muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/834, Karar No: 2020/153, Tarih: 05.03.2020

Öğretide; "Üçüncü bir kişinin veya mağdurun hareketinin failin taksirli hareketine eklenmesi durumunda nedensellik ilişkisinin ortadan kalkıp kalkmadığı araştırılmalıdır. Eklenen hareketler kusurlu değilse, neticenin failin taksirli hareketinden kaynaklandığı kabul edilir. Diğer hareketler kusurlu ise bunların taksirin varlığını tamamen veya kısmen kaldırıp kaldırmadığına bakılmalıdır." (Nur Centel-Hamide Zafer-Özlem Çakmut, Ceza Hukukuna Giriş, Beta Yayınevi, 8. Baskı, İstanbul, 2014, s. 366); "Birden fazla kişinin birleşen fiilleri ile bir neticeye neden oldukları hâllerde, bu faillerin hareketi ile netice arasındaki nedensellik ilişkisi özel önem taşır. Belirtelim ki bu hâllerde her bir kişinin hareketi ile netice arasında nedensellik ilişkisinin bulunması ön koşuldur. Ekip hâlinde faaliyet gösterenlerden birisine diğerlerini denetleme ve kişiler arasında koordinasyonu sağlama yükümlülüğü yüklenmiş ise kişi bu yükümlülüğe uygun davranmadığı için neticeye sebebiyet vermiş olabilir. Bu hâlde bu kişi neticeden sorumlu olur." (Hamide Zafer, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Beta Yayınevi, 4. Baskı, İstanbul, 2015, s. 254); "Failin dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareketiyle mağdurun kusurlu hareketinin birleşmesi söz konusu olabilir. Bu durumda, failin sorumluluğunun ortadan kalkabilmesi için, failin netice üzerindeki hâkimiyetinin devam etmemesi gerekir. Diğer bir deyişle, neticenin meydana gelmesinde mağdurun kusurlu hareketi, neticenin faile yüklenmesini engelleyecek derecede illi seri üzerinde hakimiyet kurmamış olmalıdır. Aksi takdirde failin sorumluluğu devam edecektir. Nitekim taksirli hareketler arasında takas da mümkün değildir.” (M. Emin Artuk-Ahmet Gökçen-M. Emin Alşahin-Kerim Çakır, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, 11. Baskı, Ankara, 2017, s. 374); "Birden çok kişinin davranışı birlikte neticeye sebebiyet vermiş ve tüm katılanlar özen yükümlülüğüne aykırı hareket etmişse netice objektif olarak isnat edilebilir, herkes kendi taksirli fiilinden dolayı kusuruna göre sorumlu olur. Bu gibi hâllerde önceki taksirli hareket ile netice arasında illiyet bağı bulunmamasından veya kesilmesinden söz edilmesi doğru değildir." (Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Seçkin Yayınevi, 7. Baskı, Ankara, 2014, s. 214.); "Fail zaten taksirli hareket ediyor ve bir başkasının taksirli hareketi buna ekleniyorsa, failin hareketi ile netice arasındaki nedensellik bağı mevcut olmaya devam eder. Bu durumda mesele artık nedensellik bağı meselesi değil, failin ve üçüncü kişinin kusurunun tespiti meselesidir. Bir inşaatın yıkımı sırasında yoldan gelip geçenlere zarar verilmemesi hususunda gerekli tertibatı almayan, örneğin yıkım alanını tahta perde ile çevirmeyen müteahhit, iki işçisinin binadan sökülen kalası dikkatsizce sokağa atmaları sonucu meydana gelen neticeden her iki işçisiyle beraber taksirinden dolayı sorumludur." (Hakan Hakeri, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, 17. Baskı, Ankara, 2014, s

. Bir inşaatın yıkımı sırasında yoldan gelip geçenlere zarar verilmemesi hususunda gerekli tertibatı almayan, örneğin yıkım alanını tahta perde ile çevirmeyen müteahhit, iki işçisinin binadan sökülen kalası dikkatsizce sokağa atmaları sonucu meydana gelen neticeden her iki işçisiyle beraber taksirinden dolayı sorumludur." (Hakan Hakeri, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, 17. Baskı, Ankara, 2014, s. 249) şeklinde görüşler ileri sürülmüştür.

TCK'nın 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkraları;

"4) Taksirle işlenen suçtan dolayı verilecek olan ceza failin kusuruna göre belirlenir.

5) Birden fazla kişinin taksirle işlediği suçlarda, herkes kendi kusurundan dolayı sorumlu olur. Her failin cezası kusuruna göre ayrı ayrı belirlenir." şeklinde düzenlenmiştir.

Madde gerekçesinde de; "Taksirden dolayı kusurluluğun matematiksel olarak ifadesi mümkün değildir. Ancak, normatif değerlendirmeyle hâkim tarafından belirlenen kusurluluk göz önünde bulundurulmak suretiyle, suçun cezasında belli bir oranda indirim yapılabilir.

Taksir dolayısıyla kusurun belirlenmesi normatif değerlendirmeyle mümkün olmakla birlikte, somut olayda dikkat ve özen yükümlülüğünün ihlâl edilip edilmediğinin belirlenmesi açısından bilirkişi incelemesi yaptırılabilir. Örneğin ölümle sonuçlanan ameliyat sırasında hastaya yapılan tıbbi müdahalenin tekniğine uygun olarak yapılmış olup olmadığının tespiti açısından bilirkişi incelemesine gerek bulunduğu muhakkaktır. Keza, ölüm veya yaralanma ile sonuçlanan bir trafik kazasında, sürücülerin trafik kurallarına uyup uymadıklarının, hangi trafik kuralının ne suretle ihlâl edildiğinin, trafiğe çıkarılan aracın teknik bakımdan herhangi bir arızası olup olmadığının belirlenmesi açısından da bilirkişi incelemesi yapılabilir. Ancak, bu durumlarda bilirkişinin yapacağı inceleme, işin tekniği ile sınırlı olmalıdır. Bunun dışında, bilirkişi tarafından münhasıran hâkimin yetkisinde bulunan kusurluluk konusunda herhangi bir değerlendirme yapılmamalıdır. Aksi yöndeki tutum, bilirkişilik görevinin sınırını aşmayı ve hâkimin yerine geçmeyi ifade eder.

Hâkim, bu teknik veriler çerçevesinde somut olayda failin kusurlu olup olmadığını takdir edecektir. Failin kusurlu bulunması durumunda, kusurun ağırlığı ve diğer sebepleri de göz önünde bulundurmak suretiyle suçun kanuni tanımındaki cezanın alt ve üst sınırı arasında bir cezaya hükmedecektir.

Birden fazla kişinin taksirle işlediği suçlarda herkes kendi kusuru göz önünde bulundurulmak suretiyle sorumlu tutulur. Taksirli suçun kanuni tanımında belirlenen netice birden fazla kişinin karşılıklı olarak işledikleri taksirli fiiller sonucunda gerçekleşmiş olabilir. Örneğin bir trafik kazasında sürücü ile yaya veya her iki sürücü de taksirle hareket etmiş olabilir. Bu gibi durumlarda neticenin oluşumu açısından her kişinin taksirli fiili dolayısıyla kusurluluğu bir diğerinden bağımsız olarak belirlenmelidir....” şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nın “Taksirle Öldürme” başlıklı 85. maddesi;

“Taksirle bir insanın ölümüne neden olan kişi, iki yıldan altı yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

5237 sayılı TCK’nın “Taksirle Öldürme” başlıklı 85. maddesi;

“Taksirle bir insanın ölümüne neden olan kişi, iki yıldan altı yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

Fiil, birden fazla insanın ölümüne ya da bir veya birden fazla kişinin ölümü ile birlikte bir veya birden fazla kişinin yaralanmasına neden olmuş ise, kişi iki yıldan onbeş yıla kadar hapis ceza ile cezalandırılır” şeklinde düzenlenmiş olup, maddenin birinci fıkrasında taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçu yaptırıma bağlanmıştır. Taksirli hareket sonucu birden fazla insanın ölümüne veya bir ya da birden fazla kişinin ölümü ile birlikte bir ya da birden fazla kişinin yaralanmasına neden olunmuş ise fail maddenin ikinci fıkrası gereğince cezalandırılacaktır.

