muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6602, Karar No: 2018/512, Tarih: 22.01.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/6602 E.  ,  2018/512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/11/2015 tarih ve 2013/26-2015/298 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 21.242,00 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ...'nin kadın doğum uzmanı olduğunu, şirketin dershanelerinde ders anlatan, bilimsel toplantılara katılan ve seminer veren, yıllardır TUSDATA tarafından basılan ve her yıl eğitmenler tarafından güncellenen KADIN DOĞUM eserine yaptığı katkıları en son olarak 31/08/2009 tarihli sözleşme ile süresiz kendilerine devrettiğini, anılan eserin 2003 yılından itibaren birden çok yazara bedeli ödenmek suretiyle oluşturulduğunu ve FSEK 10/son madde gereğince eserin mali haklarının bu yazarları bir araya getiren müvekkillerine ait olduğunu, bir başkasının bunu yayınlaması için müvekkili ile sözleşme yapması gerektiğini, oysa davalı ... ve diğer davalı TUSTİME’nin bu eseri herhangi bir izin ve sözleşme yapmadan bastıklarını, bu nedenle Ankara 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinde mali hakları kullanma hakkının davacıya ait olan eserin izinsiz basımı nedeniyle 2009/322 E. ile dava açıldığını, bu davayı kazandıklarını, ancak davalı şirketin bu kitabı 2012 yılında tekrar bastığını, eylemlerine devam ettiğini iddia ederek FSEK 68. madde kapsamında telif tazminatının şimdilik 10.000,00 TL’nin davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkili Suat Dede ile davacı arasındaki ilişkisinin Nisan 2009 tarihinde fiilen bittiğini, davacının sunduğu 31/08/2009 tarihli sözleşmenin tarihsiz olduğunu, sonradan kurgulandığını, bu tarihin sonradan atılmasının anlam ifade etmediğini, Etik Bildirgenin sözleşme mahiyetinde olmadığını, müvekkili şirket ile diğer davalı ... ile 30/09/2009 tarihinde yaptıkları telif sözleşmesi gereğince dava konusu kitapların basılıp yayınlandıklarını, herhangi bir mali hak tecavüzünde bulunmadıklarını, dava konusu eserin sahibinin Suat Dede olduğunu, davacının 2012/ baskısı için hak iddia edemeyeceğini, ayrıca dava konusu eserlerin benzemediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı ... tarafından kaleme alınan ve davalı şirket tarafından yayınlanmış bulunan "Kadın Doğum I-II '' (ISSN 1309-2618 numarası ile yıl:3 Sayı: 49-50) baskı bilgilerini taşıyan iki ciltten oluşan kitabın ilim edebiyat eseri niteliğinde olduğu, bu eserin daha önce davacı tarafından yayınlanan Kadın Doğum I-II isimli kitap ile içerik olarak aynı olduğu, davacının sunduğu ayrıca Ankara 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2009/322 E. 2012/194 K. sayılı dosyasına sunulan kitaplar Yüksek Dairenin denetiminden geçmiş ve onanmış mahkeme kabulleri de göz önünde bulundurulduğunda eser sahibinin davalı ... olduğu, yine bu mahkeme kararında geçerli olduğu kabul edilmiş sözleşmelere göre davacı ile davalı asil arasında 13/08/2009 tarihli kesin sözleşme başlıklı bir sözleşme imzalandığı, bu sözleşmeye göre davalı Doç. Dr. Suat Dede Kadın Doğum ile ilgili yazarlık ve editörlüğünü yapma, bu bölümlerle ilgili tüm telif haklarının yenilenmiş edisyonlar dahil Tus -Data A.Ş’ye devrettiği, yine dosyaya sunulan etik bildirge başlıklı sözleşmenin 29. maddesinde davalı eğitmenin, açıkça ders notları ve branşıyla ilgili katkıda bulunduğu eserlerin "basma, işleme, çoğaltma, temsil, satma, yayma" ve "bu hakları üçüncü kişilere devretme haklarını" davacıya devretmeyi yükümlendiği, ileride ortaya çıkacak eserlerin sayılan telif haklarını devredeceklerini taahhüt ettiği, bu sözleşme ve taahhütlerine uygun şekilde ortaya çıktığı şüphesiz olan içerik itibariyle davacının mali haklarını devraldığı ve daha önce yayınladığı Kadın Doğum I-II kitapları aynı olduğu çekişmeli iki ciltten oluşan kitabın çoğaltma ve yayma hakkının ve mali haklarının FSEK 52. madde uyarınca davacı şirkete ait olduğu, sözleşmelerin muvazaalı olduğunu iddia edilmiş ise de davalı asilin sözleşmenin tarafı olması nedeniyle muvazaa iddiasını ispat eder yönde yazılı bir belgeyi dosyaya sunamadığı, davalı tarafından davacıya gönderilen 15/10/2009 tarihli ihtarnamesinin 5846 sayılı Yasa'nın 58. maddesi kapsamında bir cayma hakkı niteliğinde olmadığı, cayma hakkı şartların taşımadığından mali hakların davalı asile döndüğünün kabul edilemeyeceği, davalı asilin, diğer davalı tüzel kişi ile yaptığı sözleşmenin 5846 sayılı Yasa'nın 54. maddesi kapsamında geçerli olmadığı, sahip olmadığı bir hakkın devrinin mümkün olmadığı, davacının mali hakları kullanma yetkisine sahip olduğu eser niteliğindeki kitapların haksız olarak davalılarca sözleşmeye konu edilerek çoğaltılıp yayınlandığı gerekçesiyle FSEK 68. maddesi gereğince 3 kat telif tazminatı olan 20.826,00 TL’nin 28/02/2011 tarihinden itibaren değişir oranlarda avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.066,96 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan müştereken ve müteselsilen alınmasına, 22/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16849, Karar No: 2018/1608, Tarih: 14.02.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/16849 E.  ,  2018/1608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde 05/12/2010 tarihli "Olay Yakalama Muhafaza Altına Alma ve Teslim Tutanağı"nda sanıkların yeni iki bisikletin ayrı ayrı kilitlerini kırmaya çalıştıkları belirtildiği,aynı tarihli Görgü ve Tesbit Tutanağı ile "Tutanak" başlıklı tutanaklarda ise kiremit rengi Bianchi marka 5066 numaralı bisikletin bulunduğu yerdeki bisikletlikteki kilidin, kilit kafasının plastiğinin kırılmış olduğunun ve diğer bisikletlerde zararının bulunmadığının belirtilmesi karşısında; tutanakları düzenleyen kolluk güçleri dinlenilmeden ve dosya içinde ekli CD çözümü yaptırılmadan, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Olay yakalama tutanağına göre suç tarihinde olay mahallinde yakalanan sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesi uyarınca tayin edilen cezadan gece dolayısıyla aynı kanunun 143. maddesi gereğince 1/6 oranında artırım yapıldığı halde sanık ... hakkında aynı gerekçelerle 1/3 oranında artırım yapılarak hükümlerde çelişkiye neden olunması,

