muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14497, Karar No: 2022/15164, Tarih: 22.11.2022

O halde olayın trafik kazası olduğu, sürücünün zarardan sorumlu olduğu ve zararın teminat dışı olmadığı kabul edilerek davalı ... Hesabının zarardan sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hatalı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olması isabetli olmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 371. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 22/11/2022 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelmesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve özellikle "dava konusu olayın trafik kazası olmamasına, sürücünün kasıtlı olarak aracı ile davacının üzerinden üç kez geçerek yaralanmasına sebebiyet vermesine, aracın olayda silah olarak kullanılması itibariyle uyuşmazlığın 2918 sayılı yasa kapsamında olmaması nedeniyle güvence hesabının sorumlu tutulmamasına" göre davanın reddine dair verilen Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi yeni hükmünün onanması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/6880, Karar No: 2019/17085, Tarih: 01.10.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6880 E.  ,  2019/17085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 30. HUKUK DAİRESİ

YARGITAY KARARI

Dosyanın incelenmesinde, İstanbul 25. İş Mahkemesince verilen 18/10/2017 tarih 2016/425 Esas, 2017/393 Karar sayılı karara karşı istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve iş bu karar İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesince kaldırılarak dava dosyası yeniden görülmek üzere ilk derece mahkemesine iade edilmiş, İstanbul 25. İş Mahkemesi’nce yeniden yargılama yapılarak davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Mahkemece verilen ilk karar ile ilgili olarak Yargıtay’ın bir denetimi söz konusu olmadığı gibi verilmiş ilk karara karşı da istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve karar İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesince denetlenmiş olduğundan İstanbul 25. İş Mahkemesi tarafından yeniden yapılan yargılama sonucunda verilmiş 28.12.2018 tarih, 2018/433 Esas, 2019/124 Karar sayılı kararına karşı başvurulabilecek kanun yolu “İstinaf” olup, davalı T.C. ...’nın ve davacının karara karşı istinaf kanun yoluna başvurusu sonucu İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesince verilen 11/07/2019 tarih 2019/1789 Esas,2019/1591 Kararı ile ilk karar, Bölge Adliye mahkemesinde kesinleştiğinden, dosyanın ilk derece mahkemesine İADESİNE, 01/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10799, Karar No: 2012/16586, Tarih: 13.12.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/10799 E.  ,  2012/16586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de davanın niteliği itibariyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verilmiş olup, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, akde aykırılık nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş,hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Kanununun 256.maddesi hükmü uyarınca kiracı kiralananı kira süresi boyunca tam bir ihtimam dairesinde kullanmak zorundadır. Buradaki ihtimam borcundan maksat kiracının kendi malı imiş gibi tam bir özen gösterme yükümlülüğünü ifade eder. Bu özeni göstermeme,kiralanana zarar verme,tahrip etme,şeklini değiştirme gibi eylemlerde bulunma sözleşmeye aykırılık olgusunu teşkil eder. Akde aykırılık için mutlaka kiralanana zarar vermek şart değildir. Kiralananın kullanımıyla ilgili aykırılıklarda akdi ihlaldir.

