muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/385, Karar No: 2016/2111, Tarih: 20.12.2016

Sanık ... kollukta; maktulün akrabası ve komşusu olduğunu, çocukluktan itibaren beraber büyüdüklerini, olay günü ... ile birlikte restorana gittiklerinde maktul ile ...'ın beraber oturduklarını, Mustafa'nın maktulün yanından ayrıldığını, masada yalnız kalan maktulün ... ile kendisini yanına davet ettiğini, ..... ile birlikte maktulün masasına geçip alkol almaya başladıklarını, bir süre sonra .....'nın da yanlarından ayrıldığını, kendisinin maktulle alkol almaya devam ettiğini, yarım saat kadar sonra ..., ... ve ...'ın yanlarına geldiğini, maktulün alkolün etkisiyle ortaya küfürlü konuştuğunu, maktule gitmeyi teklif ettiğini, beraber restoranın dışına çıktıklarını, maktulün tekrar restorana girmek istediğini, kendisinin "gidelim" dediğini, bu sırada maktulün sövdüğünü ve birden kendisine tokat attığını, kendisinin yere düştüğünü, maktulün tabancasını kendisine doğru atarak "al lan, sen de beni vur" dediğini ve kendisine tekme attığını, bundan sonrasını hatırlamadığını, silah seslerini duyduğunu, tabancayı kendisinin mi yoksa maktulün mü ateşlediğini hatırlamadığını, savcılıkta; ....., Nuri ve Yusuf'un yanlarına geldiğinde maktulün alkolün etkisiyle ulu orta küfürlü konuştuğunu, bunun üzerine "kalk gidelim" diyerek maktulün koluna girdiğini ve dışarı çıktıklarını, maktul ile dışarı çıktıklarında maktulün alkolün etkisi ile içeri girerek ....., Nuri ve Yusuf'a doğru küfürlü konuştuğunu, maktulü tekrar dışarı çıkardığını, dışarı çıkınca maktulün kendisine tokat attığını, tokadın etkisiyle yere düştüğünü, maktulün tabancasını kendisine doğru attığını ve "al sen de beni yere vur" dediğini ve sağ dizine de bir tekme attığını, sonrasını hatırlamadığını, silah patladığını, kaç defa patladığını hatırlamadığını, olay esnasında yanlarında kimse olmadığını, dışarıya çıktıklarında maktulün kendisine ana avrat küfrettiğini, sorguda; aynı doğrultuda beyanda bulunup maktulün yere attığı tabancayı kendisinin aldığını ancak tabanca ile ne yaptığını bilmediğini, kovuşturma aşamasında ise; ... ile maktul arasında tartışma çıktığını, maktulü alarak dışarı çıkardığını, bu sırada içeriden "içki içtiği zaman hep bu işleri yapıyor" şeklinde laflar geldiğini, maktulün bu sözleri duyunca geri dönmek istediğini, kendisinin maktule sarılarak uzaklaştırmak istediğini, maktulün bu sırada kendisine ana avrat küfretmeye başladığını ve kendisine bir tekme atıp yere düşürdüğünü, yerdeyken de kendisine tekme attığını, maktulün kendisine hakaret edip tekme atmasının zoruna gittiğini, bu nedenle ağlamaya başladığını, bunun üzerine maktulün kendi silahını çıkarıp yere atarak "al o zaman sen de beni vur" dediğini, silahı alıp almadığını hatırlamadığını, bu esnada bir el silah sesi duyduğunu, maktulün oğlu ile kendi kızının nişanlandığını, daha sonra da çocukların anlaşamamalarından dolayı nişanın bozulduğunu, nişan bozulduktan sonra da maktul ile dostluğunun devam ettiğini savunmuştur.

5237 sayılı TCK'nun 29. maddesinde haksız tahrik; "Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir" şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak hüküm altına alınmıştır.

Ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik, kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet ya da şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade etmektedir. Bu halde fail, suç işleme yönünde önceden bir karar vermeden, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısı üzerinde meydana getirdiği karışıklığın neticesi olarak bir suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan nedenlerden biridir. Başka bir anlatımla, haksız tahrik halinde failin iradesi üzerinde zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları ile öğretide de kabul gören görüşler doğrultusunda haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sadır olmalıdır.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda, 765 sayılı Kanunda yer alan "ağır – hafif tahrik" ayırımına son verilerek; tahriki oluşturan eylem, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilip, sanığın iradesine etkisi göz önünde bulundurulmak suretiyle, maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda cezasından makul bir indirim yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ile Ceza Dairelerinin duraksamasız uygulamalarına göre; failin, ilk haksız hareketin mağdur veya maktulden kaynaklandığına ilişkin savunmasının aksinin ispatlanamaması durumunda, “şüpheden sanık yararlanır” ilkesi uyarınca sanık lehine haksız tahrik hükümleri uygulanmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ile Ceza Dairelerinin duraksamasız uygulamalarına göre; failin, ilk haksız hareketin mağdur veya maktulden kaynaklandığına ilişkin savunmasının aksinin ispatlanamaması durumunda, “şüpheden sanık yararlanır” ilkesi uyarınca sanık lehine haksız tahrik hükümleri uygulanmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ile maktulün olay tarihinde, haklarında suç delillerini gizleme suçundan kurulan beraat hükümleri kesinleşen Nedim ve Mustafa tarafından işletilen restoranda bir süre beraber alkol alıp sohbet ettikleri, daha sonra evlerine gideceklerini söyleyip birlikte restorandan dışarı çıktıkları, restoranın hemen dışında sanığın tabanca ile 7 el ateş ederek maktulü öldürdüğü, gerçekleşme anına ilişkin görgü tanığı bulunmayan olayda; sanığın, dışarı çıktıkları esnada maktulün kendisine tokat vurup yere düşürdüğü, yerdeyken de kendisini tekmelediği yönündeki savunmasının sanığın adli raporu ile desteklenmesi, yine maktulün kendisine hakaret ettiği yönündeki savunmasının aksinin ispatlanamaması nedeniyle, “şüpheden sanık yararlanır” ilkesi uyarınca sanık hakkında haksız tahrik hükmü uygulanmalıdır.

Öte yandan, hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, mahkemece yeniden değerlendirme yapılmasında da zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin sanık hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükmün onanmasına ilişkin kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün, sanığın kasten öldürme fiilinden dolayı hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ve hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, mahkemece yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedenlerinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurul Üyesi ...; "Dosya kapsamına göre, maktul ile sanığın olay günü saat 17-18:00 sıralarından, saat 22:00'a kadar arkadaşları ile Ordu İkizce İlçesi Yoğunoluk Beldesi Yedioluk lokantasında yemek yiyip alkol aldıkları, saat 22:00 sıralarında lokantadan çıktıkları, ardından sanığın maktule 7 el ateş ederek öldürdüğü, sabittir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurul Üyesi ...; "Dosya kapsamına göre, maktul ile sanığın olay günü saat 17-18:00 sıralarından, saat 22:00'a kadar arkadaşları ile Ordu İkizce İlçesi Yoğunoluk Beldesi Yedioluk lokantasında yemek yiyip alkol aldıkları, saat 22:00 sıralarında lokantadan çıktıkları, ardından sanığın maktule 7 el ateş ederek öldürdüğü, sabittir.

Maktul ile sanığın arkadaş ve akraba oldukları, olaydan yaklaşık 4 yıl önce maktulün oğlu ile sanığın kızının bir süre nişanlı kaldıkları, maktulün oğlu Orhan ile maktulün eşinin beyanlarına göre; sanığın kızının nişanın bozulduğu dönemde, sanık ... ve eşinin 'bu olay kanla temizlenir' diye maktul tarafı tehdit ettiği, nişanın bozulması nedeniyle tarafların yaklaşık 2 yıl küs kaldıkları, yaklaşık 2 yıl önce de tarafların barıştıkları, dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Sanık ...'nin savunmaları dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Sanığın jandarma ve savcılıkta müdafii huzurunda alınan savunmalarında; maktul ile tanıklar ....., Nuri ve Yusuf ile aynı masada yemek yiyip içki içtiklerini, maktulün ortaya küfür ettiğini, kendisinin maktulün koluna girerek dışarı çıkardığını, tanıklar ....., Yusuf ve Nuri'nin halen içerde oturmakta olduklarını, bu tanıkların kendisinden maktülü eve götürmesini istediklerini, maktülün tekrar içeri girerek bu kişilere karşı küfürlü konuştuğunu, kendisi onu tekrar dışarı çıkarınca bu kez kızıp kendisine tokat attığını, bunun etkisi ile yere düştüğünü, ardından silahını yere atarak 'ne ağlıyorsun, sende beni vur' dediğini, bu sırada sağ dizine tekme attığını, alkollü olduğu için silahla ateş ettiğini hatırlamadığını, beyan etmiştir.

