muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/799, Karar No: 2012/32470, Tarih: 02.10.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/799 E.  ,  2012/32470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Niğde Devlet Hastanesinin 20.02.2006 tarihli raporda yaralanmanın “.. yüzde sabit ize neden olduğu ve basit tıbbı müdahale ile giderilemeyeceği.. ” bildirilmiş ancak Niğde Adli Tıp Grup Başkanlığının 22.08.2006 tarihli raporunda katılandaki yaralanmanın yüzde sabit ize neden olmadığı belirtildiği halde basit tıbbı müdahaleyle giderilip giderilemeyeciği husununda mütalaa bulunmadığı anlaşılmakla, bu çelişkinin giderilmesi için Adli Tıp Grup Başkanlığından ek rapor alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.10.2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10436, Karar No: 2007/12541, Tarih: 19.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10436 E.  ,  2007/12541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 09/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklılar vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlular aleyhine genel haciz yoluyla başlatılan icra takibinde adlarına gönderilen ör.13 ödeme emrinin 02.12.2006 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 21.maddesine göre adı geçenlere tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

Borçlular vekili 15.12.2006 tarihinde İzmir Nöbetçi İcra Müdürlüğü aracılığı ile takip dosyasına gönderdiği itiraz dilekçesinde müvekkillerine ödeme emrinin 08.12.2006 tarihinde tebliğ edildiğini öne sürerek borca itiraz etmiş bulunmaktadır. İcra müdürlüğünce, ödeme emri tebligatlarının usulsüz yapıldığından bahisle bu itiraz üzerine takibin durdurulduğu görülmektedir. Anılan vekilin en geç 08.12.2006 tarihi itibariyle müvekkilleri hakkındaki icra takibinden haberdar olduğunun kabulü gerekir. Borçluların ödeme emrinin usulsüz tebliğ edildiği yönünde itiraz dilekçelerinde bir iddiaları olmadığı gibi icra mahkemesine ödeme emirlerinin tebliğ tarihlerinin düzeltilmesi konusunda da başvuruda bulunduklarına dair bir açıklamaları da yoktur.

İcra müdürünün tebligatın usulüne uygun olarak yapılmaması halinde alacaklıya süre vererek yeniden ödeme emri tebliğ işlemi yaptırmasında yasaca bir engel bulunmamaktadır. Ancak, tebligatın usulüne uygun yapılmadığından bahisle itiraz üzerine takibin durdurulması yönünde bir takdir hakkı yoktur.

Tebligat Kanunu'nun 20.maddesi aynen; "13,14,16,17 ve 18.maddelerde yazılı şahıslar kendisine tebliğ yapılacak kimsenin muvakkaten başka yere gittiğini belirtirlerse; keyfiyet ve beyanda bulunanın adı ve soyadı tebliğ mazbatasına yazılarak altı, beyanı yapan tarafından imzalanır ve tebliğ memuru tebliğ evrakını bu kişilere verir. Bu kişiler tebliğ evrakını kabule mecburdurlar. Kendisine tebliğ yapılacak kimsenin muvakkaten başka bir yere gittiğini belirten kimse beyanını imzadan imtina ederse, tebliğ eden bu beyanı şerh ve imza eder. Bu durumda ve tebliğ evrakını kabulden çekinme halinde tebligat 21.maddeye göre yapılır. Bu maddeye göre yapılacak tebligatlarda tebliğ, tebliğ evrakının 13,14,16,17 ve 18. maddelerinde yazılı kişilere verildiği tarihte veya ihtarname kapıya yapıştırılmışsa bu tarihten itibaren 15 gün sonra yapılmış sayılır" yasal düzenlemesini içermektedir.

