muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14315, Karar No: 2019/7891, Tarih: 27.11.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/14315 E.  ,  2019/7891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 25/03/2015 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10/03/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacılar, davalı ... ile birlikte 1994 tarihinde ortaklaşa 560 parsel sayılı taşınmazı satın aldıklarını ve ... üzerine tescil edildiğini, ...'nın muvaazalı olarak taşınmazı kardeşi davalı ...'e devrettiğini belirterek inanç sözleşmesi muvaazaya dayalı tapu iptali ve tescil isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili, davalı ...'in taşınmazı kendi adına satın aldığını, ancak satış tarihinde parası yetmediği için davalı ...'dan borç para aldığını ve halen ödeyemediğini, diğer davacı ... ile iş ortaklığından dolayı borçlu olduğunu ve tüm borçlarını ödediğini ve taşınmaz ile hiçbir ilgisi olmadığını, sözleşmeyi davacıların korku ve tehdit altında imzallattıklarını, ...'in kardeşinden aldığı borç nedeniyle taşınmazı davalı ...'e devrettiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1)Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2)Davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununda toprağın korunması, geliştirilmesi, tarım arazilerinin sınıflandırılması, asgari tarımsal arazi ve yeter gelirli tarımsal arazi büyüklüklerinin belirlenmesi ve bölünmelerinin önlenmesi, tarımsal arazi ve yeter gelirli tarımsal arazilerin çevre öncelikli sürdürülebilir kalkınma ilkesine uygun olarak planlı kulanımını sağlayacak usul ve esasları belirlemek amacıyla yeniden bazı düzenlemeler yapılmış; asgari tarımsal arazi büyüklüğünün mutlak tarım arazileri, marjinal tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 2 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarımı yapılan arazilerde 0,3 hektardan küçük belirlenemeyeceği, ifraz edilemeyeceği, hisselendirilmeyeceği belirtilmiştir.

5578 sayılı Kanunla değiştirilen 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununun 8. maddesi gereğince bölünmez büyüklükteki tarım arazilerinin mirasa konu olmaları ve üzerlerinde her ne sebeple gerçekleşmiş olursa olsun birlikte mülkiyetin mevcut olması durumunda bu arazilerin ifraz edilemeyeceği, payların 3. şahıslara satılamayacağı, devredilemeyeceği hükmü mevcutken, 5403 sayılı Kanunun 8. maddesinde 30.04.2014 tarihli ve 6537 sayılı Kanunun 4. maddesi ile yapılan değişiklikle "Tarım arazileri Bakanlıkça belirlenen büyüklüklerin altında ifraz edilemez, hisselendirilemez, Hazine taşınmazlarının satış işlemleri hariç olmak üzere pay ve paydaş adedi artırılamaz..." şeklinde düzenleme yapıldığından artık asgari tarımsal arazi büyüklüklerinin altındaki arazilerde de mevcut payın üçüncü şahıslara satışı ve devri mümkün hale gelmiştir.

Somut olaya gelince; davacılar, dava konusu 560 parsel sayılı taşınmazları davalı ile birlikte satın aldıklarını, tapunun davalı ... adına tecsil edildiğini ve onun da muvaazalı olarak kardeşi ...'e devrettiğini ileri sürerek belirtilen hisseler oranında adına tescilini istemiştir. Davacılar, davalı ... ile aralarındaki inanç sözleşmesini 15/03/2015 tarihli sözleşme ile ispatlamışlardır. Ancak dava konusu taşınmazların belirlenen tarımsal niteliğinin Tarım ve Köyişleri Bakanlığı İl veya İlçe Müdürlüğünden sorulup görüşü alındıktan sonra pay tescilinin mümkün olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir. Eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.11.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3323, Karar No: 2020/4329, Tarih: 08.06.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/3323 E.  ,  2020/4329 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5905, Karar No: 2017/11062, Tarih: 16.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/5905 E.  ,  2017/11062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, davacı kadın lehine hükmedilen tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kadının kusurlu olmadığı, herhangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı ve boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerekçesiyle davacı kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir. Boşanan eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedebilmek için, nafaka talep eden eşin kusurunun daha ağır olmaması ve boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olması gerekir (TMK m. 175). Her ne kadar dosya kapsamında bulunan sosyal ekonomik durum araştırmasına göre, davacı kadının çalışmadığı belirtilmiş ise de; davacı kadın tanıklarından olan annesi...’un beyanlarından davacı kadının çalıştığı ve davacı kadının ... kaydının bulunduğu anlaşılmaktadır. O halde, davacı kadının usulünce ekonomik ve sosyal durumunun araştırılarak, halen çalışıp çalışmadığı, sürekli ve düzenli gelirinin bulunup bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşüp düşmeyeceğinin, işten ayrılmış ise kendi isteğiyle ayrılıp ayrılmadığının belirlenmesi, gerçekleşecek sonucuna göre yoksulluk nafakası talebi hakkında karar verilmesi gerekirken, bu konuda eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.10.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2024/5899, Karar No: 2024/10469, Tarih: 27.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/5899 E.  ,  2024/10469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi ile hükmün onanması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 28.02.2024 tarihli ve 2024/1004 Esas, 2024/591 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Adana 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.09.2023 tarihli ve 2023/438 Esas, 2023/344 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf istemleri üzerine yapılan inceleme neticesinde, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 15.11.2023 tarihli ve 2023/2870 Esas, 2023/1877 Karar sayılı kararı ile sanıktan son sözü soruldaktan sonra sanık müdafiine söz hakkı verilip CMK'nın 216/3 maddesine aykırı davranılarak sanığın savunma hakkının kısıtlanması gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararında belirtilen hukuka aykırılığın aynı Kanun’un 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, 289/1-h maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, buna göre Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek; Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 15.11.2023 tarihli ve 2023/2870 Esas, 2023/1877 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine Adana 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.01.2024 tarihli ve 2023/699 Esas, 2024/21 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 280/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, dava dosyasının, bozma nedeni de dikkate alınarak yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3206, Karar No: 2025/11248, Tarih: 18.06.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/3206 E.  ,  2025/11248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI: 2022/81 E., 2022/1327 K.

SUÇLAR: Cumhurbaşkanına hakaret, hakaret

HÜKÜMLER: İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düzeltilerek onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında verilen hükümlerin temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret ve hakaret suçlarından İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; sübuta, eksik inceleme yapıldığına, suçların yasal unsurlarının oluşmadığına, eylemin düşünce ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

A.Cumhurbaşkanına Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanığa yükletilen Cumhurbaşkanına hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış, kararda Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen; 5237 sayılı Kanun'un 299/2. maddesinin uygulanması esnasında yapılan hesap hatası sonucu uygulamaya göre sonuç hapis cezasının ''11 ay 20 gün'' yerine ''1 yıl 2 ay 17 gün'' olarak fazla belirlenmiş olması dışında bir isabetsizlik görülmemiştir.

B.Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın 28.02.2014 tarihinde yapmış olduğu paylaşım hakaret içermekte ise de, 17.02.2014 tarihli paylaşımının mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dikkate alındığında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesinin tatbiki,

2.5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin uygulanması esnasında hesap hatası yapılarak sonuç hapis cezasının ''1 yıl 2 ay 17 gün'' yerine ''1 yıl 6 ay 22 gün'' olarak fazla tayini,

3.Hapis cezası ertelenen sanık hakkında denetim süresinin hapis cezasından az olamayacağının gözetilmemesi suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 51/3. maddesine aykırı davranılması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A.Cumhurbaşkanına Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303/1-a maddesi gereği; uygulamaya göre sonuç hapis cezasının ''11 ay 20 güne" indirilmesi suretiyle, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B.Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Diyarbakır 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/126, Karar No: 2022/246, Tarih: 07.04.2022

**Ceza Genel Kurulu         2019/126 E.  ,  2022/246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 10. Ceza Dairesi

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık ...'ın, TCK'nın 188/3, 43, 52/2-4, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 13 yıl 9 ay hapis ve 15.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluğuna, müsadereye ve mahsuba ilişkin ... 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 23.05.2013 tarihli ve 590-241 sayılı hükmün, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 21.05.2014 tarih ve 12156-4013 sayı ile;

" ...Sanık ...'in diğer sanık ... ile birlikte ...'dan temin ettiği 70.765,40 gram esrarı ...'ya götürmekte oldukları sırada 24.09.2012 tarihinde ...'de görevlilerce yakalandıkları; 04.10.2012 tarihinde sanık ...'in ... yerinde ayrıca ele geçirilen esrarın farklı olması ve her iki suçun sanık ... tarafından bir suç işleme kararının icrası kapsamında farklı zamanlarda işlendiğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki sanık ... hakkındaki TCK'nın 43. maddesinin uygulanmasının yasaya aykırı olduğuna ilişkin tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir." açıklamasıyla onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 11.07.2018 tarih ve 169757 sayı ile;

"...24.09.2012 tarihinde itiraza gelen sanık ve diğer sanık ... Karamanlı'nın içinde bulunduğu .... plaka sayılı araçta yapılan aramada; ... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından hazırlanan 27.09.2012 tarih ve 8635 numaralı raporda belirtilen net 141.530,800 gram esrarın ele geçirildiği,

03.10.2012 tarihinde sanığa ait ... ... Mahallesi, 5781 Sokak, No:11/A adresinde bulunan depoda yapılan aramada; ... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından hazırlanan 25.01.2013 tarih ve 09389 numaralı raporda belirtilen net 342 gram esrarın ele geçirildiği,

03.10.2012 tarihinde sanığa ait ... ... Mahallesi, 5781 Sokak, No:11/A adresinde bulunan depoda yapılan aramada; ... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından hazırlanan 25.01.2013 tarih ve 09389 numaralı raporda belirtilen net 342 gram esrarın ele geçirildiği,

... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.05.2013 tarihli ve 590-241 sayılı kararında; '...Sanık ...'ın bu olay tarihinden sonra alınan istihbari bilgiler doğrultusunda ... ilinde bulunan ... yerinde yapılan arama sonucu ele geçen esrarı da ticaret maksadıyla bulundurduğunu kabul etmek gerekeceği, zira sanığın diğer sanıklarla uyuşturucu madde ticaretine ilişkin şifreli konuşmaları, ... yerinde uyuşturucu madde bulundurmasına rağmen sanık .... ile ... iline gidip yaklaşık 141 kilogram esrarı aldıktan sonra aracı ile ... iline sevk ederken ... ilinde yakalanmış olması ve bu miktar uyuşturucu maddenin ticaret maksadıyla götürüldüğü hususunda tereddüt bulunmaması karşısında; sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı ve gerek naklederken yakalanan uyuşturucu maddeyi gerekse ... yerinde bulunan uyuşturucu maddeyi bu amaçla taşıdığı ve bulundurduğu hususunda tereddüt bulunmadığı, sanığın farklı yer ve tarihlerde ticaret maksadıyla uyuşturucu madde nakletmesi ve bulundurması eylemlerini aynı suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirmiş olması nedeniyle sanık ... hakkında ayrıca zincirleme suç hükümlerine ilişkin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43/1. maddesinin uygulanmasının gerektiğinin...' belirtildiği,

Sanığa ait olan ve ... ili, ... Mahallesi, 5781 Sokak, No: 11/A sayılı adreste bulunan depoda, 03.10.2012 tarihinde ele geçirilen uyuşturucu maddenin zincirleme suç hükümlerine uygun olarak bulundurduğuna dair yetersiz gerekçe ile hüküm kurulmuştur. Bu bağlamda, sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması yasaya aykırıdır." görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 10. Ceza Dairesince 21.11.2018 tarih ve 3755-8233 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme dışı sanıklar ... Vardar ve ... Karamanlı hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan verilen mahkûmiyet hükümleri ile inceleme dışı sanıklar ..., ... ve ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan verilen beraat hükümleri Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiştir. İnceleme dışı sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan verilen beraat hükmü Özel Dairece; adı geçen inceleme dışı sanığın, 02.10.2017 tarihinde vefat ettiğinin tespiti hâlinde, kamu davasının TCK'nın 64/1. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir. İtirazın kapsamına göre inceleme; sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.