Öte yandan ceza muhakemesinin amacı, her somut olayda kanuna ve usulüne uygun olarak toplanan delilerle maddi gerçeğe ulaşıp adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasının önüne geçebilmek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmektir. Gerek 1412 sayılı CMUK, gerekse 5271 sayılı CMK, adil, etkin ve hukuka uygun bir yargılama yapılması suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı amaç edinmiştir. Bu nedenle ulaşılma imkanı bulunan bütün delillerin ele alınıp değerlendirilmesi gerekmektedir. Diğer bir deyişle adaletin tam olarak gerçekleşebilmesi için, maddi gerçeğe ulaşma amacına hizmet edebilecek tüm kanuni delillerin toplanması ve tartışılması zorunludur.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Atışkan Yapı ve Endüstriyel Alçı Ürünleri Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketinde bant kontrolü ve saha temizlik işçisi olarak çalışan ölen ...'un, 14.04.2011 tarihinde saat 16.00-24.00 vardiyasında, 4 No.lu alçı nakil bandında baretsiz olarak çalıştığı sırada sistemi durdurmadan bant-tambur altındaki alçıyı ahşap saplı çek pas ile temizlemek isterken çek pasın ahşap sapının açıkta dönmekte olan muhafazasız bant-tambur arasına sıkışması ve kırılan ahşap sapın süratli bir şekilde kafasına çarpması neticesinde yaralandığı, bant-tamburun yanında baygın vaziyette görülmesi üzerine tanık işçiler ile sanık tarafından hastaneye sevkinin sağlandığı ve hastanede yapılan tedaviye rağmen 13.06.2011 tarihinde hayatını kaybettiği,

Hükme esas alınan iş güvenliği müfettişleri ve iş güvenliği uzmanı tarafından düzenlenen 06.02.2012 tarihli bilirkişi raporunda; eğitici belgesine haiz olmayan ve iş güvenlik uzmanı belgesi iptal edilen kişiler tarafından ölene iş güvenliği eğitimlerinin verilmesi, olaya konu 4 No.lu alçı nakil bant-tambur sisteminin muhafaza ile kapatılmayarak açıkta çalıştırılması, bant boyu çift yönlü emniyet fren telinin takılmaması, bant tamburun yüksek devirde çalıştığı sırada alt kısımda temizlik yapılmasına mani olunması gerekirken tüm inisiyatifin söz konusu iş kolunda deneyimsiz olan işçilere bırakılması nedenleriyle işverenlerin olayın meydana gelmesinde birinci derecede asli kusurlu oldukları, maden mühendisi olan sanığın, hammadde ünite müdürü ve bölüm sorumlusu olarak çalışır durumdaki bant-tamburun alt kısımlarının temizliğinin yapılmasına mani olmamak suretiyle ikinci derecede tali oranda kusurlu olduğu, ölenin ise talimatlara aykırı, dikkatsiz ve tedbirsiz davranarak şahsi güvenliğini ihmal ederek ikinci derecede tali oranda kusurlu olduğu bulgularına yer verildiği,

Yerel Mahkemece, taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanığın TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına ve anılan bilirkişi raporunda kendilerine kusur atfedilen işverenler hakkında, sanık hakkındaki hükmün kesinleşmesinden sonra suç duyurusunda bulunulmasına karar verildiği,

Hükmün katılan vekili ve sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Özel Dairece; hakkında suç duyusunda bulunulmasına karar verilen işverenler hakkında, sanığın mahkûmiyetine ilişkin hükmün kesinleşmesi beklenmeden suç duyurusunda bulunularak açılacak davanın temyize konu dosya ile birleştirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerekirken eksik araştırmayla hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmasına karar verildiği ve Yerel Mahkemece önceki hükümde direnildiği olayda;

Atışkan Yapı ve Endüstriyel Alçı Ürünleri Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketinde meydana gelen ve ...'un ölümü ile sonuçlanan olay nedeniyle alınan bilirkişi raporunda, ölen ile birlikte tali kusurlu olduğu belirtilen sanığın yanı sıra işverenlerin de asli kusurlu olduklarının tespit edilmesi nedeniyle hukuki durumlarının birbiriyle bağlantılı olduğunda kuşku bulunmayan sanık ile işverenlerin birlikte yargılanıp, şirketin işleyişi ve görev dağılımı kesin bir şekilde tespit edildikten sonra elde edilecek tüm delillerin bir bütün hâlinde değerlendirilmesinin sağlıklı bir hukuki sonuca ulaşılması bakımından gerekli olduğunun anlaşılması karşısında, eksik araştırma sonucu karar verildiğine ilişkin Özel Daire bozma kararının isabetli olduğu kabul edilmelidir.

2- Sanık hakkında TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına ilişkin bozma nedeniyle ilgili gerekçe gösterilmeden direnme kararı verilip verilemeyeceğine gelince;

2- Sanık hakkında TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına ilişkin bozma nedeniyle ilgili gerekçe gösterilmeden direnme kararı verilip verilemeyeceğine gelince;

Anayasamızın 141 ve 5271 sayılı CMK’nun 34. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının gerekçeli olması zorunludur. Yasal, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi uygulamada da keyfiliğe yol açacağında kuşku yoktur. Nitekim Ceza Genel Kurulunun yerleşmiş uygulamalarına göre de, bir karar bozulmakla tamamen ortadan kalkacağından, Yerel Mahkeme tarafından CMK’nun 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca yeniden usulüne uygun olarak hüküm kurulması, bunun yanında direnmeye ilişkin gerekçenin de gösterilmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında yapılan değerlendirmede;

Yerel Mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda, Özel Dairenin sanık hakkında TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına ilişkin (2) numaralı bozma nedenine direnilirken, bu ilkeler doğrultusunda işlem yapılmamış, direnme nedenleri gösterilmeden ve bozmaya niçin uyulmadığı açıklanmadan ilk hükümdeki gerekçenin tekrarlanması suretiyle hüküm kurulmuştur.

Bu itibarla, direnme kararına konu hükmün belirtilen nedenlerle bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.04.2015 tarihli ve 52-386 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanık hakkında eksik araştırmayla hüküm kurulması ve TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına ilişkin bozma nedeniyle ilgili usul ve kanuna uygun direnme gerekçesi gösterilmeden karar verilmesi isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 05.03.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7678, Karar No: 2015/1171, Tarih: 04.03.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/7678 E.  ,  2015/1171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ....., ... ve ...... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında .... İlçesi, ..... Köyü 112 ada 1 ve 2 parsel sayılı sırasıyla 4538,63 m² ve 15296,87 m² yüzölçümündeki taşınmazlar, Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduklarından söz edilerek malik haneleri açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmişlerdir.

Asliye Hukuk Mahkemesinde davacı ... ile davacılar ..., ..., ..., ... ve ... tarafından ..., ..... Yönetimi, ..... Köyü Tüzel Kişiliği ve Hazine aleyhine ayrı ayrı açılmış olan tescil davaları 3402 sayılı Kanunun 5 ve 27. maddesi gereğince kadastro mahkemesine devredilmiş, mahkemece ayrı ayrı devredilen dava dosyaları birleştirilmiştir.

Mahkemece, davaların reddine ve çekişmeli 112 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazların orman niteliğiyle Hazine adına tesciline, 3402 sayılı Kanunun 31. maddesi uyarınca davacı ...'den 450.- TL, davacılar ... ve arkadaşlarından 350.- TL vekâlet ücreti alınarak davalılar ....., ....... Yönetimi ve ...'ne verilmesine karar verilmiş, davacılar vekili tarafından duruşma istemli, davalı Hazine vekili tarafından niteliğe ve davalı ... Yönetimi vekili ile ... vekili tarafından vekâlet ücretine ilişkin temyiz edilmesi üzerine hüküm, Yargıtay 20.Hukuk Dairesinin 25/02/2014 tarih ve 2013/11006-2014/2391 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; ”Mahkemece, dava konusu taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğundan gerçek kişilerin açtığı davanın reddi ile 3402 sayılı Kanunun 30. maddesi uyarınca çekişmeli taşınmazların vasfının orman niteliğiyle, malik hanesinin de Hazine adına doldurulmasına karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Şöyle ki; davacı gerçek kişiler tarafından yörede kadastro çalışmalarından önce Medenî Kanunun 713. maddesine göre tescil davası açılmış ve bu dosya arasında önce bir orman bilirkişi, sonra da üç orman bilirkişiden rapor alınmış olup, alınan tüm raporlarda çekişmeli taşınmazların orman sayılmayan yerlerden oldukları, eski tarihli haritalardaki yeşil rengin üzerindeki meyve ağaçlarından kaynaklandığı, orman içi açıklık niteliğinde bulunmadıkları, yerel bilirkişi ve tanıkların beyanları ile de aralıksız ve nizasız 20 yıl süreyle zilyetlik şartlarının davacı gerçek kişiler yararına ulaştığı, bilirkişi ve tanık sözlerinin eski tarihli memleket haritaları ve hava fotoğrafları ile de doğrulandığı, keşif yapıldığı zamanlarda yol kamulaştırması nedeniyle taşınmazların zemininin ve toprak yapısının tesbitine imkan bulunmadığı anlaşıldığı, kadastro mahkemesi tarafından yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporlarının taşınmazların etrafındaki orman alanları dikkate alınarak düzenlendiğinden davalı taşınmazlara ilişkin kanaat verici olmadığı, yerel bilirkişi sözleri ve tescil davasının yapılan yargılama sırasında alınan bilirkişi raporları ile de uyumlu olduğundan çekişmeli taşınmazın özel mülkiyete konu olacak vasıfta bulunduğu anlaşılmış, ancak, davacı gerçek kişiler yararına zilyetlikle kazanma koşulları oluştuğundan davacılar adına tesciline karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere davanın reddi ile orman niteliğiyle tesciline karar verilmesi usûl ve kanuna aykırı olduğu”na değinilmiştir

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davaların kabulüne, 112 ada 1 parsel sayılı 4538,63 m2 yüzölçümlü malik hanesi boş bırakılan taşınmazda muris (..... ve ....... oğlu) ...'nin mirası 120 pay kabul edilerek; 20 payın ..., 20 payın ..., 20 payın ..., 20 payın ..., 20 payın ..., 05 payın ................... 03 payın ........, 03 payın ......., 03 payın ..., 03 payın .........., 03 payın ... adlarına bahçe vasfıyla tapuya kayıt ve tesciline, 112 ada 2 parsel sayılı 15296,87 m2 yüzölçümlü malik hanesi boş bırakılan taşınmazın davacı (.... ve .... oğlu) ... adına tarla vasfıyla tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar ......, ... ve ....... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Yörede, davanın devamı sırasında 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4 maddesi gereğince yapılıp 20.09.2011 – 20.10.2011 tarihleri arasında ilâna çıkarılan orman sınırlandırılması vardır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Yörede, davanın devamı sırasında 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4 maddesi gereğince yapılıp 20.09.2011 – 20.10.2011 tarihleri arasında ilâna çıkarılan orman sınırlandırılması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, ..... ve ........ Genel Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına 04/03/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7235, Karar No: 2018/1668, Tarih: 01.03.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/7235 E.  ,  2018/1668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Önceki hükmün aynen infazına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlü ...'a, duruşma günü ve kendisine duruşmadan 3 gün öncesine kadar müdafi tayin edip etmediğini bildirmesi, aksi halde kendisine zorunlu müdafi tayin edileceği şerhli tebligat gönderildiği ve CMK 150. maddesi gereği atanan savunmanının yüzüne karşı verilen hükmü hükümlü savunmanının temyiz etmediği, hükümlünün ise usulüne uygun olarak atanan savunmanının yüzüne karşı verilen hükmü 10/06/2014 tarihinde temyiz ettiği, bu bağlamda Yasal süre içinde temyiz başvurusunda bulunmayan hükümlü ...'ın bu konudaki isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 01/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/769, Karar No: 2020/11977, Tarih: 08.09.2020

**7. Ceza Dairesi         2020/769 E.  ,  2020/11977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, Özel Belgede Sahtecilik

HÜKÜM : Hükümlülük, sanıklar ..., ... ve ... hakkında sahtecilik suçundan HAGB

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Her ne kadar 19/10/2015 tarihli tebliğnamede sanık ...'ın 08/10/2013 tarihli asıl hükme yönelik temyizi süresinde kabul edilerek değerlendirmede bulunulmuş ise de, sanık ...'ın 04/03/2014 tarihli temyiz isteminin süreden reddine dair ek kararın sanığa 27/03/2014 tarihinde bizzat tebliğ edildiği ancak sanığın ek karara yönelik temyiz talebi bulunmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

I) Sanık ... müdafii ve katılan Ziraat Bankası A.Ş vekilinin sanıklar ..., ... ve ... hakkında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nun 5560 sayılı Kanun ile değişik 231/12. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları itiraza tabi olup, temyizi mümkün bulunmadığından, dilekçelerin gereği mahallinde itiraz merciince incelenerek yerine getirildiğinden dosyanın incelenmeksizin iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

II) Sanıklar ... ve ... ile müdafiilerinin, sanık ... müdafiinin, katılan Ziraat Bankası A.Ş vekilinin sanıklar ... ile ... hakkında banka veya kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir krediyi sağlamak amacıyla dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçundan, sanıklar ..., ... ve ... hakkında banka veya kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir krediyi sağlamak amacıyla dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;