muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14604, Karar No: 2016/1864, Tarih: 24.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/14604 E.  ,  2016/1864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, emniyetli bir şekilde araç idare edemeyecek halde olmasına rağmen araç kullanmak

HÜKÜM : TCK'nın 152/1-a, 168/1, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet

TCK'nın TCK 179/3, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

232 promil alkollü olarak araç kullanmakta olan sanığın kırmızı ışıkta beklemekte olan bir araca arkadan çarpması sonrasında karakola götürüldüğü ve burada karakolun camlarını kırdığı iddia ve kabul olunan olayda; trafik güvenliğini tehlikeye sokmak ve kamu malına zarar verme suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 24.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10322, Karar No: 2012/11980, Tarih: 04.05.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/10322 E.  ,  2012/11980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 04.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6956, Karar No: 2022/223, Tarih: 13.01.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/6956 E.  ,  2022/223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 02.05.2017 tarih ve 2016/843 E. - 2017/634 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi temlik alan davalı Hayat Varlık Yönetim A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalılardan T.E.B. Finansal Kiralama A.Ş.'nin takibe konu yaptığı, diğer davalının lehdar olduğu çekteki keşideci imzasının davacıya ait olmadığını ileri sürerek borçlu olmadığının tespiti ile haksız takip nedeniyle tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, davalı ile diğer davalı arasında imzalanan faktoring sözleşmesine istinaden faturaya dayalı alacak temlik alınıp, davacının keşidecisi olduğu çekin de davalıya verildiğini, karşılıksız çıkan çek bedelinin tahsili için takip yapıldığını, davalı şirketin faktoring sözleşmesinde belirtilen usullere, ilgili kanun ve yönetmeliklere uygun biçimde alacağı temlik aldığını, kötüniyetli olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı... Sıhhat Ecza Deposu A.Ş. iflas idaresi vekili, ... Sıhhat Ecza Deposu Paz. ve Tic. A.Ş.'nin iflasına 14.07.2011 tarihinde karar verildiğini, İİK'nun 194. maddesi gereğince yargılamanın 2. alacaklılar toplantısından 10 gün sonraya bırakılması gerektiğini, iflas idare memuru olarak tasfiye işlemlerinin yürütülmesi için atandıklarından, iflas tarihinden öncesine ilişkin... şirket ya da şirket yetkililerinin yaptığı işlerden bilgi sahibi bulunmadıklarını, davalı iflas idaresinin dava açılmasına sebebiyet vermediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacının kendisi tarafından keşide edilmediği sabit olan davaya konu çek bedelinden sorumlu olmadığı, davalı ...Ş. hakkında açılan davanın kabulü gerektiği, davalı ...'in takip yaptığı sırada kötü niyetli olduğunun ispatlanamadığı, kötüniyet tazminatı talebinin reddi gerektiği, icra takibi yapmayan ciranta olarak davalı... Sıhhat Ecza Deposu A.Ş. yönünden davanın reddine karar verildiği gerekçesiyle davalı ...Ş. hakkında açılan davanın kabulü ile, İstanbul 7. Icra Müdürlüğünün 2008/22840 E. Sayılı icra dosyasında takibe konu edilen Halkbank Bergama Şubesinin 09000173 no'lu hesabına ait 08/11/2008 keşide tarihli 9483634 no'lu 21.833,34 TL bedelli çekten dolayı davacının borçlu olmadığının tespitine, kötü niyet tazmitanı talebinin reddine, davalı... Sıhhat Ecza Deposu A.Ş. yönünden davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı Hayat Varlık Yönetim A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davalı Hayat Varlık Yönetim A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava çekteki imzanın kendisine ait olmadığı iddiasına dayalı olarak borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece çekin davacı tarafından keşide edilmediğinin sabit olduğu gerekçesiyle davalı banka hakkında açılan davanın kabulüyle davacının çekten dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir. Ancak mahkemece Adli Tıp Kurumu’ndan imza incelemesine dair bir rapor alınmadan Bergama 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2009/452 E. sayılı dosyasında alınan 27.06.2011 havale tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı’nın raporu doğrultusunda karar verildiği anlaşılmış olup bu husus doğru görülmemiştir. Ayrıca anılan dosyada bulunan raporda iki adet çek incelenmişse de incelenen çeklerin arasında dava konusu çekin bulunmadığı da tespit edilmiştir. O halde mahkemece dava konusu çek yönünden imzanın davacıya ait olup olmadığı yönünden inceleme yapılmadan çekteki imzanın sahte olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, 13/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26040, Karar No: 2016/6418, Tarih: 30.03.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/26040 E.  ,  2016/6418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi

HÜKÜMLER : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, CMK'nın 237/2. maddesi gereğince suçtan zarar gören müşteki ...'nün katılan, vekilinin de katılan vekili sıfatıyla davaya kabulüne karar verilerek, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Bireyin bir sendikaya girme veya girmeme, sendikal faaliyete katılıp katılmama iradesi Anayasa'nın 51., Siyasal ve Medeni Haklar Uluslararası Sözleşmesi'nin 22., Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 11. maddeleri ile güvence altına alınmıştır.

Yasa koyucu da, çağdaş bir yaklaşımla Anayasa ve uluslararası sözleşmelerle koruma altına alınan bu hakkın, cebir veya tehdit kullanılarak engellenmesi eylemini, 5237 sayılı TCK'nın 118. maddesinde yeni bir suç tipi olarak düzenlemiştir. Anılan Kanun maddesinin 1. fıkrasıyla bireysel sendika özgürlüğü, 2. fıkrasıyla da kolektif sendika özgürlüğü güvence altına alınmıştır. Ancak unsurları farklı olmakla beraber her iki suçun da sendikal özgürlüğe ilişkin aynı hukuksal değeri koruduğu kabul edilmelidir.

Anayasa'nın 51. maddesinde, “Çalışanlar ve İşverenler üyelerinin çalışma ilişkilerinde, ekonomik ve sosyal hak ve menfaatlerini korumak ve geliştirmek için önceden izin almaksızın sendikalar ve üst kuruluşlar kurma, bunlara serbestçe üye olma ve üyelikten serbestçe çekilme haklarına sahiptir. Hiç kimse bir sendikaya üye olmaya ya da üyelikten ayrılmaya zorlanamaz...”

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 11. maddesinde, “Herkes barışçıl olarak toplanma ve dernek kurma hakkına sahiptir. Bu hak, çıkarlarını korumak amacıyla başkalarıyla birlikte sendikalar kurma ve sendikalara üye olma hakkını da içerir.

Siyasal ve Medeni Haklar Uluslararası Sözleşmesi'nin 22. maddesinde ise “Herkesin, kendi çıkarlarını korumak için sendikalar kurmak ya da bunlara girmek hakkı da dahil olmak üzere, başkalarıyla bir araya gelip dernek kurma hakkı vardır.” hükümleri yer almaktadır.

Anılan özgürlüğe yönelik kanuni ve meşru amaçla yapılan müdahaleler bile AİHM kararlarında demokratik bir toplumda gereklilik yönünden irdelenmiştir.

AİHM'nin 27/03/2007 tarih ve B. No: 6615/03 sayılı Karaçay/Türkiye kararında;

Siyasal ve Medeni Haklar Uluslararası Sözleşmesi'nin 22. maddesinde ise “Herkesin, kendi çıkarlarını korumak için sendikalar kurmak ya da bunlara girmek hakkı da dahil olmak üzere, başkalarıyla bir araya gelip dernek kurma hakkı vardır.” hükümleri yer almaktadır.

Anılan özgürlüğe yönelik kanuni ve meşru amaçla yapılan müdahaleler bile AİHM kararlarında demokratik bir toplumda gereklilik yönünden irdelenmiştir.

