muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6914, Karar No: 2015/38831, Tarih: 25.03.2015

5-Yakınan ...'ın sanık...'dan ekonomik sıkıntıya düşmesi sebebi ile 2007 yılının Ocak ayında 3500 TL borç aldığı ve 10 ay içerisinde 6 aylık 600 TL'lik taksitler halinde 6000 TL olarak ödemeyi kabul ettiği bu aşamada herhangi bir tehdit ve zorlamanın olmadığı ancak birinci aydan sonra yakınanın ödeme güçlüğü yaşaması üzerine sanık...'ın tehdide başladığı "ben adamı sinkaf ederim, senin gibi çok adamı dağa kaldırdık, etek giydirdik, abim ... duymasın ben borcu halledecek diyorum eğer senin bu parayı salladığını duysa senin bacını, karını dağa kaldırır" dediği, yakınanın ise bu tehditlerden sonra borcu aldıktan 6 ay sonra 10 bin TL senet imzaladığı bu paranın vadesinin yine 6 ay olduğu, tanınan süre geçtikten sonra yani yaklaşık 2008 yılı başlarına tekabül eden tarihlerde sanıkların yakınanı tekrar tehdide başlayıp “borcun artık 28 bin TL” dedikleri ve ailesine zarar verme yönündeki tehditlerinin de etkisi ile sanıktan 28 bin TL değerinde senet aldıkları, vadenin yine 6 ay sonra olarak belirlendiği, yakınanın 2008 yılı mart nisan aylarında durumu ailesine açtığı ve başka türlü kurtuluşu olmadığı düşüncesi ile evini satarak vadesinden 2 ay önce sanığa 28 bin TL’yi ödediği, 2007 yılı Şubat ayında alınan 3500 TL paranın yaklaşık 14-15 aylık süreçte 28000 TL olarak ödenmesinin dönemin yasal faizi ve/veya tarafların benimsediği %20 faiz miktarının dahi üzerinde olacak şekilde cebren tahsilinin, yağma suçunu oluşturduğunun düşünülmemesi,

6-Yakınan .... ile sanıklardan... ve ... arasında yine borç para meselesi yüzünden bir ilişki kurulduğu, yakınanın borcunu ödeyemediği dönemde sanıklara kullanmaları için aracını da verdiği, borcu ödedikten sonra aracı geri aldığı, sanığın bu durumu hazmedemeyip önceki borç ilişkisini de bahane ederek 30 bin TL istemeye devam ettiği, bu amaçla sanıklar ...,... ve ...’un yanlarına .....'i de katarak yakınanı tehdit edip cebir ile para istedikleri ve 25.000 TL'yi bu yolla aldıklarının anlaşılması karşısında ödenen bir miktarı yeniden cebir ve tehdit ile almanın hukuki alacağı tahsil olarak değerlendirilemeyeceği gibi sanıklardan ....un bahane edilen ilk alacağın tarafı dahi olmadıkları, bu anlamda tüm sanıkların eyleminin yağma suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi,

7-Yakınan .....'ın ise faizle borç para verdiğini bildiği sanıklar ... ve...'dan 10 bin TL aldığı bu parayı faiz olarak bildirdikleri 21.500 TL'sinide kapsar şekilde ödediği, ancak ödeme süresinde sürekli olarak sanıkların baskı ve tehditlerine maruz kaldığı, bunun ardından sanıklar tarafından rahatsız edilmediği, daha sonra ise sanık...'ın acil paraya ihtiyacı olduğunu, ....’den çekini kırdırmasını istediği, önceki olaylar sebebi ile sanığın korkutucu kişiliğini bilen .....’in istemeyerek de olsa buna aracı olduğu, ancak çekin tahsilinde problem yaşanınca sanık...'ın aldığı parayı çeki kıran kişiye ....'in ödemek zorunda kaldığı, esasen çek...'ın olduğu için bu parayı...'ın vermesi gerektiği dolayısıyla bu işlem sebebi ile sanık...'dan alacaklı konuma geçen Yakınan ....'in, sanıktan bu parayı istediğinde ise...’ın “sen kimsin bizden para istiyorsun” diyerek kızdığı, bu meseleleri konuşmak üzere yakınan ve sanığın buluştuğunda ise sanığın yakınana ilk borç verdiği paranın başkasına ait olduğunu, kendi çekinden kaynaklı borcunu ödeyeceğini ancak parayı aldığı şahsa 8600 TL'lik senet vermesi gerektiğini söylediği, yakınanın itirazı üzerine fiziki müdahalede bulunup 8600 TL'lik senedi zorla imzalattığı, yakınanın zorla imzalatılan bu ikinci senede dair ödemeler yapmasına karşın yine de faiz vs gibi bahaneler ile toplam 12.500 TL bedelli senedi cebren aldıkları, ilk alınan 10 bin TL'yi faiziyle ödeyen bu bağlamda artık herhangi bir borcu olmayan hatta çek meselesi sebebi ile kendilerinin borçlu duruma düştüğü, yakınana zorla senet imzalatılmasının alacağın tahsili ile ilgisi olmadığı ve yağma suçunu oluşturduğu halde sanıklar hakkında tehdit suçlarından hüküm kurulması,

8-Sanıklar... ve ...’un yağma suçunun mağduru ...'ın annesi ...'nın, sanıkların eve gidip gelmelerinden ve kendisini takip etmesinden rahatsız olarak şikayet amacıyla...Adliye'sine gittiğini, ancak binaya girmeden yine sanıkları gördüğünü, bunlardan...'ın araçtan inerek kendisine el işareti ile ‘‘seni gördüm, sakın içeri girme” der gibi hareketler yaptığını, bu hareketlerden çocuklarına zarar vereceği anlamını çıkarttığını ve şikayetten vazgeçtiğini söylediğinin anlaşılması karşısında; sanıkların el kol işaretlerine yakınanın yüklediği ve ne şekilde ulaştığı anlaşılamayan subjektif verilere dayanarak sanıklar hakkında tehdit suçundan hüküm kurulması,

Kabule göre de; bu olayda yakınan silahtan bahsetmediği halde 5237 sayılı Yasanın 106/2.maddesinin (a) bendinin de uygulama maddesi olarak gösterilmesi,

9-Örgüt, soyut bir birleşme olmayıp, organik ve hiyerarşik bir ilişki hakimdir. Bu İlişki dolayısıyla örgüt mensupları üzerinde hakimiyet teşkil eden bir güç kaynağı niteliğini kazanmalıdır. Örgütün varlığı için suç işleme amacıyla etrafındaki fiili birleşme ve niteliği itibariyle devamlılık aranmalıdır. Üye sayısı ile araç ve gereç bakımından amaçlanan suçları işlemeye elverişli olmalıdır.

9-Örgüt, soyut bir birleşme olmayıp, organik ve hiyerarşik bir ilişki hakimdir. Bu İlişki dolayısıyla örgüt mensupları üzerinde hakimiyet teşkil eden bir güç kaynağı niteliğini kazanmalıdır. Örgütün varlığı için suç işleme amacıyla etrafındaki fiili birleşme ve niteliği itibariyle devamlılık aranmalıdır. Üye sayısı ile araç ve gereç bakımından amaçlanan suçları işlemeye elverişli olmalıdır.

Ayrıca işlenen suç ve/veya suçların, örgütün amaç ve faaliyetleri doğrultusunda ve/veya örgüt yönetici veya örgüt üyesi tarafından şahsi nedenle olsa bile suç örgütünün gücünden ve imkanlarından yararlanarak mı işlendiği belirlenmelidir.

Hal böyle olunca; suç örgütü kavramının ne olduğu unsurlarının ve tespiti önemli olduğu kadar hangi suçların suç örgütünün amacı ve faaliyeti kabul edileceği veya edilemeyeceğinin belirlenmesi gerekir. Buna göre de failin konumu saptanır.

Bu açıklamalar ışığında;

Oluş ve dosya kapsamı ile mahkemenin kabulüne göre sanıklardan ...'in diğer sanıklar ... ve...'ın yönettiği Örgüt ile hiyerarşik bir bağının olmadığı, yakınan ....'ın borcu sırasında sanıklar ... ve...'a verdiği aracın adı geçen sanıklar tarafından ...'e kullanması için verildiği,

ancak henüz ilk günde araçta .... plakası denilen bir zararın meydana geldiği ve 1000 TL civarı bir masraf çıkarttığı, .....'ın işyerine gelen şahıslar arasında bulunduğuna dair bir beyanı olmayan sanık ....ın ise daha sonra tehdit yolu ile yaptığı bu masrafı araç sahibi olarak bildiği yakınan ....'dan tek başına tehdit yolu ile tahsile çalışmasında silah, birden fazla kişi ve örgütün korkutucu gücünden yararlanma unsurlarının ne şekilde ortaya çıktığı karar yerinde gösterilmeden adı geçen sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 106/2-a-c-d maddeleri ile uygulama yapılması,

10-Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçundan beraat kararı verilen ve bu bağlamda üzerine atılı suçu örgüt faaliyeti çerçevesinde işlediği kabulü mümkün bulunmayan sanık Sedat hakkında tehdit suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Yasanın 58/9.maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar .... ve ... ve .... savunmanları ile sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca hükmolunan cezanın süresi-tür ve miktarı bakımından kazanılmış hakkın korunmasına, usule ilişkin Üye ...'un karşı oyuyla ve oyçokluğuyla alınan karar 25.03.2015 günü Yargıtay Cumhuriyet Savcısı .....'ın katıldığı oturumda, sanıklar ve savunmanlarının yokluklarında açıkça ve yöntemince okunup anlatıldı.

KARŞI OY

KARŞI OY

6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun 105/6. maddesi ile yürürlükten kaldırılan; ancak, aynı Kanunun geçici 2/4. maddesi uyarınca, bu mahkemelerde açılmış olan davalara, kesin hükümle sonuçlandırılıncaya kadar bakmakla görevlendirilen, CMK’nın yürürlükten kaldırılan 250/1. maddesine göre görevli mahkemeler, 6 Mart 2014 tarihli, mükerrer 28933 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6526 sayılı Terörle Mücadele Kanunu ve Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 1. maddesi ile 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununa eklenen geçici 14/1. maddesi gereğince kaldırılmışsa da, anılan maddenin 4. fıkrasına, “Bu mahkemelerce verilip Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığında veya Yargıtay'ın dairelerinde bulunan dosyaların incelenmesine devam olunur.” hükmü konulmuştur. Türkiye Cumhuriyetinin, konumu gereği; başta terör olmak üzere, örgütlü suçlarla mücadele edebilmesi için; Kanun Koyucunun özel yetkili mahkemeleri kaldırırken; kaldırma gerekçesinde ortaya koyduğu sakıncaları taşımayan; evrensel hukuk kurallarına uygun; yetki ve görev sınırları iyi çizilmiş; alt yapısı iyi oluşturulmuş; ihtisas mahkemelerine ihtiyaç olduğu, inancını taşıyorum.

Düşüncem bu olmakla birlikte, benim muhalefetim; bu mahkemeler kaldırılırken; dosyası henüz sonuçlanmamış sanıklarla; dosyası karara bağlanıp, Yargıtay'a gönderilmiş olan sanıklar arasında ayrım yapan yukarıda açıklandığı şekilde bir hükme yer verilmesinin, kaldırma nedenleriyle örtüşmediği ve çeliştiği noktasına ilişkindir. Çünkü;

5271 sayılı Kanunun 2/f maddesi "kovuşturma: iddianamenin kabulü ile başlayıp, hükmün kesinleşmesine kadar geçen evreyi" ifade eder, şeklinde tanımlanmış olup, bu tanıma göre, temyiz aşamasındaki dosyalar kovuşturması devam eden derdest dosyalardır. Bu tanım karşısında, henüz kovuşturma süreci tamamlanmamış dosyalardan; özel yetkili mahkemelerce karar verilmemiş olanların genel (normal) ağır ceza mahkemelerine gönderilmesi; temyiz aşamasındakilerin ise Yargıtay tarafından incelenmesi yolunda düzenleme yapılmak suretiyle ayrıma gidilmesinin doğru bir çözüm şekli olmadığını düşünüyorum. Sebeblerini aşağıda açıklayacağım üzere, bu Kanun hükmüne rağmen; Yargıtay'da bulunan dosyalarında, aynen, karar verilmemiş dosyalarda olduğu gibi; hiçbir incelemeye tâbi tutulmadan salt, söz konusu mahkemelerin kaldırıldığı gerekçesi ile genel bir kanun bozması yapılıp, mahalline iade edilmeleri ve muhakemelerinin; genel (normal) mahkemelerde yapılmasının sağlanması görüşündeyim. Aksi bir çözüm, yani esasa girilerek bu dosyaların inceleneceği kuralına uyulması 10 Aralık 1948 tarihli İnsan Hakları Evrensel Beyannamesine ve 4 Kasım 1950 tarihli Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine aykırı olur.

Şöyle ki;

Şöyle ki;

1-Özel Yetkili Mahkemeler, "Adil Yargılanma Hakkı" ve "Ağır Ceza Mahkemeleri" arasındaki ayrıma son vermek amacıyla kaldırılmış olup, bu husus anılan Kanunun genel ve sözü geçen madde gerekçesinde belirtilmiş; böylece, bütün Ağır Ceza Mahkemelerinin aynı usul kurallarına tâbi olması sağlanarak, adil yargılanma hakkı için gerekli olan özel soruşturma ve kovuşturma usullerine son verilmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda baktığımızda; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığında ve Yargıtay'ın dairelerinde bulunan dosyaların incelenmesine devam olunacağına ilişkin düzenlenme yapılması; İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 10. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerine uygun düşmez.

Zira, Kanun Koyucu, bizzat kendisi, özel yetkili mahkemeleri adil yargılanma hakkını temin etmek amacıyla kaldırıldığını, Kanun gerekçesinde yer vermesine ve bu mahkemelerin normal ağır ceza mahkemelerine göre, daha güvencesiz olduğunu kabul etmesine rağmen; bu mahkemelerce kurulan hükümlerin, normal ağır ceza mahkemelerinden verilen kararlar gibi incelenmesini öngörmesi; kaldırma gerekçesi ve amacıyla çelişen bir sonuç yaratır.

2-Mahkemeler, bütün işlemlerinde eşitlik ilkesine uygun hareket etmek zorundadırlar. 6526 sayılı Kanunla delil toplama yöntemleri değiştirilmiş; önceden CMK'nın 250. maddesi kapsamında kalan soruşturma ve kovuşturmalarda şüpheli ve sanıklar yönünden kısıtlayıcı hükümler kaldırılarak, hukukî güvenlik ile yargılama eşitliği sağlanmıştır. Ancak Özel Yetkili Mahkemelerin kaldırılması sonucu, bu mahkemelerce karara bağlanmayan ve diğer ağır ceza mahkemelerine gönderilen davaların sanıkları ile; kararları Yargıtay'da temyiz incelemesinde bulunan dosyaların sanıkları arasında ayrım yapılarak, fark yaratılması; İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 7. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesi ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin, sözleşmede yer alan hak ve özgürlüklerden ayrım gözetilmeksizin, herkesin yararlanmasını hüküm altına alan 14. maddesine ve iç hukukumuz yönünden de, Anayasamızın "Kanun önünde eşitlik" başlıklı 10; "Hak Arama Hürriyeti" başlıklı 36; "Kanunî Hâkim Güvencesi" başlıklı 37; "Suç ve Cezalar" başlıklı 38. maddelerine aykırılık oluşturur.

Görüldüğü üzere;

Söz konusu Kanunî düzenleme, bu hâliyle, hem Anayasamıza aykırıdır, hemde tarafı olduğumuz ve usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalarla çatışmaktadır.

Şimdi, burada sorun, Anayasamıza ve yukarıda açıkladığımız milletlerarası antlaşmalara aykırılık oluşturan, anılan Kanun hükmünü aşıp aşamayacağımız; aşabilecek isek, bunu nasıl yapabileceğimiz noktasında toplanmaktadır.

Aslında, bu konu, bir sorun iken, Anayasamızın 90/5. maddesinde 07.05.2014 tarih ve 5170 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle, milletlerarası antlaşma hükümlerine üstünlük tanınarak, temelinden çözülmüş olup, bu gün için tartışma kalmamıştır.

Şöyle ki;

Şimdi, burada sorun, Anayasamıza ve yukarıda açıkladığımız milletlerarası antlaşmalara aykırılık oluşturan, anılan Kanun hükmünü aşıp aşamayacağımız; aşabilecek isek, bunu nasıl yapabileceğimiz noktasında toplanmaktadır.

Aslında, bu konu, bir sorun iken, Anayasamızın 90/5. maddesinde 07.05.2014 tarih ve 5170 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle, milletlerarası antlaşma hükümlerine üstünlük tanınarak, temelinden çözülmüş olup, bu gün için tartışma kalmamıştır.

Şöyle ki;

Anayasamızın 90/5. maddesi ile; bir kanun hükmüyle usulüne uygun olarak yürürlüğe girmiş, temel hak ve özgürlükleri düzenleyen bir antlaşma kuralının çatışması hâlinde, antlaşma hükümlerinin uygulanacağı kabul edilmiştir.

Bu hükümden hareketle somut olayımızı değerlendirecek olursak, 6526 sayılı Kanunun 1. maddesi ile Terörle Mücadele Kanununa eklenen geçici 14. maddenin 4. fıkrası son cümlesinin; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ve Ülkemizin kabul ettiği milletlerarası antlaşmalar ile çeliştiği açıkça görülmekte olup, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin yukarıda açıklanan hükümlerine üstünlük tanınması suretiyle sorunun çözülmesi ve özel yetkili mahkemelerce verilen hükümlerin; başka yönleri incelenmeksizin, kanun önünde eşitlik ilkesi ve adil yargılanma hakkı gereğince, bütünüyle bozularak, genel (normal) ağır ceza mahkemelerinde; muhakemelerinin yapılması ve sonucuna göre, hüküm kurulması için bozulması gerekmektedir. Aksi bir düşüncenin kabul edilmesi; kanun koyucunun bu mahkemeleri kaldırma gerekçesi ve amacıyla çelişen sonuçlar doğuracağı gibi hukukun; adalet, yerindelik ve hukukî güvenlik başlıkları altında toplanabilecek temel değerlerine de aykırı olur, kanaatindeyim.

Bu nedenlerle söz konusu dosyada; yüksek çoğunluğun esasa girerek inceleme yapma görüşüne ve bu görüşe bağlı olarak verdiği karara katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/5235, Karar No: 2010/10837, Tarih: 10.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5235 E.  ,  2010/10837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapıya dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma payının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 18 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13301, Karar No: 2015/8879, Tarih: 14.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/13301 E.  ,  2015/8879 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Aynı tarihte temyiz incelemesine tabi tutulan seri dosya kapsamları nazara alındığında; davacıların davalı işyerinde farklı birim ve işlerde çalıştıkları anlaşılmaktadır. Dosya içerisinde hizmet alım sözleşmeleri bulunmadığından davacı ve arkadaşlarının hangi hizmet alım sözleşmesi ya da sözleşmelerine dayanılarak davalıya ait işyerinde çalıştıkları anlaşılamamıştır. Gerek söz konusu eksikliğin giderilmesi gerekse de dosyaların temyiz incelemelerinin daha hızlı ve etkin yapılabilmesi amacıyla; Orhaneli Termik Santralinde çalışan ve muvazaa tespitli olarak alacak davası açan tüm işçilerin, santralin hangi biriminde ve hangi işte çalıştığının liste halinde bildirilmesi, yine bu işçiler hangi hizmet alım sözleşmesi ile davalıya ait işyerinde çalışıyor ise ilgili hizmet alım sözleşmelerinin düzenlenecek liste üzerine kaydedilmesi, denetim yapılabilmesi amacıyla da işçilerin görev belgeleri ve talep konusu döneme ait tüm hizmet alım sözleşmelerinin (teknik ve idari şartnamaler de dahil olmak üzere) belge karmaşasının önüne geçilmesi amacıyla işyerinin birimlerine göre yapılacak tasnife ve kronolojik sıralamaya dikkat edilmek suretiyle CD ortamına kaydedilerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13066, Karar No: 2015/12788, Tarih: 09.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/13066 E.  ,  2015/12788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 9. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/05/2015

