muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/824, Karar No: 2021/1169, Tarih: 04.02.2021

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, kusura, eksik incelemeye ve lehe hükümlerin uygulanmadığına, katılanlar vekilinin, ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun bulunan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi'nin 20.02.2020 tarihli, 2020/307 Esas, 2020/212 Karar sayılı mahkumiyet hükmüne ilişkin yapılan temyiz isteminin isteme uygun olarak 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE; 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/2. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi'ne iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 04.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8386, Karar No: 2015/3689, Tarih: 26.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/8386 E.  ,  2015/3689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/05/2013 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 08/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ... Milletvekili olup, davalının da ... Barosuna kayıtlı avukat olduğunu, birlikte çıktıkları ... TV'nin objektif isimli programından sonra davalı tarafından ... Gazetesinin 17/01/2013 günlü sayısında hakkında yaptığı açıklamaların kişilik haklarına saldırı içerdiğini iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacı ile birlikte çıktıkları televizyon programından sonra davacının kendisi hakkında bir çok gazetede yazılan küçük düşürücü, rencide edici hakaretlerde bulunduğunu, bunun üzerine cevap mahiyetinde dava konusu açıklamayı ... Gazetesine yaptığını, davacının kişilik haklarına saldırı içermediğini davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının davacıya yönelik, “...O eniştesi ...'ın arkasında kendisine bir makam ve ikbal kapısı bulabilmek için rüzgar gülü gibi ...'den ...'ye oradan oraya savrulurken, ...'de onurlu, asil, dik duruşlu insanların üzerine eniştesi ile birlikte hayasızca, hiçbir ölçü ve değer tanımadan basıp zıplama peşinde koşarken, biz cübbeler sırtımızda 28 Şubat zihniyetine karşı meydanlarda haykırıyorduk ...Sen de yüz var zannettim. Bu kadar yüzsüz olduğunu bilemedim, kusura bakma ...Sözü yorumlamayı senin yüksek ferasetine bırakıyorum. (Feraset varsa tabii)...” şeklindeki beyanlarının davacının itibarını zedelediği, kamuoyu gözünde küçük düşürücü nitelikte olduğu kabul edilerek davacının manevi tazminat isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Anayasamızın 25. maddesi uyarınca “Herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir. Her ne sebep ve amaçla olursa olsun kimse, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; düşünce kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz.” Anayasamızın 90. maddesine göre usulüne uygun şekilde yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bu kapsamda Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi de kanun hükmünde sayılmaktadır. AİHS nin 10. maddesinde “Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir alma ve verme özgürlüğünü de içerir....” hükmü bulunmaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 22 Nisan 2013 tarihli 48876/08 başvuru no'lu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan «bilgi» ya da «düşünceler» için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, «demokratik toplumun» onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri 69698/01 ve 16354/06 başvuru numaralı kararlarında da tekrar etmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne göre; siyasetçilere yönelik eleştirinin sınırı özel kişiler için olandan daha geniştir ve siyasetle uğraşan kişilerin kendilerine yönelik sert, ağır ve hatta incitici eleştirilere de katlanması gerekir. Çünkü siyasetçi zorunlu ve bilinçli olarak eylem ve davranışlarını gazetecilerin ve vatandaşların kontrolüne açık bırakmakta, kamuoyuna mal olmuş kişiler haline gelmeyi bilerek tercih etmektedir.

Somut olaya gelince; Davacı ... milletvekilidir. Davalı da ... il teşkilatından olup ... Barosuna kayıtlı avukattır. Birlikte ... TV'nin "A." adlı programına konuk olmuşlar ve genellikle Bolu ilinin sorunları ile ilgili görüşlerini dile getirmişlerdir. Ne var ki davacı, davalının program sırasındaki tutum ve davranışlarını, ifadelerini programın arkasından gazetelere verdiği açıklamalar ile eleştirmiş, davalı ile ilgili kendi kişisel değer yargıları olan ifadeler kullanmıştır. Davalı ise davacının beyanlarına cevap mahiyetinde olmak üzere ... Gazetesine dava konusu edilen açıklamayı yapmıştır.

