muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3460, Karar No: 2024/6351, Tarih: 25.11.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/3460 E.  ,  2024/6351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1012 E., 2023/942 K.

HÜKÜM/KARAR : Usulden Ret / Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Pervari Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/422 E., 2022/149 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 336. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de Mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığı, UYAP üzerinden yapılan kontrolde davacının SGK kaydı bulunduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337. maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren iki hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay (2). Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344. maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

Dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/385, Karar No: 2023/8958, Tarih: 22.11.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/385 E.  ,  2023/8958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1087 E. 2016/978 K.

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, yaralama

HÜKÜMLER : Beraat, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Hatay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.08.2015 tarihli ve 2015/10609 Soruşturma, 2015/4297 Esas sayılı iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama suçlarından cezalandırılmaları için kamu davası açılmıştır.

2. Hatay 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2016 tarihli ve 2015/1087 Esas, 2016/978 Karar sayılı kararı ile sanıkların yaralama suçundan beraatlerine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... 'nun temyiz isteği; yaralama suçundan sanıkların ayrıca cezalandırılması gerektiğine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından ise; temel cezaların teşdiden belirlenmesi ve sanıklar hakkında haksız tahrik hükümleri gereğince indirim yapılmaması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanıklar ... ve ...' ün temyiz istekleri bir sebebe dayanmamaktadır.

3. Sanıklar müdafiinin temyiz isteği; eksik inceleme yapıldığına, mahkumiyetlere yeter delil bulunmadığına ve şüpheden sanığın yararlanacağına ilişkin evrensel hukuk ilkesinin işletilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, katılan ...' ın sosyal medya üzerinden arkadaşlık kurduğu sanıklardan ...' nın kızı olan ...'yı rahatsız ettiği, bu sebepten olmak üzere sanıkların tanıdığı olan ve tanık sıfatıyla bilgi ve görgüsüne başvurulan ...' nun katılanı ... Mahallesinde bulunan mezarlık civarına davet ettiği, katılanın buraya gelmesi akabinde sanıkların bir araçla yanlarına gelerek katılanı zorla araca bindirdikleri, götürdükleri yerde darp ettikleri bu suretle katılana yönelik yaralama suçunu işledikleri ve katılanı hürriyetinden alıkoyduklarına ilişkindir.

2. Hatay Antakya Devlet Hastanesinden katılan hakkında aldırılan 02.05.2015 tarihli genel adli muayene raporunda; katılanın her iki gözünün altında ve sol bacak ön yüzünde ekimoz, yanaklarında, burnunda ve dudaklarında kanama olduğu, boynunda kızarıklık görüldüğü, sağ el ve sol el sırtında üçer adet sigara iziyle uyumlu 2. derecede yanık izi tespit edildiği belirtilmiştir.

2. Hatay Antakya Devlet Hastanesinden katılan hakkında aldırılan 02.05.2015 tarihli genel adli muayene raporunda; katılanın her iki gözünün altında ve sol bacak ön yüzünde ekimoz, yanaklarında, burnunda ve dudaklarında kanama olduğu, boynunda kızarıklık görüldüğü, sağ el ve sol el sırtında üçer adet sigara iziyle uyumlu 2. derecede yanık izi tespit edildiği belirtilmiştir.

3. Dosya kapsamında mevcut, tanık sıfatıyla bilgi ve görgüsüne başvurulan ... ile katılan ... arasındaki ... isimli sosyal ağ kanalıyla yapılan yazışma görüntülerine göre; ...' in 25.04.2015 tarihinde sanıklardan ...' nın kızı olan ... ile ilgili katılana sorular sorduğu, 01.05.2015 tarihinde gerçekleşen konuşma içeriğine göre ise suç mahallinde buluşmak üzere anlaştıkları anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu' nun (5237 sayılı Kanun) 61 inci maddesi gözetilerek, mahkemenin suçun işlendiği yer ve zaman ile suç kastının önem ve değeri kriterlerine göre belirlediği temel cezaların; hak ve nesafet kuralları ile 5237 sayılı Kanunu' nun 3 üncü maddesinde yer alan "suç işleyen kişi hakkında fiilin ağırlığıyla orantılı cezaya hükmolunur" şeklindeki orantılılık ilkesine aykırılık taşıdığı görülmediğinden katılan ...'in kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından belirlenen temel cezaların üst hadden belirlenmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazları yönünden hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Katılan ...' ın sıcağı sıcağına alınan soruşturma beyanında "...ben de eğer benim ile buluşacaksan soyunmam gerek soyunursan gelirim deyince ... teklifimi kabul etti..." şeklindeki beyanı karşısında sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerde 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi gereğince indirim yapılmasında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan ...'in kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından belirlenen temel cezalarda haksız tahrik hükümleri gereğince indirim yapılmaması gerektiğine yönelik temyiz itirazları yönünden hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Olay nedeniyle katılan ...'ın vücudunda "Olay ve Olgular" bölümünde belirtildiği şekilde darp ve cebir izleri bulunduğu belirtilmiş ise de yaralamanın hürriyetten alıkoyma suçunun zor unsurunu oluşturduğu gözetilerek sanıkların eylemlerinin kül halinde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan cebir ve tehdit uygulamak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama derecesine varmayan kasten yaralama fiilinin suçun unsuru olduğu, ayrı bir suç olarak değerlendirilmeyeceği, 5237 sayılı

Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eylemin bölünerek sanıklar hakkında ayrı ayrı hükümler kurulması 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasına aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eylemin bölünerek sanıklar hakkında ayrı ayrı hükümler kurulması 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasına aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün üçüncü bendinde açıklanan nedenlerle Hatay 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2016 tarihli ve 2015/1087 Esas, 2016/978 Karar sayılı kararına yönelik katılan ..., sanıklar ve sanıklar müdafiiin temyiz isteği yerinde görüldüğünden kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama suçlarından kurulan hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29977, Karar No: 2015/3002, Tarih: 18.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2013/29977 E.  ,  2015/3002 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 53/6, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılanlar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...'ın yokluğunda 26.02.2013. tarihinde verilen hükmün katılan'a usulüne uygun olarak 03.04.2013 tarihinde tebliğ edildiği 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 15.04.2013 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; aynı Kanunun 317. maddesi gereğince temyiz isteminin REDDİNE,

Katılan ... ve sanığın temyizlerine yönelik olarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın eksik incelemeye, kusura ilişkin temyiz itirazları ile katılan'ın sair temyiz itiralarının reddine, ancak;

Olay tarihinde sanığın idaresindeki kamyon ile aydınlatmanın olmadığı meskun mahal dışında tek yönlü 11 metrelik yolda gece vakti aracının arızalanması üzerine sağ şerit üzerinde durakladığı dörtlü farlarını yakarak yaklaşık 3 saat bu şekilde beklediği sırada aynı yönden seyreden ölen 'ın kullanmakta olduğu kamyon ile sanığın kullandığı kamyonun arkasından çarpması nedeniyle iki kişinin ölümü ile sonuçlanan olayda,

Trafik kazası tespit tutanağında sürücü ...'ün asli kusurlardan yerleşim birimleri dışındaki karayolunun taşıt yolu üzerinde zorunlu haller dışında park etme veya duraklama ve her durumda gerekli tedbirleri almama kusurunu işlediği, sürücü ...'ın ise KTK 52/1b maddesini ihlal ettiği,

16.02.2012 tarihli bilirkişi raporunda sürücü ...'ün asli kusurlardan yerleşim birimleri dışındaki karayolunun taşıt yolu üzerinde zorunlu haller dışında park etme veya duraklama ve her durumda gerekli tedbirleri almama kusurunu işlediğinden asli kusurlu, sürücü ...'ın ise KTK 52/1b maddesini ihlal ettiğinden tali kusurlu olduğu,

06.12.2012 havale tarihli bilirkişi raporunda sürücü ...'ün asli kusurlardan yerleşim birimleri dışındaki karayolunun taşıt yolu üzerinde zorunlu haller dışında park etme veya duraklama ve her durumda gerekli tedbirleri almama kusurunu işlediğinden ve aracını yol üzerinde sağ şeritte 2 saat 58 dakika süreyle bıraktığı, bu sırada tam anlamıyla gerekli önlemleri almadığından birinci derecede kusurlu, sürücü ...'ın ise KTK 52/1b maddesini ihlal ettiğinden ve alkollü araç kullandığından ikinci derecede kusurlu olduğu,

Adli Tıp Kurumundan alınan raporda ise Sürücü ..., sevk ve idaresindeki kamyon ile meskun mahal dışında gece vakti aydınlatmasız yolda seyirle geldiği olay yerinde aracının arızalanması nedeniyle aracını tek yönlü üç şeritli yolun sağ şeridi üzerinde durdurması sonrasında, her ne kadar dörtlü flaşörlerini çalıştırmış ise de önlem alacak vakti olmasına rağmen gerekli ve yeterli biçimde tüm önlemleri almadığı, bu haliyle kazanın oluşumuna zemin hazırladığı olayda dikkatsizliği, tedbirsizliği ve kurallara aykırı hareketiyle tali kusurlu olduğunun belirtildiği,

Mahkemece de Adli Tıp Kurumundan alınan rapora itibar edilerek sanığın tali kusurlu olduğu kanaatine varılmış ise de sanığın gece vakti meskun mahal dışında aydınlatmanın olmadığı mahalde aracının takağrof çıktısına göre saat 00,47 den kazanın meydana geldiği 03,45 e kadar aracın sağ şeritte yol üzerinde olay yerinde herhangi bir önlem alınmadan 2 saat 58 dakika süreyle bıraktığı, bu sırada tam anlamıyla gerekli önlemleri almaması nedeniyle aynı yönde seyreden ...'ın idaresindeki kamyon ile sanığın kamyonuna arkadan çarparak sürücü ... ile yanında bulunan ...'ın ölümlerine neden oluğu olayda asli kusurlu kabul edilmesi gerektiği gözetilmemesi temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asgari hadden ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11682, Karar No: 2011/1988, Tarih: 24.02.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/11682 E.  ,  2011/1988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali-tahliye davasına dair karar, davacı-davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın iptali, tahliye ve %40 icra inkar tazminatına ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 1.602,00 TL alacak yönünden itirazın iptaline,bu miktar üzerinden takibin devamına, %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline, taşınmazların tahliyesine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davacı vekilinin reddedilen alacak miktarına yönelik temyiz isteminin HUMK.nun 21.7.2004 tarih, 5219 sayılı kanunla değişik 427 ve 432/4.maddeleri ile Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 1.6.1990 tarih ve 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayılı içtihadı uyarınca, temyiz konusu alacak miktarının hüküm tarihinde 1.430.-TL’nin altında bulunduğundan kesin olması nedeniyle REDDİNE,

2-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre davalının alacağa yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Davalının tahliyeye yönelik temyiz itirazlarına gelince; Hükme esas alınan ve taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan 30.11.2005 başlangıç tarihli ve 3 yıl 1 ay süreli kira sözleşmesinde, kiralanan parseller tarla olarak gösterilmiş olup, mahsul ekimi için kiralandığı anlaşılmaktadır. Bu durumda taraflar arasındaki kira ilişkisinin hasılat kirası olduğunun kabulü gerekir. Esasen bu husus mahkemenin de kabulündedir. Borçlar Kanununun 288.maddesi hükmü uyarınca hasılat kirasında kiracının temerrüdü için altmış günlük ödeme süresi verilmesi gerekir. Davaya dayanak yapılan icra dosyasında, davalıya gönderilen ödeme emrinde, altmış günlük ödeme süresi verilmesi gerekli iken, otuz günlük ödeme süresi verilmesi, hasılat kirası için yasal içerikli bir ödeme emri olarak kabul edilemeyeceğinden tahliye isteminin reddine karar vermek gerekirken, yazılı gerekçeyle tahliye kararı verilmesi hatalı olmuştur.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte yazılı nedenle davacının temyiz isteminin REDDİNE, (2) nolu bentte yazılı nedenle alacağa ilişkin hüküm kısmının ONANMASINA, (3) nolu bentte yazılı nedenle tahliyeye ilişkin hüküm kısmının BOZULMASINA, onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderininin temyiz eden davalıdan alınmasına, 24.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16101, Karar No: 2007/19510, Tarih: 25.10.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/16101 E.  ,  2007/19510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Mahkemesi

TARİHİ : 25/05/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, 25.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4489, Karar No: 2021/11367, Tarih: 20.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/4489 E.  ,  2021/11367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Düşme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa, sanıkların aşamalardaki beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre; olay tarihinde koruma ve gözetimi altında bulundurulduğu Adıyaman Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkezi’nden kaçan mağdurenin sanıklardan Levent ile buluşarak, sanık ...’in evine gittiği ve geceyi sanıkların yanında geçirdiği olay kapsamında, gözetim yükümlülüğü bulunan yurt müdürlüğünün de suçtan zarar gören konumunda olup şikayet hakkının bu kuruma ait olduğunun anlaşılması karşısında, yargılamaya devamla sanıklar hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan mahkumiyet hükümleri kurulması gerektiğinin gözetilmemesi ile birlikte;

Dairemizin 2020/2463 Esas sayılı dosyasında 01.10.2020 tarihli kararla, somut norm denetimi yoluyla iptal istemli başvuru üzerine Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin "01.01.2020 tarihi itibariyle... hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda .... basit yargılama usulü uygulanmaz" bölümündeki "hükme bağlanmış" ibaresinin Anayasanın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 38. maddesinde suçun kanuniliği ve cezanın kanuniliği güvence altına alınmıştır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 7/1. maddesinde de aynı güvencelere yer verilerek "lehe kanunun uygulanması ilkesi" benimsenmiştir.

Maddi ceza hukukuna ilişkin hükümler içeren basit yargılama usulünün "hükme bağlanmış dosyalarda" uygulanmasını engelleyen 5271 sayılı CMK.nın geçici 5. maddesinin (d) bendindeki "hükme bağlanmış" ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle temyiz davasına konu dosyalarda lehe hükümler içeren CMK.nın 251/3. maddesinin uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9336, Karar No: 2018/6238, Tarih: 16.10.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/9336 E.  ,  2018/6238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 04/02/2016 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/05/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; hakaret nedeni ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı; ... 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/430 Esas sayılı dosyasının duruşmasına sanık olarak katıldığını, davalının ise ceza yargılamasındaki katılanların vekili olduğunu ve ceza yargılaması duruşmasında kendisine hakaret ettiğini, yargılama ile ilgisi olmaksızın şahsına yönelik saldırıda bulunduğunu belirterek manevi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini beyan etmiştir.

Mahkemece; ceza yargılamasına dayanılarak, davalının davacıya yönelik söylemlerinde savunma sınırlarını aştığı ve davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ceza Mahkemesince, her ne kadar davaya konu edilen olay nedeniyle davalı hakkında verilen mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise de; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları mahiyeti itibariyle hukuk hâkimini bağlamaz.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine göre, ifade özgürlüğü demokratik bir toplumun en önemli temellerinden birisi olup, toplumsal ilerlemenin ve her kişinin gelişiminin başlıca koşullarından birini teşkil etmektedir. AİHS'nin 10. maddesinin ikinci fıkrası saklı kalmak koşuluyla, ifade özgürlüğü yalnızca iyi karşılanan ya da zararsız veya önemsiz olduğu düşünülen değil, aynı zamanda kırıcı, hoş karşılanmayan ya da kaygı uyandıran “bilgiler” ya da “düşünceler” için de geçerlidir, çoğulculuk, hoşgörü ve açık düşünce bunu gerektirir ve bunlar olmaksızın “demokratik bir toplum” olamaz. 10. maddede benimsenen ifade özgürlüğü bu şekilde olmakla birlikte, yine de bu dar bir yorum gerektiren istisnalar içermektedir ve bu hakkı kısıtlama ihtiyacının ikna edici bir biçimde ortaya konması gerekmektedir (Pakdemirli/Türkiye Başvuru no: 35839/97, 22 Şubat 2005).

Dava konusu edilen olayda; ... 1.Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/430 esas sayılı dosyasında davalının, katılan vekili olarak 06.01.2012 tarihli duruşmada beyanda bulunduğu ve davacı hakkında dava konusu edilen ifadeleri söylediği görülmüştür.