Somut olayda; tebliğ işlemi bu maddeye göre değil doğrudan aynı Kanun'un 21.maddesine göre yapılmıştır. Olayda 20.maddenin uygulanma olanağı yoktur. O halde, yukarıda açıklandığı üzere borçlular vekilinin 02.12.2006 tarihinde yapılmış olan tebliğ işleminden 08.12.2006 tarihinde haberdar olmuş, takibe 15.12.2006 tarihinde itiraz etmiştir. Tebliğ tarihinin düzeltilmesi için de bir başvuruda bulunmadığından, ödeme emri tebliğ tarihine göre itirazı süresinde olmadığından takip kesinleşmiştir. Mahkemece, şikayetin kabulü gerekirken yazılı gerekçelerle reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/20933, Karar No: 2024/517, Tarih: 15.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/20933 E.  ,  2024/517 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2005/752 D.İş

ŞİKÂYETÇİ : Enebir Tüfekçi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Hırsızlık

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükümlü hakkında Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2001 tarihli ve 2001/1416 Esas, 2002/378 Karar sayılı kararı ile verilen mahkûmiyet hükmünün Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 29.05.2003 tarihli ve 2002/15732 Esas, 2003/3715 Karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleştiği, hükümlünün uyarlama istemi üzerine uyarlama yargılaması sonucunda hırsızlık suçundan Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2005 tarihli ve 2001/1416 Esas, 2002/378 sayılı ek kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143 ve 31/3. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu karara yönelik itirazın Kartal 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.08.2005 sayılı ve 2005/752 müteferrik sayılı kararı ile reddine karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sonradan yürürlüğe giren ve lehe hüküm içerebilecek kanunun 5237 sayılı Kanun olması ve mahkûmiyet hükmünün de 01.06.2005 tarihinden önce kesinleşmiş olması halinde, uyarlama yargılamasının özel düzenlemeyi içeren 5252 sayılı Kanun'un 9. maddesinin 1. fıkrasında öngörülen usûle göre gerçekleştirileceği ve uyarlama yargılaması sonucunda verilen hükmün de temyiz kanun yoluna tâbi olacağı, bu nedenle 22.06.2005 tarihli ek kararın usûlüne uygun kesinleşmediği ve Kartal 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.08.2005 sayılı ve 2005/752 müteferrik sayılı kararı hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu anlaşıldığından, kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, Kartal 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.08.2005 sayılı ve 2005/752 müteferrik sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6225, Karar No: 2021/8651, Tarih: 20.09.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/6225 E.  ,  2021/8651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ve katılma yoluyla davacılar tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; davacı ...'nin menstrüel döngüsündeki düzensizlik nedeniyle 10/10/2005 tarihinde annesi davacı ... ile Sultançiftliği Devlet Hastanesi kadın doğum bölümüne muayene için gittiğini, 15 yaşındaki hastanın muayeneye yalnız alındığını, muayene sırasında acıyla çığlık attığını, muayene sonrasında hastaya yazılan ilacı eczaneden satın almaları esnasında eczacı tarafından hastanın yaşı dolayısıyla uyarılmaları neticesinde muayenenin hastaya uygun olmayan yöntemle yapıldığını anladıklarını, tekrar davalı doktora başvurmaları üzerine davalı doktorun “evliyim demiştin” diyerek reçete üzerindeki fitili çizip yerine krem yazdığını, davacı hastanın dış görünüşünün yaşıyla uyumlu olduğunu, doktoru yanıltacak bir görünümü olmadığını, 15-16 yaşlarında olduğu belli olan hastanın genç kız muayenesine uygun olmayan yöntemle evliymiş gibi muayene edilmesi sonucu hymen zarının zarar gördüğünü, yaşanan süreçte tüm aile fertlerinin üzüntü duyduğunu, davalının gereken dikkat ve özeni göstermemesi sebebiyle olaydan sorumlu olduğunu iddia ederek; davacı ... için 20.000 TL, davacı annesi ... için 7.000 TL, davacı kız kardeşi ... için 6.000 TL olmak üzere toplam 33.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmişlerdir.

