muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/529, Karar No: 2018/4185, Tarih: 15.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/529 E.  ,  2018/4185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-... 2-.... 3-... vekili Avukat ...

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 25/12/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ve hükmün yayınlanması istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/10/2015 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle daha önceden belirlenen 15/05/2018 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davalılar vekili Avukat Gizem Öztan geldi, karşı taraftan davacı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ve hükmün yayınlanması istemine ilişkindir. Mahkemece, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; Akşam Gazetesi'nin 06/02/2014 tarihli nüshasında, davalılardan Murat Kelkitoğlu tarafından kaleme alınan ''O Savcı ...'' başlıklı yazı ile müvekkilinin kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek, uğranılan manevi zararın giderilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili; dava konusu yazının basının haber verme ve eleştiri hakkı sınırları içerisinde kaldığını, haberde kamu yararı bulunduğunu, görünür gerçeğe uygun olduğunu belirterek, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; dava konusu yazının görünür veya maddi gerçeği yansıtmadığı, bu nedenle basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği, gerçekliği kanıtlanamayan hukuka aykırı haber nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı gerekçesiyle, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece; dava konusu yazının görünür veya maddi gerçeği yansıtmadığı, bu nedenle basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği, gerçekliği kanıtlanamayan hukuka aykırı haber nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı gerekçesiyle, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka

./..

-2-

aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi birçok kararında; “...Sözleşme’nin 10/1. fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini geliştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatarak ifade özgürlüğünün, Sözleşme’nin 10/2. fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulandığını, bunun, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olduğunu, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olamayacağını ...” belirtmiştir.

İfade özgürlüğü ve bu bağlamda basın özgürlüğünün asıl, sınırlamanın ise istisna olduğu unutulmamalıdır. Sınırlamanın kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli ve orantılı olması da gözetilmelidir.

Tüm bu açıklamalar ışığında; dava konusu yazı bir bütün olarak değerlendirildiğinde, yayının güncel olduğu, kamu yararını amaçladığı ve kamuoyunu bilgilendirmeye yönelik olduğu, davacının kişilik haklarına ve mesleki itibarına saldırı niteliğindeki ifadelere yer verilmediği, haberin veriliş biçimi ve bütünlüğü çerçevesinde güncel olaylara uygun bir şekilde haber yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davalılar yararına takdir olunan 1.630,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4920, Karar No: 2021/3340, Tarih: 03.03.2021

**7. Ceza Dairesi         2020/4920 E.  ,  2021/3340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında ... tarafından düzenlenen 01.10.2015 tarihli sağlık kurulu raporunda şahısta sınır zeka kapasitesinin olduğu, bu durumdan dolayı gerçeği değerlendirme yeteneğinin kısmen azaldığı, cezai ehliyetinin kısmen etkilendiği tespitinin bulunması ile dosyada bulunan raporlar karşısında;

5271 sayılı CMK'nun 74. maddesi uyarınca gerekirse gözlem altına alınarak, 5237 sayılı TCK'nun 32. maddesi uyarınca sanığın suç tarihi itibarıyla işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini etkileyen bir akıl hastalığı ya da akıl zayıflığının, bu kapsamda ceza ehliyetinin bulunup bulunmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu yada Ruh ve Sinir Hastalıkları hastanesinden rapor alınıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ile hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarlarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1556, Karar No: 2014/4479, Tarih: 11.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/1556 E.  ,  2014/4479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tarsus İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2012

