muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12061, Karar No: 2018/7220, Tarih: 21.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/12061 E.  ,  2018/7220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Genel Müdürlüğüne izafeten ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/04/2015 gününde verilen dilekçe ile 6831 sayılı Orman Kanununa muhalefetten kaynaklanan maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 22/10/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2) Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefetten kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının kendisine ait olan tarlada yaktığı ateşin ormanlık alana sıçraması sonucu orman yangınının meydana geldiğini, davalının eylemi nedeniyle ceza mahkemesinde yargılandığını ve cezalandırılmasına karar verildiğini, ceza dosyasında hesaplanan zararın davalı tarafından davacı idareye ödendiğini, ancak ceza dosyasında zarar miktarının eksik hesaplandığını belirterek oluşan maddi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı, meydana gelen orman yangını nedeniyle oluşan zararı davacı idareye ödediğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, ceza dosyasında alınan bilirkişi raporu beimsenerek bilirkişi raporunda hesaplanan zararın davalı tarafından davacıya ödendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

... Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/97 esas ve 2015/14 Karar sayılı dosyasında alınan 01/07/2015 tarihli bilirkişi raporunda; dava konusu yangının düşük ve orta şiddetli örtü yangını şeklinde seyrettiği, bu şiddetteki bir yangının toprağın fiziksel ve kimyasal özellikleri üzerinde etkisinin çok az olduğu, keşif günü itibarıyla toprağın eski haline döndüğü ve toprakta yabanlaşmanın olmadığı, yangının örtü yangını şeklinde ilerlediği alanda herhangi bir orman ağacının yanmadığı, yangının fauna yönünden de olumsuz bir etkisinin olmadığı, suça konu alanda herhangi bir canlı ağaç ve ağaççık zararı oluşmadığından ağaçlandırma gideri hesaplanmadığı, ancak yangın nedeniyle zarar gören orman gülleri yönünden orman idaresinin zararının oluştuğu belirtilerek yangın nedeniyle

zarar gören orman gülleri yönünden tazminat miktarı 5.900,00 TL olarak hesaplanmış, ayrıca orman idaresinin yangın söndürme sırasında kullanılan araçlar nedeniyle zararı olduğu belirtilmiş ve toplam zarar yine 5.900,00 TL olarak belirlenmiştir. Davalı tarafından da belirlenen bu zarar miktarı 03/04/2015 tarihinde davacı idareye ödenmiştir.

Ceza dosyasında alınan bilirkişi raporundan, dava konusu yangın nedeniyle davacı idarenin zararının, yangında zarar gören orman gülleri nedeniyle tazminat ve yangın söndürmede kullanılan araç masraflarından oluştuğunun anlaşıldığı, anılan bilirkişi raporunda orman gülleri yönünden tazminat miktarının 5.900,00 TL olarak hesaplandığı, ayrıca yangın söndürmede kullanılan araç masraflarının da zarar olarak belirlenmesine karşın bu kalem yönünde herhangi bir miktar belirtilmeden toplam zararın 5.900,00 TL olarak yazıldığı, bu hali ile bilirkişi raporunda araç masraflarının eksik bırakıldığı anlaşılmaktadır. Şu durumda, mahkemece yangın söndürme giderleri yönünden oluşan zararın hüküm altına alınması gerekirken bu husus gözetilmeyerek yangın söndürme giderlerinin de ödendiğinin benimsenmesi ve davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. Açıklanan nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davacının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine 21/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3333, Karar No: 2022/301, Tarih: 18.01.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/3333 E.  ,  2022/301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sevk ve idaresindeki otomobille gündüzün meskun mahaldeki hız sınırın 55 olduğu bölünmüş yolun sol şeridinden hareketle seyri sırasında kendisi ile aynı yönde sağından kısmen bankete geçerek seyretmekte olan motosiklet sürücüsünün kaza mahalli olan yaya geçidi üzerine gelindiğinde sola doğru dik şekilde manevra yaparak yaya geçidi üzerinden ve yayalar için açılan refüj aralığından geçip karşı istikamete geçmek istediği sırada sanığın aracının sol ön far ile sol ön teker kısmıyla motosiklete çarpması sonucu yaklaşık 100 metre sürüklenen motosiklet sürücüsünün hayatını kaybettiği, sanığın ise 69 metre fren yaparak durduğu, fren mesafesine göre mahal şartları üzerinde seyreden sanığın, zamanında motosikleti farkedemeyip tedbir almadan çarpması nedeniyle alt düzeyde tali kusurlu olduğu olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılanlar vekilinin sanığın kastla hareket ettiğine, cezasın az olduğu, sanık müdafinin ise sanığın kusursuz olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK’nın 50/4 maddesine yer verilmemesi ve adli para cezasına esas alınan tam gün sayısı gösterilmeyerek TCK’nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2-Kendilerini aynı vekille temsil ettiren ölenin mirasçıları olan katılanlar lehine tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, her bir katılan için ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi,

