muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15102, Karar No: 2019/2000, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/15102 E.  ,  2019/2000 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12727, Karar No: 2012/19124, Tarih: 26.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/12727 E.  ,  2012/19124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Gaziantep Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23/02/2011 gün ve 2007/352-2011/63 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı iş yerinin, arka cephesinde bulunan davalıya ait iş yerinde 30.07.2007 tarihinde çıkan yangının, sigortalı iş yerine sirayet etmesi sonucunda hasarlandığını, sigortalı iş yerinde oluşan hasarın müvekkili şirket tarafından 28.07.2007 tarihinde sigortalısına ödendiğini, davalının yangına ve zarara sebebiyet verilen işyerinin maliki olduğundan meydana gelen hasardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, 121.575,00 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının iş yerinde 30.07.2007 tarihinde çıkan yangının arka cephede bulunan davacı şirkete sigortalı iş yerine de sıçradığı ve bu iş yerinin zarar gördüğü, sigortalı iş yerinin zararının, davacı ... tarafından karşılandığı, söz konusu yangının çıkmaması için her türlü önlemin davalı tarafından alınmadığı, sigortalı iş yerinde meydana gelen zarardan BK'nun amir hükümleri uyarınca davalının sorumlu olduğu ve davacı ... şirketinin sigortalısına ödemiş olduğu miktarı davalıdan rücu edebileceği gerekçesiyle, davanın kabulüne, 121.575,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, adli yardım talepli olarak davalı vekili temyiz etmiş, mahkemece temyiz eden davalı vekilinin adli yardım ve temyiz taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Adli yardım ve temyiz taleplerinin reddine dair karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava, davacı ... nezdinde Yangın Sigorta Poliçesi ile sigortalı iş yerinde meydana gelen yangın rizikosu sonucunda oluşan sigorta tazminatının sigortalıya ödenmesi nedeniyle açılan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ve kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Davalı vekili tarafından verilen temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunulmuş, ancak mahkemece talebin reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 336/3. maddesi uyarınca kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi, bölge adliye mahkemesine veya Yargıtay’a yapılır. Aynı Yasa’nın 448. maddesi uyarınca bu kanun hükümleri, tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanır. 336/3. maddesi, bu Kanun’nun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümlerinden olmadığından , geçici 1. madde kapsamında da değildir. Dolayısıyla anılan davalının temyiz aşamasındaki adli yardım talebi hakkında karar vermeye yetkili mercii, temyiz incelemesi yapmakla görevli bulunan Dairemizdir.

Bu doğrultuda, davalı vekilinin adli yardım talebi ile ilgili olarak yapılan incelemede, 6100 Sayılı Yasa’nın 335 vd. maddeleri uyarınca, adli yardım talebinde bulunan kimsenin, kendisiyle ailesini geçindirmek bakımından önemli bir zarurete düşürmeksizin davanın gerektirdiği giderleri ödemekten kısmen veya tamamen aciz içinde bulunduğunu (fakirlik şartı) ve davasında veya savunmasında haklı olduğunu (haklı olma şartı) ispat etmesi gerekir. Aynı Yasa’nın 336/2. maddesine göre de talepte bulunan kişi, iddiasını dayandırdığı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. Somut uyuşmazlıkta ise anılan davalı tarafından sunulan adli yardım talebine ilişkin dilekçelerin ekinde, taleplerini haklı gösterecek hiçbir bilgi ve belgeye yer verilmemiştir. Bu durum karşısında dairemizce davalı vekilinin kanun yoluna ilişkin harç ve giderler bakımından adli yardım talebinin HMK’nun 337/2. maddesi uyarınca kesin olarak reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlerle Dairemizce adli yardım talebinin kesin olarak reddine karar verildiğinden, bu kez mahkemece davalı vekiline adli yardım taleplerinin reddedildiğinin bildirilmesi ve 1086 Sayılı HUMK’nun 432. maddesi yollaması ile 434. maddesi uyarınca peşin temyiz harcının ve dosyanın Yargıtay’a sevki giderinin ikmali gereklidir.

Bu durum karşısında mahkemece, Dairemizin adli yardım talebinin reddi kararının da eklenmesi suretiyle davalı tarafa HUMK’nun anılan hükümleri uyarınca gerekli muhtıranın usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi için dosyanın mahalline iadesine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin adli yardım talebinin kesin olarak reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, mahkemece Dairemizin adli yardım talebinin reddi kararının da eklenmesi suretiyle, adı geçen davalı vekiline gerekli muhtıranın usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 26.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14730, Karar No: 2023/3526, Tarih: 25.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/14730 E.  ,  2023/3526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.03.2020 tarihli ve 2019/215 Esas, 2020/137 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrası, 103 üncü maddesinin altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 20 yıl 13 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.03.2020 tarihli ve 2019/215 Esas, 2020/137 Karar sayılı kararının sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 18.05.2021 tarihli ve 2020/8368 Esas, 2021/3487 Karar sayılı kararı ile "...Olayın intikal biçimi ve zamanı, mağdurenin aşamalarda olayın oluş şekli ile gerçekleştiği tarihlere yönelik çelişkili ve tutarsız beyanları, 16.07.2009 tarihinde dosyaya sunduğu dilekçe içeriği, mağdurenin babası ...’un aşamalardaki beyanları, savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.06.2022 tarihli ve 2021/382 Esas, 2022/308 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Özetle

3. İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.06.2022 tarihli ve 2021/382 Esas, 2022/308 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Özetle

Mahkemenin bozma ilamından önce ayrıntılı gerekçesine rağmen Yargıtay kararına direnilmeyerek beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olup bozmayı gerektirdiğine, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Biyoloji İhtisas Dairesinin 30.03.2009 tarihli ve Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Genel Kurulu tarafından düzenlenen 03.12.2009 tarihli raporlarla mağdurenin maruz kaldığı cinsel istismar nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun tespit edildiğine, Mahkemenin bozma öncesi ayrıntılı gerekçeleriyle karar verip bozma sonrası hiçbir gerekçe sunmaksızın delil yetersizliği sebebiyle beraat kararı verdiğine, ayrıntılı gerekçe ve alınan Adli Tıp Kurumu raporuyla suçun işlendiğinin tespit edilmiş olduğuna, kararın kaldırılması talebine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurenin dayısı olan sanığın evlerine gelerek evde bulunan ... ablasına "...'yı ananesi çağırıyor, onu ananesine götüreceğim" diyerek evden aldığı ve birlikte ananesine gittikleri, ananesinin evde olmadığını görünce mağdurenin tek başına eve döndüğü sırada sanığın mağdureyi takip ederek evlerinin yanındaki duvarın bulunduğu yerde karşısına çıktığı, havanın karanlık olmasından da faydalanarak sanığın mağdurenin ağzını ve burnunu elleriyle kapatarak zorla üzerinde bulunan kıyafetlerini çıkarttığı, ağzını kapatması nedeniyle mağdurenin kısmen şuurunu yitirdiği ve sanığın mağdurenin cinsel organına kendi cinsel organını sokmak suretiyle cinsel istismar suçunu işlediği, sanığın olay mahallini terk ettiği, çıplak vaziyette kendine gelen mağdurenin üzerini giyerek kimseye gözükmeden yatağa yattığı, ancak sabah uyandığında banyo yapmak için kıyafetlerini çıkarttığında akşam yeni giymiş olduğu iç çamaşırının kanlı olduğunu gördüğü ve hemen çıkartıp çöpe attığı, bu olaydan korktuğu için kimseye bahsetmediği, dayısı olan sanığın bu olaydan bir süre sonra mağdurenin ananesinin evinde yalnız olduğu bir zamanda tekrar mağdureyle birlikte olmak istediği ve mağdurenin boğazını ısırdığı, giysilerini çıkartmaya başladığı, mağdurenin kendisine yapma etme diye yalvarmasına rağmen mağdurenin üzerine çullandığı, "Benim yaptıklarımı kimseye anlatsan dahi inanmazlar" diye söylediği, bu sırada fırsatını bulan mağdurenin sanığın kulağını ısırarak yanından kaçtığı iddiasıyla mağdurenin şikayetçi olduğu olayda, sanığın aşamalarda yapmış olduğu tüm savunmalarında özetle mağdura yönelik cinsel nitelikli bir eylem gerçekleştirmediği ve atılı suçu işlemediği şeklindeki savunması da nazara alınarak olayın intikal biçimi ve zamanı, mağdurenin aşamalarda olayın oluş şekli ile gerçekleştiği tarihlere yönelik çelişkili ve tutarsız beyanları, 16.07.2009 tarihinde dosyaya sunduğu dilekçe içeriği, mağdurenin babası şikayetçi ...’un aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.06.2022 tarihli ve 2021/382 Esas, 2022/308 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10441, Karar No: 2011/2697, Tarih: 25.03.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/10441 E.  ,  2011/2697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Taşköprü Asliye ( İş Mahkemesi S.) Hukuk ve Taşköprü Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davalı ... Geleş'in sahibi bulunduğu eczane ile davacı arasında yapılan sözleşmeye aykırı olarak davacı ... zarara uğrattığı ileri sürülen davalılardan zarar tutarının tazmini istemine ilişkindir.

Taşköprü Asliye Hukuk ( İş ) Mahkemesince, dava değerine göre yargılama görevinin Sulh Hukuk Mahkemesine ait olduğu bildirilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

Taşköprü Sulh Hukuk Mahkemesi ise davacı ile davalı ... Geleş'in sahibi olduğu eczane arasında 506 sayılı Kanunun 123. maddesi uyarınca sözleşme imzalandığını, uyuşmazlığın bu sözleşmeye aykırılıktan kaynaklandığını belirterek, aynı kanunun 134. maddesi uyarınca bu kanun kapsamındaki ihtilafların İş Mahkemesinin görevine girdiği gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

İş Mahkemeleri, 5521 Sayılı Kanun ile kurulmuş olan istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. 506 sayılı Kanunun 134. maddesi, bu Kanunun uygulanmasından doğan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceğini kurala bağlamıştır.

Somut olayda; mahkemenin görevini belirlerken, taraflar arasındaki uyuşmazlığın hangi hukuki sebebe dayandığına bakmak gerekir.

Sağlık sigortası kapsamında sigortalı ve hak sahiplerine sağlık hizmeti sunmakta olan Sosyal Sigortalar Kurumu, eczanelerle sözleşme imzalayarak ilaç temin etmektedir.

Somut olayda ; uyuşmazlığın, taraflar arasındaki sözleşmeye aykırılıktan kaynaklandığı tartışmasızdır. Hal böyle olunca davada 506 Sayılı Yasanın Sağlık Sigortası ile ilgili 32 ve devamı maddelerinin uygulama yeri bulunmadığı gibi, uyuşmazlığın bu Kanunun uygulanmasından kaynaklandığını ortaya koyacak yasada başkaca bir hüküm de mevcut değildir. Aksine, sözleşme hükümlerine aykırılıktan doğan bu davanın yasal dayanağı Borçlar Kanununun 96 ve devamı maddeleri olduğundan,davanın iş mahkemesinde değil, genel mahkemede görülmesi gerekir. Bu durumda uyuşmazlığın Taşköprü Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Taşköprü Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 25.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14933, Karar No: 2013/12471, Tarih: 27.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/14933 E.  ,  2013/12471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı Karakutu Yay. San ve Tic. AŞ ve diğeri aleyhine 21/12/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeni ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 2003-2005 yılları arasında Deniz Kuvvetleri Komutanlığı yaptığını, davalılar tarafından yazılan ve basılan "Karakutu" isimli kitapta soruşturma konusu olan ve gizlilik kararı bulunan konuların yazıldığını, bu konuların doğru olmadığını, kendisinin darbenin baş aktörü olarak gösterildiğini, kişilik haklarına defalarca saldırıda bulunulduğunu, belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, kitapta davacının kişilik haklarının hedef alınmadığını, küçük düşürücü ifadeler kullanılmadığını, haber değeri olan konuların şahsi yorum katılmadan işlendiğini, basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kitabın hazırlandığı, manevi tazminatın şartlarının oluşmadığını davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davacı hakkında yapılan soruşturmada kitabın yayınlandığı tarihe kadar gizlilik kararı bulunduğu, kitapta konu edinilen olaylarla ilgili kesin hüküm bulunmadığı, davacı hakkında yazılan iddiaların basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği, gerçeklik kriterinin kabul edilemeyeceği, davacının kişilik hakları ihlal edildiği gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasası'nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durumda halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olayda; davaya konu kitapta yazılan ve davacı tarafından kişilik haklarına saldırı oluşturduğu iddia edilen konuların İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2010/185 E. Sayılı soruşturma dosyasının sonucunda hazırlanan iddianameye konu edildiği, davacının sanık olarak yargılanmaya başladığı, bu hali ile kitapta yazılan olayların görünün gerceğe uygun olduğu, yargılamaya konu olduğu, iddiaların yazılış seklinin öz ile uyumlu olduğu, basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, yayının bu hali ile hukuka uygunluk unsurlarını taşıdığı anlaşılmakla istemin tümden reddine karar verilmesi gerekir iken, yanılgılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21029, Karar No: 2015/3430, Tarih: 24.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/21029 E.  ,  2015/3430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/03/2014

NUMARASI : 2013/226-2014/59

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal kıyaslaması yapılarak zeminine; resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek yapıya değer biçilmesinde ve taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak, irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.