muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/2231, Karar No: 2011/306, Tarih: 18.01.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/2231 E.  ,  2011/306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17.11.2008 tarih ve 2007/741-2008/515 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 18.01.2011 gününde davacı avukatı..... ile davalı avukatı ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 2001 yılını da kapsayan dönemde müvekkili şirketin sırasıyla Genel Müdür Yardımcısı, Genel Müdür Vekili ve Genel Müdür olarak görev yaptığını, davalının usulsüz işlemleri nedeniyle şirketin vergi cezası aldığını, 2001 yılı için vergi incelemesi yapılıp, sonucunda belirlenen usulsüzlüklerden doğan şirketin anılan zararından davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek, şimdilik 50.000, 00 TL’nın tazminini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, genel kurulun sorumluluk kararı alması ve davanın denetçiler tarafından açılması gerektiğini, davanın TTK’nun 309 ncu medde hükmünde yazılı 2 ve 5 yıllık zamanaşımı süresi geçirildikten sonra açıldığını, yönetim kurulunun ibrası nedeniyle davalı müdürün de sorumluluğuna gidilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının verdiği zarar zarar ile zararın miktarını vergi inceleme raporunun davacı şirkete tebliği tarihinde öğrenildiğinin ve vergi cezasına karşı vergi mahkemesine dava açıldığının iddia edilmiş olması nedeniyle 17.07.2008 tarihli oturumda davacı vekiline inceleme raporunu ve tebliğe ilişkin evrakı ibraz etmesi için 10 günlük kesin süre verilmesine rağmen ibraz edilmediği, beyan dilekçesi vermekle yetinildiği, davacının iddiayı destekler delil ibraz etmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, davalının genel müdür vekili olduğu 2001 yılında yaptığı usulsüz işlemleri nedeniyle davacı şirkete verdiği iddia edilen zararın tazminine ilişkindir.

Mahkemece, kesin süreye uyulmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir. Oysa kesin süre, ibrazı istenilen delilin taraflarca getirilmesi zorunlu olan, taraflar ibraz etmediğinde uyuşmazlığın hallinin mümkün olmayacağı delillere ilişkin olarak verilmesi gerektiği gibi, yerine getirilmesi istenilen hususa uyulmaması halinde mahkemenin ne gibi bir işlem yapacağını ilgili tarafın bilmesi ve bunun denetlenebilmesi bakımından kesin sürenin sonuçlarının da ara kararına açıkça yazılması gerekir.

Somut olayda, dava dilekçesinde dayanılan tüm deliller 6 madde halinde belirtilmiş olup, 05.02.2008 tarihli oturumda, tarafların tüm delillerini 20 gün içerisinde ibraz etmelerine karar verilmiş, sürenin kesin olduğu belirtilmemiştir. Davacı vekili, 06.05.2008 tarihli dilekçesinde, dayandıkları delillerin neler olduğunu sıralamış ve bazı açıklamalarda bulunmuştur. Bunun üzerine 06.05.2008 tarihli oturumda davacı yana sadece “vergi inceleme raporları ve eklerini” sunmak üzere 20 günlük süre verilmiş ve sürenin kesin olduğu belirtilmemiştir. Davacı vekili 17.07.2008 tarihli dilekçesinde davacının vergi raporunu 18.10.2006 tarihinde ödendiğini bildirmiş, aynı tarihli oturumda, öğrenme ile ilgili 8 klasör belgelerin ibrazı için süre istemiş olup, mahkemece bu oturumda “Davacı vekiline, 2001 yılı vergi incelemesine ilişkin raporun öğrenme tarihine ilişkin dosyaya sunulmak üzere 10 günlük kesin süre verilmesine, kesin sürenin hukuki sonuçlarının ihtar edilmesine, gerekli ihtarat yapıldı.” şeklinde ara kararı verilmiş, davacı vekilinden hangi vergi mahkemesine, hangi tarihte dava açtıklarını, dava dilekçesi ve esas numarasını bildirmeleri diğer bir ara kararı ile istenilmiş, ancak süre verilmemiştir. Bu durumda, davacının dayandığı iddiaların ve delillerinin tamamına yönelik bir kesin süre verilmediği halde, davacının iddiayı destekler delil ibraz etmediği gerekçesiyle davanın reddi doğru olmadığı gibi, esasen tebliğ tarihini 06.05.2008 ve 17.07.2008 tarihli dilekçelerinde davacı vekili bildirmiştir. Kaldı ki, kesin sürenin sonuçlarının neler olduğu belirtilmemiş olup, hatırlatıldığı bildirilen sonuçların neler olduğu denetlenememektedir. 2 nolu ara kararda ise süre hiç verilmediği gibi, tüm yargılama bakımından aynı hususa ilişkin iki kez süre dahi verilmemiş, farklı oturumlarda farklı hususlara ilişkin süreler verilmiş olup, HUMK’nun 163 ncü maddesi koşullarına uygun bir kesin sürenin varlığından söz etme olanağı bulunmadığından, hükmün bu nedenlerle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline ve mahkemenin gerekçesine göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin bir bölüm temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, takdir olunan 825, 00 TL. duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26244, Karar No: 2015/8011, Tarih: 15.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/26244 E.  ,  2015/8011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2010/299-2013/154

