muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20425, Karar No: 2015/23785, Tarih: 05.03.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/20425 E.  ,  2015/23785 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/252718

MAHKEMESİ : Pamukova Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2009

NUMARASI : 2007/46 (E) ve 2009/201 (K)

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık İ.’in katılanlar H. ve S.’i yaralaması ile sanık K.’ın katılan S.’i yaralaması nedeniyle verilen cezaların nitelik ve niceliklerine göre, verildikleri tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca katılanlar vekilinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Diğer hükümlere yönelik temyiz istemlerine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

a)Sanık K.. S..’in katılan H.’e yönelik yaralama eylemi nedeniyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

b)Sanıklar A.. B.., H.. S.. ve M.. B.. hakkında tehdit ve yaralama eylemlerinden verilen beraat kararlarının da usul ve Kanuna uygun olduğu,

Anlaşıldığından, sanık K.. S.. müdafii ve katılanlar S.. T.. ve H.. T.. vekilinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 05.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1432, Karar No: 2021/2876, Tarih: 15.04.2021

**14. Hukuk Dairesi         2021/1432 E.  ,  2021/2876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Edirne İcra Hukuk Mahkemesi

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 17/12/2020 tarih ve 2020/8308 Esas, 2020/10987 Karar sayılı "Adli Yardım talebinin reddine" dair ilamına davacı ... tarafından itiraz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 17.12.2020 tarih ve 2020/8308 Esas ve 2020/10987 Karar sayılı, adli yardım talebinin reddine dair kararına karşı, davacı tarafından itiraz edilmesi üzerine dosya Dairemize tevdi edilmiş olmakla dosyadaki belgeler okundu.

İtiraz eden davacı İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesinin 2019/1395 Esas ve 2020/1209 sayılı Kararı ile ilk derece mahkemesi tarafından adli yardım taleplerinin kabul edilmesine rağmen bu husus gözönüne alınmadan karar verilmesi nedeniyle karara itiraz etmiştir.

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 17.12.2020 günlü ve 2020/8308 Esas ve 2020/10987 Karar sayılı ilamıyla, davacının adli yardım istemi 6100 sayılı HMK'nın 334/1 maddesinde öngörülen koşulların gerçekleşmediği gerekçesiyle reddedilmiştir.

Bu karara davacı 18.01.2021 tarihli dilekçeyle itiraz edilmiştir.

Adli Yardım 6100 sayılı HUMK’nın 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelerde adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olunması ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olunmamasıdır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin kendisi ile ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1). Adli yardım isteğinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı belgelendirilerek belirlenecektir. Somut olayda hükmü temyiz eden davacı kendisi ile ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından davacının adli yardım talebi hakkında verilen ret kararında bir isabetsizlik bulunmadığından itiraz eden davacının itirazının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 17.12.2020 günlü ve 2020/8308 Esas ve 2020/10987 Karar sayılı adli yardım talebinin reddine dair karara karşı davacının itirazının 6100 sayılı 337/2. maddesi uyarınca kesin olarak reddine, dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 15.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26512, Karar No: 2012/26450, Tarih: 26.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/26512 E.  ,  2012/26450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı şirketin varsa genel müdür yardımcılığı kadrosunu da gösterir organizasyon şemasının davalı şirketten istendikten sonra dosyaya eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4411, Karar No: 2014/4496, Tarih: 09.06.2014

**10. Ceza Dairesi         2014/4411 E.  ,  2014/4496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2014/4411

Karar No : 2014/4496

Tebliğname No : KYB - 2014/154159

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan hükümlü S.. R.. hakkındaki hükmün infaz aşamasında Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 21.01.2014 tarihinde 2014/97 değişik sayı ile verilen itirazın kabulü ile hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine ilişkin kararının onanması kararının kaldırılması ve aynı Mahkemece 21.01.2014 tarihinde 2014/89 değişik sayı ile verilen itirazın kabulü ile hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ilişkin kararlarının kanun yararına bozulmasına ilişkin talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 12.05.2014 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İncelenen dosyadan;

a) Hükümlü S.. R.. hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan dolayı, Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 03.04.2012 tarihinde 2012/8 esas ve 2012/161 karar sayı ile 5237 sayılı TCK'nın 188/3, 43, 62 ve 52. maddeleri gereğince 5 yıl 5 ay 15 gün hapis ve 2500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına hükmolunduğu,

b) Hükümlünün, Konya Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda cezasını infaz etiiği sırada, Konya Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İşyurdu Yönetim Kurulu Başkanlığı'nca 14.01.2014 tarihinde 2014/21 sayı ile hükümlünün Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/143 esas sayılı dosyasına konu, cezasının üst sınırı 7 yıldan az olmayan uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan dolayı yargılamasının devam ettiği gerekçesiyle, 5275 sayılı Kanun'un 14. maddesinin 4. fıkrası ve Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 12. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendi uyarınca “kapalı ceza infaz kurumuna iadesine” karar verildiği,

c) Belirtilen kararın onaya sunulması üzerine, Konya İnfaz Hakimliği'nce 17.01.2014 tarihinde 2014/132 esas ve 2014/125 karar sayı ile “hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine ilişkin kararın onanmasına” karar verildiği,

c) Belirtilen kararın onaya sunulması üzerine, Konya İnfaz Hakimliği'nce 17.01.2014 tarihinde 2014/132 esas ve 2014/125 karar sayı ile “hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine ilişkin kararın onanmasına” karar verildiği,

d) Hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine ilişkin karara itiraz etmesi üzerine, Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 21.01.2014 tarihinde 2014/97 değişik iş sayı ile Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 12/1-f maddesi halen yürürlükte ise de, söz konusu yönetmeliğin uygulanmasına dayanak teşkil eden 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesinin 7. fıkrasının (b) ve (c) bentlerinin Anayasa Mahkemesi'nce iptal edildiği dikkate alındığında, yönetmelik hükmünün uygulanmaması gerektiği, yine Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı gerekçeleri doğrultusunda yürürlükte bulunan 5275 sayılı Kanun'un 14/4 maddesinin soruşturma veya kovuşturmaya ilişkin bölümünün uygulanmasının ileride telafisi mümkün olmayacak şekilde hak ve özgürlüklerin kısıtlanmasına neden olacağı gerekçesiyle, “hükümlünün itirazının kabulü ile Konya İnfaz Hakimliği'nin 17.01.2014 tarihli kararının kaldırılmasına” karar verildiği,

e) Hükümlünün, 16.01.2014 tarihli dilekçesiyle 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi gereğince kalan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilmesi isteği üzerine, Konya İnfaz Hakimliği'nce 16.01.2014 tarihinde 2014/177 esas ve 2014/168 karar sayı ile hükümlünün Konya l. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/143 esas sayılı dosyasında, üst sınırı 7 yıldan az olmayan uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan yargılandığı, bu nedenle Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliği'nin 8. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendi uyarınca açık ceza infaz kurumuna ayrılamayacağı gerekçesiyle “hükümlünün denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına yönelik talebinin yasal koşulları bulunmadığından reddine” karar verildiği,

f) Hükümlünün belirtilen karara itiraz etmesi üzerine, Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 21.01.2014 tarihinde 2014/89 değişik iş sayı ile hükümlü hakkında Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/143 esas sayılı dava dosyasında üst sınırı 7 yıldan az olmayan hapis cezasını gerektiren uyuşturucu ticareti yapma suçundan yargılanmasının devam ettiği belirtilmiş ise de, hükümlünün uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan değil, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûmiyetine hükmolunması nedeniyle Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 12. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendindeki şartların bulunmadığı, hükümlünün 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesindeki koşulları taşıdığı gerekçesiyle, “hükümlünün itirazının kabulü ile Konya İnfaz Hakimliği'nin 16.01.2014 tarihli kararının kaldırılmasına, hükümlünün koşullu salıverilme tarihi olan 11.05.2015 tarihine kadar 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak üzere tahliyesine” karar verildiği

Anlaşılmıştır.

