muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17838, Karar No: 2015/5837, Tarih: 22.10.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/17838 E.  ,  2015/5837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2014/354216

MAHKEMESİ : Anamur Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2009

NUMARASI : 2006/12 (E) ve 2009/350 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemenin 12.03.2009 tarihli kararının sanıklar S.. K.. ve M.. S..'nin zorunlu müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 2012/6315 Esas, 2014/12707 Karar sayılı ilamında da belirtildiği şekilde, 23.12.2003 tarihli gerekçeli kararın, sanık M.. S..’nin kıta kumandanı ve müessese amiri gibi en yakın üstü olup olmadığı anlaşılamayan aynı çatı altında sürekli birlikte çalıştığını beyan eden Kd. Çvş. A...A... tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında; öncelikle Kd. Çvş. A... A....sanık M.. S..'nin kıta kumandanı ve müessese amiri gibi en yakın üstü olup olmadığı araştırılıp, en yakın üstü olmadığının tespiti halinde ise 23.12.2003 tarihli gerekçeli karar ile; atandığından haberdar olmadığı zorunlu savunmanın temyizini kabul edip etmediği açıklamasını içeren meşruhatla birlikte 12.03.2009 tarihli gerekçeli kararın, sanık M.. S..'ye usulüne uygun tebliğ edilerek buna ilişkin belge ile sunarsa temyiz dilekçesi de eklendikten ve bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize iadesinin sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 22.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5042, Karar No: 2016/7082, Tarih: 20.09.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/5042 E.  ,  2016/7082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... v.d.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 14.02.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23.09.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesine ilişkindir.

Bir kısım davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile satış suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmiştir

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Bir kısım davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince; hükümde satış memurunun ismen belirtilmesi ve vekalet ücretinin taraflar yararına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bent uyarınca bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün dördüncü bendinde yer alan "mahkememiz yazı işleri müdürü ....n atanmasına" ibaresinin çıkartılarak yerine "mahkememiz yazı işleri müdürünün atanmasına", yedinci bendinde yer alan "taraf vekilleri yararına" ibaresinin çıkarılarak yerine "kendisini vekille temsil ettiren taraflar yararına" ibarelerinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine, DÜZELTİLMİŞ ve DEĞİŞTİRİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 20.09.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29552, Karar No: 2014/31175, Tarih: 27.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/29552 E.  ,  2014/31175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ZONGULDAK 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/02/2012

