muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/587, Karar No: 2024/16081, Tarih: 04.12.2024

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Kayseri 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.12.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu Handyside-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.

AİHS 10. md ile güvence altına alınan ifade özgürlüğün sınırsız olmadığı 10/2. madde de belirlenen gerekçelerle sınırlandırılabileceği hüküm altına alınmıştır. Sözleşmede yer alan bu düzenleme AİHS içtihatları ile açıklığa kavuşturularak Avrupa kamu düzeninin yaşam ve hukuk pratiğinin vazgeçilmezi haline getirilmiştir.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Bu alandaki temel tartışma konusu, ifade özgürlüğünün kullanılması ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın nasıl ve hangi ölçütlere göre saptanacağı ile ilgilidir. Kişilik hakkının korunma gerekçesiyle ifade özgürlüğü kullanılamaz bir hale getirilmemelidir. Kişilik Haklarının Korunması Sözleşme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan bir haktır. AİHM’in Sözleşme’nin 8. ile 10. maddeleri arasında bir çatışma olduğunda, başka bir anlatımla terazide bir yanda “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihini daha çok ifade özgürlüğünden yana kullandığı söylenebilir. Bu nedenle kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığına kuşku yoktur.

Ancak müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, onur kırıcı, şiddeti teşvik eden veya nefret içeren söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sırf ar ve hayâ duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

AİHM’nin içtihatlarında kabul edilebilir eleştirinin sınırı bakımından bir hiyerarşi oluşturduğu söylenebilir. Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

Somut olayı kamu görevlileri yönünden sınırlayarak incelersek, devlet memurlarının, görevlerini yerine getirirken performanslarını etkilemeyi ve kamuoyunun bu kişilere olan güvenine zarar vermeyi amaçlayan aşağılayıcı ve hakaret içerikli saldırılara karşı korunmaları zorunludur.

AİHM, 10. madde çerçevesinde, devlet memurlarına yönelik izin verilebilen eleştirinin sınırlarının kamu makamının kapsamı ve niteliğine ve bu makama verilen yetkilere bağlı olduğunu kabul etmiştir.

Devlet memurları siyasetçilerden farklı olarak, kendilerini kamuoyunun denetimine açmamakta; ayrıca görevlerini yerine getirirken kamuoyunun güvenine ihtiyaç duymaktadırlar.

Burada korunan temel değer, ilgili kamu görevlisinin kişiliği yada şöhretinin yanında o kişinin yerine getirdiği kamusal göreve kamunun duyduğu güvenin demokratik bir toplumdaki önemidir.

Bununla birlikte, kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş memurlarının, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, önüne, devlet memurlarına karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili yargısal bir başvuru geldiğinde, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu memurun performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike yaratıp yaratmadığı yakından incelemektedir.

AİHM, Janowski/Polonya davasında, ilk olarak, kabul edilebilir eleştirinin sınırları bakımından sıradan bir vatandaş ile kamu görevlileri arasında bir fark olduğunu kabul etmiştir. Ancak Mahkeme’ye göre, kamu görevlileri için kabul edilebilir eleştiri sınırı, siyasetçiler için kabul edilen eleştiri sınırı kadar geniş değildir. Elbette kamu görevlilerinin her bir kelime ve davranışlarını, siyasetçilerin yaptıkları ve yapmaları da gerektiği gibi, çok açık bir şekilde kamu denetimine açtıkları söylenemez. AİHM, kamu görevlilerinin görevlerini yerine getirebilmeleri için toplumun güvenini kazanmaları gerektiğini vurgulayarak görevleri sırasında sözlü saldırılardan korunmaları gerektiğine işaret etmiştir.

AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın meşru bir amaca yönelik olması yetmez ayrıca bu sınırlamanın demokratik toplumda gerekli olduğunun da ispatlanması gerekir. Bunun sınırları ise müdahalenin zorlayıcı bir toplumsal talebe dayanması ile ölçülü olması zorunluluğudur.

AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın meşru bir amaca yönelik olması yetmez ayrıca bu sınırlamanın demokratik toplumda gerekli olduğunun da ispatlanması gerekir. Bunun sınırları ise müdahalenin zorlayıcı bir toplumsal talebe dayanması ile ölçülü olması zorunluluğudur.

Sanığın sözlerinin hedefindeki kişi kamu görevlisidir. AİHM içtihatlarına göre yukarıda da belirtildiği üzere eleştiriye katlanma konusunda normal vatandaşlara göre daha hoşgörülü olmalıdır. Başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu kamu görevlisinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike yaratıp yaratmadığı yakından incelendiğinde; sözlerin toplumun kamu görevlisinin performansına duyduğu güveni sarsacak nitelikte bir tehlike yaratmaya nesnel olarak elverişli ve kişilerin onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek nitelikte somut fiil, olgu isnadı veya sövme niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle sanığın cezalandırılmasını haklı kılacak toplumsal bir talepten söz etmek olanaksızdır. Yani sanığı cezalandırmayı haklı kılacak demokratik toplumdaki gereklilik koşulu gerçekleşmemiştir. Yine sanık hakkında verilen hapis cezası fiil ile orantılı değildir.

Somut olayımızda, sanığın bir siyasetçi olan Büyükşehir Belediye Başkanına yönelik söylediği sözlerin olgusal temelinin katılanın başında bulunduğu kurumun yaptığı bir idari işlemin oluşturduğu, sanığın yapılan işleme tepki olarak söylediği, sanığa ait arsaya 4 kat imar izni verildiği halde karşı tarafta bulunan bir arsaya 8 kat imar izni verilmesi nedeniyle kendisinin 4 katının gasbedildiğini düşünerek yapılan işlemin haksızlık içerdiğini kırıcı ve nezaket dışı bir söylemle ifade ettiği anlaşılmaktadır.

AİHM tarafından da kabul edilen, Anayasa Mahkemesi ve Dairemizin uygulaması da hakaret suçu yönünden değerlendirme yapılırken, söyleyen kişi ve hedef alınan kişinin ayrıca bir değerlendirmeye tabi tutulması gerektiği yönündedir. Piramidin en tepesinde bulunan, eleştiriye katlanma konusunda en hoşgörülü davranması beklenen kişi siyasetçilerdir. Siyasetçilere söylenen sözlerin doğrudan siyasetçinin kişiliğine yönelik değilse, siyasi söylem ve eylemlerine yönelik ise hoşgörüyle karşılanmalı; ifade özgürlüğü ve başkasının şöhret ve haklarını tartılması gerektiği durumlarda tercihin ifade özgürlüğünden yana kullanılması gerekir.

Olayımızda, sanığın sözlerinin Belediyenin vermediği imar izni işlemine yönelik bir tepki olduğu, katılanın doğrudan kişiliğini hedef alan bir söylem olmadığı, kurumun yaptığı işlere tepki niteliğinde olması nedeniyle hakaret suçunun yasal unsurları oluşmamıştır.

Yukarıda belirtilen gerekçelerle, kararın bozulması yerine onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2008/5995, Karar No: 2008/10492, Tarih: 16.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/5995 E.  ,  2008/10492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, güneş sistemlerinin kaldırılması, 500 YTL maddi ve 500 YTL manevi tazminatın davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın güneş enerji sistemlerinin kaldırılması yönünden kabulüne, tazminatlar yönünden ise reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, davalının mimari projeye aykırı olarak anataşınmazın terasına güneş enerjisi ısıtma sistemi kurduğunu, bunun su sızdırmasından dolayı dairesinin zarar gördüğü gerekçesiyle bu sistemin kaldırılmasını, uğramış olduğu zarar nedeniyle 500 YTL maddi, 500 YTL manevi tazminat istemiştir.

Mahkemece güneş enerji sisteminin kaldırılmasına, maddi-manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş ise de, hükme esas alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre; projede yer almasa bile tüm kat maliklerinin onayının alınmasına gerek görülmeksizin anataşınmazın ortak yerlerinde güneş enerjisi sisteminin kurulmasına belli koşullarla izin verilmektedir. Bu koşullar; sistemin tekniğine uygun olarak inşa ve monte edilmiş olması, zarar verici durumların giderilmesi için her türlü önlemin alınmış bulunması, bu tesisin bağlı olduğu bağımsız bölüme özgülenen arsa payına tekabül eden orandan fazlasını kapsamaması, anayapıdaki tüm bağımsız bölümler için çatıda aynı tesisin kurulması durumunda herbirine yeterli alanın bulunması ve bu tesislerin hiçbir şekilde anayapıya (yapının taşıyıcı sistemlerine ve bağımsız bölümlere) zarar vermemesi gerekir.

Somut olayda, bilirkişinin yerinde yaptığı inceleme sonucu düzenlenen rapor ve ekraporunda, dava konusu edilen güneş enerji sisteminin bağlı olduğu bağımsız bölüme özgülenen arsa payı oranını aşmadığı, binanın statiğini tehlikeye sokmadığı, alt kata sızan suların önlenmesi için ise ayaklarının çevresinin izolasyonun iyi yapılmadığı ve ... sebebiyle akıntı olabileceği, ayrıca çatının mahyalarının ve kiremitlerinin aralarının açık olması nedeniyle bu haliyle çatıya monte edilen sistemlerin binaya zarar verir nitelikte olduğu belirtilmiş; ancak, bu yerde tüm bağımsız bölüm maliklerinin aynı tesisi kurması için hepsine yetecek alanın bulunup bulunmadığı, sistemin tekniğine uygun yapılmış olup olmadığı ve zarar verici durumların giderilmesi için her türlü önlemin alınmış olması konusunda herhangi bir inceleme ve açıklama yapılmamıştır.

Bu durumda mahkemece, bu yerde tüm bağımsız bölüm maliklerinin aynı tesisi kurması için hepsine yetecek alanın bulunup bulunmadığı ve sistemin tekniğine uygun yapılmış olup olmadığı, zarar verici durumların giderilmesi için her türlü önlemin alınmış olması hususu bilirkişiye mahallinde yeniden incelettirilip ek rapor alınmalı ve buna göre tüm koşulların gerçekleştiğinin anlaşılması durumunda bilirkişinin esas raporunda önlem olarak öngörülen güneş enerjilerin L profilden yapılan demir ayaklarının çevresinin izolasyonun iyi yapılması için davalıya uygun bir süre tanınmalı, bu eksikliklerin yerine getirilmediğinin tespit edilmesi halinde terasta bulunan ve davalıya ait olan güneş enerji sisteminin kaldırılmasına karar vermek gerekirken eksik incelemeyle güneş enerji sisteminin kaldırılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8276, Karar No: 2009/7639, Tarih: 10.11.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/8276 E.  ,  2009/7639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında, kooperatif üyeliğine dayalı tapu iptali tescil veya tazminat istemlerine ilişkin dava sonucunda verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen 11.11.2008 gün ve saatte temyiz eden ... ... vekili ... ... geldi Aleyhine temyiz istenilen taraftan gelen olmadı. Gelenin yüzüne karşı duruşmaya başlandı. Sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı vekili, davalılardan ... ... İnşaat Ltd.Şti’nin verdiği ilan ile daire satın aldığını, bu suretle davalı S.S. ... Konut ... Kooperatifine ortak olduğunu, 1996 yılından beri düzenli olarak tüm ödemelerini yaptığını, hiçbir borcunun kalmadığının bildirildiğini, buna rağmen dairenin müvekkili adına tescil edilmediğini ... sürerek, 8. Kat 21 numaralı dairenin müvekkiline ait olduğunun tespitini, kat mülkiyeti tesis edilmişse müvekkili adına tescilini, bu talebin mümkün olmaması halinde taşınmazın bu günkü değerinin ticari faiziyle birlikte davalılardan tahsilini, bunun dahi mümkün görülmemesi halinde yapılmış olan ödemelerin ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir. Davalılar vekili, davacının kendi isteğiyle kooperatiften ayrılarak ödemiş olduğu parayı geri aldığını, kooperatifi ibra ettiğini, davacının daha sonra konut almak için müvekkili şirketle anlaştığını, ancak bir süre sonra ödeme yapamayacak durumda olduğunu belirttiğinden o güne kadar yaptığı tüm ödemelerin kendisine iade edildiğini, hatta bu hususta ibraname verdiğini belirterek, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, davacının davalı S.S.... ... Kooperatifi ortağı iken, bilahare istifa ettiği, kooperatifte bulunan 24.200.000.000-TL'nin tamamını alarak kooperatifi ibra ettiği ve belgedeki imzanın davacı eli ürünü olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, kooperatif üyeliğine dayalı, yukarıda sırasıyla açıklanan istemlere ilişkin olup, mahkemece davacının istifa ettiği ve alacağının tamamını alarak kooperatifi ibra ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; hükme esas alınan ibranamede üyelik haklarına karşılık olarak alındığı belirtilen paranın yazılı olduğu bölümün davacının imzasının atıldığı kalemin rengine benzer şekilde çizgi ile çizildiği, ancak daha sonra çizilen kısmın altına ve üstüne sıkıştırılmak suretiyle alındığı iddia edilen meblağın yazıldığı görülmektedir. Davacı tarafça, bu hususta kooperatif üyeliğinden ayrılarak davalı şirket ile sözleşme ilişkisine girilmek suretiyle daireyi almak amacıyla bu belgenin imzalandığı, meblağ kısmının sonradan doldurulduğu, belge karşılığında para alınmadığı savunulmuştur. Diğer yandan, mahkeme kararında dayanılan ve daha önce Yargıtay tarafından onanan iki

ayrı dava dosyasından birinde ibranamenin meblağ yazılan kısımda çizgi olmadığı, diğerinde ise ibranamenin dosya içinde bulunmadığı görüldüğünden, anılan kararlar bu davada emsal oluşturmamaktadır. Bu itibarla, mahkemece, mevcut durumuna göre ibranamenin, davacının kooperatiften alacağını aldığını ispata yeterli olmadığı gözetilerek, davacının açıklanan iddialarının yeterince araştırılması, bu bağlamda davalı kooperatifte davacının durumunda olan diğer üyelerin durumlarının ve kooperatif kayıtlarına göre yapıldığı iddia edilen ödemelerin gerçekten ödenip ödenmediğinin araştırılması, varılacak sonuca göre davacının durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik inçelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için belirlenen 550.00.TL. vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada kendisini vekil ile temsil ettiren davacı tarafa verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine,10.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9797, Karar No: 2011/3289, Tarih: 08.04.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/9797 E.  ,  2011/3289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Kayyım hukukuna ilişkin davada Sivas 1.Sulh Hukuk ve 2.Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava; mirasen intikal eden şirketteki payın devrinin yapılması ve kayyım atanması istemine ilişkindir.

Sulh Hukuk Mahkemesi; davanın ticari davalardan ve şirketteki payın birden ziyade olması nedeniyle Asliye Ticaret Mahkemesinde bakılacağı gerekçesiyle,

Asliye Hukuk Mahkemesi ise; T.M.Y. 426. Maddesi hükümlerinin uygulanacağını gerekçe göstererek görevsizlik kararı vermişlerdir.

Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair 4787 Sayılı Yasa’nın 20.04.2004 günü yürürlüğe giren 14.04.2004 gün ve 5133 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi ile “22.01.2001 tarihli ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının Üçüncü Kısım hariç olmak üzere İkinci Kitabı ile 03.12.2001 tarihli ve 4722 Sayılı Türk Medeni Yasasının Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Yasaya göre aile hukukundan doğan dava ve işler”in aile mahkemelerinde görüleceği, yine 5133 Sayılı Yasanın Geçici 2. Maddesi ile de “Bu Yasanın yürürlüğe girdiği tarihte aile mahkemelerinde görülmekte olan ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan konularla ilgili dava ve işler yetkili ve görevli mahkemesine devredilir.” hükümleri getirilmiştir.

Medeni Yasanın sözü edilen İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında vesayet, kayyımlık ve yasal danışmanlıkla ilgili hükümler bulunmaktadır.

4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yeralan 397. maddesinin 2. fıkrası gereğince “vesayet makamı, sulh hukuk mahkemesi; denetim makamı, asliye hukuk mahkemesidir.”

O halde, konusu Medeni Yasanın 2. Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan davaya sulh hukuk mahkemesi bakmakla görevlidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Sivas 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 08.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7301, Karar No: 2024/4655, Tarih: 25.06.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/7301 E.  ,  2024/4655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/569 E., 2023/103 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.03.2018 tarihli ve 2016/111 Esas, 2018/46 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 29/1, 62/1 ve 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 18.02.2019 tarihli ve 2018/2084 Esas, 2019/242 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliyesi Mahkemesi 1. Ceza Dairesi kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 31.05.2022 tarihli ve 2022/1555 Esas, 2022/4231 Karar sayılı kararı ile sanığın eyleminin gönüllü vazgeçme kapsamında kaldığının anlaşılması nedeniyle sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi gerekçesiyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.03.2023 tarihli ve 2022/569 Esas, 2023/103 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 36 delaletiyle 86/1, 3-e, 87/1-d, 29/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 3 yıl 14 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi özetle, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfına,

2. Sanık Müdafinin Temyiz İstemi özetle, eksik araştırmaya, meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, cezanın fazla belirlendiğine,

ilişkindir.

III. GEREKÇE