muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23714, Karar No: 2013/19319, Tarih: 10.07.2013

1-Dava, satış esnasında sunulan projede, sözleşmede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Bu saptamada bulunduktan sonra, öncelikle, uyuşmazlığın temelinde yatan ayıp kavramı üzerinde durmakta yarar vardır; Tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır. Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Görüldüğü üzere; Borçlar Kanunu’ndaki ayıp kavramı ile yukarıda açıklanan 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesinde yer alan ayıp kavramları birbiri ile örtüşmektedir.

Borçlar Kanunu’na göre; bir maldaki ayıp; satıcının zikir ve vaat ettiği vasıflarda veya niteliği gereği malda bulunması gereken lüzumlu vasıflarda eksiklik olmak üzere iki türde ortaya çıkabilecektir.

Ayıp kavramı ile eksik iş birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa ya da sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği ya da olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmamasıdır. Öteki deyişle, hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, kanunlarımızda tanımı yapılmamakla

birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Ayıp; maddi, hukuki ya da ekonomik eksiklik şeklinde ortaya çıkabilir.

Maddi ayıp; bir malda madden hata bulunmasıdır (Ör: Malın yırtık, lekeli olması gibi).

Hukuki ayıp; malın kullanımının hukuken sınırlandırılmasıdır (Ör: Malın üzerinde takyitler bulunması gibi).

Ekonomik ayıp ise; malın iktisadi vasıflarında eksiklik olmasıdır.

Eksik ifa ise, kanunlarımızda tanımı yapılmamakla

birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Ayıp; maddi, hukuki ya da ekonomik eksiklik şeklinde ortaya çıkabilir.

Maddi ayıp; bir malda madden hata bulunmasıdır (Ör: Malın yırtık, lekeli olması gibi).

Hukuki ayıp; malın kullanımının hukuken sınırlandırılmasıdır (Ör: Malın üzerinde takyitler bulunması gibi).

Ekonomik ayıp ise; malın iktisadi vasıflarında eksiklik olmasıdır.

4077 sayılı Kanunun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 198. maddesi uygulanacaktır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır.

4077 sayılı Kanunun 4. maddesinin 4.fıkrasında ise, konut satışlarında zamanaşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüştür. Eğer, ayıp ağır kusur veya hile ile gizlenmişse, zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağından, açılan davanın süresinde olduğunun kabulü ile sonuca varılacaktır.

Hukukumuzda ayıp ihbarı kural olarak herhangi bir şekle tabi tutulmamıştır.

Nitekim, aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulu’nun 27.04.2011 gün ve 2011/13-4 E.2011/230 K. sayılı ilamında da vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında:

Davacı 28.11.2007 tarihinde, ...’ye vekâleten satıcı.. Gm.Ltd.Şti’den Ümraniye, Y.Dudullu, 14110 parselde inşa edilen “İdealistkent” adlı

projeden C 3 Blok 12 nolu daireyi satın almış; satın aldığı bağımsız bölüm davacıya 12.06.2008 tarihinde tapuda devir edilmiş; 24.02.2008 tarihli tutanakla da fiilen teslim edilmiştir.

Davacı satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, 24.08.2009 tarihli noterden düzenlenen ihtarname ile davalılara bildirmiştir. Davacı bundan sonra 04.11.2009 tarihinde eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, davacının satın aldığı bağımsız bölümün bulunduğu blokta ve site ortak alanlarında ayıp ve eksikler bulunduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, 24.08.2009 tarihli noterden düzenlenen ihtarname ile davalılara bildirmiştir. Davacı bundan sonra 04.11.2009 tarihinde eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, davacının satın aldığı bağımsız bölümün bulunduğu blokta ve site ortak alanlarında ayıp ve eksikler bulunduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tespit edilen; proje alanının ve mevcut yeşil alanın taahhüt edilenden küçük olması, projede var olacağı ilan ve taahhüt edilen kapalı yüzme havuzu, bir okul ve bir kreş, voleybol sahası, helikopter pisti, ... merkezi, dini tesis ve spor kompleksinin hiç yapılmamış olmasının, gölet, biri özel olmak üzere iki okul, basketbol ve futbol sahaları, tenis kortu, misafir otoparkı, ve alışveriş merkezinin konut maliklerinin mülkiyet hakkının bulunmadığı parseller/yeşil alanlar üzerine yapılmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Kaldı ki, caminin tamamlandığı, diğer sosyal tesislere ilişkin bir kısım inşaat çalışmalarının da devam ettiği dosya içine sunulan fotoğraflardan anlaşılmaktadır.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalılara ayıp ihbarında bulunmadığı, tartışma konusu değildir.

Her ne kadar, 4.madde de konut satışlarında zaman aşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüş ise de, otuz günlük ihbar süresinin burada da uygulanacağı kuşkusuzdur.

Öteki deyişle, konutu satın alan davacı, açık ayıp halinde, malı teslim aldığı tarihten itibaren otuz gün içerisinde satıcı veya malike ayıp ihbarında bulunur ise, bu durumda malı teslim aldığı tarihten itibaren beş yıl içerisinde 4077 sayılı Kanun’a dayanarak dava açabilecektir.

Hal böyle olunca, mahkemece bu talepler yönünden ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Mahkemece, bilirkişi raporunda tespit edilen gizli ayıplar yönünden nispi metod uygulanarak bedel indirimine hükmedilmiştir. BK’nun 198.maddesi hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “derhal ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. O halde öncelikle, BK. 198. maddesi gereğince, gizli ayıplar yönünden ayıp ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda tarafların delil ve karşı delilleri sorulmalı, toplanan delillere ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Mahkemece, bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Sözleşme eki teknik şartname ve tanıtım materyalleri ile taahhüt edilmemesine rağmen, kapalı otopark kotunda açık havuzun alt kısmında sosyal tesisi teşkil edilmesi, açık (görünür) ayıp olmasına rağmen gizli ayıp olarak kabul edilerek hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

4-Kendisini vekille temsil ettiren davalı TOKİ hakkında mahkemece husumetten red kararı verilmesine rağmen, bu davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

5-Bozma nedenlerine göre davalılar.. Gm. Ltd.Şti ve Emlak Konut Gm. Ltd.Şti’nin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.,2.,3. bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalılar.. ... yararına BOZULMASINA, 4. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı TOKİ yararına BOZULMASINA, 5. bent gereğince davalılar......Şti’nin sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, 990,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalılara ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2937, Karar No: 2024/5122, Tarih: 24.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/2937 E.  ,  2024/5122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/530 Esas, 2023/111 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/7 E., 2020/311 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı şirket ve davalı TÜRKPATENT vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı şirket ve davalı TÜRKPATENT vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin başta enerji içecekleri olmak üzere meşrubat ve sair ürünleri ile dünya çapında tanınmış "RED ", "RED" "BULL" ibareli ve boğa şeklinden oluşan markaların sahibi olduğunu, ayrıca müvekkilinin bu markalarında uzun yıllardır kullandığı mavi–gümüş renklerinden oluşan 2014/03556, 2016/57839 ve 2016/92026 sayılı şekil markalarının da bulunduğunu, davalı şirketin 2018/35760 sayılı marka başvurusuna anılan markalarına dayalı olarak yaptıkları itirazlarının dava konusu YİDK kararı ile nihai olarak reddedildiğini, oysa dava konusu başvurunun müvekkilinin markaları ile benzer olduğunu, dava konusu başvuruda, müvekkilinin enerji içeceği sektöründe çok tanındığı mavi–gri renk kombinasyonuna müvekkilinin markalarında olduğu şekliyle yer verildiğini, müvekkili markalarının tanınmış olduğunu, bu sebeple farklı mal ve hizmetlerde dahi korunması gerektiğini ileri sürerek, 2019-M-5609 sayılı YİDK kararının iptali ile dava konusu başvurunun tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesine; müvekkilinin başvurusundaki renk kombinasyonu ile davacı markalarındaki renkler arasında bir benzerlik olmadığını, markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, davacı markalarının ülkemizde tanınmış olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraf markaları bütün olarak karşılaştırıldığında; dava konusu markadaki temel renk kombinasyonunun, davacının özellikle 2014/03556 sayılı markasındaki renk kombinasyonu ile güçlü bir “ton” yakınlaşması içerdiği, dosyada mevcut deliller ile birlikte REDBULL markalarının da sektöründe, uluslar arası düzeydeki tanınmışlığı karşısında, davacı yanın evvelden beri REDBULL markaları ile birlikte kullandığı görülen renk kombinasyonunun da ülkemiz tüketicisi açısından da aynı oranda bilinir olup olmadığı noktasında bir kanaate varılması gerekir ise anılan renk kombinasyonunun, özellikle davacı yanın temel faaliyet ürünü olan “enerji içecekleri” bakımından davacı ürünleri ile özdeş hale gelecek şekilde kullanıldığı, bilirkişi heyetinde yer alan gıda ve pazarlama konusundaki heyet üyelerinin teknik ve sektörel tecrübesinden enerji içecekleri sektörünün ülkemizde çok geniş katılımcısı olmayan bir sektör olduğu ve pazar payının büyük bir bölümünün davacı yanın markaların da dahil olduğu 2-3 markaya ait olduğu, dolayısıyla “enerji içeceği” alanında ülkemiz tüketicisinin aklına ilk gelen markalardan olduğu düşünülen davacı markalarında kullanılan sözcük(redbull), şekil(kırmızı boğalar) ve renk unsurlarının da tüketici algısında, ilgili emtialar ile sınırlı olarak doğrudan yer edinmiş olduğunun değerlendirildiği, bu nedenle dava konusu markanın, davacı markalarında kullanılan renk kombinasyonunu içerecek şekilde tasarlandığı ve daha da önemlisi 32. sınıfta yer alan “enerji içecekleri” emtialarının ambalajlı sunum biçimi göz önüne alındığında, tüketicinin ilgili renk kombinasyonunu taşıyan dava konusu markayı gördüğünde ilk anda davacı yanca oluşturulmuş yeni bir marka olduğu yanılgısına kapılabileceği, marka üzerinde “you win” ibaresini görene kadar, bu şekilde ambalajlanmış bir enerji içeceği ürününü, davacı markalarının ürünleri zannedebileceği, “you win” ibaresini görmesi halinde dahi bu ibarenin sloganvari niteliği itibariyle, markada ayrıca davacı yan sözcük markalarının var olup olmadığını teyit etme ihtiyacı duyabileceği , başka bir ifadeyle, tüketici “you win” ibaresini gördüğü halde özellikle “enerji içecekleri” emtialarında, bu markayı, davacı markalarının yeni bir ürünü için yarattığı bir slogan ya da reklam unsuru olarak da algılayabileceği, ancak taraf markaları arasında ortaklığı tespit edilen 32

