muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/17596, Karar No: 2023/503, Tarih: 24.01.2023

II. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Yargıtay'ın denetim işlevini yerine getirebilmesi için temyiz incelemesine konu hükmün gerekçe bölümünde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3., 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü ve 230 uncu maddeleri uyarınca mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması, hükmün gerekçesinde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme

esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilinin belirtilmesi ve bunun nitelendirmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan yalnızca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına dair hususlar anlatılmak suretiyle hüküm kurulması, 1412 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin yedinci fıkrası kapsamında Kanuna muhalefet hâli olarak saptanmıştır.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2016 tarihli ve 2015/723 Esas, 2016/240 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,24.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/491, Karar No: 2010/5603, Tarih: 06.05.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/491 E.  ,  2010/5603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık iki haklı ihtar nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istem gibi karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, davalı-kiracının aynı kira dönemi içerisinde kira bedelini süresinde ödememesi nedeniyle 9.3.2007 ve 6.9.2007 tarihlerinde iki haklı ihtara sebebiyet verdiğini belirterek davalının iki haklı ihtar nedeniyle tahliyesini istemiş, davalı ise davanın reddini savunmuştur.

6570 Sayılı Yasanın 7/e maddesi uyarınca iki haklı ihtar nedeniyle açılacak tahliye davasının yerleşik içtihatlar uyarınca kira sözleşmesinin bitiminden itibaren bir ay içerisinde açılması zorunludur.

İki haklı ihtar nedeniyle açılan davada tahliyeye karar verilebilmesi için kiracının bir kira yılı içerisinde iki haklı ihtara sebebiyet vermiş olması gerekir. İhtar tebliğinden sonra yapılan ödemeler iki haklı ihtarın oluşmasına engel teşkil etmez. Süresiz sözleşmelerde ve kira parasının yıllık ödenmesi gereken hallerde ve bir yıldan kısa süreli sözleşmelerde iki haklı ihtar oluşmaz.

Kira sözleşmesinde muacceliyet koşulunun bulunması halinde muaccel (istenebilir) hale gelen kiranın tek ihtarla istenmesi gerektiğinden bu kira parasının bölünüp değişik ihtarlarla istenerek iki haklı ihtara konu yapılması mümkün değildir.

Olayımıza gelince; 10.1.2006 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı tarafından 9.3.2007 ve 6.9.2007 tarihlerindeki ihtarlar nedeniyle sözleşmenin süresine nazaran 9.2.2009 tarihinde dava açılmasında bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Ne var ki, ikinci ihtara konu Eylül ayı kirası ve dönem sonuna kadarki kiralar için 6.9.2007 tarihinde keşide edilen ihtar 7.9.2007 tarihinde tebliğ edilmiş, ihtara konu Eylül ayı kirası ise ihtarın keşide ve tebliğ tarihlerinden daha önce 5.9.2007 tarihinde ödenmiştir. Yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda ihtarın haklı olduğundan söz edebilmek için ödemenin ihtarın tebliğinden sonra gerçekleşmesi gerekir. Her ne kadar davacının muaccel olan aylar kirasını talep hakkı bulunsa da, ihtar tebliğinden önce ödeme yapılmış olması iki haklı ihtar nedeniyle tahliye koşullarının oluşmadığını göstermektedir. Bu nedenle davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile tahliye kararı verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 6.5.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25590, Karar No: 2013/10089, Tarih: 16.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/25590 E.  ,  2013/10089 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamında mevcut inşaat mühendisi bilirikişi raporunda; Taşınmaz Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulunun 11/12/1986 tarih ve 2753 sayılı kararı ile belirlenen 1. derece doğal sit alanı içerisinde yer alan suça konu taşınmaza, beton ve benzeri sabitleyici madde kullanılmadan, lastik tekerlekler üzerinde ve çekilerek götürülebilecek durumda karavan, söz konusu karavanın arka kısmına demir direklerin araları plastik doğrama levhalarla kapatılarak oluşturulmuş tuvalet yerleştirilmiş olduğu, tuvalet taşının ve demir direklerin beton vb. sabitleyici madde kullanılmadan konulduğu, karavanın ön kısmına karavan ile bağlantılı olarak demir direkler üzerine bitümlü örtü malzeme serilerek oturma alanı düzenlendiği, seyir alanının zeminine kayrak taşı döşendiği, oturma alanı yapımında kullanılan demir direklerin ve zemindeki kayrak taşların zemine sabit hale getirilmeden yerleştirildiği, belirtilen yapıların yerleştirilmesi veya kaldırılması halinde doğal yapının bozulmayacağı belirtilmiş ise de; Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulunun, "Doğal (Tabii) Sitler, Koruma ve Kullanma Koşulları" ile ilgili 19/06/2007 tarih ve 728 sayılı ilke kararı uyarınca 1. derece doğal sit alanları bitki örtüsü, topografya ve siluet etkisini bozabilecek, tahribata yönelik eylemler ve istisnalar dıyında yapılaşmanın kesin olarak yasaklandığı alanlar olup, özellikle suça konu uygulamalara ilişkin olarak dosya kapsamında mevcut fotoğraflar nazara alındığında günübirlik veya kısa süreli yerleşme niyetini aşan ve süreklilik arzeden bir yapılaşmada bulunulduğu, sanığın savunmasında dava konusu yerin sit alanı içerisinde bulunduğunu bilmediğini beyan etmiş ise de soruşturma evresinde dava konusu yerin özelliğinden haberdar olan sanığnı izinsiz olarak gerçekleştirilen eylemde ısrar ettiği ve söz konusu uygulamaların keşif tarihinde dahi mevcudiyetini koruduğu, tüm dosya kapsamı itibariyle sübuta eren eylemin 2863 sayılı Kanunun 9 ve 65/b maddesi gereğince sit alanına fiziki müdahale niteliğinde bulunduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15177, Karar No: 2015/12827, Tarih: 11.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/15177 E.  ,  2015/12827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2014

