muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13953, Karar No: 2013/2285, Tarih: 21.02.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/13953 E.  ,  2013/2285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, vasi atanması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm kısıtlanması istenilen tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada, ...'ın Türk Medeni Kanunu'nun 405. maddesi uyarınca kısıtlanması istenilmiştir.

Yargılamada Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastahanesince kısıtlanması istenilene şizofreni tanısı konulmuş, bu rapor uyarınca kısıtlama kararı verilmiş, ancak rapor kendi içinde çelişkili ifadeler içerdiğinden 27.04.2011 tarihli ilk karar bu nedenle bozulmuş; yeniden rapor alınarak çelişkinin giderilmesi, gerektiğinde ise Adli Tıp Kurumundan rapor alınmasına işaret edilmiştir. Mahkemece bozmaya uyulmuş ve Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalından kısıtlanması istenilenin Bipolar Duygu Durum Bozukluğu tanısını içeren kurul raporu esas alınarak adı geçenin yeniden 405.madde uyarınca kısıtlanması hakkında hüküm kurulmuş ise de; davanın niteliği itibariyle psikiyatri uzmanlığını gerektirmesi, her iki rapordaki tanıların farklı olması nedeniyle İstanbul Adli Tıp Kurumu Başkanlığı İhtisas Dairesinden rapor alınmak suretiyle karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9979, Karar No: 2010/9935, Tarih: 08.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/9979 E.  ,  2010/9935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizcilik İhtisas Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesi’nce verilen 15.04.2008 gün ve 2007/198-2008/117 sayılı kararı bozan Daire’nin 30.03.2010 gün ve 2008/8040-2010/3511 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalıya ait geminin, dava dışı bir şirkete ait olup Bostancı-Dilek Kayalıkları mevkiinde makine arızası nedeniyle deniz tehlikesine maruz kalan İlknur-2 adlı gemiye kurtarma ve yardım hizmeti vermesi suretiyle müvekkilinin tekel hakkını ihlal ederek 400.000 USD kar kaybına neden olduğunu, anılan meblağın faiziyle birlikte ödeme tarihindeki TL karşılığının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının tekel hakkının bulunmadığını, öte yandan müvekkilinin gerçekleştirdiği faaliyetin İstanbul Liman Tüzüğü' nün 29.maddesinde tanımlanan limbo (yük aktarım) işlemi niteliğinde olup bunun kurtarma olarak vasıflandırılamayacağını, Turanlar-2 gemisinin kurtarmaya elverişli bir donanımı bulunmadığını, üstelik bu faaliyetin ticari bir niteliğinin de olmayıp yardım olarak kabul edilmesi gerektiğini, ayrıca talep edilen meblağın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, karaya oturan geminin kurtarıldığı, faydalı sonucun elde edildiği, kurtarma ve yardımın unsurlarının oluştuğu, davacının bu konuda tekel hakkının bulunduğu, geminin ve yükün toplam değerinin 1.721.220 USD olduğu, emsal uygulamalar gözetildiğinde bunun % 3' ü oranında kurtarma ve yardım ücretinin makul bulunduğu, buna göre davacının 51.636 USD tutarında kazanç kaybına uğradığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 30.03.2010 tarihli ilamında açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin bir kısım temyiz itirazlarının kabulüyle, yerel mahkeme kararının, geminin ve yükün değerine ilişkin kabul bakımından taraflar yararına, TTK' nun 1225/son maddesi uyarınca hükme esas alınan % 3 oranıyla ilgili olarak yapılan değerlendirme bakımından ise davalı yararına bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez, davalı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Bu kez, davalı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 35,50 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 08.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/565, Karar No: 2011/4686, Tarih: 13.04.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/565 E.  ,  2011/4686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Anamur İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava itirazın kaldırılması, %40 tazminat ve temerrüt nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl olan duruşma tutanağına yazılıp taraflara tefhim olunan karardır. Tefhim ile birlikte yargılamadan elini çekmiş olan hakim tefhim ettiği kararı taraflara tebliğ etmek durumundadır. Sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara uygun olması zorunludur. 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, tefhim edilen kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olmasının gerektiği öngörülmüştür. Asıl talepler bakımından kısa kararda hükmedilmeyen bir hak ve yükümlülüğün gerekçeli kararda hüküm altına alınmış olması veya tersi bir durumun çelişki teşkil etmediğini söylemek olanaklı değildir. İçtihadı Birleştirme Kararında; çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir.

Olayımızda; hükmün tefhim edildiği 13.11.2008 tarihli kısa kararda, “davacının ve davalının icra inkar tazminatının talebinin reddine” karar verilmiş iken, gerekçeli kararda “davacının davasının ve icra inkar tazminat talebinin reddine” karar verilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmuştur. Asıl olan kısa karar olup buna aykırı biçimde oluşturulan gerekçeli karar hukuki bir değer taşımamaktadır. Bu nedenle mahkemece bozmadan önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.4.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2975, Karar No: 2006/3675, Tarih: 29.03.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/2975 E.  ,  2006/3675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 5.6.2003 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.6.2004 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747 (önceki Medeni Kanunu’nun 671.) maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir.Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantası sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyaç veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nisbi geçit ihtiyacı ya da geçit yetersizliği denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz müşterek mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir. Geçit ihtiyacı olan kişi davasını öncelikle taşınmazların mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun taşınmaz malikine karşı ve daha sonra bundan en az zarar görecek olana yöneltmelidir.

Mahkemece uygun geçit yeri saptanırken öncelikle taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Zira, geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzularına göre değil objektif esaslara uygun belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Somut olaya gelince; Mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu Fen bilirkişisi ... tarafından düzenlenen 21.11.2003 tarihli kroki ve raporda geçit için en uygun güzergahın 24 ve 1727 parsellerin ortak sınırından kurulacağı tesbit edilmiştir. Mahkemenin istemi üzerine hazırlanan 13.5.2004 tarihli ek raporda ise geçitin sadece 1727 parsel üzerinden kurulması biçimi gösterilmiş, bu parselde bulunan binaya uzaklığının göz önünde bulundurulması hususuna dikkat çekilmiştir. Raporlara göre fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi de gözetilerek, en uygun geçit yerinin iki parselin ortak sınırı olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılması gereken iş; 24 parsel sayılı taşınmaz maliklerinin harçlı dava dilekçesi ile davaya katılmalarını sağlamak veya açılacak davayı bu dava ile birleştirmek, yukarıdan beri sayılan ilkeler doğrultusunda uygun geçit güzergahı 21.11.2003 tarihli kroki ve raporda gösterilen güzergah olduğundan, geçit bedelinin karar tarihine yakın bir zamanda tesbit ettirilip hükümden evvel yükümlü taşınmaz malikine ödenmek üzere dosyaya depo ettirilmesi gerekirken bu yönlerin gözardı edilmesi doğru olmamış hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 28.3.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/140, Karar No: 2020/1614, Tarih: 10.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/140 E.  ,  2020/1614 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/38819, Karar No: 2013/32127, Tarih: 09.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/38819 E.  ,  2013/32127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin kıdem tazminatının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işyerinde dikişçi olarak çalışan davacının çalışma şartlarından dolayı sürekli oturarak ve sağ ayakla çalışma zorunluluğu nedeni ile rahatsızlandığını, hastaneye sevki sonucu raporda ağır işlerde çalışmanın uygun olmadığına dair rapor verildiğini, buna rağmen ağır iş verilmeye devam edildiğini, rahatsızlığının artması üzerine tekrar hastaneye müracaat ettiğini ve aynı gerekçe ile ağır işlerde çalıştırılmayacağına dair rapor verildiğini, rapor ile başvurduğunu, rahatsızlığını arttırmayacak şekilde hafif bir işte görevlendirilmesini istediğini, ancak önerilen işlerin hafif iş olmadığını, iş sözleşmesinin sağlık nedenleri ile feshettiğini iddia ederek, ödenmeyen kıdem tazminatının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesini feshetmesinin haklı olmadığını, davacıya hafif işler teklif edildiğini ancak davacının bunları kabul etmediğini, yasadan kaynaklanan hakların davacı yararına oluşmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda yargılama sırasında alınan sağlık raporuna dayanılarak, davacının rahatsızlıklarının her birinin çalışmayan evinde boş duran bayanlarda dahi olabilecek rahatsızlıklar olduğu, rahatsızlıkların davacının çalışmasından iş yerinden kaynaklanmadığı, davacının önerilen işleri kabul etmediği, 4857 Sayılı İş Yasasının 24/1-a maddesinde yazılı koşullar oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili eksik inceleme ile karar verildiği gerekçesi ile temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 24/I.a maddesinde, “İş sözleşmesinin konusu olan işin yapılması işin niteliğinden doğan bir sebeple işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olursa”, işçi süresi belirli olsun veya olmasın iş sözleşmesini sürenin bitiminden önce veya bildirim süresini beklemeksizin feshedebileceği belirtilmiştir. Anılan normatif düzenlemede işçinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshi “iş sözleşmesinin konusu olan işin yapılmasının işin niteliğinden doğan bir sebeple işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olması” olgusuna bağlanmıştır. Bu nedenle fesih hakkının doğması için tehlikenin işin niteliğinden

kaynaklanması ve bu tehlike işçinin sağlığını veya yaşayışını etkilemelidir. İşçinin rahatsızlığı veya hastalığının işyeri ve iş koşulları ile ilişkisi ortaya konmalıdır. işçinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshi “iş sözleşmesinin konusu olan işin yapılmasının işin niteliğinden doğan bir sebeple işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olması” olgusuna bağlanmıştır. Bu nedenle fesih hakkının doğması için tehlikenin işin niteliğinden kaynaklanması ve bu tehlike işçinin sağlığını veya yaşayışını etkilemelidir. İşçinin rahatsızlığı veya hastalığının işyeri ve iş koşulları ile ilişkisi ortaya konmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta davacının belirtilen rahatsızlıkları sonucu “ağır işlerde çalışmasının uygun olmadığı” yönündeki raporda hastalığının işin niteliğinden kaynaklandığı, bu hastalığın işyeri ve iş koşulları ile ilişkisi somut olarak ortaya konmamıştır. Rapor bu yönde eksik olduğu gibi davalı işveren tarafından önerilen işlerin ağır işe olup olmadığı, davacının rahatsızlıklarının bu işlerde çalışmasına engel olup olmadığı da araştırılmamıştır.

Bu nedenle davacının hastalığının veya rahatsızlığının başlamasına ve gerekse tekrarlanmasına işyeri ve çalışma koşullarının neden olup olmayacağı, rahatsızlığın işin niteliğinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı, davacının sağlığı veya yaşayışı için tehlike yaratıp yaratmadığı yönlerinde rapor alınmalı, bu rahatsızlığının davacının çalıştığı ve çalışması önerilen işlerde çalışmasına engel olup olmadığı gerekirse işyerinde aralarında sağlıkçılarında bulunduğu ve işten anlayan uzman bilirkişiler marifeti ile işyerinde keşif yapılmalı, bilirkişi mütalaasına başvurulmalı ve sonucuna göre feshin haklı nedene dayanıp dayanmadığı değerlendirilmelidir. Eksik inceleme ve yetersiz sağlık raporu ile feshin haklı nedene dayandığının kabulüne ve kıdem tazminatının tahsiline karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9133, Karar No: 2023/749, Tarih: 09.03.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/9133 E.  ,  2023/749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan kurulan hükmü, ... vekilinin temyiz hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince verilen 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçuna ilişkin hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.02.2017 tarihli, 2017/5035 nolu iddianamesi ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçunu işlediğinden bahisle kamu davası açılmış, dava ... 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/212 Esas numarasına kaydedilmiştir.

2.... 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.12.2017 tarihli ve 2017/212 Esas, 2017/1025 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

3.... 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.12.2017 tarihli ve 2017/212 Esas, 2017/1025 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan ... vekilinin aleyhe istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

4.... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 04.09.2019 tarihli, 2019/24931 nolu iddianamesi ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçunu işlediğinden bahisle kamu davası açılmış, dava ... 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/682 Esas numarasına kaydedilmiştir.

5.... 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.09.2019 tarihli ve 2019/682 Esas, 2019/857 Karar sayılı kararı ile dosyanın ... 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/1065 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

6.... 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2020 tarihli ve 2018/1065 Esas, 2020/173 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

6.... 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2020 tarihli ve 2018/1065 Esas, 2020/173 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

7. ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi'nin, 06.05.2022 tarihli ve 2021/2845 Esas, 2022/1754 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan ... vekili ve suçtan zarar gören ... vekilinin aleyhe istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık ve imar kirliliğine neden olma suçlarından, "İddia konusu 22.12.2015 tarihli yapı tatil zaptında, taşınmazda ayrı eylem olarak kabul edilmesi gereken "2.kat yapılması ve 2.kat teras üzerine sundurma yapılması eylemleri bakımından" 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin 8 inci maddesi uyarınca kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suçtan zarar gören ... vekilinin temyiz istemi;

1.Yeterli araştırma ve inceleme yapılmadan hüküm kurulduğuna,

2. Hükmün bozulması gerektiğine,

3. Diğer temyiz sebeplerine,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; sanık hakkında imar kirliliğine neden olmak suçunu işlediği iddiasıyla ve cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de, suça konu eylemin 12.10.2004 tarihinden önce 5237 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmeden önce gerçekleştiği, sanığın savunması, olay yerinde yapılan keşif, bilirkişi raporu, tanık beyanı ve tüm dosya kapsamından anlaşılmış olup suç tarihi itibariyle kanunda suç olarak tanımlanmaması nedeniyle imar kirliliğine neden olmak suçundan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği, sanık hakkında 2863 sayılı Yasaya muhalefet suçunu işlediği iddiasıyla 2863 sayılı Kanunun 65 inci maddesinin birinci fıkrasına göre cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de, suça konu kaçak katın 1991-1992 yıllarında yapıldığı, sanığın suça konu yeri 2014 yılı eylül ayında kiraladığı, kiraladığı yerde hiçbir yapı yapmadığı sadece yağmurdan korunmak amacı ile sundurma yaptığı, yapı tatil zabtı tutulduktan sonra da bu sundurmaları söktüğü sanığın savunması, olay yerinde yapılan keşif, bilirkişi raporu, tanık beyanı ve tüm dosya kapsamından anlaşılmış olmakla müsnet suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın 2863 sayılı Yasaya muhalefet suçundan beraatine karar verildiği, belirtilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü