muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19329, Karar No: 2014/14977, Tarih: 11.11.2014

Bir siyasetçiye yönelik eleştirilerin kabul edilebilir sınırları, özel bir şahsa yönelik eleştiri sınırına göre daha geniştir. Bir siyasetçi, özel şahıstan farklı olarak, her sözünü ve eylemini bilerek ve kaçınılmaz bir biçimde, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açar; bu nedenle daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadır. Hiç kuşku yok ki, Sözleşme’nin 10(2). fıkrası, başkalarının, yani bütün bireylerin itibarının korunmasına imkan verir; bu koruma, siyasetçileri şahsi sıfatları dışında hareket ettikleri zaman da içine alır. Ancak bu gibi durumlarda söz konusu korumanın gerekleri, siyasi meseleleri açık biçimde tartışmanın yararıyla bağlantılı olarak tartılmalıdır.” gerekçesiyle kullanılan sözlerin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığına karar vermiştir.

Davaya konu olaya gelince; davacının başkanı olduğu Kayseri Büyükşehir Belediyesi'ndeki yolsuzluk iddialarına ilişkin olarak dava dışı H.. A.. H..'nun ifadeleri de okunarak “... Petrolden 250 milvar lira rüşvet olarak para geldiğini, başkanın payının dünürü sarrafa gönderildiğini,..”, “Kayseri Büvüksehir Belediyesi'nde yıllardır süren bir rüşvet çarkı çalıştığı, benzin istasyonlarından, taksi duraklarından ve çeşitli yerlerden çok büyük miktarlarda rüşvetler toplandığı” şeklinde ifadelerde bulunulduğu anlaşılmaktadır.

Dava konusu basın açıklamasının bütünü, yapıldığı zaman dilimi, konuşmayı yapan ve hakkında konuşulan kişinin etkili siyasi kişilikler olması ile yukarıda açıklanan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 10. maddesi ve bunun uygulamasına yönelik Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin kararları gözetildiğinde açıklamaların ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

Şu halde, açıklanan nedenlerle davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde kabul kararı verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/11/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.11/11/2014
Yargıtay — Esas No: 2009/3142, Karar No: 2010/9750, Tarih: 05.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/3142 E.  ,  2010/9750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21.01.2009 tarih ve 2007/132-2009/26 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinden ...’ın davalıya ait trenden inmek isterken düşerek yaralandığını, bu nedenle müvekkillerinin manevi zararının bulunduğunu ileri sürerek, 15.000 YTL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının tren durmadan kapıyı açarak inmek isterken yaralandığını, bu nedenle kendi kusuru ile kazaya neden olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davanın kısmen kabulüne, davacı ... için 2.000 YTL, diğer davacı için 1.000 YTL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin davacı ...’a yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı vekilinin davacı ...’ya yönelik temyiz itirazlarına gelince, dava, davalıya ait trende yolcu olarak seyahat eden davacı ...’nın oğlu ...’ın, taşıma sırasında yaralanması nedeniyle, manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davalının da kusurlu hareketiyle meydana gelen olayda davacı ...’nın çocuğu hafif derecede yaralanmıştır. BK.nun 47. maddesi uyarınca, hakim hususi halleri nazara alarak cismani zarara duçar olan kimseye manevi zarar namıyla adalete uygun tazminat verilmesine karar verebilir. Madde hükmünün bu açıklığı nedeniyle, manevi tazminat talep etme hakkı, doğrudan doğruya cismani zarara duçar olan kişiye tanınmaktadır; yansıma yoluyla aynı eylem nedeniyle manevi üzüntü duyan kişiler ise, manevi tazminat isteyemezler. Ancak, aynı eylem neticesinde birden fazla kişinin doğrudan doğruya zarar görmesi mümkündür. BK.nun 46 ve 47. maddelerindeki cismani zarar kavramına ruhi bütünlüğün ihlali, sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin girdiği, bu maddelerde sadece maddi sağlık bütünlüğünün değil, ruhi ve asabi bütünlüğün de korunduğu doktrinde ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir.

Cismani zarar kavramına, ruhi bütünlüğün ihlali, sinir bozukluğu veya hastalığı(ruhi ve asabi sağlık bütünlüğü) gibi hallerin de girdiği kabul edildiğine göre; eğer bir kimsenin cismani zarara maruz kalması sonucunda, onun ana, baba, karı, koca, çocuk ve kardeş gibi çok yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle hukuken korunan ruhi ve asabi sağlık bütünlüğü ağır bir şekilde haleldar olmuşsa, onlar da BK.nun 49. madde uyarınca manevi tazminat talep edebilirler. Çünkü bu durumda olanların zararları ile haksız eylem arasında uygun illiyet bağı vardır ve zararlarının niteliği itibariyle, onların da ihlal edilen normun koruma amacı içinde bulunduklarının kabulü gerekir. Başka bir anlatımla, böyle hallerde, yansıma yoluyla değil, doğrudan doğruya zarara maruz kalma söz konusudur.

Dava konusu olayda ise, davacı ...’nın çocuğu olan ..., davalıya ait trende seyahat ederken tren henüz durmadan inmek istemiş ve bunun sonucu olarak düşerek adli tıp raporuna göre iş ve güç kaybına maruz kalmayacak derecede hafif şekilde yaralanmıştır. Oğlunun bu miktar yaralanması nedeniyle davacı babanın yukarıda açıklandığı şekilde ruhi bütünlüğünün ihlal edilmiş olduğundan sözetmek hayatın olağan akışına ters düşmektedir.

Bu itibarla, mahkemece, davacı ... yönünden manevi tazminat isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin davacı ... yönünden temyiz itirazlarının reddi ile kararın davacı ... yönünden ONANMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin davacı ... yönünden temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 05.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14953, Karar No: 2011/13636, Tarih: 29.11.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/14953 E.  ,  2011/13636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, ... mahallesi 2822 ada 18 parsel sayılı, 5000,75 m2 yüzölçümündeki taşınmazın, tapuda davalı adına kayıtlı olduğunu, taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığını belirterek davalı adına olan tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, davanın kabulüne ve dava konusu parselin tapu kaydının iptaline ve orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalan taşınmazın tapu kaydının iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde ilk kez orman kadastrosu 1965 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir. 1976 yılında yılında aplikasyon ve 1744 sayılı Yasa ile değişik 2.madde uygulaması yapılmış, 1985 yılında daha önce orman sınırlandırması yapılmış olup da herhangi bir nedenle sınırlandırma dışı kalmış ormanların kadastrosu ve aplikasyon ve 2/B madde uygulaması yapılmıştır. 1971 yılında genel arazi kadastrosu yapılmıştır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tamamının tahdit içinde kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda; çekişmeli taşınmaz tahdit haritası üzerinde elle işaretlenerek tamamının tahdit içinde kaldığı açıklanmakla birlikte, Dairemizin geri çevrime kararı üzerine aynı orman bilirkişi tarafından düzenlenen rapor ekindeki aplikeli tahdit haritasında davalı taşınmazın, (A) işaretli bölümünün tahdit dışında kaldığı belirtilmiştir. Bu durumda, hükme esas alınan orman bilirkişi raporu yetersiz ise de, geri çevirme kararı üzerine alınan ve kesinleşmiş tahdit haritası ve tapulama paftası ölçekleri bilgisayar ortamında çakıştırılarak alınan ek raporda taşınmazın (A) kısmının tahdit dışında kaldığı, ek raporun orman kadastrosu çalışma tutanaklarında yapılan tarifler ile tahdit haritasına uygun olduğu görüldüğünden, mahkemece (A) kısmı yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 29/11/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2643, Karar No: 2016/5358, Tarih: 02.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/2643 E.  ,  2016/5358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen infaz

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 04.12.2008 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının kesinleşmesinden sonra, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle TCK'nin 51/7. maddesi uyarınca dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 06.05.2014 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19724, Karar No: 2007/22145, Tarih: 27.11.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/19724 E.  ,  2007/22145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Mahkemesi

TARİHİ : 27/07/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 13.10. YTL onama harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına,  27/11/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7079, Karar No: 2019/4053, Tarih: 27.03.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/7079 E.  ,  2019/4053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, böbrek taşı kırdırmak için gitmiş olduğu Özel ... Park Hastanesinde gözünde oluşan ağrı nedeniyle de muayene olduğunu yapılan yanlış teşhis ve tedaviler sonucunda sol gözünde %100 görme kaybının oluştuğunu, estetik olarak da gözün çıplak kullanılamayacak bir hal alarak renginin grileştiğini, tek gözüyle yaşamaya çalıştığını, davalı doktorların gerek teşhis gerek tedavi sürecinde özen yükümlülüklerine yerine getirmediklerini, hastane, ilaç muayene ve ameliyat masrafları yönünden de maddi zarara uğradığından olay tarihinden itibaren mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte 1.000,00 TL maddi, 250.000,00 TL manevi tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı hekimlerin işini gerektiği gibi dikkat ve özenle yapmaması sonucu uğradığı zarardan hekim ile birlikte hastanenin de sorumlu olduğu iddiası ile eldeki davayı açmıştır. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda; 12.02.2011'de Özel ... Park Hastanesinde katarakt ameliyatı olan 1945 doğumlu davacı adına düzenlenmiş adli ve tıbbi belgelerde ameliyat öncesi muayenenin Op.Dr.... tarafından yapıldığı, ameliyata karar verildiği, ameliyatın ise aslında ... Göz Hastanesi Merkezinde görevli Dr.... tarafından gerçekleştiği, diyabetik hastalarda fakoemülsifikasyon yöntemi ile uygulanan katarakt cerrahisinde, cerrahın herhangi bir kusuru olmaksızın hastanın bağışıklık mekanizmalarının düşük olmasına bağlı olarak dışarıdan alınarak veya vücutta halihazırda bulunan mikroorganizmaların çoğalması neticesinde endoftalmi adı verilen görme kaybı ile sonuçlanabilen enfeksiyonlar görülebileceği, sıklıkla bakteriyel kaynaklı olan bu enfeksiyonlar vücudun savunma sisteminin düşük olduğu bilinen diyabet gibi hastalıklarda nadiren mantar kaynaklı da olabileceği, yavaş seyirli olabilen mantar enfeksiyonlarının tanısının güç ve tedaviye yanıtlarının kötü olduğunu, katarakt olan hastalarda göz dibi yeterince aydınlanmadığından eğer göz içerisinde ameliyat öncesinde var olan mantar endoftalmisi varsa tespit edilmesinin mümkün olamayacağını, bu nedenle ameliyat kararı verilmesinde tıbben bir hatanın olmadığı kanaatine varıldığını, ameliyat sonrasında göz dibi rahat aydınlandığından iltahabi reaksiyonun ameliyat sonrasında fark edilmiş olması, enfeksiyonun ameliyat öncesinde de göz içerisinde mevcut olmasının mümkün olabileceğini, bu durumun kesin olarak bilinemeyeceğini, göz içerisinde iltahabi reaksiyon gözlendiğinde ilk yaklaşım göz içi sıvılardan örnek alınması ve ardından bu göz içine antibiotik verilmesi, bu olgunun ameliyat sonrası takiplerinde ilk aşamada 12.03.2011 tarihinde antibiyotik enjeksiyonları yapılması tıbben doğru olduğunu ancak bu esnada girilen tanı her iki gözde yaşa bağlı maküla dejenerasyonu olup bu tanının yanlış yazıldığı düşünüldüğünü, bu olguda göz içerisinden örnek alındığına dair bilginin olmadığını, ancak endoftalimi özellikle mantar endoftalmisi en yoğun ve en etkin tedaviye rağmen sıklıkla kötü sonuçlanabileceğini bu nedenle tedavinin zamanlamasının hastanın sonuç görmesi üzerinde etkisinin olmadığı belirlenmiş, mahkemece bu rapor esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır.(BK 386-390)(TBK 502.506)

Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır.(BK 386-390)(TBK 502.506)

Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranma zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md)(TBK 400). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafifte olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, BK 394/1(TBK 510) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya bakılacak olursa; mahkemece Adli Tıp ve Üniversite Kurulu bilirkişi raporu esas alınarak hüküm verilmiş ise de; raporlar hüküm vermeye elverişli değildir. Öyle ki raporda sol gözünde meydana gelen mantarın ne zaman oluştuğu, katarakt ameliyatından önce olup olmadığı, bu ameliyatta ve sonrasında yapılan tahlillerin, tanının, ameliyat kararının doğruluğu ve yerindeliği tartışılmamış, hasta kayıtlarının düzenli tutulup tutulmadığına da yer verilerek her bir hekim için tatmin edici cevaplar verilmemiştir. Bu hali ile, hükme esas alınan rapor yeterli açıklamayı içermediği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, göz hastalıkları konusunda rapor düzenlemeye ehil ve donanımlı bir üniversiteden, akademik kariyere sahip üç (3) kişilik bilirkişi kurulundan, yukarıdaki saptamalar ışığında davalı hekimlere atfı kabil bir kusur olup olmadığı hususlarında, nedenlerini açıklayıcı, davacı tarafın itirazlarını karşılayacak mahiyette, Mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, davalıların kusurlu olup olmadığının belirlenmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; bu yön göz ardı edilerek, eksik incelemeye dayanılarak, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12356, Karar No: 2024/5814, Tarih: 10.06.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/12356 E.  ,  2024/5814 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2014/349 E., 2015/352 K.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Yargılama aşamasında katılan mağdurenin Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkezinde kaldığı nazara alındığında, duruşmalardan haberdar edilmeyen Bakanlığın hüküm tarihinden sonra gerekçeli kararın tebliğ üzerine süresi içinde vekili aracılığıyla sunduğu temyiz dilekçesinde davaya katılma iradesini belirtmesi karşısında 5271 sayılı Kanun'un 237/2. maddesi uyarınca, Bakanlığın katılan, vekilinin ise katılan Bakanlık vekili olarak davaya kabulüne karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2015 tarihli ve 2014/349 Esas, 2015/352 Karar sayılı kararı ile mevcut deliller değerlendirilerek lehe Kanun değerlendirmesi yapılmak suretiyle, 5237 sayılı Kanun'un 103/2,35,62. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezasına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109/2,3-f, 5,62. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezasına ve 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ve Müdafiinin Temyiz İsteği

Verilen karar ile raporların çelişki içerdiğine, tanıkların dinlenmediğine, sanıktan son sözün sorulmadığına, beraat kararı verilmesi gerekirken mahkumiyet kararı verildiğine ve sair hususlara ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Sanığın eylemlerini gece vakti gerçekleştirdiğine, silah ve cebir kullanmasına karşın hükümde nazara alınmadığına, teşebbüs hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, alt sınırdan uzaklaşarak ceza verilmesi gerektiğine, barodan vekil tayin edilse bilse bedeli kamudan karşılandığı için lehe vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

C. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Eksik inceleme ile karar verildiğine, ceza tayininin hatalı ve eksik olduğuna, Bakanlık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

C. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Eksik inceleme ile karar verildiğine, ceza tayininin hatalı ve eksik olduğuna, Bakanlık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın savunmasında adı geçen İbrahim ve Volkan'ın açık adres ve kimlik bilgilerinin tespit edilerek bilgi ve görgülerinin sorulması ile katılan mağdurenin aşamalarda istikrarlı şekilde sanığın evinden kaçtıktan sonra koşarak bir eve sığındığını orada bulunan yaşlı çifte kendisine birinin tecavüz etmeye çalıştığını beyan etmesi, dosya kapsamında bulunan 28.09.2015 tarihli Adli Görüşme ve Değerlendirme Raporu'nda Mahkeme isterse o evi ve konuştuğu teyzeyi gösterebileceğini belirtmesine karşın, anılan kişilerin tespitiyle tanık sıfatıyla dinlenmelerinden sonra toplanacak delillere göre, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2015 tarihli ve 2014/349 Esas, 2015/352 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.06.2024 tarihinde karar verildi.