muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2314, Karar No: 2014/6748, Tarih: 22.05.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/2314 E.  ,  2014/6748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/12/2012

NUMARASI : 2009/310-2012/518

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 12.10.2009 gününde verilen dilekçe ile irtifak hakkına elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.12.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı A.. A.. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, irtifak hakkına dayalı elatmanın önlenmesi ve kal isteğine ilişkindir.

Davacı, davalının Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğine aykırı şekilde bina yapmak suretiyle irtifak hakkına müdahalede bulunduğunu ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve kal istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile müdahalenin men'ine, 279 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan davalıya ait binanın bir ve ikinci katların kal'ine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı A.. A.. vekili temyiz etmiştir.

TMK'nın "Taşınmaz mülkiyetinin içeriği" başlığını taşıyan ve mülkiyetin kapsamını belirleyen 718. maddesi "Arazi üzerindeki mülkiyet kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyetin kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer" hükmünü taşımaktadır. Arazideki yapılar kavramı ise TMK'nın 722-728 maddelerinde düzenlenmiş olup TMK'nın 727. maddesinde de mecralara yer verilmiştir. 727. madde; "Su, gaz, elektrik ve benzerlerinin mecraları, işletmenin bulunduğu taşınmazın dışında olsalar bile aksine bir düzenleme olmadıkça işletmenin eklentisi ve işletme malikinin malı sayılır." İrtifak hakkı sahibinin hakkın kullanımına elatma olduğu zaman bunun giderilmesini isteme olanağı da vardır.

Somut olaya gelince; dava konusu 279 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki binanın, Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği hükümlerine göre emniyet sahasını ihlal edecek ve irtifak hakkına elatma oluşturacak şekilde inşaa edildiği ileri sürülmüştür.

Davanın kabulüne karar verilmiş ise de mahkemece yapılan araştırma ve incelemeler hüküm kurmaya yeterli değildir. İrtifak hakkının dayanağı olan ve irtifak hakkının kapsamını gösterir krokiler zemine uygulanmamış, davacı işletme personeli tarafından düzenlenen 03.09.2009 tarihli krokiye itibar edilerek rapor düzenlendiği görülmüştür. Bu nedenle davacı kurumun iddialarını kanıtlamaya yeterli ve infaza elverişli bir bilirkişi raporunun varlığından söz etme olanağı bulunmamaktadır.

Bu durumda mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak irtifak hakkının dayanağı kroki ve belgeler zemine uygulanmalı, irtifak hakkına elatmanın bulunup bulunmadığı usulünce saptanmalı ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Bu durumda mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak irtifak hakkının dayanağı kroki ve belgeler zemine uygulanmalı, irtifak hakkına elatmanın bulunup bulunmadığı usulünce saptanmalı ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Belirtilen tüm bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 22.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2085, Karar No: 2020/426, Tarih: 15.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2085 E.  ,  2020/426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 28/09/2017 tarih ve 2016/175 E- 2017/610 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 07/03/2019 tarih ve 2018/860 E- 2019/243 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, gübre ve tohum ürünleri ile ilgili araştırmalar yaparak geliştirdiği ürünlerin dünya çapında satışını gerçekleştiren müvekkiline ait RAZORMİN, AMINOCAT ve AMINOCAL markalarının, başta İspanya olmak üzere dünyanın pek çok ülkesinde ve WIPO nezdinde tescilli olduğunu, bu markaları taşıyan müvekkiline ait ürünler, 2000 yılından beri (AMINOCAL 2006 yılından beri) Türkiye'de satışta olduğunu, davalının ise 2008-2013 yılları arasında müvekkili şirket ürünlerinin Türkiye'deki satıcısı olduğunu ancak davalının, müvekkili şirket markalarının birebir aynılarını, müvekkilinin izni olmaksızın Türkiye'de kendi adına tescil ettirdiğini ve haksız olarak tescil ettirdiği markaları ürünlerinin üzerinde kullanmakta olduğunu ileri sürerek, davalının marka haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil eden fiillerinin tespiti ile durdurulmasına, hükmün gazetede ilanına, ürünlere el konulmasına, toplatılmasına, davalının TPMK nezdinde tescilli 2014/52822 tescil numaralı "AMINOCAL" markasının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dünyaca tanınmışlık iddiasının tutarlı olmadığını, davacının iddialarının muhatabı olan markaların uzun zamandır müvekkili adına tescilli olduğunu, davacının kendisine ait olduğunu iddia ettiği markaların Türkiye'de tescillerinin olmadığını, tescillerin müvekkili markalarından daha sonraki tarihli olduklarını, davacının sessiz kalma yolu ile hakkını kaybettiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesi, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraf markaları arasında gerek görünüş ve gerekse sessel olarak yakın bir benzerlik bulunduğu, anlamsal olarak birbirlerinden farklılaşmadığı, markaların aynı sınıf ürünlerde kullanıldığı da dikkate alındığında aralarında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında karıştırılma tehlikesi bulunduğu, hukuken korunan bir marka ve bu markaya bağlı bir hakkın kullanımının sözkonusu olduğu durumlarda haksız rekabet olgusunun oluşmasının mümkün olmadığı, dolayısıyla davalının tescilli markalarını kullanmasının haksız rekabet oluşturmayacağı,