3-22.12.2010 tarihli iddianame ile sanık ... hakkında sadece hırsızlık suçundan kamu davası açıldığı, görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5271 sayılı CMK'nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığının anlaşılması usulüne uygun açılmış kamu davası bulunmadığı gözetilmeden yazılı biçimde uygulama yapılması,

4-Olay yakalama tutanağına göre sanık ...'in elindeki ekmek bıçağını sallayarak görevlilerin üzerine gelmesi üzerine her iki şahsın da biber gazı kullanılmak suretiyle etkisiz hale getirilmeye çalışıldığının belirtilmesi nedeniyle tutanak tanıkları dinlenmeden sanık ...'in ne şekilde memura direnme suçunu işlediği yeterince tartışılmadan görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

5-Sanık ...'in görevi yaptırmamak için direnme eylemini tek hareketle birden fazla mağdura yönelik olarak gerçekleştirilmesi karşısında; TCK'nın 43.maddesinin uygulanmaması,

6-Adli sicil kaydına göre suç tarihinde sabıkasız olan sanık ... hakkında kurulan hükümlerle ilgili olarak TCK'nın 51. ve CMK'nın 231. maddesinin koşulları tartışılmadan "sanığın olumsuz kişilik özellikleri, sabıkalı geçmişi, suç işleme hususundaki eğilimleri, cezanın ıslah amacı, suçun işleniş şekli ve suçun işlenmesindeki özellikler " gerekçe gösterilerek yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle verilen cezalar hakkında TCK'nın 51. ve CMK'nın 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

7-Değer tesbiti yapılmayan ve teşebbüs aşamasında kalması nedeniyle çalınamayan ve bisiklet parkında bulunan suça konu bisikletlerle ilgili hırsızlık suçundan hükümler kurulurken "suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği zaman, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, sanığın kastının yoğunluğu amaç ve saiki " şeklindeki dosya ile uyumlu olmayan gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini,

8-Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine, aynı maddenin diğer haklar ile a,d ve e bentlerindeki hak yoksunluğun ise infaz tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması, ayrıca T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen hüküm yönünden sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen hükmün ceza süresi yönünden 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 14.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5446, Karar No: 2016/13177, Tarih: 31.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/5446 E.  ,  2016/13177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 4. maddesinde anılan Kanun kapsamında sigortalı sayılanlar belirlendikten sonra 5. maddede bazı sigorta kollarının uygulanacağı sigortalılara yönelik düzenleme yapılarak anılan maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde “5/6/1986 tarihli ve 3308 sayılı ...Kanununda belirtilen aday çırak, çırak ve işletmelerde meslekî eğitim gören öğrenciler hakkında iş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık sigortası; meslek liselerinde okumakta iken veya yüksek öğrenimleri sırasında staja tabi tutulan öğrenciler … hakkında ise iş kazası ve meslek hastalığı sigortası uygulanır. Bu bentte sayılanlar, 4 üncü maddenin  birinci  fıkrasının (a) bendi  kapsamında  sigortalı sayılırlar ve bunlardan bakmakla yükümlü olunan kişi durumunda olmayanlar hakkında ayrıca ... sigortası hükümleri uygulanır. hükmüne yer verilmiş, 12. maddenin 1. fıkrasında da işveren “4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentlerine göre sigortalı sayılan kişileri çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar” olarak tanımlanmıştır.

Anılan Kanunun üçüncü bölümünde (13 ile 24. maddeler arası) hizmet akdiyle veya kendi adına ve hesabına bağımsız çalışan sigortalıların tabi olduğu kısa vadeli sigorta hükümlerine yer verilmiş, 13. Maddede iş kazasının tanımı yapıldıktan sonra, İş kazasının 4 üncü maddenin birinci fıkrasının; (a) bendi ile 5 inci madde kapsamında bulunan sigortalılar bakımından bunları çalıştıran işveren tarafından, o yer yetkili kolluk kuvvetlerine derhal ve Kuruma da en geç kazadan sonraki üç işgünü içinde, iş kazası ve meslek hastalığı bildirgesi ile doğrudan ya da taahhütlü posta ile bildirilmesinin zorunlu olduğu hüküm altına alınmıştır.

Bu yasal düzenlemeler kapsamında, hakkında, yukarıda zikredilen 5. madde kapsamında kısa vadeli sigorta kolları uygulanan sigortalının yaralanmasına yönelik olayın iş kazası olduğu belirgin olup davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasıdır. Anılan fıkrada, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi

./..

Bu yasal düzenlemeler kapsamında, hakkında, yukarıda zikredilen 5. madde kapsamında kısa vadeli sigorta kolları uygulanan sigortalının yaralanmasına yönelik olayın iş kazası olduğu belirgin olup davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasıdır. Anılan fıkrada, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi

./..

sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.” hükmüne yer verilmiştir. Yukarıda geçen maddeler kapsamında işveren sıfatına sahip olan davalının rücu alacağından sorumluluğu, ancak maddede öngörülen koşulların gerçekleşmesi halinde mümkündür.

Bilindiği üzere, işçilerin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, iş güvenliği tedbirlerinin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenlerden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin, tedbirlerin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işverenler, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçilerin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı taktirde gerekmeyeceği gibi düşünceler ile almaktan çekinemeyeceklerdir. Çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı da, işverenlerin önlem alma ödevini etkilemez. İşverenler, çalıştırdığı sigortalıların beden ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlüdürler.

Mahkemece, iş kazasında, davalının %80, sigortalının %20 oranında kusurlu olduğunu bildiren makine mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen rapor esas alınarak hüküm kurulmuş ise de, iş kaza ile ilgili ceza soruşturmasının bulunup bulunmadığı araştırılarak, kusurun varlığına ilişkin maddi olgu hukuk hakimini bağlayacağından, kesinleşen ceza mahkemesi kararı ile mahkum olan dosyası ilgili mahkemesinden getirtilerek, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak, varılacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, eksik araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, tarafların vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 31.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/286, Karar No: 2023/1586, Tarih: 22.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/286 E.  ,  2023/1586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

Her ne kadar Tebliğnamede konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hüküm yönünden temyiz isteminin reddedilmesi gerektiğine dair görüş belirtilmiş ise de Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafiinin konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin reddine dair ek karar verildiği, bu ek kararın da sanık müdafii tarafından ayrıca temyiz edilmediği gözetilerek incelemenin cinsel saldırı suçundan kurulan hükümle sınırlı yapılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.07.2020 tarihli ve 2020/116 sayılı iddianamesi ile sanık hakkında cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 58 inci maddesi gereğince cezalandırılması istemiyle ... Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır.

2. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.08.2020 tarihli ve 2020/203 Esas, 2020/148 Karar sayılı kararı ile sanığa atılı cinsel saldırı eyleminin nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs niteliğinde olup olmadığı yönündeki değerlendirmenin üst dereceli mahkeme olan Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddeleri gereğince yargılanmasının temini maksadıyla dosyanın görevli ve yetkili Adana Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere 5271 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 4 üncü maddeleri gereğince görevsizlik kararı verilmiştir.

3. Adana 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.09.2022 tarihli ve 2020/217 Esas, 2022/280 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (c) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Adana 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.09.2022 tarihli ve 2020/217 Esas, 2022/280 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (c) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 01.12.2022 tarihli ve 2022/2455 Esas, 2022/1683 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığa isnat edilen eylem için gereken özel kastın somutlaşmadığına, cezanın bireyselleştirilmesi bağlamında yanılgılı değerlendirme yapıldığına, hükmün yeterince gerekçelendirilmediğine, dosya durumuna göre sanığın cezalandırılmasına yeterli olan bir delil bulunmadığından yasal unsurları oluşmayan suçtan beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. İlk Derece Mahkemesi, "...eşinin evde olmadığını bildiği katılanın kilitli olmayan kapısından evine girerek "senin için geldim" deyip, katılanın omzundan tutup kendine doğru çektikten sonra yere yatırıp üzerine çöken ve bağırmaması için de ağzını kapatmaya çalışan sanığın cinsel saikle hareket ettiğinin açık olduğu, sanığın eylemlerinin ani ve kesik olmaması, belli bir yoğunluğa ulaşmış olması nedeniyle sarkıntılık düzeyini aştığı, her ne kadar katılan savcılıkta ve mahkemede alınan savunmalarında olaydan hemen sonra olayın sıcaklığı ile alınan ilk ifadesinden farklı olarak sanığın üzerine çöktüğü sırada aynı zamanda şalvarını da çekiştirdiğini beyan ederek sanki sanığın nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ettiğini kastetmiş ise de katılanın bu yöndeki beyanına olaydan hemen sonra olayın sıcaklığı ile alınan ilk ifadesinde belirtmemesi nedeniyle mahkememizce itibar edilmemiş sanığın, katılanın omzundan tutup çekme, yere yatırıp üstüne çıkma ve ağzını kapatma şeklindeki eylemlerinin basit cinsel saldırı suçuna vücut verdiği kabul edilmiş..." şeklindeki gerekçesiyle sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar vermiştir.

2. İlk Derece Mahkemesi, "...katılanın eşi ...'un kendisinin işletmekte olduğu kahvehanede olduğunu, dolayısı ile katılanın evde yalnız olduğunu bilerek gece vakti evine gizli bir şekilde girip, katılanı yaralamak suretiyle işlemesi dikkate alındığında suçu işleyiş biçimi ve kasta dayalı kusurunun ağırlığı göz önünde bulundurulmuş..."şeklindeki gerekçesiyle cinsel saldırı suçundan tayin edilen temel cezayı teşdiden belirlemiştir.