muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/28662, Karar No: 2023/9072, Tarih: 16.02.2023

b. Sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının yollamasıyla aynı maddenin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası ile cezalandırılmalasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına, karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Sanık Hakkında

Görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarından İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddi, 5271 sayılı Kanun'un 286 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin olarak karar verilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca Tanzim Olunan Ve Ayrık Görüş İçeren Tebliğname İle Sanık Hakkında

Süre geçtikten sonra hükmü temyiz ettiğinden, Yerel Mahkemece verilen temyiz isteğinin reddine ilişkin 16.01.2020 tarihli ek karara yönelik sanık temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, Yerel Mahkemenin redde ilişkin ek kararının onanması yönünde görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık tarafından hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden sunulan ortak temyiz istemi; Birinci yargı paketinden yürürlüğe giren 7188 sayılı yasadan faydalanmak istediği karara itiraz ettiği, suçların basit yargılama usulüne tabi olduğu 1/4 indirim yapılması gerektiğini kararın bozulması gerektiğini cezaların haksız yere verildiğini cezayı aldığı tarihlerde psikolojik tedavi altında olduğunu hastaneye sevk edilerek rapor alınması gerektiğini lehe hükümlerin uygulanması gerektiği, bu sebeplerle hükümlerin bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olay günü kavga olduğu anonsu üzerine olay yerine intikal edildiğinde görünümü itibariyle alkollü ve yaralı olduğu anlaşılan sanığın polis memurlarınca işlemler için Emniyet Müdürlüğü'ne davet edildiği, ancak sanığın içinde bulunduğu durumun etki ve öfkesi altında görevinin başında bulunan polis memuru müşteki ve katılanlara "....defolun gidin o...çocukları, sizi evinizden aldıracağım... tabanca sıkacağı.., Teröristsiniz... Fetöcüsünüz... a...sinkaf ederim..." içeriğinde sözler söyleyerek hakaret ve tehditte bulunduğu, ayrıca polis memurları tarafından alınmak istendiği sırada onlara fiziki direnç göstererek görevlerini yapmalarına engel olmaya çalıştığı, müşteki ve katılanların ısrarlı ve tutarlı beyanları ile bu beyanlarla uyumlu olay tutanağı, CD çözümleme tutanağı ile sabit görülmekle, sanığın üzerine atılı "Kamu Görevlisine Görevinden Dolayı Hakaret, Görevi Yaptırmamak İçin Direnme" suçlarının sübut bulduğu Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesinin kararında; sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarından yapılan ve mahkumiyetle sonuçlanan yargılamada, usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde veya usuli işlemlerde herhangi bir eksikliğin olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu Bölge Adliye Mahkemesince kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Gösterilen gerekçe çerçevesinde Tebliğname'deki ek karar onama düşüncesine iştirak edilmemiştir.

A. Sanık Hakkında Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararları nazara alınarak 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları” nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

a. Sanığın Belirttiği Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükme ilişkin olarak, Olay ve Olgular başlıklı bölümde belirtilen hususlar karşısında, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesinde ve İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kabul olunan maddi vakıaların Kanun’daki tipiklik unsurunu kapsadığı, suçun üst sınırı iki yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suç olması nedeniyle basit yargılama usulünün uygulanamayacağı, yargılamada sanığın akıl hastalığından bahsetmediği, dosya kapsamında sanığa 27.08.2021 major depresyon tanısı ile reçete yazıldığı başkaca iddia edilen hastalığa ilişkin delillerin dosyaya sunulmadığı, lehe hüküm taleplerinin değerlendirildiği Mahkemesinin taktir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı,

b. 5271 Sayılı Kanun'un 289 uncu Maddesinde Sayılan Kesin Hukuka Aykırılık Halleri De Gözetilerek Maddi Hukuka İlişkin Sair Yönlerden Yapılan İncelemede