Anlaşılmıştır.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, «Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18/09/2007 tarihli ve 2007/1-214-181 sayılı kararında belirtildiği üzere infaza ilişkin lehe oluşan hataların kazanılmış hakka konu olmayacağı gözetilerek yapılan incelemede;

1- 5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 14/4 ve Açık Ceza infaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliği'nin 12/1-f maddesi gereğince kapalı ceza infaz kurumuna iade kararına yönelik itirazın kabulü yönünden;

Dosya kapsamına göre, Anayasa Mahkemesi'nin 26/12/2013 tarihli ve 2013/133 esas, 2013/136 sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazına ilişkin 105/A maddesinin 7 numaralı fıkrasının b ve c bentlerinin iptal edildiği, bununla birlikte 5275 sayılı Kanun’un açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumuna iadelerine ilişkin 14/4. maddesi ile Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 12/1-f maddesinin halen yürürlükte olduğu, söz konusu maddelerin birbirinden farklı durumlara ilişkin olup, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararının geniş yorumlanamayacağı ve 5275 sayılı Kanun’un 14/4. maddesine teşmil edilemeyeceği gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi sebebiyle Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21/01/2014 tarihli ve 2014/97 değişik iş sayılı kararında,

2- Cezanın 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazı yönünden;

2- Cezanın 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazı yönünden;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A maddesinin 1, 2 ve 3. fıkralarında koşullu salıverilmesine 1 yıldan az kalan hükümlünün kalan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilebilmesinin şartlarının gösterildiği, ancak bu şartların incelenmesinden önce gerekli ön koşulun 1. fıkra gereğince hükümlünün altı aydır açık ceza infaz kurumunda bulunması gerektiği (aynı Kanun'un geçici 4. maddesi uyarınca bu şart 31/12/2015 tarihine kadar uygulanmaz.), ya da 2. fıkra gereğince açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarının oluşması gerektiği, bu halde de şartların oluştuğu tarihten itibaren en az 6 aylık sürenin kapalı ceza infaz kurumunda geçirilmesi koşulunun aynı Kanun'un geçici 4. maddesi uyarınca 31/12/2015 tarihine kadar uygulanmayacağı, görüldüğü üzere denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezanın infaz edilebilmesi için hükümlünün ya açık ceza infaz kurumunda bulunması veya kapalı ceza infaz kurumunda bulunulmasına rağmen açığa ayrılma şartlarını taşıması gerektiği, halen yürürlükte bulunan 5275 sayılı Kanun'un 14/4. maddesinde belirtildiği şekliyle, hükümlülerin, hükümlü oldukları suçtan başka bir fiilden dolayı haklarında tutuklama kararı veya soruşturma konusu olan suçun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir başka suçtan soruşturması veya böyle bir suçtan tutuksuz yargılaması devam etmekte ise kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilmesi gerektiği, bu durumda anılan Kanun'un 105/A maddesinin 1. fıkrası (a) bendinde gösterilen açık ceza infaz kurumunda bulunma şartını ve 2. fıkrada gösterilen açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarının gerçekleşmemiş olacağı,

Böyle bir halde ise artık maddede sayılan iyi halli olma, koşullu salıverilmeye 1 yıldan az kalma gibi diğer şartların incelenmesine imkan bulunmadığı nazara alındığında, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi nedeniyle Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21/01/2014 tarihli ve 2014/89 değişik iş sayılı kararında,

İsabet görülmemiştir..» denilerek, Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.01.2014 tarihli 2014/89 ve 2014/97 değişik iş sayılı kararlarının kanun yararına bozulması istenmiştir.

İsabet görülmemiştir..» denilerek, Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.01.2014 tarihli 2014/89 ve 2014/97 değişik iş sayılı kararlarının kanun yararına bozulması istenmiştir.

Kanun yararına bozma yolunun, hâkim ya da mahkemeler tarafından verilip, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar ve hükümlerdeki, verildikleri tarihte yürürlükte bulunan hukuk kurallarına aykırılıkların giderilmesi için başvurulan olağanüstü bir yasa yolu olması nedeniyle, Anayasa Mahkemesi'nin 5275 sayılı Kanun'un 14. maddesinin (4) numaralı fıkrasında yer alan “....veya soruşturma konusu olan suçun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir başka suçtan soruşturması veya böyle bir suçtan tutuksuz yargılaması devam etmekte...” ibaresinin iptaline ilişkin 23.05.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan, 09.04.2014 tarihli 2014/26 esas ve 2014/78 sayılı kararı ve 04.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik hükümleri uyarınca hükümlünün hukuksal durumunun Mahkemece yeniden değerlendirilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

A) Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.01.2014 tarihli ve 2014/97 değişik iş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteğinin incelenmesi:

A) Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.01.2014 tarihli ve 2014/97 değişik iş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteğinin incelenmesi:

Hükümlü S.. R.. hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan cezalandırılması için kamu davası açıldığı, belirtilen suç için kanunda öngörülen ceza miktarının üst sınırının yedi yıldan az olmadığı, Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 04.12.2007 tarihinde 2007/143 esas ve 2007/206 karar sayı ile hükümlünün eyleminin TCK'nın 191. maddesi kapsamında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu gerekçesiyle TCK'nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, ayrıca aynı Kanun'un 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verilmiş ise de, hükmün Cumhuriyet savcısı tarafından aleyhe temyiz edilmesi nedeniyle, hükümlü hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan açılan dava ile ilgili kovuşturmanın devam ettiği, Anayasa Mahkemesi'nin 26.12.2013 tarihli iptal kararının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezanın infazını düzenleyen 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesine ilişkin olduğu, 5275 sayılı Kanun'un 14. maddesinin 4. fıkrası ile Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 8 ve 12. maddelerini kapsamadığı, bu durumda hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine ilişkin karar doğru olduğundan, hükümlünün itirazının reddi yerine itirazın kabulü ile Konya İnfaz Hakimliği'nin 17.01.2014 tarihli kararının kaldırılması yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma isteği bu nedenle yerinde olduğundan; Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.01.2014 tarihli ve 2014/97 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA; aynı Kanun’un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için, dosyanın adı geçen Mahkemeye iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na GÖNDERİLMESİNE,

B) Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.01.2014 tarihli ve 2014/89 değişik iş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteğinin incelenmesi:

B) Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.01.2014 tarihli ve 2014/89 değişik iş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteğinin incelenmesi:

Hükümlünün, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi gereğince kalan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesini talep ettiği tarihte, hak ederek tahliyesine bir yıldan az süre kaldığı ve iyi halli olduğu anlaşılmış ise de, yukarıda belirtilen gerekçelerle açık ceza infaz kurumuna ayrılma koşulları gerçekleşmediğinden, hükümlünün itirazının reddi yerine itirazın kabulü ile Konya İnfaz Hakimliği'nin 16.01.2014 tarihli kararının kaldırılmasına ve hükümlünün koşullu salıverilme tarihine kadar cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilmesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma isteği bu nedenle yerinde olduğundan; Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.01.2014 tarihli ve 2014/89 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA; aynı Kanun’un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için, dosyanın adı geçen Mahkemeye iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na GÖNDERİLMESİNE,

09.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13625, Karar No: 2014/3156, Tarih: 20.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/13625 E.  ,  2014/3156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hakaret, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye ..., şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek yada yakıştırmalarda bulunmak yada sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur.İsnadın ispatı konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek;mağdurun ... şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır. Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, ... ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır.

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir. Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar, örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

Katılanın sevk ve idaresindeki aracı ile yanında eşi de varken, sanıkların içerisinde bulunduğu araç ile çarpışarak maddi hasarlı trafik kazası yaptıkları, sanıkların araçlarından inerek katılana ait aracın, farlarını, camlarını ve tamponunu kırdıkları, katılana sinkaflı sözlerle hakaret edip, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek derece yaraladıklarının iddia edildiği somut olayda;

1- Sanık ... hakkında mala zarar verme ve kasten yarala suçlarından verilen mahkumiyet kararına dair sanığın temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında mala zarar verme ve kasten yaralama suçlarındann hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre, karar tarihi nazara alındığında; 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun'a, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesiyle eklenen geçici madde 2 uyarınca temyizi mümkün olmadığından, sanığın 23.01.2012 havale tarihli dilekçesiyle temyiz isteğinin CMUK' nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında hakaret, sanık ... hakkında mala zarar verme, kasten yaralama ve hakaret suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Olayın meydana geldiği yere ait suç tarihi itibariyle mobese kamera kayıtları incelendikten sonra, sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini yerine, katılan vekilinin 17.01.2012 tarihli oturumdaki talebi yerinde bulunmayan gerekçe ile reddedilerek, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK' un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.