muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/7067, Karar No: 2019/19039, Tarih: 04.11.2019

Davalı ... Otobüsleri Sanayi ve Ticaret A.Ş. vekili, öncelikle husumet ve zamanaşımı def'i ileri sürerek İDO'nun hiçbir sorumluluğunun olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının askerlik nedeniyle ayrıldığı ve kıdem tazminatına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ile davalılar ... Otobüsleri Sanayi ve Ticaret A.Ş. ile ... Sosyal Hizmetler Ltd. Şti. vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Davalı ... Otobüsleri Sanayi ve Ticaret A.Ş.nin isminin gerekçeli karar başlığında “... Otobüsleri” şeklinde yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalılar ... Otobüsleri Sanayi ve Ticaret A.Ş. ile ....nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, dosya içeriğine göre fesih tarihinde davacının asıl işvereninin dava dışı ... Hatları Tur. San. ve Tic. A.Ş., alt işverenin ise davalı ... Organizasyon Şirketi olduğu anlaşılmaktadır.

Davacının çalıştığı işyerinde son işveren olmayan davalılar ... Otobüsleri Sanayi ve Ticaret A.Ş. ile ... Sosyal Hizmetler Şirketinin yıllık izin ücreti alacağından sorumlulukları bulunmadığından, bu davalılar yönünden yıllık izin ücreti talebinin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Ayrıca, yukarıdaki ilke kararında da açıklandığı üzere genel tatil ücreti bakımından devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devreden işveren davalı ... Otobüsleri Sanayi ve Ticaret A.Ş.nin 30.09.2010 tarihinde işyerini devrettiği, bu davalıya karşı davanın ise 21.04.2015 tarihinde açıldığı dikkate alındığında devir tarihinden itibaren iki yıllık hak düşürücü süre geçtiğinden, davalı ... Otobüsleri Sanayi ve Ticaret A.Ş.nin genel tatil ücreti alacağından sorumlu olmadığına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi isabetsizdir.

4-Davacının davalı işyerinde 24 saat çalışıp, 48 saat dinlenme usulü ile çalıştığı anlaşılmaktadır. Buna göre, davacının genel tatil günlerinin 1/3’ünde çalıştığı göz önünde bulundurularak hesap yapılması gerekirken, tüm genel tatil günlerinde çalışıldığının kabulüyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla karar verilmesi hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7272, Karar No: 2013/13950, Tarih: 24.10.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/7272 E.  ,  2013/13950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduklarının tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Bir kimsenin vakfın gallesine hak kazanabilmesi için öncelikle o vakfın kurucusu ile aralarında soybağının ispatlanması sonra da vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerekir.

Dava konusu....Vakfı'na ait 1323 H. tarihli vakfiyede, galle fazlasının batın şartı ile vakıf evlatlarına bırakıldığı ve davacılardan önceki batında sağ vakıf evladı bulunduğu anlaşıldığından mahkemece davacı tarafın galle fazlası yönünden taleplerinin reddinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak;

Dosyada toplanan bilgi ve belgeler, dava konusu vakfın şahsiyet kayıtları, Merkez Tevcih Komisyonu kararları, intifa cetveli, nüfus kayıtları özellikle de Çeşme Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.12.1965 gün 1965/81 E.-144 K. sayılı ilamı incelendiğinde; davacıların Nesime Hatun İbneti Mahmutoğlu Hasan Ağa Vakfı'nın kurucusunun soyundan geldikleri sabit olduğundan, çoğun içinde az da vardır kuralından hareketle davacıların sadece vakıf evladı olduklarının tespitine karar verilmesi gerekirken, bu talebin de reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6223, Karar No: 2023/7002, Tarih: 04.12.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/6223 E.  ,  2023/7002 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/207 Esas, 2023/584 Karar

Birleşen Dosya İstanbul 2. Asliye Ticaret Mahkemesi 2009/385 E., 2009/ 762 K.

HÜKÜM :Asıl davada kısmen kabul, birleşen dava karar verilmesine yer olamadığına

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 ... maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Mahkeme kararının davalılar ..., ..., ... vekili ile ... tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalılar vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre ... kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan ... kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1.Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a)Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b)Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 12. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2.Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca;

a)Temyiz harçlarının yedi günlük kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2.Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca;

a)Temyiz harçlarının yedi günlük kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b)Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3.Verilen kesin süre içinde;

a)Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren yedi ... içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

04.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/818, Karar No: 2014/3543, Tarih: 17.06.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/818 E.  ,  2014/3543 K.**