NUMARASI : 2014/187-2014/194

Davacı İ.. İ.. S.. B.. K..ve İ..A.Ş. vekili Avukat S.. A.. K.. tarafından, davalı S.. D.. T... S... ve T... Ltd. Şti. aleyhine 30/05/2014 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; göreve ilişkin dava şartı noksanlığı bulunduğundan davanın usulden reddine dair verilen 25/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 11/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6969, Karar No: 2012/7289, Tarih: 08.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/6969 E.  ,  2012/7289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/03/2009 tarih ve 2008/357-2009/53 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ile katılma talebinde bulunan Türk Telekom A.Ş. Vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 08/05/2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. .... ile davalı ... Telekom A.Ş vekili Av..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ‘TT servis’ ibareli markanın adına tescili için davalıya başvurduğunu, anılan başvuruyu Türk Telekomünikasyon A.Ş adına tescilli ‘TT Aile Kart’, ‘TT SMS’, ‘TT ADSL’, ‘TT DSL’ v.s markaların varlığı nedeniyle reddine karar verdiğini, bu karar üzerine markaların sahibi şirketin muvafakatiyle birlikte itirazda bulunduğunu, ayrıca müvekkilinin başvuruya konu markayı kapsar şekilde 21.05.2008 tarihli sözleşmeyle on beş markasını dava dışı Türk Telekomünikasyon A.Ş’ye devir ettiğini, devir alan firmaca sözleşmenin 04.06.2008 tarihinde davalıya bildirildiğini, ancak başvuruyla ilgili olarak müvekkili hakkında sonuç doğuracak şekilde karar verdiğini, müvekkile tebliğ ettiğini, oysa müvekkilinin Türk Telekomünikasyon A.Ş tarafından kurulduğunu, haklarının müvekkiline devir edildiğini, tescil talebinin reddinin yanlış olduğunu, esasen 556 sayılı KHK’nin 7/1-b maddesi koşullarının bulunmadığını, markanın devir edildiğini, durumun bildirildiğini, yanlış kişi adına işlem tesis edildiğini, kararın devir edilene bildirilmesinin zorunlu olduğunu ileri sürerek, T. Telekomünikasyon A.Ş’ye davanın ihbarına, müvekkili adına yapılan tebligat işlemi ile TPE YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Türk Telekom A.Ş vekili, markayı devir aldığını bildirerek, davaya katılmak istediğini, davacı iddiaları yönünde kararın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, YİDK kararının davacıya 18.11.2008 tarihinde tebliğ edildiği, davanın süresinde açıldığı, davacının Markalar Dairesi’nin red kararına yönelik itirazından sonra bu markayı devir ettiği, YİDK kararının iptali istemli davada aktif dava ehliyetinin olmadığı, YİDK kararının tebliğinden itibaren iki aylık süre geçtikten sonra Türk Telekomünikasyon A.Ş’nin bu davaya katılmak istediği, hukuki yararının olmadığı, devrin ve işlemlerin bildirilmesinin davacı ile katılma talebinde bulunan devir alanın iç ilişkisini ilgilendirdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile katılma talebinde bulunan Türk Telekomünikasyon A.Ş vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ile katılma talebinde bulunan Türk Telekom A.Ş. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ile katılma talebinde bulunan Türk Telekom A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden ayrı ayrı alınmasına, 08/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11269, Karar No: 2011/14357, Tarih: 25.11.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/11269 E.  ,  2011/14357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 15.02.2011 gününde verilen dilekçe ile 3402 sayılı Yasanın 41.maddesi uyarınca yapılan düzeltme işleminin iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 21.06.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 201 sayılı parsele ilişkin 3402 sayılı Kadastro Kanununun 41.maddesine dayanılarak yapılan düzeltme işleminin iptali istemiyle açılmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı Hazine temyiz etmiştir.

Kadastro paftasına göre, 201 parsel sayılı taşınmazın sınırında dere ve yol bulunmaktadır. 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 41.maddesi Uygulama Yönetmeliğinin 15.maddesi hükmüne göre “Orman, mera, kamu taşınmazları, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki genişletmeye elverişli yerlere sınırı olan taşınmazlar ile kadastrosu ya da kadastro sonrası sınırları hükmen belirlenerek kesinleşmiş olan parsellerdeki sınırlandırma hatası düzeltilemez.” Yukarıda belirtilen nitelikteki sınırlarla çevrili 201 sayılı parselin dere ile olan sınırında 3402 sayılı Kadastro Kanununun 41.maddesi ve bu maddenin uygulanmasına dair yönetmelik hükmüne aykırı şekilde düzeltme yapıldığı görülmüştür. Dere aktif olup sınır genişletilmeye elverişli nitelikte olduğundan düzeltme yapılması olanaksızdır.

Yapılan bu saptamaya göre mahkemece davanın kabulü gerekirken, reddedilmiş olması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 25.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/381, Karar No: 2020/512, Tarih: 10.12.2020

**Ceza Genel Kurulu         2020/381 E.  ,  2020/512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 300-296

Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan sanık ...'nın TCK'nın 87/4-2. cümle, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin Malatya 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 17.12.2015 tarihli ve 300-296 sayılı hükmün sanık müdafisi ve katılanlar ..., ..., ..., ... ve ... ... Aşıcı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 25.11.2019 tarih ve 969-5169 sayı ile; onanmasına karar verilmiş, Daire Üyeleri O. Erdim ve T. Ateş; "...sanığa atılı suçun sabit olmadığı," düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 05.05.2020 tarih ve 66329 sayı ile;

