muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1143, Karar No: 2023/1653, Tarih: 23.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/1143 E.  ,  2023/1653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.03.2022 tarihli ve 2022/3955 Soruşturma, 2022/1417 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

2. İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.09.2022 tarihli ve 2022/157 Esas, 2022/327 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel saldırı suçundan mahkumiyetine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 30.11.2022 tarihli ve 2022/2561 Esas, 2022/1674 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

3. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 30.11.2022 tarihli ve 2022/2561 Esas, 2022/1674 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Usul ve yasaya aykırı kararın bozulmasına, müvekkilinin katılan ile bir süre yolculuk ettiği ardından motoru dinlendirmek için dinlenme tesisinde durdukları ve katılanının Türkçesinin birbirlerini anlayacak kadar iyi olmadığının sabit olduğuna, bu durdukları süreçte müvekkili ile katılanın fotoğraf çekilerek birbirlerinin telefon numaralarını alıp karşılıklı ... ile birlikte vakit geçirdiklerine, müvekkilinin katılanın gideceği yer olan ...'a gitmeyeceğini kendisini yanlış anladığını söylediğinde hilafet ortaya çıkıp müvekkilinin olay yerinden ayrıldığına, görülmekte olan dosyanın asıl sebebinin ortada kalan ve sinirlenen katılanın öfkesi sonucu ortaya çıkan iftiradan ibaret olduğuna, katılanın ifadelerinin birçok çelişki içerdiğine, beyanlarının hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, kararda esas alınan tek delilin ifadeleri birbiri ile çelişen katılanın beyanları olduğuna, dosya içeriğine göre katılanın beyanlarına üstünlük tanınmasını gerektirecek herhangi bir olgu olmadığına, adli tıp raporunda katılanın kolunda sıyrıklar görülüp otostop çekerek bir yerden bir yere parça parça yolculuklar ile ulaşmaya çalışan katılanın bu hasarı nereden aldığı ve ne şekilde yaralandığının müvekkili tarafından bilinmesinin mümkün olmadığına, gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılamamış iddiaların sanık aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamayacağına, müvekkilinin üzerine atılı suçun işlediği hususu her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delillerle kanıtlanamadığından beraatine karar verilmesi istemine ilişkindir.

B. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığın eylemine nitelikli cinsel saldırı kastıyla başladığının açık olduğuna, eylemini katılanın direnmesi nedeniyle tamamlayamadığına, sanığın bu şekilde eylemlerinin nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçuna vücut verdiğine, usul ve esas yönden kanuna aykırı kararın temyizen kaldırılması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

B. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığın eylemine nitelikli cinsel saldırı kastıyla başladığının açık olduğuna, eylemini katılanın direnmesi nedeniyle tamamlayamadığına, sanığın bu şekilde eylemlerinin nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçuna vücut verdiğine, usul ve esas yönden kanuna aykırı kararın temyizen kaldırılması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olay günü sanığın katılanı zorla yere yatıp ağzını kapattığı, katılanın vücudunu okşayıp vajinasına dokunduğu, daha sonra pantolunu ve iç çamaşırını çıkartarak cinsel organını zorla katılana tutturduğu, katılanın şortunu da zorla indirerek tekrardan vajinasını elleyerek katılanı öptüğü sırada katılanın sanığın dudağını ısırarak sanığa engel olmaya çalıştığı, sanığın katılanın dudağını ısırması üzerine acı ile katılanın üzerinden kalkarak olay yerinden uzaklaştığı şeklinde anlatılan eylemi, tanık ...'nin kolluk kuvvetlerine haber vermesi ile intikal etmiş olup sanığın savunmalarına itibar edilmeyerek, sanığın eyleminin sarkıntılık boyutunu aştığı değerlendirmesiyle sanığın katılanın aşılabilir direnci haricinde engel hali yokken eylemine son verdiği kabul edilmiş ve sanık hakkında cinsel saldırı suçundan mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

2. 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 30.11.2022 tarihli ve 2022/2561 Esas, 2022/1674 Karar sayılı kararında sanık müdafii ile katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19960, Karar No: 2014/22932, Tarih: 06.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/19960 E.  ,  2014/22932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2014

NUMARASI : 2014/312-2014/703

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; davacının meslek hastalığına bağlı olarak %28,00 oranındaki sürekli iş göremezliğinin, zamanla artarak %57,00 oranına yükselmesi nedeniyle, %29,00 fark için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece, meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmiş ise de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmiş ise de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa, manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidirlerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan ve özellikle kusur bilirkişi raporu alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, 06/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1005, Karar No: 2020/84, Tarih: 04.03.2020

**9. Ceza Dairesi         2020/1005 E.  ,  2020/84 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : İcrai Davranışla Görevi Kötüye Kullanma, 1163 sayılı Kanuna muhalefet

Hüküm : Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında; icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan ayrı ayrı mahkumiyet,

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında; 1163 sayılı Kanuna muhalefet suçundan ayrı ayrı mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi:

Sanık ...'ın 13/12/2012 günü yüzüne karşı tefhim edilen hükmü 21/01/2013 havale tarihli dilekçesiyle CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra temyiz etmiş olduğu anlaşılmakla sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, incelemenin sanıklardan ...,...,...,...,... ve ... hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma, ..., ... ve ... hakkında 1163 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

İddianame içeriğinde yer alan; S.S. ..., ... ve ...Köyleri Tarımsal Kalkınma Kooperatifin 2007 yılında toplam belgeli harcama tutarının 14,926,59 TL olduğu, ancak muhasebe kayıtlarına yansıtılan harcamanın 59,070,78 TL olduğu, 164.160,79 TL değerinde kooperatif üyelerine satmak için alınan tohum, gübre, fide gibi ticari malların kooperatif stoklarında bulunmadığı ve satıldığına dair muhasebe kaydının ortada olmadığı şeklindeki isnatların sübutu halinde zimmet suçunu oluşturabileceği anlaşılmakla, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesi uyarınca eylemleri nitelendirme ve kanıtları değerlendirme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu, delillerin birlikte takdir edilmesi bakımından, hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 12. maddesi ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 75. maddesi uyarınca hapis ve adli para cezası ön ödeme kapsamında bulunan 1163 sayılı Kanunun ek 2/3. maddesine aykırılık suçundan açılan davanın da birlikte görülmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 04/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10889, Karar No: 2021/2541, Tarih: 15.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/10889 E.  ,  2021/2541 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK’nın 223/2-b. maddesi uyarınca beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...’ın olay günü saat 00:45 sıralarında sevk ve idaresindeki çalıştığı işyerine ait elektrikli bisikletle olay mahalli kavşağa geldiğinde dönüş yaparken aynı istikamette katılanın solundan seyreden ... plakalı aracın katılanın kullandığı elektrikli bisiklete çarparak katılanın vücudunda 3. derecede kemik kırığı oluşacak şekilde yaraladığı, katılanın alınan beyanında kendisinin yaralanmasına neden olan araç sürücüsünden şikayetçi olduğunu beyan ettiği, ... plakalı aracın sahibi olan sanığın savunmasında Manisa ilinde ikamet ettiğini, olay günü Turgutlu ilçesine gelmediğini beyan ederek üzerine atılı suçlamayı reddettiği, bilgi sahibi sıfatıyla beyanı alınan ... isimli şahsın beyanında; katılanın olay günü saat 02:00 sıralarında kendisini cep telefonundan aradığını ancak konuşmadığını, daha sonra telefonu başka birinin alarak katılanın kaza yaptığını kendisine söylediğini, olay yerine gittiğinde katılanın yerde olduğunu ve olay yerinde bulunan tanımadığı bir şahıstan katılana çarpan aracın plakasının ... olduğunu öğrendiğini, kaza anını görmediğini beyan ettiği, yapılan soruşturma ve toplanan deliller neticesinde; her ne kadar sanık savunmasında üzerine atılı suçlamayı reddetmiş ise de, ... ya da olay yerinde ...’a bilgi veren şahsın sanığa iftira atmasını gerektirecek bir durumunun olmadığı, sanığı tanımadıkları, bu bağlamda sanığın savunmasına itibar edilemeyerek üzerine atılı taksirle yaralama suçunu işlediği kanaatine varılmakla cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmışsa da; sanığın aşamalarda istikrarlı olarak olayla ilgisinin olmadığını, olay günü ve saatinde Manisa merkezde olduğunu belirttiği, katılanın kendisine çarpan aracın plakasını ve özelliklerini hatırlamadığını belirttiği, yapılan araştırmada olay yerini gösterir kamera görüntülerinin olmadığının anlaşıldığı, olayı gören bilenin bulunmadığı, olaydan sonra kaza mahalline gelen tanık ...'ın tanımadığı bir kişinin katılana kırmızı bir araç ile çarptığını ve plakasının ... olduğunu belirttiği, sanığın üzerine kayıtlı olan aracın renginin gri olduğu, ...’ın eşgalini verdiği şahsa ulaşılamadığı, TİB'den gelen müzekkere cevabında sanığın olay gün ve saatinde Manisa merkezde olduğunun tespit edildiği, bu şekilde sanığın savunmasının TİB'den gelen cevap ile desteklenerek sanığın üzerine atılı suçu işlemediği anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin eksik inceleme yapıldığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2903, Karar No: 2024/1296, Tarih: 22.04.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/2903 E.  ,  2024/1296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/511 E., 2023/84 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; kira sözleşmesine konu hidrolik vibrasyonlu çakıcının 14.12.2013 tarihinde davalı kiracı kullanımında iken tutucu çenelerinin kırıldığını, yapılan bilirkişi incelemesi sonucu kırılmanın kullanım hatasından kaynaklandığının belirlendiğini, bu nedenle hasarın giderilmesi açısından gerekli olan 73.786,00 Euro'nun ödenmesi hususunun davalıya bildirildiğini ancak hasar bedeli ile kira bedellerinin ödenmediğini ileri sürerek, hasar bedelinin 11.01.2014 olan temerrüt tarihinden itibaren Euro ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödenen en yüksek faiz oranı ve fiili ödeme tarihindeki kur üzerinden, ödenmeyen 10.695,22 TL kira bedelinin yine temerrüt tarihi olan 11.01.2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; sözleşme konusu aracın iki çenesinin hasarlı olduğunun müvekkiline tesliminden kısa bir süre sonra anlaşıldığını, davacı kiraya verenin bu konuda uyarıldığını, davacı tarafından bizzat bulunan usta aracılığıyla kaynak yapılarak aracın yeniden müvekkiline teslim edildiğini, davacının dosyaya sunduğu raporun tek taraflı olduğunu, esasen söz konusu raporda makinenin önceden çatlak ve malzemesinin hatalı olduğunun belirtildiğini, kabul anlamına gelmemek kaydıyla makinenin 2008 model olmasına rağmen amortisman bedelinin de düşülmediğini, üretici firma tarafından hasarlı parçanın değiştirildiğini, bu açıdan davacının zararının karşılandığını, kendilerinin de kiracı olarak aracı kullanamamaları nedeniyle zarara uğradıklarını, bu nedenle zararın tespiti ile talep olunan alacaktan mahsup taleplerinin bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece verilen 16.03.2016 tarihli ve 2014/1357 E., 2016/354 K. sayılı kararla; davanın kısmen kabulüne, zarar miktarı olan 86.139,49 TL ile kira bedeli olan 10.695,22 TL'nin temerrüt tarihi olan 14.01.2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin ve davalının takas-mahsup talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.