NUMARASI : 2009/903-2012/35

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işverenlere ait işyerinde işçi olarak 22.12.1997-30.06.2008 arası çalıştığını, ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle haklı ve zorunlu nedenle iş akdini feshetmek zorunda kaldığını, davalılardan Elmas firmasının aynı işle iştigal eden ve daha önce aynı işyerinde çalışıp bu işyerinde yetkili olan D.. V.. adlı şahsa, işçileri ve bir kısım demirbaşları muvazaalı olarak devrederek diğer davalı işverenlik adıyla açtığını, işçilik alacaklarını her iki işveren aleyhine keşide ettiği ihtarname ile talep ettiğini, sonuç alamadığını, davalı gerçek kişinin işyerini devraldığını iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, fazla mesai ücreti, ulusal bayram-genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının davalı gerçek kişinin hiçbir zaman davacının işvereni olmadığını, husumet itirazları bulunduğunu, davacı ile davalı gerçek kişi arasında akdedilen bir iş sözleşmesinin bulunmadığını, işletme devri gibi bir durumun söz konusu olmadığını, davalı gerçek kişinin de D.. T.. yanında çalışırken işinden ayrılarak Elmas firması ile 01.01.2008 tarihinde iş sözleşmesi yaptığını, bu sözleşme uyarınca davalı gerçek kişinin Elmas firmasının işyerinde bulunan makineleri ve işyerinin belli bir kısmım kiraladığını ve sözleşmeye göre kendisine ait işçileriyle ve kendi evinde dikiş diken, ancak işçi olmayan kişilere makinelerin zimmetlenme suretiyle davalı Elmas firmasının sipariş edeceği hazır giyim işlerini fason olarak imal etme taahhüdü altına girdiğini, yani bu siparişleri ev hanımları ve kız meslek lisesi öğrencilerine yaptırdığını, davacının davalı gerçek kişinin işçisi olmadığını, davalı gerçek kişinin imzaladığı iş sözleşmesine müteakip kendi işçileri için işe giriş bildirgelerini verdiğini, ancak diğer davalının taahhütlerini yerine getirmemesi nedeniyle de 31,07.2008'de kapanışını bildirdiğini beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davalı D.. T.. - D.. V..'a karşı açılan dava yerinde olmadığından reddine, diğer davalı işverene karşı açılan işçi alacakları davasında ücret, ihbar tazminatı ve dini bayram-genel tatil ücreti alacaklarının reddine, bunun dışındaki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğü devam eden, 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi gereğince, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki iş sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da gözönünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanunun 14. maddesinin 2. fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun’un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından sözkonusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Dosya içeriğine göre davacının davalı E..T.. Sanayi Tic. A.Ş.’ne ait işyerinde 11.10.2003-31.12.2007 tarihleri arasında çalıştığı, iş sözleşmesinin ücret alacaklarının ödenmemesi sebebi ile davacı tarafından 31.12.2007 tarihi itibari ile feshedildiği, işyerinin 01.01.2008 tarihinde diğer davalı Derya Vefikuluçay adlı şahsa davalı işverenler arasında işyerinin devrine ilişkin yapılan 01.01.2008 tarihli sözleşmede davalıların faaliyet konusunun konfeksiyon-tekstil işi olmakla aynı iş olduğu, sözleşme uyarınca davalı şirketin icarında bulunan işyeri ve davalı şirkete ait makinelerin, davalı şahsın kullanımına verildiği, davalı şahsın, davalı şirketten kendi kadrosuna işçi alabileceğinin kararlaştırıldığı gerekçesiyle işyeri devrinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davalı Derya Vefikuluçay hakkındaki davanın husumet yokluğu sebebiyle reddine karar verilmiştir. Davacı ile aynı dönemde çalışan işçinin davalılar hakkında açmış olduğu işçilik alacakları davasında Zonguldak 1. İş Mahkemesinin 2009/883 esas, 2012/679 karar sayılı dosyasında davalıların müşterek müteselsilen sorumluluğuna hükmedilmiştir. Mahkemece davalılara ait tüm vergi kayıtları, ticaret sicil kayıtları, davalı işyerlerine ait Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları getirtilmeden mütalaasına başvurulan bilirkişinin düzenlediği rapora itibarla karar verilmesi isabetli olmamıştır. Bu itibarla öncelikle işyeri devrine ilişkin davalı işverenlere ait şirket kayıtları, vergi kayıtları, Sosyal Güvenlik Kurumu işyeri kayıtları dosya içine alınarak yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda araştırma yapılarak davalı işverenler hakkında diğer işçiler tarafından açılan dava dosyaları da dikkate alınarak yapılacak araştırma sonucunda davalı şirketler arasındaki hukuki ilişkide işyeri devri, iş sözleşmesi devri ve muvazaa olup olmadığı belirlenerek, gerekirse ek rapor alınması suretiyle karar verilmelidir.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7269, Karar No: 2013/3991, Tarih: 29.04.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/7269 E.  ,  2013/3991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tefecilik, açığa atılan imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : Zamanaşımı nedeniyle düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Mahkemece sanık hakkında sahtecilik suçundan suç duyurusunda bulunulması ve katılanın hukuk davası açma hakkının saklı tutulması 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesi uyarınca davayı esastan sonuçlandıran hüküm mahiyetinde olmadığı anlaşılmakla temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiilerinin bu hususlara ilişen istemlerinin reddine, incelemenin katılan ... ... vekillerinin temyiz itirazları ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Açığa atılan imzanın kötüye kullanılması suçunda suç tarihi 15/09/2007 olduğu halde karar başlığına farklı yazılmış, ayrıca karar başlığında sanık müdafiileri gösterilmemiş ise de, bu hususlar mahallinde ikmal edilebileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Gerekçesi gösterilmek suretiyle tefecilik suçundan zamanaşımı nedeniyle ve açığa atılan imzanın kötüye kullanılması suçundan ise yasal süresinde şikayet hakkı kullanılmamasına bağlı olarak verilen kamu davalarının düşürülmesine dair hükümler usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan ... ... vekillerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 29/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12257, Karar No: 2022/1725, Tarih: 14.02.2022

**9. Hukuk Dairesi         2021/12257 E.  ,  2022/1725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... Bakanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Kurum bünyesinde faaliyet gösteren Altunhisar Kasabasındaki Zihinsel Engelliler Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde bakıcı annelik ve temizlik işlerini taşeron şirket sıfatıyla yürüten ... Temizlik Ltd. Şirketindeki işyerinde 2007 yılından 2011 yılına kadar çalıştığını, müvekkilinin iş sözleşmesinin işveren tarafından 15.01.2011 tarihinde haksız olarak feshedildiğini beyan ederek, kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti:

Davalı ... Müt. Ltd. Şti. vekili; husumet itirazı ile zamanaşımı def'inde bulunmuş, çalışılan yer resmi kurum olup bütün milli bayramlarda ve genel tatillerde izinlerini kullandığını, işyerinde çalışanlara 1,5 saat yemek molası verildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Politikalar Bakanlığı vekili; husumet itirazında bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar kapatılan Yargıtay 22. Hukuk Dairesi'nin 14/01/2019 tarih 2016/2664 esas 2019/804 karar sayılı ilamıyla fazla mesai çalışma saatlerinin yeniden değerlendirilmesi gerektiği ve ıslaha karşı zamanaşımı itirazının dikkate alınmamasının hatalı olduğu gerekçesiyle bozulmuş, bozma sonrası yapılan yargılamada mahkemece bozmaya uyulmasına karar verilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı Bakanlık vekili temyiz etmişlerdir.

Gerekçe:

Mahkemece bozma sonrasında yapılan yargılama sırasında hesap raporu alınmış, alınan ek bilirkişi raporu davalı Bakanlık vekiline tebliğ edilmeksizin 03/02/2021 tarihinde mahkemece yargılamaya son verilmiştir. Yargılamaya bu şekilde son verilmesi taraflara rapora karşı iki haftalık süre içinde itiraz hakkı tanıyan HMK'nın 281. Maddesinin 1. Fıkrasına aykırı ve davalı Bakanlığın hukuki dinlenilme hakkının kısıtlanması niteliğinde olup kararın bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, sair yönler incelenmeksizin yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 14/02/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13911, Karar No: 2016/2494, Tarih: 10.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/13911 E.  ,  2016/2494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İmar kirliliğine neden olmak, mühür bozma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-TCK'nın 184/1. maddesindeki "yapı ruhsatiyesi alınmadan veya ruhsata aykırı olarak bina yapan veya yaptıran" kişilerin cezalandırılması öngörülmüş olup, İmar Yasasının 5. maddesinde de bina kavramı kendi başına kullanılabilen, üstü örtülü ve insanların içine girebilecekleri ve insanların oturma, çalışma eğlenme veya dinlenmelerine veya ibadet etmelerine yarayan, hayvanların ve eşyaların korunmasına yarayan yapılardır." şeklindeki açıklanma karşısında, suça konu güneşlenme platformu ile falazler üzerinde inişi sağlamak için yapılan yolun babaları ile üzerine döşenen çelik profilin İmar Yasasının 5. maddesi kapsamında tanımı yapılan “bina” vasfında bulunup bulunmadığı hususunda uzman bilirkişiden rapor alınmaması,

2-Yapılan imalatların bulunduğu taşınmazın “sit alanında ve kıyı kenar çizgisi içerisinde” kaldığının anlaşılması nedeniyle 2863 sayılı Kanun ile 3621 sayılı Kıyı Kanununa aykırılıktan suç duyurusunda bulunulması, bu yönde davaların açılması halinde ise davaların birleştirilmesi, TCK'nın 44. maddesi gereğince daha ağır cezayı gerektiren suçtan hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ve yerinde olmayan gerekçe ile hüküm kurulması,

3-Sanık müdafinin, “müvekkilimiz oteli işleten şirketin yönetim kurulu başkanıdır ancak otelin işletmesi yönetim kurulu tarafından atanan genel müdürü tarafından yapılmaktadır, mühürleme yapıldığından müvekkil haberdar değildir, bundan sonraki yapım aşamasından da haberi olmamıştır” şeklindeki savunması karşısında, suç tarihinde otelin genel müdürü olan Vefa Çelik'in tanık olarak bilgisine başvurularak, mühürleme olayından sanığın haberdar olup olmadığı ile haberdar olması halinde ise, suça konu imalatların devamı yönünde sanık tarafından kendisine talimat verilip verilmediği hususlarının tespit edilmesinden sonra mühür bozma suçu yönünden sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Kabule göre de;

4-Kabule göre de;

TCK'nın 184/5. maddesinin uygulanabilmesi için kişinin, ruhsatsız ya da ruhsata aykırı yaptığı veya yaptırdığı binayı imar planına ve ruhsatına uygun hale getirmesi gerekir. Sanık müdafinin 24.10.2013 tarihli celse de, suça konu imalatlara dair izin alındığı yönündeki savunması, bu savunmayı destekleyen karardan sonra Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesine yaptırılan tespit neticesinde alınan bilirkişi raporu ile Antalya Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Komisyonunun “suça konu güneşlenme platformu uygulama projesinin falezlerin topografik doğal yapısına zarar vermeyecek şekilde yapılması ayrıca talep edilen alanın falezler üzerinde taşıyıcı görevi yapan temel alanlarındaki beton kütlelerin, falezlerin doğal yapısına uygun aynı taş malzeme ile gizlenmesi, çelik konstrüksiyon yapının falezlerin doğal rengine uygun olarak boyanması, platformun korkulukları, zemin kaplaması ile merdiven korkuluklarının ahşap malzemeden yapılması koşuluyla projenin tasdikinin uygun olduğu” yönündeki 07.05.2012 ve 21.05.2012 tarihli kararları karşısında, mahallinde yapılacak keşif neticesinde alınacak uzman bilirkişi raporuyla, yapılan imalatların Antalya Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Komisyonunun 07.05.2012 ve 21.05.2012 tarihli kararlarına uygun hale getirilip getirilmediğinin tespit edilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10/02/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5594, Karar No: 2015/3276, Tarih: 21.05.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/5594 E.  ,  2015/3276 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/326738

MAHKEMESİ : Rize Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 26/06/2013, 2012/19 (E) ve 2013/145 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık A.. Ç..'ın, mağdur .. kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin “suçun hukuki nitelendirilmesinde yanılgıya düşüldüğüne, vesaireye”, katılan vekilinin “takdiri indirim hükmünün uygulanmaması gerektiğine” yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın akıl hastası olup olmadığı hususu ile ilgili olarak Rize Eğitim ve Araştırma Hastanesi ve Ataköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’nden alınan raporlar ile Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesinden ve 4. İhtisas Kurulundan alınan raporlar arasında çelişki bulunduğundan, sanığın Adli Tıp Genel Kuruluna gönderilerek muayenesi yapıldıktan sonra Adli Tıp Genel Kurulundan rapor aldırılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, raporlar arasındaki çelişkiler giderilmeden eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebeplerden dolayı tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 21.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.