muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5820, Karar No: 2014/19046, Tarih: 24.06.2014

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 150,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14657, Karar No: 2011/51, Tarih: 11.01.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/14657 E.  ,  2011/51 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Bakırköy 1.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17.09.2009 gün ve 2009/221 - 2009/548 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, 24.05.2006 tarihinde Atatürk Havalimanı C Terminalinde Devlet Hava Meydanları İşletmesi'ne ait kargo binasında meydana gelen yangında davacının maddi zarara uğradığını, zarardan davalıların sorumlu olduğunu bu nedenle 6.000.000 USD zararın davalılardan faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece HUMK'nun 193. maddesine göre davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya inceleme sırası için Dairemizde beklemekte iken davacı vekili Av.... tarafından verilen 05.11.2011 günlü dilekçe ile davadan feragat edilmiştir. HUMK'nun 95. maddesine göre davadan feragat kat'i bir hüküm sonuçlarını doğurur. Ancak mahkemece bir karar verilip davadan el çekildikten sonra temyiz aşamasında feragat hakkında karar vermek yetkisi mahkemeye ait bulunduğundan davacı vekilinin vaki feragat beyanı hakkında bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz ilam harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7635, Karar No: 2020/966, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/7635 E.  ,  2020/966 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13595, Karar No: 2012/17571, Tarih: 25.06.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/13595 E.  ,  2012/17571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Karara esas alınan taraf beyanlarını ihtiva eden ve kararın tefhim edildiği oturuma ait duruşma tutanağının dosya içerisinde bulunmadığı belirtilerek, duruşma tutanağının dosya içine alınmasından sonra gönderilmek üzere dava dosyası Dairemizin 07.05.2012 tarihli kararıyla mahalline iade edilmiş; iade kararının gereği yerine getirilmeden dosya tekrar dairemize gönderilmiştir. Dairemizin "iade kararı" üzerine elle yazılan ve hakim tarafından imzalanan 01.06.2012 tarihli açıklamada; "kısa kararın ve taraf beyanlarının bulunduğu 24.06.2011 tarihli tutanağın dosya içerisinde olduğu" belirtilmiş ise de, açıklamada sözü edilen tutanağının eldeki davaya değil, 2011/588 esas sayılı "... Ünal ve Zhanna Vovk arasındaki" davaya ait olduğu görülmektedir . Gerekli özen ve dikkatin gösterilerek, tekrar iadeye mahal verilmeksizin eksikliğin ikmal edilmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi..25.06.2012 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2018/5855, Karar No: 2018/10586, Tarih: 13.12.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/5855 E.  ,  2018/10586 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Gıyabi aleyhe hükmün davalı Elektirik Üretim A.Ş. vekiline tebliğe çıkırıldığı ancak davalı Elektirik Üretim A.Ş. temsilcisine 09.11.2015 tarihinde tebliğ edildiği davalı vekilinin kararı 19.11.2015 tarihinde temyiz ettiği ancak mahkemeninin 23.11.2015 tarihli ek karar ile davalı hakkında süre yönünden temyiz talebinin reddine karar verildiği mahkeme ek kararının davalı vekiline çıktığı ancak davalı Elektirik Üretim A.Ş. yetkilisine 16.12.2015 tarihinde tebliğ edildiği, dairemizin geri çevirme kararından sonra da temyiz dilekçesinin ve gıyabi hükmün kurum yetkilisine tebliğ şerhi ile tebliğ edildiği, ek kararın tebliğ edilmediği, davalı vekilinin ek kararı temyiz ettiği ve temyiz harcını yatırdığı, 7201 sayılı Kanunun 11’inci maddesi ''(Değişik fıkra: 06/06/1985 - 3220/5 md.) vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise, bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır. Ancak, Ceza Muhakemeleri Usulu Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır.

(Ek fıkra: 11/01/2011-6099 S.K./4.mad.) Avukat tarafından takip edilen işlerde, avukatın bürosunda yapılacak tebligatlar, resmî çalışma gün ve saatleri içinde yapılır.

Kanuni mümessilleri bulunanlara veya bulunması gerekenlere yapılacak tebligat kanunlara göre bizzat kendilerine yapılması icabetmedikçe bu mümessillere yapılır.'' uyarınca vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Anılan madde gereğince gıyabi hükmün ve ek kararın davalı vekili yerine davalı şirket yetkilisine tebliği usulsüz olduğundan; gıyabi hükmün ve ek kararın temyizinin süresinde yapıldığı kabulü ile ek kararın bozularak ortan kaldırılmasına;

2-Davaya konu somut olayda; meslek hastalığı nedeniyle %13,03 oranında sürekli işgöremezlik durumunda bulunan sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelir ödeneğinin  fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak, 3.500,00 istenmiş, dava daha sonra usulüne uygun ıslah edilmiştir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

2-Davaya konu somut olayda; meslek hastalığı nedeniyle %13,03 oranında sürekli işgöremezlik durumunda bulunan sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelir ödeneğinin  fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak, 3.500,00 istenmiş, dava daha sonra usulüne uygun ıslah edilmiştir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava; meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelirlerin tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı  5510 sayılı Yasanın 21. maddesidir ve kusur sorumluluğu ile sınırlı bulunmaktadır. Anılan kusur sorumluluğu; ancak işverenin kastı, suç sayılır eylemi, işçilerin sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına aykırı eyleminin, üçüncü kişilerin kasıt ve kusuru ve bunlarla meydana gelen iş kazası arasında illiyet bağının bulunması halinde oluşmaktadır. Buna göre; işverenin/üçüncü kişilerin iş kazası/meslek hastalığındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir. Ayrıca belirtmek gerekir ki, işçi ve işverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.

Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir. Kaçınılmazlıktan ise, işveren tarafından tüm önlemler alındığı ve kazalı da bu önlemlere uyduğu halde kaza/hastalık meydana gelmişse söz edilebilecektir. “Kaçınılmazlık sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram…” (Prof. Dr. A. Can Tuncay, Kurumun işverene Rücu-Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup; bu halin kabulünün şartı, “…vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139)

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17. maddesinin birinci fıkrasında; herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başka bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

Bilindiği üzere, işçilerin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, iş güvenliği tedbirlerinin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenlerden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin, tedbirlerin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işverenler, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçilerin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi düşünceler ile almaktan çekinemeyeceklerdir. Çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı da, işverenlerin önlem alma ödevini etkilemez. İşverenler, çalıştırdığı sigortalıların beden ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlüdürler.

İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma/hastalanma ihtimalinin tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

Aksine yaklaşım, her tür meslek hastalığının oluşumunda belirli oranda kaçınılmazlığın etkili olacağı kabulüne yol açacaktır. Böylesi bir yaklaşım ise, gelişen bilimsel ve teknolojik imkânlar ile sosyal güvenliğin yöneldiği amaçla bağdaştırılamaz.

Değinilen yasal mevzuat ve yapılan açıklamalar çerçevesinde; çalışma koşulları, anılan önlemler ve meydana gelen netice birlikte değerlendirilerek bir miktar kaçınılmazlık olgusunun varlığı gözetilerek kusur oranları belirlenmelidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, meslek hastalığının oluşumunda bir miktar kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunduğu gözetilerek, iş güvenliği konularında uzman makine, elektirik ve KBB hastalıkları uzmanı bilirkişilerden oluşacak heyetten yeniden rapor alınması gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Meslek hastalığına uğrayan sigortalının 2009 yılından bu yana yaşlılık aylığı aldığı, meslek hastalığı nedeni ile gelirin ise 30.01.2013 tarihinde onaylandığı ve 5510 sayılı Yasanın 54. maade ''c) (Değişik bend: 17/04/2008-5754 S.K./34.mad) Malûllük, yaşlılık, ölüm sigortaları ve vazife malûllüğü ile iş kazası ve meslek hastalığı sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık veya gelirlerden yüksek olanın tamamı, az olanın yarısı, eşitliği halinde ise iş kazası ve meslek hastalığından bağlanan gelirin tümü, malûllük, vazife malûllüğü veya yaşlılık aylığının yarısı bağlanır.

Birinci fıkradaki sıralamaya göre yapılacak değerlendirmeler sonucunda, bir kişide ikiden fazla gelir veya aylık birleştiği takdirde, bu gelir ve aylıklardan en fazla ödemeye imkân veren iki dosya üzerinden gelir veya aylık bağlanır, diğer dosya veya dosyalardaki gelir ve aylık hakları durum değişikliği veya diğer bir dosyadan gelir veya aylığa hak kazanıldığı tarihe kadar düşer.'' düzenlemesi karşısında ilk peşin değerli gelirin bu yasal çerçevde belirlenmesi ile oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece; yukarıda açıklanan ilkeler ile yeniden alınacak bilirkişi heyet raporu ile kusur oraları ve kaçınılmazlık oranı belirlenerek ve 5510 sayılı Yasanın 54/c maddesi gereğince belirlenecek ilk PSD'nin kusur karşılığına hükmedilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporu ve eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf  vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13.12.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14558, Karar No: 2009/626, Tarih: 22.01.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/14558 E.  ,  2009/626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ve davalı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Apa Köyü 239 ada 1 parsel sayılı 935 Hektar 6892.47 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, ... Devlet Ormanı niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazın bir bölümünün kendisine ait olduğu, davacı ... Gülçin ise çekişmeli taşınmazın bir bölümünün kendisine murisi ...'ten kaldığı iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve dava konusu parselin davacı gerçek kişilerin talep ettikleri (A) harfli 16.400.80 m2 ve 35.288.45 m2'lik bölümlerin orman niteliği ile Hazine adına, (B) harfli 8024.02 m2'lik bölümünün davacı ..., diğer (B) harfli 5063.02 m2'lik bölümünün ise ... Gülçin mirasçıları adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacılar ve davalı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki; çekişmeli 239 ada 1 parsel sayılı taşınmaz orman niteliği ile Hazine adına tesbit edilmiş olup, davacı gerçek kişiler tarafından sadece Orman Yönetimi taraf gösterilerek bu dava açılmıştır. Oysa tesbit maliki olan Hazinenin de davalı olarak davada yer alması gerekmektedir. Mahkemece hazinenin davaya dahil edilmesi ve taraf teşkilinin tamamlanması gerekirken bu hususun dikkate alınmaması doğru değildir.Ayrıca hükme esas alınan uzman orman ve fenni bilirkişiler tarafından düzenlenen raporda çekişmeli 1 parsel sayılı taşınmazın davacıların talep ettikleri çekişmeli bölümlerin 1963 tarihli memleket haritasında kısmen ibreli yapraklı orman ağacı rumuzlu yeşile ... alanda, kısmen de beyaz renkli açık alanda kaldığını ve bunlara göre (A) harfli bölümlerin orman sayılan yerlerden olduğunu, (B) harfli bölümlerin ise orman sayılmayan yerlerden olduklarını açıklayarak resmi belgelerde bu nizalı yerleri göstermişler ve mahkemece bu rapor esas alınarak hüküm kurulmuştur. Ancak aynı bilirkişilerce davacı ... Gülşin'in talep ettiği yerin bitişiğinde olan dava dışı 228 ada 7 parsel sayılı (... Gülin ve ... ... adlarına tesbit edilen ve kesinleşen) parselin memleket haritasında kısmen yeşil kısmen de açık alanda kalacak şekilde işaretlendiği, ancak memleket haritasındaki beyaz renkli (ancak üzerinde yapraklı ağaç rumuzu bulunan) alanın şeklen 7 parselin çap hudutlarına benzediği anlaşılmakta olup, bu durumda uzman bilirkişilerce memleket haritasının kadastro çapı ile çakıştırırken kaydırma yapmış olabilecekleri düşünülerek uzman bilirkişilerce yapılan

-2- 2008/14558 - 2009/626

uygulamanın tam ve doğru olup olmadığı hususunda tereddüt oluşmuştur. Bunlardan ayrı olarak davacıların talep ettikleri çekişmeli taşınmazlar üzerinde meşe ağaçlarının bulunduğu uzman ziraat bilirkişi tarafından açıklanmış ise de bunların yaşları, taşınmaz üzerindeki dağılımları, hangi bölüm üzerinde yer aldıkları hususunda ayrıntılı ve doyurucu rapor alınmamıştır.