muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4393, Karar No: 2020/2676, Tarih: 08.06.2020

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 08/06/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15378, Karar No: 2012/5912, Tarih: 09.04.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/15378 E.  ,  2012/5912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; müvekkili ile davalı arasında araç alım-satımı nedeniyle davalının müvekkiline 2 adedi 11.000,00 TL, 2 adedi ise açık olmak üzere 4 adet senet imzalayarak teslim ettiğini, 11.000,00 TL'lik senetlerin ödenerek teslim alındığını, ancak bakiye borç olan 3.500,00 TL'nin ödenmemesi üzerine 2 adet açık senedin Kütahya 4. İcra Müdürlüğünün 2009/4303 esas sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını, borçlunun borca itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek, davalı tarafından yapılan itirazın iptali ile takibin devamına ve %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; açılan davayı kabul etmediğini, araç satışı karşılığında davacıya 11.000,00 TL'lik ve bir de açık senet verdiğini, 11.000,00 TL'lik senedi borcunu ödeyerek geri aldığını, açık senetlerin davacıda kaldığını, davacı tarafından davalının borçlu olmadığının bilinmesine rağmen senetlerin takibe konulduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve dosya kapsamına göre; takibe dayanak teşkil eden 18/08/2008 ve 11/11/2009 tarihli senetlerin üzerinde borç miktarının ve ödeme tarihinin boş bırakıldığı, herhangi bir meblağı ihtiva etmeyen senede göre borç miktarının tespitinin mümkün olmadığı, İİK'nın 68. maddesinde sayılan borç ikrarını içeren belgelerden sayılamayacağı ve buna dayanılarak icra takibi yapılmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 09/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26890, Karar No: 2020/100, Tarih: 14.01.2020

**13. Hukuk Dairesi         2016/26890 E.  ,  2020/100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi-manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 12/09/2008 tarihinde motosikletin ayağına düşmesi sonucu yaralandığını, kaza sonrası hemen davalı hastaneye gittiğini, burada muayene edildiğini ve kendisine tibia üst uç kırığı teşhisi konulduğunu, ortopedi ve travmotoloji doktoru davalı doktor tarafından alçı uygulandığını, bu alçıdan bir ay sonraki 02/10/2008 tarihli ... Kurulu Raporu'nda teşhisin Opera Cruris kırığı olduğunu, 06/11/2008 tarihinde genel kontrolünden sonra işe başlayabileceğinin belirtildiğini, ancak davalı doktor tarafından yapılan alçı işleminin hatalı yapılmasından dolayı sağ bacağında incelme, sağ ayakta duyu kaybı ve topukta defekt yara oluştuğunu, davalı doktorun alçıyı topuk bölgesini de sararak yapması nedeniyle ayağındaki sinirlerin ölmesine ve duyu kaybına yol açtığını, topukta ortaya çıkan yaraya dair 19/03/2009 tarihli iş göremezlik belgesi aldığını, davalı doktorun yapmış olduğu yanlış tıbbi uygulamanın sonucunda ayağında his kaybı oluştuğunu, topukta yaraların oluşmasının işinden gücünden alı koyduğunu, ailevi ve sosyal hayatını da olumsuz etkilediğini, psikolojisinin bozulduğunu, psikolojik tedavi gördüğünü ileri sürerek işgücü kaybı, maddi giderlerin ve destekten yoksun kalma zararının tazmini için şimdilik 50.000,00 TL ile, yaşadığı elem ve ızdırabın giderilmesi için 100.000,00 TL manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava, davalı hastane ve davalı doktorun özen yükümlülüğüne aykırı davranması iddiası nedeniyle istenilen maddi-manevi tazminata ilişkindir. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır.(BK 386-390)(TBK 502.506) Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md)(TBK 400). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafif de olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, BK 394/1(TBK 510) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Aynı hususlar adam çalıştıran sıfatı ile doktorun görev yaptığı ... kuruluşları için de geçerlidir. Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya bakılacak olursa; yargılama sırasında Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas kurulundan alınan raporun sonuç kısmında “Motosiklet kazası nedeniyle başvuran hastanın yapılan muayene ile tetkiklerinde medial plato tibia kırığı ve fibula başı kırığı tespit edilerek iki adet spongiöz vida ve pulla tesbit ameliyatı yapılmış olduğu, medial plato tibia ve fibula başı kırıkları için yapılan cerrahi girişimler arasında söz konusu ameliyat şeklinin uygulanan yöntemlerden biri olduğu, bu tür ameliyatlardan sonra klinik şikayetlere neden olan bulgularda tam düzelme olamayabileceği, bunun yanı sıra ameliyat sonrasında ortaya çıkan nöropati ve alçı bölgesindeki dekübitis yaralarının bu tür ameliyatlardan sonra ortaya çıkabilen herhangi bir tıbbi kusur ya da ihmale izafe edilemeyen komplikasyon olarak nitelendirildiği, söz konusu komplikasyonları gidermeye yönelik hiperbarik oksijen tedavisi, greftleme operasyonu, fizik tedavi ve periferik sinir eksplorasyonu vs yapılabileceği, takip yönetiminin uygun olduğu, dolayısıyla Dr....'ye atfı-kabil kusur tespit edilmediği “ şeklinde görüş bildirilmiş olup, rapora karşı davacı tarafça itiraz edilmiştir

....'ye atfı-kabil kusur tespit edilmediği “ şeklinde görüş bildirilmiş olup, rapora karşı davacı tarafça itiraz edilmiştir. Mahkemece, davacının rapora itirazları karşılanmadan, adlı tıp kurumu raporu hükme esas alınmak suretiyle karar verilmiştir. O halde mahkemece, üniversiteden, konusunda uzman, akademik kariyere sahip 3 kişilik bilirkişi kurulundan, davacının itirazlarını karşılayan, davalıların gerekli özen ve dikkate gösterip göstermediği, yapılan işlemlerin tıp bilimi açısından yeterliliği tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda davalıların sorumluluğunu gerektirecek ihmal ve hata bulunup bulunmadığı hususlarını gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 29,20 TL harcın davacıya iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1736, Karar No: 2017/2469, Tarih: 06.03.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/1736 E.  ,  2017/2469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kira bedeli farkı alacağı ve kira bedelinin tesbiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne, kira farkı talebinin reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, kira bedelinin tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dilekçesinde; davalının 01.03.2005 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile 3+2 yıl şeklinde, ilk yıl kira bedeli aylık 10.000.-TL karşılığı davacıya ait taşınmazda kiracı olarak bulunduğunu, sözleşmenin ek özel şartlar bölümünün 2. Maddesinde " ilk yılı takip eden 2. ve 3. Yıllarda kira bedeli TEFE+TÜFE ortalaması oranında artırılacaktır. İlk üç yıl için kira bedeli mevcut yapının onarım ihtiyacı sebebiyle düşük tutulmuştur. 4. yılın kirası rayiç kira olarak yetkili mahkemeden tespit ettirilecektir. Tespit edilen bedel 4. yılın kirası olacaktır. 5. yılın kirası ise yine TEFE+TÜFE ortalaması oranında olacaktır." şartının kararlaştırıldığını, 28.02.2008 tarihli ihtarname ile kira akdinin ek özel şartlar bölümünün 2. maddesi gereğince 01.03.2008 itibariyle başlayacak 4. yıla ait kira bedelinin tespiti davasının ikame edileceğini, halen ödenen kira bedelinin hiçbir şekilde 4. yılın kira bedeli olarak kabul edilmeyeceği hususunun ihtar edildiğini, 4. Yılın kira bedelinin tespiti amacıyla Küçükçekmece 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2008/683 Esas sayılı dosyası ile açılan davanın gider avansı yatırılmaması sonucu reddedildiğini ve iş bu kararın kesinleştiğini, kira alacağının tabi olduğu 5 yıllık zamanaşımı süresi henüz dolmadığından, iş bu dava dilekçesi ile 01.03.2008- 01.03.2009 dönemi aylık kira bedelinin net 45.000.-TL olarak tespitini, dava süresince davacıya ödenmeye devam olunan kira bedeli ile talep olunan iş bu davadaki fark tutarının 01.03.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

./..

-2-

Davalı vekili dilekçesinde davanın süresinde açılmadığını, kira bedeli tespit davasında eda talebinde bulunulamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece kira alacağı farkı talebinin reddine, kira bedelinin tespitine ilişkin davanın ise kısmen kabulü ile 01.03.2008 tarihinden itibaren aylık kira bedelinin brüt 31.500.-TL olarak tespitine karar verilmiştir.

./..

-2-

Davalı vekili dilekçesinde davanın süresinde açılmadığını, kira bedeli tespit davasında eda talebinde bulunulamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece kira alacağı farkı talebinin reddine, kira bedelinin tespitine ilişkin davanın ise kısmen kabulü ile 01.03.2008 tarihinden itibaren aylık kira bedelinin brüt 31.500.-TL olarak tespitine karar verilmiştir.

TBK'nun 345.maddesinde “Kira bedelinin belirlenmesine ilişkin dava her zaman açılabilir. Ancak, bu dava, yeni dönemin başlangıcından en geç otuz gün önceki bir tarihte açıldığı ya da kiraya veren tarafından bu süre içinde kira bedelinin artırılacağına ilişkin olarak kiracıya yazılı bildirimde bulunulmuş olması koşuluyla, izleyen yeni kira dönemi sonuna kadar açıldığı takdirde, mahkemece belirlenecek kira bedeli, bu yeni kira döneminin başlangıcından itibaren kiracıyı bağlar. Sözleşmede yeni kira döneminde kira bedelinin artırılacağına ilişkin bir hüküm varsa, yeni kira döneminin sonuna kadar açılacak davada mahkemece belirlenecek kira bedeli de, bu yeni dönemin başlangıcından itibaren geçerli olur.” hükmüne yer verilmiştir. Yani sözleşmede kira artış şartı varsa ihtara gerek olmadan tesbiti istenilen dönemin sonuna kadar dava açılabileceği, artış şartı yoksa dönem başlamadan 30 gün önce açılan davanın dava dilekçesinin tebliğ ettirilmesi ya da ihtarla kiranın artırılacağının ihtar edilerek dönem başlamadan 30 gün önce bu ihtarın tebliği ile davanın dönem sonuna kadar açılması gerekir.

Somut olayda; Davacının 01.03.2008 tarihinden itibaren kira bedelinin tespitini talep edebilmesi için, davanın yenilenen döneminin başlangıcından en geç otuz gün önceki bir tarihte açılması ya da kiraya veren tarafından bu süre içinde kira bedelinin artırılacağına ilişkin olarak kiracıya yazılı bildirimde bulunulmuş olması ve davanın da dönem sonuna kadar açılması gerekir. Davacı tarafından 28.02.2008 tarihinde gönderilmiş ihtarname mevcut ise de izleyen yeni kira dönemi sonuna kadar dava açılmadığından, geriye dönük kira bedelinin tespiti istenemez. Bu durumda mahkemece; 28.02.2013 tarihinde açılan dava ile 01.03.2008 günü başlayan dönem için kira bedelinin tespitine yönelik karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06,03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25997, Karar No: 2015/504, Tarih: 13.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/25997 E.  ,  2015/504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın, silahtan sayılan "bardak" ile müştekiyi yüzünde sabit ize neden olacak şekilde yaralaması eyleminden dolayı 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c-son maddeleri gereğince ceza tayini yerine, adli tıp kriterlerine göre yüzde sabit ize neden olan yaralanmaların kişi üzerindeki etkisinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olamayacağı gözetilmeksizin 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesinden temel cezanın belirlenmesi sureti ile eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun ONANMASINA, 13.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14374, Karar No: 2020/21486, Tarih: 24.12.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/14374 E.  ,  2020/21486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müstehcenlik

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Anayasa Mahkemesi’nin 18.04.2015 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan 118-35 Karar sayılı kararında; "doğal olmayan yol" ibaresi, Yasa maddesindeki düzenleme bir bütün olarak değerlendirilip korunmak istenen hukuki yarar da göz önüne alındığında, söz konusu davranışların şiddet kullanarak, hayvanlarla veya ölü insan bedeni üzerindeki cinsel davranışlar gibi tüm demokratik toplum düzenlerinde doğal olarak kabul edilmesi mümkün olmayan, demokratik bir toplumun ahlaki yapısı üzerinde olumsuz etkisi bulunan, hatta bizatihi kendisinin suç olarak kabul edildiği düzeye ulaşmış cinsel davranışları ifade etmekte olup öğretideki görüşler ve yargı kararları ile belirlenip anlam ve içerik kazanacağı belirtilmiştir.

