muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2640, Karar No: 2013/4167, Tarih: 04.02.2013

c) Devir anındaki işletmenin gayri maddi varlığını oluşturan aktifin değeri

d) Personelin devralınıp alınmadığı,

e) Müşteri çevresinin devredilip edilmediği, değişip değişmediği,

f) Devirden önce ve sonra işyeri ya da işletmede icra edilen faaliyetin benzerlik gösterip göstermediği,

g) Bu faaliyetlerin icra edilmesinde kesintinin süresi, gibi kriterler önem kazanır. Bunların bir veya birkaçı faaliyetin türü, üretim ve işletme metotlarına göre farklı ağırlıkta önemli olabilir.

İşletmenin maddi ve gayri maddi malvarlığı unsurlarının devri, işletmenin devrinin kabulü için önem teşkil edecektir. Ancak bu unsurların devir kapsamında yer almaması, işletme devrinin reddi sonucuna götürmemelidir. Ağırlıklı olarak işgücünün önem arzettiği bazı hizmetlerde, işçilerin tamamı ekonomik bütünlüğü oluşturabilir. Bu tür bir faaliyette yeni işletme sahibi, hem selefinin icra ettiği faaliyetlerin aynısını sürdürüyor, hem de önceki işverenin ilgili faaliyeti için kullandığı işçilerin sayı ve uzmanlık yönü itibari ile önemli sayılabilecek bir kısmını da devralarak çalıştırmaya devam ediyorsa, devralınan ekonomik bütünlüğün kimliğini koruduğu söylenebilecektir. Adalet Divanı işyeri veya işyerinin bir bölümü kavramını tarif etmeyerek, onun yerine ekonomik bütünlük kavramını merkez olarak kabul etmektedir. Ekonomik bütünlük, mal veya hizmet yönetimine teknik amacın izlendiği fonksiyon görebilen bir organizasyon bütünlüğüdür.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Dosya içeriğine göre davalılar arasında 16.01.2008 tarihli devri sözleşmesi imzalamışlardır. Anılan sözleşme ile “sözleşmeye ekli tapu ve haritalarda belirtilmiş mülkiyeti veya kullanım hakkı ...'a ait alanlar ile araçlar, iş makineleri ve tesisler işletilmek üzere ... Ltd. Şti'ne kiralanmış, sözleşmenin 14. Maddesinde "işbu sözleşmenin ekinde yer alan işçi listesinde belirtilen elemanların ... firmasına sözleşme tarihi itibariyle devirlerinin yapılacağı ve bu tarihten önceki özlük hakları ...'ın uhdesinde kalmak şartıyla ... firması her kişi ile sözleşme imzalayacağı" hükmüne yer verilmiş, aynı maddede sözleşme tarihinden geçerli olmak üzere işçilerin tüm hak ve sorumluluklarının ... firmasına ait olacağı belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta davalılar arasında işyerinin maddi varlığını oluşturan bina ve menkul gibi araçları ile devredildiği, müşteri çevresinin değişmediği ve iş gücünü oluşturan personelinde sözleşme kapsamında yer aldığı anlaşılmaktadır. Devir ile işletme veya işyerinin ekonomik bütünlüğünü oluşturan kimliğini koruduğu anlaşılmaktadır. Teknik ve hukuki anlamda davalılara arasında bir işyeri devri sözkonusudur. Sözleşmede, devredilen işçilerin devir tarihindeki kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izinlerinin bilançoya bağlanması, devralan tarafından kıdemlerinin sıfırlanarak ödenmesinin öngörülmesi, devralan tarafından bazı işçilere bu haklarının ödenmesi ve ücretleri düşürülerek yeni iş sözleşmesi imzalanması, devir olgusunu ortadan kaldırmaz. Bu nedenle mahkemenin aksi yöndeki gerekçesi isabetli değildir. Davacının feshe bağlı, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının, devir tarihi itibari ile fesih gerçekleşmediğinden bu tarih itibari ile hüküm altına alınması olanağı yoktur. Kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacaklarını talep koşulları oluşmadığından, reddi yerine yazılı şekilde hüküm altına alınması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı neden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19586, Karar No: 2015/34544, Tarih: 01.10.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/19586 E.  ,  2015/34544 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/250158

MAHKEMESİ : Avanos Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2011

NUMARASI : 2009/286 (E) ve 2011/108 (K)

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın aşamalarda “...Ben dışarı çıkınca Ömer üzerime yürüyüp bana yumrukla vurdu. Bu esnada Ömer'in eşiyle oğlu Ayberk ve ismini bilmediğim diğer oğlu da üzerime yürüyerek tekme ve yumruklarla bana vurmaya başladılar. Bu kavga esnasında Ayberk ya da Ö... S...'dan biri kafama tabanca dayadı. Kargaşa esnasında kimin dayadığını fark edemedim. Ö...S...bana "bana deli ...'in oğlu deli ... derler, sizi burada barındırmam" diye söyledi. Ben de kendimi korumak amacıyla belimde bulunan bıçağı çıkarıp havaya kaldırarak "ben de sahipsiz değilim" diye söyledim... ” şeklindeki savunması ile tanık F... Ö...'ün “...Ö.. S... oğluma hitaben "çıkın lan evimden, evin kapısını çalıyorum, kimse açmıyor" dedi. Daha sonra Ö... S... oğlumun yakasını topladı, o arada Ömer'in oğlu olan diğer sanık A... S... elinde silahla oğlumun üstüne doğru yürüdü, silahı oğluma doğrultarak yürüdü, O... A...'e baktığı sırada Ömer bir kez daha oğluma vurdu, daha sonra Ö... S...'ın eşi olan şikayetçi de olay yerine geldi, diğer sanık ve şikayetçi oğlumun üstüne gelince oğlum da evden bıçak alarak aşağı indi, bu sırada oğlumun burnu kanıyordu...” şeklindeki beyanı karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanık A...O.. T.. müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3274, Karar No: 2009/7196, Tarih: 26.05.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/3274 E.  ,  2009/7196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen 70.000.00TL manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan Sim Metalize San.Tic.Kom. Şti. ile İnci Deri Mam.San. Tic. Ltd.Şti’den müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmesi ve de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 26.05.2009 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılardan ... Vs. vekili Avukat ..., İnci Deri San. Tic. Ltd. Şti. vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere, davacının manevi tazminat istemli olarak dava açmış olduğunun dava dilekçesinin içeriğinden açıkça anlaşılmasına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 19.11.1999 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 29,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece sigorta tahsisleri peşin sermaye değeri maddi zararı karşıladığından, davacının maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmişse de manevi tazminatın takdirinde yanılgıya düşüldüğü, manevi tazminatın fazla takdir edildiği anlaşılmaktadır.

Davacının iş kazası sonucu % 29,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı olayda davacının % 10, davalıların ise % 90 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Mahkemece sigorta tahsisleri peşin sermaye değeri maddi zararı karşıladığından, davacının maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmişse de manevi tazminatın takdirinde yanılgıya düşüldüğü, manevi tazminatın fazla takdir edildiği anlaşılmaktadır.

Davacının iş kazası sonucu % 29,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı olayda davacının % 10, davalıların ise % 90 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalıya verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına 40.000,00--TL manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken 70.000,00-TL’sine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümüyle silinerek yerine;

“1-Takdiren 40.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihi olan 19.11.1999 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalılar Sim Metalize San. Tic. Kom. Şti. ile İnci Deri Mamulleri San. Tic. Ltd. Şti.’den dayanışmalı olarak alınarak davacıya verilmesine, fazla manevi tazminat istemi ile maddi zarar sigorta tahsisleri peşin sermaye değeri ile karşılandığından maddi tazminat isteminin reddine,

2-Alınması gereken 2.160,00-TL ilam harcından peşin alınan 14,40-TL’nin indirimi ile kalan 2.145,60-TL ilam harcının davalılar Sim Metalize San. Tic. Kom. Şti. ile İnci Deri Mamulleri San. Tic. Ltd. Şti.’den dayanışmalı olarak alınarak Hazine’ye gelir kaydına,

2-Alınması gereken 2.160,00-TL ilam harcından peşin alınan 14,40-TL’nin indirimi ile kalan 2.145,60-TL ilam harcının davalılar Sim Metalize San. Tic. Kom. Şti. ile İnci Deri Mamulleri San. Tic. Ltd. Şti.’den dayanışmalı olarak alınarak Hazine’ye gelir kaydına,

3-Davacı tarafından yatırılan toplam 23,42-TL harç giderinin davalılar Sim Metalize San. Tic. Kom. Şti. ile İnci Deri Mamulleri San. Tic. Ltd. Şti.’den dayanışmalı olarak alınarak davacıya verilmesine,

4-Reddedilen ve kabul edilen miktarlar nazara alınarak, davacı tarafça yapılan toplam 429,82-TL yargılama giderinden takdiren 172,00-TL’nin davalılar Sim Metalize San. Tic. Kom. Şti. ile İnci Deri Mamulleri San. Tic. Ltd. Şti.’den dayanışmalı olarak alınarak davacıya verilmesine, kalan kısmın davacı üzerinde bırakılmasına,

5-Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı üzerinden hesaplanan 4.300,00-TL avukatlık ücretinin davalılar Sim Metalize San. Tic. Kom. Şti. ile İnci Deri Mamulleri San. Tic. Ltd. Şti.’den dayanışmalı olarak alınarak davacıya verilmesine,

6- Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davalılar Sim Metalize San. Tic. Kom. Şti. ile İnci Deri Mamulleri San. Tic. Ltd. Şti. yararına reddedilen manevi tazminat miktarı üzerinden tarifenin 10/2 maddesi dikkate alınarak 4.300,00-TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılar Sim Metalize San. Tic. Kom. Şti. ile İnci Deri Mamulleri San. Tic. Ltd. Şti.’ne verilmesine, maddi tazminatın reddinin, katsayı değişiklikleri sonucu sigorta tahsisleri peşin sermaye değerindeki artışlardan kaynaklanmasına ve davacının dava açarken bu hususu bilebilmesinin mümkün bulunmamasına göre, maddi tazminatın reddi nedeniyle davalılar yararına avukatlık ücreti verilmesine yer olmadığına,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, davalılar yararına takdir edilen 625.00 TL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, davalılar tarafından 67,20 TL temyiz başvuru harcı yatırılmış olduğundan, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine, 26.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2569, Karar No: 2007/3150, Tarih: 26.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2569 E.  ,  2007/3150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 5.1.2006 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.7.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava konusu 336 parselde malik görülen babası ...'ın ... yazılı baba adının ... olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece 14.7.2006 tarihli kısa kararda davanın kabulüne karar verildiği halde, gerekçeli kararda ...'ın ... olan isminin ve ... baba isminin iptali ile isminin ..., baba isminin ise ... olarak düzeltilmesine karar verilmiştir.

Bu durumda tefhim olanan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür.

Tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür.

10.4.1992 tarih 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı ile kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı; bozmadan sonra yerel Mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmasızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Bu itibarla kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 26.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16241, Karar No: 2012/7100, Tarih: 27.03.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/16241 E.  ,  2012/7100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevliye hakaret, yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Ancak:

1-Sanığın vasisinin temyiz dilekçesine ekli 24.3.2008 tarihli sanığın "şizofreni" tanısıyla Bakırköy Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde tedavi gördüğüne ilişkin belge içeriği ile Zonguldak 2. Ağır Ceza Mahkemesince sanık hakkında adam öldürme suçundan verilen 4.10.2007 tarih ve 2006/105, 2007/ 126 sayılı ilam içeriğinden, Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulunca verilen rapora dayanılarak sanık hakkında akıl hastalığı nedeniyle TCY.nm 32/1. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına ve koruma ve tedavi altına alınmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın atılı görevliye hakaret ve yaralama suçlarına ilişkin olarak da ceza ehliyetine sahip olup olmadığı hususunda rapor aldırılarak, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,

2-Kabule göre, TCK nun 53. maddesi uyarınca sanığın altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından kısıtlamanın 53/3 fıkrası uyarınca koşullu salıverilme tarihine kadar geçerli olduğunun hükümde gösterilmemesi,

Yasaya aykırı ve sanık ... vasisi ...'nin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlavarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 27/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10334, Karar No: 2015/15905, Tarih: 04.11.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/10334 E.  ,  2015/15905 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2015/267458 TUTUKLU

Uyuşturucu veya uyarıcı madde ithal etme, suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçlarından sanık M.. H.. ve suç ortaklarının yapılan yargılanmaları sırasında; Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine, Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre yerinde görülmeyen Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/06/2015 gün ve 2015/101 E. 2015/92 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 04/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3277, Karar No: 2020/598, Tarih: 17.02.2020

**4. Hukuk Dairesi         2019/3277 E.  ,  2020/598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 3. Hukuk Dairesi

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 13/04/2016 tarihli, 2015/310 esas, 2016/331 sayılı kararına karşı, davacı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz talebinde bulunulmuştur.

Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 26/06/2019 tarihli 2017/9192 esas, 2019/5801 karar sayılı ilamı ile davacının adli yardım talebinin reddine, temyiz harcının tamamlanması için dosyanın geri çevrilmesine hükmedildiğinden mahkemesince, temyiz talebinde bulunan davacıya "eksik yatırılan temyiz harcı ve yargılama giderlerinin tamamlanması, aksi halde temyiz isteminden vazgeçmiş sayılacağına" dair muhtıra 05/09/2019 tarihinde tebliğ edilmiş, davacı 10/09/2019 tarihli dilekçesiyle adli yardım talebinin reddine ilişkin karara itiraz etmiştir.

Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin ilamında "...Adli yardım talebini içeren dilekçe ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; özellikle, adli yardım talebinde bulunan davacı hakkında yapılan kolluk araştırmasında; davacının emekli olup çiftçilik yaptığı, kendine ait 15 dönüm arazisi, 2 katlı evi ve bir ineği olduğunun tespit edildiği göz önünde bulundurulduğunda; davacının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığı..." gerekçesiyle adli yardım talebinin reddine karar verilmiştir. İtirazın incelenmesi için dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Davacının talebi, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 26/06/2019 tarihli 2017/9192 esas, 2019/5801 sayılı adli yardım talebinin reddi kararının kaldırılması istemine ilişkindir.

6100 sayılı HMK 334. maddesi kapsamında, dosyadaki tüm bilgi ve belgeler değerlendirildiğinde; davacının temyiz aşamasındaki adli yardım talebinin reddine ilişkin Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 26/06/2019 günlü kararın kaldırılmasını gerektirecek bir husus bulunmadığından bu karara yapılan itirazın kesin olarak REDDİNE 17/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.