muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1389, Karar No: 2025/3473, Tarih: 24.02.2025

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın katılana yönelik eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraatı yerine istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmesi,

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın katılana yönelik eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraatı yerine istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 42. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24 Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1290, Karar No: 2012/4540, Tarih: 13.06.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/1290 E.  ,  2012/4540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve arkadaşları tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesi istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davalı ... ve arkadaşlarının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 13.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10758, Karar No: 2009/12463, Tarih: 25.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/10758 E.  ,  2009/12463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik l. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :19.03.2009
Yargıtay — Esas No: 2015/6550, Karar No: 2015/11059, Tarih: 15.09.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/6550 E.  ,  2015/11059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasındaki bayilik ilişkinin sona ermesi üzerine bakiye cari hesap alacağının tahsili için davalı aleyhine icra takibi yapıldığını, davalının takibe haksız olarak itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının bayilik sözleşmesi gereğince iade etmesi gereken ve ariyet olarak teslim edilmiş olan 20 adet derin dondurucu ve 22 adet demir paleti iade etmediğini, bu mallar için 20.737,32 TL lik fatura düzenlendiğini, bunun dışında kalan borcun ödendiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler ile tarafların ticari defter ve kayıtlarına göre, davacının cari hesap alacağı konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmadığı, davalının davacıya 40 adet derin dondurucu teslim ettiği, bunlardan 20 adetinin davacı tarafından davalıya iade edildiği, davacının kalan derin dondurucuları iade ettiğini ispatlayamadığı, ariyet olarak verilen derin dondurucuların teslim tarihindeki rayiç bedeli olan 4.130 TL nin davacının alacağından mahsup edilmesi gerektiği, demir paletler yönünden ise, davalının 22 adet paleti davacıya teslim ettiğine dair sevk irsaliyesinin bulunmadığı, bu haliyle davalının demir paletlere yönelik talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne,16.607,32 TL yönünde takibin devamına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 15.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/786, Karar No: 2020/2060, Tarih: 05.03.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/786 E.  ,  2020/2060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki muarazanın men'i davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 10/07/2013 tarih, B13.2SGK4632001/7.079.493 sayılı davalı kurum kararı ile 2009 Yılı Eczane Protokolü’nün 6.3.19. ve 4.3.6. maddeleri uyarınca, hak sahiplerinin gıyabında olmak üzere kişilerin muzdarip olmadıkları rahatsızlıkları içeren usulsüz reçeteleri kuruma fatura etmekten dolayı sözleşmesinin iki yıl süre ile feshine ve reçete tutarı olan 3.536,57 TL nın 10 katı tutarında cezai işlem uygulandığını, bu varsayıma dayalı idari işlemin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının taraflar arasındaki sözleşmenin gereğini yerine getirmediği için davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; yaptırılacak bilirkişi incelemesi için gerekli giderin eksik olduğu anlaşılmakla davacı vekiline eksikliğin giderilmesi bakımından iki haftalık kesin süre verilmesine ancak verilen bu kesin sürede eksikliğin giderilmemiş olmasına göre ...nun 115/2. Maddesi gereğince davanın usulden reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine; Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin, 19/06/2015 tarihli, 2015/2270 Esas, 2015/21002 Karar sayılı ilamıyla "Delil ikamesi avansının verilen kesin süre içinde yatırılmaması dava şartı nedeni ile davanın reddini gerektirmez. Taraflar belirlenen sürede delil avansı giderini yatırmazsa dayandığı o delilinden vazgeçmiş sayılır. Hal böyle olunca mahkemece mevcut delil durumuna göre karar verilmesi gerekir" gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyulduğu belirtilerek, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, davalı kuruma sahte reçete fatura ettiği gerekçesiyle hakkında cezai işlem uygulandığını ve söz konusu reçetelerin bedellerinin kendisinden tahsil edilmek istendiğini beyan ederek, sahtecilik eylemine karışmadığını, hakkında yapılan ceza yargılamasından da beraat ettiğini iddia ederek dava konusu işlemlerin iptalini talep etmiş, davalı da taraflar arasındaki 2009 yılı sözleşmesinin gereğini yerine getirdiğini savunmuştur.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, davalı kuruma sahte reçete fatura ettiği gerekçesiyle hakkında cezai işlem uygulandığını ve söz konusu reçetelerin bedellerinin kendisinden tahsil edilmek istendiğini beyan ederek, sahtecilik eylemine karışmadığını, hakkında yapılan ceza yargılamasından da beraat ettiğini iddia ederek dava konusu işlemlerin iptalini talep etmiş, davalı da taraflar arasındaki 2009 yılı sözleşmesinin gereğini yerine getirdiğini savunmuştur.