Olayımıza gelince; Davacı vekili,dava dilekçesinde, davacı ile davalı arasında 1.11.2009 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi ile “... Otel” in işletilmek üzere davalıya kiralandığını, kira sözleşmesinin 7.maddesinde,kullanma maksadınını değiştirilemeyeceği,14.maddesinde ise, kiralananın otel olarak kullanılacağı aksi halde akde aykırılık sayılıp sözleşmenin tek taraflı feshedilebileceğinin kararlaştırıldığını,buna rağmen davalı tarafça turizm sezonunun açılmasına rağmen kiralanan otelin kapalı tutulduğunu, işyeri açma ve çalıştırma ruhsatının alınmadığını, ayrıca dava konusu otelin davalı tarafça tüm tabelaları sökülerek otelin adı değiştirilerek ünvanını zedelediklerini, ticari itibarını yok ederek müşteri portföyünü kaybetmesine sebep olduklarını, yine kiralanan yerde sözleşmenin 8. ve 11. maddesine aykırı olarak yazılı izin almadan tadilat, bakım ve onarım yapıldığını, otelin dış cephe renginin değiştirildiğini, bunun da akde aykırılık teşkil ettiğini, elektrik, su bedelleri ile çevre temizlik vergisinin ve işletme ruhsat harcının kiracı tarafından ödeneceği belirtilmiş ise de otele ait su parasının ödenmediği gibi kaçak su bağlantısının yapıldığını,tüm bu akde aykırılıkların giderilmesi amacıyla davalıya Fethiye 3.Noterliğinin 30.05.2011 tarihli ihtarnamesi gönderilerek 7 gün içerisinde akde aykırılıkların giderilmesinin ihtar edildiğini, ancak tanınan süre zarfında işletme ruhsatının alınmadığını,akde aykırılıkların giderilmediğini belirterek akde aykırılık nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili,cevap dilekçesinde, işletme ruhsatının alınması için gerekli başvuruları yaptıklarını, ruhsat verilmesi için Ölüdeniz Belediyesine 2010 ve 2011 yıllarında müracaat ettiklerini, ancak su borcundan dolayı ruhsatın alınamadığını, otelin su ihtiyacının özel su taşıma firmasından karşılandığını, 24.06.2011 tarihindeki başvurularında ise kira sözleşmesinin eksikliği nedeniyle ruhsat verilemeyeceğinin bildirildiği, dava konusu gayrimenkulun kat mülkiyeti kanununa göre cins tashihi yapılması gerekirken yapılmadığını ve dava konusu gayrimenkulun halen tapuda mesken ve depo olarak gözüktüğünü, Ölüdeniz Belediye Başkanlığı ile davacı şirket arasında özel bir hususiyet olduğunu,dava konusu taşınmazın ruhsatsız olarak kiralanmasının kanuna aykırı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davacı vekili, 22.12.2011 tarihli duruşmada, “...daha önce tahliye sebebi olarak bildirilen akde aykırılıklara ilişkin tahliye taleplerini atiye bıraktıklarını,mahkemenin incelemesini sadece işletme ruhsatının alınmamasına dayalı tahliye davasına münhasır olarak yapmasını...” talep etmiştir. Mahkemece dava, otelin işletme ruhsatının alınmaması sebebine dayalı akde aykırılık davası olarak incelenmiş ve “dava konusu kiralananın işletme ruhsatının alınmaması suretiyle ruhsatsız olarak işletildiği,bu durumun kiralanın değerini azaltmak suretiyle kiralayana zarar vereceği anlaşıldığından 818 sayılı BK. nun 256. maddesi anlamında akde aykırılık olarak kabul edilmesi gerektiği” gerekçesiyle tahliye isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili, akde aykırılık iddiasını sadece işletme ruhsatının kiracı tarafından alınmaması ve kiralananın ruhsatsız olarak işletilmesine hasretmiştir. Dosyadaki bilgi ve belgelerden kiralanan otelin halen davalı tarafından işletme ruhsatı alınmadan işletildiği,kiralananın kiralamadan önce ruhsatının mevcut olduğu ancak işletme ruhsatı ile birlikte kiralanmadığı,davalı kiracının ilgili belediyeye birkaç kez ruhsat alımı için başvuruda bulunduğu ancak ruhsatın alınmasının çeşitli sebeplerle mümkün olmadığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar mahkemece bu durum akde aykırılık olarak nitelenmiş ise de, kiralananın doğrudan doğruya kullanımına ilişkin olmayan bu durum akdin feshini gerektirebilir ise de, akde aykırılık nedeniyle tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Kaldı ki davada dayanılan kira sözleşmesinde işletme ruhsatının kiracı tarafından alınacağına ilişkin bir düzenlemede bulunmamaktadır. Bu durumda işletme ruhsatının kiracı tarafından alınmaması olgusuna dayalı akde aykırılık nedeniyle tahliye davasının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18801, Karar No: 2014/18703, Tarih: 16.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/18801 E.  ,  2014/18703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesi ve ... 6. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye Ticaret Mahkemesince, asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise, uyuşmazlığın mutlak ticari dava olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Somut olayda işin esası hakkındaki uyuşmazlık, kredi kartından kaynaklanan borcun tahsili amacıyla yapılan ... takibine vaki itirazın iptaline ilişkin olup, taraflar arasındaki ilişkinin bankacılık işleminden kaynaklandığı, dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı Kanunun 4/f maddesi gereğince davanın mutlak ticari dava niteliğinde olduğu anlaşıldığından, itirazın iptali hakkındaki uyuşmazlığın TTK hükümleri çerçevesinde Asliye Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 16.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11942, Karar No: 2013/22796, Tarih: 29.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/11942 E.  ,  2013/22796 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Dr. ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 24.07.2009 tarihli iş kazasında % 32,20 oranında sürekli iş göremez durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ve yapılan masrafların , davalı işverenden tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunudur.

