muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/771, Karar No: 2015/12885, Tarih: 01.04.2015

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının sezonda ayda 3 Pazar günü fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai ücret alacağı hesaplandıktan sonra ayrıca hafta tatili alacağının hesaplanmasının tekerrüre yol açacağının düşülmemesi ve ayrıca davacının talebi doğrultusunda sezonda ayda 2 Pazar çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılacağı yerde davacının talebi aşılarak sezonda ayda 3 Pazar çalışıldığının kabulü ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/156, Karar No: 2019/3341, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/156 E.  ,  2019/3341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/948, Karar No: 2019/2604, Tarih: 03.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/948 E.  ,  2019/2604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 27/12/2016 tarih ve 2015/312 E. - 2016/471 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 16/11/2017 tarih ve 2017/970-2017/1014 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı tarafça yapılan 2013/103803 sayılı 05. sınıf mal ve hizmetleri kapsayan “REDBERRY" ibareli marka başvurusuna, müvekkili şirketin 99/013467, 2009/41872, 2009/ 41874 sayılı "BERRY", "BERRI", "BERRIE" ibareli markalarını mesnet göstererek benzerlik ve tanınmışlık hukuki sebeplerine dayanarak yaptığı itirazın Markalar Dairesi Başkanlığınca kısmen kabul edilerek başvuru kapsamından 05. sınıftaki, "Diş hekimliği için ürünler (aletler/cihazlar hariç). İnsan ve hayvan sağlığı için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular." mallarının çıkarılmasına, tescil işlemlerinin 05. sınıf "Hijyen sağlayıcı ürünler (pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden mamul çocuk bezleri) Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler. Dezenfektanlar, antiseptikler (mikroo öldürücüler), tıbbi amaçlı deterjanlar" malları için devamına karar verildiğini, bu karara karşı yapılan itirazın nihai olarak TPMK ... tarafından reddedildiğini, davalının marka başvuru kapsamındaki malların davacı malları ile benzer/ilişkili olduğunu, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek davalı kurum ...'nın 2015-M-4770 sayılı kararının iptalini ve anılan marka tescil edilmiş ise markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkin edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davalı başvurusunun standart karakterle yazılmış "REDBERRY" ibaresinden oluşurken; itiraza dayanak markaların standart karakterle yazılı "BERRY", "BERRİ", "BERRİE" ibarelerinden oluştuğu davaya konumarka işaretlerini oluşturan “BERRY” ve “REDBERRY” ibarelerinin anlamlı kelimeler olduğu, markalar arasındaki benzerliğin ayniyet/ayırt edilemeyecek derecede benzer olmadığı, başvuru markası kapsamındaki mal ve hizmetlerin davacı marka kapsamında bulunmadığı, davacı markasının bilinirliğinin bulunmadığı, berry ibaresinin sık tercih edilen bir markasal unsur olduğu , ... kararının iptali koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce; mahkemece taraf markaları arasında kapsadıkları mal ve hizmetler yönünden benzerliğin bulunmadığı, ayrıca davacı tarafa ait "BERRY", "BERRI" ve "BERRIE" ibareli markalar ile başvuru konusu "REDBERRY" ibareli markanın ibareler yönünden de benzemediği kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş ise de, davacı şirket ve davalı ...'un markalarının kapsadıkları "BERRY" ibaresinin asıl unsur olduğu ve bu ibare yönünden taraf markalarının benzer olduğu, mahkemece alınan asıl ve ek bilirkişi raporlarında da taraf markalarının kapsadıkları mal ve hizmetlerin benzer olmadığının açıkça tespit edildiği, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesinin uygulanabilmesi için markaların kapsadığı mal ve hizmetlerin benzerliği ile ibarelerin benzerliğinin bir arada bulunması gerektiği somut uyuşmazlıkta mahkemece, tarafların marka olarak kullanmak istedikleri ibareler benzer ise de markaların kapsadığı mal ve hizmetleri benzer olmadığından anılan maddenin uygulanma koşullarının gerçekleşmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin ilk derece mahkemesi hükmünün gerekçesine ilişkin istinaf başvurusunun kabulü ile ... 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 27.12.2016 tarih ve 2015/312 E. - 2016/471 K. sayılı kararının kaldırılmasına, davanın açıklanan gerekçe ile reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava TPMK ... kararının iptali ve davalı markasının hükümsüzlüğü istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince, davacı tarafın itirazına gerekçe gösterdiği "BERRY", "BERRI" ve "BERRIE" ibareli markaları ile davalı başvurusuna konu 2013/103803 sayılı 05. sınıf mal ve hizmetleri kapsayan "REDBERRY" ibareli marka arasında 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi uyarınca benzerliğin ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, istinaf istemi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından HMK 353/1-b/2. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi yerine geçilerek verilen kararda davalı başvurusuna konu marka ile davacının itiraza mesnet markaları arasında benzerlik bulunduğu ancak tescil kapsamındaki mal ve hizmetler yönünden benzerlik bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Marka tescil kapsamında bulunan malların 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi uyarınca benzer türden mallar olarak kabul edilmesi için mal ve hizmet sınıflarının aynı olması gerekmediği gibi bir mal ile hizmetin de bu anlamda benzer kabul edilebilmesi mümkündür. Mal ve hizmetlerin benzerliği yönünden öncelikle dikkate alınması gereken husus aynı amaç veya aynı ihtiyacı karşılayabilecek nitelikte, diğer anlatımla alternatif olup olmadıkları, birbirlerini tamamlayıcı nitelikte olup olmadıkları, aynı rafta satışa sunulup sunulmadıkları aynı dolaşım ağıyla piyasaya sunulup sunulmadıkları, malların fiziki görünümleri, hammadde ve mamul ilişkisinin bulunup bulunmadığı hususları hep birlikte değerlendirilmelidir.