Dava konusu açıklamalarda, davalı ile davacının TV programındaki karşılıklı konuşmalarına ve bundan sonra davacının davalı hakkındaki açıklamalarına gönderme yapılarak tek tek cevaplar verildiği görülmektedir.

Dava konusu açıklamalarda, davalı ile davacının TV programındaki karşılıklı konuşmalarına ve bundan sonra davacının davalı hakkındaki açıklamalarına gönderme yapılarak tek tek cevaplar verildiği görülmektedir.

Şu durumda, davacının davalı hakkında yaptığı açıklamalara cevap mahiyetinde davalı tarafından dava konusu edilen ifadelerin kullanıldığı, Mahkemece, hakaret olarak kabul edilen ifadelerin davalının kişisel değer yargısı niteliğindeki görüşleri ve davacının kendisi ile ilgili değerlendirmelerine karşılık cevapları olup, ifade ve düşünce özgürlüğü kapsamı sınırları içinde kaldığı, davacının siyasi kimliği nedeniyle normal koşullardan daha ağır eleştiriye açık olması gerektiğinin kabulü gerekir. Mahkemece, demokratik bir toplum için düşünceyi açıklama özgürlüğünün sınırlanmasını gerektirir bir durum bulunmadığı, davacının kişilik değerlerinin ihlal edilmediği sonucuna varılarak, istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10852, Karar No: 2024/14384, Tarih: 19.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/10852 E.  ,  2024/14384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2018/2063 E., 2020/1026 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bitlis 2.Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/300 E., 2018/635 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7 maddeleri yollamasıyla 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, ve 63 üncü maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay 16. Ceza Dairesinin (kapatılan) İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında ve Dairemizin müstakar ilamlarında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 inci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın savunmaları ve Bank Asyadaki hesap hareketlerine dair kayıtlar ve sair deliller birlikte değerlendirildiğinde, örgüte yardım kastı ile hareket ettiğine yönelik savunmalarının aksini ispat eden, cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayan sanığın, atılı suçtan beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Bitlis 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6509, Karar No: 2014/8224, Tarih: 02.10.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/6509 E.  ,  2014/8224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Devrek Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 17/10/2008

NUMARASI : 2005/221 - 2008/323

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi ve bir kısım davalılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro tespiti sırasında M. Köyünde bulunan 14845,33 m2 yüzölçümlü .parsel sayılı taşınmaz, tarla vasfı ile davalılar adına tespit edilmiştir.

Davacı Orman Yönetimi vekili, 28.04.2005 tarihli dava dilekçesi ile; Devrek İlçesi, M. Köyü . ada .parsel sayılı taşınmazın tarla vasfı ile davalılar adına tespit edilmesine karşın, dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğunu ileri sürerek, davalılar adına yapılan tespitin iptaline ve dava konusu taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tespitini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddi ile Müfettişler Köyü.ada . parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile teknik bilirkişiler H.E. ve V. B. tarafından hazırlanan raporda (B) harfi ile gösterilen 7294,23 m2 yüzölçümünde olan yerin tespit gibi tesciline, (A) harfi ile gösterilen 7551,10 m2 yüzölçümünde olan kısmın orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Orman Yönetimi tarafından (B) harfli kısma; bir kısım davalı kişiler tarafından ise (A) harfli kısma yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde kadastro tespitinden önce yapılan orman kadastrosu bulunmamaktadır.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen kısmın orman vasfı ile tesciline, (B) harfi ile gösterilen kısmın ise tespit gibi tesciline karar verilmişse de yapılan incelme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki; Orman Yönetimi tarafından açılan temyize konu bu davanın devamı sırasında yörede orman kadastrosu ve 2/B çalışması yapılmış, 15.01.2008 tarihinde 6 ay süre ile ilân edilmiştir. Bu çalışmalarda dava konusu alanın orman olarak belirlenmesi üzerine, bir kısmı temyize konu davanın davalıları olan gerçek kişilerce orman kadastrosuna itiraz davası açılmış ve Müfettişler Köyünde bulunan 103 ada 148 sayılı parselin orman sayılmayan kültür arazisi olduğu iddia edilmiştir. Bu dava, kadastro mahkemesinin 2008/111 Esas sayılı dosyasına kaydedilmiş, daha sonra birleştirme ve tefrik kararları sonucu 2014/14 Esas sayılı dosyaya kaydedilmiş ve temyize konu davanın sonucunun beklenmesi yönünde ara karar kurularak duruşma tarihi ertelenmiştir. Yargılama sırasında davacı Orman Yönetimi tarafından, davalıların aynı taşınmaz için açtığı orman kadastrosuna itiraz davası ile temyize konu davanın birleştirilmesi talebinde bulunulmuş olmasına rağmen mahkemece bu talep dikkate alınmamış ve dosyaların birleştirilmemesinin gerekçesi de açıklanmamıştır.

