muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4511, Karar No: 2025/1482, Tarih: 25.02.2025

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; "... dava konusu taşınmazın 1962 yılında ... Köyünde yapılan arazi kadastrosunda 4.560 m2 yüzölçümü ve 153 parsel numarası ile köy tüzel kişiliği adına tesbit edildiği, Hazine tarafından açılan davada Pendik Kadastro Mahkemesinin 2011/11-15 sayılı kararı ile 1.953 m2'lik kısmın, 2011/8 Esas, 2011/96 Karar sayılı kararı ile taşınmazın 2.607 m2'lik kısmının orman olarak tesciline karar verildiği, kararların kesinleşerek infaz edildiği, daha sonra 2015 yılında 6831 sayılı Orman Kanunu' nun 2/B maddesi çalışması ile bir kısım yerin orman sınırları dışına çıkartılarak kullanım kadastrosu yapıldığının anlaşıldığı, kadastro tutanağının edinme sebebi kısmında taşınmazın ... kullanımında olduğu ve bu hususta dava açtığı belirtilmişse de Pendik Kadastro Mahkemesinin dosyasında davacı murisinin müdahil olarak yer almadığı, davanın Hazine ile Köy Tüzel Kişiliği arasında devam edip sonuçlandığı, yapılan keşifte mahalli bilirkişi ve tanık ifadesinde taşınmazın davacı tarafından kullanıldığı ifade edilmiş ise de bilirkişi raporlarından taşınmazda uzun yıllardır herhangi bir fiili kullanım bulunmadığının anlaşıldığı, dava konusu taşınmaza ilişkin davacı veya murisi adına emlak kaydı bulunmadığı, önceki tesbite itiraz dosyasında da davacı tarafın hak iddiasının olmadığı ve davacının davasını ispatlayamadığı ..." gerekçesiyle davanın reddine, dava konusu 129 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hükme karşı, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurunun esastan reddine karar verilmiş olup, iş bu kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2021/15900 Esas ve 2022/4118 Karar sayılı ilamıyla "... davanın reddine karar verilmiş ise de dosya kapsamı incelendiğinde yapılan araştırma ve incelemenin karar vermeye yeterli olmadığının anlaşılmakta olduğu, davacı tarafça sunulan muris babası ...' in imzasını taşıyan 04.12