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25/06/2020 tarihli, 2018/18-461 esas ve 2020/323 sayılı kararında da belirtildiği üzere; cinselliğin hangi hâlinin doğal veya normal olduğu, zamana ve topluma hatta her toplum içerisindeki gruplara veya bireylere göre değişiklik gösterebilir. Bu bakımdan yalnızca bir erkek ile kadının vajinal yoldan cinsel ilişkiye girmelerinin doğal olduğunu söylemek bilimsel bir karşılık bulmayacağı gibi, bireylerin cinsel yaşamlarına ve eğilimlerine gereğinden fazla müdahaleyi de beraberinde getirecektir. Doğal olmayan yollardan gerçekleştirilen cinsel davranışların tayininde; değişik anlayışları aşağılayıp yok etme eğilimiyle, farklılıklara karşı katı bir hoşgörüsüzlükle veya aşırıya kaçan görüşlerle hareket edilmemeli, buna mukabil insan fıtratını zedeleyecek nitelikte aşağılayıcı boyutlara ulaşan eylemlere de müsamaha gösterilmeyerek genel adabın korunmasına çalışılmalıdır. Zira bireylerin davranışlarına, genel ahlaki değerlere zarar vereceği yönünde oluşan kaygıların ötesinde toplum açısından gerçek ve ciddi sakıncalar doğmadıkça karışılmaması esastır. Kaldı ki bir davranışın ahlaki ve psikolojik yönlerden sorgulanabilirliği onun suç olmasını gerektirmez. Öyleyse anal veya oral yollardan, eşcinsel ya da toplu hallerde gerçekleştirilen yahut cinsel haz alma duygusunu tatmine yönelik olarak üretilmiş çeşitli objelerle gerçekleştirilen cinsel ilişki veya davranışların sırf toplumun bir kısmı bakımından rahatsız edici olarak görülmesi nedeniyle bireylerin cinsel yaşam ve eğilimleri içerisinde yer almadığı ve dolayısıyla doğal olmadığı söylenemeyecektir. Ancak örneğin, ürofili, koprofili veya ensest gibi aşağılayıcı, bireylerin cinsel yaşamları içerisinde yer alması veya kimse tarafından onaylanması mümkün olmayan, ensest örneği özelinde insan türünün biyolojik devamlılığını tehlikeye sokan parafilik eylemlerin doğal olmayan yollardan yapılan cinsel davranışlar olduğu kabul edilmelidir.

Yapılan açıklamalar ışığında; TCK’nın 226. maddesinin dördüncü fıkrasındaki “Doğal olmayan yoldan yapılan” kavramının, insanları aşağılayıcı veya kimse tarafından, bireylerin cinsel yaşamları içerisinde yer almasının onaylanması mümkün olmayan ya da ensest örneğindeki gibi insan türünün biyolojik devamlılığını tehlikeye sokan cinsel davranışlara ilişkin parafilik eylemleri kapsaması ve sanıktan ele geçirilen suça konu ürünlerdeki görüntülerinin bu nitelikte olmaması karşısında, incelemeye konu müstehcen ürünlerin niteliği ile sanığın bu ürünleri satışına mahsus alış veriş yerleri dışında satmak veya satışa arz etmek amacıyla bulundurması nedeniyle eyleminin, TCK’nın 226/1-(d) bendi kapsamında kaldığı gözetilmeden, aynı Kanunun 226/4. maddesinden hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezası ile mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezası ile mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16516, Karar No: 2015/1525, Tarih: 09.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/16516 E.  ,  2015/1525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada (Kapatılan) Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 27/05/2014 tarih ve 2013/219-2014/174 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: