muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3219, Karar No: 2013/8974, Tarih: 15.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/3219 E.  ,  2013/8974 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Davacı fazla mesai alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı davanın reddini istemiştir

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41'inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde Toplu İş Sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının çalışma süresi hesaplanırken ayda ortalama bir cumartesi günü 4 saat çalışma yaptığı kabul edilmesine karşın, raporda hesaplama yapılırken davacının sanki her hafta cumartesi günü 4 saat çalışması varmış gibi, haftalık toplam çalışma süresi belirlenerek, haftalık fazla mesai süresinin (ayın diğer 3 haftası için) fazla hesaplanması sureti ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının çalışma süresi hesaplanırken ayda ortalama bir cumartesi günü 4 saat çalışma yaptığı kabul edilmesine karşın, raporda hesaplama yapılırken davacının sanki her hafta cumartesi günü 4 saat çalışması varmış gibi, haftalık toplam çalışma süresi belirlenerek, haftalık fazla mesai süresinin (ayın diğer 3 haftası için) fazla hesaplanması sureti ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, 15.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3785, Karar No: 2009/4569, Tarih: 09.04.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/3785 E.  ,  2009/4569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.10.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.11.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davalı Hazine davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı Hazinenin mülkiyetindeki 294 sayılı parselde bilirkişinin 22.01.2008 tarihli krokisinde (A) ile gösterilen 2167.17 m2 lik kısımdan davacının 296 sayılı parseli yararına geçit tesis edilmiştir.

Hükmü davalı Hazine temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir. Eldeki davada davacı kooperatifin mutlak geçit ihtiyacı içersinde olduğu açıktır.

Geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara

uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Diğer taraftan, uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; kurulan geçit ile davalı Hazinenin 294 sayılı parseli bölünmüş, parselin kullanım şekli ve bütünlüğü bozulmuştur. Yukarıda açıklandığı üzere bu tür davalarda davacının sübjektif arzusuna göre geçit tesis edilemez. O yüzden mahkemece davacının geçit ihtiyacı davalının parselini bölmeyecek başka alternatifler aranarak giderilmelidir. Bunun için yerinde yeniden keşif yapılmalı, bilirkişiye 294 sayılı parseli bölmeyecek biçimde geçit güzergahları tespit ettirilmelidir. Değinilen yönün gözetilmemesi doğru olmamıştır.

Bütün bunların dışında, taşınmazın bulunduğu yer yerleşim alanıdır. Her ne kadar 294 parsel tapu kaydında niteliği “bor tarla” olarak gösterilmiş ise de, geçit için biçilecek değerin taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edilerek hesaplanması gerekir. Bu hususun da dikkatten kaçırılması doğru değildir.

Karar açıklanan bütün bu nedenlerle bozulmalıdır.

Kabule göre de, bilirkişi raporunda ve hükümde geçit güzergahının 2167.17 m2 olduğu belirtildiği halde geçit bedelinin eksik depo ettirilmesi doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 09.04.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10, Karar No: 2007/2463, Tarih: 16.02.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10 E.  ,  2007/2463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/10/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, 16.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/30131, Karar No: 2012/7911, Tarih: 04.04.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/30131 E.  ,  2012/7911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : İş ve Çalışma Hürriyetinin İhlali, kasten yaralama, tehdit, hakaret

HÜKÜM : Beraat, hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Soruşturma aşamasındaki ifadelerinden olay hakkında bilgisi olduğu anlaşılan ... ve ...'nın tanık sıfatıylaa mahkemeye çağrılıp dinlenmesi ve sanık ...'ın 27.2.2007 tarihli duruşmadaki savunması tüm kanıtlarla birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik soruşturma ve "şunun başına keten örtün, etek giydirin, dışarı çıkartın da şunun ayaklarına sıkayım" sözünün tehdit değil hakaret kastıyla söylendiği biçimindeki yetersiz gerekçeyle sanık ...'ın tehdit suçundan beraatine karar verilmesi,

2-Sanık ...'ın katılan ...'a "...'in işini yapmayacaksın, o işi ben aldım, eğer yapmaya devam edersen kötü şeyler olur" diyerek kafa atmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaralama eyleminin, TCY.nın 117/1. maddesindeki iş ve çalışma özgürlüğünü sınırlama suçunu oluşturduğu kabul edilmesine karşın yaralama ve tehdit suçlarından ayrıca beraat hükmü kurulup çelişki yaratılarak gerekçesizliğe yol açılması,

Yasaya aykırı ve Üst C.Savcısı ile O yer C.Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9766, Karar No: 2021/1177, Tarih: 28.01.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/9766 E.  ,  2021/1177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mağdur ...’ı yağmalamak amacıyla mağdurun şoförü olduğu taksiye binip bıçak tevcih ederek hürriyetinden alıkoyan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 109. maddesi uyarınca zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmekle yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ... müdafiin temyiz isteminin etkin pişmanlık ve lehe hükümlerin uygulanmamasına yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;Oluş ve dosya içeriğine göre, olay tarihinde gece vakti temyiz dışı suç arkadaşlarıyla eylemi fikir ve işbirliği içerisinde gerçekleştiren sanık ...’ın mağdur ...’ı takside silahlı bir şekilde yağmaladıkları olayda; sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin uygulanma koşulları oluşmadığı, yine verilen ceza miktarına göre de sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 50, 51 ve 5271 sayılı CMK'nın 231. maddelerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı, bu itibarla sanık ... hakkında yağma suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık ... müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 28.01.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16613, Karar No: 2012/16617, Tarih: 11.07.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/16613 E.  ,  2012/16617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 9.7.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7651, Karar No: 2019/1488, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/7651 E.  ,  2019/1488 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14707, Karar No: 2017/17020, Tarih: 04.07.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/14707 E.  ,  2017/17020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bedelsiz senedi kullanma (değişen suç vasfına göre açığa imzanın kötüye kullanılması)

HÜKÜM : Sanıkların TCK 209/1, 62, 50/1-a ve 52. maddeleri gereğince ayrı ayrı mahkumiyetlerine

Açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklara yüklenen açığa imzanın kötüye kullanması suçu nedeniyle verilen hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddelerinde düzenleme yapıldığı gözetilerek yeni düzenlemeye göre uzlaştırma işlemleri yapılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 04/07/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2725, Karar No: 2021/1247, Tarih: 16.02.2021

**16. Hukuk Dairesi         2017/2725 E.  ,  2021/1247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "bozma ilamına uyulmasına karşın gereklerinin tam olarak yerine getirilmediği, bu kapsamda jeolog bilirkişisinden taşınmaz bölümünün niteliği ile ilgili rapor alınmadığı, ayrıca, yargılama sırasında yürürlüğe giren 6360 sayılı Kanun hükümleri uyarınca, Van Büyükşehir Belediyesinin davada taraf olması gerektiğinin de göz ardı edildiği belirtilerek, Van Büyükşehir Belediye Başkanlığına husumetin yaygınlaştırılması, bundan sonra jeolog ve fen bilirkişisinin katılımıyla mahallinde keşif yapılması, bu keşif sırasında dava konusu taşınmazın aktif dere yatağı olup olmadığının jeolog bilirkişi marifetiyle araştırılması, fen bilirkişisinden ise keşfi izlemeye imkan verecek şekilde fotoğraflı, ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınması" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulduğu halde, bozma ilamının gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Bozma ilamına uyulmakla taraflar yararına usuli kazanılmış hak oluşur. Bu hakkın zedelenmemesi için bozma ilamının gereklerinin tam ve eksiksiz olarak yerine getirilmesi gerekir. Hükmüne uyulan bozma ilamında, davanın tescil davası olduğundan söz edildikten sonra, yargılama sırasında 6360 sayılı Yasa’nın yürürlüğe girmesi nedeni ile Van Büyükşehir Belediye Başkanlığı’nın da davada taraf olması gerektiği belirtildiği halde, davacı yana bu hususta süre verilip, husumet yaygınlaştırılarak taraf koşulu yerine getirilmediği gibi, bozma ilamı doğrultusunda jeolog bilirkişiden rapor alınmakla beraber, jeolog bilirkişi raporunda, taşınmaz üzerinde aktif dere yatağı varlığının gözlemlendiği ve bu aktif dere yatağının büyük toprak kaybı, sel gibi afetlere neden olabilecek ölçüde olduğu belirtilmesine rağmen, harita mühendisi bilirkişi raporunda, taşınmazın bir kısmının su taşkın seviyesi hattının altında kaldığı belirtilerek raporlar arasında çelişki oluşturulduğu ve bu nedenle taşınmazın kısmen mi yoksa tamamen mi dere etkisi altında bulunduğu hususunda tereddüt oluştuğu halde, söz konusu çelişki giderilmemiş ve bu kapsamda 3 kişilik jeolog bilirkişiden rapor alınmadığı gibi, taşınmazın derenin etkisi altında bulunup bulunmadığı hususunda hava fotoğraflarından da yararlanılmamıştır.

Hal böyle olunca; doğru sonuca ulaşılabilmesi için Mahkemece öncelikle, davacı tarafa, davasını Van Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na da yöneltmesi için süre ve imkan tanınmalı; bu yolla taraf teşkili sağlandıktan sonra anılan büyükşehir belediyesinden savunma ve delilleri sorulmalı, bildirdiği takdirde delilleri toplanmalı ve bundan sonra mahallinde, yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, daha önceki keşfe katılan bilirkişiler dışındaki kişilerden seçilecek ziraat mühendisi bilirkişi, 3 kişilik jeoloji mühendisi bilirkişi kurulu, jeodezi ve fotogrametri mühendisi ve fen bilirkişinin katılımıyla yeniden keşif yapılmalı, bu keşifte dinlenilecek yerel bilirkişi ve tanıklardan, taşınmazın öncesi, üzerinde sürdürülen zilyetliğin şekli, süresi ve intikali ile özellikle taşınmazın sınırında bulunan derenin etkisi altında bulunup bulunmadığı hususlarında maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, beyanlar arasında oluşabilecek çelişkilerin gerektiğinde yüzleştirme yapılarak yöntemince giderilmesine çalışılmalı; jeolog bilirkişi kurulu ile ziraat mühendisi bilirkişisinden, taşınmazın sınırında bulunan dere yatağından kazanılıp kazanılmağını, halen kısmen ya da tamamen aktif dere yatağında kalıp kalmadığını ve taşınmazın dere karşısındaki durumunu kesin olarak ortaya koyan, önceki uzman bilirkişi raporlarının da değerlendirildiği, somut verilere ve bilimsel esaslar dayanan ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı; jeodezi ve fotogrametri uzmanı bilirkişiden dosya içerisinde bulunduğu anlaşılan 1988 ve 2001 tarihli hava fotoğrafları ile en eski ve dava tarihine en yakın tarihli uydu fotoğraflarının incelenmesi neticesinde, çekişmeli taşınmazın sınırlarını ve niteliğini, taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin başlangıcını, şeklini ve süresini ve özellikle taşınmazın aktif dere yatağında kalıp kalmadığı hususundaki değerlendirmeyi içerir şekilde rapor düzenlemesi istenilmeli; fen bilirkişisine ise, keşfi takibe ve denetlemeye elverişli, dava konusu taşınmazı komşularıyla birlikte gösterir krokili rapor düzenlettirilmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4540, Karar No: 2009/7362, Tarih: 04.05.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/4540 E.  ,  2009/7362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 136 ada 9 parsel sayılı 8519.76 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, ham ... niteliği ile belgesizden Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin tespit gibi davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına göre; mahkemece yaptırılan keşifte görev alan orman bilirkişinin hükme dayanak alınan raporunda, davalı taşınmazın eğiminin % 40 olduğu, üzerinde dağınık meşe ve gürgen ağaçlarının olduğu, bu ağaçların taşınmazın ... yıllar boş kalması nedeniyle, meşe tohumlarının çeşitli faktörler etkisiyle parsel üzerine taşınması suretiyle oluştuğu, orman sayılan yerlerden olmadığı bildirilmiştir. Ziraat bilirkişi raporunda ise taşınmazın terk edilmiş boş arazi niteliğinde ve üzerinde dağınık halde meşe ağaçları olduğu, toprağının hiçbir zaman işlenmediği, eğiminin yüksek olması nedeniyle ... muhafaza karakteri taşıdığı bildirilmiştir. 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesi, orman ve ... muhafaza karakteri taşımayan yerlerin orman sayılmayacağının öngörmüştür. Bilimsel ve teknik olarak arazi eğiminin % 12’ den fazla olması halinde o arazi kesimi erozyonla karşı karşıya kalacağından, ... muhafaza karakteri taşıdığı kabul edilmesi gerekir. Hal böyle olunca; taşınmazın saptanan bulgulara göre 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesi kapsamı dışında olup, memleket haritası ve kadastro paftasındaki konumuna göre güneyindeki ormanın devamı niteliğinde ve halen de eylemli olarak orman sayılan yer olduğu düşünülerek, davanın kabulüne karar vermek gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülmüştür.