muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11753, Karar No: 2009/15860, Tarih: 27.10.2009

b) Mahkeme, "dava konusu yerin 59 nolu komisyonca özel orman niteliğiyle sınırlandırıldığını ve ilan edilip kesinleştiğini, Orman Yönetiminin 6 aylık askı ilan süresi içinde dava açmadığından hak düşürücü sürenin geçtiğini" ret kararına gerekçe yapmıştır.

Yukarıda 12, 13, 14, 15 ve 16 nolu bentlerde anlaşıldığı gibi yapılan işlem özel orman kadastrosu değildir. 59 nolu komisyon bu köyde yaptığı çalışmalar için altı adet tutanak düzenlemiş, bu tutanaklardan sonuncusu 15/06/1989 tarihli "İşi Sonuçlandırma Tutanğı"dır. Sadece bu altı adet tutanağı valilik onayına sunmuş ve bundan sonra sadece bu tutanakları 6831 Sayılı yasanın 11/1. Maddesi gereğince 14/11/1990 tarihinde askı ilanına çıkarmıştır. Ancak, bu tarihten önce dava konusu parsel de içinde olmak üzere 10 adet özel orman parselini edinme nedeni "Orman Kadastrosu" olduğu belirtilerek 12/11/1990 tarihinde A.... ... ve intikalen de mirasçıları adına tescil edilmiştir. 15/06/1989 tarihli "işi sonuçlandırma tutanağı"ndan sonra düzenlenen 31/07/1989 tarihli tutanakla yapılan işlem uzun süre gizlenmiştir. Öyle ise, mahkemenin tutanığın ilan edildiği, hak düşürücü sürenin geçtiği ve diğer konulardaki gerekçesinin de yasal dayanağı bulunmamaktadır.

c) Mahkemece dava konusu taşınmazın bulunduğu Ballıca Devlet Ormanının 1952 yılında makiye ayrıldığı, Orman Yönetiminin 1963 yılında makiye ayırma işlemini iptal etmiş olmasının davalı kişileri bağlamayacağı, 22/03/1996 ... 1993/3 - 1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı ile "maki komisyonlarının yaptığı işlemlerin geçerli ve makiye ayrılan yerlerde oluşturulan özel tapulara değer verilmesinin kabul edildiği" konuları da gerekçe yapılarak yönetimin davası ret edilmiştir.

Yukarıda 27 nolu bentde ayrıntılarıyla açıklandığı gibi, dava konusu taşınmazın bulunduğu Ballıca Köyü de dahil olmak üzere İstanbul Anadolu yakasında yapılan ve Orman Yönetiminin iç işi olan makiye ayırma çalışmaları hiçbir zaman sonuçlanmamış ve yapılan çalışmalar da 1963 yılında iptal edilmiştir. İptalin geçerli olduğu, ilgili hukuk daireleri ve H.G.K.'nun 03/07/2002 ... ve 2002/558 - 588 sayılı kararı ile de kabul edildiği ve yukarıda 29 nolu bentte belirtildiği gibi Kasım 1932 tarihli 17, 18 ve 19 nolu tapu kayıtlarına dayanılarak A.... ... mirasçılarının 765.000 m2 yüzölçümündeki yer için açtığı başka bir tescil davası "bu bölgede makiye ayırma çalışmalarının iptal edildiği, makiye ayırmanın davacı A.... ... mirasçılarına bir hak sağlamayacağı" gerekçesiyle Asliye (1) Hukuk Mahkemesinin 04/12/2003 ... ve 1999/101 - 823 sayılı kararıyla ret edilmiş ve 20. Hukuk Dairesinin 12/04/2005 ... 2005/856- 4220 sayılı kararı ile onanmıştır. Diger taraftan, davacılara ait tapular, İçthadı Birleştirme Kararında öngörülen özel yasalar gereğince oluşturulan tapu değildir. Bu durumda, mahkemenin gerekçesi bu yönlerden de yanlıştır.

