muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9685, Karar No: 2017/15178, Tarih: 20.12.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/9685 E.  ,  2017/15178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1-Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; sanık bilboardlarda bulunan Başbakanın fotoğrafına sakal resmi yapıp altına “papaz” yazmış ve bu eylemi hakaret kabul edilerek cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, sanığın bu eylemi katılan açısından rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte bu eylemin, Anayasa ve AİHS ve AİHM içtihatlarında özel bir önem atfedilen ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir. Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira, değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

Sonuç olarak, sanığın bilboarda yazdığı, “papaz” sözünün hiristiyan din adamı anlamına gelmesi, mağdurun fotoğrafına yapılan sakal resminin ise, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayan kaba bir davranış biçimi olması, aksi yöndeki düşüncenin, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde daraltan ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecek olması karşısında, unsurları oluşmayan suçtan, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

Katılan vekilinin 11.08.2016 tarihli dilekçesiyle, şikayetten vazgeçmesi nedeniyle katılma kararı hükümsüz kaldığından lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin mümkün olmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20.12.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7188, Karar No: 2015/9265, Tarih: 12.11.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/7188 E.  ,  2015/9265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Soruşturma aşamasında başka bir suç nedeniyle yakalandığında müştekiye karşı işlediği suçu itiraf ederek ikrarıyla suçun ortaya çıkmasını sağlayan sanık hakkında TCK'nın 62. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Aylık geliri 500 TL olarak tesbit edilen sanık hakkında iki suçtan verilen 7.300 ve 3.600 TL, toplam 10900 TL adli para cezasının sanığın ödeyememe ihtimali kuvvetli olup hükmedilen adli para cezalarının 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesi uyarınca taksite bağlanması gerekip gerekmediği husunun tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 12.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22530, Karar No: 2023/1089, Tarih: 28.02.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/22530 E.  ,  2023/1089 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/182 E., 2015/84 K.

SUÇLAR : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık, kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜMLER : Beraat, düşme, mahkumiyet

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ankara Batı 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.03.2015 tarihli ve 2014/182 Esas, 2015/84 Karar Sayılı Kararı İle;

A) Sanık ... hakkında kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık ve kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine,

B) Sanık ... hakkında kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık ve kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçlarından açılan kamu davasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 64 üncü, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine,

C) Sanık ... hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan 5237 sayılı Kanun'un 38 ve 40 ıncı maddeleri yollamasıyla 204 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili, verilen beraat ve düşme hükümlerinin usul ve yasaya aykırı olduğu, sanık ... hakkında mahkumiyet hükmü kurulmasına rağmen lehlerine vekalet ücretine hükmedilmediği gerekçesiyle vekalet ücretiyle sınırlı olarak kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili, verilen beraat ve düşme hükümlerinin usul ve yasaya aykırı olduğu, sanık ... hakkında mahkumiyet hükmü kurulmasına rağmen lehlerine vekalet ücretine hükmedilmediği gerekçesiyle vekalet ücretiyle sınırlı olarak kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Haydarlar Köyü Muhtarı sanık ...'nun, ekilip biçilmeyen bir kısım arazileri ekip biçilmiş gibi göstererek devletten destekleme parası alarak haksız kazanç sağladığı iddiası ile ihbarda bulunulması üzerine, Kaymakamlıkça başlatılan tahkikat sonucunda yerinde yapılan tespite göre destekleme parası alınan Haydarlar Köyü 0 ada 63, 126, 166 ve 191 nolu parsellerde tarımsal faaliyette bulunulmadığının tespit edildiği, köy azası olan sanık ...'in, sanık ...'ın 2012 üretim sezonu beyanını imzaladığının anlaşıldığı, bu suretle Haydarlar Köyü muhtarı sanık ... ve köy azası olan sanık ...'nun sanık ...' nun bu arazilere ekim yapmadığını bilmelerine rağmen, kamudan destekleme parası alabilmesini sağlamak amacıyla "2012 Üretim Sezonu Beyanıdır" başlıklı tarihsiz "Çiftçinin köyümüz sınırları içerisinde bulunan yukarıdaki arazileri işlediğine yahut üretim yaptığına dair beyanını ve bilgilerinin doğruluğunu onaylarız" ibareli belgeyi imzalayarak içeriği itibariyle sahte resmi evrak tanzim ettikleri ve ...' nun bu sahte belge ile haksız yere devletten destekleme parası almasını sağlayarak "kamu kurumu zararına dolandırıcılık" suçuna iştirak ettikleri iddiasıyla kamu davaları açıldığı anlaşılmıştır.

2. Sanık ..., suç tarihinde köy azası olduğunu, sanık ...'ın, babası sanık ...'e ait kiraladığı yerlere korunga ekeceğini söylediğini, hatta korunga tohumu alıp köy yakınındaki bazı yerlere ektiğini gördüğünden suça konu belgeleri imzaladığını, sonraki görüşmelerinde korunganın bitmediğini söylediklerini, aza olarak denetim görevinin olmadığını beyanla suçlamayı kabul etmemiştir.