1-Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK’nın 50/4 maddesine yer verilmemesi ve adli para cezasına esas alınan tam gün sayısı gösterilmeyerek TCK’nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2-Kendilerini aynı vekille temsil ettiren ölenin mirasçıları olan katılanlar lehine tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, her bir katılan için ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün (4. ve 5. paragraflarının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, kendisine verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 605 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine,TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 tl olarak hesabıyla 12.100 tl adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek ve yine hükmün 8. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “ Kendilerini aynı vekille temsil ettiren katılanlar lehine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu 1.500 TL vekalet ücretinin sanıktan tahsili ile katılanlara verilmesine” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12978, Karar No: 2017/996, Tarih: 09.02.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/12978 E.  ,  2017/996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı asil ... ile vekili Av. ... gelmiş olduğundan, hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı asil, davalı ile arasında mısır tohumu alım satımı konusunda anlaşma olduğunu, her mal aldığında davalıya borcunu ödediğini, 50.000,00 TL’ye yakın ödemenin banka aracılığı ile yapıldığını, diğer ödemelerin ise elden yapıldığını, davalıya borcunun bulunmadığını, senedin bedelsiz olduğunu ve sonradan doldurulduğunu iddia ederek, Konya 10. İcra Dairesi’nin 2013/6678 esas sayılı takip dosyasına konu bonodan dolayı borçlu olmadığının tespitine, % 40 oranında kötü niyetli takip tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili, ilerleyen aşamalarda verdiği dilekçelerde ise dava konusu senedin işe girerken davacı tarafından teminat amaçlı olarak verildiğini iddia etmiştir.

Davalı vekili, davacının ödeme iddiası ile senedin sonradan anlaşmaya aykırı doldurulduğu iddiasını yazılı belge ile ispat etmesi gerektiğini savunarak, davanın reddi ile % 20 oranında tazminat istemiştir.

Mahkemece, davacının senedin bedelsiz olduğu yönündeki iddiası ile açık senedin aradaki anlaşmaya aykırı doldurulduğu yönündeki iddiasını usulüne uygun delillerle ispat edemediği, davacı yanca teklif edilen yeminin eda edildiği, öte yandan davacının aynı zamanda bononun davalı işyerine işe girerken teminat amaçlı alındığını, işçi-işveren ilişkisi bulunduğunu iddia ettiği, ancak bonoda teminat olarak verildiğine ilişkin bir verinin bulunmadığı gibi bu yönde taraflar arasında düzenlenmiş bir sözleşmenin de olmadığı, .... İş Mahkemesi’nin 2014/313 esas ve 2015/307 karar sayılı ilamı ile taraflar arasında işçi-işveren ilişkisinin bulunmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

(1) Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

(2) Mahkemece davacının ödeme iddiası üzerinde durulup, bu hususta sunulan belgeler incelenip değerlendirilerek varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

(1) Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

(2) Mahkemece davacının ödeme iddiası üzerinde durulup, bu hususta sunulan belgeler incelenip değerlendirilerek varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıdaki (1) nolu bend uyarınca davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bendde açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdiren 1.480,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 09/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19485, Karar No: 2015/15872, Tarih: 15.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/19485 E.  ,  2015/15872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EĞİRDİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/06/2014

NUMARASI : 2012/331-2014/252

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davalı kurumun davacı tarafa verdiği elektrik hizmeti karşılık aldığı elektrik bedeline ilaveten faturaya yansıttığı "kayıp-kaçak bedeli, iletim bedeli, perakende satış hizmet bedeli, PSH sayaç okuma bedeli adı altında yersiz tahsil edilen bedelin istirdadını talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; kayıp-kaçak bedellerinin kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve kanunun temel amaçlarına uygun şekilde Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından belirlendiği, bu bedellerin belirlenmesi için alınan kurul kararının Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayacağı, dağıtım şirketlerinin kurul kararlarına aykırılık teşkil edecek herhangi bir işlemde bulunamayacakları gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davalı dağıtım şirketinin, abonelerinden kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli isteyip isteyemeceğine ilişkindir.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu, kanunla verilen yetkiye dayanarak; 11/08/2002 gün ve 24843 sayılı Resmî Gazetede; “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”, “Dağıtım Sistemi Gelirinin Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ” ve “Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği”ni yayımlamış, sonrasında ise yönetmeliklerin uygulanması için çıkardığı kurul kararları, tebliğ ve ikincil mevzuat uyarınca lisans sahibi şirketler elektriği kullananlardan davaya konu edilen bedelleri tahsil etmişlerdir.