* GENEL GÜVENLİĞİN KASTEN TEHLİKEYE SOKULMASI

* SİLAHLA TEHDİT

* ZİNCİRLEME SUÇ

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 43

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 106

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 170

**"İçtihat Metni"**

1- Sanık M.. A..'ın adli sicil kaydında yer alan, Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen 04.05.2005 kesinleşme tarihli, 2003/667-104 E.-K. sayılı ilamına konu mahkumiyetinin tekerrüre esas olup olmadığının değerlendirilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık H.. T..'un mağdurlar Uğur, Ercan ve Bayram'ı kasten yaralama suçları ile mağdurları korkutmak amacıyla tüfekle havaya ateş etme eyleminin, sanık M.. A..'ın mağdurlar Uğur ve Ercan'ı kasten yaralama suçları ile mağdurları korkutmak amacıyla tüfekle havaya ateş etme eyleminin sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde kasten yaralama suçlarının niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık H.İbrahim ve müdafıinin yasal savunmaya, ceza miktarına, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelen, sanık Mehmet ve müdafıinin eksik incelemeye, yasal savunmaya, sübuta ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

a-Sanık H.. T.. hakkında mağdurlar Uğur, Ercan ve Bayram'ı kasten yaralama, sanık M.. A.. hakkında mağdurlar Uğur ve Ercan'ı kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

b-Sanıklar H.. T.. ve M.. A.. hakkında genel güvenliği kasten tehlikeye sokmak suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Oluşa ve dosya içeriğindeki delillere göre; olay gecesi mağdurlardan Uğur ile Dostlar Birahanesi isimli iş yerinde çalışan bayanın masaya gelmemesi yüzünden çıkan tartışmanın bildirilmesi üzerine sanıklar Halil İbrahim ve Mehmet'in iş yeri yakınında bulunan araçlarına binip farları söndürerek mağdurların çıkmasını bekledikleri, mağdurların da araçlarına binerek oradan ayrılmaları üzerine peşlerinden gidip seyir halindeki aracın önünü kestikleri, sanık Halil İbrahim'in araçtan inerek kendisine ait av tüfeği ile mağdurları korkutmak amacıyla bir el havaya ateş ettiği, sanık Mehmet’in de aynı tüfeği Halil İbrahim'den alarak aynı amaçla havaya ateş ettiği ve devamında yaşanan kavgada mağdurları bıçakla yaraladıkları olayda;

Olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutulduğunda, sanıkların mağdurları korkutmak maksadıyla havaya ateş etmekten ibaret eylemlerinin birden fazla kişiye karşı silahla tehdit suçunu oluşturduğu halde suç vasfında yanılgıya düşülerek genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan hüküm kurulması,

Olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutulduğunda, sanıkların mağdurları korkutmak maksadıyla havaya ateş etmekten ibaret eylemlerinin birden fazla kişiye karşı silahla tehdit suçunu oluşturduğu halde suç vasfında yanılgıya düşülerek genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar ve müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin CMUK.nun 321 maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, sanık Halil İbrahim hakkında hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirdiği süre nazara alınarak tahliye isteminin reddine, CMUK'nun 326. maddesi de gözetilmek kaydıyla, 17/06/2014 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/3440, Karar No: 2012/7289, Tarih: 11.04.2012

**6. Ceza Dairesi         2010/3440 E.  ,  2012/7289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre;

Sanığın temizlik görevlisi olarak çalıştığı okulda müdür yardımcısı olan müştekinin 13/06/2006 tarihinde çekmecesine koyduğu cep telefonunu 16/06/2006 tarihinde yerinde bulamadığı, cep telefonunun 13/06/2006-16/06/2006 tarihleri arasında çalınmış olabileceği,18/06/2006 tarihinde cep telefonunun sanığa ait olan hat ile kullanılmaya başlandığı, bu nedenle sözgelimi telefon ilk gün yani 13/06/2006 tarihinde çalınmış ise telefonun el değiştirerek seyyar satıcıya ulaşması ve sanığın da oradan satın alması için yeterli sürenin geçtiği iddia edilmiş ise de; bu şekilde bir kabulün ancak cep telefonunun 13/06/2006 tarihinden itibaren kullanıma açık olup olmadığının araştırması sonucu yapılabileceği, oysa soruşturma aşamasında 16/06/2006 tarihinden itibaren cep telefonunun kullanıma açık olup olmadığının sorulmuş olduğu, aynı şekilde yargılama aşamasında da 13/06/2006- 16/06/2006 tarihleri arasında cep telefonunun kullanıma açık olup olmadığının sorulmadığı, suça konu telefonun sadece 16/06/2006 tarihinden itibaren kullanıldığına dair soruşturma aşamasında yapılan araştırma ile yetinildiği; yine suça konu telefonun 18/06/2006 tarihinden polislere teslim edildiği 16/08/2006 tarihine kadar sanık tarafından kullanıldığı ve telefonu Karabük'ten aldığını ileri süren sanığın bu savunmayı destekleyen açık bilgi veya belge veremediğinin anlaşılması karşısında; eksik inceleme ve gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi yasaya aykırı bulunduğundan,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.