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı belirlenerek yapılan incelemede sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı belirlenerek yapılan incelemede sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanunun 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ...Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/47699, Karar No: 2016/2072, Tarih: 28.01.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/47699 E.  ,  2016/2072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün taraflar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde temyiz eden davalı ... vekilleri avukat .., avukat .., diğer davalı .. vekili avukat ... ile davacı vekili avukat ...'in gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,davalı.. yetkililerinin tanıtımını yaptığı bir çeşit japon eriğinin dikiminin tavsiye ve teşvik edildiğini,ücretsiz fidan ve danışmanlık vadedildiğini,İl Özel İdaresinin yaptığı ihale sonucu fidanların 2008 ocak ayı içinde teslim edildiğini,ücretsiz denildiği halde fidanlar için ücret ödemek zorunda kaldığını,verilen fidanları dikip gereği gibi bahçe tesis edip bakımını yaptığı halde ürün alamadığını,2012 yılı mart ayında ilçe tarım yetkililerine başvurduğunu ancak sonuç alamadığını bildirerek 9.11.2012 tarihinde açtığı davası ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 56.920 TL zararının yasal faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, süre aşımı itirazında bulunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile,26.663.12 TL nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde;Dava dışı .. yaptığı ihale sonucu davalı firmadan aldığı fidanların ücretinin belli bir kısmı köylüden alınarak dağıtıldığı, projenin davalı bakanlık tarafından yürütüldüğü, 2008 yılı ocak ayında fidanların teslim edildiği, davacının fidanları dikip bahçe tesis ettiği ancak ürün alamadığı gerekçesi ile diğer köylülerle birlikte 2012 yılı mart ayında ilçe tarım müdürlüğüne başvurduğu rapor düzenlendiği,dosyada alınan bilirkişi raporunda fidanların 2008 yılında dikildiği,2009 yılında meyveler çiçeklenmeden hemen sonra toplanacağı,2010 yılında verime başlayacağı ve artarak devam edeceği,2011 yılında tam verime geçeceğinin bildirildiği eldeki davasını 9.11.2012 tarihinde açtığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Tohumculuk Kanununun kapsam başlıklı 2.maddesinde “ Bu Kanun; tarla bitkileri, bağ-bahçe bitkileri, orman bitki türleri ve diğer bitki türleri çoğaltım materyaline ait çeşitlerin ve genetik kaynakların kayıt altına alınması, tohumlukların üretimi, sertifikasyonu, ticareti, piyasa denetimi ve kurumsal yapılanmalar ile ilgili düzenlemeleri kapsar.”şeklinde düzenleme getirilmiştir.Tohum ve türevlerinin üretim ve satışı,gerekli izinlerin alınmasının bu kanun kapsamında düzenlendiği de gözetildiğinde,kanunun bu süreçte yer alan gerçek ve tüzel kişiler için uygulanması gerekir.Üretilen fide de madde kapsamında ifade edilen tohum ve türevlerine ilişkindir. Yine,5553 sayılı Tohumculuk Kanununun 11.maddesinde” fiillerinin ayrıca suç sayılma hâli saklı kalmak üzere, zarara neden olan kusurlu tohumluğu üreten, satan, dağıtan, ithal eden veya başka şekilde piyasaya süren gerçek veya tüzel kişiler, meydana gelen zararı müteselsilen tazmin etmekle yükümlüdür. Bunlar zararı, kusurları oranında birbirlerine rücu edebilirler.

Dava, zarara uğrayanın zarara uğradığının tespit edilmesinden itibaren altı ay içinde, her hâlde zararın meydana gelmesinden itibaren iki yıl içinde açılabilir.” hükmünü içermektedir.Davacının satın aldığı fidanların özelliklerini göstermediğini engeç fidanların ilk meyve verme tarihi olan 2010 tarihinde öğrendiği halde az yukarıda açıklanan madde kapsamına uygun olarak öğrenmeden itibaren 6 ay içinde eldeki davasını açmadığı anlaşılmaktadır.Yasa hükmünde bahsedilen süre,hak düşürücü nitelikte olup taraflar ileri sürmese bile resen nazara alınıp uygulanması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında davanın süresinde açılmadığı anlaşılmakla davanın süre bakımından reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davalılar yararına BOZULMASINA,Bozma sebebine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının karşılıklı alınarak birbirlerine ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde taraflara iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17999, Karar No: 2015/19398, Tarih: 15.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/17999 E.  ,  2015/19398 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 29/12/2014

