muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12065, Karar No: 2024/6016, Tarih: 26.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/12065 E.  ,  2024/6016 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

D U R U Ş M A V E T A H L İ Y E T A L E P L İ

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1243 E., 2022/1806 K.

MAKTUL : ...

KATILANLAR : ..., ..., ...

SUÇ : Kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılanlar vekili, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 55271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.02.2022 tarihli ve 2021/269 Esas, 2022/83 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 87/4, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 9 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 09.09.2022 tarihli ve 2022/1243 Esas, 2022/1806 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekili, sanık müdafiinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde; sanık hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 87/4 ve 53. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın kasten öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; suç vasfına, meşru savunmanın varlığına, haksız tahrik ve takdîri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın kasten öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; suç vasfına, meşru savunmanın varlığına, haksız tahrik ve takdîri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Oluşa ve dosya kapsamında göre; sanık ile maktul arasında öldürmeyi gerektirir husumet olmaması, olay öncesinde birbirlerini tanımamaları, sanığın, ani gelişen kavga ortamında maktulü yaraladığı, ciddi bir engel olmamasına rağmen kendiliğinden eylemine son vermesi dikkate alındığında, sanığın öldürme kastını açığa çıkaran kesin, inandırıcı delil bulunmadığı ve suçun nitelendirilmesine ilişkin mahkemenin kabulünde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından tebliğnamenin bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik incelemenin bulunmadığı, eyleme uyan suç vasfı ile yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdîre göre bölge adliye mahkemesi tarafından ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, meşru savunma koşullarının oluşmadığı, maktulden sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığı, takdîri indirimin Mahkemenin takdîr yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği, katılanlar vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 09.09.2022 tarihli ve 2022/1243 Esas, 2022/1806 Karar sayılı kararında katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan

temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.09.2024 tarihinde karar verildi.

(Karşı Oy)

K A R Ş I O Y

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.09.2024 tarihinde karar verildi.

(Karşı Oy)

K A R Ş I O Y

Maktul ...’nun olay mahallinde taksiye binmek için yol kenarına geldiği, boş olduğunu düşündüğü yoldan geçmekte olan taksiye el kaldırdığı, ancak taksinin içerisinde ...’ın bulunduğu ve aynı yerde bekleyen arkadaşı ...’i almak için geldiği, maktulün taksiye binmek istemesi üzerine ... ile tartıştığı, maktulün kendisine sinkaflı sözler etmesine sinirlenen ...’nın maktul ...’nin suratına bir tokat attığı, buna karşılık maktulün de ...’nın burnuna yumruk vurduğu, bunu gören sanık ...’ın maktul ...’ye arkasından sarılarak sert şekilde yere düşürdüğü ve maktul hareketsiz bir şekilde yerde yatarken maktulün kafasına sert bir şekilde ezer şeklide iki tekme daha attığı, devamında sanık ...’ın Emine ve ...’yı çekiştirerek taksiye bindirip gönderdiği, kendisinin de olay mahallinden ayrıldığı, maktul ...’nin hastaneye kaldırıldığı, tedavisi devam ederken olaydan yaklaşık 45 gün sonra 02.11.2020 tarihinde hayatını kaybettiği, 09.03.2021 tarihli Ankara Adlî Tıp Kurumundan ve 15.10.2021 tarihli İstanbul Adlî Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulundan alınan raporlarda; maktulün ölümünün künt kafa travmasına bağlı kafatası kırığı ile birlikte beyin kanaması ve buna bağlı gelişen komplikasyonlar sonucu meydana gelmiş olduğu, kişinin 13.09.2020 tarihinde maruz kaldığı darp olayına bağlı yaralanması ile ölümü arasında illiyet bağı olduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

5237 sayılı Kanun’un “kasten öldürme” başlığı altında 81. maddesinde düzenlenen suçun manevi unsuru öldürme kastı iken, 87. maddesinin 4. fıkrasında düzenlenen yaralama sonucunda ölme neden olma suçunun manevi unsuru yaralama kastıdır. Kasten öldürme suçu ile kasten yaralama sonucu ölüme

neden olma suçu arasındaki ayırıcı kriterlerden en önemlisi manevi unsur farklılığıdır. Daha açık bir ifadeyle failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak kastının belirlenmesi gerekir.

Olayda;

Sanığın olaya ilişkin video görüntülerinde görüldüğü şekilde olay öncesi başka bir şahsa saldırdığı ve darp ettiği görüntüler, maktulü yaraladıktan sonra kendisine müdahale etmek isteyen çevresinde bulunan kişilere karşı saldırgan tavırları dikkate alındığında, sanığın maktulü yere sert bir şekilde vurması sonrası hareketsiz kalmasına rağmen maktulün kafasını ezer şekilde ayağı ile birden çok kez vurarak yaraladığı eyleminin adam öldürme suçunu oluşturmasına rağmen kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma suçundan kurulan hükmün Dairemizce onanması yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/2417, Karar No: 2020/1929, Tarih: 12.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/2417 E.  ,  2020/1929 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5878, Karar No: 2023/8383, Tarih: 20.11.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/5878 E.  ,  2023/8383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/406 E., 2023/529 K.

TALEP EDEN DEVLET : Özbekistan Cumhuriyeti

SUÇ : Dolandırıcılık

KARAR : Geri verme talebinin kabul edilebilir olduğuna dair karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İadesi talep edilen ..... hakkında kurulan hükmün; karar tarihinde yürürlükte bulunan 6706 sayılı Cezaî Konularda Uluslararası Adlî İş Birliği Kanunu'nun (6706 sayılı Kanun) 18 inci maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 285 inci maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298 inci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.10.2023 tarihli ve 2023/406 Esas, 2023/529 Karar sayılı kararı ile Özbekistan Cumhuriyeti tarafından dolandırıcılık suçundan yargılanmak üzere iadesi talep edilen Shukhrat Gazıev (Musayevich) hakkında, iade talebinin kabul edilebilir olduğuna ilişkin karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.10.2023 tarihli ve 2023/113663 sayılı onama görüşünü içerir tebliğnamesiyle dosya temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

İadesi talep edilen müdafiinin temyizi; müvekkilinin yasal yollardan Türkiye'ye giriş yaparak geçerli ikamet iznine sahip olduğuna, çocuklarının burada eğitimlerine devam ettiğine, kaçak durumda olmadığı gibi belirli periyotlarla il göç idaresine giderek imza attığına, kimseyi dolandırmadığına, şikâyetçilerle arasındaki ihtilafın hukuki mahiyette olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Adalet Bakanlığı Dış İlişkiler ve Avrupa Birliği Genel Müdürlüğünün 16.06.2023 tarihli ve 87756 sayılı yazıları ve Özbekistan Cumhuriyeti Başsavcılığının 18.08.2022 tarihli istem yazılarından; dolandırıcılık suçundan kırmızı bültenle uluslararası seviyede aranan Özbekistan Cumhuriyeti vatandaşı, 05.01.1980 doğumlu ..... 'in Özbekistan yetkili adli makamlarınca yargılanmak üzere iadesinin talep edildiği anlaşılmıştır.

2. İadesi talep edilen .... 19.09.2023 tarihli celsede alınan beyanında; 6706 sayılı Kanun'un "rızaya dayalı iade usûlü" başlıklı 17 nci maddesi uyarınca talep eden Özbekistan Cumhuriyetine rızaen iade edilmeyi kabul etmediğini, kimseyi dolandırmadığını, Türkiye'de yerleşik hayatının olduğunu, Özbekistan vatandaşı olan eşinin ve çocuklarının burada ikamet ettiklerini beyan etmiştir.

2. İadesi talep edilen .... 19.09.2023 tarihli celsede alınan beyanında; 6706 sayılı Kanun'un "rızaya dayalı iade usûlü" başlıklı 17 nci maddesi uyarınca talep eden Özbekistan Cumhuriyetine rızaen iade edilmeyi kabul etmediğini, kimseyi dolandırmadığını, Türkiye'de yerleşik hayatının olduğunu, Özbekistan vatandaşı olan eşinin ve çocuklarının burada ikamet ettiklerini beyan etmiştir.

3. Dosyada, iadesi talep edilen hakkında Özbekistan Adli Makamlarınca verilen 11.10.2021 tarihli sanık hakkında ceza davasının başlatılması hakkında karar, 06.12.2021 tarihli sanık hakkında arama emri çıkarılması hakkında karar, 09.12.2021 tarihli gıyabi gözaltı şeklinde önleyici tedbir uygulanması hakkında karar, 04.08.2022 tarihli sanık sıfatıyla gıyaben dava sürecine dahil edilmesine ve Özbekistan Cumhuriyeti Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 46 ncı maddesi uyarınca hak ve yükümlülüklerinin sanığa açıklanmasına dair karar, 18.08.2022 tarihli iade talepnamesi, sanığın kimlik bilgilerini içerir fotoğraflı biyometrik pasaportu sureti, Özbekistan Cumhuriyeti Ceza Kanunu'nun ilgili maddeleri ve tercümelerini içerir bir kısım bilgi ve belgelerin bulunduğu görülmüştür.

4. Talepnameye ekli belge içeriklerine göre ticaretle uğraşan iadesi talep olunanın 2019 yılının mart ayından 2021 yılının eylül ayına kadar onlarca kişiyi pahalı bir mantar türü yetiştirip kâr elde edecekleri vaadiyle tohum ve toprak satarak kandırıp paralarını aldığı, vaat ettiği üretimi gerçekleştiremeyen ve paralarını da iade alamayan kişilerin iadesi talep olunanı şikâyet ettikleri anlaşılmıştır.

5. Mahkemece; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 38 nci maddesi, 6706 sayılı Kanun, Türkiye Cumhuriyeti ile Özbekistan Cumhuriyeti Arasında Suçluların İadesi Anlaşması, Suçluların İadesine Dair Avrupa Sözleşmesi (SİDAS), bu sözleşmeye ek 2. Protokol gibi geri verme kurumuna ilişkin mevzuatların içeriklerindeki şartlar dikkate alınarak; iade yargılamasına konu suçun yabancı ülkede, yabancı tarafından işlenen suçlardan olduğu, Türkiye Cumhuriyeti Devletine ya da vatandaşına karşı işlenmiş ve Türkiye'nin yargılama yetkisine giren bir suç olmadığı, isnat edilen eylemlerin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda da suç teşkil ettiği ve anılan Kanuna göre de ceza zamanaşımının dolmadığı ve suçun affa uğramadığı, suçun düşünce suçu, askeri suç ve siyasi suç niteliğinde olmadığı, Türkiye Devletinin güvenliğine karşı, Türkiye Devletinin veya bir Türk vatandaşının yada Türk kanunlarına göre kurulmuş bir tüzel kişinin zararına işlenmediği, SİDAS Ek 2. Protokolünün üçüncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca yeniden yargılanma hakkı ve duruşmalara katılma imkânı verileceğine ilişkin teminat verildiği de anlaşılmakla iadesi talep edilenin dolandırıcılık suçundan iade talebinin kabul edilebilir olduğuna karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Olay ve Olgular kısmının (5) numaralı paragrafında Mahkemenin iade talebinin kabul edilebilir olduğuna dair kararında da yer alan diğer şartlar oluşmuş, ancak;

IV. GEREKÇE

Olay ve Olgular kısmının (5) numaralı paragrafında Mahkemenin iade talebinin kabul edilebilir olduğuna dair kararında da yer alan diğer şartlar oluşmuş, ancak;

1. 6706 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinin dördüncü fıkrasında "kişinin iadesi halinde, ancak iade kararına dayanak teşkil eden suçlardan dolayı yargılanabileceği veya mahkûm olduğu cezanın infaz edilebileceğinin" hüküm altına alındığı, yine taraf olunan SİDAS'ın 14 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hususilik kuralına göre de, talep eden Özbekistan Cumhuriyeti tarafından adı geçenin iade edilmesi halinde başka suçlardan dolayı yargılanmayacağı ya da mahkûm olduğu cezanın infaz edilmeyeceği hususunda taahhütte bulunulmadığı anlaşıldığından; 6706 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinin dördüncü fıkrası ve SİDAS'ın 14 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca, kişinin iadesi halinde ancak iade kararına dayanak teşkil eden suçlardan dolayı yargılanabileceği ya da mahkûm olduğu cezanın infaz edilebileceği hususunda iade talebinde bulunan ülkenin taahhüdü alınmadan karar verilmesi,

Nedenleriyle karar hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.10.2023 tarihli ve 2023/406 Esas, 2023/529 Karar sayılı kararına yönelik iadesi talep edilen müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 285 inci ve 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11679, Karar No: 2019/5312, Tarih: 17.09.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/11679 E.  ,  2019/5312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan ve 2009 yılında yapılan kadastro sırasında dere yatağı olarak tespit harici bırakılan taşınmazın bir bölümü hakkında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmaz bölümünün adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, fen ve jeoloji mühendisi bilirkişileri tarafından hazırlanan 15.03.2016 tarihli bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 124,59 metrekare yüzölçümündeki kısmın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava ve temyize konu taşınmaz bölümünün (15.03.2016 tarihli jeolog bilirkişi raporunda ve 23.03.2015 tarihli harita bilirkişi raporunda (A) ile gösterilen bölüm) davacı ve oğluna ait 179 ada 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazlar ile bütün halde iken köy ulaşım yolunun açılması sırasında dere yatağı tarafında kaldığı, taşınmaz üzerinde birkaç ocak fındık ağacı bulunduğu, beyanlara göre de 1985 ve 1986 yıllarında bir bütün halde fındık tarımı yapılan yer olduğu, bu şekilde davacı lehine zilyetlikle edinim koşullarının oluştuğu gerekçesi ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Ziraat mühendisi bilirkişi tarafından hazırlanan raporda, taşınmazın taşlık ve kayalık olduğu, dere etkisi altında bulunduğu, eğiminin % 75-80 civarında olduğu, üzerinde tarım dışı olarak yetişen orman gülü ve kızılağaç bulunduğu, taşınmazın tarım arazisi niteliğinde olmayıp bu şekilde kullanılmasının mümkün olmadığı hususlarının tespit edildiği, dosyadaki fotoğrafların da bu durumu teyit ettiği, öte yandan keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıkların da taşınmaz üzerinde 1986-1987 yıllarından sonra tarımsal faaliyette bulunulmadığını belirttikleri anlaşılmakta olup, bu haliyle dosya kapsamına göre, davacı lehine zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

17.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8835, Karar No: 2013/14027, Tarih: 18.11.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/8835 E.  ,  2013/14027 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

09.05.2007 tarihinde haczedilerek sanığa yediemin sıfatıyla teslim edilen malların muhafazası için haciz mahalline gidildiğinde malların yerinde bulunmadığının 21.06.2007 tarihli tutanakla tespit edilmesi, sanığın haciz tarihinde borçlu şirkette çalıştığını, ancak kendisinin işyerinde olmadığı bir sırada malların İstanbul 3. İcra Müdürlüğünün 2007/4363 esas sayılı dosyasından muhafaza altına alındığını iddia etmiş ise de, sanığa yediemin olarak bırakılan 2 adet Philips marka LCD ekran bilgisayar ile 20.000 adet bandrollü DVD filmin anılan dosyada muhafaza altına alınmadığının saptanması karşısında, belirtilen malların dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına neden olduğu anlaşılan sanık hakkında TCK'nın 289/3. maddesi uyarınca uygulama yapılması yerine yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12382, Karar No: 2024/12946, Tarih: 03.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12382 E.  ,  2024/12946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

TEMYİZ EDENLER : Taraf vekilleri

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, vekilin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında; adli yardım talebinde bulunan davacı, temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispata yarar herhangi bir bilgi ve belgeyi temyiz dilekçe ekinde dosyaya sunmamış olup bu şekli ile davacının temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,