muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/99, Karar No: 2011/145, Tarih: 28.06.2011

Diğer yandan, suçun tahrik altında kalarak işlendiğinin kabul edilmesi karşısında, diğer durumlara oranla 62 nci maddenin uygulanmama gerekçesinin daha doyurucu olması gerekirdi. Yukarıda belirttiğim nedenlerle, doyurucu/yeterli olmayan gerekçeyle takdiri indirimin kabul edilmemesi, tahrik hükmünün uygulanması yerel mahkemenin önceki kararını gerekçe bakımından daha da zayıflatmış olmaktadır. Dolayısıyla, önceki hükümde yer alan 62 nci maddenin uygulanmaması gerektiğine ilişkin yetersiz gerekçe, tahrik hükmünün uygulanması gerektiği gerekçesiyle yerel mahkeme kararının bozulmasından sonra yapılacak yargılamada 62 nci maddenin uygulanma olasılığını güçlendirebilecek iken, bu olasılık ortadan kalkmış olacaktır. Oysa tahrik hükmünden karar bozulurken, 62 nci maddenin uygulanmama gerekçesinin yetersizliğinden de bozma kararı verilmesi yargılama ve hüküm kurma morfolojisi ile de uyumlu olacaktı.

Tüm bu nedenlerle çoğunluk görüşüne katılmamaktayım” görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan dokuz Genel Kurul Üyesi ise, “5237 sayılı TCY’nın 62. maddesinin uygulanmaması ile ilgili olarak gösterilen gerekçenin yeterli olmadığı görüşüyle” bu yöne ilişen direnme hükmünün bozulması gerektiği,

Yönünde karşı oy kullanmışlardır.

3- Üçüncü uyuşmazlık konusu 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken, gösterilen gerekçenin yasal ve yeterli olup olmadığına ilişkin ise de; bu suç yönünden direnme hükmünün eylemli uyma niteliğinde bulunup bulunmadığı belirlenmelidir:

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen ısrar kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırmaya, incelemeye, toplanan yeni kanıtlara dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay’ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekir.

Direnme kararında; ilk hükümde yer almayan yeni ve değişik gerekçe ile “sanığın bir daha suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmadığı bu hali ile şartları oluşmadığı” gerekçesiyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği, böylece mahkemenin bozma kararında değinilen konuyu tartıştığı, bu hususun Özel Dairece incelenmemiş olması karşısında, konunun ilk kez Ceza Genel Kurulunca incelenmesi olanaklı görülmediğinden, hükmün Özel Dairece incelenmesi gerekmektedir.

Bu nedenle, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçu ile ilgili olarak yeni hüküm niteliğindeki yerel mahkeme hükmünün, temyiz davasına bakmakla görevli olan Özel Dairece incelenmesi gerekeceğinden, dosyanın Yargıtay 1. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

Bu nedenle, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçu ile ilgili olarak yeni hüküm niteliğindeki yerel mahkeme hükmünün, temyiz davasına bakmakla görevli olan Özel Dairece incelenmesi gerekeceğinden, dosyanın Yargıtay 1. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

Sonuç olarak; sanık hakkında TCY’nın 62. maddesinin uygulanmamasına ilişkin direnme nedeni isabetli bulunan yerel mahkeme direnme hükmünün sanık hakkında maktulleri kasten öldürmesi suçunda haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması nedeniyle bozulmasına, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan ise yeni hüküm niteliğinde bulunduğundan incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Sanık hakkında TCY'nın 62. maddesinin uygulanmamasına yönelik uygulama isabetli bulunduğundan, Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 02.11.2010 gün ve 243-237 sayılı direnme hükmünün sanık hakkında TCY’nın 29. maddesinin uygulanmaması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçu yönünden direnme hükmü yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.06.2011 günü yapılan müzakerede 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçu yönünden yapılan inceleme ile sanığın maktul İ.T...e’yi kasten öldürme eyleminde haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının gerekip gerekmediği yönünden oybirliği, sanığın maktul M. B..’yı kasten öldürme eyleminde haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının gerekip gerekmediği ile takdiri indirime ilişkin uyuşmazlık yönünden oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7670, Karar No: 2013/2823, Tarih: 18.03.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/7670 E.  ,  2013/2823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2008 yılında yapılan kadastro sırasında ... Köyü ... ada ... parsel sayılı 3448,02 m² yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile davalı adına tespit ve tescil edilmiştir.

Davacı Hazine, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, taşlık, kayalık ve çalılık olduğunu, zilyetlik koşullarının oluşmadığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil davası açmıştır. Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptal edilerek taşlık çalılık niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4/3. maddesine göre yapılan orman tahdidi, eski ve yeni tarihli memleket haritaları, amenajman planı ve hava fotoğraflarının uygulanmasına dayalı araştırma inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla, çekişmeli parselin orman kadastrosu sınırları dışında orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiş ise de öncesinin makilik yerlerden olduğu, 1990 yılı memleket haritasında, çalılık göründüğü ve 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde belirtilen zilyetlik koşullarının oluşmadığı belirlenerek Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesinde ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, tarla niteliğinde olan taşınmazın vasfının taşlık ve çalılık olarak belirlenmesi, yine 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesiyle 3402 sayılı Kanuna eklenen "Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” şeklindeki 36/A maddesi ve 17. maddesi ile eklenen "Bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” şeklindeki geçici 11. maddesi hükümleri gereğince davalı aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değil ise de, bu hususlar hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hükmün hükmün 1. ve 2 bentlerinin çıkartılarak yerine; ''1- Davanın kabulü ile ... ... İlçesi, ... Köyü ... ada ... sayılı parselin tapu kaydının iptaliyle tarla niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, 2- 3402 sayılı Kanunun 6099 sayılı Kanun ile değişik 36/A maddesi ile geçici 11. maddesi gereğince davalıdan karar harcı alınmasına yer olmadığına'' cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nun 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 18/03/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/623, Karar No: 2012/18401, Tarih: 30.05.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/623 E.  ,  2012/18401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece, tefhim edilen kısa kararda, tazminata karar verilmediği halde, gerekçeli kararda “kısmi itiraz olan 4.463,40 TL üzerinden %40 tazminatın davalıdan alınıp davacıya verilmesine” hükmedilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

HUMK.nun 381. maddesi gereğince (6100 sayılı yeni HMK m. 294) mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi en az, aynı yasanın 388. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. HUMK.nun 388/son maddesi (6100 sayılı yeni HMK m. 297) gereğince de istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle, tarallara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Yine aynı kanunun 389. maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yüklenen ve tanınan vazife ve hakların tereddüte yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür. Bu gibi hallerde de HUMK.nun 388.maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141.maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

Somut olayda,  alacaklı itirazın kaldırılması ve inkar tazminatı istemi ile icra mahkemesine başvurmuştur. Mahkemece kısa kararın verildiği duruşma tutanağında, tazminata karar verilmediği halde, gerekçeli kararda “kısmi itiraz olan 4.463,40 TL üzerinden %40 tazminatın davalıdan alınıp davacıya verilmesine”  karar verilmiş, böylece kısa karar ile gerekçeli karar arasında aykırılık meydana getirilmiştir. 10/04/1992 tarih ve 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre HUMK.nun 382, 388, 389 ve 428. maddeleri hükmü gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni olup, bu durumda mahkemece, anılan İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği gibi, bozmadan önce verilen kararla bağlı olmaksızın ancak aradaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden karar verilebilmesi için hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 30.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5893, Karar No: 2024/1170, Tarih: 22.02.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/5893 E.  ,  2024/1170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, sanık hakkında hükmedilen netice cezanın türü ve miktarı itibariyle, 1412 sayılı Kanun'un 318 ... maddesi gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2015 tarihli ve 2014/166 Esas, 2015/321 Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 17.10.2018 tarihli ve 2017/19780 Esas, 2018/15494 Karar sayılı kararıyla özetle; sanığın savunma hakkının kısıtlanması, eksik inceleme ve hesap hatası neticesinde fazla ceza tayini nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.01.2023 tarihli ve 2018/932 Esas, 2023/22 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında eksik ceza tayin edildiğine ve takdîri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine,

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında eksik ceza tayin edildiğine ve takdîri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine,

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılan ve sanığın olay tarihinde ... Er Eğitim ... Komutanlığında askerlik görevlerini yaptıkları, olay günü yine taraflar gibi askerlik görevini ifa etmekte olan tanıklar ... ve F.Ö arasında kavga çıktığı, katılanın kavgayı ayırmak için müdahalede bulunduğu, bu sırada tanık F.Ö’nün yanında bulunan sanığın, katılanın baş bölgesine yumrukla vurmak suretiyle sol temporalde hayat fonksiyonlarını orta (3.) derecede etkileyecek şekilde kırığa, sol frontoparietalde epidural kanama sonucunda hayatî tehlike geçirmesine neden olacak, yüzünde sabit iz oluşturacak ve iyileşmesi olanağı bulunmayan bir hastalığa neden olacak şekilde yaralandığı kabul edilmiştir.