Somut olaya hangi yönden bakılırsa bakılsın mahkemece delilllerin takdirinde yanılgıya düşülmüştür. Dava konusu taşınmaz, Devlet Ormanıdır. Orman Yönetiminin davasının kabulüne ve dava konusu parselle ilgili 31/07/1989 tarihli "mahkeme kararı uygulama Tutanağı"nın iptaline ve dava konusu parsel hakkında oluşturulan tapu kaydının iptali ile bitişiğindeki kadastrosu kesinleşerek Hazine adına tescil edilmiş orman parselleri ile birleştirilerek Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 27/10/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/52317, Karar No: 2013/34755, Tarih: 24.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/52317 E.  ,  2013/34755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, rekabet yasağına dayanan cezai şart alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi ve davacı avukatınca da duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 24.12.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işveren, işyerinde daha önce sorumlu hekim, hemşire, idari müdür ve yardımcı personel ile bu şahısların daha sonra çalışmaya başladıkları şirket hakkında açtığı davada iş sözleşmelerinde rekabet yasağı öngörüldüğünü ileri sürerek rekabet yasağına aykırılıktan doğan cezai şartın ödetilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan ... ve ..., işverene üç ay öncesinden feshedileceğinin bildirilmesine rağmen işverence bildirim süresi sonu beklenmeksizin iş sözleşmelerinin feshedildiği, bu yüzden rekabet yasağının koşullarının oluşmadığı belirtilmiştir. Diğer davalılar bakımından da rekabet yasağına bağlı cezai şart koşullarının oluşmadığı savunulmuştur.

Mahkemece, davalılar açısından birçok yönden şartları oluşmayan cezai şartların istenemeyeceği kanaat ve sonucuna varılarak davanın reddine dair karar verilmiştir.

Kararı, yasal süresi içinde davacı işveren ve vekalet ücreti yönünden davalılar temyiz etmiştir.

İşçi, işe alındığı andan işten çıkarılacağı ana kadar işverene karşı rekabet yapamaz. Zira söz konusu zaman parçası içinde yapılmış rekabet, sadakat borcuna aykırılık oluşturur. İşçinin İş Kanunu’nun 25/II- b, d ve e bentleri gereğince doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması sadakat borcunun ihlali olarak kabul edilmiş; bu hâlde işverenin iş akdini feshedebileceği gibi tazminat da isteyebileceği hükme bağlanmıştır. Rekabet etmeme borcu ise işçinin öteki borçları gibi her iş sözleşmesi için söz konusu olan borçlardan değildir. İş akdinin devamı süresince işçinin işverenle rekabet etmemesi sadakat borcu içinde yer alan bir yükümlülüktür. Buna karşılık taraflar iş ilişkisi devam ederken sözleşmenin bitiminden sonra işçinin rekabet etmeyeceğine dair bir hükmün iş akdine konulmasını veya bu konuda ayrı bir sözleşme (rekabet yasağı sözleşmesi) yapılmasını kararlaştırabilirler. İş akdi sona erdikten sonra işçinin işverenle rekabet etmeme borcu ancak böyle bir sözleşme ile kararlaştırıldığı takdirde söz konusu olmaktadır (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, Beta Yayınları, 2005, s.277).

Bu noktada, iş görme ve sadakat borçları ile rekabet etmeme borcu (rekabet yasağı) arasındaki ayrıma değinilmesinde yarar bulunmaktadır. İş görme ve sadakat borçları, açıkça kararlaştırılmasa bile her iş sözleşmesinde vardır. Rekabet etmeme borcu ise, ancak iş sözleşmesi taraflarının açıkça kararlaştırmaları hâlinde ortaya çıkar. Bundan başka, iş görme ve sadakat borçlarının yerine getirilmesi sadece sözleşmenin yürürlüğü sırasında söz konusudur. Buna karşılık Borçlar Kanunu’nda düzenlenmiş olan rekabet etmeme borcu ise iş sözleşmesinden sonraki süre içinde yerine getirilir. Rekabet etmeme yükümüne dair sözleşmenin yazılı şekilde yapılması, iş ve süre ile sınırlandırılmış olması, işçinin ekonomik geleceğini hakkaniyete aykırı olarak tehlikeye sokmaması ve işçinin reşit olması gerekir. İş sözleşmesi devam ederken, işçinin rekabet sayılacak davranışları ise “doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlar” olup İş Kanunu’nun 25/II-e kapsamına girer ve işveren için haklı nedenle bildirimsiz fesih nedeni oluşturur. Rekabet yasağına aykırı hareket edilmesi hâlinde ise işçi, BK.351. maddesi gereğince zararı tazmin ile mükelleftir ( Çelik Nuri, İş Hukuk Dersleri, Beta Yayınları, 22.Bası, s.136-139; Tunçomağ Kenan, Centel Tankut, İş Hukukunun Esasları, Beta Yayınları, s.101; Mollamahmutoğlu Hamdi, İş Hukuku, Turhan Yayınevi, 2. Bası, s.367; Süzek Sarper, İş Hukuku, Beta Yayınları, 2. Bası, s.276-277). Kanun koyucu bu kuralı rekabet yasağı sözleşmesinin ticarî işletmeyi ilgilendirmesi sebebiyle getirmiş olup; öğretide rekabet yasağı sözleşmesi ile hizmet akdi arasındaki yakın ilişki sebebiyle iş mahkemelerinin görevli olması gerektiği, her hizmet sözleşmesinin mutlaka bir ticarî işletmeyi ilgilendireceğini kabul etmenin mümkün olmadığı, dolayısıyla esnaf düzeyindeki kişinin yaptığı hizmet sözleşmesinde yer alan rekabet yasağının ihlalinden doğan davanın da bu hüküm gereğince mutlak ticarî dava sayılmasının anlamsız olduğu, bu tür bir sözleşmeden doğan uyuşmazlık “öz ticaret hayatına” dair olmadığı gibi çözümünün de ayrı bir uzmanlığı gerektirmeyeceği görüşü de savunulmaktadır (Arkan Sabih, Ticarî İşletme Hukuku, Onuncu Bası, s. 96).

Yukarıdaki ayrıntılı açıklamalar göstermektedir ki, iş akdinin devamı sırasında işçinin sadakat borcundan kaynaklanan rekabet etmeme yasağına aykırılık hâlinde, bu tür davalara bakmakla görevli mahkeme iş mahkemesidir. İş akdinin sona ermesinden sonra rekabet yasağına aykırı hareket edilmesi hâlinde ise, buna dayalı olarak açılacak dava, niteliği itibarıyla 818 sayılı BK.348. maddesi kapsamına girmekle ve bu kapsamdaki davalar Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3 maddesinin açık hükmü karşısında tarafların sıfatına bakılmaksızın mutlak ticarî davalardan olmakla, bu tür davaların ticaret mahkemesinde incelenip karara bağlanması gerekir.

Somut olayda dava, tüm davalı gerçek şahıslar bakımından rekabet yasağının ihlali iddiasına dayalıdır.Rekabet yasağını ihlal eden davranışının açık biçimde iş sözleşmesinin sona ermesinden sonraki döneme dair bulunduğu, bu davranışın iş sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen 818 sayılı BK.348. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği açıktır. Bu kapsamda yer alan uyuşmazlıklara dair davaların ise, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3.maddesi gereğince mutlak ticarî dava niteliği taşıdığında duraksama bulunmamaktadır. Mutlak ticarî davaların görülme yeri ise, açık biçimde ticaret mahkemeleridir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 29.02.2012 tarih, 2011/11-781 Esas, 2012/109 Karar sayılı kararı da bu doğrultudadır.

Davalılardan şirket hakkında açılan dava ise davalı gerçek şahısların sorumlu oldukları miktarlardan birlikte sorumluluk esasına dayalı olup görev yeri yine Ticaret Mahkemesidir.

Bu hâlde, mutlak ticarî dava niteliğindeki eldeki davaya bakma görevi de Ticaret Mahkemesine ait olup, yerel Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 990.00 Tl. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 24.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/460, Karar No: 2014/2155, Tarih: 22.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/460 E.  ,  2014/2155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen infaza dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 31.03.2010 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının süresinde temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 30.05.2012 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nun 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4003, Karar No: 2008/7535, Tarih: 15.05.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/4003 E.  ,  2008/7535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 17/03/2003 tarih 2003/141-1649 sayılı bozma kararında özetle; "Uzman orman bilirkişi raporlarında çekişmeli taşınmazın memleket haritasında çalılık alanda kaldığı ve 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesi gereğince eğimlerinin düşük olması nedeniyle orman sayılmayan yerlerden olduğu açıklanmış ise de rapor ekindeki haritalarda eğimlerin daha ... olduğu gözlenmiştir. Yeniden üç orman mühendisi (ölçme bilgisi ve Kadastro Ana Bilim Dalında çalışan) ile resmi belgeler uygulanması ve eğimlerinin sağlıklı olarak hesaplanması" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne ve dava konusu 369 sayılı parselin orman niteliği ile Hazine adına, diğer taşınmazın ise tesbit gibi davalılar adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulü yolunda kurulan doğru değildir. Şöyle ki; davacı ... 22 parça taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiası ile dava açmıştır. Uzman orman bilirkişi kurulu çekişmeli 413, 420, 424, 421, 422 ve 411 parsellerin eğiminin % 8 olduğunu, 1959 tarihli memleket haritasında açık alanda kaldığını ve buğday ekili olduğunu, 415 parselin memleket haritasında büyük bölümünün açık alanda ... bir bölümünün ise ibreli ağaç rumuzlu alanda kaldığını ve eğiminin % 8-10 olduğunu, 416 parselin memleket haritasında açık alanda kaldığını ve % 8-10 eğimli olduğunu, 418 ve 419 parsellerin memleket haritasında bir bölümünün ibreli ağaç rumuzlu alanda bir bölümünün ise açık alanda kaldığını, % 8-10 eğimli olduğunu, 426 parselin halen üzerinde 1-1.5 metre boyunda pımal meşesi, kermes meşesi, ladin ve katran ardıcı vs. ağaçları ile kaplı olduğunu ve ayrıca maki elemanlarının bulunduğunu, memleket haritasında kısmen açık kısmen de ormanlık alanda kaldığını, 369 parselin ise % 15-20 eğimli olduğunu, memleket haritasında tamamen açık alanda ka1dığını, 307 ve 429 parsellerin ise eğiminin % 5 -

olduğunu ve memleket haritasında açık alanda kaldığını, 430, 431 ve 432 parsellerin ise eğiminin % 8 -10 olduğunu, memleket haritasında tek tek yapraklı işaretli alanda kaldığını, 433 parselin ise eğiminin % 10 -12 olduğunu, memleket haritasında kısmen çalılık işaretli yeşil alanda kısmen de açık alanda ka1dığını, 303 parselin ise eğiminin % 5 - 8 olduğunu, memleket haritasında kısmen çalılık işaretli yeşil alanda kısmen de açık alanda kaldığını, 304 ve 372 parselin ise eğiminin % 5 - 8 olduğunu, memleket haritasında açık alanda kaldığını belirterek, 369 parselin eğiminin yüksek olması nedeni ile orman sayılan yerlerden olduğunu diğer taşınmazların ise orman sayılmayan yerlerden olduğunu açıklayarak taşınmazların resmi belgelerdeki konumunu işaretlemişlerdir.

Toplanan deliller, uzman bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamından çekişmeli 307, 429, 430, 431, 432 parsellerin belgesizden davalı gerçek kişiler adlanna, çekişmeli 433 parselin ise gerçek kişi lehine kazandırıcı zamanaşımı ile zilyetlik koşullarının oluşmaması nedeni ile Hazine adına tesbit edildikleri, bu taşınmazlara komşu olan dava dışı 434 parsel sayılı taşınmazın dayanağı olan 664 nolu vergi kaydının çekişmeli taşınmaz yönünü "çalılık" olarak gösterdiği, çekişmeli 303, 304 ve 372 parsel sayılı taşınmazların gerçek kişi lehine kazandırıcı zamanaşımı ile zilyetlik koşullarının oluşmaması nedeni ile Hazine adına tesbit edildikleri, etraflarının tescil harici olarak bırakılan çalılık alan ile çevrili oldukları, komşu ve davalı 306 parselin dayanağı olan 662 nolu vergi kaydının çekişmeli taşınmazlar yönünü "çalılık ve orman" olarak gösterdiği, komşu 308 parselin dayanağı olan 671 nolu vergi kaydının yine bu yönü "orman" olarak gösterdiği, keza çekişmeli 306 parselin tüm yönlerden tescil harici alan ile çevrili olduğu ve dayanağı olan 1938 tarih 663 nolu vergi kaydının güney yön hariç üç hududunun "orman" olarak yazılı olduğu, paftada tescil harici bırakılan alanın orman niteliğinde olduğu, 6831 Sayılı Yasanın 17/2 maddesi gereğince orman içi açıklık olarak değerlendirilmesi gerektiği, çekişmeli 420, 421 ve 422 parsel sayılı taşınmazların belgesizden davalı gerçek kişiler adlarına tesbit edildikleri, 424 parselin ise kadastro tespit tutanaklarında Sulh Ceza Mahkemesinin 1978/85 Esas sayılı ilamı ile 421 parselin maliki olan gerçek kişi tarafından ormandan açıldığı belirtilmek sureti ile Hazine adına tesbitinin yapıldığı, gerçekten sözkonusu dosya incelendiğinde 421 parsel tesbit maliki olan ... ... hakkında sulh ceza mahkemesinin 28.12.1979 tarih 1978/85 E.- 423 K. sayılı ilamı ile 6831 Sayılı Yasaya muhalefet ederek ormanlık alandan açma yapmak (orman örtüsünü kaldırarak ... ve yaşlı kermes meşesi ağaçlarının kesip köklemek suretiyle) suçundan dolayı mahkumiyet kararı verildiği ve bu hükmün temyiz edilmeden kesinleştiği, sulh ceza dosyasında bulunan krokinin çekişmeli 421, 420 ve 424 parselleri kapsadığının anlaşıldığı, çekişmeli 426 parselin 411 parsele uygulanan 193 nolu vergi kaydının hududunda çalılık olması nedeni ile miktar fazlası olarak Hazine adına tesbit edildiği, komşu 425 parsele ilişkin olarak Orman Yönetiminin açmış olduğu kadastro tespitine itiraz davasında mahkemece davanın reddi yolunda kurulan hüküm temyizen incelenme neticesinde dairemizin 15.02

.02.2001 gün 2001/687-1198 sayılı ilamında "komşu 411 parsele uygulanan 191 nolu vergi kaydının 425 parselin bulunduğu yönü orman olarak gösterdiği ve kuzeydeki 408 parsele revizyon gören vergi kaydının da yine bu yönü orman olarak gösterdiği anlaşılmakla çekişmeli 425 parselin orman olarak tesciline karar verilmesi gerektiği" gerekçeleri ile hükmün bozulmasına karar verildiği, çekişmeli 413, 415, 416, 418 ve 419 parseller yönünden ise komşu 408 parselin dayanağı olan 189 ve 190 nolu vergi kayıtlarının bu taşınmazlar yönünü orman olarak gösterdiği, çekişmeli 420, 421, 422 ve 424 parselleri kapsadığı anlaşılan sulh ceza mahkemesinin 28.12.1979 tarih 1978/85 E.- 423 K. sayılı dosyasında düzenlenen kroki ve dosya kapsamına göre 420 ila 424 parsellerin etrafının orman olarak gösterildiği, çekişmeli taşınmazların tamamının 1959 tarihli memleket haritasında ibreli ve çalılık işaretli alanda kaldıkları, çekişmeli taşınmazların arasında tescil harici olarak bırakılan alanların dahi resmi belgelerde yeşile ... ormanlık alan olarak gözüktükleri, memleket haritasında açık renkli alanda dahi yapraklı ağaç rumuzunun bulunduğu, bazı taşınmazların üzerinde ladin, kermes meşesi ve maki elemanlarının bulunduğu, bir bütün olarak düşünüldüğünde ... yüzölçümlü alanların eğiminin düşük olmasının sonucu değiştirmeyeceği ve çekişmeli taşınmazların tamamının orman sayılan yerlerden oldukları kabul edilerek mahkemece davanın tamamen kabulü ile çekişmeli taşınmazların tamamının orman olarak Hazine adına tapuya tescillerine karar verilmesi gerekirken aksine düşünceler ile kurulan hüküm usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenler ile davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 15/05/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10822, Karar No: 2015/9771, Tarih: 14.09.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/10822 E.  ,  2015/9771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2015

NUMARASI : 2014/388-2015/109

Davacı Sağlık Bakanlığına izafeten Iğdır İl Sağlık Müdürlüğü vekili Avukat Elif tarafından, davalı F.. Ö.. aleyhine 28/05/2014 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin yetkisizliği nedeniyle davanın reddine dair verilen 08/04/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, fazla ödendiği iddia olunan döner sermaye ücretinin tahsili talebi ile açılmıştır. Mahkemece, yetkisizlik nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, İl Sağlık Müdürlüğü'nce oluşturulan komisyonca döner sermayeden fazla ödemeler yapıldığının tespit edildiğini, davalının kendisine yapılan fazla ödemeyi iade etmediğini belirterek fazladan ödenen bedelin tazminini talep etmiştir.

Davalı, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, davanın zamanaşımına uğradığını, fazla ödenen ücreti geri ödediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının ikametgahının Tekirdağ olduğu ve dava dilekçesinin davalıya Tekirdağ'da tebliğ edildiği, HMK'nın genel yetki kuralı gereği yetki itirazının süresi içinde yapıldığı gerekçesiyle yetkisizlik nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

HMK'nın 6. maddesinde genel yetkili mahkemenin, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olduğu belirtilmektedir. Davacı 28/05/2014 tarihinde vermiş olduğu dava dilekçesi ile davasını açmış olup, dosyada bulunan Tekirdağ Valiliği Halk Sağlığı Müdürlüğü'nün 20/02/2015 tarih ve 40 sayılı yazısından davalının 01/07/2014 tarihinde Marmara Ereğlisi Toplum Sağlığı Merkezi'ndeki görevine başladığı anlaşılmaktadır. Davalı dava tarihi itibariyle Zonguldak'ta çalışmakta ve yerleşim yeri adresi de Zonguldak olduğundan mahkemece işin esasının incelenmesi gerekirken yazılı şekilde yetkisizlik nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı bulunduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA 14/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.