muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/187, Karar No: 2019/4912, Tarih: 23.10.2019

Birleşen davada davalı şirket vekili, davalı şirket hesaplarında yer alan tüm faturaların, davacı ... kayıtlarında da bulunduğunu, ... tarafından açılan ve birleştirme kararı verilen bu davanın sadece ana davayı uzatmak amaçlı açıldığını, davacı ... tarafından 03.03.2014 tarihinde düzenlenmiş hiçbir faturanın davalıya gönderilmediğini, tebliğ edilmeyen ve mesnedi bulunmayan faturayı kabul etmediklerini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, asıl dava yönünden, davacının takip tarihi itibariyle davalıdan toplamda 19.537,81 TL bakiye alacağı olduğu ve bu alacağının davalı defterlerinde de kayıtlı bulunduğu gerekçesiyle asıl davanın kabulü ile kabul edilen asıl alacak üzerinden %20 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline, birleşen dava yönünden ise taraflar arasında ciro primi ve MF faturası kesilmesi yönünde süregelen bir teamül olduğu, kesilen ciro primi ve MF faturalarının karşı tarafça kabul edilmemesi ve defterlerine kaydedilmemesi sebebiyle davalının toplamda 8.478,00 TL zararı oluştuğu gerekçesiyle birleşen davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz eden taraflardan alınmasına, 23/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11034, Karar No: 2012/11981, Tarih: 17.10.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/11034 E.  ,  2012/11981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, hasılat kirası hükümlerine tabi ticari işletme kiralanmasından kaynaklanan alacak istemine ilişkin olup mahkemece de bu yönde hüküm kurulmuştur.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 09.02.2012 tarihli ve 2012/1 sayılı Kararı uyarınca, davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 6. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 6. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 17.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1235, Karar No: 2019/4503, Tarih: 20.05.2019

**10. Hukuk Dairesi         2017/1235 E.  ,  2019/4503 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34 Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I- İSTEM

Davacı Kurum, meslek hastalığı nedeniyle %10,1 oranında sürekli işgöremezliğe giren sigortalıya bağlanan gelirlerin rücuan tahsilini istemiştir.

II- CEVAP

Davalı işveren Şirket; atfedilecek bir kusurunun bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

III- MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi, alman kusur raporu çerçevesinde % 100 davalı işveren kusuru üzerinden istemin kabulüne karar vermiştir.

B-BAM KARARI

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34.Hukuk Dairesi istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

IV- TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı taraf vekili, aynı istinaf gerekçeleriyle kararın bozulmasını istemiştir.

V- İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

İşveren ve üçüncü kişilerin, meydana gelen iş kazası meslek hastalığı nedeniyle sigortalı ya da hak sahiplerine sosyal sigorta yardımları yapmakla görevli olan Kuruma karşı 5510 sayılı Kanun'un 21. maddesi uyarınca sorumluluğu, kusur sorumluluğu ile sınırlı bulunmaktadır. Anılan kusur sorumluluğu; ancak işverenin kastı, suç sayılır eylemi, işçilerin sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına aykırı eyleminin, üçüncü kişilerin kasıt ve kusuru ve bunlarla meydana gelen iş kazası arasında illiyet bağının bulunması halinde oluşmaktadır. Buna göre; işverenin/üçüncü kişilerin iş kazası/meslek hastalığındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir. Ayrıca belirtmek gerekir ki, işçi ve işverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.

Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir. Kaçınılmazlıktan ise, işveren tarafından tüm önlemler alındığı ve kazalı da bu önlemlere uyduğu halde kaza/hastalık meydana gelmişse söz edilebilecektir. “Kaçınılmazlık sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram...” (Prof. Dr. A. Can Tuncay, Kurumun işverene Rücu-Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup; bu halin kabulünün şartı, “...vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünrhemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139)

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17. maddesinin birinci fıkrasında; herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başka bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

Bilindiği üzere, işçilerin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, iş güvenliği tedbirlerinin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenlerden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin, tedbirlerin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işverenler, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçilerin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi düşünceler ile almaktan çekinemeyeceklerdir. Çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı da, işverenlerin önlem alma ödevini etkilemez. İşverenler, çalıştırdığı sigortalıların beden ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlüdürler.

İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma/hastalanma ihtimalinin tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

Değinilen yasal mevzuat ve yapılan açıklamalar çerçevesinde; fren kampanası ve disk tornaları üretimi yapan davalı şirkete ait işyerinde çalışan sigortalının, İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesince 3.1.1.2014 tarihli raporla “silikozis” teşhisi konularak meslek hastalığına yakalandığının anlaşılması üzerine, sigortalının yaptığı işin özellikleri, yakalandığı meslek hastalığına yol açan etkenler, hastalığın önlenebilmesi için alınması gereken önlemler ile bunların gerçekleştirilme ve önlemlere uyum durumları ile kaçınılmazlık faktörü de değerlendirilmek suretiyle, bir miktar kaçınılmazlık faktörünün de etkisi olduğu göz önünde bulundurularak, davaya konu alanda işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda uzman içlerinde göğüs hastalıkları uzmanı hekimin de bulunduğu kişilerden oluşturulacak bilirkişi kurulundan; işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına uygun, yargısal denetime elverişli, ayrıntılı irdeleme içeren ve verilen kusur oran ve aidiyetlerinin yanında kusur gerekçelerini de gösteren rapor alınıp, dosyadaki deliller ışığında yapılacak değerlendirmeyle bir sonuca varılması gereğinin gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, hükmü temyiz eden davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 20.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/22583, Karar No: 2024/18197, Tarih: 30.04.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/22583 E.  ,  2024/18197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/203 E., 2023/326 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

Bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda; İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile; sanığın, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet Savcısının temyiz sebepleri özetle;

1. Bozmaya uyulduğu halde, önleme araması kararının bulunup bulunmadığı yeterince araştırılmadan eksik inceleme ve araştırma ile hüküm verildiğine, 2. Cumhuriyet Başsavcılığınca hükümden sonra yapılan araştırma ile suç tarihini ve olay yerini kapsar şekilde önleme arama kararının temin edilerek dosyaya sunulduğuna, 3. Sanık hakkında yeterli delil bulunduğu halde mahkûmiyeti yerine beraatına karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, 4. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 5. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

III. GEREKÇE

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; mahkemece yapılan araştırmada olayla ilgili arama kararı veya arama emrinin temin edilemediğinin anlaşıldığı, hükümden sonra Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz dilekçesinde olay tarihini ve suç yerinin de bulunduğu tüm bölgeyi kapsayan önleme arama kararının temin edilerek dosyaya sunulduğu, olay tutanağı içeriğine göre aracın durdurularak aramasının yapıldığı sırada önleme arama kararının sanığa okunduğu ve aramanın bu karara istinaden yapıldığının kuşkulu olduğu, kaldı ki alınan istihbarata göre rengi, markası, plakasının ili ve harf grubu tespit edilen araçta uyuşturucu madde ticareti yapıldığı bilgisinin edinildiği ve yeterli suç şüphesinin oluştuğu, bu aşamadan sonra aracın durdurulup şüphelilerde ve araçta arama yapılabilmesi için önleme arama kararının yeterli olmadığı, usulüne uygun şekilde alınmış adli arama kararı ya da yazılı arama emri gerektiğinin anlaşılması karşısında; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Mahkemenin sanığın atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesi kararında Cumhuriyet Savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,30.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16895, Karar No: 2014/17521, Tarih: 21.10.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/16895 E.  ,  2014/17521 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/43223

MAHKEMESİ : Babaeski Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2012

NUMARASI : 2011/111 (E) ve 2012/210 (K)

SUÇ : 4926 Sayılı yasaya aykırılık

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan vekilinin sanık R.. B.. (S...) hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün oybirliğiyle ONANMASINA,

II-Katılan vekilinin sanık A.. S.. hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Sanığın kaçaklılık suçunu işlediği iddiası ile açılan davanın yargılaması sonucunda beraat kararı verilmiş ise de,

Bu dosya ile yine dairemizin 2013/22221 E. sırasında kayıtlı dosyanın incelenmesinde;

Dairemizin 2013/22221 E. sırasında kayıtlı Hayrabolu Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/46 E. - 2011/99 K. sayılı dosyasının sanıkları olan Y.G.. ve İ. G..ün yetkilisi oldukları ....Yağ ve Gıda San. Tic. Ltd. Şti. Adına kendi üretimlerinde hammadde olarak kullanmak üzere ithal lisansları kapsamında, 3120/27.06.2005 ve 1081/28.06.2005 sayı - tarihli gümrük giriş beyannameleriyle vergiden muafen ithal edilen ayçiçeği tohumu cinsi eşyanın sanık A.. S..'in yetkilisi olduğu A.. S.. Yağ ve Gıda Endüstrisi Şirketi'ne 30.06.2005 ve 04.08.2005 tarihli faturalarla satılması, söz konusu beyannamelerin ekinde yer alan Eur. 1 Dolaşım Sertifikalarının Consignee (Alıcı) kutusunda; Notify: A.. S.. Yağ ve Gıda Endüstrisi Tic. Ltd. Şti. yazılı olması ve ithalat bedeli olan paraların ...Yağ ve Gıda San. Tic. Ltd. Şti.’ne A.. S.. Yağ ve Gıda Endüstrisi Şirketine aynı miktarda havale edildiğinin dosya kapsamından anlaşılması karşısında;

Dava konusu muafen ya da az vergi ödeyerek gerçekleştirilen ithalatların baştan beri sanık A.. S.. tarafından kendi firması adına yapıldığının kabulü gerektiği, bu kabule göre de sanığın sübut bulan eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 4926 sayılı Yasa'nın 3/1-c. madde bendinde öngörülen, "Gerçeğe aykırı belge ile gümrük idaresini yanıltarak, vergilerini hiç ödememek veya eksik ödemek, ...suretiyle eşya ithal veya ithale teşebbüs etmek", 31.03.2007 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5607 sayılı Yasa'nın 3/2.madde fıkrasında öngörülen “Eşyayı, sahte belge kullanmak suretiyle gümrük vergileri kısmen veya tamamen ödenmeksizin ülkeye sokan kişi, bir yıldan beş yıla kadar hapis ve on bin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” ve anılan yasa madde fıkrasının 6455 sayılı Yasa ile değişik halinde öngörülen "Eşyayı, aldatıcı işlem ve davranışlarla gümrük vergileri kısmen veya tamamen ödenmeksizin ülkeye sokan kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis ve on bin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır." hükümleri kapsamında kaldığı nazara alınıp;

Aralarında hukuki ve fiili bağlantı bulunan bu dosya ile Hayrabolu Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/46 E. - 2011/99 K. Sayılı dosyası birleştirilip, suç tarihinde yürürlükte bulunan 4926 sayılı Yasa'nın 34.maddesi hükmü dikkate alındığında, sanığa soruşturma aşamasında yapılan ön-ödeme önerisinin usulüne uygun olmadığı gibi 30 günlük süre beklenmeden davanın açıldığı anlatılmakla, belirlenecek suç vasfına göre, gerektiğinde, usulüne uygun şekilde yeniden ön-ödeme önerisinde bulunularak, sonucuna göre, sanığın olaydaki fonksiyonuna göre hukuki durumu takdir edilerek bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.10.2014 gününde suç vasfı yönünden oyçokluğuyla diğer hususlarda oybirliğiyle karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.10.2014 gününde suç vasfı yönünden oyçokluğuyla diğer hususlarda oybirliğiyle karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE

Dava konusu serbest dolaşıma giriş beyannameleri, ... Yağ ve Gıda San.Tic.Ltd.Şti. Adına düzenlendiği halde anılan beyannameler ekinde bulunan EUR 1 belgelerinin alıcısı olan sanık A.. S..'e ait olmasının başlı başına bu belgeleri sahte hale getirmeyeceği, sözü edilen belgenin sahteciliği hususunda herhangi bir kanıt bulunmadığı ayrıca bu çelişkili durumun gümrük idaresince kolaylıkla fark edilebilir nitelikte olması nedeniyle belgelerin aldatıcılık özelliğinin de bulunmadığı, gümrük görevlilerinin gerekli özeni göstermeden ithalat işlemlerinin gerçekleştirilmesine izin vermiş olmalarından kaynaklanan sorumluluğun sanığa yüklenemeyeceği, bu nedenlerle sanığın sübut bulan eylemine suç tarihinde yürürlükte bulunan 4926 sayılı Yasa'nın 3/1-c ve sonradan yürürlüğe giren 5607 sayılı Yasa'nın 3/2.maddelerinin uygulanamayacağı ancak, ... Yağ ve Gıda San. Tic.Ltd.Şti. adına kendi üretimlerinde hammadde olarak kullanmak üzere ithal lisansları kapsamında, iki adet gümrük giriş beyannameleriyle vergiden muafen ithal edilen eşyanın sanık A.. S..' in yetkilisi olduğu A.. S.. Yağ ve Gıda Endüstrisi Şirketi'ne yine iki adet fatura ile satılması ve adı geçen sanığın eşyayı bu özelliğini bilerek kabul etmesi şeklinde gelişen eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 4926 sayılı Yasa'nın 3/1-e, 4/1-e, sonradan yürürlüğe giren 5607 sayılı Yasa'nın 3/6.maddelerinde düzenlenene suça temas ettiği kanaatinde olduğumdan II nolu bozmanın vasfa yönelik kısmına katılmıyorum.