"...Sanığın, eşinin kendisini telefonla arayarak düştüğünü ve eve gelmesini istediğini söylediğine dair savunmasının tanık ... tarafından doğrulanması, sanığın peşinden eve giren müşterek çocukları ...’in, evde kavga olduğuna ve sanığın annesini yaraladığına dair belirtiler olduğuna ilişkin bir beyanının bulunmaması, ölmeden önce annesi, babası ve abisiyle görüşen maktulün, kendisini sanığın yaraladığına dair bir ifadesinin bulunmaması, maktülün de olayı ilk müdahaleyi yapan doktora ve hastane polisine farklı aktarması karşısında; sanık ile maktül arasında geçmişten beri anlaşmazlık bulunması ve olayın meydana geldiği yer ile şekli konusunda sanığın ifadelerinin tam olarak uyuşmaması hususlarının, ... sanık aleyhine sübut delili sayılamayacağı, bu nedenle sanığın eşini bıçakladığına dair mahkûmiyetine yeterli delil bulunmadığı," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 22.09.2020 tarih, 1959-1964 sayı ve oy çokluğuyla itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Malatya Devlet Hastanesince düzenlenen 04.08.2013 tarihli raporda; “Olayın öyküsü” bölümünde, “kesici delici aletle dikkatsizlik sonucu yaralanma”, “lezyonlar ile ilgili bulgular” bölümünde, “sol bacak femur dorsal yüz orta hatta 2x1 cm'lik delici kesici alet yaralanması, dikey uzanan volar yüzde 5x10 cm'lik hematom bulunduğu”, “Sonuç” kısmında ise “Mevcut lezyonun basit bir tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte olduğu,” ibarelerine yer verildiği, alkolmetre ile yapılan ölçümde alkol tespit edilemediği, kişinin hayati tehlikesinin bulunmadığı tespitlerine yer verildiği,

Hastane Polisince düzenlenen 04.08.2013 tarihli tutanakta; “04.08.2013 tarihinde saat 20.40 sıralarında Malatya Devlet Hastanesi Acil Servisine cankurtaran ile gelen ...'nın kendi beyanı ile akşam yemeği yaparken tansiyonunun düşmesi sonucu elindeki bıçak ile yere düştüğünü ve bu esnada elindeki bıçağın uç kısmının sol uyluk kemiği üstüne, baldırına saplandığını, bu nedenle yaralandığını beyan etmiş ve şahsa acil servis doktoru tarafından adli rapor verilmiş, şahıs kalp damar servisine yönlendirilmiş ancak tedavisi bittiğinden ifade vermeksizin Hastanemizden habersiz ayrılmış olup işbu tutanak tarafımızdan tanzimle imza altına alınmıştır.” şeklinde ifadenin bulunduğu,

05.08.2013 tarihli ölüm belgesinde; maktul ...'nın hastanede, doğal ölüm sonucu vefat ettiğinin, maktule otopsi yapılmaksızın defin izni verildiğinin belirtildiği,

Maktulün ölümünden 37 gün sonra olay yerinde yapılan inceleme sonrası düzenlenen 12.09.2013 tarihli olay yeri inceleme raporunda; olayın Malatya il merkezinde Beşkonaklar Caddesi üzerinde bulunan 3 katlı bir apartmanın 2. katında meydana geldiği, apartman dairesinin iki oda ve bir salondan oluştuğu, oturma odasında herhangi bir dağınıklığa, boğuşma emaresine rastlanılmadığı, zeminde, duvarlarda veya evdeki eşyalarda kan izi tespit edilemediği, etrafta cam kırığı bulunmadığı bilgilerine yer verildiği,

13.09.2013 tarihli ölü muayene tutanağında; fethi kabir kararı sonrası mezardan çıkarılan ceset üzerinde yapılan incelemede, yaşı tefrik edilemeyen, mevcut hâliyle 163 cm boyunda, ten ve göz rengi tefrik edilemeyen kadın cesedinde tüm vücutta yer yer epidermis soyulmaları, tüm vücutta sarı, siyah, kırmızı renkte çürümeye bağlı renk değişimleri, kurtlanma olduğu, sol uyluk bölgesinde siyah renk değişimi olduğu, sol uyluk 1/3 orta arkada 2,5 cm'lik kesici delici alet yarası olduğu tespitlerine yer verildiği,