Ancak, yukarıda açıklanan mevzuatın dayanağı olan 4628 ve 6446 sayılı Kanunlarda, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir tarife ve fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Ancak, yukarıda açıklanan mevzuatın dayanağı olan 4628 ve 6446 sayılı Kanunlarda, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir tarife ve fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik dağıtım şirketlerinin; EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiği izahtan varestedir. Oysaki; Türkiye Cumuriyeti Anayasasının 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı da ortadadır. Nitekim, elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payıda kanunla getirilmiş ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmektedir.

Elektrik Piyasası Kanununun verdiği yetki uyarınca çıkarılan EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanunun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairecede benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da söylenemez.

Bundan ayrı olarak; elektrik kaybını önleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme görevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan dağıtım şirketlerine aittir.

Öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davacı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaflık hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulü de mümkün değildir.

Hâl böyle olunca; mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek; kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, davacının alacağının belirlenmesi konusunda bilirkişi raporu alınarak hesaplanan bedel doğrultusunda karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12698, Karar No: 2012/6487, Tarih: 02.04.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/12698 E.  ,  2012/6487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlü hakkında önceki hükmün kesinleşmesi nedeniyle verilen yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına ilişkin karar, temyize tabi hüküm niteliğinde olmadığından hükümlü ... savunmanının temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 02.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9736, Karar No: 2015/5462, Tarih: 04.05.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/9736 E.  ,  2015/5462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve ... Birliği vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/05/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 06/02/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Dava konusu yazıda, "..." başlığı altında:

"...Evet, sevgili okurlar. 28 Şubat 1997'de ... Cumhuriyet Başsavcılığı görevinde bulunan ... 'ın işbaşında iken yani Başsavcılık görevini yürütürken, kendi makamını, mevkiini, mesleğini demokratik hukuk ve adalet paralelinde icraat yapması gerekirken, mesleğini hiçe sayarak görevini kötüye kullanmak suretiyle, o dönemde MİT, JİTEM ve derin Ergenekoncuların bu bölgede yöre insanına yaptırdığı kirli uygulamaların paralelinde hareket ediyordu...Ne yazık ki o dönemin YARSAV Başkanlığı'nca da himaye ediliyordu... ...'ın üç savcı arkadaşıyla birlikte Anadolu yakasındaki ... örgütünün üyesi olmakla beraber, bir çok hakim ve savcılara kol atarak yeniden örgütlenmeye başlamışlar ve örgütün başında bulunmuşlar. Bilindiği gibi ... (... ve ... Birliği) denilen bir örgüt, Türk yargısının bünyesinde anti demokratik, hukuk dışı, ideolojik aktif bir hareketten ibaret olup, Ergenekon ve Balyozcu generallerin ve yüksek yargıda bulunan bir çok önemli şahsiyetlerin direktifleriyle hep iktidara karşı, ... politikası paralelinde adeta siyaset yapıyorlardı. Mesleklerini kirli ideolojilerine alet ederek, tüm pisliklerine adalet şalını çekiyorlardı.... ... gibi ideolojik bir örgütün varlığı,Türk yargısına derin yara açmıştır. Tümü olmasa bile oraya seçilen, önemli bazı kilit noktalara getirilen üyelerin çoğu ideolojik, Ergenekon, Balyoz anlayışına yakın Marksist, mezhepçi sol fraksiyonların yanlıları olarak görünmektedir..." ifadelerine yer verilmiştir.

Dava dilekçesinde, yazıda gerçeklik olgusu bulunmadığı ve düşünsel bağlılığın da korunmadığı nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunulmuştur.

Cevap dilekçesinde, hukuka uygun sınırlar içinde kalındığı savunulmuştur.

Mahkemece, yazının eleştiri kapsamında olduğu benimsenmiş ve ret kararı verilmiştir.

Dava dilekçesinde, yazıda gerçeklik olgusu bulunmadığı ve düşünsel bağlılığın da korunmadığı nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunulmuştur.

Cevap dilekçesinde, hukuka uygun sınırlar içinde kalındığı savunulmuştur.

Mahkemece, yazının eleştiri kapsamında olduğu benimsenmiş ve ret kararı verilmiştir.

Yayın konusu ile kullanılan sözler arasında düşünsel bağlılık anlamında, öz ve biçim dengesi korunmalıdır. Yayın doğru olsa ve kamu yararı bulunsa bile; üslup uygun değilse, aşağılayıcı, küçük düşürücü, abartılı ise hukuka uygunluktan söz edilemez. Somut olayda, yukarıya alıntılanan sözler ile öz ve biçim dengesi bozulmuştur. Gerekli olmayan yakıştırmalar yapılmış ve amaç aşılmıştır. Şu durumda, yayın hukuka aykırıdır.Açıklanan nedenlerle, davacı yararına uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmelidir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/248, Karar No: 2013/63, Tarih: 07.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/248 E.  ,  2013/63 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 07.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.