muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/130, Karar No: 2022/780, Tarih: 08.12.2022

Mahkemenin kabulüne göre ölüm neticesini doğuran fiil, sanıkların silahlı yağma suçunu işlemek için önceden verdikleri karar doğrultusunda, katılanlar ile maktulün direnebileceklerini de hesaba katarak yanlarına aldıkları tabancalar, biber gazı ve plastik kelepçeyle olay yerine gelmeleri, ardından yakın mesafeden maktul ile katılanın yüzlerine sıktıkları biber gazının içerdiği kimyasal özellikler nedeniyle bilhassa kapalı alanlarda mağdurlarda hayati tehlike oluşturabileceğini ve yine maktulün kafasına tabanca kabzasıyla vurulduğunda ölebileceğini öngördükleri halde eylemlerini devam ettirmeleri ve bundan doğabilecek tüm sonuçları benimsemeleridir. Esasen maktul ...’ın ölümüyle sonuçlanan eylemde maktulün yüzüne yakın mesafeden biber gazı sıkan, maktulün direnmesi üzerine kafasına tabanca kabzasıyla vurup bayılmasından sonra ellerini ve ayaklarını plastik kelepçeyle bağlayıp onu götürdüğü arka odada yatağa yatıran ve yaklaşık bir saat sonra odaya döndüğünde maktulün öldüğünü anlayan sanık ...’in aşamalardaki anlatımı da bu kabulden farklı değildir. Yine maktulün kızı katılan ... de annesinin yüzüne biber gazı sıkılması ve sonrasında duyduğu tekme sesi dışında hayatın olağan akışı içinde ölüm sonucunu meydana getirmesi muhakkak ya da muhtemel bir başka fiilden söz etmemiştir. Diğer yandan, maktulün kesin ölüm zamanı, kendisine yönelik saldırıdan sonra bir süre daha yaşayıp yaşamadığı, ölümün sanık ... tarafından ifade edildiği gibi bir saatlik kısa süreç içinde mi, yoksa saatler veya günler sonrasında mı meydana geldiğine dair hiçbir tespit yoktur. Maktul günler sonra bulunduğunda icra edilen otopside travma bulgusu, kemik kırığı, boğma veya zehirlenerek ölüme ilişkin emarelere de rastlanmamış, özellikle yumuşak dokulardaki bozulma ve çürüme nedeniyle herhangi bir kanaate ulaşılamamıştır. Adli Tıp 1. İhtisas Kurulu ise özellikle sanık ...’in savunması ve dosya kapsamına göre olayı zorlamalı ölüm olarak nitelendirmiş, nihayetinde ise bu raporun Ceza Genel Kurulundaki değerlendirmesi sırasında kasten öldürme fiilinin başlıca delili olduğu kabul edilerek sayın çoğunluk tarafından sanıkların eyleminin yağma suçunun işlenmesini kolaylaştırmak amacıyla kasten öldürmek suçunu oluşturduğu görüşüne varılmıştır.

Oysa;

Oysa;

Kasten öldürme suçunun manevi unsurunu failin bir başkasını öldürme istek ve iradesiyle harekete geçmesi, diğer deyişle “öldürme kastı” taşıması oluşturmaktadır. TCK’nin 21. maddesine göre doğrudan kast; öngörülen ve suç teşkil eden fiili gerçekleştirmeye yönelik irade olup, kanunda suç olarak tanımlanmış eylemin bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi ile oluşur. Fail, hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini bilmesi ve istemesi halinde doğrudan kastla hareket etmiş olacak, buna karşın işlemiş olduğu fiilin muhtemel bazı neticeleri meydana getirebileceğini öngörmesine ve bu neticelerin gerçekleşmesini mümkün ve muhtemel olarak tasavvur etmesine rağmen muhtemel neticeyi kabullenerek fiili işlemesi halinde olası kast söz konusu olacaktır.