2. Sanık savunması, katılanın beyanları, tanıkların anlatımları, ... Adlî Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 13.01.2014 ve17.05.2019 tarihli adlî muayene raporları, tutanaklar, nüfus ve adlî sicil kayıtları ile diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Sanığın aşamalarda üzerine atılı suçu işlediğini kabul etmediği, katılanın kendisine yumruk atan kişinin yüzünü tam olarak göremediğini ancak eylemi gerçekleştiren kişinin sarışın, açık tenli, göbeksiz ve kemikli olduğunu beyan ederek sanığı fotoğrafından da teşhis edemediğini belirttiği, tanıkların olay anına ve suçun sübutuna ilişkin görgüye dayalı bilgilerinin bulunmadığı, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin varsayıma dayalı iddialar dışında mahkûmiyetine yeter kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. ÖN SORUN

Katılanın kendisini yaralayan kişiyi tam olarak göremediğini ancak fiziki özelliklerine göre eşkal bilgisi verebildiğini belirtmesi karşısında; olay tarihinde tanıklar ... ile F.Ö arasında çıkan kavga sırasında olay yerinde bulunan kişilerin tespiti ile bu kişilerin askerlik görevlerini yaptıkları sırada çekilen herhangi bir fotoğraflarının temin ve tespiti sonucu usulüne uygun teşhis işlemi yapılacak şekilde düzenlenip katılana da gösterilmesi, bunun sonucuna göre sanığın hukukî durumunun tayin edilmesi gerektiği şeklindeki eksik incelemeye yönelik üye ...'in görüşü heyetçe ön sorun yapılarak adı geçen Üyenin karşı oyu ve oy çokluğuyla reddedilmiştir.

VI. KARAR

VI. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.01.2023 tarihli ve 2018/932 Esas, 2023/22 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği suçun sübutu yönünden yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, ön sorun yönünden üye ...'in, netice karar yönünden üye ... ve üye ...'ın karşı oylarıyla oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

İncelenen davada hukuki uyuşmazlık konusu olan husus mevcut delillerin sanığın mahkûmiyetin yeterli olup olmadığı yolundadır.

Her ikisi de vatani görevini yapan er olan sanık ve katılan arasındaki darp nedeniyle katılan TCK'nin 87/2-a maddesi kapsamında yaralanmıştır.

Aslında her ikisi de bir kavganın doğrudan tarafı değildir. Yine er olan ... ve ... arasında askeri gazinoda kavga olmuş bu kavga esnasında olay yerinde olan katılan aldığı yumruk darbesiyle yaralanmıştır.

Adlî Tıp Kurumu ilgili raporuna göre bu yumruk darbesi ile meydana gelen sonuç arasında illiyet bağı vardır.

Katılanın beyanı, tanık anlatımları dikkate alındığında olay yerinde sadece ve sadece sanığın fizikî özellikleri katılana yumruk atan kişiye uymaktadır.

Her ne kadar bazı tanıklar, katılanın askeri revirde de darp edildiğini söylemiş ise de bunu katılan dahil doğrulayan yoktur. Kaldı ki katılanın yaralanma sonucu kafasına almış olduğu darbe olarak belirlenmiştir.

Kimi tanıkların, "Batmanlı askerin yanındaki" kişi olarak betimlediği, tüm kişilerin özellikle kemik yapısı ve ten rengi ile ayrıksı olarak tanımladığı sanık hakkında bir şüphe kalmamıştır.

Bu gerekçeler ve dosya kapsamına göre sanık hakkındaki mahkûmiyet kararının onanması gerekir iken delil yetersizliği nedeniyle kararın bozulması yolunda görüş bildiren Sayın çoğunluğa katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2023/24326, Karar No: 2025/11363, Tarih: 15.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/24326 E.  ,  2025/11363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/316 E., 2022/762 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 14. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/15 E., 2020/378 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddesi delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62/1, 53. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1. Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.