muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/223, Karar No: 2020/139, Tarih: 27.02.2020

Uyuşmazlığa konu esrar elde etme amacıyla kenevir ekilmesi durumuna ilişkin olarak ekim yapılan yerin izin verilen bölgelerden olup olmamasının bir önemi bulunmayıp, bu eylem mutlak surette yasaklanarak, aynı Kanun’un 23. maddesinin 5. fıkrasında suç olarak düzenlenmiştir.

2313 sayılı Kanun’un suç tarihinde yürürlükte bulunan 23. maddesinin 5. fıkrası;

“Esrar elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapan kişi dört yıldan on iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapan kişi bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu madde kapsamında ekim yapma ibaresinden, tohumun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadarki süreç anlaşılır.” şeklinde düzenlenmiş, 15.08.2017 tarihli ve 694 sayılı KHK’nın 10. maddesi ile bu fıkrada yer alan "on iki yıla kadar hapis" ibaresinden sonra gelmek üzere "ve beşyüz günden onbin güne kadar adlî para" ibaresi eklenmiş, bu ibare 08.03.2018 tarihli ve 30354 (Mükerrer) sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 7078 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile aynen kabul edilerek kanunlaşmıştır.

Kenevir ekme suçunun konusu kenevir bitkisidir. Kenevir bitkisi hiç bir işleme tabi tutulmasa bile hali hazırda esrarın etkin maddesi olan THC (Tetrahidrocannabinol) içermektedir.

Kenevir ekme, kenevir tohumunun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadar geçen süreç olarak tanımlandığından, kenevir dikili olduğu sürece sadece 2313 sayılı Kanun’un 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. veya 2. cümlesinde düzenlenen suçlar oluşur. Kenevir bitkisi, esrar elde etmek amacıyla bütünüyle ya da kısmen söküldüğü veya koparıldığı andan itibaren ise 2313 sayılı Kanun’un 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. veya 2. cümlesindeki suçun yanında, esrarın elde edilme amacına göre TCK'nın 188. maddesindeki "uyuşturucu madde imal ve ticareti" ya da aynı Kanun’un 191/1. maddesinde tanımlı "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçları da işlenmiş olacaktır. Bu durumda kenevir ekme suçları ile uyuşturucu madde imali, ticareti ya da bulundurma suçları birbirlerinin unsuru ya da ağırlaştırıcı nedeni olmadığından fail hakkında hem 2313 sayılı Kanunun 23. maddesinin 5. fıkrasının 1 veya 2. cümlesi hem de TCK'nın 188 ya da 191/1. maddelerinden hüküm kurulması gerekmektedir. Ancak failin tüm kenevir bitkilerini hasat ettiği veya kurutmaya bıraktığı ahvalde, TCK'nın 188 veya 191/1. maddelerindeki suçun yanında 2313 sayılı 23. maddesinin 5. fıkrasındaki suçlardan da cezalandırılabilmesi için kenevir ekimine ilişkin somut delillerin (kenevri kökü veya hasat artığı gibi) mevcut olması gerekli olup örneğin failin evinde ele geçirilen esrarı kendi ektiği kenevir bitkilerinden elde ettiği yönündeki soyut ikrarı anılan suçtan mahkûmiyeti için tek başına yeterli değildir (Uyuşturucu ve Psikotrop Maddelerle İlgili Suçlar, Şener Güngör-Ali Kınacı, Yetkin Yayınları, Ankara 2001, s.903; Uyuşturucu ve Uyarıcı Madde Suçları, Birsen Elmas, Adalet Yayınevi, Ankara 2015, s.459-460).

2313 sayılı Kanun’un 23. maddesinin 5. fıkrasında yer alan “Esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme” olarak isimlendirilebilecek suçtan farklı olarak yaptırıma bağlanan ve “Münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapma” olarak isimlendirilebilecek eylem, ilk defa 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile 2313 sayılı Kanun’un 23. maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesinden sonra gelmek üzere eklenen cümle ile suç olarak düzenlenmiştir. Daha öncesinde, kenevir olarak belirtilmese de 01.06.2005 tarihinde yayımlanmakla yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 191. maddesinin 2. cümlesinde “Kendisi tarafından kullanılmak üzere uyuşturucu veya uyarıcı madde etkisi doğuran bitkileri yetiştiren kişi, bu fıkra hükmüne göre cezalandırılır.” şeklinde benzer bir düzenleme getirilmiş ise de bu düzenleme çok kısa bir süre sonra 08.07.2005 tarihli ve 25869 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 5377 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile mülga edilmiştir.

Gelinen noktada; birbirlerinden farklı yaptırımlara bağlanan 2313 sayılı Kanun’un 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde yer alan “Esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme” ve 2. cümlesinde yer alan “Münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapma” eylemleri bakımından suçun konusunu oluşturan kenevir bitkisinin hangi amaca yönelik ekiminin yapıldığının tespiti önem arz etmektedir.

Kenevir ekme eyleminin “Esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme” suçunu mu yoksa “Münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapma” suçunu mu oluşturduğunun tespitinde belirgin rol oynayan husus, ekimin amacıdır.

Kenevir ekmenin failin kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etme amacıyla mı yoksa başka amaçlarla mı (başkasına verme, satma vb.) olduğunun belirlenmesinde somut olaya özgü şartlar da gözetilerek dikkate alınması gereken, sınırlayıcı olmamakla birlikte bazı kriterler belirlenmesi mümkündür.

Kenevir ekmenin failin kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etme amacıyla mı yoksa başka amaçlarla mı (başkasına verme, satma vb.) olduğunun belirlenmesinde somut olaya özgü şartlar da gözetilerek dikkate alınması gereken, sınırlayıcı olmamakla birlikte bazı kriterler belirlenmesi mümkündür.

Bu kapsamda; failin kenevir ekimi sonucunda elde edeceği esrarı başkasına satma, devir veya tedarik etme hususunda herhangi bir davranış içine girip girmediği, bu hususuta ikrarı bulunup bulunmadığı, ekimi yapılan kök sayısı, kenevir ekimin yapıldığı yer, filizlenen bitkilerin boyutları ile mevcut hâlleri ve erişkinliğe ulaşmaları durumunda elde edilebilecek esrar miktarının uyuşturucu madde ticareti yapma suçuna elverişli olup olmadığı, ekili vaziyette ele geçen kenevir bitkilerinin yanında hasadı yapılmış bitkiler bulunup bulunmadığı ve bunlardan elde edilebilecek esrar miktarı, kenevir ekme suçunun yanı sıra uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan açılan bir dava bulunması hâlinde bu davada uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun sabit olup olmadığı veya suçun vasfının değişerek kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna dönüşmesine ilişkin yapılan değerlendirmeler, failden alınan kan veya idrar örneklerinde uyuşturucu maddeye rastlanılıp rastlanılmadığı hususları ayrı ayrı veya birlikte değerlendirilmek suretiyle failin kenevir ekme suçunun hangi amaca yönelik olduğu belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İstihbarat çalışmalarında, ikametinde yetiştirdiği kenevir bitkilerinin hasadını yaparak sattığı hususunda bilgi elde edilen sanığın ikametgahında yapılan arama sonucunda, kenevir yetiştirmek amacıyla oluşturulduğu ve bu işe tahsis edildiği anlaşılan ikametinin bir odasında bulunan saksılar içerisinde, dikili hâlde, net 324 gram esrar elde edilebileceği bildirilen (28) kök kenevir bitkisi, hasat edilmiş vaziyette net toplam 46,08 gram esrar ile kenevir yetiştirilmesinde kullanıldığı anlaşılan bir takim düzenek ve malzemelerin ele geçirildiği olayda;

Ele geçen kenevir bitkilerinin sayısının (28) kökten ibaret olması, sanığın evinin içerisinde ve saksılara dikili hâlde ele geçirilmesi, gerek dikili hâlde bulunan köklerden elde edilebilecek esrar miktarı gerekse hasat edilmiş halde bulunanlardan elde edilebilecek esrar miktarı ile birlikte dikili hâlde ele geçen kenevirlerden elde edilebilecek esrar miktarının kullanma sınırları üzerinde olmaması, esrar kullandığını, kenevir bitkilerini de kendi ihtiyacı olan esrarı elde etme amacıyla yetiştirdiğini savunan sanığın idrar örneğinin esrarın etkin maddesi olan THC (Tetrahidrocannabinol) içerdiğinin tespit edilmesi, uyuşturucu madde imal ve ticareti suçundan açılan davada sanığın yetiştirdiği bitkileri satma, devretme veya tedarik etme gibi davranışlara yöneldiğine dair somut bir delile ulaşılamadığı belirtilerek hükmolunan beraat kararının Özel Dairece onanmasına karar verilmesi, sanığın hukuki durumunun henüz yetişme aşamasında olan dikili kenevir bitkilerinin tam olgunluğa ulaştığında elde edilebilecek olan ve varsayıma dayanan esrar miktarı üzerinden değil suç tarihindeki mevcut duruma göre ele geçen kök sayısı ve elde edilebilecek esrar miktarı üzerinden belirlenmesinin gerekmesi karşısında; yaklaşık dört yıldır esrar kullandığını ve dışarıdan satın almak yerine daha ucuz olacağını değerlendirdiğinden evinin odasının içerisinde oluşturduğu özel ortamda kendi ihtiyacı olan keneviri yetiştirmeye başladığını, kimseye satmadığını söyleyen sanığın savunmalarının aksine delil de elde edilemediği anlaşıldığından, sanığın eyleminin 2313 sayılı Kanun’un 5. fıkrasının 1. cümlesinde yer alan “Esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme” suçunu değil, aynı fıkranın 2. cümlesinde yer alan “Münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapma” suçunu oluşturduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanığın eyleminin 2313 sayılı Kanun’un 5. fıkrasının 2. cümlesinde yer alan “Münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapma” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı fıkranın 1. cümlesinde yer alan “Esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme” suçundan hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Sayın çoğunluğun, sanık ... eyleminin münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu oluşturduğuna ilişkin düşüncesine iştirak etmek mümkün bulunmamıştır. Zira;

Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Sayın çoğunluğun, sanık ... eyleminin münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu oluşturduğuna ilişkin düşüncesine iştirak etmek mümkün bulunmamıştır. Zira;

Sanığın ikametinde internetten öğrendiği bilgilerle, bir odasında özel havalandırma, iklimlendirme ve çadır ile özel ortam oluşturmak suretiyle yetiştirdiği kenevir bitkilerini çeşitli işlemlerden geçirerek skant adlı uyuşturucuya dönüştürmek suretiyle Aydın ve Denizli illerinde sattığı yönündeki ihbar üzerine, sanığın ikametinin bulunduğu beş katlı aile apartmanının en üst katında, sanığın kullandığı odada boyutları 20 ila 100 cm arasında değişen dikili vaziyette 28 kök hint keneviri bitkisi ve ayrıca toplam 63,30 gram ağırlığında kubar esrar maddesi ve esrar yetiştirmekte ve işlemekte kullanılan çok sayıda malzeme ele geçtiği anlaşılmaktadır.

Sanığın ikametinde yapılan aramada bulunup el konulan 28 kök hint keneviri bitkisi ve oda içinde oluşturulan hint keneviri yetiştirmeye uygun ortam ve işlemekte kullanılan malzemenin maddi delil niteliğinde bulunduğunda kuşku yoktur.

Sanık hakkında yapılan ihbar ele geçen maddi delillerle doğrulanmıştır.

Ayrıca dikili vaziyette ele geçirilen 28 kök hint keneviri bitkisi hasat edilmesi halinde kişisel kullanımın çok üzerinde esrar elde etmeye elverişlidir.

Sanığın yetiştirdiği kenevir bitkilerini işlemden geçirerek Aydın ve Denizli illerinde sattığı yönündeki ihbar içeriği maddi delillerle doğrulanmış olması, dikili halde ele geçen 28 kök hint keneviri bitkisinin niceliği, aynı ortamda daha önce yetiştirdiği hint keneviri hasadından kalan kubar esrar maddesininde ele geçmiş olması karşısında, sanığın eyleminin esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu oluşturduğu kanaat ve düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun sanığın eyleminin münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu oluşturduğu yönündeki düşüncesine katılmak mümkün olmamıştır",

Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Sanık hakkındaki suç şüphesi KOM Şube Müdürlüğüne intikal eden ihbar ve istihbari bilgilere dayanmaktadır. İhbarın içeriği sanığın evinde yetiştirdiği kenevir bitkilerini çeşitli işlemlere tabi tutarak uyuşturucu maddeye dönüştürerek Aydın ve Denizli illerinde sattığına ilişkindir. Nitekim, oluşan suç şüphesine dayalı olarak usulüne uygun şekilde verilen arama kararı üzerine kolluk tarafından sanığın evinde ve çatı katında yapılan aramada çeşitli boylardaki saksılara ekili vaziyette 28 kök hint keneviri bitkisinin yanında, ayrıca kurutulmuş kenevir bitkisi ve esrar olmak toplam 63.30 gram uyuşturucu madde ele geçirilmiş, sözkonusu evde yapılan inceleme ve tespitlere göre de evin bir odasının kapalı alanda kenevir yetiştirmeye elverişli sera ortamı yaratılacak şekilde çadır içerisinde havalandırma bacası, iklimlendirme motor düzeneği ve fotoselli aydınlatma sistemi kurulmak ve özel kimyasal maddeler kullanılmak suretiyle kenevir tarımına elverişli hale getirildiği saptanmıştır. Sanık aşamalarda, esrar içicisi olduğunu ve ele geçen düzeneği kendi uyuşturucu ihtiyacını karşılamak amacıyla kurduğunu, burada kenevir yetiştirdiğini, ancak kimseye satmadığını ve buna çalışmadığını savunmuş, nitekim alınan raporlarında uyuşturucu madde kullanımını doğrulayan THC bulgusuna ulaşılmıştır.

Yerel Mahkemenin toplanan delillere göre sabit gördüğü sanığın eylemini 2313 sayılı Kanunun 23/son-ilk cümlesi kapsamında esrar elde etmeye yönelik olarak kenevir yetiştirme olarak nitelendirmesi ve bu hükmün temyizi üzerine kanun yolu incelemesini yapan Yüksek 10. Ceza Dairesi 03/11/2015 tarih ve 4697-32755 sayılı kararında özetle, '...sanığın evinde yapılan aramada 28 kök kenevirin saksı içerisinde ekili vaziyette ele geçirildiği, sanığın idrar tahlilinde esrar etken maddesine rastlandığı ve dikili kenevirin sayısı da dikkate alınarak, sanığın münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi yaptığı...' gerekçesiyle sanığın eylemini 2313 sayılı Kanunun 23/son-ikinci cümlesi kapsamında kabul ederek bozma kararı vermiş, Yerel Mahkeme ise bozmayı benimsemeyerek aynı gerekçelerle önceki kararında direnmiştir.

Görüldüğü üzere somut olayda suçun sübutuna ilişkin bir ihtilaf bulunmayıp, uyuşmazlık sanığın sabit görülen eyleminin münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla mı (2313 sk. 23/son-ikinci cümle), yoksa esrar elde etmeye yönelik olarak kenevir yetiştirme suçunu mu (2313 sk. 23/son-ilk cümle) oluşturduğunun belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

Bu bağlamda;

Görüldüğü üzere somut olayda suçun sübutuna ilişkin bir ihtilaf bulunmayıp, uyuşmazlık sanığın sabit görülen eyleminin münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla mı (2313 sk. 23/son-ikinci cümle), yoksa esrar elde etmeye yönelik olarak kenevir yetiştirme suçunu mu (2313 sk. 23/son-ilk cümle) oluşturduğunun belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

Bu bağlamda;

Tüm dosya içeriği, ele geçen kenevir kökü adedi, bunlardan elde edilmesi muhtemel uyuşturucu miktarının kişisel kullanım için kabul edilen sınırın üstünde olması, aramada tespit edilen ve kenevir yetiştirmek için gerekli koşulları sağladığı anlaşılan sera düzeneğinin ve kimyasal maddelerin kapsam ve özellikleri itibariyle bireysel kullanım amacına işaret etmemesi ve bunun boyutlarını aşması, esasen olayın ortaya çıkmasını sağlayan ihbar ve istihbari bilginin de mutlaka önemli bir teyit verisi olarak gözetilmesinin zorunlu olması, sanığın esrar içicisi olduğunu doğrulayan tahlil bulgusunun münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir yetiştirme olgusuna tek başına işaret ettiğinin kabul edilemeyecek oluşu, diğer yandan bireysel ihtiyacı için esrar elde etmek isteyen sanığın uyuşturucu maddeyi çok daha ucuza ve zahmetsiz olarak temin etmesi mümkün olduğu hâlde, bu yola tevessül etmeyip yoğun emek ve masrafla gerçekleştirdiği kenevir üretiminin 2313 sayılı Kanun'un 23/5-ilk cümlesi kapsamında esrar elde etmeye yönelik olarak kenevir yetiştirme suçunu oluşturduğu ve bu itibarla isabetli olan Yerel Mahkeme direnme hükmünün onanması gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun sanığın eylemini 2313 sayılı Kanunun 23/son-ikinci cümlesi kapsamında münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekme olarak kabul ederek verdiği bozma kararına katılmıyorum",

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; "Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün isabetli olduğu",

Düşünceleriyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

1- Aydın 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.02.2016 tarihli ve 578-40 sayılı direnme kararına konu olan hükmünün, sanığın eyleminin 2313 sayılı Kanun’un 5. fıkrasının 2. cümlesinde yer alan “Münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapma” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı fıkranın 1. cümlesinde yer alan “Esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme” suçundan hüküm kurulması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 27.02.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/398, Karar No: 2015/5621, Tarih: 09.11.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/398 E.  ,  2015/5621 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı K.. B.. ile davalı S.. T.. Tanıtım Tasarım Yayıncılık Ltd. Şti. vs. arasındaki davadan dolayı Kırşehir 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 24.09.2014 gün ve 2012/371-2014/819 sayılı hüküm davacı ile davalı S.. tarafından temyiz edilmiş, davalı S.. T.. Tanıtım Tasarım Yayıncılık Ltd. Şti. vekili tarafından duruşma istenilmiş, ise de miktar itibariyle duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davalı S.. T.. Tanıtım Tasarım Yayıncılık Ltd. Şti. vekilince, davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın temyiz edilmiş olmasına karşılık, 127,25 TL nispi temyiz karar harcı alınması gerekirken 25,20 TL maktu temyiz karar harcı alındığından 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 434/III. maddesinde gösterilen prosedürün uygulanması suretiyle 102,05 TL noksan temyiz harcının tamamlanması için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4987, Karar No: 2019/1827, Tarih: 05.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/4987 E.  ,  2019/1827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Anamur 2. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 11/04/2017 tarih ve 2015/380-2017/119 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının dolu riskine karşı sigortaladığı serada 2009 yılı Şubat ayında meydana gelen dolu felaketi sonrası hasar meydana geldiğini, tazmin talebinin davalı tarafından reddedilmesi üzerine müvekkilinin ürünlerin daha fazla zarar görmemesi için kendi imkânları ile serasını yaptırdığını, poliçede dolu riskinin teminat altına alınmış olduğunu ileri sürerek 33.448 TL'nin zarar tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, poliçe ve genel şartlar uyarınca tazminatın hasar dosyasının kesinleşmesinden 30 gün içinde ödenmesi gerektiğini, ihbardan sonra incelemenin yapılarak 30.06.2009 tarihinde hasar dosyasının kesinleştirildiğini, tespit edilen 36.348 TL tutarındaki hasar bedelinden müşterek sigorta ve muafiyet bedelleri düşülünce bulunan 21.224 TL'nin 06.07.2009 tarihinde daini mürtehine ödendiğini, talep edilen örtü hasarının daha önce de tazmin edilmesine rağmen yenilenmeyip aynı hasarın bu davada da istendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları, bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre; davacının tazminat sorumluluğunun bulunduğu gerekçesi ile bakiye 9.130,46 TL'nin ödeme tarihi olan 06.07.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davalının ödediği 21.224,32 TL'lik alacak yönünden dava konusuz kaldığından bu kısma ilişkin karar verilmesine yer olmadığına, fazlaya dair talebin reddine, davacı taraf kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca kabul edilen kısma ilişkin hesaplanan 3.253,46 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, 24.02.2009 tarihinde dolu yağışı nedeniyle meydana gelen zararın davalı yanca tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, Yargıtay bozma ilamı sonrasında alınan 12.04.2016 tarihli bilirkişi raporunda ilk hasarda örtüde meydana gelen % 60 oranındaki hasardan sonra sigorta bedelinin12.000,00 TL’ye indirgenmiş olduğu doğru bir şekilde açıklanmış, ancak 24.02.2009 tarihinde meydana gelen 2. dolu yağışı sonrasında plastik örtüde yine kısmi hasar meydana geldiği nazara alınmaksızın ve buna bağlı muafiyet tutarı belirlenmeksizin ikinci dolu yağışında % 100 hasar olmuş gibi değerlendirilmek suretiyle hesap yapılması cihetine gidilmiştir. Oysa, 24.02.2009 tarihinde meydana gelen ikinci dolu yağışı sonrasında plastik örtüde % 60 oranında hasar meydana geldiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmakla, bilirkişi raporunda belirlenen 12.000,00 TL üzerinden bu oran uygulanmak suretiyle hasar tutarı ve yine buna bağlı olarak muafiyet tenzili yapılmaksızın hatalı değerlendirmeye dayalı rapor benimsenerek hüküm kurulması doğru olmamış, bu nedenle hükmün davalı yararına bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 05/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.