muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/3940, Karar No: 2010/191, Tarih: 12.01.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/3940 E.  ,  2010/191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.11.2007 tarih ve 2007/60 - 2007/265 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalılar vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 12.01.2010 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, tüm tarafların çikolata, şekerleme, çikolatalı ürünler sektöründe olduğunu, müvekkilinin dünya çapında tanınmış MARS, M&M’s, BOUNTY, MILKY WAY, GALAXY ve TWIX markalarının yaratıcısı ve sahibi olduğunu, davalılardan ...Holding A.Ş.’nin “MACK” markasının aynı ürünler için marka tescil başvurusunda bulunduğunu, diğer davalının ise Mack markalı ürünleri üretip, pazarladığını, ürün ambalajlarının da taklit edildiğini, davalılar eylemlerinin davacının marka ve ambalajı üzerindeki haklarına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek, ”MACK” ambalajının MARS markaları üzerindeki haklarına tecavüzünün tespitine, haksız rekabetin tespitine, tecavüz ve haksız rekabet teşkil eden eylemlerin durdurulmasına, önlenmesine, tekrarının önlenmesine, haksız rekabet sonucu yaratılan maddi durumun ortadan kaldırılmasına, ambalajı basmaya yarayan kalıpların zaptı ile imhasına, davalı markasının yargılama aşamasında tescili halinde hükümsüz kılınmasına, hüküm özetinin gazetede ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, eldeki davanın görülmesi esnasında müvekkillerinin marka tescil başvurusu sonuçlanacak ve marka tescil edilecek olursa bu tescilin başvuru tarihi olan 31.10.2005 tarihinden itibaren hüküm ifade edeceğinden, tescilli markanın kullanımının ise haksız rekabetin önlenmesi davasıyla talep olunamayacağından davanın dinlenilmesine hukuken olanak bulunmadığını, bu nedenle davanın en azından idari tescil işleminin sonuçlanmasına kadar bekletilmesinin gerektiğini, taraf markalarının benzer olduğu yönündeki iddianın gerçek olmadığını, rengin ise hiç kimsenin inhisarına verilemeyeceğini, müvekkili markasında yer alan “Lovell’s” ibaresinin de başlı başına ayırt edici nitelik taşıyıcı unsurlar olduğunu belirterek davanın reddi ile birlikte kararın ilanına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, dosyadaki kanıtlara göre; davacının 126059, 111728 ve 108073 nolu MARS ibareli markalarının mevcut olduğunu,126059 numaralı markanın 29, 30 ve 31.sınıflar için tescilli olduğu, davacı ürünlerinde “MARS” ibaresi yer alırken, davalı ürününde “MACK” ibaresinin yer aldığı, tüketici kitlesinin çocuklar olması nedeniyle markaların karıştırılması ihtimalinin çok yüksek olduğu, ambalajların da benzer olup, hem marka hem de ambalaj taklidi nedeniyle marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin gerçekleşmiş olduğu, davalının marka tescil başvurusunun davacının itirazı ile reddedildiği, bu talep yönünden davanın konusunun kalmadığı gerekçeleriyle, davalının MACK markasının kullanıldığı ürün ambalajıyla, davacının MARS markaları üzerindeki haklarına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunun tespitine, tecavüzün önlenmesine, ambalajların toplanıp imha edilmesine, ithalat ve ihracatının önlenmesine, söz konusu ambalaj kalıplarının imhasına, davalı markasının tescilinin gerçekleşmemesi nedeniyle ve diğer talepler yönünden hüküm kurulmasına yer olmadığına, hüküm özetinin gazetede ilanına karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalılar vekilince temyiz incelemesinin yapıldığı aşamaya kadar davacının marka tescil başvurusunu reddeden TPE YİDK kararı aleyhine dava açıldığına dair bir belge sunulmamış olmasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 750,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5827, Karar No: 2014/19053, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5827 E.  ,  2014/19053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2013/72-2013/457

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işyerinde yıllardan beri uygulanmakta olan yüzde/puan usulü ücretlendirme sisteminin kaldırıldığını, tek taraflı yapılan bu değişikliğin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 ve 62. maddelerine aykırı olduğunu, müvekkilinin yüzde/puan sistemi ile daha iyi gelir elde etmesi ve teklif edilen ücretin düşük olması sebebiyle değişiklik önerisini kabul etmemesi üzerine iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, işyerinde yıllardan beri iki farklı ücret sistemi uygulandığını, çalışanların aylık maktu ücrete tabi çalışanlar ve yüzde/puan usulü ücrete tabi çalışanlar olarak ikiye ayrıldığını, 12.12.2011 tarihinde davalı işverene müracaat eden O. Sendikasına üye olan ve maktu ücrete tabi çalışan 106 işçinin bu durumdan yakındığını, bunun üzerine üniversitelerin ilgili bölümlerinde uzman kişilerden rapor hazırlatıldığını, 2011 Aralık ayında “Ücret Yönetimi Sistemi – Stratejik Yönetim ve Hukuksal Bakış Açısıyla Analiz” isimli raporun düzenlendiğini, bu raporun savunmaların esasını oluşturduğunu, değişiklik teklifinin işyerinde çalışan herkese teklif edildiğini, bunun 494 kişi olduğunu, bu kişilerden 238'nin O. Sendikası üyesi, 256'sının sendika üyesi olmadığını, 494 işçiden 429'unun teklifi kabul ettiğini, kabul oranının yüzde 86,84 olduğunu, feshin geçerli sebebe dayandığını, değişiklikle birlikte davacıya bireysel emeklilik, sağlık sigortası, yılda dört ikramiye, sosyal yardım gibi toplu iş sözleşmesi yardımlarının da ödeneceğini, maaşların aslında düşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 150,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35539, Karar No: 2016/21, Tarih: 04.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/35539 E.  ,  2016/21 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Denizli 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2015

NUMARASI : 2014/596-2015/462

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla çalışma, yıllık izin ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davayı görev yönünden reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı kuruma ait çocuk evlerinde 2007-05.11.2014 tarihleri arasında bakım personeli olarak çalıştığını, iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ve birkısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı bakanlık vekili, ev tipi sosyal hizmet birimlerinin iş kanunu kapsamında bulunmadığını belirterek görev itirazında bulunmuştur.

