muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4798, Karar No: 2022/9183, Tarih: 19.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4798 E.  ,  2022/9183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Mersin 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 26.02.2019 tarih ve 2017/993 E. - 2019/78 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce verilen 09.11.2020 tarih ve 2019/758 E. - 2020/950 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı adına tescil edilen 2015/85044 sayılı markanın davacı adına 2013/41728 sayı ile tescilli markasına ayırt edilemeyecek kadar benzediğini, davacının dünyaca üne kavuşan "La Vache Quı Rıt" (gülen inek) markasını 1921 yılında tescil ederek kullanmaya başlarken Türkiye'de eritme peynir ve krem peynir alanında bir üne kavuştuğunu, markaları tüketicinin ayırt edebilmesinin mümkün olmadığını, markaların aynı sınıf malları kapsaması nedeni ile iltibasın mutlak olduğundan bahisle davalıya ait 2015/85044 sayılı "El Veled Elzeki+Şekil" isimli markanın, davacının 2013/41728 sayılı markası ile iltibas riski yaratacak derecede benzer olduğunun tespiti ile markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; fonetik ve biçimsel olarak markalar arasında benzerlik bulunmadığını, davalı şirkete ait markanın "Regal Picon", müvekkiline ait markanın ise "Elveled Elzeki" şeklinde olmasından dolayı benzerlik göstermediklerini, müvekkili şirketin Suriye menşeili bir firma olduğunu, 35 yıldan fazla süredir "Elveled Elzeki" markasını kullandığını, davaya konu marka, logo ve resimlerin müvekkiline ait olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; uyuşmazlık konusu markaların ön planda ve baskın unsur şeklinde kullanılan özgün şekli unsurları arasında güçlü bir benzerlik bulunduğu, ayrıca davalı markasının tescil kapsamında yer alan malların davacı markasının tescil kapsamında yer olan mallarla, bir kısmının aynı olduğunu, diğer bir kısmının ise aynı sektör olan gıda sektörüne ait tüketicilerin benzer ihtiyaçlarını karşılayan ve aynı ortamlarda satışa sunulan mallardan olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde davalı markasının tescil kapsamında yer alan malların tamamı yönünden markalar arasında karıştırılma ihtimalinin mevcut olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı adına 2015/85044 sayı tescilli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiş, karara karşı davalı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; yerel mahkemece aldırılan bilirkişi raporunda, her iki marka, tüketiciler tarafından marka olarak algılanacak olan asli markasal unsurlar yönünden ("Regal Picon" ve "El Veled El Zeki") kavramsal ve işitsel olarak benzer olmadığı ancak tasarımları ve görsel unsurları yönünden kenarları lacivert büyük daire şekli ile bunun içinde yer alan kenarları beyaz çizgili küçük daire şekli, iç daire içine yerleştirilmiş elinde peynir tutan kırmızı tişörtlü çocuk figürü ve arka planda mavi gökyüzü ile yeşil doğa figürü gibi unsurların her iki markada benzer şekilde kullanıldığı, her iki markada da Arap Alfabeli ibareler çocuk figürünün üstünde, İngilizce ifadeler ise altında kullanıldığı, detaylı unsurlar arasında tesadüfü olarak bir araya getirilemeyecek kadar üst düzeyde benzerlik olduğu, benzer unsurların her iki markada da baskın, ön planda ve orta düzeydeki tüketicinin ürün ve marka algısını doğrudan etkileyecek şekilde kullanıldığı, markaların ön planda ve baskın unsur şeklinde kullanılan özgün şekli unsurları arasında karıştırılacak kadar benzerlik bulunduğu, davalı markasının tescil kapsamında yer alan malların davacı markasının tescil kapsamında yer olan mallarla aynı ve/veya ilişkilendirilecek derecede benzer olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına ve özellikle davaya konu hükümsüzlüğü istenen şekil markasındaki çocuk figürü, figürün markadaki konumu, etrafındaki kelimelerin konumu ve arka fonda kullanılan renklerin bir bütün olarak değerlendirilmesine göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalının vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 19.12.2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11996, Karar No: 2014/12899, Tarih: 24.11.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/11996 E.  ,  2014/12899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/09/2014

NUMARASI : 2013/1004-2014/475

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ödenmeyen kira borcu nedeniyle başlatılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davalı borçlunun itirazının kaldırılmasına, tahliye ve tazminat talebinin reddine karar verilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece uyuşmazlığın çözümü yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle davanın reddine dair verilen ilk karar, Dairemizin 25.06.2013 tarihli kararı ile İcra ve İflas Kanunu'nun 63.maddesi gereğince borçlu itiraz sebepleri ile bağlı olup itirazın kaldırılması davasında alacaklının dayandığı senet metninden anlaşılanlar dışında itiraz sebeplerini değiştiremez ve genişletemez. Davalı kiracı, icra takibine itirazında kira sözleşmesine ve alacak miktarına itiraz etmediğine göre, uyuşmazlığın sözleşme hükümleri çerçevesinde çözülmesi gerekirken, davalı kiracının savunmaları doğrultusunda uyuşmazlığın çözümünün yargılamayı gerektirdiğinden söz edilerek davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak, davalı borçlunun itirazının kaldırılmasına, şartları oluşmadığından icra inkar tazminatı talebinin reddine, taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirasına tabi olduğu, davalı borçluya altmış günlük ödeme süresi yerine otuz günlük süre verildiği belirtilerek tahliye isteminin reddine karar verilmiştir. Taraflar arasında düzenlenen ve uyuşmazlık bulunmayan 01.06.2008 tarihli sözleşmede kira bedeli ciro üzerinden % 11,5 + KDV olarak belirlenmiş, davalı vekili sözleşmenin bu hükmüne dayanarak kiranın ciro üzerinden belirlendiğini bu nedenle hasılat kirası olduğunu ve ödeme emrinde altmış günlük süre verilmesi gerektiğini savunmuştur. Türk Borçlar Kanunu'nun TBK 357 ve devamı maddelerinde düzenlenen hasılat kirasından söz edilebilmesi için hasılat getiren bir taşınır ya da taşınmaz mal, ticari işletme ya da hakkın kira ilişkisinin konusunu oluşturması ve kiralananın demirbaşları ve işletme ruhsatı ile birlikte kiraya verilmesi gerekir. Oysa taraflar arasında düzenlenen sözleşmede boş işyerinin bar, cafe, restaurant olarak kullanılmak üzere kiraya verildiği, dekorasyonun kiracıya ait olduğu, bir demirbaş devrinin söz konusu olmadığı, işletme ruhsatıyla kiralanmadığı anlaşılmaktadır. Sözleşmede kira parasının aylık cironun bir bölümü olarak ödeneceğinin kararlaştırılması taraflar arasındaki kira ilişkisinin hasılat kirası olduğunu göstermez. Sözleşmenin kira bedeli başlıklı 6. maddesindeki bu düzenleme sadece kira parasının belirlenmesine yöneliktir. Bu halde taraflar arasındaki kira ilişkisinin temerrüt açısından Türk Borçlar Kanunu'nun adi kiraya ilişkin hükümlerine tabi olduğunun kabulü gerekir. Buna göre, davacı kiralayanının ödenmeyen kira alacaklarının tahsili için davalı kiracı hakkında yaptığı icra takibinde Türk Borçlar Kanunu'nun TBK 315 maddesine göre otuz gün süreli ödeme emri düzenlenmesinde bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Bu nedenle davalı borçlunun itirazının kaldırılmasına karar verildiği halde taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası olduğundan bahisle tahliye isteminin reddine karar verilmesi doğru dğildir. Öte yandan İİK'nun 269/d maddesinin yollamasıyla uygulanması gereken aynı Kanunun 68

. Bu nedenle davalı borçlunun itirazının kaldırılmasına karar verildiği halde taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası olduğundan bahisle tahliye isteminin reddine karar verilmesi doğru dğildir. Öte yandan İİK'nun 269/d maddesinin yollamasıyla uygulanması gereken aynı Kanunun 68. maddesinde '' İtirazın kaldırılması talebinin esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde borçlu, talebin aynı nedenlerle reddi halinde ise alacaklı, diğer tarafın talebi üzerine yüzde yirmiden aşağı olmamak üzere tazminata mahkum edilir '' düzenlemesi bulunmakta olup maddede düzenlenen icra inkar tazminatının verilebilmesi için talebin esasa ilişkin nedenlerle kabulü yeterli olup ayrıca kötüniyet aranmamaktadır. O halde davacı alacaklı yararına icra inkar tazminatına da karar vermek gerekirken şartları bulunmadığından bahisle tazminat istemin reddine karar verilmesi de doğru değildir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14076, Karar No: 2023/1428, Tarih: 29.03.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/14076 E.  ,  2023/1428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, 307 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince bozma üzerine verilen kararın Yargıtay tarafından incelenmesi gerektiği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çarşamba 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.01.2019 tarihli ve 2017/5 Esas, 2019/29 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik Cumhuriyet savcısı (lehe ve aleyhe), katılan Kurum vekili ve sanığın istinaf başvuruları üzerine 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30.09.2019 tarihli ve 2019/984 Esas, 2019/2656 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 51 ... maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca erteli 1 yıl 4 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 1 yıl 6 ay denetim süresi belirlenmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bu kararın katılan Kurum vekili ve sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 20.01.2021 tarihli ve 2020/21585 Esas, 2021/1546 Karar sayılı ilâmıyla özetle;

"Mağdurun yaralanmasının kemik kırığına neden olup olmadığı yönünde raporlar arasında çelişki bulunduğu anlaşılmakla, mağdurun burnundaki kırığın ne zaman ne şekilde oluştuğu sorularak, geçici ve kesin raporları ile tüm tedavi evraklarının İstanbul Adlî Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesine gönderilmesi suretiyle rapor aldırılması, sanığın yargılamaya konu eylemi nedeniyle mağdurda kemik kırığı meydana gelip gelmediği, tespit edilen kırık ile sanığın eylemi arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz rapor ile yazılı şekilde hüküm kurulması,"

Nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Bozma sonrası 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 11.10.2021 tarihli ve 2021/551 Esas, 2021/2681 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 51 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca erteli 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl denetim süresi belirlenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; hakkında beraat kararı verilmesi ve katılan Kurum lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Temyizin kapsamına göre Bölge Adliye Mahkemesinin bozma üzerine kabulünün;

Olay tarihinde resmî nikahlı evli olan sanık ve mağdur arasında olay günü ailevi nedenlerle çıkan tartışma sırasında sanığın yumrukla darp etmesi sonucunda mağdurun basit tıbbî müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı anlaşılmıştır.

2. Sanık savunması, mağdur beyanları, tutanaklar, nüfus ve adlî sicil kayıtları ile diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

3. Bozma ilâmı sonrası yapılan yargılama sırasında bozma ilâmı doğrultusunda İstanbul 2. Adlî Tıp İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen, 26.07.2021 tarihli adlî muayene raporu ile raporlar arasındaki çelişki giderilerek;

"Kurulumuzda yapılan radyolojik değerlendirmede akut kemik kırığı bulgusu izlenmediği, eski kırık ile uyumlu görünüm mevcut olduğu, dava konusu olaya bağlı mağdurun vücudunda kemik kırığı tespit edilmediği, yaralanmasının basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğunun," tespit edildiği anlaşılmıştır.

4. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereğinin yerine getirildiği tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın; hakkında beraat kararı verilmesi ve katılan Kurum lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi gerektiğine yönelen temyiz sebepleri yönünden;

Mağdurun aşamalardaki beyanları ile uyumlu adlî rapor içeriği ve sanığın tevilli ikrarı karşısında eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosyada mevcut deliller ile yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulmasında ve katılan sıfatını alıp kendisini vekille temsil ettiren Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı lehine vekâlet ücretine hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Mağdurun aşamalardaki beyanları ile uyumlu adlî rapor içeriği ve sanığın tevilli ikrarı karşısında eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosyada mevcut deliller ile yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulmasında ve katılan sıfatını alıp kendisini vekille temsil ettiren Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı lehine vekâlet ücretine hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 11.10.2021 tarihli ve 2021/551 Esas, 2021/2681 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Çarşamba 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3617, Karar No: 2012/5040, Tarih: 08.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/3617 E.  ,  2012/5040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Karşıyaka l. Aile Mahkemesi

TARİHİ :14.07.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, dava dışı eşine ait aile konutu olarak kullandıkları taşınmazın, Türk Medeni Kanununun 194/1. maddesine aykırı olarak açık rızası alınmadan, eşi tarafından davalı Huriye'ye devredildiğini devralan bu kişinin kayınvalidesi olup, kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, devre ilişkin tasarrufun iptali ile taşınmazın, eşinin üzerine tesciline karar verilmesini istemiştir. Dava açıldıktan sonra davacının eşinden boşandığı, kararın 25.12.2007 tarihinde kesinleştiği bu tarihte evlilik birliğinin sona erdiği görülmektedir. Türk Medeni Kanununun 194. maddesi, "evliliğin genel hükümleri" kapsamında olup, evlilik birliği devam ettiği sürece aktif ve etkin olan bir hükümdür. Bu hüküm gereğince, aile konutuyla ilgili tasarruflarda " diğer eşin rızası" evlilik birliğinin devamı süresince aranır. Ve rızası gereken eş de, bu rıza alınmadan yapılan tasarruf işlemine karşı birlik devam ettiği sürece dava açma hakkına sahiptir. Başlangıçta açık rıza alınmadan yapılan devir işlemindeki geçersizlik, rızası gereken eşin sonradan işleme onay vermesiyle geçerli hale gelir. Veya işlem, rızaya bağlı olmaktan çıktığında geçerlilik kazanır. Davacının, açık rızasını gerektiren evlilik, dava kesin sonuca bağlanmadan boşanma kararıyla sona erdiğine göre, artık işlem onaya tabi olmaktan çıkmış ve baştan itibaren geçerli hale gelmiştir. Öyleyse davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hümkün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 08.03.2012 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2013/11344, Karar No: 2013/18779, Tarih: 23.09.2013

**7. Ceza Dairesi         2013/11344 E.  ,  2013/18779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, ertelemeye ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK 260/1.maddesi gereğince katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun hükmü temyize hakkı bulunduğu gözetilerek yapılan incelemede;

1-Açılan kamu davasına katılma hakkı bulunan Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna duruşma gününü bildirir davetiye tebliğ edilip, katılma olanağı tanınmadan, yokluklarında yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Hükme dayanak yapılan 29.11.2007 tarihli tutanağın onaysız fotokopiden ibaret olduğunun gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, müşteki Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekilinin ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 23.09.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/167, Karar No: 2006/6, Tarih: 24.01.2006

Ceza Genel Kurulu 2005/4.MD-167 E., 2006/6 K.

**Ceza Genel Kurulu 2005/4.MD-167 E., 2006/6 K.**

**- GÖREV SIRASINDA KEYFİ MUAMELELERDE BULUNMAK SUÇUNDAN YARGILANAN SANIKLARIN HUKUKİ DURUMLARI

- YARDIMA MUHTAÇ KADINLARIN FONDAN İSTİFADE İÇİN MÜRACAAT ETTİKLERİNDE TACİZ VE SARKINTILIĞA UĞRAMALARI**- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 6 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 5 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 228 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 35 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

**"İçtihat Metni"**

Görevde keyfi işlemde bulunmak suçundan sanığın, 765 sayılı TCK'nun 228/1, 59 ve 35.maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5 ay süre ile kamu hizmetlerinden yasaklanmasına, hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 4, 5 ve 6. maddeleri uyarınca günlüğü 6 YTL'den para çevrilerek 900 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın 1 er ay ara ile 6 eşit taksitte ödenmek üzere taksitlendirilmesine ve ertelenmesine ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesince verilen 29.09.2005 gün ve 27-36 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının "onama" istekli, 22.11.2005 gün ve 21 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Ceza Yasası uygulamasında memur sayılan sanığın suç tarihinde idari yargı kararı ile eski görevine iade edilen katılanı, göreve başlattıktan sonra aynı gün Eskil ilçesine süresiz olarak geçici görevle görevlendirerek, memuriyetine ait görevini kötüye kullanmak suretiyle keyfi işlemde bulunduğu kabul edilerek 765 sayılı TCK'nun 228/1, 59, 35 ve 647 sayılı Yasanın 4, 5 ve 6. maddeleri ile cezalandırılmasına ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından atılı suçun maddi ve manevi öğeleri itibariyle oluşmadığı gerekçeleriyle temyiz edilmiştir.

İncelenen dosyada;

17.07.2001 tarihli Bakanlık onayı ile Sivas Valiliği İl Mahalli İdareler Müdürlüğü görevine naklen atanan Bekir Sami Coşkun'un, atamasının, Konya İdare Mahkemesinin 30.04.2002 gün ve 1271/656 sayılı kararı ile iptal edilmesi üzerine, İçişleri Bakanlığı Personel Genel Müdürlüğünün 08.08.2002 tarihli yazısıyla, Aksaray Valiliğinden Bekir Sami Coşkun'un, Aksaray İl İdare Kurulu Müdürlüğündeki görevine başlatılmasının istenildiği,

Katılanın 02.09.2002 tarihinde Aksaray'daki görevine başlayıp, aynı gün sanık vali Kadir Çalışıcı'nın 02.09.2002 tarihli onayı ile, Eskil ilçesi yazı işleri müdürlüğü görevini vekaleten yürütmek üzere 5442 sayılı Yasanın 9/F maddesi uyarınca geçici olarak görevlendirildiği, görevlendirme yazısını tebliğ eden katılanın, 03.09.2002 tarihinde Eskil ilçesindeki görevine başladığı, bu görevinin 16.01.2003 tarihinde sona erdiği, katılanın 17.01.2003 tarihinde İldeki eski görevine başladığı,