3. Sanık ..., köyde 2 dönemdir muhtarlık yaptığını, kendisinin mazot ve gübre desteği alma talebinin olmadığını, herhangi bir para almadığını, arazilerini oğlunun kendisinden kiraladığını ve korunga ektiğini söylediğini, destekleme parası almak için Beypazarı İlçe Tarım Müdürlüğüne müracaat ettiğinden Ziraat odasından evraklarını hazırlayarak getirdiğini, tarımsal faaliyette bulunuyor diye düşündüğünden imzaladığını, daha sonra şikayet üzerine görevlilerin ekili yerleri kontrol ettiklerini ve oğlunun ektiği yerlerde korungaların hava şartlarından dolayı bitmediğinden devletten aldığı destekleme parasını istediklerini, oğlunun da faiziyle iade ettiğini, kastının olmadığını beyanla suçlamayı kabul etmemiştir.

4. Sanık ..., araziyi babasından kiraladığını, 246 nolu parselde fidanlık olduğunu, diğer 63, parsellere korunga ektiğini ve destekleme parası almak için Beypazarı İlçe Tarım Müdürlüğüne bildirdiğini, daha sonra yapılan kontrolde ektiği korungaların hava şartları nedeniyle bitmediğinden dolayı aldığı destekleme parasını geri istediklerinden faiziyle iade ettiğini, kastının olmadığını beyanla suçlamayı kabul etmemiştir.

5. Tanıklar H.K. ve Ö.A., Beypazarı İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünde mühendis olarak görev yaptıklarını, şikayet üzerine gittiklerinde bu parsellerde herhangi bir tarımsal faaliyetin olmadığını, korunga ekilmiş olsaydı kesinlikle tespit edeceklerini, hatta parselin bir tanesinin sürülü bile olmadığını, bu sebeple 2012 üretim sezonunda köyde tarım faaliyeti olmadığı halde Mazot- Gübre desteği alındığını tespit ettiklerini ve tutanak tuttuklarını beyan etmişlerdir.

6. İhbar eden ..., ikamet ettiği köy muhtarı sanık ...'in 2012 ve 2013 yıllarında bazı arazilerinde arpa buğday ekili olarak gösterip gübre ve mazot desteği aldığını tespit edip şikayetçi olduğunu beyan etmiştir.

7. İlçe Tarım Müdürlüğünde görevli tanıklar Ö.A. ve H.K.'nin 28.05.2013 tarihinde yerinde yaptıkları tespite göre, tarım yapıldığı beyan edilerek sanık ...'in oğlu olan sanık ... tarafından destekleme parası alınan Haydarlar Köyü 0 ada 63, 126, 166 ve 191 nolu parsellerde tarımsal faaliyette bulunulmadığının tespit edildiği, İlçe Tahkim Komisyonunun 18.07.2013 tarih ve 2013/2 sayılı kararı ile sanık ... hakkında 2012 yılı üretim sezonunda tarımsal faaliyette bulunmadığı halde mazot, kimyevi gübre ve toprak analizi desteklemesinden fazladan alınan desteğin, ödeme yapıldığı tarihten başlamak üzere 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümleri çerçevesinde tahsil edilmesine karar verildiği, sanık ...'nun kamunun uğradığı zararı faiziyle birlikte soruşturma aşamasında 07.02.2014 tarihinde giderdiğine dair makbuzun dosya içerisinde olduğu görülmüştür.

8. Sanık ...'nun Mernis üzerinden alınan nüfus kaydına göre 08.01.2015 tarihinde vefat ettiği anlaşılmıştır.

9. Mahkemece, sanık ...'nun bilerek ve isteyerek diğer sanıkların eylemlerine katıldığını kabule yeterli savunmasının aksine kanıt elde edilemediği, sanığın yüklenen suçları işleme kastı bulunmadığı ve dolayısıyla yüklenen suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine, sanık ...'nun yargılama aşamasında 08.01.2015 tarihinde öldüğü anlaşılmakla hakkındaki kamu davalarının düşmesine, sanık ..., üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini, bahse konu alanda ekim yaptığı halde ürün yetişmediğini belirtmiş ise de, ihbarda bulunan ..., tanıklar H.K. ve Ö.A.'ın anlatımları ve yerinde yapılan tespite ilişkin tutanak içeriği dikkate alındığında, sanık savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu kanaatine varılarak köy muhtarı ve babası sanık ... ile iştirak halinde atılı suçu işlediği kabul edilerek temyize konu hükümlerin kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

A) Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Zararına Dolandırıcılık ve Kamu Görevlisinin Resmi Belgede Sahteciliği Suçlarından Sanık ... Hakkında Kurulan Düşme ve Sanık ... Hakkında Kurulan Beraat Hükümleri Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B) Kamu Görevlisinin Resmi Belgede Sahteciliği Suçundan Sanık ... Hakkında Kurulan Hükme İlişkin Katılan Vekilinin Vekalet Ücretiyle Sınırlı Temyiz Talebi Yönünden

Sanığın mahkûmiyetine karar verildiği halde, kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu avukatlık ücretine hükmolunmaması hukuka aykırı olup söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

A) Sanıklar ... ve ... hakkında Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık ve kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçlarından kurulan Hükümler yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Ankara Batı 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.03.2015 tarihli ve 2014/182 Esas, 2015/84 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Ankara Batı 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.03.2015 tarihli ve 2014/182 Esas, 2015/84 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan yargılama giderlerine ilişkin paragrafa; “Katılan kendisini vekille temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3000 TL maktu vekalet ücretinin sanık ...'dan tahsili ile katılana verilmesine,” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.02.2023 tarihinde karar verildi.