Fail hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini biliyorsa, doğrudan kasıtla hareket ettiğinin kabulü gerekmektedir. Buna karşılık; fail, muhakkak değil ama, büyük bir ihtimalle gerçekleşecek olan neticenin meydana gelmesini kabullenmekte ve “olursa olsun” düşüncesi ile göze almakta; neticenin gerçekleşmemesi için herhangi bir çaba göstermemekte ise olası kastla hareket etmiş olacaktır. Kast, failin zihninde oluşan ve duyularla algılanması mümkün bulunmayan bir manevi bir unsur olduğuna göre ancak sanık/sanıkların dış dünyaya yansıyan hareketleriyle değerlendirilip ortaya konulabilir. Somut olaya bakıldığında, maktulün “zorlamalı ölümüne” neden olduğu kabul edilen icrai hareket, yağma suçunu işlemek amacıyla gelen sanıklardan ...’in yanlarında bulunan biber gazını maktulün yüzüne sıkıp ardından direnmesi üzerine kafasına tabanca kabzasıyla vurmasından ibarettir. Bu aşamadan sonra elleri ve ayakları bağlı şekilde arka odaya götürülen ve bu şekilde yatağa yatırılan maktulün bir saat sonra ölmüş olduğunun fark edildiğine ilişkin sanık savunmalarının aksini kabule elverişli başkaca bir kanıt bulunmadığından ölüme daha etkili başka bir fiilin neden olduğu sabit değildir. O halde, eve silahlı yağma suçunu işlemek için geldikleri ve bunun için önceden hazırlık yaptıkları anlaşılan sanıkların maktuleye yönelik olarak gerçekleştirdikleri biber gazı sıkma ve tabancanın kabza kısmıyla başına vurmaları fiilinde öldürme kastı taşıyıp taşımadıklarının ya da kastlarının ne olduğunun belirlenmesi zorunludur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ve 1. Ceza Dairesinin uzun yıllardır süregelen uygulamalarında öldürme kastının bulunup bulunmadığını ortaya koyarken;

- Fail ile ölen arasında olay öncesine dayalı, ciddi bir husumet bulunup bulunmadığı,

- Failin olayda kullandığı aracın öldürmeye elverişli olup olmadığı,

- Ölendeki darbe sayısı ve şiddeti,

- Darbelerin vurulduğu bölgelerin hayati bakımdan önemi,

- Failin davranışlarına kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenin etkisiyle mi son verdiği,

- Failin suç aletini kullanış biçimi,

- Fail ile ölen arasında olay öncesine dayalı, ciddi bir husumet bulunup bulunmadığı,

- Failin olayda kullandığı aracın öldürmeye elverişli olup olmadığı,

- Ölendeki darbe sayısı ve şiddeti,

- Darbelerin vurulduğu bölgelerin hayati bakımdan önemi,

- Failin davranışlarına kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenin etkisiyle mi son verdiği,

- Failin suç aletini kullanış biçimi,

- Olay öncesi, esnası ve sonrasında failin mağdura yönelik davranışları ve sarf ettiği sözlere ve tüm dosya kapsamına değer atfederek failin kastını ortaya koyduğu, buna göre öldürme kastının varlığını belirlediği hallerde ölüm neticesinin meydana gelip gelmemesine göre kasten öldürme suçunu veya buna teşebbüsü, failin kastının hiçbir şüpheye yer vermeyecek derecede belirlenememesi durumunda ise, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanık lehine yorum yapılarak eylemin yaralama kastıyla gerçekleştiğini kabul etmektedir. Şüphesiz, yaralama kastıyla gerçekleştirildiği kanısına varılan eylemin maktulde ağır nitelikte ve beklenmeyen ölüm neticesini meydana getirmesi halinde ise TCK’nın 87/4. maddesindeki neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçu oluşacaktır.

Olaya bu açıdan baktığımızda, işlemeyi kararlaştırıp planladıkları yağma suçunu işlemek üzere silahlı olarak maktul ve katılanların evine gelen sanıkların, silahlı yağma suçunun icrasına başladıkları aşamada yakın mesafeden yüzüne biber gazı sıktıkları, buna rağmen direnmesi üzerine kafasına tabanca kabzasıyla vurdukları maktulün ölümüne neden oldukları eylemde, suçta kullanılan ve maktulün bayılmasına neden olan darbenin tabancanın kabza kısmıyla vurularak oluşması, ateşli silahın daha etkin şekilde kullanılması imkanının varlığına rağmen bu şekilde kullanılmasının tercih edilmemesi, maktulün darbeye maruz kalan kafa bölgesindeki kemiklerde çökme kırığına ya da lineer kırığa rastlanmaması, vücutta başkaca travma bulgusunun gözlemlenmemesi, faillerin maktule belirtilen şekilde vurduktan sonra öldürme iradelerini ortaya koyma veya sürdürme yönünde bir davranış sergilememesi, otopsi raporundaki bulguların ve Adli Tıp 1. İhtisas Kurulunun “zorlamalı ölüm” yönündeki tespitinin ölüm nedenini tıbbi ve fiziksel olarak açıklamaya çalışmakla birlikte, sanıkların suç kastını ortaya koymak bakımından yetersiz kalması, öte yandan sanıkların öngördükleri ölüm neticesinin meydana gelmesini kabullenmekte ve “olursa olsun” düşüncesi ile göze almış olduklarına dair kanıtın bulunmaması nazara alındığında, faillerin şüpheli kalan kastlarının aleyhe bir yorumla öldürmeye yönelik olarak değerlendirilemeyeceğini, bu bağlamda doğrudan ya da olası kasıtla hareket etmiş sayılmalarına yeterli delil bulunmadığını ve bu itibarla eylemin TCK’nın 87/4. maddesindeki neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçunu oluşturduğunu düşündüğümüzden sayın çoğunluğun suçun TCK’nın 82/1-h maddesi kapsamında silahlı yağma suçunun işlenmesini kolaylaştırmak amacıyla kasten öldürme niteliğinde bulunduğuna ilişkin aksi yöndeki görüşüne katılmıyoruz." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Sanıklar ..., ... ve ...”in, yağma suçunu işleyebilmek amacıyla kendilerine karşı direnen ...’i öldürmekten ibaret eylemlerinden dolayı yerel mahkemece yapılan yargılama sonucunda kasten adam öldürmek suçundan verilen mahkumiyet hükmünün Yargıtay 1. Ceza Dairesi tarafından sanıkların eylemlerinin ...nın 87/4 maddesi kapsamında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunu oluşturduğundan bahisle bozulmasına dair karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazın, değişik gerekçeyle sanıkların eylemlerinin ihmali surette kasten adam öldürme suçunu oluşturduğundan bahisle kabulü yerine itirazda ileri sürüldüğü üzere yerel mahkeme tarafından verilen mahkumiyet hükmünün doğru olduğundan bahisle itirazın kabulüne dair Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Yaşadıkları ekonomik sıkıntılardan kurtulmak amacıyla, maddi durumu iyi olan ve aralarında akrabalık bağlı bulunan katılan ...'ten yüklü miktarda para alma konusunda anlaşan sanıkların, yaptıkları plan doğrultusunda, dirençle karşılaşma ihtimalini de düşünerek önceden temin ettikleri biber gazı, plastik kelepçe ve tabancayla birlikte katılanın eşi ... ile kızı olan ...'in evde bulunduğu bir sırada 2 gün arayla ikinci kez giderek, akrabalığın verdiği güvene dayalı olarak evin kapısını çalmak suretiyle içeri girdiklerinde; kötü niyetlerini anladığı için bağıran ...’in yüzüne sanık ...” tarafından biber gazı sıkılması ve başına da tabancanın kabzasıyla vurulması üzerine bayılarak yere düşmesinden sonra içerideki odada bulunan yatağın üzerine yatırılarak, ellerinin ve ayaklarının kelepçeyle bağlanılması suretiyle hayatı için tehlikeli bir duruma bizzat iştirak iradesiyle hareket eden sanıklar tarafından sokulmasına rağmen kendileri tarafından baygın vaziyette üstelikle elleri ve ayakları bağlı şekilde yatağa yatırılan ...’e yardım edilmediği gibi o anda evde bulunan ... ile bir süre sonra eve gelen katılan ...’in de etkisiz hale getirilmesi suretiyle yardım etmelerinin engellenmesiyle yetinilmeyerek elleri ve ayakları açılarak kendisine yardım edebilecek konuma dahi getirilmediği gibi durumu hakkında herhangi bir bilgi dahi vermeksizin iyi olduğu söylenerek kaderiyle baş başa bırakılmıştır. Baygın vaziyette yatağa yatırılan ...’in kendisine karşı vukubulan icrai davranışlardan ne kadar süre sonra vefat ettiğinin tıbben tespit edilemediği gibi dosya içeriğindeki mevcut delillerden de güvenilir bir bilgi yada belgeye ulaşılması mümkün olmamıştır. Kasten adam öldürme suçunun ağır müeyyidesinden kurtulmak isteyen sanıklardan ...”in olaydan yaklaşık bir saat sonra ...’in vefat ettiğini anladıkları yönündeki soyut beyanından yola çıkılarak; tıbben tespit edilememesine rağmen darbelerin ve biber gazının ölümcül etkisinden soz edilmesi de mümkün olmayacaktır. Zira ölümün ne kadar sonra gerçekleştiği konusunda yanılma ihtimalinin mevcut olacağı gibi tespit edilen bulgulara göre ölüm olayının bir saat içerisinde gerçekleşme ihtimalinin de oldukça güç olacağı açıktır. Ne zaman gerçekleştiği tespit edilemeyen ölüme rağmen nihai hedeflerinden vazgeçmeyen sanıkların, bir taraftan yağma suçunu işlemek için icrai hareketlerine devam ederken, diğer taraftan vefat eden maktüleyi ortadan kaldırmak için uygun yer aramaya devam etmişler, ancak uygun yer bulamadıkları için maktüleyi halıya sararak katılana ait araca koyduktan sonra aracı terk etmeleri sonucunda maktülenin 13 gün sonra aracın içerisinde bulunmasına neden olarak, ölüm sebebinin kesin olarak tespit edilememesine sebebiyet vermişlerdir.

Uyuşmazlığın çözümü için; öncelikle TCK’nın 82, 83, 87/4 maddelerinin konumuzu ilgilendiren fıkraları ile birlikte irdelenerek, aşağıda sıralanan sorunların ceza hukukunun olmazsa olmaz ilkeleri arasında yer alan kanunilik, hakkaniyet ve orantılılık ilkeleri ile ceza muhakemesi hukukunun en temel ilkeleri arasında yer alan 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesi ile irtibatlandırılması suretiyle sırayla çözümlenmesinden sonra hangi maddedeki suçun oluşacağının yasal düzenleme, yargı kararları ve öğretideki görüşlerden yararlanılarak belirlenmesi gerekmektedir.

İhmal suretiyle kasten öldürme suçu bir özgü (mahsus) suç olup, bu suç herkes tarafından değil ancak kanunda ifade edilen belirli kimseler tarafından işlenebilecektir. Buna göre bu suçun faili 'belli bir davranışta bulunmak hususunda kanunî düzenlemelerden veya sözleşmeden kaynaklanan bir yükümlülüğü bulunan ya da önceden gerçekleştirdiği davranışı başkalarının hayatı ile ilgili olarak tehlikeli bir durum oluşturan kimse' olabilir. İhmalin yapılması gerekenin yapılmaması şeklindeki tanımını da göz önünde bulundurarak, bu suçun failini kısaca ölüm neticesini önleme hukuki yükümlülüğü bulunan kimse şeklinde ifade edebiliriz.

5237 sayılı TCK'nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde suç, “kanunda tanımlanmış bir haksızlık” olarak öngörülmektedir. Kanun koyucunun kişilerin yaşam hakkını korumak amacıyla ihdas ettiği suçlarda neticenin ifade ettiği haksızlık aynıdır. Zira tüm bu suçlarda neticenin gerçekleştirilmesi yani kişinin hayatının sona erdirilmesi cezai yaptırıma bağlanmaktadır. Buna karşılık kişinin yaşamını sona erdiren fiiller, işleniş şekillerine başka bir anlatımla hareketin ifade ettiği haksızlığa göre farklı suç tipleri olarak düzenlenmiştir. TCK’da ölüm neticesinin cezalandırıldığı suçlar, kasten (TCK'nın 81 ve 82. md.) veya taksirle (TCK'nın 85. md) işlenip işlenmediğine, kasten işlenmişse icrai hareketle mi (TCK'nın 81 ve 82. md), ihmali hareketle mi (TCK'nın 83. md) işlendiğine göre farklı değerlendirmeye tabi tutulmuştur.

5237 sayılı TCK'nın 'Kasten öldürme' başlıklı 81. maddesinde; kasten adam öldürme suçu düzenlenmiş, 'Nitelikli hâller' başlıklı 82. maddesinde; nitelikli haller belirtilmiş,

"Kasten öldürmenin ihmali davranışla işlenmesi" başlıklı 83. maddesinde ise;

"(1) Kişinin yükümlü olduğu belli bir icrai davranışı gerçekleştirmemesi dolayısıyla meydana gelen ölüm neticesinden sorumlu tutulabilmesi için, bu neticenin oluşumuna sebebiyet veren yükümlülük ihmalinin icrai davranışa eşdeğer olması gerekir.

(2) İhmali ve icrai davranışın eşdeğer kabul edilebilmesi için, kişinin;

a) Belli bir icrai davranışta bulunmak hususunda kanuni düzenlemelerden veya sözleşmeden kaynaklanan bir yükümlülüğünün bulunması

b)Önceden gerçekleştirdiği davranışın başkalarının hayatı ile ilgili olarak tehlikeli bir durum oluşturması,

(2) İhmali ve icrai davranışın eşdeğer kabul edilebilmesi için, kişinin;

a) Belli bir icrai davranışta bulunmak hususunda kanuni düzenlemelerden veya sözleşmeden kaynaklanan bir yükümlülüğünün bulunması

b)Önceden gerçekleştirdiği davranışın başkalarının hayatı ile ilgili olarak tehlikeli bir durum oluşturması,

(3) Belli bir yükümlülüğün ihmali ile ölüme neden olan kişi hakkında, temel ceza olarak, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine yirmi yıldan yirmibeş yıla kadar, müebbet hapis cezası yerine onbeş yıldan yirmi yıla kadar, diğer hallerde ise on yıldan onbeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunabileceği gibi, cezada indirim de yapılmayabilir" hükmüne yer verilmiştir.

TCK’nın 87. maddesinin dördüncü fıkrası; 'Kasten yaralama sonucunda ölüm meydana gelmişse, yukarıdaki maddenin birinci fıkrasına giren hallerde sekiz yıldan oniki yıla kadar, üçüncü fıkrasına giren hallerde ise oniki yıldan 'onsekiz' yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.' şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

Yasal düzenlemeleri bu şekilde özetledikten sonra; şimdi de aşağıda belirlenen sorunların sırayla çözümlenmesi gerekmektedir.

1-) Mevcut deliller ışığında; öncelikle yağma suçunu hedefleyen sanıkların kendilerine engel olmak isteyen kişinin direncini kırabilmek için; biber gazı sıkmak ve tabancanın kabzasıyla vurmak suretiyle bayılması sağlandıktan sonra el ve ayaklarını plastik kelepçe ile bağlamaktan ibaret eylemlerindeki kasıtlarının öldürme yada yaralama suçlarından hangisine yönelik olduğu,

2-) Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen rapora göre tespit edilebilen bulguların TCK’nın 81 ve 82 maddeleri kapsamında doğrudan doğruya ölümü meydana getirebilecek nitelikte olup olmadığı yada TCK’nın 87/4 maddesi kapsamında netice sebebiyle ağırlaşmış yaralama olarak kabul edilip edilemeyeceği,

3-) Yaptıkları icrai davranışlar ile maktülenin bayılmasına neden oldukları için yardım etme yükümlülüğü altına giren sanıkların daha sonra gerçekleştirdikleri ihmali davranışlardan dolayı TCK’nın 83 maddesindeki suçun oluşup oluşamayacağı ve bu maddedeki suçun oluştuğunun kabul edilmesi halinde doğrudan kast yada olası kast hükümlerinden hangisinin uygulanması gerektiği,

1. Sorunun çözümü;

Etkili eylem sonucu insan öldürme suçu, başka deyişle neticesi sebebiyle ağırlaşmış etkili eylem suçu ile kasten insan öldürme suçu arasındaki ayırıcı kriter manevi unsurun farklılığına dayanır. Birinci durumda sadece daha hafif sonuç (darp ve yaralama) istenilmiş olup daha ağır sonuç (ölüm) istenilmiş değildir. Fakat bu sonuncu durum yine de failin hareketinden doğrudan doğruya doğmuş bulunmaktadır. Fail daha ağır sonucun gerçekleşmesini istediği takdirde, kasten insan öldürme suçunun oluştuğu kabul edilir.

Sonuçlarını bilerek ve isteyerek fiili işleme iradesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir. Öldürme kastının varlığı ise; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.07.2008 tarihli ve 2008/1-88 E., 2008/184 K. sayılı kararında vurgulandığı üzere;

1-) Fail ile mağdur arasında olay öncesine dayalı, öldürmeyi gerektirir bir husumetin bulunup bulunmadığı,

2-) Olayda kullanılan vasıtanın öldürmeye elverişli olup olmadığı,

3-) Maktüledeki darbe sayısı ve şiddeti,

4-) Darbelerin vurulduğu bölgenin hayati önem taşıyıp taşımadığı,

5-) Failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir sebepten dolayı mı son verdiği,

6-) Olay sonrası mağdura yönelik davranışları… gibi kriterler dikkate alınarak; somut olayımıza bu kriterler ışığında baktığımızda; maktüle ile aralarında öldürmeyi gerektiren bir husumet bulunmayan sanıkların yanlarında öldürmeye evlenişli çok daha etkili bir silahlarının bulunmasına rağmen bu silahı dahi kullanmamış olmaları, olay sırasında maktülenin yüzüne biber gazı sıkılması ile başına tabanca kabzası ile vurulmasından ibaret eylemlerin ölümcül nitelikte bir etkisinin olduğuna yada darbeye bağlı olarak kafada herhangi bir kırık yada iç kanama meydana geldiğine dair tespitin bulunmaması, maktüleye yönelik icrai davranışlarına devam etme imkanları bulunmasına ve araya da engel bir nedenin girmemesine rağmen kasten adam öldürmek suçunun icrai davranışlarını devam ettirmemeleri; birlikte değerlendiğinde sanıkların kasıtlarının adam yaralamak suçuna yönelik olduğunun kabul edilmesi gerekmektedir.

2- Sorun;

Ne zaman gerçekleştiği tespit edilemeyen ölüm olayından sonra da ölene ait naaşın saklanması üzerine Adli Tıp Kurumu Başkanlığı tarafından 13 gün sonra otopsi yapılması nedeniyle iç organlardaki bozulmadan dolayı meydana gelen ölümün zorlamalı ölüm olduğunun belirtilmesine rağmen, ölüm sebebi konusunda herhangi bir açıklama yapılamamıştır. Maktülenin kafasına tabanca kabzasıyla vurulması ve yüzüne biber gazı sıkılması da sanıkların dosya içeriğine uygun ikrarı ile ortaya çıkmış olup, otopsi tutanağında böyle bir bulguya dahi rastlanılamamıştır. Somut olayımızda olduğu gibi içerisinde son derece vahim kuşkuları barındıran bir olayı inceleyen Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu; aşağıda özetlenen içtihadında; şüpheli durumu sanık lehine değerlendirerek, ihmali surette adam öldürme suçundan verilen mahkumiyet hükmünün isabetli olduğuna karar vermiştir.

(C.G.K 2013/339 K sayılı ilamında); Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından gözönünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak suçun vasıflandırılması yapılarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkân vermeyecek açıklıkta olmalıdır.

Bu nedenle sanığın, evlilik dışı ilişki sonucu hamile kaldığı bebeğini evinde doğurduktan hemen sonra, 4721 sayılı Medeni Kanun hükümleri uyarınca hayatını korumak ve gözetmek yükümlülüğü altında olmasına karşın, bir beze sararak boş bir arsaya bıraktığı ve hayatını korumaya yönelik icrai bir davranışta bulunmadığı, böylece kanundan kaynaklanan garantörlük görevini kasten ihmal ederek ölüm neticesinin meydana gelmesine icrai davranışla eşdeğer olan bir ihmali davranışla neden olduğunun kabulü gerektiğinden, eyleminin TCK'nun 83. maddesi kapsamında değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.