1- Sanık ile maktulün birlikte içki içtikleri tanıklar ....., Nuri ve Yusuf; maktulün kendilerinin olduğu ortamda küfür veya haksız tahrik oluşturacak söz ve harekette bulunmadığını söylemişlerdir.

2- Yine tanıklar ....., Nuri ve Yusuf'un beyanları ile ... ve ...'ın anlatımlarına göre, maktul ve sanık lokantadan ayrılmadan önce, ....., Nuri ve Yusuf lokantadan ayrılmışlardır.

3- Maktul ve sanığın lokantadan ayrıldıkları sırada sadece ... ve ... kalmışlardır; adı geçenlerin beyanlarına göre de, maktul ve sanığın bulundukları süre içerisinde ve giderken, ne kendi aralarında, ne de kendilerine karşı herhangi bir küfür olayı meydana gelmemiştir.

4- Sanık, maktulün tabancasının olayda kullanıldığını söylemiştir. Olayla ilgili tutulan tutanaklara göre, olay günü maktulde ceket bulunmayıp, sadece gömlek bulunmakta ve maktulde tabanca bulunmamaktadır. Yine dosya kapsamına göre, sanığın üzerinde ceket bulunmaktadır.

5- Sanığın baştan beri savunmalarında, maktulün kendisine küfür ettiğini, bir tokat atarak yere düşürdüğünü, yerdeyken tekme vurduğunu söylemiş, olaydan sonra alınan doktor raporunda da savunma doğrultusunda bulgular olduğu ileri sürülmüştür.

Gerçekten, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince aksi sabit olmayan savunmanın kabulü gerekir.

5- Sanığın baştan beri savunmalarında, maktulün kendisine küfür ettiğini, bir tokat atarak yere düşürdüğünü, yerdeyken tekme vurduğunu söylemiş, olaydan sonra alınan doktor raporunda da savunma doğrultusunda bulgular olduğu ileri sürülmüştür.

Gerçekten, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince aksi sabit olmayan savunmanın kabulü gerekir.

Ancak, öncelikle savunmaya itibar edilebilmesi için, savunmanın dosya kapsamına uygun, tutarlı ve olayın akışına uyarlı olması gerekir.

Olayımızda, sanığın savunmalarının dış dünyaya yansıyan bölümlerinin tamamen gerçeğe aykırı olduğu, olay yerinde bulunan tanık beyanları ile belirlenmiştir. Buna göre, sanık ve maktulün oturdukları süre içerisinde ve ayrılırken sövme veya haksız hareket oluşturacak hiçbir söz ve eylem bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Tartışılması gereken diğer bir husus, sanığın doktor raporunda belirlenen sırtındaki morluk, sağ omuz altında 2 adet yüzeysel laserasyondur.

Sanık, olay tarihinde 51, maktul 56 yaşındadır. Sanık evli ve 12 çocuklu olup, çiftçilik yapmaktadır. Sanık, olaydan sonra saat 22:00 sıralarında tabanca ile alkollü bir vaziyette ormanlık ve engebeli yaya yolunu aşarak Devecik Beldesine gittiği, olaydan 3,5 saat sonra orada silahıyla birlikte teslim olduğu anlaşılmaktadır. Olay yeri Yoğunoluk Beldesi ile Devecik Beldesi arasında kestirme araba yolu bulunmadığı, sadece ormanlık dere ve engebeli araziden gidilebildiği, araç yolunun çok uzak olduğu görülmektedir.

Sanık, olaydan 3,5 saat sonra teslim olduğunda 154 promil alkollüdür. Yine bilindiği üzere cilt laserosyonu basit cilt kesisi olarakta ifade edilebilir.