Davalı; davacıların kendisini gerçek olmayan ifadelerle suçladığını, uzun süredir jinekolog operatör doktor olarak devlet hastenelerinde çalıştığını, muayene prosedürlerini bildiğini, davacı ...’nin poliklinik odasına yalnız girdiğini ve rahatsızlığını söylediğini, evli olup olmadığını sorduğunu, davacının evet dediğini, muayeneye başladığını ancak hastanın muayeneye izin vermediğini, dışardan gözlemle fitil yazıldığını, muayene defterinde de hastanın muayenede zorlanması sebebiyle masadan indirildiğinin yazılı olduğunu, hastanın alet ile muayene edilmediğini ve zarar verilmediğini, hastanın doktora bilgi vermekle yükümlü olduğunu, davacıların devlet hastanesinden çıkışta gittikleri özel hastanede yapılan muayenede de hymen zarının yırtılmadığının tespit edildiğini, bu yönde bir zararın doğmadığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 30.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar; davalının temyizi üzerine Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin 29/05/2018 tarihli 2015/34901 E 2018/6348 K sayılı kararıyla davacı ... için 20.000 T, anne ve baba için 7.000’er TL ve kız kardeş için 6.000 TL olmak üzere toplamda 40.000 TL tazminat talep edildiği, mahkemece davacı ... bakımından 30.000 TL manevi tazminat takdir edilerek bu davacı bakımından talep aşılmak suretiyle hüküm kurulmuş iken, diğer davacıların talepleri konusunda hüküm kurulmadığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma kararına uyan mahkemece; sağlık bakanlığı aleyhine hizmet kusuruna dayalı olarak idari yargıda açılan manevi tazminat davasının kabulüne dair kesinleşmiş karar ile ceza yargılamasına ilişkin dava dosyasında yer alan delil ve taraf beyanları da dikkate alınarak; yalnızca maddi sağlık bütünlüğünün değil ruhsal ve sinirsel bütünlüğün de korunduğunun kabulü gerektiği, kişinin cismani zarara uğraması durumunda yakınının da aynı eylem nedeniyle ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğünün bozulması durumunda manevi tazminat istenebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacı ... yönünden 8.000 TL, davacı ... yönünden 3.000 TL, davacı ... yönünden ise 1.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ve katılma yoluyla davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Ölüm ve bedensel zarar nedeniyle manevi tazminat, olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 47. maddesinde “Hakim, hususi halleri nazara alarak cismani zarara düçar olan kimseye yahut adam öldüğü takdirde ölünün ailesine manevi zarar namiyle adalete muvafık tazminat verilmesine karar verebilir.” hükmü ile düzenlenmiştir. Öğreti ve uygulamalardaki çağdaş gelişmeler göz önünde tutularak, hakimin sadece ölüm halinde değil, ağır bedensel zararlarda da zarar görenin yakınlarına, manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verilebileceği kabul edilmiş ve bu doğrultuda 6098 sayılı yeni Türk Borçlar Kanunu’nun 56/2. maddesinde “Ağır bedensel zarar veya ölüm halinde, zarar görenin veya ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verilebilir.” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, her ne kadar mahkemece; zarar gören ...’nin kardeşi olan davacı ... lehine manevi tazminata hükmedilmiş ise de davacı Merve Dere’nin uğradığı zarar, ağır bedensel zarar niteliğinde olmadığından davacı ... bakımından manevi tazminat koşullarının oluştuğu söylenemez. Bu durumda mahkemece; davacı ...’nin manevi tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulü doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacıların tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428 inci maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, 163,70 TL peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacı'ya iadesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı'ya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22939, Karar No: 2012/15695, Tarih: 21.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/22939 E.  ,  2012/15695 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 63 maddelerigereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

Ölen ile sanığın domuz avlamak için ormanlık alana dere kenarına gittikleri, birbirlerinden ayrılarak birbirlerine 200 m mesafede beklemeye başladıkları, sanığın 1 saat bekledikten sonra karanlığın çökmesiyle hışırtı duyması üzerine domuzların dereye indiklerini zannederek beklediği yerden ayrıldığı, ölenin bulunduğu yere doğru hareket ettiği, ölenin bekleyeceği yere geldiğinde görmemesi üzerine seslendiği cevap gelmemesi üzerine yürümeye devam ettiği yaklaşık 70-80 m yürüdükten sonra hışırtı duyması üzerine 12 m mesafede 4-5 m yükseklikteki yamaca tek el ateş ettiği, çömelerek beklemekte olan ölenin göğsüne isabet aldığı, beni vurdun demesi üzerine sanığın ölene ateş ettiğini anladığı, olayda bilinçli taksirin koşulları oluşmadığı halde temel cezada 5237 sayılı TCK'nın 22/3 maddesi gereğince arttırım yapılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321 maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.06.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12643, Karar No: 2013/6498, Tarih: 23.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/12643 E.  ,  2013/6498 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 01.10.2009 gün ve 2009/271 Esas, 2009/388 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 23.05.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy)

Karşı Oy

Hürriyetti tahdit eyleminin cinsel amaçla yapılması halinde TCK 109/5 maddesindeki artırım maddesi uygulanacaktır. Cinsel amaç kaba şehevi duyguların tatminine yönelik bir amaçtır. Olay evlenmek amacıya kaçırmaya teşebbüs olayıdır. Olay sırasında herhangibir cinsel hareket de vuku bulmuş değildir. Evlilik kurumu içinde cinsellik bulunmasına rağmen, evlilik cinsellikten ibaret değildir. Bu nedenle bilhassa evlenmek amacıyla bu suçun işlendiği ancak tecavüzün gerçekleşmediği olaylarda cinsel amaçtan dolayı cezayı artırmak yasal ve adil olmayacaktır. Yasadaki amaç mutlak bir amaçtır, bu da sadece kaba cinsel

duyguların tatminine yönelik cinsel amaçtır. Evlenmek amacı ise, içinde cinsellikten öte bir çok amaçları barındırmaktadır. Evlenmek amacının içinde cinsellik bulunduğu değerlendirmesi, yasanın uygulanmasını yorumla genişletmek olacaktır. TCK 109/5 deki artırım maddesinin uygulanabilmesi için bu amacın mutlak ve tartışmasız olması gerekir. Bu nedenlerle sanıklar hakkında TCK 109/5 maddesindeki artırım maddesi uygulanmamalıdır.
Yargıtay — Esas No: 2015/245, Karar No: 2018/472, Tarih: 25.10.2018

**Ceza Genel Kurulu         2015/245 E.  ,  2018/472 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 4. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Sulh Ceza

Sayısı : 128-730

Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçundan sanık ...'nın beraatine ilişkin Denizli (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 24.11.2011 tarihli ve 128-730 sayılı hükmün, katılan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 28.10.2014 tarih ve 6845-30849 sayı ile onanmasına oy çokluğuyla karar verilmiş,

Daire Üyesi M. K. Semercioğlu ise;

"Olay günü bir apartmanın kapısının zorlandığı ihbarı üzerine ekip olarak söz konusu apartmanın bulunduğu park ve sokaklarda gezmeye başlayan kamu görevlisi polis memurlarının adrese yakın bir yerde gördükleri üç şahsın durumundan şüphelenerek kimlik sordukları ve kaba üst araması yapmak istedikleri sırada bu şahıslardan sanık ...’in polis memurlarına söylediği mahkemece kabul edilen 'hop ne oluyor, sizin yaptığınız eşkıyalık buna yol kesme denir, siz polis olamazsınız arama kararınızı görelim' sözlerinin '…sizin yaptığınız eşkıyalık buna yol kesme denir.' kısmının hakaret suçunu oluşturduğu düşüncesindeyim.

Eşkıya kelimesi 'Dağda, kırda yol kesen hırsızlar, haydutlar' olarak sözlüklerde tarif edilmektedir.

Kamu görevlileri için kabul edilebilir eleştiri sınırı, siyasetçiler için kabul edilen eleştiri sınırı kadar geniş değildir. Kamu görevlilerinin görevlerini yerine getirebilmeleri için toplumun güvenini kazanmaları gerekir. Bu nedenle de görevleri sırasında sözlü saldırılardan korunmalıdırlar.