Numarası : 2013/445-2014/590

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacı vekili, mevsimlik işçilik döneminde geçen çalışmalarının derece ve kademesinde dikkate alınmaması nedeniyle ücret farkı, akti ilave tediye farkı, yasal ilave tediye farkı, yıpranma prim farkı ve yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davanın Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklı fark alacaklara ve 6772 sayılı Yasa’dan kaynaklanan ilave tediye alacaklarına yönelik olduğu, yasal ilave tediye alacağına dava belirsiz alacak davası olarak açıldığından ve davalı önceden temerrüde düşürülmediğinden talep gözetilerek dava tarihinden itibaren yasal faiz oranını aşmamak üzere en yüksek mevduat faizi yerine Bakanlar Kurulu’nca belirlenen tarihlerden faize hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının 2.bendinin dokuzuncu paragrafı olan

'' Yasal ilave tediye farkının:

88,79 TL'sine 05/12/2008

88,79 TL 'sine 30/01/2009

84,89 TL'sine 30/06/2009

89,44 TL'sine 17/09/2009

89,44 TL 'sine 20/11/2009

89,44 TL 'sine 29/01/2010

91,00 TL'sinin 30/06/2010

93,21 TL'sine 07/09/2010

93,21 TL 'sine 12/11/2010

93,21 TL'sine 31/01/2011

126,88 TL 'sine 30/06/2011

126,88TL 'sine, 26/08/2011

93,34 TL'sine 03/11/2011

93,34TL sine 31/01/2012

109,33 TL'sine 29/06/2012

109,33 TL sine 17/08/2012 tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi geçmemek üzere bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizin UYGULANMASINA, '' rakam ve sözcüklerinin çıkarılarak yerine; “ 1.560,52 TL brüt yasal ilave tediye farkı alacağının 13/11/2013 dava tarihinden itibaren yasal faiz oranını aşmamak üzere en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, yasal kesintilerin infaz aşamasında değerlendirilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 15/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7194, Karar No: 2015/11446, Tarih: 28.09.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/7194 E.  ,  2015/11446 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av. ... ile davalı ... vek. Av.... arasındaki menfi tespit davası hakkında ...Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 20/02/2014 tarihli ve 2013/257 E.- 2014/111 K. sayılı hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Dairemizin 19/03/2015 tarihli kararı ile, davacı vekilinin UYAP sistemi üzerinden elektronik imzalı olarak gönderilen katılma yoluyla temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydedilmesi, HUMK’nun 434/3 maddesi uyarınca harç ikmalinin sağlanması ve karşı tarafa tebliğinin sağlanması istendiği halde, yerel mahkemece harç eksikliği ikmal edilmiş ise de, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalı vekiline tebliğ edilmediği görülmüştür. Dairemizin geri çevirme kararları gereklerinin yerine getirilmesi konusunda gerekli özen ve dikkatin gösterilmesi ile davacı tarafın temyiz dilekçesinin davalı vekiline tebliğinden sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20733, Karar No: 2016/444, Tarih: 14.01.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/20733 E.  ,  2016/444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü 107 ada 230 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 sayılı Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası hükmüne göre, bilirkişilerce -aynı Yasanın 11. maddesinin (f) bendi hükmü gözetilerek- yapılacak değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği günün (dava tarihinin) esas tutulacağı öngörülmüştür.

Somut olayda kamulaştırma belgeleri 14.01.2014 tarihinde mahkemeye verilmiş olduğundan, değerlendirmede 2014 yılına ait veriler esas alınarak kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi gerekirken, bilirkişi kurulunca değerlendirme tarihinin 2013 yılı kabul edilerek taşınmazın değerlendirilmesinde 2013 yılı verilerinin esas alınması suretiyle bedel belirlenmiş olması,

2-Kabule göre de; Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan masrafların faiz karşılığı, genel idari giderler ve arazi kirası düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 14.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3766, Karar No: 2011/22346, Tarih: 28.11.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/3766 E.  ,  2011/22346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanığın beraatine ilişkin

Dosya içerisinde bulunan ve muhatap Silvanlı Deri Ltd. Şti yazılı ‘Tebliğ Alındısı’ başlıklı fotokopi belgeye göre; Vergi Denetmeni Kazım Karcı tarafından Silvanlı Deri Ltd. Şti’nden 2001 yılına ait defter belgelerin istendiğine ilişkin "SAYI: VDENY – 2005-116-34 sayılı 08.04.2005 tarihli belgenin", mesul şirket müdürü... imzasına 13.04.2005 tarihinde tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında, bu fotokopi belgenin aslının ilgili kurumdan istenerek ve tebliğ alan... adlı kişinin Silvan Deri İnşaat Taahhüt Sanayii ve Ticaret Ltd. Şti. ile olan ilişkisi araştırılarak geçerli bir tebligat yapıldığının tespiti halinde sanığın üzerine atılı defter ve belgeleri gizlemek suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, dosya içerisinde tebligat fotokopisinin olmadığı ve Karşıyaka Vergi Dairesi Müdürlüğünün 06.07.2007 tarihli ilgili şirketin bilgisayar kayıtlarının tetkikinde dairece defter ve belge isteme yazısına rastlanılmadığının bildirildiği şeklindeki yazı gerekçe gösterilerek eksik araştırma sonucu sanığın beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6689, Karar No: 2012/13256, Tarih: 13.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/6689 E.  ,  2012/13256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 25. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.01.2011 tarih ve 2010/433-2011/10 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin sigortalısı nezdinde meydana gelen hasar nedeniyle sigortalısına 9850TL ödediğini, yapılan ödemenin davalıdan rücuen tahsili için Ankara 20. İcra Müdürlüğünün 2010/1658 esas sayılı dosyasında başlatılan icra takibine davalının itirazı üzerine takibin durdurulduğunu ileri sürerek, haksız itirazın iptali ile takibin devamına, davalı aleyhine %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasar ile ilgili sağlıklı bir tespit yapılmadığını, sigortalı iş yeri sahibinin gerekli dikkat ve özeni göstermediğini , talep edilen tazminatın hasar miktarı ile uyumlu olmadığını, sigorta şartlarındaki %10 tenzili muafiyetin hesaplamada dikkate alınmadığını, alacağın likit olmadığını, davanın reddi ile davacının %40 tazminata mahkum edilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davanın apartman yönetimi adına yeni yönetici ...'ye ikame olunduğu, davanın her bir bağımsız bölüm malikine yöneltilmesi gerekirken doğrudan bina yönetimine yöneltilerek husumet tevcih edilemeyeceği, icra dosyasında takip yapılan ismin İsmail Polat olduğu gerekçesi ile davanın husumetten reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20873, Karar No: 2021/1285, Tarih: 27.01.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/20873 E.  ,  2021/1285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

26/11/2015 tarihli hükmün sanık ...’in yüzüne karşı verildiği, sanığın kararı temyiz etmediği, yargılama süresince sanık müdafiliğini yapan Av. ...’ın karar duruşmasında bulunmaması nedeniyle kararın müdafiye 12/01/2016 tarihinde tebliğ edildiği, sanık müdafinin kararı 18/01/2016 tarihinde temyiz ettiği, sanığın yüzüne karşı verilen hükümde tefhimle başlayan bir haftalık temyiz süresinin kararın sanık müdafiine tebliğ edilmesi ile yeniden başlayamayacağı ve yeni bir temyiz hakkı doğurmayacağı anlaşıldığından sanık müdafiinin süresinde olmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 27/01/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.