muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18535, Karar No: 2017/25310, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/18535 E.  ,  2017/25310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/142, Karar No: 2007/108, Tarih: 17.04.2007

Ceza Genel Kurulu 2006/5.MD-142 E., 2007/108 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/5.MD-142 E., 2007/108 K.**

**- YARGI GÖREVİ YAPANI ETKİLEME

- YARGI ORGANLARI ÜZERİNDE NÜFUZ VE TAHAKKÜM**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 232 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 237 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanıklardan Mehmet Y.....K.......'nun iki ayrı rüşvet alma ve yargı görevi yapanı etkileme, sanıklar Cahit K...., Salim A...... ve Suphi K.....'ın rüşvet verme, sanık Ali Y....'ın ise yargı görevi yapanı etkileme suçlarından beraatlerine dair Yargıtay 5. Ceza Dairesinden verilen 17.03.2006 gün ve 3-3 sayılı hükümler şikayetçi Hüseyin Ç.... ile Yargıtay Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "şikayetçi vekilinin temyiz isteminin reddi gerektiği, sanık Mehmet Y.....K....... hakkında rüşvet alma ve yargı görevi yapanı etkilemeye kalkışma suçundan kurulan hükümler ile sanık Cahit K.... hakkında rüşvet verme suçundan kurulan beraat hükümlerinin bozulması, sanık Ali Y.... hakkındaki beraat hükmünün onanması gerektiği" görüşünü içeren 03.05.2007 tarihli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yapılan ön incelemede; şikayetçi Hüseyin Ç....'ın Adalet Bakanlığına gönderdiği 22.12.2003 tarihli dilekçe ile, 18.10.2003 tarihinde Ölüdeniz'de otomobilini taksi durağına bırakmak isteyen Fethiye Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı Mehmet Y.....K.......'nu aracını başka yere park etmesini söyleyerek uyarması üzerine, Y.....K.......'nun aldığı alkolün etkisiyle münakaşa ve kavga edip, kendisine hakaret içeren sözler söylediği ve etkili eyleme kalkıştığını belirterek şikayetçi olduğu, bu evrakın havalesi üzerine Muğla C.Başsavcılığı tarafından etkili eyleme teşebbüs, hakaret ve saldırgan sarhoşluk suçları nedeniyle takipsizlik kararı verildiği, 10.03.2004 günlü kararın tebliğine karşın Hüseyin Ç....'ın itiraz etmemesi üzerine kararın 22.04.2004 tarihinde kesinleştiği, takipsizlikle sonuçlanan bu suçlama ile ilgili olarak Yargıtay 5. Ceza Dairesine açılmış bir kamu davasının bulunmadığı, şikayetçi Hüseyin Ç....'ın yargılamaya konu rüşvet alma ve yargı görevi yapanı etkilemeye kalkışma suçlarından zarar gören konumunda bulunmadığı, bu nedenle adı geçenin vekili marifetiyle gerçekleştirdiği davaya katılma isteminin 5. Ceza Dairesince reddedilmesinin isabetli olduğu sonucuna varıldığından, şikayetçi Hüseyin Ç....'ın davaya katılma isteminin reddine yönelik karara karşı yaptığı temyiz başvurusunun reddi ile, Yargıtay Cumhuriyet savcısının isteminin kapsamı da dikkate alınarak, temyiz incelemesinin sanık Mehmet Y.....K....... hakkındaki rüşvet alma, sanık Cahit K.... hakkındaki rüşvet verme ve sanıklar Mehmet Y.....K....... ile Ali Y.... hakkındaki yargı görevi yapanı etkileme suçlarıyla sınırlı biçimde yapılması kararlaştırılmıştır.

Sanıklar hakkındaki isnatlar ve bunlara ilişkin kanıtlar ayrı ayrı değerlendirildiğinde;

1- Fethiye Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı Mehmet Y.....K.......'nun; görev yaptığı mahkemede sahtecilik suçundan yargılanan, eczane ve otel sahibi Cahit K.... ile yakınlık kurarak görüştüğü, devamlılık arz edecek biçimde otellerinden ücretsiz faydalandığı, zaman zaman başkalarını da yararlandırdığı, ayrıca bazı giderlerini ödetmek suretiyle adı geçenden menfaat temin ettiği iddiasıyla ilgili olarak sanık Mehmet Y.....K....... hakkında rüşvet alma, diğer sanık Cahit K.... hakkında da rüşvet verme suçlarından kamu davası açıldığı anlaşılmaktadır.

Toplanan kanıtlardan, Fethiye Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/68 esasında kayıtlı davanın şikayetçisinin Hamburg'ta oturan İsmail Gökçen, sanıklarının Cahit K...., Hüseyin S...... ve Mehmet S.... olduğu, bu sanıklar hakkında 1997 ve 1998 yıllarında işledikleri sahtecilik suçu nedeniyle 25.03.2002 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı, iddianamede, sanıklardan Mehmet S....'ın Fethiye Hisarönü PTT'sinde tebligat memuru olarak çalıştığı, sanıklar Cahit K.... ile Hüseyin S......'in ise şikayetçi İsmail Gökçen ile birlikte Ovacık Köyündeki bir taşınmaza hissedar oldukları ve Fethiye Sulh Hukuk Mahkemesinde bu taşınmazla ilgili olarak izalei şüyu davası açtıkları, dava dilekçesini 07.07.1997 tarihinde sahte imza ile şikayetçi adına tebliğ ettirdikleri, ardından izalei şüyu kararını 23.01.1998 tarihinde, satış memurluğunun satış kararını da 18.06.1998 tarihinde şikayetçi adına sahte imza ile tebliğ ettirdikleri, böylece şikayetçinin yokluğunda mahkeme kararı alıp satışı gerçekleştirdikleri iddia edilip, resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılmalarının istendiği, davanın ilk üç oturumuna, bu tarihte henüz Fethiye'deki görevine başlamamış olan sanık Mehmet Y.....K.......'nun katılmadığı, bu oturumlarda sanıkların sorgularının yapıldığı, ekspertiz raporunun beklendiği, 23.10.2002 tarihi ve sonrasındaki iki oturumda mahkeme başkanlığını, adlî tatil sonrası görevine yeni başlayan sanık Mehmet Y.....K.......'nun yürüttüğü ve duruşmanın 18.11.2002 tarihli son oturumunda iki Cumhuriyet savcısının müşterek uygun görüşü doğrultusunda, tebligat belgelerindeki imzanın sanıklara ait olmadığının ekspertiz raporu ile saptanması ve başkaca kanıt bulunmaması nedeniyle sanıklar Cahit K.... ile Hüseyin S......'in kanıt yetersizliğinden beraatlerine, sanık PTT görevlisi Mehmet S....'ın eyleminin görevi ihmal suçunu oluşturduğundan bahisle hakkındaki kamu davasının 4616 sayılı Yasa uyarınca kesin hükme bağlanmasının ertelenmesine karar verildiği, müdahil vekili tarafından temyiz edilen kararın Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 5.12.2004 gün ve 1567-13772 sayılı ilamıyla, sanıklar Cahit K.... ile Hüseyin S......'in üzerlerine atılı sahtecilik suçlarının sabit olduğundan bahisle bozulduğu, bozma üzerine o tarihte başka yere tayin edilmiş bulunan sanık Mehmet Y.....K.......'nun katılmadığı bir heyet tarafından yapılan yargılama sonucu 16.09.2005 günlü kararla bu iki sanığın sahtecilik suçundan cezalandırılmalarına karar verildiği, bu kararın da sanıklarca temyiz edildiği, dosyanın inceleme safhasında bulunduğu anlaşılmaktadır.

Görüleceği üzere, sanık Mehmet Y.....K......., Cahit K.... hakkında Fethiye Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığı görevine başlamasından önce açılan ve yürüyen kamu davasının ilk üç oturumuna katılmamış, ekspertiz raporunun dönüşünün beklendiği aşamada ve tümü bir aylık süre içinde gerçekleştirilen sonraki üç oturumda mahkeme başkanlığını üstlenmiş, son oturuma katılan iki Cumhuriyet savcısının uygun görüşü doğrultusunda ve heyetin oybirliği ile gerçekleştirilen bir kararın oluşumunda mahkeme başkanı olarak görev üstlenmiştir. Bu kararın verilmesinden önceki aşamada, sanık Mehmet Y.....K....... ile diğer sanık Cahit K.... arasında, beraat ettirilmesi karşılığında menfaat teminine yönelik bir anlaşmanın varlığı saptanamamıştır. Beraat kararının verilmesinden sonra, sanık Mehmet Y.....K.......'nun meslek ilkeleriyle bağdaşmayacak biçimde diğer sanık Cahit K....'nın otellerine zaman zaman gidip karşılıksız yararlandığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmakta ise de, disiplin soruşturmasının konusunu oluşturabilecek olan bu husus rüşvet anlaşmasının kanıtı olarak kabul edilemez.

Bu itibarla, sanıklara yüklenen rüşvet verme ve rüşvet alma suçlarından dolayı cezalandırmaya yeterli, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığından, Yargıtay Cumhuriyet savcısının temyiz itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kısım Kurul Üyesi; rüşvet alma ve verme suçlarının oluştuğuna ilişkin temyiz isteminin haklı nedenlere dayandığını belirterek, hükmün bozulması gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

2- Fethiye Ağır Ceza Mahkemesi başkanı Mehmet Y.....K....... ile sanık Ali Y.... hakkındaki yargı görevi yapanı etkileme suçundan açılan dava ise, sanık Mehmet Y.....K.......'nun 1. Asliye Ceza Mahkemesinde tehdit suçundan yargılanan müteahhit Ali Y....'la yakınlık kurarak görüştüğü, Ali Y....'ın mahkemece savunmasının alındığı 24.10.2003 tarihinden bir gün önce 1. Asliye Ceza Mahkemesi Hakimi Yalçın B.....'a "Ali Y....'ın iyi bir insan olduğunu" söyleyip "dosya ile ilgilenmesini" isteyerek tavassutta bulunduğu, 16.02.2004 günü daire satın alırken Ali Y....'tan 20.000.000.000 lira aldığı, dolayısıyla Ali Y....'tan menfaat temin ettiği iddiasına dayalıdır.

2004 yılı yaz döneminde Fethiye Adliyesinde gerçekleştirilen denetim sırasında sırasında 15'i aşkın ihbar mektubu gönderildiği, bunlardan "Fethiye'li duyarlı vatandaş" ismi ile kaleme alınan birinde özetle, Fethiye Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı Mehmet Y.....K.......'nun hakimliğe yakışmayacak davranışlarda bulunduğu, otellerde yazın gelecek misafirleri için ücretsiz yer temin ettiği, olumsuz cevap veren otelcileri bir gün kendisine işlerinin düşeceğini belirterek tehdit ettiği, davası bulunan çeşitli otellerde yaz aylarında çeşitli odalar ayırtıp misafirlerini ağırladığı, kardeşinin fedai olarak çalıştığı barda olay çıkarttığı ve abisinin nüfuzunu kullandığı, kendisine verilen kartla her bulduğu kişiyi tatil köyüne götürdüğü, alkole, kadına ve yemeğe düşkünlüğünün herkesçe bilindiği, duruşmalara gelmediği, sabahlara kadar barlarda eğlendiği, Fethiye'ye geldikten sonra araba ve ev aldığı belirtilmiş, ayrıca Ali Y.... isimli bir müteahhitle sık sık ilçe dışına çıkıp, Kuşadası, Bodrum, Marmaris ve Antalya gibi yerlere gittiği, davası olan kişilerle hemen dost olduğu, yemeğe içmeye gittiği, Finansbank müdürü olan şahsın davası geldiğinde de aynı şekilde davrandığı belirtilmiş, bu iddia da Adalet Müfettişleri tarafından diğer iddialarla birlikte soruşturmaya dahil edilmiştir.

Soruşturma sırasında Adalet Müfettişince dinlenilen Fethiye 1. Asliye Ceza Mahkemesi hakimi Yalçın B.....'un, 11 Temmuz 2004 tarihli ifadesinde, sanık ağır ceza mahkemesi başkanının özel yaşantısı, zaafiyetleri, çevre ilişkileri, kurduğu dostluklar, mali durumu ve hakkında çıkan söylentiler de dahil olmak üzere çeşitli hususlarda oldukça ayrıntılı ifade vermesine ve hatta sanık Mehmet Y.....K....... ile Ali Y.... isimli müteahhitin birlikte hovardalık yaptıkları yolundaki duyumlarını aktarmasına karşın, yargılamaya konu tavassut iddiası ile ilgili olarak herhangi bir beyanda bulunmadığı, bilahare 19 Temmuz 2004 tarihinde yeniden ifadesine başvurulduğunda, sonradan hatırladığını belirterek, müstemir yetki ile duruşmalarına çıktığı Asliye Ceza Mahkemesinde Ali Y....'ın 2003/369 sayı ile devam eden davası bulunduğunu, Ali Y....'ın savunmasını almadan bir gün önce Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı Y.....K....... ile bir yere gittikleri sırada, "Ali Y....'ın iyi biri olduğunu, 1. Asliye Ceza Mahkemesinde yargılandığını, işe kendisinin baktığını" söyleyip, "dosya ile ilgilenmesini" istediğini, bu sözlerden, Mehmet Y.....K.......'nun, Ali Y.... için tavassutta bulunduğu izlenimi edindiğini ifade ettiği, ancak kovuşturma sırasında istinabe suretiyle yeminli olarak dinlenildiğinde, bu kez Mehmet Y.....K.......'nun, sadece sanık Ali Y....'ı tanıdığını belirtip bu dava ile ilgilenmesini söylediğini, hatta kendisinin de bunun ne anlama geldiğini anlayamadığını, mahkeme başkanının sözlerini, "iyi insan, bir an önce ifadesini al, gönder, beklemesin" şeklinde algıladığını söylemiştir.

Sanığın yargı görevini yapanı etkilemeye kalkışma suçuna ilişkin iddiaları reddetmesi, görgü tanığının bulunmadığı olayda dinlenen diğer tanıkların sadece sanık Mehmet Y.....K....... ile Ali Y....'ın samimi oldukları yolundaki duyumlarından söz etmeleri, tanık Yalçın B.....'un da başlangıçta ileri sürmeyip sonraki ifadesinde dile getirdiği açıklamalarını kovuşturma aşamasında tevil etmesi karşısında, sanıklar Mehmet Y.....K....... ile Ali Y....'ın yargı görevi yapanı etkileme suçunu işlediği hususunun da kuşkulu kaldığı sonucuna varılmış, Yargıtay Cumhuriyet savcısının bu suça yönelik temyiz itirazının da reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyesi Orhan Koçak; "Sanık M.Y.....K.......'nun görülmekte olan bir dava nedeniyle 1. Asliye Ceza Hakimi Yalçın B.....'a 'Ali Y....'ın iyi bir insan olduğunu' söyleyip, 'dosya ile ilgilenmesini' isteyerek 765 sayılı TCK'nun 232. maddesinde belirtildiği üzere, davanın taraflarından birine sahabete (koruma, kayırma) müsteniden tavassutta bulunarak iltimas ettiği bizzat hakim Yalçın B.....'un beyanı ile sabittir. Tanıklar Erol Ülker ve Feridun Çalık da, sanığın lehine tavassutta bulunulan Ali Y....'la değişik mekanlarda içki içip beraber olduğunu, birlikte hovardalık yaptıklarının ilçede konuşulduğunu söyleyerek tevilli biçimde tanık hakim Yalçın B.....'u doğrulamışlardır. Bu eylemin karşılığı 5237 sayılı Yasanın 277. maddesi 'yargı görevi yapanlara........ her ne suretle olursa olsun...... hukuka aykırı olarak teşebbüs eden ....... teşebbüs iltimas derecesini geçmediği takdirde verilecek ceza altı aydan iki yıla kadardır" şeklinde düzenlenmiştir. Bu maddede azami ceza sınırı daha az olduğundan sanığın bu madde uyarınca cezalandırılması gerekirdi" görüşüyle,

Diğer bir kısım Kurul Üyesi ise, suçlarının oluştuğuna ilişkin temyiz isteminin haklı nedenlere dayandığını belirterek, hükmün bozulması gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının REDDİNE,

-Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 17.03.2006 gün ve 3-3 sayılı hükmünün ONANMASINA,

3- Dosyanın yerine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 17.04.2007 günü gerçekleştirilen birinci müzakerede gerekli oyçoğunluğuna ulaşılamaması nedeniyle 08.05.2007 günü gerçekleştirilen ikinci müzakerede her iki suça ilişkin temyiz nedenleri yönünden de oyçokluğu ile ve tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6379, Karar No: 2024/13014, Tarih: 31.10.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/6379 E.  ,  2024/13014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/89 E., 2020/121 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.11.2018 tarihli ve 2017/325 Esas, 2018/543 sayılı kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 220 inci maddesinin yedinci fıkrası delaletiyle, 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 inci maddesinin yedinci fıkrasının son cümlesi, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 24.02.2020 tarihli ve 2019/89 Esas, 2020/121 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 18.01.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanık hakkında verilmiş olan kararın usul ve yasaya aykırı olduğu,

2. Sanığın BankAsya'da açmış olduğu hesaba para yatırma işleminin örgüt talimatı ve yardım amaçlı olmadığına,

3. Sanığın, örgütle iltisaklı derneğe üye olmadığına,

4. Sanık hakkında verilmiş olan mahkumiyetin bozulması gerektiğine,

5. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

4. Sanık hakkında verilmiş olan mahkumiyetin bozulması gerektiğine,

5. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 nci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.