Somut olayda davalı başvuru markası kapsamındaki 05. sınıfta bulunan "hijyen sağlayıcı ürünler ( pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden mamul çocuk bezleri)" ile itiraza gerekçe davacı marka kapsamında bulunan hijyen amacına hizmet eden "pedler ve pamuklar, bebe pudraları, bebe şampuanları, bebe yağları, bebe kremleri" gibi malların esasen aynı amaca hizmet ettikleri anlaşılmakla, birbirleriyle ilişkili olduğu kabul edilerek 556 sayılı KHK 8/1-b maddesinin değerlendirilmesi gerekirken hatalı gerekçe ile anılan mallar yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 03/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9637, Karar No: 2022/3641, Tarih: 07.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/9637 E.  ,  2022/3641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddi ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak re'sen esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile HMK'nın 355.maddesi gereğince re'sen yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi’nce verilen hüküm, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa İli, Karacabey İlçesi, Karakoca Mahallesi, 93 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan kısmın derhal ödenmesi ve vekalet ücreti yönlerinden hükmün re'sen düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK’nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3968, Karar No: 2024/2365, Tarih: 18.09.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/3968 E.  ,  2024/2365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/624 E., 2022/1852 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şanlıurfa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/850 E., 2020/1144 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; ... numaralı aboneliğin müvekkili adına kayıtlı olmasına rağmen 21.07.2017 tarihinde düzenlenen kaçak elektrik tutanağına istinaden aleyhinde 93.917,72 TL borç tahakkuku yapıldığını, 20.12.2017 tarihinde ise tekrar düzenlenen kaçak elektrik tutanağına istinaden 41.748,85 TL borç tahakkuku ettirildiğini, 07.07.2017 tarihinde abonelik veren davalı şirketin kaçak işlemi yapmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, ayrıca bu işlemden sonra sayacın değişeceğinin belirtilmesine rağmen haksız olarak işlem uygulandığını, müvekkilinin kaçak elektrik kullanmadığını ileri sürerek; kaçak tutanak bedeli olan 156.623,37 TL yönünden borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacının Ceylanpınar İlçesi Büyükçaylı Köyünde tarımsal sulama trafosunda sayaçsız ve abonesiz kaçak elektrik kullandığının ve trafo koordinatı ile ekili ürünlerin olduğunun tespit edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili; davacının Ceylanpınar İlçesi Büyükçaylı Köyünde tarımsal sulama trafosunda sayaçsız ve abonesiz kaçak elektrik kullandığının ve trafo koordinatı ile ekili ürünlerin olduğunun tespit edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; alınan bilirkişi raporu doğrultusunda 20.12.2017 tarihli kaçak tutanağının usulüne uygun olduğu, davacının kaçak usulsüz elektrik kullanması nedeniye yürürlükte olan mevzuat hükümleri ve dosyada yer alan verilere göre, davalı şirkete 20.12.2017 tarihli M/040926 seri numaralı kaçak usulüz elektrik tespit tutanağına istinaden ödemesi gereken tutarın 5.772,08 TL olarak belirlendiği, 21.07.2017 tarihli kaçak/usulsüz elektrik tespit tutanağında taşınmazda hangi ürünün ekili olduğunun belirtilmediği, davacı adına 2017 yılına ait herhangi bir ÇKS kaydının bulunmadığı, davalı şirket müzekkere yazılarak dava konusu kaçak tespit tutanaklarına yer alan tutanak mümzilerinin isim ve kimlik bilgilerinin bildirilmesinin ve bir sonraki duruşma gün ve saatinde hazır edilmesinin istendiği, tutanak mümzileri hazır edilmediği takdirde dinletmekten vazgeçmiş sayılacağının mevcut durum itibariyle karar verileceğinin müzekkereye şerh olunduğu, yazılan müzekkereye cevap verilmediği, bu nedenle davacının davalı şirkete 21.07.2017 tarihli ve L 070754 seri numaralı kaçak usulsüz elektrik tespit tutanağına istinaden borçlu olmadığının ve 20.12.2017 tarih M 040926 seri numaralı kaçak usulsüz elektrik tespit tutanağına istinaden 35.976,77 TL'lik miktar bakımından borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri