muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2218, Karar No: 2025/453, Tarih: 03.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2218 E.  ,  2025/453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/36 Esas, 2024/206 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/308 E., 2020/161 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; tanınmış 2012/105503 numaralı “...” markasının müvekkili adına tescilli iken davalının 2017/120138 numaralı “...” markasının kötü niyetle tescil ettirdiğini, her iki şirketin marka ve logo tasarımlarının neredeyse birebir aynılık içerdiğini, yalnızca renklerin ve vidanın yönünün değiştirildiğini, davalının bu benzerlikle müvekkilinin tanınmışlığından haksız kazanç sağlamayı amaçladığını ileri sürerek davalı adına tescilli “...” markasının hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkiline ait “FORMER” markasına ilişkin logonun davacıya ait “ŞENMAK” markasının logosuyla çağrışım oluşturmadığını, logodaki italik sembolün yönü, rengi ve şeklinin tamamen farklılık taşıdığını, logolar arasında tüketiciyi yanıltacak şekilde benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, özgün nitelikteki “...” ve “...” ibarelerinin Türkçe'de anlamlarının bulunmadığı, sektörel olarak tanımlayıcı olmadıkları, kelime ve şekil unsurlarından oluşan her iki markada asıl unsur niteliğindeki kelimelerin ayırt edicilik sağladıkları, davalının markasındaki şeklin farklılık taşıdığı, markaların işitsel açıdan tamamen farklı oldukları, genel intiba itibarıyla markalar arasında iltibas ihtimalinin bulunmadığı, işaretlerin birbiriyle ilişkilendirilmeyecekleri gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, markanın hükümsüzlüğü talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, markanın hükümsüzlüğü talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 03.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14228, Karar No: 2015/17289, Tarih: 06.10.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/14228 E.  ,  2015/17289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Açık otoparkta park halindeki suça konu aracın, katılan tarafından kilitlenerek bırakıldığı beyan edilmiş ise de sanık ısrarla aracın kapılarının açık olduğunu iddia etmiş olup, dosyada mevcut olay tutanağına göre de kapılarda bir zorlama izinin bulunmadığı bildirilmekle, lehe değerlendirme ile kapıların açık olduğunun kabulünde zorunluluk bulunduğundan, eylemin TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlanan suç tipine uyduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-e maddesinin uygulanması suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında fazla ceza tayini,

2-Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildikten sonra, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınması nedeniyle katılanın duruşmadan haberdar edilmesi ve gerekçeli kararın da katılana tebliği gerektiğinin nazara alınmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 06.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7073, Karar No: 2008/1793, Tarih: 28.02.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/7073 E.  ,  2008/1793 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirkete ait üç tesisin Turizm İşletme Belgesine sahip olup, davalı kurumun abonesi bulunduklarını, 2634 sayılı Kanununun 16. maddesi gereğince düşük tarife üzerinden elektrik enerjisi verilmesi gerekirken davalının yüksek tarife üzerinden fatura tahakkuk ettirdiğini, fazla bedel ödenmek zorunda kalındığını belirterek 14.7.2005 ile 14.7.2006 dönemine ilişkin fazla ödenen toplam 176.288.02 YTL’nin her bir faturaya ilişkin fazla ödemenin ödeme tarihinden itibaren avans faizi işletilerek davalıdan istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, görev, husumet zamanaşımı itirazında bulunduğu gibi davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davalı şirketin Özel Hukuk Kurallarına tabi bir kuruluş olması, ihtilafın konusunun idari bir işlem ve karar olmadığı, ihtilafın hallinin adli yargı görevine girdiğinden görev itirazının reddine, taraflar arasında akdedilen hizmet abonman sözleşmesinin bir tarafı olarak davalı şirkete husumetin tevcihi yerinde görüldüğünden husumetin itirazının reddine, istem zamanaşımına (BK.md.66) uğramadığından zamanaşımı def’inin reddine, iddia, savunma,toplanan delillere göre mevzuat hükümlerinin 2634 sayılı Turizmi Teşvik Kanununun 16.maddesine paralel düzenlemeler olup, indirimli tarifenin halen mevcut olması nedeniyle davacının davasının kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 28.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3174, Karar No: 2025/10824, Tarih: 04.06.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/3174 E.  ,  2025/10824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/840 E., 2022/1566 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde,

