muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4300, Karar No: 2018/4913, Tarih: 19.06.2018

1. Müdahalelerin yasayla öngörülmesi:

AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan “yasayla öngörülme” ifadesinin, ilk olarak, itiraz konusunun iç hukukta bir dayanağı olması gerektiğini hatırlatır. Ancak söz konusu ifade hukuki normların ilgili kişinin erişiminde olmasını, sonuçlarının öngörülebilmesini ve hukukun üstünlüğü ilkesine uygun olmasını gerektiren kanun niteliğine de atıfta bulunmaktadır (Association Ekin/Fransa, başvuru no: 39288/98; Ürper ve diğerleri/Türkiye kararı, başvuru no: 14526/07, 14747/07, 15022/07, 15737/07, 36137/07, 47245/07, 50371/07, 50372/07 ve 54637/07, 20 Ekim 2009).

2. Müdahalelerin meşru bir amaç izleyip izlemediği konusu:

Sözleşme’nin 10/2. maddesine göre, bu özgürlüklerin kullanılması “…demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” Açıkça görüldüğü üzere yasayla düzenlemek şartıyla “başkalarının şöhret ve haklarının korunması” amacıyla ifade özgürlüğünün sınırlandırılabileceği kabul edilmekte olup sınırlama haklı olsa bile, bu kez sınırlamanın orantılılığı gündeme gelecektir (bkz. sınırlamanın orantısızlığı konusunda Pakdemirli/Türkiye kararı). Ancak kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığı konusunda kuşku yoktur. Diğer bir deyişle, terazide bir yanda siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihin daha çok ifade özgürlüğünden yana kullanıldığı söylenebilir (Osman Doğru, Atilla Nalbant; İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi Açıklama ve Önemli Kararlar, C. 2, ... 2013, s. 232).

3.Müdahalelerin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı konusu:

İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun temel yapılarından birini oluşturduğu ve toplumun gelişimi ve bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşullarından biri olduğu hatırlatılmalıdır (Lingens/Avusturya, A Serisi no. 103). İfade özgürlüğü istisnalara tabi olsa da, bu istisnalar dar bir biçimde yorumlanmalı ve sınırlama nedeni ikna edici bir biçimde ortaya konmalıdır (Observer ve Guardian/Birleşik Krallık, A Serisi no. 216).

İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun temel yapılarından birini oluşturduğu ve toplumun gelişimi ve bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşullarından biri olduğu hatırlatılmalıdır (Lingens/Avusturya, A Serisi no. 103). İfade özgürlüğü istisnalara tabi olsa da, bu istisnalar dar bir biçimde yorumlanmalı ve sınırlama nedeni ikna edici bir biçimde ortaya konmalıdır (Observer ve Guardian/Birleşik Krallık, A Serisi no. 216).

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun en önemli temellerinden birisi olup, toplumsal ilerlemenin ve her kişinin gelişiminin başlıca koşullarından birini teşkil etmektedir. AİHS'nin 10. maddesinin ikinci fıkrası saklı kalmak koşuluyla, ifade özgürlüğü yalnızca iyi karşılanan ya da zararsız veya önemsiz olduğu düşünülen değil, aynı zamanda kırıcı, hoş karşılanmayan ya da kaygı uyandıran “bilgiler” ya da “düşünceler” için de geçerlidir, çoğulculuk, hoşgörü ve açık düşünce bunu gerektirir ve bunlar olmaksızın “demokratik bir toplum” olamaz. 10. maddede benimsenen ifade özgürlüğü bu şekilde olmakla birlikte, yine de bu dar bir yorum gerektiren istisnalar içermektedir ve bu hakkı kısıtlama ihtiyacının ikna edici bir biçimde ortaya konması gerekmektedir (Pakdemirli/Türkiye kararı, başvuru no: 35839/97, 22 Şubat 2005).

Konunun iç hukukumuzda nasıl yer aldığı konusuna gelince; Anayasa’ya göre, herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir ve her ne sebep ve amaçla olursa olsun kimse, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; düşünce kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz. Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir ve bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar.

Anayasa’nın 26. maddesinin ikinci fıkrasında bu hürriyetlerin kullanılması, sınırlandırılması düzenlenmiş; millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabileceği ifade edilmiştir.

Düşünce ve kanaat özgürlüğü sınırının aşılması ve kişilik hakkına saldırı seviyesine ulaşması hâlinde, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 58. ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddeleri gereğince manevi tazminat istenebilecektir.

Düşünce ve kanaat özgürlüğü sınırının aşılması ve kişilik hakkına saldırı seviyesine ulaşması hâlinde, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 58. ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddeleri gereğince manevi tazminat istenebilecektir.

Somut davada; her ne kadar ilk derece mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince söz konusu açıklama ve haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı ve davacıların kişilik haklarına saldırı oluşturmadığı benimsenmiş ise de; bir kamu bankası olan ve güvenilirliğin esas olduğu bir alanda faaliyet gösteren davacı banka ve kamu görevlisi olan genel müdürü hakkında resim ve ismine de yer verilerek “tüketicilerin dolandırıldığı ve aldatıldığı” şeklinde ifadelere yer verilmesi, yukarıda vurgulanan AİHM içtihatları karşısında, haber metni bir bütün olarak değerlendirildiğinde , ifade özgürlüğü kapsamında korunması gereken kişisel değer yargısı niteliğinde olmayıp davacı bankanın ticari itibar ve güvenilirliğini zedeler nitelikte, eleştiri sınırlarını aşan küçültücü, hakaret içerikli ifadeler olup davacıların kişilik haklarına saldırı mahiyetindedir.

Şu halde; kişilik hakları saldırıya uğrayan davacılar yararına uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, davanın tümden reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun olmamış ve bu durum kararın bozulmasını gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde gösterilen nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA ve davacılar yararına takdir olunan 1.630,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalılara yükletilmesine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11333, Karar No: 2007/13727, Tarih: 03.07.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/11333 E.  ,  2007/13727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ   : Pendik İcra Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 13.10 YTL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 03.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17343, Karar No: 2007/647, Tarih: 23.01.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/17343 E.  ,  2007/647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizcilik İhtisas Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit istemine ilişkin davada ... Denizcilik İhtisas ile ... 2. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, deniz taşıma işinden kaynaklanan menfi tesbit istemine ilişkindir.

6762 Sayılı Türk Ticaret Yasasında görev hususunu düzenleyen 4. maddesinde 20.04.2004 tarih 5136 Sayılı Yasa ile eklenen son fıkrada “... durumunun gerekli kaldığı yerlerde H.S.Y.K.’nun olumlu görüşü ile ... Bakanlığınca bu yasanın dördüncü kitabında yeralan deniz hukukuna ilişkin ihtilaflara bakmak ve asliye derecesinde olmak üzere Denizcilik İhtisas Mahkemeleri kurulur. Bu mahkemelerin yargı çevresi H.S.Y.K tarafından belirlenir” hükmü yeralmaktadır.

T.T.Y.’nın eklenen metninden de anlaşıldığı gibi T.T.Y.’nın 4. kitabında yeralan 816 ila 1263 maddeleri arasında düzenlenen uyuşmazlıkların deniz hukukuna ilişkin olup, kurulması halinde Denizcilik İhtisas Mahkemesinde görülmesi hususu tartışmasızdır.

Somut olayın T.T.Y.’nın 4. kitabında yeralan deniz hukukundan kaynaklandığı, olayın çözümünde ... ilişkiye bakılması gerektiği, ... ilişkinin de deniz hukukuna yönelik olduğu Denizcilik İhtisas Mahkemesinin yasa ile kurulduğu anlaşılmakla görevli mahkeme Denizcilik İhtisas Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Denizcilik İhtisas Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 23/01/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9935, Karar No: 2024/5941, Tarih: 17.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9935 E.  ,  2024/5941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1933 E., 2023/1998 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 8. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/422 E., 2023/525 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın ve karşı davanın kabulüne ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; davalı evlendikten yaklaşık iki ay sonra müvekkilini ortak konuttan kovduğunu ve taraflar o zamandan beri ayrı yaşadığını, müvekkili eş ile davalı eş ... evlendikten sonra, davalı eş ...'ın ailesi, tarafların evlilik birliğine çok fazla müdahil olduklarını, davalı eşin ablası, müvekkili ile davalı eşin ortak konutuna sürekli gelip gittiğini, davalı eş ile müvekkilini hiçbir zaman yalnız bırakmadığını, gerek davalı eşin ailesinin evliliğe müdahale etmemesini, gerekse davalı eşin ailesinin hakaret ve beddualarına davalı eşin sesiz kalmasının bir kusur sebebi olduğunu, henüz evlilik birliğinin ilk ayında müvekkili eşin beyanına göre davalının ailesi tarafından müvekkilinin bakire olmadığı yönünde söylentiler çıkardığını, ilk olarak müvekkilinin beyanına göre davalının henüz gerdek gecesi sonrası yataklarındaki çarşafı bir hurca koyduğunu ve bu hurcu davalının ablası olarak bahsedilen ...'e götürdüğünü, keza boşanma süresinde davalı eşin ablalarının müvekkilinin yaşadığı çevrede, müvekkili eş hakkında ''Önceden evlendi, 5 kere de nişanlandı'' şeklinde söylenti çıkardıklarını, iftirada bulunduklarını, ne var ki davalı eşin ..., müvekkili davacının ilk eşi olduğunu, tüm bu nedenlerle tarafların boşanmalarına, müvekkili için 2.500,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmesine, yargılama sonunda yoksulluk nafakası olarak devamına, müvekkili için 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminatın müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; karşı dava yönünden ise tarafların evlendikten sonra sadece iki ay kadar fiilen birlikte yaşadıklarını, ne var ki bu kısa süreç sürekli davacı ve ailesi tarafından problem yaratılarak huzursuzluk içerisinde geçtiğini, tarafların doğru düzgün şekilde aile ortamına uyum sağlaması, mutlu olması müvekkiline çok görüldüğünü, taraflar arasında evlenmeden önce konuşulan konular üzerine verilen sözleri davalı eşin hiçbir zaman yerine getirmediğini, davalı eşin evine bakmadığını, ev hanımı olmasına rağmen birlik görevlerine yerine getirmediğini, doğru düzgün yemek yapmadığını, kahvaltı hazırlamadığını, evini temizlemeyip ütüsünü yapmadığını, müvekkilinin kıyafetlerine dikkat etmediğini, müvekkilini kahvaltı hazırlayarak işe göndermediğini, taraflar evlendikten sonra aralarında pek çok problem yaşanmış olmakla birlikte en büyük problemlerinden biri davalının ailesi olduğunu, davalının ailesinin sürekli evlilik içerisinde yer aldığını, davalının da kendi ailesinin evlilik birliğine sürekli müdahale etmesine ses çıkarmadığını, ailesinin lafıyla oturup kalktığını, müvekkiline istişare edip karar almak yerine ailesi ne diyorsa onu yaptığını, tarafların hiç özelinin olmadığını, taraflar arasında yaşanan herşeyi yatak odası sırları dahi ailesine anlattığını, tüm bu nedenlerle tarafların boşanmalarına, müvekkili lehine 200.000,00 TL maddî, 200.000,00 TL manevî olmak üzere toplam 400.000,00 TL tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile özetle; davacı karşı davalı kadının eşine yeterince ilgi göstermediği, davacı kadının annesinin evin düzenine karışmasına müsade ettiği, evi ve ailesine yeterli önemi göstermediği, ailesinin evliliğe karışmasına engel olmadığı, davalı erkeğin ailesiyle görüşmek istemediği bu davranışları ile hafif kusurlu olduğu; buna karşın davalı karşı davacı erkeğin tartışma çıkardığı, ailesinin evliliğe müdahelesine ses çıkarmadığı, eşini ailesinin evine bırakıp gittiği ve terkettiği, davacı karşı davalı kadını istemediğini söylediği, davalı karşı davacı erkek ve ailesinin psikolojik şiddet uyguladığı, davalı erkeğin kardeşinin sürekli eve gelerek aile birliğine müdahalede bulunduğu ve erkeğin bu durumu engellemediği, yaşanan olaylarda davalı karşı davacı erkeğin ağır kusurlu olduğu, tarafların karşılıklı kusurlu davranışları nedeniyle aralarındaki evlilik birliğinin ortak hayatı devam ettirmeleri kendilerinden beklenemeyecek derecede şiddetli geçimsizlik nedeniyle temelinden sarsıldığı, tarafların boşanmayı istedikleri, eşlerin güvenlerini, sevgi ve saygılarını bitirmeleri nedeniyle evliliğin çekilmez hal aldığı, devamına imkan kalmadığı, sonuç ve kanaatine varıldığından asıl ve karşı davanın kabulü ie tarafların boşanmalarına; tarafların sosyal ekonomik durumları, kusur durumları ve hakkaniyet ilkeleri ile evlilik birliğinin süresi dikkate alınarak kendisi için aylık 600,00 TL tedbir nafakasının karar kesinleşinceye kadar devamı ile bir defaya mahsus 25.000,00 TL toptan yoksulluk nafakasının erkekten alınarak kadına verilmesine, kadın lehine 20.000,00 TL maddî ve 20.000,00 TL manevî tazminatın erkekten alınarak kadına verilmesine, ağır kusurlu olduğu anlaşılan davalı karşı davacının maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı kadın vekili katılma yoluyla vermiş olduğu istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin davasının kabulü, kusur değerlendirmesi, nafaka ve tazminatların miktarları yönünden istinaf yoluna başvurusunda bulunmuştur.

2. Davalı-davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesi, kadının davasının ve feri taleplerinin kabulü ile reddedilen kendi maddî ve manevî tazminat talepleri yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı-davalı kadın vekili katılma yoluyla vermiş olduğu temyiz dilekçesinde özetle; erkeğin davasının kabulü, kusur değerlendirmesi, nafaka ve tazminatların miktarları yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesi, kadının davasının ve feri taleplerinin kabulü ile reddedilen kendi maddî ve manevî tazminat talepleri yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık karşılıklı açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadının ve erkeğin boşanma davasının kabulünün, kadının nafaka ve tazminat talebinin kabulünün ve erkeğin tazminat taleplerinin reddinin dosya kapsamına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanunu’nun 190 ıncı 194 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un, 4 üncü, 6 ıncı, 166 ıncı, 169 uncu, 174 üncü, 75 inci, 176 ncı maddeleri.6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz eden Semra'ya yükletilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden Rifat'a yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5277, Karar No: 2023/6446, Tarih: 20.12.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/5277 E.  ,  2023/6446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/115 E., 2023/240 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 2254, 2257 ve 2258 parsel sayılı taşınmazların yoldan ihdas hukuki nedeniyle davalı ... adına ihdasen tescil edildiğini, kamu malı niteliğinde olan dava konusu taşınmazların özel mülkiyete konu olmasının mümkün olmadığını, ihdasen tescil işleminin geçersiz olduğunu ileri sürerek tapularının iptali ile Hazine adına tescilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 17.12.2013 tarihli ilk kararında; Hazine adına tescili gerekirken belediye adına yapılan tescil işleminin hiçbir hukuki dayanağının bulunmadığı, tescil işleminin yolsuz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar vermiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 27.04.2021 tarihli ve 2018/3313 Esas, 2021/3098 Karar sayılı bozma ilamında; "...davalı ... tarafından yapılan imar uygulamasının iptali bakımından idari yargı yerinde dava açılıp açılmadığı araştırılarak bu idari davanın sonucunun beklenilmesi, iptal edilmemiş olması halinde imar parselinin dayanağı olan idari işlem ayakta kaldığından sicilin dayanıksız kalmayacağı ve TMK'nın 1025. maddesi hükmü uyarınca yolsuz tescil durumuna düşmeyeceği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi, iptal edilmiş olması halinde ise yasa değişikliği uyarınca dava konusu uyuşmazlık, idareye başvuru yoluyla çözülmesi gerektiğinden imar parselinin eski hale ihyasına yönelik dava konusu talebin, kanun değişikliği nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına" karar verilmiştir.