Sanık ..., eleştiri sınırını aşarak yasal sınırlar içinde görevini yapmaya çalışan polis memurlarına 'dağda, kırda yol kesen hırsızlar, haydutlar' anlamında kullanılan sözleri yüzlerine karşı söylemiştir.

Mahkemece kabul edilen bu sözler söylendiği sırada bir kısım şahıslar bu sözleri duymadıklarını ifade etseler de olayı izlemekte oldukları da anlaşılmaktadır. Belirtilen sözlerle polis memurlarının mesleki ve diğer nitelikleri hedef yapılmıştır. Belirtilen ortamda polisin bu sözleri hoşgörü ile karşılaması beklenmemelidir.

Açıklanan sebeplerle; sanığın polis memurlarının ...., şeref ve saygınlığını rencide ettiği, bu nedenle eylemiyle orantılı olarak cezalandırılması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun kararına katılmadığımı bildiririm" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 19.12.2014 tarih ve 42831 sayı ile;

"Uyuşmazlığın konusu; sanık ...'in 'Hop ne oluyor, sizin yaptığınız eşkıyalık buna yol kesme denir, siz polis olamazsınız arama kararınızı görelim' şeklinde sarf ettiği sözlerin hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkindir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 19.12.2014 tarih ve 42831 sayı ile;

"Uyuşmazlığın konusu; sanık ...'in 'Hop ne oluyor, sizin yaptığınız eşkıyalık buna yol kesme denir, siz polis olamazsınız arama kararınızı görelim' şeklinde sarf ettiği sözlerin hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkindir.

Madde 125- '(1) Bir kimseye ...., şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin ...., şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilat ederek işlenmesi gerekir.

(2) Fiilin, mağduru muhatap alan sesli, yazılı veya görüntülü bir iletiyle işlenmesi halinde, yukarıdaki fıkrada belirtilen cezaya hükmolunur.

(3) Hakaret suçunun;

a) Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı,

b) Dini, siyasi, sosyal, felsefi inanç, düşünce ve kanaatlerini açıklamasından, değiştirmesinden, yaymaya çalışmasından, mensup olduğu dinin emir ve yasaklarına uygun davranmasından dolayı,

c) Kişinin mensup bulunduğu dine göre kutsal sayılan değerlerden bahisle,

İşlenmesi halinde, cezanın alt sınırı bir yıldan az olamaz.

(4) (Değişik: 29/6/2005 – 5377/15 md.) Hakaretin alenen işlenmesi halinde ceza altıda biri oranında artırılır.

(5) (Değişik: 29/6/2005 – 5377/15 md.) Kurul hâlinde çalışan kamu görevlilerine görevlerinden dolayı hakaret edilmesi hâlinde suç, kurulu oluşturan üyelere karşı işlenmiş sayılır. Ancak, bu durumda zincirleme suça ilişkin madde hükümleri uygulanır' hükmünü içermektedir.

Hakaret suçunda korunan hukuki değer 'Kişilerin, şeref haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı ve diğer kişiler nezdinde varolan saygınlığıdır.

Hakaret suçunun düzenlendiği bölümün başlığı 'Şerefe karşı işlenen suçlar'dır. Bu bölümde yer alan suçlar bireylerin toplum nezdindeki değerlerini ve kendi iç dünyasında varolan değerleri korumayı amaçlamaktadır. Hukuk düzeni her insanın ve diğer varlıkların, saygın ve .... sahibi olduğunu kabul etmektedir. Şeref kavramı sözü edilen kişinin hem iç hem de toplumda varolan değerlere herkesin saygı göstermesi gerekmektedir.

Hakaret suçunun maddi unsurunu belirleyen seçimlik hareketlerin, bir kimseye ...., şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle bir kimsenin ...., şeref ve saygınlığına saldırma şeklinde tanımlanmaktır.