muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4046, Karar No: 2020/2382, Tarih: 04.03.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4046 E.  ,  2020/2382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 17/05/2018 tarih ve 2012/99 E- 2018/166 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine-kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 04/07/2019 tarih ve 2018/1335 E- 2019/755 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı ... ile birlikte seri kitaplar kapsamında “TÜM TUS SORULARI” adı ile TUS’a yönelik bir kitap hazırladığını, dava konusu kitabın telif haklarının davacı ve dava dışı ...’e ait olduğunu, dava konusu kitaplar dolayısıyla müvekkiline hiçbir ödeme yapılmadığını, davalının davacıya ait hakların kendilerine devredildiğine dair belge sunamadığını, haklarının temsili veya devri konusunda davacıya hiçbir yetki vermediklerini, müvekkilinin hem yazar hem editör olduğunu, şirket ortağı yazarlara değişik adlar altında telif ödemesi yapıldığını ancak davacıya hiçbir ödeme yapılmadığını, davacının şirkete kuruluş aşamasında değil 04.09.2004-04.05.2005 tarihleri arasında ortak olduğunu, bu nedenle eserlerin şirkete sermaye olarak konmuş olmasının mümkün olmadığını, 2003 yılından sonra orijinal ve reprint toplam 19 baskı yapıldığını, “TÜM TUS SORULARI” versiyonundan başka tüm alt branşların da tek tek kitap olarak basıldığını ileri sürerek davalıların eylemi sebebiyle dava konusu kitabın 12-23. baskılarını kapsar şekilde FSEK 68. maddesine dayalı olarak 20.000 TL maddi FSEK 70 maddesine dayalı olarak 50.000 TL manevi tazminatın, haksız fiil tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte tahsilini talep etmiş, 30.12.2015 havale tarihli ıslah dilekçesi ile talebini artırarak 3.298.611,11 TL telif alacağına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacı ile müvekkilinin yönetim kurulu başkanı ...’in ilk olarak adi ortaklık şeklinde başladıkları yayıncılık faaliyetlerini daha sonra müvekkili şirket çatısı altında devam ettirdiklerini, ilerleyen süreçte davacının şirket hisselerini 05.04.2005 tarihli hisse devri ve ortaklığın tasfiyesi sözleşmesine bağlı olarak şirketin yönetim kurulu başkanı ...’e devrettiğini, davacı ve eşine hisse devrine karşılık toplam 2.360.000 TL ödendiğini, dava konusu kitabın patoloji alanında uzman davacı tarafından hazırlanmasının mümkün olmadığını, davacının eser sahibi olmadığını, 05.04.2005 tarihli hisse devir sözleşmesi gereğince ...'in bu sözleşmedeki şartlar yerine getirildiği sürece imza tarihi itibariyle iki yıl boyunca Patoloji Soru Kitabı haricinde TUS konusunda direk ya da dolaylı ticari bir iş yapmayacağını,hisse devrinde şirketin yayınlarının değerlerinin hesaplanarak ortaklara ödendiğini, uzun yıllar sonra davacının hak iddia etmesinin dürüst davranma ilkesine aykırı olduğunu, kitapların davacının rızasıyla basıldığını bu nedenle FSEK 68. maddesinin uygulanamayacağını, sebepsiz zenginleşmeye dayalı talebin de zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davaya konu “Tüm TUS Soruları” adlı kitabın ilim ve edebiyat eseri olduğu, söz konusu eserin, davacı tarafından üretilmediği, dolayısıyla davacının eser sahibi olmadığı ancak mali hak sahibi olduğu, eser sahiplerinin bu sorular üzerindeki mali haklarını Dr. ... ve Dr. ...’e devrettikleri, 1997 yılında yapılan sözleşmelerle davacıya ve dava dışı ...’e devredilen mali hakların, davacı tarafından davalı tarafa usulüne uygun olarak devredildiğini gösterir nitelikte herhangi bir sözleşmenin de bulunmadığı, davaya konu eserin, davalı firma tarafından çoğaltılıp satılmakta olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile dava konusu Tüm Tus Soruları adlı ilim ve edebiyat eseri niteliğindeki kitapların mali haklarına davacının 1/2 oranında malik olduğunun tespitine, kitabın izinsiz baskılarından doğan 727.639,70 TL telif ücretinin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce; davacının dava konusu eylemleri bilmesine ve eserin yeni basılarından haberdar olmasına rağmen davanın açılış tarihi olan 2012 yılına kadar sessiz kaldığı, davalıya bir ihtar göndermediği gibi herhangi bir hak talebinde de bulunmadığı, bu kadar uzun süre sessiz kaldıktan ve karşı tarafta artık dava açmayacağına dair güven oluşturduktan sonra işbu davayı açarak eser sahipliğine dayalı telif haklarını talep etmesinin Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde düzenlenen dürüstlük kuralına aykırı olduğu, davacının sessiz kalma suretiyle hak kaybına uğradığı, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin aynı taraflar arasındaki benzer uyuşmazlıklarda verdiği kararlarının da bu yönde olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2. maddesi gereğince yerel mahkeme kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 04/03/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5566, Karar No: 2024/4934, Tarih: 11.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5566 E.  ,  2024/4934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/6 Esas, 2022/1825 Karar

HÜKÜM : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2017/753 E., 2019/502 K.

Taraflar arasındaki ayıplı malın ayıpsız misli ile değiştirilmesi veya bedelin iadesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının, davalıdan 22.04.2015 tarihinde ... marka 2014 model ... 2.0 Turbo ... Quattro 230 hp S tronic model araç satın aldığını, aracı kullanmaya başladığından itibaren elektrik bağlantısının kesilmesi, ateşleme arızası gibi sorunlarının ortaya çıktığını, sorunun giderilmesi için davalının servisine götürüldüğünü, servis bakımlarının yapılmasına rağmen arızanın devam ettiği ve son olarak da 26.11.2016 tarihinde kullanım esnasında aracın aniden yandığını, yangından hemen sonra yetkili servise çekildiğini ve burada beklediğini, aracın ayıpsız misli ile değiştirilmesi için ihtarname keşide edildiğini, talebin kabul edilmediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla aracın ayıpsız misli ile değiştirilmesini, aynen ifanın mümkün olmaması halinde 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 24 üncü maddesi gereğince işlem yapılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı .... Oto Pazarlama ve Ticaret A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; davaya konu araçta gizli ayıp olmadığını, servise getirildikten sonra araç üzerinde yapılan kapsamlı incelemede herhangi bir sistem arızasına veya soruna rastlanmadığını, aracın bobininin arızalandığı, yetkili servise başvurulduğunda bu bobinin değiştirildiğini, bobin arızası 4 üncü bujiyi ateşlemediğinden atılan çiğ yakıtın katalizörde yakılması ile oluşan ısı sebebiyle yangının başlamış olabileceğini, kabloların korumalı olduğunu ve kısa devrenin mümkün olmadığını, yakıt deposundan alınan numune üzerinde yapılan incelemede içeriğinde aseton bulunduğunu, asetonun motor içerisindeki yanma sıcaklıklarını ve bağlı egzoz sıcaklıklarını artırdığını ve ABS etrafında bulunması gereken braketin bulunmaması sebebi ile hidrolik ünite kablolarında yanmaya sebep olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile toplanan deliller ve aldırılan bilirkişi raporuna göre davacının, davalıdan dava konusu aracı 22.04.2015 tarihinde sıfır km olarak satın aldığı, aracın teşhis protokollerinde gizli ayıp niteliğinde olduğu değerlendirilen CAN-Bus veri iletişim hatalarının imalattan kaynaklı gizli ayıp niteliğinde olduğu ve bu hataların oluşmasında kullanıcı hatasının bulunmadığı, aracın 26.10.2016 tarihinde kullanım esnasında oluşan yangın sonrası zarar gördüğü, bu yangının gerçekleşme sebebinin araçta bulunan gizli ayıp ve davalının ayıplı servis hizmeti vermesinden (PCV çıkış hortumunun iki yerde kırılmasının) kaynaklandığı, hortumun kırılmasında kullanıcı hatası olmadığı, ayrıca aracın geçmiş teşhis protokollerinde gizli ayıp niteliğinde olduğu değerlendirilen CAN -Bus iletişim arızaları detaylıca görüldüğü gibi dava konusu yangın hasarı akabinde yeniden tamir edilerek kullanılması sürecinde, mevcut hasar geçmişi servis kayıtlarında aleni olduğundan, araç ikinci el satışa konu olduğunda emsal tespiti ve satış sürecinde oluşacak zorluklar ile satış bedelinde meydana gelecek değer kaybının öngörülemeyeceği nazara alındığında, aracın mevcut hali ile pert-total olduğu, tamirinde fayda bulunmadığı, alıcının seçimlik hakkını ayıpsız misliyle değiştirilmesi yönünde kullanmasında haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, ... marka 2014 model ... 2.0 Turbo ... Quattro 230 hp S tronic model .... plakalı ayıplı aracın davalıya iadesi şartıyla .... marka 2014 model ... 2.0 Turbo ... Quattro 230 hp S tronic model ayıpsız aracın davalı tarafından davacıya aynen teslimine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu aracın gizli ayıplı olmadığını, araçta bulunması gereken braketin inceleme sırasında görülmediğini, servis kayıtlarında ilgili parçanın söküldüğüne dair kayıt bulunmadığını, bu durumun yetkili servis dışında başka serviste araca müdahale edildiğini gösterdiğini, davaya konu araçtaki kullanılan yakıt incelendiğinde yakıtta aseton bulunduğunu, yangına sebep olabileceğinin üzerinde durulmadığını, davacının araçtaki bobini bir başka serviste değiştirdiğini yangına bu işlemin sebep olduğunu, davaya konu olayla ilgili iki ayrı rapor alındığını raporlar arasındaki çelişki giderilmeden karar verildiğini, ilk rapor yangının sebebini tespit edemezken, ikinci raporda bu kadar net gizli ayıba bağlanmasının anlaşılamadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında Mahkeme kararında satıcının ayıba karşı tekeffülü hükümleri çerçevesinde değerlendirme yapılarak, hükme varılmış olmasının yerinde olduğu, usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ayıplı aracın ayıpsız misliyle değişimi veya bedelin iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 219 uncu ve 227 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8471, Karar No: 2018/639, Tarih: 24.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/8471 E.  ,  2018/639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplumu oluşturan bireyler olduğu, 5237 sayılı TCK'nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre bu durumda yani suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireyler olması halinde tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılamayacağından meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de durumun değişmeyeceği cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler nedeniyle sanık hakkında Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.04.2014 tarih 2013/458 esas, 2014/153 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2015/32632 esası ile aynı gün incelemesi yapılan, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.04.2014 tarih 2013/464 esas, 2014/149 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2015/34245 esası ile aynı gün incelemesi yapılan, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.04.2014 tarih 2013/456 esas, 2014/151 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2015/34436 esası ile aynı gün incelemesi yapılan, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06.11.2014 tarih 2013/473 esas, 2014/331 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2016/12170 esası ile aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmalarına karar verilen dava dosyalarının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyaların getirtilip incelenerek mümkün olması halinde birleştirilerek, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3297, Karar No: 2015/15562, Tarih: 28.04.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/3297 E.  ,  2015/15562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, haklı bir sebep olmadan iş sözleşmesinin feshedildiğini beyan ederek davalıdan kıdem tazminatı ile bir takım işçilik alacaklarını davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin iş sözleşmesinin feshi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davalı işyerinde mağaza sorumlusu olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin mahkemece, davacının yapmış olduğu envanter sayımında açık oranının şirketin kabul edebileceği rakamların çok üzerinde çıktığı, gerekeçsiyle haklı sebeple feshedildiği bu sebeple kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağı gerekçesiyle dava reddedilmiştir. Dosya kapsamı itibariyle davalı işyerinde çeşitli zamanlarda envanter konrollerinin yapıldığı, yapılan sayımlara göre mağaza bazında açık oranlarının tespit edildiği, buna ilşkin davacının savunmasının alındığı görülmüştür. Ancak davalı işyerindeki bu envanter açığının kapsamının ne olduğu, nasıl oluştuğu, açık oranının kabul edilemez düzeyin nasıl belirlendiği dosya kapsamından anlaşılamamaktadır. Davalı işyerinde bu sayımlarla ilgili kimlerin sorumlu olacağı, mağaza sorumlusu olarak davacının bu açık oranın çıkmasındaki etkisi ile sorumluluğunun bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi açısından bahsi geçen konuda uzman bilirkişiden görüş alınarak sonuca göre bir karar verilmelidir.

2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla mesai konusunda davalı işyerinin sunmuş olduğu puantaj kayıtları olan dönemlerin dışında olan dönemlerdeki fazla mesai sürelerinin dosya içerisindeki diğer kayıtlara göre değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken fazla mesai alacağı talebinin tümünün reddi hatalıdır.

3-Davacının yıllık izin talebine ilişkin mahkemce bir değerlendirme yapılmadan red kararı verilmesi isabetsizdir. Mahkemce dosyada bulunan kayıtlara göre davacının bu talebininin yeniden değerlendirilmesi gerekirken eksik incelme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerketirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 28.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7671, Karar No: 2013/12176, Tarih: 10.06.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/7671 E.  ,  2013/12176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 20. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/11/2012

NUMARASI : 2011/560-2012/728

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idareler vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

İ.. M.. İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının g bendinde "derelerin her iki tarafında, kadastral sınırlarından itibaren 100 metre yapı yaklaşma mesafesi bırakılır" hükmü yer almakta iken, 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı genel kurul kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında temizlik, bakım ve onarımlarının yapılması maksadı ile imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ve dere işletme bandları idarece kamulaştırılır" hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değiştirilmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp, imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı İ.. M..nden ve imar planını yapan belediyelerden sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.