taraflar arasında davacı ürünlerinin Türkiye’de satış ve pazarlamasına ilişkin yazılı olmayan ancak tek taraflı beyanlarla desteklenen bir distribütörlük sözleşmesi bulunduğu, davacının mallarını Türkiye’de pazarlama yetkisinin davacı tarafından davalıya verildiği, davacının markasının tescili konusunda davalıya izin verildiğine yahut rıza gösterdiğine ilişkin hiçbir delil bulunmadığı, davalı şirketin davacıdan izinsiz olarak AMINOCAL markasını kendi adına tescil ettirdiği, bu nedenle 2014/52822 sayılı AMINOCAL markasının 556 sayılı KHK’nın 42/1-b maddesinin yollamasıyla 8/2 maddesine aykırı bir tescil olduğu ve hükümsüz kılınabileceği gerekçesiyle, davacının haksız rekabet ve tecavüze ilişkin talebinin reddine, davalı adına TPMK nezdinde tescilli bulunan 2014/52822 sayılı AMINOCAL markasının hükümsüzlüğünün tespitine ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20.Hukuk Dairesince tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, taraf markaları arasında gerek görünüş ve gerekse sessel olarak 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında karıştırılma tehlikesi bulunduğu, tescilli markaya bağlı bir hakkın kullanımının sözkonusu olduğu durumlarda haksız rekabetin oluşmayacağı, davalı şirketin davacının vekili olduğu ve davacıdan izinsiz olarak AMINOCAL markasını kendi adına tescil ettirdiği, bu nedenle 2014/52822 sayılı AMINOCAL markasının hükümsüz kılınabileceği yönündeki belirlemede bir isabetsizlik olmadığı gerekçesiyle, taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 15/01/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1906, Karar No: 2025/4932, Tarih: 26.03.2025

**5. Ceza Dairesi         2025/1906 E.  ,  2025/4932 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret, basit yaralamaya teşebbüs ve tehdit suçlarından sanıklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesiyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerlerine atılı suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 06.12.2024 tarihli ve 2024/1779 Esas, 2024/1751 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4463, Karar No: 2007/4469, Tarih: 17.05.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/4463 E.  ,  2007/4469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise ek bilirkişi kurulu raporunda resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması,

2-Bozmadan önceki hükme esas alınan ikinci bilirkişi ek raporunda taşınmaz üzerinde bulunan 4 kayısı ve 1 şeftali ağacına değer verilmemiş ve yapılan bu hesaplamaya göre hüküm kurulmuş olup, temyiz eden tarafın sıfatı dikkate alınarak bozma ilamında dokunulmayan ve bozma dışında kalan bu husus kesinleşerek davacı taraf yönünden usuli kazanılmış hakka dönüşmüştür.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan inceleme sonucu yapılan hesaplamada yukarıda sözü edilen ağaç bedelleri de tespit edilen arazi değerine eklenmek suretiyle davacı tarafın kazanılmış hakkını ihlal edecek şekilde fazla bedel belirlenerek hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 17.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13363, Karar No: 2023/2480, Tarih: 26.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/13363 E.  ,  2023/2480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz( katılan ...'e karşı), kasten yaralama (katılan ...'e karşı)

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza (5271 sayılı Kanun) Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ankara 36. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2016 tarihli ve 2016/250 Esas, 2016/758 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, kasten yaralama suçundan 12 ay hapis cezası ezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İstemi

Aleyhine verilmiş kararın temyiz incelmesinde bozulması talebine ve diğer sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyiz Kapsamına göre

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılan ... ile eşi katılan ... (...)'ın gece 23:00 sularında yaya olarak evlerine doğru gittikleri sırada temyize gelmeyen sanık ...'ın kullandığı aracın yanlarından geçtiği, araçta bulunan sanık ...'ın ...'le "Gel arabaya bin seninle beraber vakit geçirelim, gelsene güzelim" şeklinde cinsel tacizde bulunduğu, katılanın eşi ... ...'in sinirlenerek ıslık çalıp, "Gelin buraya namussuzlar" şeklinde bağırdığı, ileride ... ve ...'ın aracı durdurarak araçtan inen ...'ın ... ...'e saldırarak taşla kafasına vurmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaraladığı kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Sanığın işlediği kabul edilen eylemlerin 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 105 inci maddesi, 86 ncı maddesinin ikinci ve üçüncü fıkrasının (e) bendinde düzenlenen cinsel taciz ve kasten yaralama suçlarını oluşturup, öngörülen cezaların üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektirmesi ve mahkemece mahkumiyet hükmü kurulmasının ardından 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemeden sonra 7188 sayılı Kanunun geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “Kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “Basit yargılama usulü” yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 36. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2016 tarihli ve 2016/250 Esas, 2016/758 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5363, Karar No: 2024/2059, Tarih: 25.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5363 E.  ,  2024/2059 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1239 E., 2023/47 K.

DAVA TARİHİ : 15.01.2018

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 21. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/40 E., 2020/127 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davacı erkek tarafından açılan davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek dava dilekçesinde özetle; davalı ile evli olduklarını ve çocukları olmadığını, evlendikten sonra aralarında sürekle bir geçimsizlik olduğunu, ortak kararlar alamayıp aile birliğinin oluşmasını sağlayamadıklarını, aralarında çıkan tartışmalar nedeni ile saygı ve sevginin kalmadığını, davalının yaklaşık altı ay önce evi terk ettiğini ve ayrı yaşadıklarını, evliliğin hukuken sona erdirilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

I. DAVA

Davacı erkek dava dilekçesinde özetle; davalı ile evli olduklarını ve çocukları olmadığını, evlendikten sonra aralarında sürekle bir geçimsizlik olduğunu, ortak kararlar alamayıp aile birliğinin oluşmasını sağlayamadıklarını, aralarında çıkan tartışmalar nedeni ile saygı ve sevginin kalmadığını, davalının yaklaşık altı ay önce evi terk ettiğini ve ayrı yaşadıklarını, evliliğin hukuken sona erdirilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının, davalının aleyhine açmış bulunduğu boşanma davasında evlilik birliğinin devamı esnasında sorunları yaratan, yarattığı sorunlardan sonra da davalıya kötü davranan, döven, hakaret eden, evden dışarı atan ve onur kırıcı davranışlarda bulunanın davacı olduğunu, davalının ortak evi kendi serbest iradesiyle terk etmediğini, davacının, davalıyı dövmesi, sözlü ve fiili olarak kötü muamelede bulunarak ve evden dışarı attığını, davacının bu kötü, onur kırıcı davranışı sonunda, davalının mahallede komşusu olan ...’un evine sığındığını. komşularının davalının gördüğü şiddet ve kötü muameleyi polise bildirmesini önerdiklerini, davalı büyük bir sebat ve metanet göstererek "kocamdır, ayıptır, şikayet edemem, olmaz" diyerek kolluğa başvurmadığını, davalının evden atıldığı son olaydan önce de bir çok kez bu şekilde kötü muameleye maruz kaldığını, davacının döverek evden dışarı attığı davalının birkaç gün sığındığı komşusunda kaldıktan sonra evine dönmek istediğini ancak davacının buna müsaade etmemesi sonucu olarak çaresiz ve zorunlu olarak erkek kardeşinin Tunceli /Hozat /Geçimli Köyünde ki evine sığındığını. davalının hiçbir geliri olmayıp, yoksul ve çaresiz halde olduğunu, davacının, davalıyı başka bir kadınla aldatmakta olduğunu, davacının çalıştığı işyerinde iş arkadaşı olan bir kadınla davalı eşi aldattığını, davalının bu durumu davacının telefonuna gelen mesajlardan ve davacının ev içinde "gizli" yaptığı telefon konuşmalarından duyarak bilgi sahibi olduğunu, davalı, davacıya gizli ilişkisi hakkında her soru sorduğunda kötü muameleyle karşılaşıp, dövülüp, hakarete uğrayıp ve onur kırıcı davranışlara maruz kaldığını, davacının çalışmakta ve düzenli olarak 3.000,00 TL'si dolayında aylık almakta olduğunu, bu itibarla davalı iş bu davada verilecek karar kesinleşene kadar davacıdan aylık 750.00 TL'si tedbir nafakası talepettiğini, davada kusurlu tarafın davacı olduğundan davanın reddinin gerektiğini, mahkemenin aksi kabulle davanın kabulüne karar vermesi halinde kusurlu olan davacı kocadan 50.000 TL manevî 75.000 TL maddî tazminat talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, tarafların 24.07.2000 tarihinde evlendikleri, ortak çocuklarının olmadığı, davacının evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına dayalı olarak boşanma davası açtığı buna ilişkin olarak da davalının evi terk etmesine, evlilik sırasında aylarca memleketine gitmesine, eviyle ailesiyle ilgilenmemesine, her tartışmada "benim evim sırtımda istediğim zaman giderim" demesine, kendisine ve ailesine hakaret etmesine, davacının çocuğu için para harcamasına laf etmesine dayandığı; davalının ise cevap dilekçesinde davacının kendisini dövdüğünü, evden dışarı attığını, eve geri almadığını, kendisini aldattığını beyanla davanın reddini aksi halde lehine maddî manevî tazminat ve nafakaya hükmedilmesini talep ettiği, dinlenen tanık beyanlarından davalının davacıyı sürekli evi terk etmekle tehdit ettiği, 'benim evim sırtımda, istediğim yere giderim' şeklinde konuştuğu, ailesine karşı kötü sözler sarf ettiği ve bu nedenle kusurlu olduğu, davalının cevap dilekçesinde dayandığı aldatma ve evden atma vakıaların tanık beyanlarıyla ispatlanamadığı, yine davalı tanığı ...'in ifadesinde davalının, davacının kardeşi ve kardeşinin eşinin kendisini dövdüğünü, davacının ve annesinin daha sonra geldiğini söylediğini beyan ettiği anlaşılmakla davacının davalıyı darp ettiğine dair iddianın da ispatlanamadığı, bu nedene davacının boşanma talebinde haklı olduğu evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı ve ortak hayatın çekilmez hale geldiği, bunda davalının tam kusurlu bulunduğu anlaşılmakla davacının davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına, davalı tarafın maddî manevî tazminat taleplerinin reddine, davalı tarafın yoksulluk nafakası talebinin reddine, davalı tarafa mahkememizce 28.06.2018 tarihli duruşma ara kararıyla bağlanan tedbir nafakasının karar tarihi itibariyle kaldırılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesi istemiyle hükmün bütünü yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğu gerekçesiyle davalı kadın vekilinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesi istemiyle hükmün bütünü yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme