muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11249, Karar No: 2014/28286, Tarih: 25.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/11249 E.  ,  2014/28286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 22. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/02/2014

NUMARASI : 2013/595-2014/26

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 29.12.2011-11.01.2013 tarihleri arasında 10.000,00 TL brüt ücretle çalıştığını, iş sözleşmesinde işe giriş tarihinin şirketin Türkiye'de kuruluş tarihi olduğunu, sigorta işlemlerinin gecikmesi sebebiyle bildirimin 06.01.2012 tarihinde yapıldığını, davacının kıdeminin 6 aydan fazla olduğunu, iş sözleşmesinin mail yoluyla işveren tarafından sebep göstermeksizin ve savunması alınmaksızın feshedildiğini, yerine başka birinin istihdam edildiğini, davalı şirkette 30 ve fazla işçi çalıştırdığını, uluslararası şirket olması sebebiyle tüm çalışanların Türkiye'de olmadığını beyanla feshin haksız olması sebebi ile davacının işe iadesine, kararın kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre için 4 aya kadar doğmuş bulunan ücret ve diğer haklarını, davayı kazanması ve süresinde işverene başvurması halinde işverenin davacıyı işe başlatmaması halinde 4-8 aylık ücreti tutarında tazminat ödenmesine ve faize karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 29.12.2011-04.01.2013 tarihleri arasına genel müdür olarak işin genelini sevk ve idare eden bir şekilde çalıştığını, personel alımı ve çıkarılması işi ile ortaklar kurulundan bağımsız olarak ilgilendiğini, yabancı ortaklı olan davalı şirketin temsil ve idaresinin davacı tarafından yerine getirildiğin, iş sözleşmesinin 5. maddesinde görevinin şirket müdürü olarak şirket yönetimi ve işin geliştirilmesi şeklinde belirtildiğini, şirket müdürü olarak işvereni temsil ettiğini ve onun adına tüm işlemleri yaptığını, İş Kanununun 18.maddesinin son fıkrasında işveren vekili sıfatına haiz bir kimsenin İş Kanunun 18-19-21-25/son hükümlerinden yararlanamayacağım, davanın 1 aylık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, iş akdinin 03.01.2013 tarihinde şirket ortağı ve yetkilisi tarafından feshedildiğini, iş akdinin 11.01.2013 tarihinde fesh edileceğinin söylendiğini, dava açma sürenin fesih iradesinin işçiye ulaştığı tarihte başlayacağını, şirket bünyesinde 21 kişi çalıştığını, davacının iş güvencesinden yararlanabilmesi için 30 işçinin çalışması gerektiğini beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin geçersiz feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin geçersiz feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir. (26.05.2008 gün ve 2007/35929 Esas, 2008/12484 Karar sayılı ilamımız).

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta davacının davalı şirketi yöneten genel müdür olarak çalışmasının yanı sıra, davalı şirketi şirket müdürü olarak temsil ve ilzam yetkisine sahip olduğu, buna göre davacının iş güvencesi kapsamı dışında işveren vekili olduğunun kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozma nedenidir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Sonuç:

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Sonuç:

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 386.20 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 25.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5019, Karar No: 2024/3528, Tarih: 16.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5019 E.  ,  2024/3528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1464 E., 2023/393 K.

KARAR : Başvurunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm tesisine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/741 E., 2022/530 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı erkek vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalı erkek vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesi tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 3. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,16.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3816, Karar No: 2013/7338, Tarih: 13.05.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/3816 E.  ,  2013/7338 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme, silahlı terör örgütünün propagandasını yapma, görevi yaptırmamak için direnme, 2911 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 1- 2911 sayılı Kanunun 32/1, TCK'nın 53/1, 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- 2911 sayılı Kanunun 33/1, TCK'nın 53/1, 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet

3- TCK'nın 38. maddesi yollamasıyla 265/1-3, 53/1, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

4- 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 53/1, 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet

5- TCK'nın 314/3, 220/6. maddeleri yollamasıyla TCK'nın 314/2, 53/1, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Temyiz edenler : Sanık ve müdafii

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın örgüt adına işlediği görevi yaptırmamak için direnme, 2911 sayılı Kanunun 32 ve 33. maddelerine aykırılık suçlarının hükümden sonra 30.04.2013 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6459 sayılı Kanunun 8. maddesi ile 3713 sayılı Kanunun 7. maddesine eklenen 4. fıkra kapsamında sayılan suçlardan olmadığı belirlenerek yapılan incelmede;

1- Görevi yaptırmamak için direnme ve 2911 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığın gösteri sırasında bizzat güvenlik güçlerine taş atarak direndiğinin iddia ve kabul edilmesine rağmen, "2911 sayılı Kanunun 32/2 yollamasıyla TCK'nın 265. maddesi uyarınca" cezalandırılmasına karar verilmesi yerine, "TCK'nın 38. maddesi yollamasıyla" cezalandırılmasına karar verilmesi mahallinde giderilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme ve silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçlarından kurulan hükme yönelik temyize gelince;

a) Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2- Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme ve silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçlarından kurulan hükme yönelik temyize gelince;

a) Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Anayasanın 138/1. maddesi hükmü, 6352 sayılı Kanunun amaç, kapsam ve gerekçesi, TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, konusunun önem ve değeri, meydana getirdiği zarar ve tehlikenin ağırlığı sanığın kasta dayalı kusurunun yoğunluğu ile güttüğü amaç ve saik de göz önünde bulundurularak; tayin olunan cezadan TCK'nın 220. maddesinin 6. fıkrasının 2. cümlesinde yer alan düzenleme uyarınca hukuka, vicdana, dosya kapsamına uygun ve gösterilen indirim miktarı ile orantılı makul ve makbul bir indirim yapılması gerekirken, dosya kapsamına uymayacak biçimde ve yetersiz gerekçe ile silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçundan hükmolunan cezadan indirim yapılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b) Sanığa 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi gereğince ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede unsurları gösterilen ancak sevk maddesi yer almayan 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilerek savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan kurulan hükmün diğer yönleri incelenmeksizin hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 13.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5117, Karar No: 2014/18891, Tarih: 26.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/5117 E.  ,  2014/18891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/12/2013

NUMARASI : 2012/797-2013/721

Taraflar arasındaki Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 17. maddesi uyarınca taşınmazın mutlak koruma alanında kaldığı iddiasına dayanan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 17. maddesi uyarınca taşınmazın mutlak koruma alanında kaldığı iddiasına dayanan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden, dava konusu taşınmazın Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 17. maddesi uyarınca “Birecik Baraj gölü Mutlak Koruma Alanında” kaldığı, ancak taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığından ve husumet hususunun da idari yargıda çözümlenmesi gerektiğinden Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 17. maddesi uyarınca açılan davaya bakma görevinin idari yargı yerine ait olduğu gözetilerek dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1840, Karar No: 2012/3195, Tarih: 08.03.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/1840 E.  ,  2012/3195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Suç örgütü oluşturma, kasten yaralama, mala zarar verme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 18/5-7. maddeleri uyarınca geri verme talebinin kabul edilebilir olduğuna,

...’un iade edilinceye kadar suçlarının niteliği, mevcut delil durumu, dosya kapsamı ve hakkındaki kuvvetli suç şüphesinin bulunduğu da dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 18/7. maddesi uyarınca tutukluluk halinin devamına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği’nin 31.05.2011 tarihli yazısı sonuca etkili görülmediğinden, tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin inceleme sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, geri verilmesi talep edilen müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle geri verme talebinin kabul edilebilir olduğuna dair kararın ONANMASINA, 08.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2619, Karar No: 2013/5140, Tarih: 09.05.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/2619 E.  ,  2013/5140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Küçük ... .....,Mahallesinde 1943 tarihinde yapılan kadastrosu sırasında 2082 ada 18 parsel sayılı 68 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın malikhanesi hükmen doldurulması için açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı Hazine'nin taşınmazın adına tescili için Asliye Hukuk Mahkemesi'ne açtığı davada, davanın reddine karar verilmiştir. Davacı Hazine'nin temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesince "tutanağında malik hanesi açık bırakılan yerlerle ilgili çekişmenin giderilmesinde 3402 sayılı Yasanın 25 ve 26. maddeleri gereğince münhasıran Kadastro Mahkemesi bulunmayan yerlerde de bu yetki kendisine verilen Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu, davaya Kadastro Mahkemesi sıfatıyla bakma yetkisi verilen Fatih 1. Asliye Hukuk Mahkemesince bakılarak, yargılamasının yapılması için görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, genel mahkeme sıfatıyla işin esası bakımından karar verilmesinin isabetsiz olduğu" gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece bozmaya uyularak dava dosyasının gönderildiği Fatih 1. Asliye Hukuk Mahkemesince yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, taşınmazın aslı, Ayasofyai kebir malı olup 2762 sayılı Vakıflar Kanunu uyarınca mukataalı ve icareteynli vakıflarda mutasarrıfın mirasçısız ölmesi ve gaip olması halinde taşınmazın mahlulen vakfa dönecek olması nedeniyle davanın da vakıf tarafından açılması gerekeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olmasına göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 1. maddesi uyarınca, Kadastro Hakimi taşınmaz malların sınırlarını arazi ve harita üzerinde belirterek hukuki durumlarını tespit etmek suretiyle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun öngördüğü tapu sicilini oluşturmak; doğru, uygulanabilir, açık ve infazda tereddüt doğurmayacak nitelikte hüküm kurmakla yükümlüdür. Çekişmeli taşınmazın 1943 yılında yapılan kadastro sırasında malik hanesinin açık bırakıldığı ve halen de mülkiyet durumunun belirlenmediği anlaşılmaktadır. Davacı Hazine, taşınmazın adına tescili istemiyle dava açmıştır. Malik hanesi açık olduğuna göre 3402 sayılı Kadastro Yasasının 30. maddesi uyarınca Kadastro Mahkemesince gerçek hak sahibinin re'sen tespiti ve onun adına tescil edilmesi gerekeceği kuşkusuzdur. Mahkemece davanın reddine karar verildiği halde yukarıda belirtilen hususlar dikkate alınmak suretiyle sicil oluşturacak şekilde hüküm kurulmaması isabetsiz olup davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 09.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.