NUMARASI : 2010/127-2012/161

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 01.04.1984 – 12.03.1990 ve 24.03.1992 – 27.08.1999 tarihleri arasında davalı işverene ait 27105 ve 65906 olan sicil numaralı işyerlerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden;.....sicil numaralı işyerinin davalı S.. S.. adına, .... sicil numaralı işyerinin ise davalı S.. S..’nun yönetim kurulu başkanı olduğu davadışı S.... A.Ş. adına tescilli olduğu, bu işyerlerinden ...sicil numaralı işyerinin kanun kapsamında olduğu tarihin tespit edilemediği,...sicil numaralı işyerinin ise 02.04.1990 – 14.09.2005 tarihleri arasında 506 sayılı Kanun kapsamında olduğu, davacı adına ..... sicil numaralı işyerinden 01.04.1984 tarihinde, .... sicil numaralı işyerinden ise 01.04.1993 tarihinde işe giriş bildirgesinin verildiği ve 01.04.1984 – 31.01.1986 tarihleri arasında... sicil numaralı işyerinden, 01.04.1993 – 30.04.1999 ve 01.06.1999 – 27.08.1999 tarihleri arsında ....sicil numaralı işyerinden çalışmalarının bildirildiği, davacının 13.03.1990 ve 11.06.1991 arasında lokanta işletmeciliğinden dolayı vergi kaydının olduğu görülmüştür.

Somut olayda; davacının bir kısım çalışmalarının davadışı S.... A.Ş.’ye ait ...sicil numaralı işyerinde geçtiği iddia olunmasına rağmen S..A.Ş.’nin usulüne uygun şekilde taraf haline getirtilmediği, davacı tanıklarının davacının dava konusu dönemdeki çalışmalarını doğrulamalarına rağmen, davalı tanıklarının davacının çalışmadığını belirttikleri, dinlenen bordro tanıklarının davakonusu dönemin tamamında bordrolu olmadıkları gibi beyanlarının da yetersiz olduğu, tanık beyanları arasındaki çelişki giderilmeden ve fiili çalışmanın varlığı yeterince araştırılmadan hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

Yapılacak iş, davacının bir kısım çalışmalarının geçtiği davadışı S.. A.Ş.’yi taraf haline getirmesi için davacıya süre vermek, ondan sonra her iki işyerinin ihtilaflı döneme ilişkin tüm dönem bordrolarını getirtmek ve bu bordrolarda ihtilaflı dönemin tamamında kayıtlı ve tarafsız tanıklar saptanarak bunların bilgilerine başvurmak, bordrolarda adı geçen kişilerin adreslerinin tespit edilememesi veya beyanları ile yetinilmediği takdirde, Sosyal Güvenlik Kurumu, zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanları; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı ile davalılardan S.. S..'na iadesine, 11.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/295, Karar No: 2013/1695, Tarih: 25.12.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/12-295 E.  ,  2013/1695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ   : İstanbul Anadolu 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ   : 07/11/2012

Şikayet kanun yoluna başvuru nedeniyle yapılan yargılama sonunda; İstanbul Anadolu 3.İcra Hukuk (kapatılan Pendik 1.İcra Hukuk) Mahkemesi'nce haczedilmezliğe yönelik yapılan şikayetin reddine dair verilen 14.10.2011 gün ve 2011/485 E., 2011/610  K. sayılı kararın incelenmesi şikayetçi-borçlu İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 12.Hukuk Dairesi'nin 19.06.2012 gün ve 5416-21207 sayılı ilamı ile;

(...30.06.2010 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasanın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanun’una eklenen geçici 6.maddesinin 8.fıkrasında evvelce açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış veya süre dışındaki sebeplerden dolayı davaları reddedilmiş olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanmayacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiştir.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanun’unun geçici 6.maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenleme, anılan maddenin yürürlük tarihinden sonra ve bu maddeye göre uzlaşma prosedürü uygulanması sonucunda uzlaşma tutanağı ile ya da mahkeme ilamı ile tazminat ödenmesine karar verilmesi durumunda, anılan tazminatın tahsili için yapılacak icra takiplerine ilişkindir. Maddenin yürürlük tarihi olan 30.06.2010 tarihinden önce hüküm altına alınmış kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat alacakları ise anılan madde kapsamında bulunmadığından, böyle bir alacağın tahsili amacıyla yapılan icra takipleri nedeniyle bu maddenin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin hükmün uygulanması mümkün değildir.

Somut olayda alacaklının takibine dayanak yaptığı Pendik 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminata ilişkin ilamının karar tarihi 23.11.2010 olup, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanun’unun geçici 6.maddesinin yürürlüğe girdiği  30.06.2010 tarihinden sonrasına ilişkindir. Bu durumda anılan maddenin olayda uygulaması gerekeceğinden, kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat alacağının tahsili amacıyla yapılan takipte borçlu belediyenin mal, hak ve alacaklarının haczi mümkün değildir.

O halde mahkemece açıklanan nedenlerle şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile istemin reddi isabetsizdir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece, önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

İstek, şikayet yolu ile haciz işleminin kaldırılması istemine ilişkindir.

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece, önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

İstek, şikayet yolu ile haciz işleminin kaldırılması istemine ilişkindir.

Şikayetçi-borçlu belediye vekili, karşı taraf-alacaklı tarafından müvekkili aleyhine Pendik 2. İcra Müdürlüğü'nün 2010/16335 E. sayılı dosyası ile kamulaştırmasız el atmadan doğan alacakların tahsili amacıyla takip başlatıldığını, takip dosyasında müvekkili aleyhine  haciz kararı verildiğini, ancak 18.06.2010 tarih ve 5999 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile 2942 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 6. maddesi ve 13.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi gereğince müvekkilinin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğini belirterek, haciz işleminin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Karşı taraf-alacaklı vekili, şikayetçinin belirttiği yasanın kapsamının görülmekte olan ve açılacak kamulaştırmasız elkoyma tazminatına ilişkin davaları kapsadığını, kesinleşmiş mahkeme kararlarının kapsam dışında kaldığını, ayrıca hacizlerin kaldırılmasını gerektiren açık bir düzenlemenin de bulunmadığını belirterek, şikayetin reddini dilemiştir.

Yerel Mahkemece, “konuya ilişkin yasal düzenlemenin yerine getirildiğine dair şikayetçi tarafından bir delilin sunulmadığı, buna göre haczin kaldırılmasını istemenin hakkın kötüye kullanılması yasağı kapsamında kaldığı” gerekçesiyle şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi-borçlu vekilinin temyizi üzerine, Özel Daire'ce yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuştur. Yerel Mahkemece, önceki kararda direnilmiştir.

Direnme hükmünü, şikayetçi-borçlu belediye vekili temyiz etmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; takibe konu alacağın, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6.maddesi kapsamında haczedilemez nitelikte olup, olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü için ilgili yasal düzenlemelerin değerlendirilmesinde yarar vardır.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 Sayılı Kanun'un 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6.maddesinin birinci fıkrasında 9/10/1956 ila 4/11/1983 tarihleri arasında idarelerce kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminat alacağı düzenlenmiş; aynı maddenin onbirinci fıkrasında ise, bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiştir.

Ayrıca, 25.02.2011 tarihinde yürürlüğe giren  6111 sayılı Kanun'un Geçici 2.maddesiyle yapılan düzenlemeyle, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren onbeş yıl süreyle geçerli olmak üzere; 4/11/1983 tarihli ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6 ncı maddesi hükmünün, 4/11/1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı öngörülmüştür.

Ayrıca, 25.02.2011 tarihinde yürürlüğe giren  6111 sayılı Kanun'un Geçici 2.maddesiyle yapılan düzenlemeyle, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren onbeş yıl süreyle geçerli olmak üzere; 4/11/1983 tarihli ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6 ncı maddesi hükmünün, 4/11/1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı öngörülmüştür.

Bundan sonra, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2.maddesi hükmü, Anayasa Mahkemesi'nin 01.11.2012 gün ve E:2010/83, K:2012/169 sayılı ilamıyla iptal edilmiştir.

Bunun üzerine, yasakoyucu, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6.maddesini, 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanun'un 21.maddesiyle yeniden düzenlemiştir. 6487 sayılı Kanun'un 21.maddesiyle değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6.maddesinin son fıkrasında; 4.11.1983 ila 11.06.2013 tarihleri arasında idarelerce kamulaştırmasız elatılan yerlerin, kamulaştırılması halinde, ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği belirtilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; dosya içerisindeki belgelerden takibe konu ilamın, kamulaştırmasız elatmadan kaynaklandığı tam olarak anlaşılamamaktadır. Ayrıca, takibin dayanağı ilamda belirtilen alacağın, kamulaştırmasız elatmadan doğduğunun kabulü halinde bile, en son elatma tarihinin ne olduğu bilinemediği için 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6/1.maddesi kapsamında olup olmadığı da denetlenememektedir. Bunların yanında,  Pendik 2. İcra Müdürlüğü'nün 2010/16335 E. sayılı dosyası da eldeki dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; Pendik 2. İcra Müdürlüğü'nün 2010/16335 E. sayılı takip dosyası ile takibe konulan Pendik 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 23.11.2010 tarih ve E:2009/271, K:2010/429 sayılı ilama ait dava dosyası getirtilerek, bu dosya içerisine konulmalı; anılan dava dosyası içeriği incelenerek, takibe konu alacağın,  2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6/1.maddesi kapsamında olup olmadığı belirlenmeli; bundan sonra,  2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6.maddesini yeniden düzenleyen 6487 sayılı Kanun'un 21.maddesinin son fıkrasının eldeki uyuşmazlıkta uygulanıp uygulanmayacağı tartışılarak, varılacak sonuca göre, bir karar verilmelidir.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulu'nun 11.09.2013 gün ve E:2012/12-1841, K:2013/1299 sayılı ilamında da aynı sonuca varılmıştır.

Bu yönler gözetilmeden mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Hal böyle olunca, direnme kararının bu değişik gerekçeyle bozulması gerekmiştir.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulu'nun 11.09.2013 gün ve E:2012/12-1841, K:2013/1299 sayılı ilamında da aynı sonuca varılmıştır.

Bu yönler gözetilmeden mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Hal böyle olunca, direnme kararının bu değişik gerekçeyle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Şikayetçi-borçlu belediye vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’na 5311 Sayılı Kanunu'nun 29. maddesi ile eklenen “Geçici Madde 7” atfıyla aynı Kanun'un 366. maddesi uyarınca hükmün tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.12.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava; haczedilmezlik şikayetine ilişkindir.

Mahkemece; şikayetin reddine karar verilmiş, karar 12. Hukuk Dairesi’nin 19/06/2012 günlü ilamı ile şikayetin kabulüne karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuş, mahkemenin önceki kararında  direnmesi nedeniyle davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davaya konu edilen uyuşmazlık; davacıya ait taşınmaza davalı belediye tarafından kamulaştırmasız el atılması nedeniyle Pendik 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2009/271-2010/429 sayılı ve 23/11/2010 tarihli tazminat ödetme kararının icraya konulması sonucunda borçlu davacı belediyeye ait mal ve haklarının 6111 sayılı Kanun’un geçici 2. maddesine göre haczedilip haczedilemeyeceğine ilişkindir.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 1 no’lu Ek Protokolün 1. maddesi “her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır.” hükmünü getirmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de istikrarlı içtihatlarında mülkiyet hakkının korunması ile ilgili olarak verilen yargı kararlarının icrasında etkili bir sistem kurma yükümlülüğü bulunduğunu kabul etmekte ve bu yargı kararlarının icrasını engellemek ya da icrası için gerekli özeni göstermemeyi de sözleşmenin ihlali olarak nitelemektedir.

Nitekim (Burdou (No:2)- Rusya kararında ilgili devletin icra ya da bütçe usulü ne kadar karmaşık olursa olsun, sözleşmenin bu devletlere kişiler lehine ekde edilmiş olan kararları makul süre içinde icra etme yükümlülüğü getirdiğini belirterek, devletlerin kaynak yetersizliğini, bir yargı kararının icra etmesinin gerekçesi olarak ileri süremeyeceklerini bu bağlamda hukuk sistemlerini bu alandaki yükümlülüklere uygun olarak düzenleme görevleri bulunduğunu kabul etmiştir.

Mahkeme yine Aka-Türkiye davasında kamulaştırma tazminatlarının geç ödenmesini sözleşme hükmünün ihlali olarak kabul etmiştir.