muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5530, Karar No: 2013/28611, Tarih: 03.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/5530 E.  ,  2013/28611 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/155372

MAHKEMESİ : Üsküdar 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2009

NUMARASI : 2009/218 (E) ve 2009/884 (K)

SUÇ : Hakaret, yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1- Sanığa atılı kamu görevlisine hakaret suçunun seçimlik ceza olarak hapis cezası yanında adli para cezası da içermesi nedeniyle hapis cezasının tercih edilmesinde, takdir hakkının hangi hukuki gerekçeye dayanılarak kullanıldığının kararda gösterilmemesi,

2- Hakaret suçunun işlediği hastanenin fizik tedavi ve rehabilitasyon servisindeki hasta odasının ne suretle aleni yerlerden olduğu tartışılıp açıklanmadan, sanık hakkında TCK’nın 125/4. maddesinin uygulanması,

3- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250 esas - 2009/13 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararda, mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, olayda katılanın tazminat talebinde bulunmadığı, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde sanığa atılı hakaret ve yaralama suçlarından doğan herhangi bir maddi zararın bulunmadığı ve kayden sabıkasız olduğu anlaşılan sanık hakkında, CMK'nın 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen “kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken, “katılanın zararının giderilmemesi” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 03.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19487, Karar No: 2012/19758, Tarih: 25.09.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/19487 E.  ,  2012/19758 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yönetimindeki otomobille seyrettiği sol şeritten dışarı çıkarak, orta refüj aralığında nizami şekilde karşıya geçmek için beklemekte olan sürücü ... idaresindeki traktörün ön ağırlık kısmına çarpıp, bir kişinin ölümüne sebebiyet veren ve güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracak şekilde aşırı alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin olayda bilinçli taksir koşullarının bulunmadığına, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 25.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9335, Karar No: 2013/6336, Tarih: 11.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/9335 E.  ,  2013/6336 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalının temizlik işini yapan taşeronlarda çalıştığını, SGK başvurarak emekli olduğunu öğrenip, bu durumu işverene bildirdiğini ileri sürerek mahkemeden kıdem tazminatı ve yıllık izin alacaklarının ödetilmesini talep etmiştir.

Davalı Bakanlık, ihale makamı olunması nedeniyle husumet yöneltilemeyeceğini ve davanın temizlik işini alan alt işverenlere ihbarını talep etmiştir.

Davalı Şirket, davacının çalışmasının 02.05.2011 tarihinde başladığını, iş akdinin devamsızlık nedeni ile feshedildiğini , davacı tarafından çekilen ihtarname ile emeklilik nedeni iş akdini feshetmek istediklerinin anlaşıldığını, çalışmanın devamlı olup olmadığının ve diğer işverenler tarafından kıdem tazminatı ile yıllık izin ödemesinin yapılıp yapılmadığının araştırılması gerektiğini belirtmiştir.

Mahkemece, davacı tarafından keşide edilen ihtarnamede iş akdinin 19.12.2011 tarihi itibariyle emeklilik nedeniyle feshettiğini bildirdiği, SGK kaydına göre de davacının bu tarih itibariyle tahsis talebinde bulunduğu, hal böyle olunca davacının iş akdini emeklilik nedeniyle feshetmiş olduğundan kıdem tazminatına hak kazandığı, geçerli bir alt işverenlik ilişkisi olduğu, davalı ...'nın asıl işveren sıfatı ile hesaplanan alacakların tamamından yasa gereği alt işveren ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 . maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 . maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacının 27.04.1994-19.12.2011 tarihleri arasında davalı ...’nın temizlik işlerini yapan taşeronlarda giriş ve çıkış yapılmak suretiyle çalıştığı sabittir. Mahkemece de değişik alt işverenlerde geçen çalışmasının kesintisiz olduğu ve bu nedenle işyeri devri olduğu kabul edilerek davacının işçilik alacaklarından asıl işveren ... ile son alt işveren davalı şirketin müşterek müteselsil sorumlu olduğuna karar verilmiştir. Davacının hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde 21.04.1995-01.05.1995 tarihleri arasında 9 gün 31.05.1996-28.06.1996 tarihleri arasında da 28 günlük çalışmasının bildirilmediği anlaşılmaktadır. Yargılama esnasında dinlenen davacı tanık anlatımlarında da bu dönemlere ilişkin çalışmanın devam edip etmediği noktasında bir açıklama yapılmadığından çalışmanın kesintiye uğrayıp uğramadığı net bir şekilde aydınlığa kavuşturulmamıştır.

Yapılacak iş; davacı tanıklarını tekrar dinleyerek bu dönemlere ilişkin olarak çalışmanın kesintisiz devam edip etmediği hususunu açıklığa kavuşturmaktır. Çalışmanın kesintisiz olduğu anlaşılırsa şimdiki gibi, çalışmanın kesintiye uğradığı anlaşıldığı takdirde ise davalı şirketin davacının kıdem tazminatı ile yıllık izin alacağından 28.6.1996-19.12.2011 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı dönemle sınırlı olmak şartıyla diğer davalı MEB ile birlikte müştereken ve müteselsilen, davalı MEB'nın ise bu bildirilmeyen süreler dışlanarak toplam hizmet süresi üzerinden sorumlu tutulması gerekmektedir.

Mahkemece eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 11.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/117, Karar No: 2008/137, Tarih: 20.05.2008

**Ceza Genel Kurulu         2008/YYB-117 E.  ,  2008/137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname :93792

Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu

1705 sayılı Yasaya aykırı davranmak suçundan açılan kamu davasında Bünyan Asliye Ceza Mahkemesi; sanığa yüklenen eylemin 5307 sayılı Yasanın 8 ve 16/4. maddeleri kapsamında kaldığı gerek¬çesiyle 5307 sayılı Yasanın 18. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna gönderilmesine karar vermiştir.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu da; 5307 sayılı Yasanın sanıkların suç işlemesinden sonra yürürlüğe girdiğini belirte¬rek karşı görevsizlik kararı ver¬miştir.

Dosya görev uyuşmazlığının çözümü için, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderil¬mekle, değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanıklara yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Bünyan Asliye Ceza Mahkemesinin mi, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun mu görevli olduğunun belirlenmesi hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında ilke ve gerekçeleri belirlendiği üzere;

1- Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri ve Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu gibi makamlar, yargı mercii olma¬dıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makam¬lardan olmaları nedeniyle, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makam¬lar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

2- Somut olayda, Asliye Ceza Mahkemesinin, eylemin idari yaptırımı gerektiren 5307 sayılı Yasanın 8 ve 16/4. maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini belirterek, görev¬sizlik kararı vermesi üzerine dosyayı tevdi ettiği Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun, 5307 sayılı Yasanın eylemden sonra yürürlüğe girmesi nedeniyle görevli olmadığını belirterek karşı görevsizlik kararı vermiş bulunması karşısında;

01 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5326 sayılı Kabahatler Yasası’nın 24. maddesinde; “Kovuşturma konusu fiilin kabahat oluştur¬duğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idarî yaptırım kararı verilir.” hükmü uyarınca, atılı eylem ister adlî yaptırımı gerektiren suç, isterse idarî yaptırımı gerektiren kabahat oluştur¬sun, her iki halde de yargılama yaparak kovuşturma konusu eylemi değerlendirme ve gerektirdiği yaptırımı belirleme görevinin adli mercie ait olma usulü getirilmekle, usul hükümlerinin derhal uygulanırlığı ilkesi gereğince görevli merciin Asliye Ceza Mahkemesi olacağı sonucuna varıldığından, Bünyan Asliye Ceza Mahkemesi’nin görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ  :

Açıklanan nedenlerle;

SONUÇ  :

Açıklanan nedenlerle;

Bünyan Asliye Ceza Mahkemesinin 14.04.2005 gün ve 128-39 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın anılan mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine,

20.05.2008 tarihinde tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/606, Karar No: 2007/1648, Tarih: 12.02.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/606 E.  ,  2007/1648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde taraflardan gelen olmadığından incelmenin evrak üzerinde yapılmasına kara verildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 3.3.2002 tarihinde davalıya aylık %6 faizle 10.000 YTL ödünç verdiğini, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 2003/41 E. sayılı dosyasında davalının borcunu ikrar ettiğini ileri sürerek, 22.200 YTL işlemiş faiziyle birlikte toplam 32.000 YTL alacağın dava tarihinden itibaren aylık %6 faiziyle birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, ceza mahkemesinde savunmaya yönelik olarak söylediği sözlerin davada delil olarak kullanılamayacağını belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 10.000 YTL’nin ödeme tarihi olan 31.8.2002 tarihinden itibaren aylık %6 faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalıya ödünç vermiş olduğu 10.000 YTL’nin %6 faiziyle birlikte tahsilini istemiş, delil olarak da davalının ... Ağır Ceza Mahkemesine ait 2003/41 E. sayılı dosyasındaki beyanlarına dayanmıştır. Davalı anılan dosyada “müşteki” olarak verdiği beyanında, eşiyle birlikte davacıdan 10.000 YTL ödünç aldıklarını, davacının istediği aylık %6

2007/606-1648

faizi de kabul etmek zorunda kaldıklarını belirtmiş olup, davalı yönünden ödünç alınan miktara aylık %6 faiz uygulanması konusunda hür iradeye dayalı bir sözleşme mevcut olmadığından, alacağa aylık %6 üzerinden değil, ancak yasal faiz uygulanabilir. Kaldı ki alacağın tahsili için, üzerinde miktar yönünden tahrifat yapıldığı kesinleşmiş olan bonoya dayalı olarak daha önce başlatılan ve takip edilmeyen ... İcra Müdürlüğüne ait 2002/1057 E. sayılı icra takip dosyasında da davacı, alacağının aylık %6 faiziyle değil, yasal faiziyle ödetilmesini talep etmiştir. O halde mahkemece, alacağa %6 oranında faiz uygulanması konusunda, her iki tarafın hür iradesine dayalı bir sözleşme mevcut olmadığı halde, hükmedilen alacağa yasal faiz yerine aylık %6 faiz uygulanması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.nun 438/7 maddesi gereğidir.

SONUÇ: 1. bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bentde açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın ‘Hüküm’ başlıklı bölümünün 1. pragrafında bulunan ( ...aylık %6 faiziyle birlikte) sözlerinin karardan çıkarılarak, yerine (...yasal faiziyle birlikte) sözlerinin yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 12.2.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1813, Karar No: 2015/5529, Tarih: 10.02.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/1813 E.  ,  2015/5529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ücret, fazla mesai, yıllık izin, resmi bayram tatili ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile hafta tatili, fazla çalışma, genel tatil, yıllık izin ve ödenmeyen ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ıslah dilekçesinin dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, mahkemece verilen ilk kararın, Dairemizce davacının husumetin tevcihinde yanılması nedeniyle usulden bozulduğu ve yerel Mahkemeninde bozma kararına uyduğu anlaşılmaktadır. Davacının bozmadan sonra davasını ıslah ettiği ve ıslah harcını yatırdığı anlaşılmaktadır. Bozma usule ilişkin olup, tahkikat devam ettiğinden bozmadan sonra ıslah mümkündür. Mahkemece davacının ıslah istemi hakkında karar verilmemesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.02. 2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26136, Karar No: 2013/3477, Tarih: 04.03.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/26136 E.  ,  2013/3477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1) ... İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının 8. bendinde "derelerin iki tarafından kadastral sınırından itibaren 100 metrelik yapı yaklaşma mesafesi bırakılır." hükmü yer almakta iken; 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı Genel Kurul Kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında; temizlik bakım ve onarımların yapılabilmesi maksadıyla imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ile dere işletme bantları idarece kamulaştırılır." hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değişmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı, ilgili ... ve imar planlarını yapan Belediyelerden,

2) Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 10.10.2011 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından,

Sorulduktan sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/853, Karar No: 2011/676, Tarih: 14.02.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/853 E.  ,  2011/676 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava tacir ve aynı zamanda elektrik abonesi olan ... A.Ş. ile elektrik dağıtımını üstlenen (...) ... Elektrik Dağıtım A.Ş. arasında öngörülenden yüksek voltajda elektrik verilmesi suretiyle kuvvetli gerilim ve dalgalanmalar ve darbeler nedeniyle elektrik motorlarından doğan zararın, başka bir deyişle abonelik sözleşmesi ile üstlenilen edimin kusurla ifası nedeniyle uğranıldığı öne sürülen zararın tazmini istemine ilişkindir.

Hal böyle olunca davanın niteliği, tarafların sıfatı temyizin kapsamı dikkate alındığında 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi ve Başkanlar Kurulu Kararlarına göre yerel mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesini yapma görevi Yargıtay (19). Hukuk Dairesine ait ise de, anılan dairece de görevsizlik kararı verildiğinden, görev konusunda meydana gelen uyuşmazlığın çözümlenmesi için dosyanın Yüksek Yargıtay Hukuk Daireleri BAŞKANLAR KURULU'na SUNULMASINA, 14.02.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.