muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/4292, Karar No: 2007/4461, Tarih: 16.11.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/4292 E.  ,  2007/4461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında genel kadastro ile oluşan tapunun, tapu kaydına dayanarak açılan iptali davası sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 102 ada 2 parsel sayılı 17336,35 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz dava dışı 102 ada 3 ve 103 ada 2 sayılı parsellere uygulanan tapu kaydının sınırında "dere" okuduğu ve bu taşınmazın da halen dere yatağı olduğu belirtilerek davalı Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacılar Sebahattin Yücel ve müşterekleri, yasal süresi içinde tapu kaydı, vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği iddiasına dayanak dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 16.11.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15401, Karar No: 2017/4775, Tarih: 11.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/15401 E.  ,  2017/4775 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4253, Karar No: 2025/2741, Tarih: 22.04.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/4253 E.  ,  2025/2741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/394 Esas, 2024/668 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/242 E., 2019/493 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin tanınmış "..." ibareli markaların sahibi olduğunu, davalı şahsın "..." ibareli marka başvurusuna yaptıkları itirazın Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararıyla nihai olarak reddedildiğini, oysa dava konusu başvuru ile müvekkilinin itirazına mesnet markaları arasında iltibas koşullarının oluştuğunu, müvekkilinin "..." ibareli markalarının kullanım sonucu ayırt edici ve tanınmış hale geldiğini, dava konusu markanın müvekkilinin seri markası olarak algılanacağını ve tanınmışlığından haksız sağlayacağını, müvekkilinin markalarının ayırt ediciliğini zedeleyeceğini, ayrıca dava konusu başvurunun kötüniyetli olduğunu ileri sürerek 2018-M-3951 sayılı YİDK kararının iptaline, dava konusu başvurunun tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde; “...” ibaresinin İngilizce “kırmızı” anlamına geldiğini, ayırt ediciliğinin çok düşük olduğunu, Türkiye’de yaygın olarak konuşulan bir dilde bir rengi belirten “...” kelimesi üzerinde tekel hakkı sağlanamayacağını, müvekkilinin başvurusunun "..." anlamına geldiğini, taraf markalarının benzer olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde; “...” ibaresinin İngilizce “kırmızı” anlamına geldiğini, ayırt ediciliğinin çok düşük olduğunu, Türkiye’de yaygın olarak konuşulan bir dilde bir rengi belirten “...” kelimesi üzerinde tekel hakkı sağlanamayacağını, müvekkilinin başvurusunun "..." anlamına geldiğini, taraf markalarının benzer olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraf markaları arasında, başvuru kapsamında yer alan bazı mal ve hizmetler yönünden emtia benzerliği şartının gerçekleştiği, ancak marka işaretleri arasında benzerlik bulunmadığından, iltibas koşullarının oluşmadığı, taraf markalarında ortak olan "..." ibaresinin ana renklerden biri olan “kırmızı” kelimesinin İngilizce’deki karşılığının olduğu, renk isimlerinin ayırt edici nitelikleri son derece zayıf olan ve herkesin çeşitli ek unsurlarla birlikte kullanımına açık kalması gereken, piyasada faaliyet gösterenlerin serbestçe kullanım hakkına sahip işaretler oldukları, zayıf ayırt edici niteliği sahip bir unsurdaki ortaklığın, ilgili tüketici nezdinde işaretler arasında iktisadi-idari bir ilişki kurulması açısından yeterli gelmediği, böyle bir durumda önceki marka ile sonraki marka arasında bağlantı kurulmasına neden olacak özellikle görsel unsurların varlığının önem teşkil ettiği, somut uyuşmazlıkta bu yönde ilişki kurulmasına neden olabilecek hiçbir görsel benzerliğin de bulunmadığı, davacı taraf markalarının kullanım sonucunda ayırt edicilik kazanıp kazanmadığından bağımsız olarak, salt markaları oluşturan işaretler bakımından, markalar arasında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 6/1 hükmü uyarınca iltibasa neden olabilecek bir benzerliğin mevcut olmadığı, dosya kapsamına sunulan delillerden davacı yanın “...” markasının, “...” üst markasından bağımsız bir tanınmışlığının bulunduğu kanaatine varılmadığı, bu nedenle SMK'nın 6/4 ve 6/5 maddelerinin şartlarının oluştuğundan bahsedilemeyeceği, dava konusu başvurunun kötüniyetli olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafça istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bir bütün olarak dava konusu “...” ibareli başvuru ile davacının itirazına mesnet "..." asıl unsurlu markalar arasında SMK'nın 6/1 maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin olmadığı, taraf markalarında ortak olarak yer alan İngilizcede "kırmızı" anlamına gelen "..." ibaresinin ayırt ediciliği düşük olup, her ne kadar tescilli olduğu sürece markanın korunması esas ise de bu ibareyi içeren markaların koruma kapsamlarının dar değerlendirilmesi gerektiği, anılan ibarenin ortak olarak yer aldığı markalarda yapılacak küçük değişikliklerin dahi iltibas tehlikesini ortadan kaldıracağının kabulünün gerektiği, dava konusu başvuruda yer alan "..." ibaresiyle başvuruya anlamsal, işitsel ve görsel olarak yeterli ayırt ediciliğin sağlandığı, davacının itirazına mesnet markalarının tanınmışlığı ispatlanamadığı gibi tarafların marka işaretleri arasında benzerlik bulunmadığından bu hususun sonucu etkilemediği gerekçesiyle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

Somut olayda, gerek İlk Derece Mahkemesi gerek Bölge Adliye Mahkemesince; davacının itirazına ve davaya mesnet ettiği "..." asıl unsurlu markalarının ayırt ediciliğinin düşük olduğu, davalı gerçek kişinin başvurusunda bulunan bu ibareye eklenen her türlü ufak ibarenin ayırt ediciliğe katkı sağlayacağı ve hitap ettiği tüketici nezdinde iltibasa sebep olmayacağı yönündeki kanaat ile davanın reddine karar verilmiş ise de; Dairemizin 2024/1456 E., 2024/9485 K. sayılı kararında da işaret edildiği gibi davacının mesnet alınan "..." ibareli markalarının ayırt ediciliği yüksek olduğu gibi anılan ibarenin telekomünikasyon hizmetlerinde davalının yoğun kullanımı sonucu ayırt edici hale geldiği, bu durumun işbu dosya kapsamı ile de açık olduğu anlaşılmıştır. Bu durumda, Mahkemece bu belirlemeden hareketle, taraf marka başvurusu ve mesnet markalar arasında SMK'nın 6/1 hükmünde aranan iltibas şartlarından, markaların ihtiva ettiği emtia ve hizmetler bakımından değerlendirme yapılarak varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken davacının mesnet markalarının zayıf marka olduğundan hareketle karar verilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/1 hükmü uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3807, Karar No: 2013/8130, Tarih: 20.05.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/3807 E.  ,  2013/8130 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289, 62, 52, 51/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Kendisine teslim edilen hacizli malları adresten taşındığı için yanında götürdüğünü, eşyaların halen taşındığı yeni adresinde mevcut olduğunu beyan eden sanığın, savunmasının doğruluğunun tespiti bakımından mahcuzların suç tarihi itibariyle mevcut olup olmadığı, mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı araştırılıp belirlendikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule ve uygulamaya göre de;

a- Temel cezanın tayini sırasında TCK’nın 289. maddesinin uygulanan fıkrasının karar yerinde gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

b- Sanığın, haczedilen ev eşyalarının eşiyle birlikte sahibi olduğu anlaşılmakla; TCK'nın 289/1-ikinci cümlesi gereğince cezada indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 20.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5247, Karar No: 2015/21154, Tarih: 17.06.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/5247 E.  ,  2015/21154 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/241981

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2013

NUMARASI : 2010/407 (E) ve 2013/98 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın aşamalarda defterle hafif bir şekilde katılanın yüzüne vurduğuna ilişkin ikrar içeren savunması, katılanın aşamalarda sanığın yumruk ve defterle yüzüne vurduğunu belirtmesi karşısında, sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçunu işlediğine dair cezalandırılması için yeterli delil elde edilemediği gerekçesiyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 17/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18800, Karar No: 2013/7347, Tarih: 04.04.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/18800 E.  ,  2013/7347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğinden ve bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğinden bahisle kıdem tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacının teknik müdür olduğunu, Konya'daki otelin bahçesine futbol sahası inşaasına karar verildiğini, davacının işin maliyetinin 29.208,00 TL tutacağını söylemesine rağmen, gereksiz yere kazdırdığı yerler sebebiyle, işin 56.000,00 TL civarındaki maliyetle sonuçlandırıldığını, tahmini bedelin üzerindeki miktarın yarısının davacıdan, yarısının diğer sorumludan istenmesi üzerine, davacının istifa ederek işten ayrıldığını, davacının işvereni zarara uğrattığını, bu sebeple kıdem tazminatına hak kazanamayacağını, teknik müdür olması sebebiyle çalışma saatlerini kendisi belirlediğinden fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili alacağının olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Uyuşmazlık, iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı sebeple feshedilip feshedilmediği noktasında toplanmaktadır.

Dosya içeriğinden davalının, davacının kusurlu hareketi yüzünden fazla ödeme yapmak suretiyle zarara uğradığını ileri sürerek zararın giderilmesini istemesi üzerine işçinin iş sözleşmesini fesh ettiği anlaşılmaktadır.

Davacı, işverenin isteğini kişilik haklarına saldırı olarak nitelendirmiştir.

Davacı işçi gerçekleşen zararda kusurunun olmadığını savunmuştur.

Somut olayda, davalı işverenin zarar uğradığı tartışmasız olduğuna göre, bu olayda kusuru bulunmadığını ispat yükü işçiye aittir.

Mahkemece, mahallinde keşif yapılmalı teknik bilirkişiden rapor alınmalı ve sonucuna göre işçi feshinin haklı nedene dayanıp dayanmadığı belirlenmelidir. 3-Davacının fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacağı olup olmadığı uyuşmazlık konusudur

Davacı işçi gerçekleşen zararda kusurunun olmadığını savunmuştur.

Somut olayda, davalı işverenin zarar uğradığı tartışmasız olduğuna göre, bu olayda kusuru bulunmadığını ispat yükü işçiye aittir.

Mahkemece, mahallinde keşif yapılmalı teknik bilirkişiden rapor alınmalı ve sonucuna göre işçi feshinin haklı nedene dayanıp dayanmadığı belirlenmelidir. 3-Davacının fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacağı olup olmadığı uyuşmazlık konusudur

Somut olayda, davacının, davalıya ait işyerinde teknik müdür sıfatıyla çalıştığı sabittir. Davalı işveren, davacının kendi çalışma saatlerini kendisi ayarlaması sebebiyle fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacağının olmadığını, fazla çalışma karşılığı serbest zaman kullandırıldığını ileri sürmüştür. Davacının iş sözleşmesinde fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil ücretlerinin aylık ücrete dâhil olduğu belirtilmiştir. İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dâhil olduğu yönündeki kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, yıllık ikiyüzyetmiş saatle sınırlı olarak sözkonusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir. Mahkemece, davalı işyerine ait organizasyon şemaları ve yetki belgeleri getirtilerek davacının kendi çalışma saatlerini kendisinin belirleyip belirlemediği araştırılmalıdır. Davacıya ait çalışma çizelgeleri getirtildikten sonra tüm deliller yeniden değerlendirmeye tabi tutularak yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde davacının fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı belirlenmelidir. Tüm bu hususlar dikkate alınmaksızın eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14367, Karar No: 2014/27727, Tarih: 27.11.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/14367 E.  ,  2014/27727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yalova 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2013

NUMARASI : 2013/354-2013/563

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili ile davalı S.. S.. vd. tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ve davalılar S.. S.., R.. A.. ve S.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem itibari ile doğrudur.

Bu nedenle davalıların tüm, davacı idare vekilinin aşağıdaki bent dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

1-İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün bildirdiği dekar başına üretim masraf verilerine göre masrafı daha düşük hesaplayan bilirkişi kurulu raporu hükme esas alınarak fazla bedele hükmedilmesi,

2-Tespit edilecek kamulaştırma bedeline 01.12.2012 tarihinden, ilk karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde faize hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz ittirazları yerinde olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.