... davanın reddine karar verilmiş ise de dosya kapsamı incelendiğinde yapılan araştırma ve incelemenin karar vermeye yeterli olmadığının anlaşılmakta olduğu, davacı tarafça sunulan muris babası ...' in imzasını taşıyan 04.12.1979 tarihli dilekçede, murisin dava konusu taşınmazın geldiği kök 153 parsel sayılı taşınmaz yönünden açılan davaya müdahale talebinde bulunduğu anlaşılmakta olup, bu dilekçeye ilişkin olarak yöntemince araştırma yapılmadığı, kök 153 parsel sayılı taşınmazla ilgili dava dosyası getirtilerek davacının murisi veya davacının dava konusu taşınmaza yönelik davaya müdahele taleplerinin ve ilgili dava dosyasında yapılan keşiflerde zilyetlik ve kullanımla ilgili tarafların beyanlarının bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiği, bununla birlikte, temyize konu iş bu dosya içinde yer alan teknik bilirkişi heyet raporu incelendiğinde, denetlenebilir, gerekçeli ve hüküm kurmaya elverişli olmadığının anlaşılmakta olduğu, raporun bir kısmında uydu fotoğraflarından arazinin zaman zaman kullanılmış olabileceğinin tahmin edildiği, buna gerekçe olarak taşınmazın komşu kullanılmayan arazilerle aynı nitelikte olmadığı, üzerinde odunsu - otsu bitkilerin bulunmadığı tesbitine yer verildiği, ancak aynı raporun içinde bu kez uydu fotoğraflarından yola çıkılarak taşınmazda 15 seneden beri herhangi bir kullanım bulunmadığı şeklinde tesbit bulunduğu, rapordaki çelişkili tesbitler giderilmeksizin karar verilmesi hatalı olduğu gibi, yapılan keşifte dinlenen dava konusu taşınmazın kullanımına şahit olan tanıklara hangi tarihlerde kullanım olduğu hususunun açıklattırılıp netleştirilmemesinin de usul ve yasaya uygun bulunmadığı, açıklanarak, mahkemece, yukarıda izah edilen eksiklik ve hatalar giderilip müdehale talep dilekçesi ve kök 153 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki dava soyası ile ilgili yöntemince araştırma ve inceleme yapılması, dava konusu taşınmaz başında keşif yapılarak, tanıklara hangi tarihlerde kullanım olduğu hususu sorulup açıklatırılarak, daha önceki raporda yer almayan bilirkişilerden oluşacak heyetten önceki raporda yer alan çelişkileri giderecek açıklamalı, denetlenebilir ve gerekçeli rapor aldırılması ve oluşacak sonuca göre davanın esası hakkında bir karar verilmesi ..." gereğine değinilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılması suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; "... davanın İstanbul ili Pendik ilçesi ... Mahallesi 129 ada 1 parsel sayılı taşınmaz hakkında 3402 Sayılı Kanun Ek 4.maddesi gereği yapılan kullanım kadastrosu tespitine itiraza ilişkin olduğu, dava konusu taşınmazın 1962 yılında ... köyünde yapılan arazi kadastrosunda 4560 m2 yüzölçümü ve 153 parsel numarası ile köy tüzel kişiliği adına tesbit edildiği, Hazine tarafından açılan davada Pendik Kadastro Mahkemesinin 2011/11-15 sayılı kararı ile 1953 m2 lik kısmının, aynı mahkemenin 2011/8 E -2011/96 K sayılı kararı ile taşınmazın 2607 m2 lik kısmının orman olarak tesciline karar verildiği ve kararların kesinleşerek infaz edildiği, daha sonra 2015 yılında 6831 sayılı Kanun' un 2/B maddesi çalışması ile bir kısım yerin orman sınırları dışına çıkartılarak, kullanım kadastrosu yapıldığı, kadastro tutanağının edinme sebebi kısmında taşınmazın ... 'in kullanımında iken 1991 yılında ölümü ile taşınmazı mirasçılarına bıraktığı, taşınmazın tapulama çalışması sırasında ... Köyü Tüzel Kişiliği adına tespit edildiği, ... 'in bu yerin kendilerine ait olduğu yönünde dava açtığı, köy tüzel kişiliğinden muris ... 'e bu yerin nasıl geçtiği hususunda muhtar ve bilirkişilerin tam bir kanaat getiremediklerinden dolayı beyanlar hanesinde kullanıcı belirtmesi yapıldığının açıklanmış olduğu, mahallinde bozma kararı sonrası icra edilen keşifte dinlenilen mahalli bilirkişilerin 1950'li yıllarda taşınmazın üzerinde ... 'in evinin ve samanlığının bulunduğunu, köyden taşındığı zaman evin yıkıldığını, ancak bu sefer bahçe olarak kullanımını sürdürdüğünü, hafta sonları gelip bahçe ile ilgilendiğini, vefatından sonra da oğlu ..

... 'in evinin ve samanlığının bulunduğunu, köyden taşındığı zaman evin yıkıldığını, ancak bu sefer bahçe olarak kullanımını sürdürdüğünü, hafta sonları gelip bahçe ile ilgilendiğini, vefatından sonra da oğlu ...'in kullanmaya devam ettiğini, arada sırada hayvan yemi için yulaf, mısır gibi bitkiler ektiğini, bazı zamanlarda da ekilmesi için köylülere kiraya verdiğini, daha öncesinde sınırları ahşap kazıklarla belirlenmiş olup tel örgünün yakın zaman önce yapıldığını, taşınmazın köy tüzel kişiliği ile bir ilgisinin olmadığını söyledikleri, tespit bilirkişilerinin ise kadastro tespiti sırasında bu yerin davacının murisi ve sonra da davacı tarafından kullanıldığını, köye ait bir yer olmadığını, kadastro tutanağına kullanıcı ismi yazılmadığını tutanakları imzaladıktan sonra öğrendiklerini beyan ettikleri, bilirkişi raporunda geçmiş yıllara ait hava fotoğrafları değerlendirildiğinde 1940 yılı hava fotoğrafında taşınmazın kapalı alanda kalıp üzerinde bir kullanım olmadığının, 1968 yılı hava fotoğrafında parselin üzerinin temizlenerek tarım alanı haline dönüştürüldüğünün ve üzerinde yapıların olduğunun, yapıların etrafında meyve ağaçları olduğu düşünülen ağaçlar bulunduğunun, 1973 yılı hava fotoğrafında yapıların yıkılmış olduğunun, yakın zaman önce de taşınmazın tarla ve bahçe olarak kullanıldığının anlaşıldığı, 1982 yılında farklı bir yapı yapıldığı, sonraki yıllarda da tespit tarihine kadar parseldeki açıklığın korunduğu, açıklığında yıllar itibarıyla değişen kendiliğinden yetişen otsu bitkiler bulunsa da ekili tarım arazilerinde ekim yapılan yıllarda dahi otsu bitkilerin görülebileceği, taşınmazın ormandan açma olması ve ormana komşu olması nedeniyle kullanılmayıp koruma altına alınmadığı takdirde orman bitki örtüsünün parseli kaplamasının mümkün olduğu, dava konusu parselin 1968'li yıllardan itibaren öncesinde ev / bahçe / kısmen tarla sonrasında tarla niteliği ile kullanılmış olabileceğinin bildirildiği, tüm dosya kapsamı, toplanan deliller, icra edilen keşif ve usulüne uygun olarak düzenlenen bilirkişi raporundan dava konusu parselin köy tüzel kişiliği ile bir ilgisinin olmadığı, davacı murisi ... tarafından 1968 yılı öncesinde taşınmazın üzerinin temizlenerek içerisine ev yapıldığı, ev yıkıldıktan sonra da tarla - bahçe olarak kullanımın devam ettiği, murisin vefatından sonra da davacı tarafından kullanılmaya devam edildiği, Pendik Kadastro Mahkemesinde murisin iddiaları hakkında keşfen bir inceleme yapılıp karar verilmediği, davacının taşınmazın kullanıcısı olduğu kanaatine varıldığı ..." gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu İstanbul ili Pendik ilçesi ... Mahallesi Köyiçi Mevkii 129 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesine, " Taşınmaz ... 'in kullanımında iken 1991 yılında vefatı ile bu tarihten itibaren mirasçısı ...'in kullanımında olup, ...'in de 22/02/2024 tarihinde vefat etmesi üzerine taşınmaz Kartal 4.Noterliğinin 28/02/2024 tarihli 04569 nolu mirasçılık belgesindeki payları oranında ..

..." gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu İstanbul ili Pendik ilçesi ... Mahallesi Köyiçi Mevkii 129 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesine, " Taşınmaz ... 'in kullanımında iken 1991 yılında vefatı ile bu tarihten itibaren mirasçısı ...'in kullanımında olup, ...'in de 22/02/2024 tarihinde vefat etmesi üzerine taşınmaz Kartal 4.Noterliğinin 28/02/2024 tarihli 04569 nolu mirasçılık belgesindeki payları oranında ... mirasçılarının kullanımındadır." açıklamasının yazılmasına, taşınmazın diğer hususlarda tespit gibi kadastro tutanağında yazılı kayıtlarla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozma ilamına uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

1086 sayılı Kanun'un 440/III-1, 2, 3 ve 4 üncü bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

25.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/33778, Karar No: 2012/41935, Tarih: 10.12.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/33778 E.  ,  2012/41935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, izin ücreti, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar M...İşletmesi A.Ş.,... Madencilik Ltd. Şti. ve... Ltd. Şti. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalılardan ... İşletmesi A.Ş.'nin asıl işveren olduğu hurda taşıma ve yükleme işlerinde, taşeron olan diğer davalılar işçisi olarak 01.01.1998-07.05.2006 arasında hizmet akdi ile çalıştığını, sigorta primlerinin yatırılmasını isteyince işten kovulduğunu belirterek, kıdem-ihbar-kötüniyet tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... İşletmesi A.Ş. vekili, kendilerinin ihale makamı olup davacının taşeron işçisi olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Şirketi vekili, kendilerinin taşeron olduğunu ve böyle bir işçi çalıştırmadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı... Şirketi vekili, kendilerinin ... İşletmesi A.Ş.'den alt işveren olarak aldıkları hurda yükleme ve ayırma işnin bir kısmını taşeronlara verdiklerini, davacının eleman ihtiyacı olduğunda kahveden çağırılan işçilerden olduğunu ve sürekli çalışmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 09.01.2002-31.12.2002, 17.06.2004-28.12.2004 ve 06.01.2005-31.12.2005 arasında davalı... Şirketi işçisi olarak, 07.01.2003-26.02.2004 arasında ise davalı ... Şirketi işçisi olarak asıl işveren olan davalı ... İşletmesi A.Ş.'den alınan hurda taşıma ve ayıklama işinde hizmet akdi ile çalıştığı, hizmet akdinin sona erme şekli konusunda haklı bir neden öne sürülmediğinden feshin işverence önelsiz olarak yapıldığına, davacının kıdem ve ihbar tazminatını hak ettiğine, hesaplanan kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve izin ücretinin tamamından asıl işveren davalı ... İşletmesi A.Ş.'nin;... Nakliyat Şirketi ve son alt işveren... Şirketinin ise kendi dönemlerindeki süreden sorumlu olduğuna, diğer alacak taleplerinin yerinde olmadığına, diğer davalılar hakkında açılan davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılardan ... İşletmesi A.Ş.,... Madencilik Şirketi ve... Şirketi temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Davalılardan ... İşletmesi A.Ş. ve... Şirketinin tüm, davalı ... Şirketinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalılardan ... İşletmesi A.Ş.,... Madencilik Şirketi ve... Şirketi temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Davalılardan ... İşletmesi A.Ş. ve... Şirketinin tüm, davalı ... Şirketinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, alt işverenlerin ve asıl işverenin işçilik alacaklarından sorumluluğu noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el konulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacı, asıl işveren olan davalı ... İşletmesi A.Ş.'nin ihale ile alt işverenlere verdiği hurda taşıma ve ayıklama işinde, alt işverenler işçisi olarak çalışmıştır. Son alt işveren, davalılardan... Şirketidir. Davacı, davalı ... Şirketinde 07.01.2003-26.02.2004 arasında çalıştıktan sonra son alt işveren olan diğer davalı... Şirketinde çalışmaya başlamış ve iş sözleşmesi bu işveren yanında çalışırken bildirimsiz olarak 31.12.2005 günü feshedilmiştir. Bu duruma göre, davacının kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının tamamından asıl işveren davalı ... İşletmesi A.Ş. ve son alt işveren davalı... Şirketi birlikte sorumlu olacaktır. Davalı ... Nakliyat Şirketi ise kendi dönemine ait kıdem tazminatından o tarihteki ücreti üzerinden sorumlu olacaktır.

Mahkemece, önceki alt işveren olan davalı ... Şirketinin ihbar tazminatı ve yıllık izin ücretinden sorumlu tutulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.12.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.