Davalı şirkete dava dilekçesi tebliğ edilmiş ancak cevap verilmemiştir.

Mahkemece, davacının ev tipi sosyal hizmet birimlerinde çocuk bakıcısı olarak çalıştığı, bu birimlerin iş kanunu kapsamında bulunmadığı belirtilerek Asliye Hukuk Mahkemesine görevsizlik kararı verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 1. maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4. maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 4. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca, ev hizmetlerinde bu kanun hükümleri uygulanmayacaktır.

2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu'nun 3. maddesinin birinci fıkrasının f bendinin bir numaralı alt bendinde çocuk yuvaları; "0-12 yaş arası korunmaya ihtiyacı olan çocuklarla gerektiğinde 12 yaşını dolduran kız çocuklarının, bedensel, eğitsel, psiko sosyal gelişimlerini, sağlıklı bir kişilik veya iyi alışkanlıklar kazanmalarını sağlamakla görevli ve yükümlü yatılı sosyal hizmet kuruluşları", onbir numaralı alt bendinde ise, çocuk evleri; "0-18 yaşlar arasındaki korunmaya muhtaç çocukların kaldığı ev birimleri" şeklinde tanımlanmıştır.

Anılan Kanun'un 3. maddesinin birinci fıkrasının f bendinin onüç numaralı alt bendinde "Koruma Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi" tanımlaması yapılmışken, A.. B..'nın Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 06.02.2014 tarihli ve 6518 sayılı Kanun'un 14. maddesi ile “Ev Tipi Sosyal Hizmet Birimleri”; çocuk, kadın, engelli ve yaşlılar ile bakım veya barınma ihtiyacı olan kişilere hizmet verilen mesken niteliğindeki yatılı sosyal hizmet birimleri, olarak değiştirilmiştir.

06.02.2014 tarihli ve 6518 sayılı Kanun ile 2828 sayılı Kanun'un 16. maddesine, "Ev tipi sosyal hizmet birimleri, 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 4 üncü maddesinin birinci fıkrası hükmü kapsamındadır." düzenlemesi ilave edilmiştir. Dolayısıyla söz konusu işyerleri Yasanın yürürlük tarihi olan 19.02.2014 tarihi itibariyle İş Kanunu'nun uygulanması mümkün değildir.

Somut olayda davacı, 10.01.2007 tarihinde davalı kuruma ait çocukevlerinde çalışmaya başladığını, 2011 yılından sonra çocuk yuvasında çalışmaya devam ettiğini, 2014 yılı başında bakım koordinatörü olarak görevlendirildikten sonra, aynı yılın ortalarında tekrar bakım personeli olarak görevlendirildiğini ve 05.11.2014 tarihinde iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini savunmuştur. Davalı A.. B.. vekili, davacının 2007 yılında Denizli çocuk yuvasında çalışmaya başladığını ve ev tipi sosyal hizmet birimlerinin oluşturulması ile birlikte 2014 yılı başlarından sonra ev tipi sosyal hizmet birimlerinde, önce koordinatör daha sonra bakıcı olarak görevlendirildiğini belirtmiştir. Mahkemece davacının ev tipi sosyal hizmet biriminde çalıştığı belirtilerek Asliye Hukuk Mahkemesine görevsizlik kararı verilmiştir. 2828 sayılı Kanun'un 3. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinin onüç numaralı alt bendinde 06.02.2014 tarih ve 6518 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle "Koruma Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi" yerine Ev Tipi Sosyal Hizmet Birimleri" tanımlaması getirilmiş ve aynı kanuna eklenen onaltıncı madde ile ev tipi sosyal hizmet birimlerinin İş Kanunu kapsamında olmadığı açıklanmıştır. Bu durumda davacının kanunun yürürlüğe girdiği 19.02.2014 tarihinden önceki çalışmaları İş Kanunu kapsamında olup bu dönem hakkında açılan dava ile ilgili iş mahkemeleri görevlidir.

2828 sayılı Kanun'da 6518 sayılı Kanun ile değişiklik yapılmasından sonraki döneme gelince, davalı bu dönemde davacının, önce koordinatör, daha sonra bakıcı olarak görevlendirildiğini belirtmiştir. Ancak davacının anılan dönemdeki çalışmasının yukarıda tanımlaması yapılan ev tipi sosyal hizmet biriminde geçip geçmediği dosya kapsamına göre açıklığa kavuşturulmamıştır. Bu durumda mahkemece kanuni düzenlemede yer alan “Ev Tipi Sosyal Hizmet Birimleri”nin nereler olduğu ve davacının çalıştığı işyerinin bu birimlerden olup olmadığı konusu, ilgili yerlerden sorularak aydınlatılmalı, işyerinin “Ev Tipi Sosyal Hizmet Birimi” niteliğinde olduğunun tespit edilmesi halinde anılan dönem için önce tefrik ardından Asliye Hukuk Mahkemesine görevsizlik kararı verilmelidir. Aksi durumda yargılamaya devam edilerek işin esası ile ilgili bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.01.2016 günü oybirliği ile karar verildi.