Bu nedenle sanığın olaydan sonra ormanlık alana kaçtığı, oradan gece 22:00-01:30 arası yaklaşık 3,5 saat süre ile engebeli ve ormanlık alanda oldukça alkollü vaziyette düşe kalka yolculuk yaptığı, alkolünde etkisiyle ağaçlara ve sağa sola düşüp kalkmasının hayatın olağan akışına uygun olduğu, sırtındaki morluk ve omuz altındaki 2 adet basit cilt kesisinin bu nedenle oluştuğunun kabulünün uygun olacağı, olay yerinin kilit taşı ile örülü düzgün zemin olduğu, burada düşme ile yırtılmanın olmayacağı, sonuç olarak; olay yerinin tamamen düz bir zemin olması, yara yerlerinin sırtta bulunmasına göre maktulün yüze vurulan tokat ile dize vurulan tekme ile veya bunların etkisi ile yere düşme halinde sanığın sırtındaki ekimoz ve basit cilt laserasyonunun oluşmasının mümkün olmayacağı gözetildiğinde, sanıktaki bulguların maktul dışındaki etmenden oluştuğu sonucuna varılmıştır.

Bu itibarla, maktulün lokantada bulunanlara ve kendisine, daha sonra tekrar lokantadakilere sövdüğüne dair savunmalarının tanık beyanları ile gerçeğe aykırı olduğunun kesin olarak belirlenmiş olması, yine savunmanın aksine olarak olayda kullanılan tabancanın maktule ait olmayıp, sanığa ait olduğunun belirlenerek bu yönde hüküm kurulması, olay öncesi ve sırasında kahvede bulunanların kimler olduğu hususunda da sanığın gerçeğe aykırı olarak beyanda bulunup karıştırması, kendi beyanı ile doktor raporuna göre aşırı alkollü olduğundan olayın meydana geliş şeklini hatırlamaması, eyleminin aşırı alkolün etkisiyle gerçekleştirdiğini söylemesi, maktulün sanığa karşı haksız hareket sayılacak hiçbir söz ve davranışta bulunmaması, aralarında herhangi bir tartışma ve sövme olmadan mekanı terk etmiş olmaları, doktor raporunda belirtilen ekimoz ile basit cilt kesilerinin sanığın savunmasında belirttiği üzere maktulün önce tokat atıp kendisini düşürmesi ile oluşmasının mümkün bulunmaması, çiftçilik yapan ve olaydan sonra ormanlık alana kaçıp engebeli ve ağaçlık ortamda alkollü bir vaziyette düşe kalka 3,5 saatlik yolculuk yapmasının bu yaraların oluşumunun hayatın olağan akışına ve dosya kapsamına uygun olması karşısında, olayda haksız tahrik bulunduğuna dair sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurul Üyesi de; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 19.10.2015 gün ve 821/4945 sayılı sanık hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mâhkumiyet hükmünün onanmasına ilişkin kararının KALDIRILMASINA,

3- Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin 06.12.2013 gün ve 257-284 sayılı kasten öldürme suçundan kurulan mâhkumiyet hükmünün, sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ve hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, mahkemece yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedenlerinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2016 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13052, Karar No: 2010/25697, Tarih: -

**12. Hukuk Dairesi         2010/13052 E.  ,  2010/25697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17.15. TL onama harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 02/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1115, Karar No: 2015/432, Tarih: 03.02.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/1115 E.  ,  2015/432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 155 ada 2 parsel sayılı 47.286,21 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., miras yoluyla gelen hakka, bağışlamaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 155 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı kadastro tespitine itiraz davasıdır. Dava konusu taşınmaz ham toprak vasfıyla davalı ... adına tespit edilmiştir. Mahkemece çekişmeli taşınmazın taşlık olduğu, sürülmediği, tarımsal üretime uygun olmadığı, herhangi bir imar-ihya işleminin yapılmadığı ve taşınmazın mera vasfında olduğu kabul edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Mahkemece taşınmaz başında yapılan keşif sonucu dosyaya ibraz edilen ziraat bilirkişi raporunda çekişme konusu taşınmazın bir bölümü üzerinde arpa ekili olduğunun belirlenmiş olmasına rağmen bu bölüm üzerinde davacı lehine zilyetlikle mülk edinmeye ilişkin şartların gerçekleşip gerçekleşmediği üzerinde durulmamış, taşınmazın ekili olduğu belirlenen bölümün niteliği ve zilyetlik hususlarında yapılan araştırmada hava fotoğraflarından yararlanılmamıştır. O halde doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle; tespit tarihi olan 2011 yılından geriye doğru 15, 20 ve 25 yıl öncesine ve iktisap evresine ilişkin üç ayrı tarihte çekilmiş steoroskopik hava fotoğrafları getirtilmelidir. Bundan sonra mahallinde harita, jeodezi ve fotogrametri uzmanı fen bilirkişi, önceki bilirkişi dışında üç kişilik ziraatçi bilirkişi kurulu, üç kişilik yerel bilirkişi kurulu ve taraf tanıklarının katılımıyla yeniden keşif yapılmalıdır. Yapılacak keşif sırasında yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından çekişmeli taşınmazın öncesinin ne olduğu, ilk kez hangi tarihte kullanılmaya başlandığı, kimden kime ne şekilde intikal ettiği, kim ya da kimler tarafından ne şekilde kullanıla geldiği, hususlarında olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı; ziraatçi bilirkişi kurulundan çekişmeli taşınmazın öncesinin ve hali hazır durumunun ne olduğu, içerisindeki kayalık, tepe, çukur ve ekilmeyen bölümler ile ekilen bölümlerin nereler olduğu tek tek tespit edilmeli, taşınmazın toprak yapısı, bitki örtüsü ve niteliği hususlarında bilimsel verilerle desteklenmiş, denetime elverişli rapor istenmeli, çekişmeli taşınmazın farklı yön ve açılardan fotoğrafları çektirilerek, çekişmeli taşınmazın sınırları işaretlenmeli; uzman fen bilirkişisinden keşfi izlemeye elverişli harita ve rapor düzenlemesi ve getirtilen hava fotoğraflarını steoroskop aleti ile inceleyerek fotoğraflardaki niteliğinin ne olduğu hususunda ayrıntılı rapor vermesi istenmeli ve bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Açıklanan şekilde inceleme ve araştırma yapılmadan, eksik incelemeyle hüküm tesisi isabetsizdir. Temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde davacıya iadesine, 03.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28263, Karar No: 2014/21154, Tarih: 17.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/28263 E.  ,  2014/21154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-) Suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... hakkında katılan ...'e karşı hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Yapılan duruşmaya, toplanan Delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-) Suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... hakkında yakınan ...'a karşı hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Kolluk görevlilerince 06.05.2010 tarihinde düzenlenen tutanak içeriğine ve tanık ...' in aşamalarda alınan beyanlarına göre suça sürüklenen çocuğun ve sanıkların bulunduğu araçtan şüphelenen tanık ...'in kendi aracı ile sanıkların aracını takip ettiği ve aynı zamanda durumu kolluk görevlilerine haber verdiği, takip edildiklerini anlayan sanıkların ve suça sürüklenen çocuğun aracı bırakarak kaçtıkları kesintisiz takip sonucu suça konu hayvanlar elde edilerek yakınana teslim edildiğinin anlaşılması karşısında hırsızlık eyleminin kalkışma aşamasında kaldığı gözetilmeden yazılı şekilde tamamlanmış suçta hüküm kurulması,

2)5237 sayılı TCK’nın 142/2-g maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun oluşabilmesi için eylemin, barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyükbaş veya küçükbaş hayvan hakkında gerçekleştirilmesi gerektiği; konut ve eklentisi niteliğindeki yerlerden gerçekleşen eylemlerin ise aynı yasanın 142/1-b, 116. maddelerinde düzenlenen suçları oluşturacağı gözetilerek; hırsızlık eyleminin ne şekilde işlendiği ve gerçekleştiği yerin bağımsız hayvan barınağı ya da konut eklentisi niteliğinde bir yer olup olmadığı hususu katılandan sorularak ve gerekirse keşif

yapılarak belirlenip, dosya kapsamındaki diğer delillerle birlikte değerlendirilerek duraksamaya yer bırakmayacak şekilde saptanıp, sonucuna göre suçun niteliğinin belirlenmesi gerekirken, eksik araştırmayla yazılı biçimde sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-g maddesine göre hüküm kurulması;

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ve sanık ...' in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 17.09.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun, hırsızlık suçunun nitelendirilmesine ilişkin bozma görüşüne katılmıyorum.

Konumuzla ilgili 5237 sayılı TCK.nun 142/2-g maddesinde; büyükbaş veya küçükbaş hayvanların barınak yerlerinden çalınmasını hırsızlık suçunun nitelikli hali olarak düzenlenmiştir.