Mahkemece uyuşmazlık konusu hakkında bilirkişi raporu alınmak istenmiş ancak verilen kesin sürede davacı tarafından bilirkişi ücretine dair delil avansı yatırılmadığı için ispatlanamayan davanın esastan reddine karar verilmiştir. Ancak 2009 Yılı Eczane Protokolü’nün davacıya uygunan 6.3.19. maddesinde “Eczacı yada eczane çalışanlarınca Kurumu zarara uğratmak amacıyla kasıtlı olarak Kuruma sahte ilaç fiyat kupürü veya sahte reçete veya sahte rapor fatura edildiğinin tespiti halinde reçete bedelinin 10 katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 2 yıl süre ile sözleşme yapılmaz. Uygulanacak cezai şart 10.000 TL’den az olamaz. Ancak, söz konusu sahte kupür veya sahte reçete veya sahte raporun eczacının kastı dışında üçüncü kişilerin dahli ile Kuruma fatura etme işlemi gerçekleştirilmiş ise bu madde hükmü uygulanmaz.” hükmü yer almaktadır. Yani bu maddedeki cezai işlemin uygulanabilmesi için davacı eczacının veya çalışanlarının dava konusu sahtecilik eylemine kasıtlı olarak iştirak etmeleri veya bizzat kendileri tarafından sahtecilik eyleminin gerçekleştirilmesi gerekir.

HMK 266. maddesi hükmüne göre, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren konularda bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur. Genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkes gibi hakimin de bildiği konularda bilirkişi dinlenmesine karar verilemeyeceği gibi, hakimlik mesleğinin gereği olarak hakimin hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konularda da bilirkişi dinlenemez. Bu yasal düzenleme karşısında dava konusu uyuşmazlıkta davacının veya çalışanlarının sahtecilik eylemini gerçekleştirip gerçekleştirmedikleri ya da sahtecilik eylemine iştirak edip etmedikleri hakimin hukuki bilgisi ile çözümlenebilecek bir konu olup bilirkişi raporu alınmasının gerekmediği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca mahkemece dosya kapsamındaki deliller ve davacı hakkında açılmış olan Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2009/35 Esas Sayılı ceza yargılaması dosyasının getirtilerek incelenmesi neticesinde eczacı yada eczane çalışanlarınca Kurumu zarara uğratmak amacıyla kasıtlı bir eylem gerçelleştirilip gerçekleştirilmediği belirlenmek suretiyle taraflar arasındaki protokol hükümlerine göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7983, Karar No: 2023/6842, Tarih: 10.05.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/7983 E.  ,  2023/6842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Şirkette 05.03.2008-28.02.2017 tarihleri arasında mali işler genel müdür yardımcısı olarak başarılı bir şekilde görevini ifa etmiş olması sebebiyle yaklaşık 9 yıllık görev sürecinde 2016 yılına kadar her sene başarı primi olarak jestiyon primi aldığını, 2016 yılında ise dengi olan tüm genel müdür yardımcılarına prim ödemesi yapıldığı hâlde müvekkiline ödeme yapılmamasının hakkaniyete ve eşitlik ilkesine aykırı olduğunu, 2016 yılında kârın %39 oranında olması nedeniyle 2016 yılı için bir önceki yıl aldığı tutarın %39 fazla oranında arttırılarak (GV stopajı sonrası) net 222,00 TL prim ödenmesi gerektiğini, 2017 yılının Şubat ayı dâhil davalı Banka 2016 yılının aynı dönemine göre daha yüksek (40 milyon TL dolayında) net kâr elde ettiğinden 2 aylık çalışması dikkate alınmaksızın o döneme denk düşen priminin de tarafına ödenmemiş olmasının haksız olup bu prim ödemesinin de yapılması gerektiğini, prime hak kazanması için işyerinde prim ödemesini gerektiren dönemin sonuna kadar çalışmış olmasının gerekmeyeceğini, bu sebeple keyfi ve haksız olarak ödenmeyen 2017 Ocak ve Şubat ayları baz alınarak hak ettiği prim alacaklarının (GV stopajı sonrası) net 37.000,00 TL olup bilirkişi tarafından ayrıca hesaplanması gerektiğini, işçiye ödenen çıplak ücret dışındaki düzenli olarak her yıl ödenen jestiyon (prim) ödemeleri de ücret niteliğinde olduğundan ve giydirilmiş ücret tanımına girdiğinden, ihbar tazminatı hesaplanırken işçiye ödenen brüt tutarın dikkate alınması gerektiğini ileri sürerek ihbar tazminatı ile prim ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının genel müdür yardımcısı unvanı ile çalışmakta iken 28.02.2017 tarihli Yönetim Kurulu kararı ile iş sözleşmesinin 28.02.2017 tarihinde yasal hakları ödenmek suretiyle feshedildiğini, davacının prim ödemeleri, izin ücreti ve ihbar tazminatının ödenmediğine ilişkin iddia ve beyanlarının dayanaksız olduğunu, müvekkili Bankada her yıl belirli oranda jestiyon primi dağıtılması yönünde bir uygulama olmadığını, bir yılın tamamlanması kaydı ile performansa bağlı olarak Genel Müdürlüğün takdir ve inisiyatifine göre yine takdir edilen bölüm yöneticilerine prim ödemesinin söz konusu olduğunu, genel bir uygulama olmadığını, davacının çalıştığı süreye ilişkin ihbar tazminatının kendisine tam ve eksiksiz ödendiğini, yapılan hesaplamanın davacı tarafından kabul edildiğini ve herhangi bir itirazının da olmadığını, davacının çalıştığı süreye ilişkin olan izin ücretinin kendisine eksiksiz ve tam olarak ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 10.03.2020 tarihli ve 2017/863 Esas, 2020/190 Karar sayılı kararıyla; davacıya her yıl prim ödemesi yapılması nedeniyle son üç yılın ortalaması alınarak prime hak kazandığı ve yıllık prim tutarının bir aya gelen karşılığının ihbar tazminatına eklenmesi gerektiği gerekçesiyle prim ve ihbar tazminatı fark alacaklarının kısmen kabulüne, yıllık izin yönünden ise talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 02.12.2021 tarihli ve 2020/2214 Esas, 2021/2663 Karar sayılı kararıyla;, taraf vekillerinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) ... alt bendi uyarınca ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

2. Dairemizin 20.04.2022 tarihli 2022/3716 Esas ve 2022/4936 Karar sayılı kararıyla; davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazları reddedilmiş ve davacının mali işler genel müdür yardımcısı olarak çalıştığı, Şirketin 2016 yılında kârını %39 oranında arttırdığını ve 2017 yılında önceki yılın aynı ayına oranla daha fazla kâr ettiğini ileri sürdüğü ve prim alacağı yönünden emsali genel müdür yardımcılarına ödenen prim oranında prim alacağının ödenmesini talep ettiği, Mahkemece işverene 6100 sayılı Kanun'un 220 nci maddesi sonuçlarını hatırlatan ihtarın yapılmadığı anlaşıldığından işverene 6100 sayılı Kanun'un 220 nci maddesi gereğince emsal işçilere ait prim bordrolarını sunması için kesin süre verilmesi, kesin süre içinde 2017 ve 2018 yıllarında davacı ile emsal nitelikteki genel müdür yardımcılarına yapılan ödemelere ilişkin kayıtların ibrazı hâlinde bilirkişilerce gerekli inceleme yapılarak oluşacak sonuca göre, aksi hâlde 6100 sayılı Kanun'un 220 nci maddesindeki usul gözetilerek duruma göre mali işler genel müdür yardımcısı olarak çalışan davacının mali işlere dair verileri bildiğinden davacı tarafın beyanı kabul edilerek uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmına uyularak davalıya 6100 sayılı Kanun'un 220 nci maddesine göre ihtarlı kesin süre verilmiş, davalının kayıtları sunmaması nedeniyle davacının, davalı Şirketin %39 oranında kâr ettiğine yönelik beyanına göre prim alacakları hesaplanarak taleple bağlı kalınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz başvuru dilekçesinde; müvekkili Bankada her yıl belirli oranda jestiyon primi dağıtılması yönünde genel bir uygulama olmadığını, yılın tamamlanması kaydıyla ve performansa bağlı olarak tamamen Genel Müdürlüğün takdir ve inisiyatifine göre jestiyon primi verildiğini, davacının 2017 yılına ilişkin jestiyon primi alacağının dayanağı olmadığını, zira 2017 yılında iki aylık çalışması olduğunu, davacının çalıştığı süreye ilişkin ihbar tazminatının kendisine eksiksiz ödendiğini, bilirkişi tarafından davacının talebinin bile üstünde bir hesaplama yapıldığını ileri sürerek kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının jestiyon prim alacağının hesabına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının jestiyon prim alacağının hesabına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.