NUMARASI : 2014/381-2015/191

Taraflar arasında görülen tespit davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ............... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Davacılar, dava konusu 1555 parsel sayılı taşınmaz malikinin mirasbırakanları Sevim Toplu olduğunun tespiti ile taşınmazın muris adına tescilini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar Dairece eksik araştırma yapıldığı gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; bozmaya uyulmuş olmakla bozma gereklerinin aynen yerine getirilmesi zorunlu olup, bu durum usulü kazanılmış hakkın bir gereğidir.

Ne var ki, mahkemece bozma kararına uyulmasına karşın bozma gereklerinin tam olarak yerine getirildiğini söyleyebilme imkanı yoktur.

Şöyle ki; Dairece bozulan karar 29/03/2011 tarihinde sehven kesinleştirilmiş olup, Mahkemece yapılan hata fark edilerek Tapu Müdürlüğüne kararın infazının yapılmaması için yazı yazılmışsa da, Tapu Müdürlüğünce karar gereği intikalin yapılarak, Sevim Tuplu ve Süreyya Bayrak' a ait 1/7' şer hisselerin davacılar S.. T.. ve S.. C.. adına tescil edildiği, ilgilerin talep ve muvafakatları olmadan veya bu hususta kesinleşmiş mahkeme kararı bulunmadan işlem yapılamayacağı bildirilmiştir.

Mahkemece, tapu kaydında paydaş olarak ismi yazılı Keşmir kızı S...T.... ile davacıların murisi Keşmir kızı S.. T..' nun aynı kişi olup olmadığının araştırılması, talep doğru bulunursa tespit yönünde karar verilmesi gerekirken, bozmadan sonra yapılan tüm araştırmalar, Tapu Müdürlüğünce sehven kesinleştirilen tapu kaydı esas alınmak suretiyle, kayıt maliki olarak görünen S.. T.. ve S.. C.. hakkında yapılmıştır.

./...

Hâl böyle olunca; bozma ilamında belirtilen ilkeler ve yukarıda belirtilen olgular doğrultusunda araştırma yapılıp, karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hatalı ve eksik araştırma ile hüküm verilmesi doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26430, Karar No: 2020/2702, Tarih: 25.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/26430 E.  ,  2020/2702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, özel belgede sahtecilik, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : 1- Sanıklar..., ... ve ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan; TCK’nın 257/1, 43/1, 62/1, 53, 51. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Sanıklar hakkında özel belgede sahtecilik suçlarından ayrı ayrı; beraat

3- Sanıklar hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçlarından ayrı ayrı; beraat

Özel belgede sahtecilik ile hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçlarından sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler katılan vekili tarafından, görevi kötüye kullanma suçundan sanıklar..., ... ve ...’in mahkumiyetlerine ilişkin hükümler katılan vekili ve sanıklar ... ve ...’nin müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Gerekçeli karar başlığındaki suç hanesine görevi kötüye kullanma suçunun ilave edilmemesi ayrıca gerekçeli karar başlığında 2008 olarak yazılan suç tarihinin 16/05/2008 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.