yok ve ikinci eylemde suç işleme kararı yenilenmiş ise her bir fiil bağımsız suç olarak kabul edilecek ve zincirleme suç söz konusu olmayacaktır. Sanığın iç dünyasına ilişkin olan bu gereklilik sübjektif bir şart olup, mahkemelerce denetime imkan sağlayacak şekilde tespit edilerek karara yansıtılması gerekecektir.

"Aynı suç işleme kararı" kavramından ne anlaşılacağı öğreti ve yargısal kararlarda değerlendirilmiş, bunun, kanunun aynı hükmünü müteaddit defa ihlal etmek hususunda önceden kurulan bir plan ve genel bir niyet (Sulhi Dönmezer-Sahir Erman, Nazari ve Tatbiki Ceza hukuku, Beta Basım Yayım, 14. bası, İstanbul, 1997, s.528 vd) anlamında bulunduğu, ancak çok genel bir birliğin, genel bir saik birliği sonucuna götüreceği, saik birliğinin, kararda birliği meydana getiremeyeceği, suç saiki, niyeti, amacı ile kararının karıştırılmaması gerektiği, yine fırsat çıktığı zaman suç işlemek için verilen genel bir kararın, müteselsil suçun bu sübjektif şartını oluşturmayacağı (Türkan Yalçın Sancar, Mütesessil Suç, Seçkin Yayınevi, Ankara, 1995, s.70 vd), failin çıkacak her fırsattan yararlanmak hususunda genel ve soyut bir kararının varlığının aynı suç işleme kararının kabulünü gerektirmeyeceği (Kayıhan İçel, Suçların İçtimaı, İstanbul, 1972, s. 136-137; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Seçkin Yayınevi, 6. bası, Ankara,  2013, s. 490), kanunda kullanılan karar tabirinden anlaşılması gerekenin, failin daha baştan itibaren birden fazla suçu kısım kısım işlemeye yönelik tasavvuru olduğu, önceden bir plan yapmış, niyetini oluşturmuş, fakat bunu bir defada gerçekleştireceği yerde, kısımlara bölmeyi ve o suretle gerçekleştirmeyi daha uygun görmüş ve bu plana göre hareket etmiş olduğu için zincirleme suçun kabul edildiği (Hakan Hakeri, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, Ankara, 2011, s.507), zincirleme suç halinde failin somut fiile ve fiillerin bütününe yönelik olmak üzere iki iradesinden söz edilebileceği, zincirleme suç işlemeye yönelik iradenin yani bir suç işleme kararının her bir suça ilişkin kasıttan önce geldiği (Hamide Zafer, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Beta Yayımcılık, 3. Bası, İstanbul, 2013, s. 475), zincirleme suçun sübjektif şartının bir suç işleme kararının icrası kapsamında işlenen suçlar arasında manevi bir bağ bulunması olduğu (İzzet Özgenç, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Seçkin Yayınevi, 9. bası, Ankara, 2013, s. 553), suçların işleniş biçimindeki benzerlik, aynı türden fırsatları değerlendirme, suçla korunan hukuki değer, hareketin yöneldiği maddi konunun nitelik ve başkalıkları ve suçlar arasındaki zaman aralığı gibi dışa yansıyan veri ve davranışlardan yararlanılarak tespit edilecek olan bir suç işleme kararının kanunun aynı hükmünü ihlal etmek hususundaki failin genel planı olduğu (Mehmet Emin Artuk - Ahmet Gökçen - Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet  Yayınevi, 7. Bası, Ankara,  2013, s. 645-646) görüşleri ileri sürülmüştür.