muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2985, Karar No: 2018/6341, Tarih: 18.10.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/2985 E.  ,  2018/6341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Asıl davada davacı ... vekili Avukat ... tarafından, birleşen davada davacı ... vekili Avukat ... tarafından davalı ... Gazetecilik Rek. Tan. ...Dağ. Tic. AŞ aleyhine 03/12/2013 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/11/2015 günlü kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi asıl ve birleşen dava davalısı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibarıyla duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Asıl ve birleşen dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, asıl ve birleşen dava davalısı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl ve birleşen davada davacılar vekili; ...Yeşilyurt Asliye Hukuk Mahkemesine açılan bir davaya hukuki mütalaa veren... Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğretim üyesi olan her iki davacı hakkında davalı şirkete ait ... Gazetesi'nin 27/03/2013, 01/04/2013 ve 02/04/2013 tarihli sayılarında "Bilirkişide Kayırma Cinayeti", "Artık Bu Tabular Yıkılmalı" başlığıyla yapılan yayınlarla kamuoyunun yanıltıldığını, 6112 sayılı Kanun'un 8. maddesinde karşılığını bulunan "insan onuruna aykırı yayın yapılmaması, tarafsızlık, doğruluk, eleştiri sınırları dışına çıkılmaması, yargıyı etkilemeye dönük haberler yapılmaması" ilkelerinin açıkça ihlal edildiğini belirterek uğranılan manevi zararların giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı şirket vekili, dava konusu yazının basının haber verme ve eleştiri hakkı sınırları içerisinde kaldığını belirterek davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; her ne kadar davalı tarafça söz konusu yazının eleştiri ve sert savunma kapsamında kaldığı ileri sürülse de dava konusu yazıda kullanılan ifadelerle davacının kişilik hakkının ağır surette ihlal edildiği, Anayasa'da belirtilen eleştri ölçüsünün aşıldığı, davalının, savunma hakkını ve raporu eleştirme hakkını hakaret etmeden de kullanılabileceği gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece; her ne kadar davalı tarafça söz konusu yazının eleştiri ve sert savunma kapsamında kaldığı ileri sürülse de dava konusu yazıda kullanılan ifadelerle davacının kişilik hakkının ağır surette ihlal edildiği, Anayasa'da belirtilen eleştri ölçüsünün aşıldığı, davalının, savunma hakkını ve raporu eleştirme hakkını hakaret etmeden de kullanılabileceği gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi birçok kararında; “...Sözleşme’nin 10/1. fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini geliştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatarak ifade özgürlüğünün, Sözleşme’nin 10/2. fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulandığını, bunun, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olduğunu, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olamayacağını ...” belirtmiştir.

İfade özgürlüğü ve bu bağlamda basın özgürlüğünün asıl, sınırlamanın ise istisna olduğu unutulmamalıdır. Sınırlamanın kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli ve orantılı olması da gözetilmelidir.

Tüm bu açıklamalar ışığında; dava konusu yazı bir bütün olarak değerlendirildiğinde, yayının güncel olduğu, kamu yararını amaçladığı ve kamuoyunu bilgilendirmeye yönelik olduğu, davacıların kişilik haklarına saldırı niteliğindeki ifadelere yer verilmediği, haberin veriliş biçimi ve bütünlüğü çerçevesinde basının haber verme hakkı ve eleştiri sınırları içerisinde haber yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/10/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14715, Karar No: 2013/22313, Tarih: 06.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/14715 E.  ,  2013/22313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Turgutlu (Kapatılan) 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05.06.2012 gün ve 2009/186-2012/309 sayılı kararı onayan Daire’nin 11.06.2013 gün ve 2012/14342-2013/12091 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin kullandığı kredinin teminatı olarak davalıya hayat sigortası yaptırdığını, sigortalının vefatı üzerine mirasçılarının tazminat talebinde bulunduğunu, ancak davalının talebi reddettiğini ileri sürerek, 50.000 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 11.06.2013 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dava, hayat sigortası sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir. Davacıların murisinin kullanmış olduğu banka kredisi nedeniyle muris ile davalı arasında 24.04.2007-24.04.2011 tarihleri arası için dört yıl süreli hayat sigorta sözleşmesi düzenlemiş olup davacıların murisi 27.12.2007 tarihinde ölmüş, davalı sigortacı tarafından ise murisin hastalığının gizlendiği gerekçesiyle sigorta tazminatı ödenmemiştir.

Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme yükümlülüğünü düzenleyen TTK'nın 1290. maddesi her ne kadar mal sigortalarını düzenlemekte ise de, Dairemizin yerleşik kararları uyarınca hayat sigortalarında da uygulanmaktadır. Hatta anılan bu düzenleme, Hayat Sigortası Genel Şartları'nın C-2.2. maddesi ile sözleşme hükmü halini de almıştır. Gerek TTK’nın 1290. maddesi ve gerekse Hayat Sigortası Genel Şartları'nın C-2.2. maddesi düzenlemesine göre, sigorta şirketinin sorusu üzerine veya her hangi bir soru sorulmadan (dolayısı ile buna ilişkin bir form doldurulmadan) sigortalı, sözleşmenin yapılması sırasında kendisinin bildiği ve sigortacının sözleşmeyi yapmamasını veya daha ağır şartlarla yapmasını gerektirecek bütün halleri sigortacıya bildirmekle yükümlü olup, buna ilişkin bir formun doldurulmamış olması sigortalının sağlığına ilişkin konularda sigortacıya doğru bildirimde bulunma yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz.

Somut olayda, davalı şirket tarafından sigortalanan murisin ölümünün kendisinde mevcut kalp ve damar hastalıkları ile damar hastalığına yönelik yapılan ameliyet sonrası gelişen komplikasyonlar sonucu meydana geldiği, ölüme neden olan damar hastalığının 1999 yılında tespit edildiği ve 2007 yılına kadar birkaç kez cerrahi ve medikal tedavi uygulandığı Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen rapordan anlaşılmaktadır. Esasen bu husus mahkemenin de kabulünde olup davalı şirketin sunduğu sağlık beyan formu fotokopisinin altındaki imzanın davacı tarafça inkar edildiği, form aslı sunulmadığından imza incelemesinin yapılamadığı, murisin hastalığını gizlediğinin davalı tarafça kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü yoluna gidilmiştir. Ancak, davalı taraf, davacıların murisinde mevcut hastalıkların, sözleşmenin kurulması sırasında bildirilmesi halinde sigorta poliçesinin düzenlenmeyeceğini savunduğuna göre mahkemece gerekirse sigortacılık uygulamaları konusunda uzman bir bilirkişiden rapor alınmak suretiyle davalının bu savunmasının değerlendirilmesi ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru olmadığından davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 2012/14342 E, 2013/12091 K sayılı onama kararının kaldırılarak yerel mahkeme kararının açıklanan nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 2012/14342 E, 2013/12091 K sayılı onama kararının kaldırılarak yerel mahkeme kararının davalı yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin temyiz ilam ve karar düzeltme harçlarının isteği halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 06.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/127, Karar No: 2010/1217, Tarih: 08.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/127 E.  ,  2010/1217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TERKİN

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden davalıya ait 1893 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, davalı adına olan kaydın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Dahili davalılar, bir savunma getirmemişlerdir.

Mahkemece, 3402 Sayılı Yasa’nın 5841 Sayılı Yasa ile değişik 12/son maddesi uyarınca hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, 3621 Sayılı Yasa'dan kaynaklanan taşınmazın sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, tapu iptal ve tescil veya terkin istekli davalar, kayıt malikine husumet tevcih edilmek suretiyle açılır.

Davada, kendisine husumet yöneltilen kayıt malik ...'un davadan önce, 23.1.1964 tarihinde öldüğü sabittir.

04.05.1978 tarih ve 4/5 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, ölü kişi aleyhine dava açılmasına ve mirasçıların davaya dahil edilmek suretiyle davanın yürütülmesine olanak yoktur. Diğer bir söyleyişle, ıslah yoluyla dahi olsa, hasım değiştirme olanaksız bulunduğu gibi, davadan önce ölen davalının mirasçılarına dahili dava yolu ile taraf sıfatı kazandırılması mümkün değildir. Açıklanan bu husus kamu düzeni ile ilgili ve re'sen gözetilmesi gereken bir kural olup, dava şartıdır.

O halde, davanın reddedilmiş olması bu gerekçeyle ve sonucu itibariyle doğrudur.

Davacının, temyiz itirazı yerinde değildir, reddiyle hükmün açıklanan gerekçeyle ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 08.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13977, Karar No: 2019/5626, Tarih: 13.03.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/13977 E.  ,  2019/5626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporu ile yangının örtü yangını şeklinde seyrettiği, yanan emvalin bulunmadığı tespit edilmiş olup 6831 sayılı Kanun'un 110/3. maddesinde düzenlenen gerçek zararın hesabında yanan sahada hasar gören ağaç ve ağaçcıklarla, bitki örtüsüne göre oluşan zarar, ağaç ve ağaçcıkların hayatiyetini kaybedip etmediği, geride kalan emvalin değerlendirilme miktarı, yok olan canlı varlıktan ve toprağın verim gücündeki azalma gibi hususların nazara alınması gerekip ağaçlandırma gideri ve yangın söndürme masraflarının dikkate alınamayacağının anlaşılması karşısında; zararın bulunmadığı dikkate alınıp CMK'nun 231/5 ve devamı maddelerinde yer alan subjektif şartlar değerlendirilerek karar verilmesi yerine ağaçlandırma gideri masrafından oluşan zararın giderilmediğinden bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12912, Karar No: 2018/5082, Tarih: 12.11.2018

**20. Ceza Dairesi         2015/12912 E.  ,  2018/5082 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi – Esas Karar : 31/01/2013 – 2013/8 esas ve 2013/37 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenler dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Kolluk görevlilerinin,.... plakalı otobüsün 32 numaralı koltuğun üst kısmındaki poşet içerisinde suça konu uyuşturucu maddenin ele geçirilmesi sırasında 32 numaralı koltuğun karşı sırasındaki 33 numaralı koltukta oturmakta olan sanığın otobüs muavini.....’in ihtimale dayalı soyut beyanı dışında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine yeterli delil bulunmadığı aşamada, söz konusu poşeti kendisinin bıraktığını kabul ederek kendi suçunun ortaya çıkmasına yardım ve hizmet etmesi nedeniyle hakkında TCK'nın 192/3. maddesindeki etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3393, Karar No: 2024/3637, Tarih: 20.05.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/3393 E.  ,  2024/3637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/251 E., 2023/155 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret / Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Fethiye 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/324 E., 2021/545 K.

Taraflar arasındaki kadastro tespiti sırasında tespit harici bırakılan tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Muğla ili, Fethiye ilçesi, ... Mahallesinde kain, doğusu dere, batısı yol, güneyi boşluk ve kuzeyi 4085 parsel sayılı mera ile çevrili yaklaşık 2.500 m2 yüz ölçümlü tespit dışı bırakılan tapusuz taşınmazın, öncesinde davacının babası, sonrasında da 1988 yılından itibaren davacı tarafından davasız, aralıksız ve malik sıfatıyla 20 yıldan fazladır tarım arazisi olarak kullanıldığını ileri sürerek dava konusu tescil harici tapusuz taşınmazın davacı adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın dere yatağında kaldığını, dere yataklarının Devletin hüküm ve tasarrufu altında olup kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla kazanılamayacağını, davacının da taşınmaz üzerinde malik sıfatıyla sürdürdüğü zilyetliği bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın ... sınırları dahilinde ve 1/1.000 ölçekli ... Uygulama İmar Planı içinde kaldığını, bu nedenle imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile iktisap edilemeyeceğini, ayrıca taşınmazın dere yatağında kalması nedeniyle tescil harici bırakıldığını, davanın hak düşürücü süreye uğradığını belirterek davanın reddini istemiştir.

3. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın hangi sebeple tescil dışı bırakıldığının tespiti gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

4. Davalı ... (DSİ) vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın öncesinin dere yatağı olduğunu ve DSİ tarafından İplikçi Deresi'nin ıslah edilmediğini, aktif dere yatakları ve dere etki alanında kalan taşınmazların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla iktisap edilemeyeceğini, ek olarak taşınmaz üzerinde iddia edilen zilyetliğin de ekonomik amacına uygun olması gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 11.10.2021 tarihli ve 2018/324 Esas, 2021/545 Karar sayılı kararı ile; dava konusu taşınmazın dere yatağı olarak tespit harici bırakıldığı, taşınmazın bulunduğu yeri kapsayan imar planının onaylandığı 02.01.2012 tarihine kadar kazandırıcı zamanaşımı süresinin geçmesi ve taşınmazın dere yatağı veya dere etkisinde olmaması gerektiği, bilirkişi raporlarına göre 1992 yılı itibariyle dava konusu taşınmaz üzerinde imar-ihyanın henüz tamamlanmadığı, 15.06.2020 tarihli bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz üzerinde kök yaşı 28-30; aşı yaşı 25-27 olan 3 zeytin, 6 adet 20-25 yaşlarında dut ağaçları ve kademeli şekilde kapama zeytin bahçesi konumunda olan 12-15 yaşlarında 30 adet zeytin ağacının bulunduğunun bildirildiği, ağaç yaşları dikkate alındığında imar-ihyanın 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresi içinde tamamlanmadığı, bir kısım mahalli bilirkişi beyanına göre imar-ihyanın yaklaşık 2005 yılında tamamlandığı, diğer mahalli bilirkişi ve tanıkların, taşınmazın davacının babası tarafından öncesinde arpa, buğday, fiğ ekilmek suretiyle kullanıldığına dair beyanlarının hava fotoğrafları ile teyit edilmediği, jeolog, fen ve ziraat bilirkişi heyetinin 05.04.2021 tarihli raporuna göre imar-ihyanın 1992 yılı itibariyle henüz tamamlanmadığı, dere yatağının güncel olduğu, bu hâlinin devam ettiği, dere yataklarının imar-ihya ile kazanılmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; fen bilirkişisinin 19.02.2020 tarihli raporuna göre imar-ihyanın 1992 yılına kadar tamamlandığı, davacının bu tarihten itibaren taşınmazı tarım yapmak suretiyle kullanıldığını, 1992 yılında taşınmazın bugünkü şeklini aldığını, mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarına göre de taşınmazın 1987 yılından bu yana davacı tarafından kullanıldığının sabit olduğunu, 05.04.2021 tarihli bilirkişi ek raporuna göre de taşınmazın bulunduğu yerdeki dere yatağının daralarak doğu kısımdan akmaya başladığı, geriye kalan (A) harfli yerin imar-ihya edilerek yeni yeni geniş aralıklarla zeytin ağaçlarının dikildiği ve kullanılmaya başladığının belirtildiği, sonuç olarak taşınmazın imar-ihyasının 1992 yılı öncesinde tamamlandığını belirterek İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç