muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4392, Karar No: 2019/6430, Tarih: 15.10.2019

Şikayet dilekçesinde, şüphelinin ad ve soyadının yer aldığı, imzasının bulunduğu Ankara ilinden bir adresi ve bir cep telefonu numarasını irtibat adresi olarak bildirdiği görülmüştür.

Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 30.10.2018 tarihli 2018/50782 soruşturma ve 2018/36199 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı ile "bahse konu sözlerin Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı olan mağdur ...'ın şahsına yapıldığına dair başkaca bir söz olmadığı, sözlerin bu haliyle ve bahse konu bildirinin posta yoluyla gönderildiğide kaldı ki, şüphelinin göndermiş olduğu bildirideki sözlerin hakaret boyutuna ulaşmayan eleştiri sınırında kaldığı, bu nedenle müsnet suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı sonuç ve kanaatine varıldığı" belirtilerek şüpheli hakkında takipsizlik kararı verilmiştir.

12.11.2018 tarihinde kararı tebliğ alan müşteki vekilinin 16.11.2018 havale tarihli dilekçesi ile Cumhuriyet savcısınca iddianamenin düzenlenmesi gerektiği, yargılama fonksiyonun mahkemelerde olduğu, savcılığın mahkemece değerlendirilmesi gereken bir hususu değerlendiremeyeceği, metinde sarfedilen cümlenin Cumhurbaşkanını kastettiği ve suçun yasal unsurlarının oluştuğu, matufiyet unsurunun değerlendirmesinin yargılama makamı tarafından yapılması gerektiği, savcılık gerekçesinde "bahse konu bildirinin posta yoluyla gönderilmesi"nin karar gerekçesinde neden belirtildiğinin de anlaşılamadığını belirtmek sureti ile yasal süresi içerisinde itirazda bulunduğu görülmüştür.

Konya 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 13.12.2018 tarihli 2018/6730 Değişik iş sayılı kararı ile "şüpheli tarafından kaleme alınmış yazıda geçen "...Ya da tefecilerden aldığı para olmadan hiçbir iş beceremeyen birini dünya lideri olarak halkımıza yutturan emperyalizmin oyunlarını anlayamaz..." ifadelerinin mağdur Cumhurbaşkanı kastedilerek yazıldığı sonucuna varılabilirse de; bu ifadenin hakaret boyutuna ulaşmayan, ağır eleştiri olarak nitelendirilebileceği, siyaset yapan devlet büyüklerinin eleştirilebileceği ve onlara yönelik eleştirilerde toleransın daha fazla olması gerektiği kanaatine varılmış, bu nedenle kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın usul ve yasaya uygun olduğu gözetilerek mağdur vekilinin kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itirazının reddine" kesin olarak karar verilmiştir.

04.01.2019 tarihinde Cumhuriyet savcısınca belirtilen sözlerinin demokratik, özgür ve eleştiri sınırları içerisinde kalan düşüncelerden olmadığı, Cumhurbaşkanını halk nezdinde küçük düşürücü, onur ve saygınlığını zedeleyecek ifade ve isnatlardan olduğu açıktır gerekçesi ile Konya 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 13.12.2018 tarih 2018/6730 Değişik iş sayılı kararına karşı kanun yararına bozma yoluna gidilmesi gerektiği Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne bildirilmiştir.

20.03.2019 tarihinde Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından kanun yararına bozma isteminde bulunulmuştur.

III-KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNE İLİŞKİN UYUŞMAZLIĞIN KAPSAMI:

20.03.2019 tarihinde Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından kanun yararına bozma isteminde bulunulmuştur.

III-KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNE İLİŞKİN UYUŞMAZLIĞIN KAPSAMI:

Dilekçe hakkının kullanılması kapsamında Konya Cumhuriyet Başsavcılığına müracaatta bulunan şüpheliye ait dilekçe ekinde yer alan yazıdaki "...Ya da tefecilerden aldığı para olmadan hiçbir iş beceremeyen birini dünya lideri olarak halkımıza yutturan emperyalizmin oyunlarını anlayamaz..." şeklindeki tabirin "Cumhurbaşkanına hakaret" suçunu oluşturup oluşturmayacağına dairdir.