. sınıf emtiaların tamamı bakımından, yukarıda yer verilen değerlendirmelerin yapılması mümkün olmayıp davacı yanın asıl faaliyet alanı olan “enerji içecekleri” emtiaları bakımından, bu emtiaların davacının en yüksek bilinirliğinin bulunduğu emtialar olması nedeniyle, yalnızca bu emtia grubunda her iki marka ile karşı karşıya kalan tüketicinin ilk anda işaretler arasında bu bağlamda bir bağ kurarak dava konusu markayı, davacı markalarının tanınmışlığından yararlanma amacı taşıyan öğeler içerir şekilde oluşturulmuş bir marka olarak algılayabileceği, davacı yan markalarını daha önceden bilen, tanıyan bir tüketicinin iki marka arasındaki farkları algılayabilse dahi, sonraki markanın da davacı markalarındaki renk kombinasyonunu ayniyet düzeyinde taşıması nedeniyle markaları birbiri ile ilişkilendirebileceği, davacı markasının salt renk markası olması nedeniyle dava konusu markadaki sair sözcük unsurunun markaya kattığı fonetik ve kavramsal algının değerlendirilmesinin isabetli olmayacağı, dava konusu markada kullanılabilecek sınırsız renk kombinasyonu varken, davacı markalarındaki kombinasyonun hemen hemen aynısının kullanımının, tüketicinin yanılması ve davalı lehine haksız bir menfaat oluşması sonucunu doğurabileceği gibi zaman içerisinde davacı yan markalarının da ayırt edici vasfını ortadan kaldırması, tüketici nezdindeki algısını yitirmesine de yol açabileceği değerlendirilmekte olup başvuruda yer alan 32. sınıftaki “enerji içecekleri” açısından iltibas ihtimalinin mevcut olduğunun tespit edildiği, başvuruda kalan sair emtialar bakımından ise, dosya kapsamındaki delillerin, davacı yan renk markalarının, “enerji içecekleri” sektörünün ötesinde bir tanınmışlık elde ettiğini gösterir nitelikte olduğunu göstermeye elverişli olmadığı, bu nedenle davacı markasının tanınırlığının sair emtialara sirayet etmediği, bu emtialar bakımından karşılaştırılan markalar arasında renk kompozisyonunun belli bir düzeyde benzerliği bulunduğu kabul edilse bile, "you win" ibaresinin sair emtialar bakımından iltibas tehlikesini bertaraf etmeye yeter derecede ayırt ediciliği sağladığı, zira sair emtialar bakımından davacı markalarının yaygın kullanımının bulunmadığı, dolayısıyla ortalama tüketicinin bu emtialar bakımından davaya konu renk kompozisyonu gördüğünde hemen ve doğrudan ilk olarak aklına davacı markalarının gelmesinin mümkün olmadığı, bu nedenle bu emtialar bakımından iltibas tehlikesinin mevcut olmadığının tespit edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile; "32.Sınıf: Enerji içecekleri (alkolsüz)" emtiaları bakımından 2019-M-5609 sayılı YİDK kararının iptaline, fazlaya ilişkin istemin reddine, dava konusu 2018/35760 sayılı markanın "32.Sınıf: Enerji içecekleri (alkolsüz)" emtiaları bakımından hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı şirket vekili ve davalı TÜRKPATENT vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı TÜRKPATENT vekili istinaf dilekçesinde özetle; taraf markaları arasında fonetik, okunuş, genel intiba olarak benzerlik bulunmadığını, ayrıca mahkemece hükmedilen yargılama giderlerinden, tarafların kusuru oranında sorumlu tutulması gerektiğini ileri sürerek kararın kaldırılmasını ve davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirketi vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece alınan ilk bilirkişi raporuna davacı tarafından itiraz edilmesi üzerine öncelikle ek rapor alınması gerekirken yeni bir heyetten rapor alınarak alınan bu rapor doğrutulsunda karar verilmesinin yanlış olduğunu, ilk bilirkişi raporunun, Yargıtay ve uluslararası kurumların emsal kararlarına dayandığını, hükme esas alınan bilirkişi raporunun bilimsellikten uzak, bilirkişilerin kendi kanaatlerini ön planda tutan bir rapor olmasına rağmen hükme esas alınmasının hatalı bulunduğunu, bahsi geçen raporda değerlendirmelerin sadace renk üzerinden yapıldığını, dava konusu markada yer alan şekil ve sözcük unsurunun markaya kattığı fonetik ve kavramsal algının değerlendirilmediğini, marka tercihinin şekil ve renk unsurundan daha ziyade kelime unsuruna dayanak yapıldığını, müvekkilinin markasında yer alan renklerin, davacının markalarından farklı olduğu gibi kullanım şekli bakımında da benzerlik bulunmadığını, davacı tarafa ait renk markalarının tanınmış olmadığını, hiçbir dayanak olmadan bu renklerin davacının RedBull markalarıyla özdeşleştiğinin söylenemeyeceğini, diğer yandan AB Adalet Divanı'nın renklerin eşit oranda yan yana dizmenin yeterince ve açık bir gösterim olmayacağına karar verildiğini, bunun ilk derece mahkemesince dikkate alınmadığını, davacının markalarının renk değil şekil markası olarak tescilli bulunduklarını ileri sürerek kararın kaldırılmasını ve davanın reddini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet şekil markaları arasında, dava konusu başvuru kapsamında yer alan 32. sınıf "Enerji içecekleri (alkolsüz)" yönünden, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında, ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunduğu, zira dava konusu markadaki temel renk kombinasyonunun, davacının itirazına mesnet şekil markalarında yer alan renk kombinasyonu ile benzer olduğu, mahkemece hükme esas alınan ve aralarında gıda mühendisi ve pazarlama uzmanının yer aldığı bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen, ikinci bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere, davacının itirazına mesnet markalarında yer alan mavi-gri renk kombinasyonlarının, “enerji içecekleri” emtialarında davacı markaları ile özdeşleştiği ve tanınmış bulunduğu gözetildiğinde taraf markaları arasındaki benzerliğin, dava konusu marka kapsamında 32. sınıfta yer alan "Enerji içecekleri (alkolsüz)" emtiası bakımından iltibasa neden olacağı, dava konusu başvuruda yer alan diğer unsurların yeterli ayırt ediciliği sağlamadığı, diğer taraftan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 08.06.2016 gün ve E.2014/11-696, K.2016/778 sayılı kararı uyarınca iltibas değerlendirmesinin hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel hukuki bilgi ile çözümlenmesinin mümkün olduğu, mahkemece de gerekçesi açıklanmak suretiyle dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markaları arasında iltibas tehlikesi bulunduğunun kabul edildiği, bu itibarla davalı Şirket vekilinin bilirkişi raporlarının çelişkili olduğuna ilişkin istinaf itirazının da yerinde olmadığı, ayrıca ilk derece mahkemesince davacı yararına hükmedilen yargılama giderlerinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesinde de bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davalı ... Gıda Dağıtım ve Paz. San. ve Tic. A.Ş. vekili ile davalı TÜRKPATENT vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı şirket vekili ve davalı TÜRKPATENT vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı TÜRKPATENT vekili temyiz dilekçesinde özetle; taraf markaları arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca aranan şartların gerçekleşmediğini, taraf markaları bir bütün olarak değerlendirildiğinde görsel, işitsel veya anlamsal düzeyde ilişkilendirme ihtimali de dahil olmak üzere karıştırmaya yol açabilecek şekilde benzer olmadığını, yargılama giderlerinden davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması hatalı olup hükmü bu yönüyle de bozulması gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.