AİHM'nin 27/03/2007 tarih ve B. No: 6615/03 sayılı Karaçay/Türkiye kararında;

“.......Başvuran, ...’e bağlı bir sendikaya üye olmaması halinde kendisine benzeri bir disiplin cezasının verilmeyeceğini savunmaktadır. Başvuran, Valiliğin gönderdiği 5 Eylül 2002 tarihli yazıya atıfta bulunarak, yasal olarak tanınan bir sendikanın yürüttüğü faaliyetleri engellemeye ve eylem gününden önce ve sonra tedbirler alarak sendikanın etkililiğini azaltmaya yönelik idari bir uygulamanın bulunduğunu ileri sürmektedir. Başvuran, Valiliğin önce eylemi engellemeye çalışarak ve daha sonra bu eylem gününe katılan devlet memurları aleyhinde ceza kararlarının alınması yönünde talimat vererek, idarenin keyfi olarak hareket etmesini eleştirmektedir. İdare, başvurana uyarma cezasını verirken, böyle bir disiplin cezasının hukuki denetiminin yapılmadığını bilmekteydi.

Hükümet, başvuranın hala söz konusu sendikanın üyesi olduğunu hatırlatmaktadır. Hükümet’e göre 11. madde, disiplin tedbirine konu teşkil eden sendika üyesi devlet memurlarına dokunulmazlık tanımamaktadır. Başvuran, 5 Haziran 2002 tarihinde isine gitmemesi nedeniyle disiplin cezası almıştır. Başvuran izin almadan sendika eylemine katılmış ve görevlerini yerine getirmediği gerekçesiyle disiplin cezası almıştır.

AİHM öncelikle, başvuranın bu eyleme katıldığını ulusal makamlar önünde inkar ettiğini not etmektedir. Başvuran, sunduğu savunma layihasında, söz konusu disiplin tedbirinin, Türkiye’nin ulusal ve uluslararası taahhütnameleri tarafından öngörüldüğü sekliyle sendikal haklarını ihlal ettiğini belirttiği açıkça ortadadır. Bundan dolayı başvuran, AİHS’nin 11. maddesine dayanarak yaptığı şikayetini ulusal mahkemeler önünde ileri sürdüğünden dolayı, AİHM, olaylara itiraz etmesine rağmen şikayetin esasını da inceleyecektir.

Daha sonra AİHM, dava konusu eylem gününün ulusal düzeyde önceden bildirildiğini ve eylem yapılmasına itiraz edilmediğini tespit etmektedir. Başvuran bu eyleme katılarak toplantı yapma özgürlüğünü kullanmıştır (Ezelin-Fransa, 26 Nisan 1991 tarihli karar).

Daha sonra AİHM, dava konusu eylem gününün ulusal düzeyde önceden bildirildiğini ve eylem yapılmasına itiraz edilmediğini tespit etmektedir. Başvuran bu eyleme katılarak toplantı yapma özgürlüğünü kullanmıştır (Ezelin-Fransa, 26 Nisan 1991 tarihli karar).

AİHM, toplantı yapma özgürlüğünün önemini göz önünde bulundurarak, özellikle amaçlanan meşru amaçla orantılı olup olmadığını tespit etmek amacıyla dava konusu disiplin cezasını dosyanın tamamı ışığında incelemiştir. AİHM, devlet memurlarının maaşlarına yapılan düşük zammı protesto etmek amacıyla üyesi olduğu ....’in düzenlediği eyleme katılması nedeniyle disiplin cezası adı altında başvurana uyarma cezasının verildiğini not etmektedir. Oysa verilen ceza, her ne kadar düşük olsa da, kendisi gibi sendikaya üye kişilerin çıkarlarını savunmak amacıyla sendika üyelerinin grev ve eylemlere yasal olarak katılmamasına yönelik caydırıcı bir niteliğe sahiptir (sözü edilen Ezelin kararı).

AİHM, başvurana verilen uyarma cezasının “demokratik toplumda gerekli olmadığı” sonucuna varmaktadır.

Bu nedenle AİHS’nin 11. maddesi ihlal edilmiştir.”

AİHM'nin 15/09/2009 tarih, B. No:30946/04 sayılı Kaya ve Seyhan/Türkiye kararında;

“.........Hükümet, başvuranların yetkili mercilere haber vermeden ve geçerli bir gerekçe göstermeden görevlerini yerine getirmemeleri ve görev yerine gelmemeleri dolayısıyla, verilen uyarı cezasının acil bir sosyal ihtiyaca cevap niteliğinde olduğunu ve meşru bir önlem olarak değerlendirilmesi gerektiğini savunmaktadır. Hükümet, daha sonra bu tür bir önlemin hedeflenen amaçla orantılı olduğunu iddia etmektedir.

Başvuranlar, Hükümetin argümanlarına itiraz etmekte ve sadece üyesi oldukları Kesk ve Eğitim-Sen sendikasının 11 Aralık 2003 tarihinde ulusal düzeyde düzenlediği bir günlük eyleme katıldıklarını belirtmektedir.

AİHM, söz konusu bir günlük eylemin önceden ulusal düzeyde bildirildiğini ve ilgili makamlarca yasaklanmadığını kaydetmekte ve başvuranların barışçıl toplantı özgürlüğü haklarını kullandıklarını eklemektedir (Enerji Yapı-Yol Sen davası ilgili bölüm, prg. 32 ve Fransa aleyhine Ezelin davası, 26 Nisan 1991, prg. 41, seri A no 202).

AİHM, ihtilaflı disiplin cezasının, barışçıl toplantı özgürlüğünün teşkil ettiği önemli yer bağlamında, hedeflediği iddia edilen meşru amaçla orantılı olup olmadığını dosyadaki tüm unsurlar ışığında incelemiştir. AİHM, başvuranların, üyesi oldukları Kesk’in parlamentoda tartışılmakta olan kamu yönetimi kanun tasarısını protesto etmek üzere düzenlediği bir günlük eyleme katılmaları nedeniyle, disiplin cezası başlığı altında bir uyarı aldıklarını not etmektedir. Oysa, her ne kadar şikâyet edilen bu ceza çok küçük olsa da, sendika üyelerini çıkarlarını korumak için meşru grev ya da eylem günlerine katılmaktan vazgeçirecek bir nitelik taşımaktadır (Karaçay ilg.böl., prg. 37).

AİHM, başvuranlara verilen disiplin cezasının « acil bir sosyal ihtiyaca » tekâbül etmediğini tespit etmekte ve bu nedenle « demokratik bir toplumda gerekli » olmadığı sonucuna varmaktadır.

Bunun sonucu olarak, mevcut davada, başvuranların AİHS’nin 11. maddesi anlamında gösteri yapma özgürlüğünü etkili bir şekilde kullanma hakları orantısız olarak çiğnenmiştir.

Dolayısıyla, bu hüküm ihlal edilmiştir.” biçiminde açıklamalara yer verilmiştir.

AİHM'nin önceki paragraflarda yer alan kararlarındaki özgürlükçü yaklaşımın, belirtilen hakka suç oluşturan eylemlerle müdahalelere ilişkin ceza soruşturma ve kovuşturmalarına da yansıtılması gerekmektedir. Böylece, hem kanuni ve meşru amaçla hem de suç oluşturan müdahalelerle kullanılması engellenen sendika hakkının (özgürlüğünün), demokratik bir toplum açısından taşıdığı öneme uygun, birbirini tamamlayan ve birbiriyle örtüşen bir şekilde korunması mümkün olacaktır. Bu bağlamda anılan suça ilişkin ceza soruşturma ve kovuşturmalarında; delillerin, sendika hakkının (özgürlüğünün), demokratik bir toplum açısından taşıdığı önem dikkate alınarak toplanması ve değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu suç, failin, mağduru bir sendikaya üye olmaya veya olmamaya, bir sendikanın faaliyetlerine katılmaya veya katılmamaya, sendikadan veya sendika yönetimindeki görevinden ayrılmaya zorlamak için cebir veya tehdit kullanmasıyla oluşur. Kanun maddesinde kullanılan cebir fiziki güç kullanılması anlamına gelmekte, tehdit ise manevi cebir niteliğinde olup mağdurun bireysel sendika özgürlüğünü kullanması yolunda iradesini sakatlayan, sendikal haklarını kullanması veya kullanmaya devam etmesi neticesinde kendisinin veya yakınlarının bir zarara uğratılacağını bildiren, belirli bir boyuta ulaşmış ve kolayca kurtulma olanağı bulunmayan her türlü davranıştır. Bu suçun oluşabilmesi için amacın gerçekleşmesi, başka bir anlatımla kişinin sendikaya üye olmaktan veya faaliyetlerine katılmaktan vazgeçmesi veya sendikadaki görevinden ayrılması zorunlu değildir. Bu amaçla mağdura karşı cebir veya tehdit kullanılması suçun tamamlanması için yeterlidir. Bu nedenle bu suç bir tehlike suçudur.

İncelenen dosyada;

... Bakanlığı İş Teftiş Kurulunca düzenlenen raporda, sendika üyelikleri nedeniyle baskıya uğradığı belirtilen ve olayın tanığı da olan mağdurlar ile birleştirilen dosyanın müştekisi Kerim Kavrık usulune uygun davetiye ile çağırılıp dinlenilmeden, ayrıca düzenlenen teftiş raporundaki bilgilere neden itibar edilmediği tartışılıp değerlendirilmeden, eksik araştırma ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30.03.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15078, Karar No: 2014/18816, Tarih: 26.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/15078 E.  ,  2014/18816 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK 223/2-c maddesi gereğince beraat

Dairemizce verilen 29.11.2013 gün, 2013/4953 Esas ve 2013/27367 Karar sayılı Karara Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, “Yüksek Daire'nin kararının içeriğinin dosya kapsamına uygun olmadığı, Yüksek Daire'nin uzmanlık gerektiren bir konuda verilmiş olan raporu neden kabul etmediğini kararında açıklamadan ve bu raporu görmezden gelerek yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verdiği, bu şekildeki bir kabulün doğru olmadığı, sanığının olay sırasındaki hızının kaç kilometre olduğuna ilişkin tarafların beyanlarından başkaca delil bulunmadığı, eğer burada şüpheli bir durum varsa ondan sanığın yararlanması gerektiği, ayrıca yağışlı bir havada zeminin aldığı renk ile zeminde bulunan yağ tabakasının renginin ne şekilde birbirinden tefrik edilebileceği de Yüksek Daire kararında açıklanmadığı, ya da sanık aracını kaç kilometre hız ile sürseydi bu kazanın olmayacağı da açıklanmadığı, bu nedenlerle yerel mahkemenin sanığın beraatine ilişkin hükmü yerinde olduğundan onanması gerektiği ” gerekçeleriyle itiraz edilmekle, 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine 02.07.2012 gün ve 6352 sayılı Kanunun 99. maddesine eklenen 3. fıkra uyarınca itiraz konuları değerlendirildi;

Gereği düşünüldü:

Dairemiz'in 29.11.2013 tarihli ilamı ile “Sanığın idaresindeki otomobille bölünmemiş, hafif eğimli, ıslak zeminli ve sert virajlı yolda, yağışlı havada seyri sırasında, sağa doğru olan viraja girdiğinde ani fren yapması ve zeminin de ıslak olması nedeniyle kontrolünü kaybederek aracının sağ önü ile karşı yönden kendi şeridinde gelen ve katılanın içinde bulunduğu otomobilin sol ön kısmına çarpması şeklinde meydana gelen olayda; kaza tespit tutanağında yolun orta kısmını kaplayacak şekilde zeminin yağlı olduğu ve zeminin ıslak ve yağlı olması nedeniyle sanığın aracın kontrolünü kaybettiği belirtilmiş ise de; olay yerindeki yağın olay öncesinde de orada bulunduğu kabul edilse bile dosyadaki CD'ler, fotoğraflar ve tutanaklar incelendiğinde, eğimli ve virajlı yolda havanın yağışlı ve zeminin kaygan olmasına rağmen sanığın hızını virajlı yol bölümüne girerken azaltmaması ve olay mahallinin olumsuz şartlarını göz önüne almadan seyretmesi nedeniyle olayın meydana gelmesine sebebiyet verdiği ve sanığın kusurlu olduğunun kabulü ile mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken isabetsiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması” gerektiğinden bahisle bozma kararı verildiği, kusurlu olduğu anlaşılan sanık hakkındaki beraat hükmünün

bozulmasına karar verilmesi yerinde görülmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın “yerel mahkemenin sanığın beraatine ilişkin hükmü yerinde olduğundan onanması gerektiği” gerekçesine dayalı itirazı yönünden önceki kararda değişiklik yapılmasını gerektiren herhangi bir nedenin bulunmadığı, konunun Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nca sonuca bağlanmasının daha uygun olacağı anlaşıldığından, dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 26.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4951, Karar No: 2013/21449, Tarih: 26.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/4951 E.  ,  2013/21449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 36. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15.11.2011 tarih ve 2011/13-2011/52 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 26.11.2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacılar vekili Av. ... ile davalılardan ..., vekili Av. .... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, 02.05.2001 tarihli sözleşme uyarınca davalıların dava dışı Pamir A.Ş'deki hisselerini müvekkillerine devir ettiklerini, sözleşmenin 14. maddesinde 15 yıl boyunca rekabet etme yasağı öngörüldüğünü, 22.05.2002 tarihli 'sulh protokolü' ile de tarafların karşılıklı birbirlerinden alacak ve taleplerinin bulunmadığını kararlaştırdıklarını, yaklaşık 20 ay sonra davalı ...'nun rekabet yasağı ile ilgili olarak Rekabet Kurumu'na başvurduğunu, bu yasağın 2 yıl olarak ve Türkiye sınırlarını kapsayacak şekilde belirlenmesini istediğini, sonuç olarak Kurul kararı ile sözleşmenin 14. maddesinin 4054 sayılı Kanunun 4 ve 56. maddeleri uyarınca geçersiz kabul edildiğini, ancak devir sözleşmesinin 18. maddesi uyarınca sözleşmenin diğer hükümlerinin geçerliliğinin etkilenmediğini, 14. maddenin geçersizliği sonrasında edimler arasında büyük bir dengesizliğin ortaya çıktığını, satıcı davalılara getirilen devir yasağının devir bedelinin tespitinde önemli rol oynadığını, Kurul kararı aşamasında tespit edildiği üzere dava dışı şirketin sabit kıymet ve stok toplamının 3.000.000 USD civarında bulunduğunu, oysa müvekkilinin 14.044.152 USD ödeme yaptığını, fabrikası bile kendisine ait olmayan dava dışı şirketin makine ve diğer araç ve gereçlerinin eski bulunduğunu, salt müşteri portföyü ve müşteri ilişkilerinin korunması için sabit değer toplamının 4,5 katı ödeme yapıldığını, başka bir anlatımla bu devir bedelinin 15 yıl rekabet etme yasağı dikkate alınarak belirlenip ödendiğini, Kurul kararı ile geçersiz sayılan bir ödeme konumuna geldiğini ileri sürerek, 4.000.000 USD tutarındaki alacağın sebepsiz zenginleşmeye dayalı olarak tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, 15 yıllık rekabet etme yasağının AB mevzuatına da aykırı olduğunu, zaten Rekabet Kurulu kararı ile de BK'nın 19 ve 20. maddelerine aykırı