IV-HUKUKSAL DEĞERLENDİRME:

T.C. Anayasasına göre, Cumhurbaşkanı devletin başıdır ve bu sıfatla Türkiye Cumhuriyetini ve Türk Milletinin birliğini temsil eder. Bu nedenledir ki Cumhurbaşkanına hakaret suçu, kişilere ve şerefe karşı suçlar içerisinde değil Devlete karşı işlenmiş suçlar bölümünde düzenlenerek Devleti temsil eden Cumhurbaşkanlığı makamının saygınlığının korunması amaçlanmıştır. Devlete karşı işlenen suçlardan bir kısmının gerçek mağdurunun makamı temsil eden gerçek kişi olmakla birlikte, Devlete ilişkin hukuki yararın korunması, kişiye nazaran daha üstün tutulmuştur.

Suç doğrudan doğruya Cumhurbaşkanı olan kişiye karşı işlenmekte ise de, suçla korunan ve bu nedenle ihlal edilen hukuki değer devletin siyasal iktidar yapısıdır. (Özek, Çetin, Siyasi İktidar Düzeni ve Fonksiyonları Aleyhine Cürümler, İst 1967 s. 10)

Ceza himayesinin konusu devlet kuvvetlerinin korunmasıdır. (Faruk Erem, Türkiye Barolar Birliği Dergisi 1991/1, Manzini V trattato di diritto penale İtaliano, IV (Torino,1926 s. 198))

Suçun faili herkes olabilir. Cumhurbaşkanlığı sıfatı seçimle değil ant içmekle başlar. Suçun, görevin devamı sırasında işlenmesi gerekli olduğu gibi görevden kaynaklanması şart değildir. (CGK 02.04.1990 tarih 84/106 sy karar)

Hakaret, bir kişiye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek şekilde bir fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle onur, şeref ve saygınlığa saldırmasıdır. Eylemin yüze karşı ya da yoklukta işlenmesi arasında fark yoktur. Gıyapta hakarette ihtilat öğesi aranmamaktadır.

Serbest hareketli suç olup, sözler, imalı şarkılar, yazı, çizim, resim, nefreti gösteren hareketler ve bunun gibi davranışlarla işlenebilir.

Manevi unsur genel kasttır. Mağdurun sıfatı bilinerek hareket edilmelidir. Saikin siyasi olması şart değildir. Cumhurbaşkanlığı sıfat veya vazifesiyle alakalı saike de lüzum yoktur. (Erem. age)

Serbest hareketli suç olup, sözler, imalı şarkılar, yazı, çizim, resim, nefreti gösteren hareketler ve bunun gibi davranışlarla işlenebilir.

Manevi unsur genel kasttır. Mağdurun sıfatı bilinerek hareket edilmelidir. Saikin siyasi olması şart değildir. Cumhurbaşkanlığı sıfat veya vazifesiyle alakalı saike de lüzum yoktur. (Erem. age)

Bir eylemin hukuk düzeni tarafından cezalandırılması ancak onu hukuka uygun kılan diğer bir anlatımla hukuka aykırılığı ortadan kaldıran bir nedenin bulunmamasına bağlıdır. İfade hürriyeti, basın özgürlüğü, haber verme ve eleştiri hakkı gibi bir hakkın kullanmasına ilişkin hukuka uygunluk nedenleri mevcut ise hukuk düzeni tarafından kişi cezalandırılmayacaktır. Ancak, eleştiri hak ve görevi kötüye kullanılmamalı, ifade veya yazıda küçültücü, incitici, abartılı sözlerden kaçınılmalıdır. Sayılan öğelerden birinin olması halinde haber verme ve eleştiri hakkından söz edilmeyecek eylem hukuka aykırı olacaktır.

Hakaret suçları ifade özgürlüğünü sınırlayan hallerden bir tanesidir. Doğal haklardan kabul edilen ifade hürriyeti, çoğulcu demokrasilerde vazgeçilmez ve devredilmez bir niteliğe sahiptir. İfade hürriyeti insanın özgürce fikirler edinebilme, edindiği fikir ve kanaatlerinden dolayı kınanmama, bunları meşru yöntemlerle dışa vurabilme imkan ve özgürlüğüdür. Temel hak ve özgürlüklerden olan bu hak birçok uluslararası belgeye, Anayasa ve yasalara konu olmuştur. Bu cümleden olarak, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesinin 19. maddesinde, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10/1. maddesinde, T.C. Anayasasının 25 ve 26. maddelerinde birbirlerine benzer şekilde; "Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir alma ve verme özgürlüğünü de içerir." biçiminde teminat altına alınmıştır.

Demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade hürriyeti sadece kabul gören veya zararsız veya kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerlidir. Bunlar demokratik bir toplumun olmazsa olmaz tolerans ve hoşgörüsünün gerekleridir. (Tezcan, Erdem Sancaktar, Türkiye'nin İnsan Hakları sorunu 2. baskı sy 462)

Ancak mutlak haklardan olmayan ifade hürriyetinin sonsuz ve sınırsız olmadığı, kısıtlı da olsa belli şartlarda sınırlandırılabileceği de aynı metinlerde yer bulmuştur. İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesinin 10/2 maddesine göre; görev ve sorumluluklar da yükleyen bu hakkın kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda başkalarının şöhret ve haklarının korunması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir. Anayasanın 26/2. maddesine göre de: "Bu hürriyetlerin kullanılması... başkalarının şöhret veya haklarının... korunması amaçlarıyla sınırlanabilir."

İfade özgürlüğünün sınırlandırılmasına ilişkin düzenlemelerin dar yorumlanması, sınırlandırma için önemli bir toplumsal ihtiyaç veya zorunluluğun bulunması, bu sınırlandırmanın meşru bir amacı gerçekleştirmek için yapılması, sınırlandırmada aşırıya gidilmemesi ve her halükarda hakkın özünü zedelemeyecek ölçüde yapılması gerekmektedir.

İftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzeni cebir yoluyla değiştirmeye yönelen nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle ceza yaptırımlarına bağlanmaktadır.

Bu doğrultuda Cumhurbaşkanına hakaret suçu TCK 299. maddede yaptırıma bağlanmıştır. Suçun koruduğu hukuki yarar yukarıda da izah edildiği üzere Cumhurbaşkanının şeref ve saygınlığıdır. Bu suçun oluşumu için "Onun sosyal değeri konusunda kendisinin veya toplumun düşünce veya duyguları sarsıcı fiil veya sıfatlar isnat veya izafe edilmelidir. Ne tür hareketlerin şeref ve itibari ihlal edici olduğu, toplumda hakim olan ortalama düşünüş ve anlayışa göre belirlenmelidir. Bunun tayininde ölçü bireyin özel duyarlılığı değildir. Bu itibarla basit bir saygısızlık hakaret ve sövme olarak nitelendirilemez" (Erman, hakaret ve sövme suçlan sy 80 vd)

Demokratik toplumlarda siyasiler, üst düzey bürokratlar ile kamuya mal olmuş kişiler, diğer insanlara nazaran ağır eleştirilere daha fazla katlanmalıdırlar. Ancak hakarete hiçbir kimse katlanmak zorunda değildir. İfade hürriyeti bakımından eleştiri ve hakaret ayrı ayrı değerlendirilmesi gereken kavramlardır. Kaba sövme hiçbir koşulda eleştiri olarak kabul edilemez. Türk toplumunun önemli bir kesiminin kendilerini siyasi liderleriyle özdeşleştirdiği, liderlerine yapılan ve kamuya yansıyan hakaretleri kendilerine yapılmış gibi algılayarak aşırı reaksiyon gösterdikleri, bu hakaretlerin toplumdaki kutuplaşmayı artırdığı, hakaret ve sövme fiillerinin, adi olaylarda dahi birçok öldürme ve nitelikli yaralamalara sebebiyet verdiği gözetildiğinde, bu fiillerin orantılı bir yaptırıma bağlanmasının toplumsal barışın ve kamu düzeninin korunması bakımından da demokratik toplumda zorlayıcı bir ihtiyacın karşılanması kapsamında değerlendirilmesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; şüpheli tarafından Konya İl Emniyet Müdürlüğüne posta yoluyla gönderilen 17.08.2018 kayıt tarihli, "Halkımıza Duyurulur" başlıklı bildiri içerikli yazıda "...Ya da tefecilerden aldığı para olmadan hiçbir iş beceremeyen birini dünya lideri olarak halkımıza yutturan emperyalizmin oyunlarını anlayamaz..." şeklindeki ifadeleri, dilekçe ve eklerinin bütünlüğü içinde ihtiva ettiği anlam, şüphelinin siyasi kişiliği ve kullanılan kelime ve kavramlar itibariyle iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici nitelik taşımaması nedeniyle, demokratik toplumda siyasi kişiliklerden beklenen hoşgörü kapsamında değerlendirilmesi gereken ağır eleştiri olarak kabul eden itiraz merciinin kararında hukuki isabetsizlik bulunmadığından istemin reddine karar verilmiştir.

SONUÇ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.03.2019 tarih ve 2019/31232 sayılı Kanun Yararına Bozma talebinin REDDİNE, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5547, Karar No: 2010/12571, Tarih: 30.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5547 E.  ,  2010/12571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı da düşülerek, değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 35 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 12 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/720, Karar No: 2014/16070, Tarih: 27.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2012/720 E.  ,  2014/16070 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme, Kasten yaralama

Hüküm : Sanıklar ..., ..., ...haklarında taksirle öldürme suçundan beraat;

Sanık ... ve ... hakkında kasten yaralama suçlarından beraat;

Sanıklar ..., ..., ... haklarında TCK'nın 85/1, 62/1, 63 (... yönünden ayrıca TCK' nın 54);

Sanıklar ... hakkında TCK'nın 86/2, 62/1, 52/2-4;

Sanık ... hakkında TCK'nın 86/2, 62/1, 52/2-4;Sanık ... hakkında TCK'nın 86/2, 62/1, 52/2-4; Sanık ... hakkında TCK'nın 86/2, 29, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıklar ..., ..., ...'nun kasten yaralama suçlarından sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ...'nun haklarında beraat; sanıklar ..., ..., ... haklarında taksirle öldürme; sanıklar ..., ..., ..., ... haklarında kasten yaralama suçlarından mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, katılan-sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... müdafileri ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan-sanıklar ..., ..., ..., ..., ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

1-Katılan-sanıklar ..., ...'nun ...'a; katılan-sanıklar ..., ...'nun ...'a; katılan-sanık ...'ın ...'e yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL. Dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkûmiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL. Dahil) para cezalarının 5320 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu, 18.02.2009 tarihinde verilen 2.000 ve 500 TL.'den ibaret mahkumiyet hükümlerine karşı suç niteliğine ilişkin de herhangi bir temyiz istemi bulunmadığından katılan-sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun/aykırı olarak REDDİNE;

2-Sanıklar ..., ..., ..., ...'nun haklarında katılan-sanık ...'a; sanıklar ..., ..., ..., ... haklarında katılan-sanık ...'a; sanık ... hakkında ..., ..., ... ve ...'e yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılama sonunda, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ...'a yüklenen suçların sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan-sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... müdafilerinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

3-Sanıklar ..., ..., ... haklarında taksirle öldürme suçlarından beraat; sanıklar ..., ..., ... haklarında taksirle öldürme suçundan mahkûmiyetlerine ilişkin kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanıklar ..., ..., ... müdafiinin tüm; katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak,

İddianamede ... ile ... ve ... arasında araç kullanırken birbirlerine yönelik hareketleri ile başlayan tartışmanın kavgaya dönüşmesinden sonra, olay yerine gelen ..., ..., ..., ..., ...'nun birlikte ölenin mobilya dükkanına giderek, ...'nun tabanca kabzesi ve yumruk, diğer sanıkların ise yumruk ve sopalarla ölene vurdukları; Adli Tıp 1. İhtisas Dairesi'nin raporuna göre, ölen ...'ın meydana gelen saçlı seride 2 santimetrelik düzensiz yara ve etrafında hematom şeklindeki yaralanmaya bağlı olarak olayın travması, eforu ve stresi ile önceden kendisinde mevcut kronik kalp-damar hastalığının akut hale gelmesi sebebiyle öldüğü, ölümü ile olay arasında illiyet bağı bulunduğunun belirtilmesi karşısında; sanıkların eyleminin TCK'nın 87/4. maddesinde tanımlanan suçu oluşturma ihtimali nedeniyle, anılan maddede öngörülen cezanın süresi bakımından yargılama yapma ve kanıtları değerlendirme görevinin, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 12. maddesi uyarınca Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi yerine, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27.06.2014 tarihinde bozma nedeni yönünden oy çokluğuyla, temyiz isteminin reddi ve onama nedenlerinde oybirliğiyle karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında, eylemlerinin TCK’nın 87/4.maddesi gereğince değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle mahalli mahkeme kararı çoğunluk görüşü ile bozulmuştur.

MUHALEFET ŞERHİ

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında, eylemlerinin TCK’nın 87/4.maddesi gereğince değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle mahalli mahkeme kararı çoğunluk görüşü ile bozulmuştur.

Biz aşağıdaki gerekçelerle eylemin taksirle öldürme olduğunu ve mahalli mahkemenin cezanın üst sınırdan tayin edilmesinden dolayı bozulması gerektiğini düşündüğümüzden sayın çoğunluğun görüşlerine katılmıyoruz.

TCK’nın 23. maddesinde, kastı aşan suçlarda veya neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda cezalandırılabilmek için failin meydana gelen sonuç açısından en azından taksirle hareket etmesi gerektiği belirtilmiş, madde gerekçesinde de, hükmün konuluş amacının, objektif sorumluluk anlayışını terk etmek olduğu, bu tür sorumluluğun, ortaçağ kanonik hukukunun kalıntısı olan “versari in re ilicita” yani hukuka aykırı bir durumda olan bunun bütün neticelerine katlanır anlayışının ürünü olduğu, çağdaş ceza hukukunun bu anlayışı çoktan terk ettiği, düzenlemeyle meydana gelen ağır netice açısından sorumluluk için neticeye ilişkin olarak en azından taksir dolayısıyla kusurlu olunması gerektiği belirtilmiştir.

Aynı Kanun'un 87/4. maddesinde ise, kasten yaralama sonucunda ölümün meydana gelmesi halinde failin nasıl cezalandırılacağı hüküm altına alınmıştır. Adı geçen maddedeki atfın 86. maddenin 1. ve 3. fıkralarına yapılmış olması nedeniyle, bu hükmün aynı maddenin 2. fıkrasında kalan yaralanma eylemleri açısından uygulanması mümkün değildir.

Basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilir nitelikte yaralanma sonucunda mağdurun ölmesi halinde, 5237 sayılı TCK’nın 23 ve 87/4. maddelerinin uygulanması imkânı bulunmadığından, failin sorumluluğunun genel hükümler kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Meydana gelen sonuç, (ölüm) öngörülebilir ise ve fail bu sonucu öngörmeksizin hareket etmişse, 5237 sayılı TCK’nın 22/2. maddesi uyarınca taksirle öldürme suçunu düzenleyen 85. maddesi uyarınca, öngörülebilir sonuç fail tarafından da öngörülmüş ancak istenmemiş ise fail bilinçli taksirle öldürme suçundan Kanun'un 85 ve 22/3. maddeleri uyarınca, fail öngördüğü sonucu kabullenerek fiilini icra etmiş ise bu kez de, olası kastla öldürme suçundan sorumlu tutulmalıdır.

Failin ölüm sonucunu öngörmesi mümkün olmakla birlikte, gerekli özeni göstermeyerek ölüme neden olması halinde faili taksirle öldürmekten sorumlu tutmak mümkün ise de, ölüm sonucunun meydana gelmesinin öngörülmesi mümkün değilse, failin taksirle öldürmeden sorumlu tutulması mümkün değildir.

Neticenin öngörülebilir olmaması halinde, faili meydana gelen ağır sonuçtan sorumlu tutmak, yeniden objektif sorumluluğun kabulü anlamına gelecektir ki, böyle bir kabul kusur sorumluluğunu benimseyen ceza kanununun sistematiğine de aykırıdır.