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak su isale, enerji nakil hattı ve yol geçirilen taşınmazların mülkiyet bedeli ile, irtifak hakkı karşılığının tahsili ve uğranılan zararın tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak su isale, enerji nakil hattı ve yol geçirilen taşınmazların mülkiyet bedeli ile, irtifak hakkı karşılığının tahsili ve uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve dava konusu 152 parsel sayılı taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu, su isale ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığı ile mülkiyet bedelinin ve uğranılan zararın tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Dava konusu 145 parsel sayılı taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü, su isale ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 1,5'unu geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tespit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tespiti,

2)Dava konusu taşınmazların tapu kaydında bulunan ipotek şerhinin hükmedilen bedele yansıtılmaması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12998, Karar No: 2013/16281, Tarih: 20.11.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/12998 E.  ,  2013/16281 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili, davalıların velayetinde bulunan .... elindeki oku, davacıların çocuğu ...'a atması sonucunda, çocuğun gözünün çıkmasına sebebiyet verdiğini, olay sonucu çocuğun büyük oranda görme kaybına uğradığını, çocuğun tedavisi için davacıların 5.293,00 TL masraf yaptığını, davacıların manevi olarak da zarara uğradıklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 15.293,00 TL maddi, davacılardan her biri için 10.000,00 'er TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, olayın çocukların oynadıkları esnada davalıların istemi dışında gerçekleştiğini, çocuğun gözünün çıkmadığını, davalıların küçüğün tedavi masrafları için davacılara 4.550,00 TL verdiklerini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalıların küçük yaşta bulunan çocuğun eline zarar verme ihtimali yüksek olan oyuncak oku vermeleri nedeniyle kusurlu oldukları gerekçesiyle, davacı tarafın maluliyetinden kaynaklanan maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 38.323,30 TL maddi tazminatın ve manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile ... için 8.000,00 TL, ... için 5.000,00 TL, ... için 5.000,00 TL manevi tazminatın 02.02.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekilinin tüm, davacılar vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

....

Dava “Ev başkanının sorumluluğu” na dayanılarak açılmış tazminat davası olup, bu sorumluluğun dayanağını teşkil eden yasal düzenleme 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun Aile Hukuku’na ilişkin ikinci kitabında yer almaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun “Sorumluluk” başlığını taşıyan 369. maddesinde aynen; “Ev başkanı, ev halkından olan küçüğün, kısıtlının, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunan kişinin verdiği zarardan, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle onu gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmedikçe sorumludur.

Ev başkanı, ev halkından akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunanların kendilerini ya da başkalarını tehlikeye veya zarara düşürmemeleri için gerekli önlemleri almakla yükümlüdür. Zorunluluk hâlinde gerekli önlemlerin alınmasını yetkili makamdan ister.” hükmünü içermektedir.

Ev başkanı, ev halkından akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunanların kendilerini ya da başkalarını tehlikeye veya zarara düşürmemeleri için gerekli önlemleri almakla yükümlüdür. Zorunluluk hâlinde gerekli önlemlerin alınmasını yetkili makamdan ister.” hükmünü içermektedir.

Hukuk düzeni, ev başkanını koruyucu ve güvenilir kişi; küçükleri, kısıtlıları, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunanları da korunmaya ve gözetime muhtaç kimseler olarak kabul etmiş, söz konusu istisnai düzenlemeye de aile hukukuna ilişkin hükümler arasında özel olarak yer vermiştir. Zira, ev başkanlığı, aile halinde birlikte yaşayanların idare edilmesine, öncelikle aile üyeleri arasında bir düzenin kurulmasına, bunların yararına olarak birliğin korunmasına, hizmet eder. Bununla beraber ev başkanlığı kurumuyla güdülen asıl amaç, gözetime muhtaç aile üyelerine karşı zarara uğramış olan üçüncü kişileri de korumaktır. Yani ev başkanlığı yalnız yetkiler veren bir kurum olmayıp, aynı zamanda görev ve sorumluluklar da yükleyen bir kurumdur.