T.C. Adalet Bakanlığı Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunca düzenlenen 30.07.2015 tarihli raporda; maktul ...’nın 04.08.2013 tarihinde bacağından yaralanarak Malatya Devlet Hastanesine götürüldüğü, tedavi görüp aynı gün taburcu edildiği, ertesi gün 05.08.2013 tarihinde rahatsızlandığı, tekrar Malatya Devlet Hastanesine götürüldüğü, tetkiklerin ardından İnönü Üniversitesi Turgut Özal Tıp Fakültesi Hastanesine sevk edildiği, burada ileri tetkikler için yatırıldığı Hastanede aynı gün içinde öldüğü, 11.09.2013 tarihinde fethi kabir sonrası otopsi yapıldığı bildirilen 1973 doğumlu ... hakkında düzenlenmiş adli ve tıbbi belgelerde bulunan veriler birlikte değerlendirildiğinde; kişinin zehirlenerek öldüğünün tıbbi delillerinin bulunmadığı, kişinin ölümünün kesici delici alet yaralanmasına bağlı yumuşak doku içi kanama ve bu nedenle gelişen pulmoner emboli sonucu meydana gelmiş olduğu, kişinin tedavi olduğu hastanelerde takip ve tedavisinde görev alan hekim ve yardımcı sağlık personeline atfı kabil kusur bulunmadığı, 04.08.2013 tarihinde meydana gelen ve sol uyluk medial kesimde kas planları içerisinde en geniş boyutları 5,5x3,5x10 cm olan heterojen hipoekoik görünümde lezyona neden olan ve büyük damarlarda yaralanma meydana getirmeyen sol bacak femur dorsal yüz orta hattaki 2x1 cm'lik delici kesici alet yaralanmasının 5237 sayılı TCK'nın 86-87. maddesi kapsamında yapılan değerlendirilmesinde, kişinin yaşamını tehlikeye sokacak nitelikte olmadığı, kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı, kesici delici aletle veya farklı etmenlerle meydana gelen yaralanmalarda yaranın çevre dokusundaki yumuşak doku içi kanamalara veya kırıklara bağlı olarak adlandırılan kitlelerin oluşabildiği, bu kitlelerin toplardamarlar vasıtasıyla sağ kalbe ve oradan da akciğere ulaşarak tıkanmalar yapabildikleri, kişilerin çeşitli özelliklerine göre kişiden kişiye farklılıklar göstermekle birlikte çoğu zaman ölümü meydana getirebilecek tablolara neden olabildikleri, kişinin ölümüne neden olan pulmoner emboli tablosunun öngörülemez ve önlenemez bir komplikasyon olduğunun tıbben mümkün olduğu ancak kesin olmadığı, bu bilgiler çerçevesinde yapılan değerlendirmede; kişide gelişen pulmoner emboli tablosunun 04.08.2013 tarihinde maruz kaldığı kesici delici alet yaralanmasının bir komplikasyonu olduğu, kişinin hastaneye olay günü ve ertesi günü başvurularında hekimlerce o anki mevcut klinik tablolara göre gerekli tedavilerin uygulanmış olduğu, bu müdahalelere rağmen kişinin hayatını kaybettiği de göz önüne alındığında kişinin 04.08.2013 tarihinde maruz kaldığı kesici delici alet yaralanmasına bağlı meydana gelen yaralanması ile tedavi için kaldırıldığı hastanede 05.08.2013 tarihindeki ölümü arasında illiyet bağı bulunduğunun Adli Tıp Genel Kurulu Üyesi 39 uzman tarafından oy birliğiyle bildirildiği,