Bu nedenle mahkemece, 2014/14 Esas sayılı dava dosyası ile 2005/221 Esas sayılı dosyadaki davalı parselin aynı parsel olduğu, iki dosya arasında hukukî ve fiilî yönden irtibat bulunduğu, biri hakkında verilecek kararın diğerini de etkileyeceği dikkate alınarak H.U.M.K.’nın 45. maddesi (6100 sayılı Kanunun 166. maddesi) gereğince dosyaların birleştirilmesi, dava konusu taşınmaza komşu olan taşınmazlarla ilgili dava dosyalarının dosya arasına alınması ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Orman Yönetimi ve bir kısım davalı kişilerin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 02/10/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5724, Karar No: 2011/7771, Tarih: 21.12.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/5724 E.  ,  2011/7771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, sözleşmede kararlaştırılan cezai şartın davalı yüklenici ile birlikte davacı şirketin genel müdürü olan diğer davalıdan müşterek ve müteselsilen tahsili istemiyle açılmış, mahkemece her iki davalı yönünden davanın reddine dair verilen karar davacı iş sahibi tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı yüklenici 07.05.2004 günlü götürü bedel hizmet alımı tip sözleşmesi ile davacı şirkete ait termik santralin kömür alma, hazırlama ve nakil sisteminin genel bakım ve onarımlarının yapımı işini 60 gün süre ile üstlenmiş, davacı idarece dava konusu ihale bedelinin tesbitine esas olacak yaklaşık maliyet hesabında ihale konusu işin 106 işçi ile yapılabileceği öngörülmüş iken, davalının eksik sayıda işçi çalıştırması nedeniyle sözleşmenin 16.1 ve 16.2. maddesi uyarınca ceza kesintisinin yapılması gerekirken davacı şirketin genel müdürü olan diğer davalının yükleniciye yazdığı 25.06.2004 tarihli yazı ile ceza uygulamasına engel olduğu iddiasıyla yüklenici ve genel müdür hakkında dava açılmıştır.

Mahkemece davacı iş sahibi işi teslim alırken BK'nın 158. maddesine uygun olarak cezai şart talep hakkını saklı tutmadığı, bu nedenle cezai şart talep edilemeyeceği, Genel Müdür ... 'nun ise, denetim ve kontrol yükümlülüğünü ihmal ettiği ve bu ihmal neticesinde davacı idarenin zararına yol açtığı hususunun ispatlanamadığı gerekçesiyle her iki davalı yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Millas Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16.05.2006 gün ve 286 sayılı iddianamesi ile davalı ... hakkında görevi kötüye kullanmak suçundan kamu davası açılmış, Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/431 Esas sayılı dosyası ile yapılan yargılama sonucu davalı genel müdürün yüklenici firmadan sözleşmenin 16.1 ve 16.2. maddeleri gereğince hakediş bedellerinin %1'i oranında ceza kesilmesi gerektiği halde firmaya bu yaptırımın uygulanmadığı, genel müdürün kendi el yazısı ile bu hususta talimat verdiği ve davacı şirketi 149.589,00 TL zarara uğrattığı ve yüklenici firmaya bu şekilde menfaat temin ederek görevini kötüye kullandığı gerekçesiyle 5237 Sayılı TCK'nın 257/I. maddesi uyarınca hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. Ceza hakiminin tesbit ettiği maddi olaylarla hukuk hakimi bağlı olacağından davalı genel müdür hakkında açılan ceza davasının kesinleşmesinin beklenmesi suretiyle sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile ve davalı genel müdürün idarenin zararına yol açtığı hususunun ispatlanamadığı gerekçesiyle hakkında açılan davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, hükmün açıklanan bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazları ile davalı yüklenici şirkete yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 21.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/541, Karar No: 2015/10785, Tarih: 28.09.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/541 E.  ,  2015/10785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BORÇKA KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/10/2014

NUMARASI : 2014/9-2014/50

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “davacı Hazine vekilinin sair temyiz itirazlarının yerinde olmadığı belirtilmiş; ancak çekişmeli taşınmazın dere yatağından elde edilip edilmediği yönünden uzman jeolog bilirkişi refakati ile keşif yapılarak, öncesinin dere yatağı olup olmadığı, dere ile arasında kot farkı bulunup bulunmadığı ve özel mülkiyete konu edilip edilemeyeceği hususunda ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınıp, sonucuna göre karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişmeli 265 ada 16 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 28.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13794, Karar No: 2016/12927, Tarih: 13.12.2016

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/13794 E.  ,  2016/12927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim hizmeti sözleşmesi nedeniyle ödediği ücretin iadesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bilgi ve belgeler okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ile 23.02.2011 tarihinde ingilizce eğitim alınması konusunda anlaşma yaptığını, bu anlaşma sonrasında hamile olduğunu öğrendiğini ve sağlık sorunları nedeniyle yalnız bir gün kursa katıldığını ileri sürerek, sözleşmenin feshi ile ödediği bedelin iadesini istemiş; mahkemece, davacının, 625 sayılı Kanuna dayalı olarak çıkarılan Özel Eğitim Kurumları Öğrenci Ücretleri Tespit ve Tahsil Yönetmeliğinin 10. maddesi kapsamına girmediğini, davacının sunduğu belgelerle 28.11.2011 tarihine kadar kursa devam edebileceğinin bilirkişi raporuyla sabit olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Milli Eğitim Bakanlığı Özel Öğretim Kurumları Yönetmeliğinin 56.maddesinde gösterilen hallerin varlığı halinde kurumdan ayrılanların ayrılış tarihinden sonraki günlere isabet eden ücretlerin kesinti yapılarak iade edilebileceği hükmedilmektedir. Anılan yönetmeliğin 56/3.maddesi “(3) Yukarıda belirtilen şartların dışında kurumlara (Mülga ibare:RG-12/4/2016-29682) (...) kaydolan öğrenci ve kursiyerlerden;

a)(Değişik:RG-21/7/2012-28360) Öğrenim ücretini yıllık olarak belirleyen okul öncesi eğitim kurumu, ilkokul, ortaokul, özel eğitim okulu, ortaöğretim okullarında ve öğrenci etüt eğitim merkezlerinde öğretim yılı başlamadan ayrılanlara yıllık ücretin yüzde onu dışındaki kısmı iade edilir.

Öğretim yılı başladıktan sonra ayrılanlara yıllık ücretin yüzde onu ile öğrenim gördüğü günlere göre hesaplanan miktarın dışındaki kısmı iade edilir.

b)Öğrenim ücretini ders saati ücreti olarak belirleyen kurumlarda dönem başlamadan ayrılanlara öğrenim ücretinin yüzde onu dışındaki kısmı iade edilir. Dönem başladıktan sonra ayrılanlara öğrenim ücretinin yüzde onu ile öğrenim gördüğü ders saati sayısına göre hesaplanan miktarın dışındaki kısmı iade edilir.

c)Öğretime başladıktan sonra ayrılan öğrenci veya kursiyerlerden alınacak ücret kurumun öğrenim ücretinden fazla olamaz.” hükmünü içermektedir.

Bu durumda, davacının hukuki durumunun yukarıda anılan yönetmelik kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11243, Karar No: 2012/12274, Tarih: 03.09.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/11243 E.  ,  2012/12274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın, taraflar arasındaki eczane protokolü hükümleri gereğince davalı kurumun sözleşmenin 3 aylık feshi ile cezai şart uygulamasının tedbiren kaldırılması istemine ilişkin olup, dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 03.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.