muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/812, Karar No: 2018/756, Tarih: 04.04.2018

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde, senet üzerindeki imzalardan birinin senedin düzenleme tarihinin altında bulunan kaşenin üzerine, diğerinin ise senet metninde kefil yazısının karşısındaki açık bölüme atıldığını, ikinci imzanın ise şirket kaşesi üzerine olmayıp, şirket kaşesi dışına açığa atılmış olduğunu, senet üzerindeki "... 43183953084" yazısının bizzat davacı borçlu tarafından kendi el yazısı ile yazıldığını, sadece şirket adına imza attığını iddia eden davacının, senet üzerine kendi el yazısı ile ismini ve T.C. kimlik numarası yazmasının ayrıca açığa imza atmasının akla, mantığa, hayatın olağan akışına uygun olmadığını, senette davacının isminin altına adresin belirtilmesi amacıyla kaşenin basıldığının açıkça anlaşıldığını belirterek direnme kararının bozulması isteminde bulunmuştur.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda icra takibine konu senetten kaynaklanan borç nedeniyle davacının aval veren sıfatı ile sorumlu olup olmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle, aval kavramı üzerinde durulmasında yarar vardır.

Aval, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (TTK) 700. maddesine göre poliçede yazılı bulunan borcun kısmen veya tamamen teminat altına alınmasını sağlayan bir nevi kefalettir. Bu kefaleti veren şahsa, aval veren denir (Bozer A. / Göle C.: Kıymetli Evrak Hukuku, Ankara 2017, s. 161).

Avalin ne şekilde verileceği TTK’nın 701/1 maddesinde açıklanmıştır. Buna göre aval şerhi, ancak poliçe veya alonj üzerine yazılmasıyla mümkün olur. Aval "aval içindir" veya bununla eş anlamlı başka bir ibareyle ifade edilir ve aval veren kişi tarafından imzalanır (TTK. m. 701/2). Kambiyo senedinden doğan sorumluluğun temini amacıyla, doğal olarak bu teminatın esas alacakla birlikte devredilmesini gerektirir; kambiyo senedini ciro yoluyla devralacak kimsenin de bunu görebilmesi lazımdır (Sengir, T.: Aval Hukuku, Ankara 1967, s.10). Kambiyo senedi dışında verilmiş bir teminatın, aval olarak nitelendirilmesi mümkün değildir.

TTK’nın 700/2. maddesine göre aval, üçüncü bir kişi veya poliçede imzası bulunan başka bir kişi tarafından da verilebilir. Bu şekilde poliçe borçlularından biri lehine aval verilmek suretiyle poliçenin ödenmesi güvence altına alınacağından o poliçenin tedavülü kolaylaştırılmış olur ( Bozer A. / Göle C., s. 161 ).

TTK’nın 701/4 maddesine göre, avalin kimin için verildiği belirtilmemişse, keşideci için verildiğinin kabulü gerekir.

Poliçenin yüzüne, muhatabın veya keşidecinin imzaları hariç olmak üzere atılan her imza da aval hükmündedir (TTK m. 701/3). Buna göre bononun geçerli olması için tek imza yeterlidir ve senet ön yüzüne atılan ikinci imza aval şerhi sayılır. Ne var ki, poliçenin ön yüzüne keşideci tarafından iki imza atılmış olsa dahi, bu imzalar TTK’nın 700. maddesine göre aval olarak kabul edilemez. Ancak, keşideciden başka bir kişi tarafından aval veya benzeri sözler kullanılarak imzalanmışsa aval olarak sayılır.

Keşidecinin el yazısıyla atılmış imzasının senedin ön yüzünde ve senet metninin altında bulunması gereklidir. Kanunen keşidecinin imzası yeterli olmakla birlikte keşidecinin kim olduğunun tespiti ve özellikle keşidecinin tüzel kişi olması durumunda keşideci unvanının poliçede yer alması, poliçenin kim tarafından verildiğinin tespiti bakımından önemlidir. Zira, poliçede imzası bulunanın borçlu olarak mı yoksa bir başka kişi adına temsilen veya vekaleten mi poliçeyi imzalamış olup olmadığının tespiti ancak ad ve soyadı veya unvan ile sıfatın belirtilmiş olması ile mümkündür.

Poliçe borçlusunun tüzel kişi olması hâlinde, yetki belgesinde şirketi temsile yetkili şahısların poliçeyi imzalamış olmasına ve usulünce kaşe basılmış olmasına dikkat edilmelidir. Bu durumda, poliçeden doğan sorumluluk doğrudan doğruya temsil edilen tüzel kişiye aittir.

Hemen vurgulanmalıdır ki, şirket yetkilisi tarafından da olsa senede atılan ikinci imza, şirket kaşesi olmadan atılmış ise, burada keşideci sıfatı söz konusu olmayacağından, bu imza aval olarak kabul edilir ve bu imza sahibi borçtan şahsen sorumlu olur.

Açıklanan bu maddi hukuk kuralları, somut olay ortaya konularak değerlendirildiğinde;

Davacı, 11.07.2012 düzenleme tarihli ve 35.000,00 TL bedelli senedin, düzenleme tarihinin altında bulunan şirket kaşesi üzerine şirket yetkilisi sıfatıyla imza atmış ayrıca kendi isim, soy isim ve T.C. kimlik numarasını yazmak suretiyle senedin kefil kısmını da ikinci kez imzalamıştır. Davacının kaşeyi ikinci kez adres kısmına basması sadece adres bilgilerinin açıklaması niteliğindedir. Açıklanan nedenlerle davacının senetteki ikinci imzasının aval veren sıfatıyla atıldığının kabulü gerekir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, davacının senet üzerinde kaşe dışına açığa atılmış imzasının bulunmadığı, atılan ikinci imzanın aval niteliğinde olmadığı, bu nedenlerle direnme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de bu görüş Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

Hâl böyle olunca tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 04.04.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/38636, Karar No: 2014/32046, Tarih: 03.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/38636 E.  ,  2014/32046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/09/2012

NUMARASI : 2011/950-2012/525

DAVA :Davacı vekili, kamu kurumunda devir ile davalıya gelen davacının devirden önceki kıdeminin dikkate alınarak Toplu İş Sözleşmesi hükümlerine göre ücetininin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, 15.12.1994 tarihinde ilk kademe Küçükdikili belediyesinde işe başladığını,4857 sayılı Yasa gereğince belediyenin tüzel kişiliğinin kaldırılmasıyla 30.03.2009 tarihinde Seyhan ilçe belediyesine, daha sonra da 29.09.2010 tarih 2010/9 sayılı Başbakanlık genelgesi ile komisyon kararına dayalı olarak Tarım İl Müdürlüğüne devredildiğini, kıdem tazminat ödemesinin yapılmadığını, devirden sonraki maaşının düşürüldüğünü belirterek, devir sonrası Toplu İş Sözleşmesine göre temel ücretinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, devir sonrası gelen davacının üyesi olduğu sendika ile protokol yapıldığını ve ücretinin protokol hükümlerine göre belirlendiğini, davacıya tüm ücretlerinin ödendiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, devir sonrası gelen davacının üyesi olduğu sendika ile protokol yapıldığını ve ücretinin protokol hükümlerine göre belirlendiğini, davacıya tüm ücretlerinin ödendiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek, davacının sırası ile Küçükdikili, Seyhan Belediyesi, davalı kurum olmak üzere atamaları yapılmış, davacının bu çalışmaları sırasında hizmet akdinin feshedilmediği, Seyhan belediyesine naklinin 5747 sayılı yasa, davalı kuruma ise başbakanlığın 2010/9 sayılı genelgesi ile zorunlu olarak yapıldığı, ücret belirlemesi yönünden, devirle gelen işçilerin daha önceki kurumlarında geçen çalışma sürelerinin ve kıdemlerinin dikkate alınmayacağı yönünde bir düzenleme bulunmadığı gibi gerek 1475 sayılı yasanın 14. Maddesinde kıdem tazminatına esas çalışma süresi yönünden gerekse 4857 sayılı yasanın 54. Maddesi gereğince yıllık izne esas çalışma süresi yönünden işçinin daha önceki kamu kurumlarında geçen çalışma sürelerinin birleştirileceği yönünden emredici düzenlemeler bulunduğu, 6111 sayılı yasa gereğince belediyelerden yapılan nakiller ile davacı ve arkadaşları gibi 5747 sayılı yasa ve 2010/9 sayılı başbakanlık genelgesi uyarıca nakledilen işçiler arasında nakil sebepleri farklı yasal dayanaklara tabi olsa da davalı işyerindeki konumları itibari ile fark olmayıp devir ile gelen işçiler konumunda oldukları, davacı ve arkadaşları yönünden daha önceki çalışmaları açısından kademe ilerleme hakkı verilmemişken 6111 sayılı yasa kapsamında devredilen işçiler açısından kademe ilerlemesinin uygulanmasının tutarsızlık ve eşitsizlik oluşturacağı, davacının ücretinin tespitinde devirden önceki kurumlarda geçen çalışma süreleri dikkate alınarak davacının 01.01.2011 öncesi 15 yıl 11 ay 16 günlük çalışma süresi üzerinden davalı işyerinde geçerli TİS'in ücret skalasında 5. Grubun 15. Kademesine denk gelen 01.01.2011-30.06.2011 tarihleri arasında 68.59 TL, 01.07.2011-31.12.2011 tarihleri arasında 71.33 TL olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık davacının devir sonrası devredilen işyerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmesine taraf sendikaya üye olduktan sonra, devriden önce geçen hizmet süresinin sözleşmedeki ücret skalasında belirlenen ücretin belirlenmesinde esas alınıp alınmayacağı, sendika ile işveren arasında yapılan protokolün bağlayıcı olup olmadığı noktasındadır.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık davacının devir sonrası devredilen işyerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmesine taraf sendikaya üye olduktan sonra, devriden önce geçen hizmet süresinin sözleşmedeki ücret skalasında belirlenen ücretin belirlenmesinde esas alınıp alınmayacağı, sendika ile işveren arasında yapılan protokolün bağlayıcı olup olmadığı noktasındadır.

Devir nedeni ile davacının devirden önceki kıdeminin esas alınması esastır. Zaten bu konuda esasen uyuşmazlıkta bulunmamaktadır. İş sözleşmesinde taraflar veya Toplu İş Sözleşmesinde sendika ile işveren veya işveren sendikası ücreti anlaşma ile serbestçe belirleyebilirler. Ücretten indirim yapılması esaslı değişiklik olduğu gibi işçinin rızası yok ise 62. Maddenin emredici düzenlemesi karşısında mümkün değildir. İşçinin rızası ise yazılı muvafakati, iş sözleşmesi veya sendika üyesi ise üyesi olduğu sendikanın Toplu İş Sözleşmesi imzalaması ile gerçekleşir.

Somut uyuşmazlıkta davacı Belediye çalışanı iken üyesi olduğu sendikanın imzaladığı TİS haklarından davalı işyerine devredildiği tarih sonrasında dahi belirli bir süre faydalanmıştır. Davacı, davalı işyerine devredildikten sonra davalı işyerinde örgütlü bulunan T..-İş sendikasına üye olmuştur. Davacı T..-İş sendikası üyesi olmakla artık davalı ile sendika tarafından imzalanan TİS hükümlerine tabi olacaktır. T.. İş Sendikası ile davalı arasında imzalanan 03.08.2011 tarihli protokole göre kamu kurum ve kuruluşlarından Bakanlığa devredilen işçilerin üyelik tarihinden itibaren Toplu İş Sözleşmesi’nden faydalanacağı, gündelikleri ilk kademe ücretinden düşük ise ilk kademe ücretine, yüksekse aynı kademedeki ücretine eşit ücrete, yoksa en yakın ücrete intibak ettirileceği yazılıdır. Nitekim davacının ücreti bu protokol esaslarına göre belirlenmiş ve ödenmiştir. Davacıya yapılan ücret uygulaması ve artışlarının da imzalanan TİS ve protokole uygun yapıldığı, bu şekilde ücret belirlenmesinde hizmet yılı değil ücret kademesinin esas alındığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.

2- Yargılama giderlerinin dökümünün yapılmamasıda hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 03.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/918, Karar No: 2019/6656, Tarih: 28.11.2019

**20. Ceza Dairesi         2019/918 E.  ,  2019/6656 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığının, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında yapılan soruşturma sonucunda, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca "kamu davasının açılmasının ertelenmesine" ilişkin Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının 26.02.2017 tarihli ve 2017/2711 soruşturma, 2017/62 karar sayılı kararını müteakip, adı geçen sanığın Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce yapılan denetim programına uymadığı gerekçesiyle hakkında dava açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında açılan davanın düşürülmesine dair Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.11.2018 tarihli ve 2018/603 esas ve 2018/1448 karar sayılı, kanun yoluna müracaat edilmeksizin kesinleşen kararının kanun yararına bozulmasına ilişkin talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 15.04.2019 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A)Konuyla İlgili Bilgiler:

1-Sanık hakkında, 14.02.2017 tarihli eylemi nedeniyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yürütülen soruşturma sonucunda Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 26.02.2017 tarihli, 2017/2711 soruşturma, 2017/62 karar numaralı karar ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, ayrıca erteleme süresi zarfında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar uyuşturucu madde kullanması veya kullanmak için bulundurması halinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunda uyarılmasına karar verildiği ve kararın 28.02.2017 tarihinde infaz edilmek üzere Elazığ Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, kararın 08.03.2017 tarihinde sanığa tebliğ edildiği,

2-Sanığın tedavi sürecinde uyuşturucu madde kullanması nedeniyle 15.03.2018 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırıldığı ve 19.03.2018 tarihli, 2017/2711 soruşturma, 2018/1330 iddianame sayılı iddianame ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan kamu davası açıldığı,

3-Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.11.2018 tarihli, 2018/603 esas, 2018/1448 karar sayılı kararı ile dava şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın düşürülmesine, Cumhuriyet Başsavcılığının kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa yöntemince tebliği ve kesinleşmesi halinde yöntemince infaz edilmesi, sonucuna göre sanık hakkında dava açılıp açılmayacağının tayin ve tespit edilmesi için dosyasının Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verildiği, kararın kanun yoluna müracaat edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

B)Kanun Yararına Bozma Talebi:

B)Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan sanık ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 26/02/2017 tarihli ve 2017/2711 soruşturma, 2017/62 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve sanık hakkında 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın kesinleşmesini müteakip, sanığın denetime uymadığı gerekçesiyle Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 19/03/2018 tarihli ve 2017/2711 soruşturma, 2018/1799 esas, 2018/1330 sayılı iddianame ile kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, sanık hakkında açılan kamu davasının dava şartı gerçekleşmediğinden düşürülmesine dair Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/11/2018 tarihli ve 2018/603 esas, 2018/1448 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde yer alan, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.”  ve aynı maddenin 8. fıkrasında yer alan "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında kamu davası açılmasının ertelenmesi koşullarına uygun sonuç ve biçimde değerlendirilme yapılmak üzere dosyanın Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, düşme kararı verilerek dosyanın kesin olarak sonuçlandırılmasında isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 08/04/2019 gün ve 94660652-105-23-1362-2019-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunur. ’’ denilerek Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.11.2018 tarihli kararının bozulması istenmiştir.

C)Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

C)Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

Bu nedenle, dosya kapsamında mevcut delil durumu ve Mahkemenin takdirine göre, TCK’nın 191/4. maddesi uyarınca kovuşturma şartının gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” karar verilerek kamu davası açılmasının ertelenmesi koşullarına uygun sonuç ve biçimde değerlendirilme yapılmak üzere dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, “davanın düşmesine” karar verilmesi yasaya aykırı olduğundan kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D)Karar :

Açıklanan nedenlere göre; Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından 01.11.2018 tarih ve 2018/603 esas ve 2018/1448 sayılı karar ile verilen CMK'nın 223/8 maddesi gereğince verilen düşme kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4/(c) fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 28.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1840, Karar No: 2017/4888, Tarih: 14.09.2017

**16. Ceza Dairesi         2017/1840 E.  ,  2017/4888 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtiraz Eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

İtiraz edilen Mahkeme Kararı : Asliye Ceza Mahkemesinin

İtirazla İlgili Hüküm : Mahkumiyet

İtiraza Konu Olan Sanık : ...

Suç : Cumhurbaşkanına hakaret

İtiraz yazısı ile dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) İTİRAZ KONUSU:

Sanık ... hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan mahkumiyetine dair Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.06.2014 tarih ve 2013/232 - 2014/407 sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 16. Ceza Dairesi tarafından yapılan temyiz incelemesi sonucu Dairenin 19.04.2017 tarih ve 2016/4913 - 2017/3839 sayılı ilamı ile hükmün oyçokluğu ile BOZULMASINA karar verilmiştir.

B) İTİRAZ NEDENLERİ:

İtiraz nedeni, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluştuğunun belirlenmesine ilişkindir.

C) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ:

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 02.01.2013 günlü iddianamesiyle sanığın, 23.12.2012 günlü e-posta ile BİMER'e yaptığı başvuruda "Cumhurbaşkanı ..... hanımının adına kayıtlı İstanbul Şile'deki villa ve arsaların miktarı 150.000.000,00 TL'dir. Başbakan .......serveti 500.000.000.000,00 TL'dir. Bu iki imansız dinsize dedim ki evime ekmek parası alacak durumda değilim, çocuklarımın ideallerini karşılayacak durumda değilim, evimin kirasını ödeyecek durumda değilim, beni bu hale düşüren .......i müfettişlere incelettirin...

Türk adı taşıyan bir devlet adamı yok mudur....ancak 13 yıldır bu işi çözmeyenlere bir çift lafım vardır, Allah belanızı versin, Allah yerin dibine soksun sizi, Allah helak etsin sizi, yüce Allah perişan etsin sizi, beni mahfettiniz Allah da sizi mahfetsin" şeklinde ifadelere yer verdiği, bu suretle "Cumhurbaşkanına Hakaret" suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açılmıştır.

Sanık söz konusu yazıları yazdığını kabul etmiş, ancak hakaret kastı ile hareket etmediğini savunmuştur.

Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.06.2014 gün ve 2013/232 Esas, 2014/407 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında TCK'nın 299/1-2, 53/1. maddeleri gereğince 1 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmış sanığın temyizi üzerine Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 19.04.2017 gün ve 2016/4913 Esas, 2017/3839 karar sayılı ilamı ile,

"1- Sanık tarafından suç tarihinde BİMER’e elektronik posta şeklinde gönderilen başvuru dilekçesi bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın uğradığını düşündüğü haksızlığı belirtirken kullandığı ifadelerinin eleştiri ve yakınma niteliğinde bulunduğu ve Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yüklenen suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;