Mağdur vekilinin temyiz isteminden sonra şikayetten vazgeçme dilekçesi sunduğu,

Sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, Cumhuriyet savcısının hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle; atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğuna, kararın usul ve yasaya aykırı olduğundan bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eyleminin muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu paylaşımların tüm içeriği gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı belirlenmekle Mahkemenin takdir ve gerekçesinde isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiş ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

IV. KARAR

A.Mağdur Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Mağdur vekilinin hükümden sonra sunmuş olduğu 08.03.2023 tarihli dilekçesiyle sanık hakkındaki şikayetlerinden vazgeçtiklerini belirtmiş olması karşısında katılma kararının hükümsüz kaldığı, bu nedenle aynı Kanun'un 237/1. maddesi uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı anlaşılmakla, mağdur vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B.Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Yönünden

Mağdur vekilinin hükümden sonra sunmuş olduğu 08.03.2023 tarihli dilekçesiyle sanık hakkındaki şikayetlerinden vazgeçtiklerini belirtmiş olması karşısında katılma kararının hükümsüz kaldığı, bu nedenle aynı Kanun'un 237/1. maddesi uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı anlaşılmakla, mağdur vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B.Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık bulunmadığından, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3363, Karar No: 2014/21706, Tarih: 22.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/3363 E.  ,  2014/21706 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/27897

MAHKEMESİ : Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2011

NUMARASI : 2011/289 (E) ve 2011/918 (K)

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın, cezai ehliyetinin bulunmadığına dair, 05.05.2014 tarihli temyiz dilekçesinde dilekçesi ekinde sunduğu, Ankara Numune Hastanesi tarafından düzenlenen, 15.04.2014 gün ve 68210393 sayılı rapor ve A... Ruh Sağlığı Hastalıkları Hastanesi'ne ait 06.08.2012 tarih 120011196 sayılı raporlardaki tanılar karşısında; ilgili tedavi, gözlem ve müşahede raporları ile belgeleri celp olunduktan sonra 5237 sayılı TCK.nun 32. maddesi uyarınca sanığın suç tarihi itibariyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini etkileyen bir akıl hastalığı veya akıl zayıflığının bulunup bulunmadığı hususunda, ruh ve sinir hastalıkları hastanelerinden veya Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınarak sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazlan bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün sair yönleri incelenmeksizin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.12.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/298, Karar No: 2008/293, Tarih: 02.04.2008

**Hukuk Genel Kurulu         2008/11-298 E.  ,  2008/293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2007

Taraflar arasındaki rücuan alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Konya Asliye 2.Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen 11.05.2004 gün ve 2004/56-231 sayılı kararın incelenmesi Davalı S.. K.. tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 30.05.2005 gün ve 2004/8820-2005/5628 sayılı ilamı ile; (...Davacı sigorta vekilinin, TTK.nun 1301 nci madde hükmüne dayalı olarak, davalılar aleyhine açtığı rücu davası sonunda, mahkemece, davalılardan S..hakkında bozma öncesi verilen kararın temyiz edilmemesi nedeniyle kesinleştiği gerekçesiyle, yeniden karar verilmesine yer olmadığına, diğer davalı hakkında davanın reddine dair verilen kararı, davalılardan S..temyiz etmiştir.

1-Davalılar hakkında daha önce davanın kabulüne dair mahkemece verilen ve sadece davalılardan ..A.Ş. vekilinin temyizi üzerine bozulan ilam, davalılardan S..’a tebliğ edilmemiş, karara karşı temyiz olanağı verilmemiş, dolayısıyla karar bu davalı aleyhine kesinleşmemiş olup, bozma üzerine mahkemece, önceki kararı temyiz etmediğinden bahisle kesinleştiği gerekçesiyle, davalılardan Süleyman hakkında yeniden karar verilmesine yer olmadığına ilişkin yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün bu davalı yararına bozulması gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davalılardan S..’ın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle,yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı S..K..vekilleri

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 1301.maddesine dayalı rücuan alacak istemine ilişkindir.

Kasko sigortacısı şirket tarafından sigortalısına ödenen tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili istemiyle açılmıştır. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen ilk karar, gerekçe ile karar sonucunun çelişkili olması da vurgulanarak davalılardan .. A.Ş. nin temyizi üzerine davanın reddi gerektiğine işaretle bozulmuştur. Diğer davalı S.. hükmü temyiz etmemiş; temyize gönderilirken gönderme formunda o aşamada kararın bu davalıya tebliğine ilişkin bir kayıt düşülmediği gibi dosyada dizi pusulası veya tebliğe ilişkin bir şerhe de yer verilmemiştir.

Mahkemece bozmaya uyulmuş; hükmü temyiz eden davalı ..A.Ş. yönünden davanın reddine, diğer davalı S... yönünden ise ilk kararı temyiz etmediğinden hakkında verilen kabul kararı kesinleştiğinden yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulmuş; hükmü temyiz eden davalı ..A.Ş. yönünden davanın reddine, diğer davalı S... yönünden ise ilk kararı temyiz etmediğinden hakkında verilen kabul kararı kesinleştiğinden yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmün tebliği ve davalı Süleyman’ın temyizi üzerine karar bu kez “Davalılar hakkında daha önce davanın kabulüne dair mahkemece verilen ve sadece davalılardan ..A.Ş. vekilinin temyizi üzerine bozulan ilam, davalılardan S..’a tebliğ edilmemiş, karara karşı temyiz olanağı verilmemiş, dolayısıyla karar bu davalı aleyhine kesinleşmemiş olup, bozma üzerine mahkemece, önceki kararı temyiz etmediğinden bahisle kesinleştiği gerekçesiyle, davalılardan S.. hakkında yeniden karar verilmesine yer olmadığına ilişkin yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün bu davalı yararına bozulması gerekmiştir.” Gerekçesiyle bozulmuş; bozma ilamının 2.bendinde ise “Bozma neden ve şekline göre, davalılardan S..’ın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir” gerekçesiyle diğer hususlar inceleme dışı bırakılmıştır.

Mahkemece bozma sonrası, bozmada işaret edilen tebligatın yapılıp yapılmadığı araştırılmış; hatta davalının isteği üzerine imza örnekleri alınarak imza incelemesi hazırlığı yapılmış ancak tebliğe dair belge aslı bulunulamadığından bildirilen 08.05.2003 tebliğ tarihine dayanılarak önceki kararda direnilmiştir.

Hükmü davalı S.. ve vekilleri temyiz etmektedir.

İşin esasının incelemesine geçilmeden evvel heyetçe, mahkemece verilen kararın direnme mi yoksa bozma ilamından esinlenilerek yapılan araştırmaya dayalı yeni bir hüküm mü olduğu ön sorun olarak ele alınmıştır.

Özel Dairenin bozma ilamında, davalılar hakkında daha önce davanın kabulüne dair mahkemece verilen ve sadece davalılardan ..A.Ş. vekilinin temyizi üzerine bozulan ilamın davalılardan Süleyman’a tebliğ edilmeyip, bu davalıya karara karşı temyiz olanağı verilmediği, dolayısıyla kararın bu davalı aleyhine kesinleşmemiş olduğu; bozma üzerine mahkemece, önceki kararı temyiz etmediğinden bahisle kesinleştiği gerekçesiyle, davalılardan Süleyman hakkında yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesinin doğru olmadığı, belirtilmiştir.

Bozma üzerine yapılan yargılamada, mahkemece bozma ilamına uyup uymama yönünde karar verilmeden evvel, bozmada işaret olunduğu üzere davalı S..’a tebligat yapılıp yapılmadığının araştırılması yoluna gidilmiş ve tebligat yapıldığı yönünde gelen cevabi yazılar dayanak alınarak direnme kararı verilmiştir.

Şu durumda ortada direnme kararı bulunmayıp, bozmadan esinlenilerek yapılmış araştırmaya dayalı yeni bir hükmün bulunduğunun kabulü gerekir.

Bu nedenle dosya, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için Özel Daireye gönderilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklandığı üzere, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 11.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 02.04.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.