Bu nedenledir ki, ev başkanı özen ve gözetim görevini yerine getirmemesinden dolayı üçüncü kişilerin uğradığı zararı tazminle sorumludur ve bu sorumluluk hukuksal nitelikçe kusursuz sorumluluktur. Dolayısıyla, ev başkanının bu sorumluluktan kurtulabilmesi ancak, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle küçüğü gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmesi ile mümkündür.

Somut olayda; tarafların müşterek çocukları .... oyun oynadıkları esnada, davalılarıın müşterek çocuğu..... tarafından atılan okun davacıların müşterek çocuğu ...'un gözüne isabet etmesi nesticesinde yaralandığı anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan 25.02.2011 tarihli .... 03.12.2012 tarihli Bilirkişi Raporu ile; 2003 doğumlu ...'un sağ gözüne oyuncak ok gelmesi nedeniyle % 32,3 oranında meslekte kazanma gücünü kaybettiği, ciddi ve ağır bir göz yaralanması geçirdiği, uzuv yitirilmesinin travmaya bağlı olduğu, halihazır görme durumunda bir düzelme beklenmediği ve davacıların toplam 129.411,00 TL güç kaybı (maluliyet) tazminatı talep edebileceği tespit edilmiştir.

Mahkemece hüküm kurulurken, olay nedeniyle küçük ...'un uğramış olduğu 129.411,00 TL işgücü kaybı zararı üzerinden, BK'nun 52. maddesi gereğince tarafların sosyal ve ekonomik durumu, meydana gelen olaydaki kusur da gözönünde bulundurularak % 70 oranında hakkaniyet indirimi yapılmış ve davacılar lehine 38.323,30 TL maddi tazminata hükmedilmiştir.

....

-3-

BK'nun 52. maddesi; "Zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hakim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir. Zarara hafif kusuruyla sebep olan tazminat yükümlüsü, tazminatı ödediğinde yoksulluğa düşecek olur ve hakkaniyet de gerektirirse hakim, tazminatı indirebilir." hükmünü içermektedir.

....

-3-

BK'nun 52. maddesi; "Zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hakim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir. Zarara hafif kusuruyla sebep olan tazminat yükümlüsü, tazminatı ödediğinde yoksulluğa düşecek olur ve hakkaniyet de gerektirirse hakim, tazminatı indirebilir." hükmünü içermektedir.

Davacı yararına maddi tazminat tayin edilirken, BK'nun 52. md. gereğince hakkaniyet indirimine gidilmesi uygun ise de, % 70 oranında hakkaniyet indirimi yapılması fazladır.

Davacıların ve uzuv kaybı yaşayan müşterek çocuğun manevi yönden de zarar uğradığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Manevi zarar, kişilik değerlerinde oluşan objektif eksilmedir. Duyulan acı, çekilen ızdırap manevi zarar değil onun görüntüsü olarak ortaya çıkabilir.

Manevi tazminat, bozulan manevi dengenin yerine gelmesi için kanunun öngördüğü bir telafi şeklidir. Bir yönüyle de insanlardaki kırgınlık ve kızgınlığı, hatta intikam duygusunu tatmin etmek aracıdır. Amacı, olaydan duyulan acı, ızdırap elem ve kızgınlığı kısmen olsun dindirmek, olayı unutturarak tekrar normal hayata dönüşü sağlamaktır. Hükmedilecek para, zarara uğrayanda manevi huzur doğurmayı gerçekleştirerek, tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır ve bir ceza olmadığı gibi .... Hukukuna ilişkin bir zararın giderilmesini de amaç edinmemiştir. (YİBK. 22.06.1966- 7/7)

Sayılan bu ana özellikleri nedeniyle de manevi tazminatın bir taraf için zenginleşme, diğer taraf için de fakirleşme aracı olarak görülmemesi gerekir. Manevi tazminatın miktarının belirlenmesinde, saldırı teşkil eden eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur durumu, sıfatı, işgal ettiği makam, diğer sosyal ve ekonomik durumlarının dikkate alınması, bunun yanında da olaya göre değişebilecek hal ve şartların bulunacağının gözetilmesi, sonuçta takdir hakkının tüm bu unsurlar nazara alınarak kullanılması gereği de unutulmamalıdır.

Davacılar yararına maddi ve manevi tazminat tayin edilirken, yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda, davacıların uğramış oldukları maddi ve manevi zarar, zarara uğrayan çocuktaki uzuv kaybı, tarafların ekonomik ve sosyal durumları gözetildiğinde davacılar yararına takdir ve tayin edilen maddi ve manevi tazminat miktarları yetersiz bulunmuştur..... Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi gözetilerek daha uygun maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/2189, Karar No: 2014/5719, Tarih: 18.09.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2189 E.  ,  2014/5719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2013

NUMARASI : 2009/639-2013/60

Taraflar arasında görülen el atmanın önlenmesi ve üyeliğinin tespiti davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 09.07.2013 gün ve 3929 Esas, 4803 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı S.. B.. vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatife ait 38 numaralı hisseyi 09.04.2007 tarihinde diğer davalı G.. B..'tan satın aldığını ve kooperatif yönetim kurulunun 11.04.2007 tarihli kararı ile üyeliğe kabul edildiğini, ancak aynı hissenin davalı G.. B.. tarafından ikinci kez davalı H.. D..'ye satıldığını, ondan da diğer davalı S.. B..'e satıldığını ve halen bu kişi tarafından işgal edildiğini ileri sürerek, müvekkilinin davalı kooperatifin üyesi olduğunun tespiti ile tüm davalıların hisseye yönelik muarazalarının giderilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif davaya cevap vermemiş, diğer davalılar vekilleri davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın davalı H.. D.. yönünden husumet nedeni ile reddine, diğer davalılar yönünden ise kabulüne karar verilmiş, hükmün davacı ile davalı H.. D.. ve S.. B.. vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 09.07.2013 gün, 3929 E., 4803 K. sayılı ilamı ile davalı S.. B.. vekilinin tüm, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün davacı vekilinin diğer temyiz itirazları yönünden davacı yararına bozulmasına, davalı H.. D.. vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bu kez, davalı S.. B.. vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı S.. B.. vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 1,95 TL harç ve takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 18.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10984, Karar No: 2017/12891, Tarih: 28.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/10984 E.  ,  2017/12891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; kiraladığı araziye 2011 yılı hasat döneminde kuru soğan ekimi konusunda davalılarla anlaştığını, ekilen kuru soğanın bakım ve yetiştirilmesinde il dışında olması sebebiyle davalıların kendi adına ilgilendiklerini, davalılara soğan tohumu, mazot, gübre, traktör, zirai aletler ve araba teslim edildiğini, işçilerin ücretlerinin de karşılandığını, arazide 2011 yılı hasat zamanı itibari ile 700 tona yakın soğan elde edildiğini, davalıların bahse konu soğanlardan payına düşen kısmı teslim etmediklerini belirterek; davalılara ödenen ve gönderilen bedellerin ve 2011 yılı hasat zamanında elde edilen kuru soğanların miktar ve bedellerinin tespitinin yapılarak, davalılardan müştereken ve müteselsilen yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...; davacı nam ve hesabına çalıştıklarını, davacı ile herhengi bir sözleşmeleri olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiş, tahkikat aşamasındaki beyanında ise; hasattan elde edilecek gelir ile masraflar ödendikten sonra kalan kârın üçe bölüneceğini, ancak anlaştıkları gibi olmadığını ve davacının aylık masrafları çok cüzi gönderdiğini belirtmiştir.

Davalı ...; hasattan önce soğan ekimi ve sulama işinde ... ve ...'a yardımcı olduğunu, 2011 hasat döneminde soğan satılıp para etmediği için yalnızca elde edilen gelirle işçilerin masraflarının ödendiğini, hasat zamanı herhangi bir gelir elde edemediklerini, bu nedenle de davacıya payını veremediklerini belirtmiştir.

Davalı ...; davacı ve davalı ... ile birlikte 200 dönümü ekmek için anlaştıklarını, yaptığı masrafları davacıdan alamadığını, elde edilen soğan geliri ancak işçilerin masrafına gittiğini belirtmiştir.

Mahkemece; davacı tarafından ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davada; taraflar arasında yapılan (sözlü) adi ortaklık sözleşmesi gereğince, elde edilen üründen, davacıya pay verilmemesi nedeniyle; davacının ortaklık payı talep edilmiştir.

Bir ortak tarafından, ortaklık payının talep edilmesi; aynı zamanda tasfiyeyi de kapsar. Uyuşmazlık, bu çerçevede değerlendirilip ele alınmalıdır.