1) 5510 sayılı Kanunun İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21’inci madde hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Somut olayda, kesinleşen tazminat dosyasında alınan kusur raporunda; % 30 oranında sigortalının, % 60 oranında davalı işverenin kusurlu bulunduğunun, % 10

oranında ise kaçınılmazlığın bulunduğunun belirlendiği, iş müfettişi raporunda % 60 oranında işverenin, % 40 oranında ise sigortalının kusuru bulunduğunun kabul edildiği, dosyada alınan hükme esas kusur raporunda ise; işverenin % 50 oranında, ihbar olunan nezaretçinin % 10 oranında, % 40 oranında ise sigortalının kusurlu bulunduğu belirlendiği ifade edilmiş olup, kusur raporları arasında bariz çelişki bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu sebeple, anılan hususlar göz önünde tutularak, raporlar arasındaki çelişki; İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman kişilerden oluşturulacak bilirkişi kurulundan alınacak raporla giderilmelidir.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca kusur raporları arasındaki çelişki giderilmeksizin eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca kusur raporları arasındaki çelişki giderilmeksizin eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 29.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16572, Karar No: 2023/22560, Tarih: 12.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/16572 E.  ,  2023/22560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/313 E., 2016/26 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla; sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesi uyarınca, 7.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizinin; kararın usule ve Yasa'ya aykırı olduğu, suçun manevi unsurlarının oluşmadığı, kararın ifade özgürlüğünün kısıtlanması niteliğinde olduğu, sanığın eyleminin düşünce ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, siyasetçilerin kendilerine yönelen ağır eleştirilere katlanmak zorunda oldukları dikkate alınarak sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği, imzasız dilekçe ile yapılan soruşturma sonunda verilen mahkumiyet kararında korunan hukuki yarar bulunmadığı, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

2014 yılında yapılan Cumhurbaşkanı seçiminden önce mağdur ...'ın Başbakan olduğu dönemde "www.....com" isimli internet sitesinde paylaşmış olduğu yazının son bölümünde "...CB seçimi ikinci tura kalırsa kimse benden; gezi direnişçilerini ve ...'ın anneciğini miting alanlarında yuhalatan, IŞİD'e malzeme ve silah desteği yaparak Suriye'deki Ermeni yerleşimi Kesab'a saldırtan, Alevileri baskı altında tutan, ... yolsuzluk ve rüşvete bulanmış ve daha bir çok marifeti bulunan şaibeli ...'ye destek vermemi beklemiyordur herhalde..." şeklindeki ifadelerle mağdur Başbakan ...'ın onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil ve olgu isnadında bulunduğu iddia olunarak açılan kamu davasında, Yerel Mahkemece sanığın hakaret suçunu işlediği kabul olunarak mahkumiyeti yönünde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle sanık tarafından kullanılan ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte bu ifadelerin, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10 uncu Maddesinin 2. Paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Kamu görevlilerinin, görevlerini yerine getirirken performanslarını etkilemeyi ve kamuoyunun bu kişilere olan güvenine zarar vermeyi amaçlayan aşağılayıcı ve hakaret içerikli saldırılara karşı korunmaları gerekmektedir. Zira, kamu görevlileri, siyasetçilerden farklı olarak, kendilerini kamuoyunun denetimine açmamakta; ayrıca görevlerini yerine getirirken kamuoyunun güvenine ihtiyaç duymaktadırlar. Burada korunan temel değer, ilgili kamu görevlisinin bizatihi kişiliği ya da şöhreti olmayıp, o kişinin yerine getirdiği kamusal göreve kamunun duyduğu güvenin demokratik bir toplumdaki önemidir.

Kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği ise AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.