muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16132, Karar No: 2015/20871, Tarih: 17.06.2015

Davalı ... vekili, davalı ... tarafından açılan ihale sonunda ... temizlik işini aldığını, ihalenin son bulduğunu, daha sonra davalı ...'nin temizlik işi için yeniden ihale yaptığını, ihaleyi yeni bir şirketin aldığını, davacı ve diğer çalışanların iş ilişkilerinin davalı işverenlikle kesildiğini ve işçilerin tüm hak ve alacaklarıyla birlikte ihaleyi yeni alan şirkete devredildiğini, davacının ihaleyi alan şirkette aynı işi kesintisiz olarak devam ettirdiğini, işyeri devrinden dolayı devreden şirket ile devralan şirketin sorumluluğunun bulunduğunu, devreden şirket olarak devir tarihinden itibaren iki yıllık süreyle sorumluğunun olduğunu, en son sözleşmenin yenilenmesinden önce davacı ve diğer işçilerin tüm hak ve alacaklarının kendilerine ödendiğinin noter vasıtasıyla tespit edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Dolayısıyla, davacının iş sözleşmesi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5332, Karar No: 2015/11007, Tarih: 27.05.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/5332 E.  ,  2015/11007 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2015/61723

MAHKEMESİ : Yalova 1.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2012

NUMARASI : 2010/1146 (E) ve 2012/494 (K)

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs, hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hırsızlığa teşebbüs ve hırsızlık suçundan sanıklar S.. B.., E.. D.. ve C.. S.. hakkında Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28.05.2012 tarih, 2010/1146-2012/494 E-K sayılı mahkumiyet kararının, sanıklar tarafından temyizi üzerine, dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda; 03.12.2014 gün, 2013/35773- 2014/28830 sayılı ilam ile;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA karar verilip,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.02.2015 gün, 2015/61723 sayılı itirazı üzerine dosya dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 308. maddesinin, 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında dört müştekiye yönelik eylemleri nedeniyle “adet gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık”suçundan cezalandırılmaları istemiyle açılan kamu davası sonucunda eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesi gereğince uygulama yapılmak suretiyle mahkumiyetlerine karar verildiği,ancak; somut olayda dosya kapsamı ve içeriğine göre sanıkların eylemlerinin aynı Kanun'un 141/1 maddesi gereğince açıktan hırsızlık suçunu oluşturduğu,dolayısıyla hükmün bozulması gerektiğine ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Dairemizin 03.12.2014 gün ve 2013/35773 - 2014/28830 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde öngörülen nitelikli halin gerçekleşebilmesi için “adet,tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılma”koşulunun gerçekleşmesi gerektiği, somut olayda olay günü sanıkların suça konu eşyaları üzeri kapalı,ancak etrafı açık vaziyette olan Yalova Çiftlikköy kapalı pazar yerinde her hafta kurulan sosyete pazarında kurulu bulunan müştekilere ait tezgahlardan pazarın alışverişe açık olduğu saatlerde aldıklarının anlaşılması karşısında, eylemlerine uyan aynı Kanun'un 141/1 maddesi yerine ,suç vasfında yanılgıya düşülmek suretiyle 142/1-e maddesi gereğince uygulama yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 27/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10311, Karar No: 2016/9991, Tarih: 03.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/10311 E.  ,  2016/9991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada, ... 4. Asliye Hukuk ve ... Asliye Ticaret Mahkemelerince görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, adi ortaklığın feshi ve payına isabet eden miktarın ödenmesi istemine ilişkindir.

... 4. Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın ticari dava olduğu davaya bakma görevinin Asliye Ticaret Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

... Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından ise davanın, ticari dava olmadığı, TBK'dan kaynaklandığı gerekçesiyle karşı görevsizlik kararı verilmiştir.

6102 sayılı TTK'nın 5/1. maddesi uyarınca, ticari davalara bakmak görevi, asliye ticaret mahkemesine aittir. Ticari davalar, mutlak ve nispi ticari davalar olarak ikiye ayrılmaktadır. Nispi ticari davalar, TTK'nın 4/1. maddesinin ilk cümlesinde tarif edilmiş olup, her iki tarafın da "Ticari işletmesiyle ilgili hususlardan kaynaklanan" hukuk davalarıdır. Mutlak ticari davalar ise, tarafların tacir olup olmadıklarına ve uyuşmazlığın tarafların ticari işletmeleri ile ilgili bulunup bulunmadığına bakılmaksızın yasa gereği ticari dava sayılan uyuşmazlıklardır. TTK'nın 4/1-a ve devamı bentlerinde yazılan uyuşmazlıklar ile diğer yasalarda ticari dava olduğu belirtilen uyuşmazlıklar, mutlak ticari davalardır.

Yine, TTK'nın 11/1 maddesi uyarınca ticari işletme, “Esnaf işletmesi için öngörülen sınırı aşan düzeyde gelir sağlamayı hedef tutan faaliyetlerin devamlı ve bağımsız şekilde yürütüldüğü” işletme olup, 12/1. maddesi uyarınca da, bir ticari işletmeyi “Kısmen de olsa” kendi adına işleten kişi tacir kabul edilmiştir.

Somut olayda,davacı ve davalının Büyük ... Otopark İşletmeciliği ile ... Kapalı Otopark İşletmeciliğinin %50' sinin davacıya %50' sinin ise davalıya ait olduğuna ilişkin sözleşme düzenledikleri, davacı ve davalı taraf arasındaki adi ortaklıklık ilişkisi olduğu, adi ortaklık sözleşmenin fesh edildiği ve sözleşme gereği davacıya ödenmesi gereken kar payının ödenmemesi nedeniyle dava açıldığı anlaşılmaktadır.

Dosya Kapsamından; uyuşmazlığa konu işletmenin ve tarafların faaliyetinin esnaf kapsamını aştığı ve ticari işletme olduğu anlaşılmaktadır. Bu haliyle dava konusu işletme “Ticari işletme” niteliğinde olup, ortakları da tacir sıfatına haizdir. Bu durumda, her iki tarafın ticari işletmesi ile ilgili bulunan uyuşmazlık, TTK'nın 4/1. maddesi uyarınca ticari dava niteliğinde olduğundan ihtilafın, asliye ticaret mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03/11/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1378, Karar No: 2016/2210, Tarih: 10.02.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/1378 E.  ,  2016/2210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların idrak çağında olan müşterek çocuğu 2003 doğumlu ... ’in sosyal hizmet uzmanına haftanın üç günü annesinde, üç günü babasında kaldığını belirttiği ve babası ile yaşamak istediğini söylediği anlaşılmış; yine uzman raporuna göre "annenin yaşanılan birden fazla olayı birbiriyle ilgisi olmayacak şekilde organik bir bütünlük oluşturmadan aktardığı, yakın döneme ilişkin soruları hatırlamadığı şeklinde cevap verdiği, bipolar bozukluk tanısı konulduğu halde üç haftadır ilaç kullanmadığını beyan ettiği, hastalığına ilişkin farkındalığın yeterli düzeyde olmadığı izleniminin edinildiği, önce erkek arkadaşının uyuşturucu kullandığını, küçük ... evde olmadığında eve geldiğini söylediği, sonra oğlunun evde olduğu zamanlarda da geldiğini belirtmek suretiyle erkek arkadaşıyla ilgili sorulara çelişkili cevaplar verdiği, bu aşamada küçüğe ilişkin sorumlulukların davacı tarafından yerine getirilmesinin daha uygun olacağı" belirtilmiştir. Davacı tanıkları da çocuğun tüm ihtiyaçlarıyla babanın ilgilendiğini beyan etmişlerdir. Toplanan delillerden; velayetin değiştirilmesi koşullarının oluştuğu anlaşılmaktadır. O halde; çocuğun beyanı ve uzman raporu dikkate alınarak davanın kabulü gerekirken, yazılı şekilde velayetin değiştirilmesi talebinin reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.02.2016 (Çrş)
Yargıtay — Esas No: 2024/1442, Karar No: 2024/2594, Tarih: 10.09.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/1442 E.  ,  2024/2594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3574 E., 2024/373 K.

İHBAR OLUNAN : S.S. Özmavikent Konut Yapı Kooperatifi

BİRLEŞEN İZMİR 10. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ'NİN 2022/141 ESAS SAYILI DAVA

DOSYASINDA

İHBAR OLUNAN : S.S. Özmavikent Konut Yapı Kooperatifi

BİRLEŞEN İZMİR 10. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ'NİN 2022/144 ESAS SAYILI DAVA

DOSYASINDA

İHBAR OLUNAN : S.S. Özmavikent Konut Yapı Kooperatifi

DAVA TARİHİ : 06.04.2022

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/140 E., 2023/307 K.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının davalı ... vekilince adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalı ... vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtay’a aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun'un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan taraf mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye ibraz etmediğinden adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1.Hükmü veren İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi tarafından 6100 sayılı Kanun'un 337 nci maddesi uyarınca;

a)Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'ne gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanunun 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanunun 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1.

Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10479, Karar No: 2010/4174, Tarih: 08.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/10479 E.  ,  2010/4174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında ödenmeyen kira borcu nedeniyle başlatılan icra takibine vaki itiraz üzerine davacı alacaklı, genel mahkemeye başvurarak itirazın iptali, takibin devamı ve icra inkar tazminatı isteminde bulunmuştur. Mahkemece istemin reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 5.1.2007 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli yazılı kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira 1.800$ olup, altışar aylık dönemlerin ilk 1-5 inci gününde ödeneceği ve özel şartlar 8.maddesinde ise “herhangi bir altışar aylık dönemin kira bedeli gecikmeli ödenir veya hiç ödenmezse kira sözleşmesinin bitimine kadar olan tüm kira parasının muaccel olacağı” kararlaştırılmıştır. Bu koşul geçerli olup tarafları bağlar. Davacı alacaklı tarafından 19.2.2009 tarihinde başlatılan icra takibinde 2009 yılı ilk altı aylık dönem kirasının ödenmemesi nedeniyle muaccel olan 2009 yılı yıllık kirası olan toplam 24.000$ karşılığı Türk Lirasının tahsilinin istenilmesinde bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Ödeme emrinin tebliği üzerine davalı borçlu yasal süresindeki itirazında “takibe konu borcun ödenmek istenmesine rağmen davacı tarafından hesap numarası bildirilmeyerek oyalandığını, daha sonra da ihtar gönderildiğini, bunun üzerine söz konusu 2009 yılı ilk altı aylık dönem kirası olan 12.000$ ın posta havalesi ile gönderildiğini, muacceliyet koşulunun gerçekleşmediğini” beyan etmiştir. Mahkemece her ne kadar istemin reddine karar verilmiş ise de, esasen davalı tarafından 13.2.2009 tarihinde gönderilen posta havalelerinin konutta ödemeli olmadıkları gibi, söz konusu havalelerin davacı alacaklı adına değil, davacı vekili Av. ... adına gönderilmiş oldukları anlaşılmakta olup, bu şekildeki ödemenin usule uygun olduğu kabul edilemez. Kaldı ki söz konusu havalelerin alıcısı tarafından kabul edilmediğinden göndericisine iade edilmiş oldukları 3.6.2009 tarihli Posta İşletmeleri Müdürlüğünce verilen cevaptan anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece istemin kabulüne karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 8.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15359, Karar No: 2015/39691, Tarih: 31.03.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/15359 E.  ,  2015/39691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınanın ilk ifadesinde; arkadaşları aracılığı ile tanıdığı ve adını ... olarak bildiği sanığı, 185-190 cm boylarında, beyaz tenli, yüzü hafif çilli, 65-70 kg ağırlığında, 20-25 yaşlarında erkek bir şahıs olarak tarif ettiği, olay günü bıçak tevcih edip tehditle cep telefonunu zorla aldığını söyleyerek, aşamalarda sanığı yüzyüze teşhis ettiği,

Yağma suçuna konu .....model telefonda çift simkart takılı olduğu, fatura örneğinde bu telefona ait iki farklı imei numarasının yazılı bulunduğu ve soruşturma aşamasında bu imei numaralarından sadece biri (.......) üzerinden görüşme kayıtlarının istendiği, gelen HTS kaydına göre, 23.06.2009 günü (olaydan 4 gün sonra) saat 11:46'dan itibaren 29.09.2009 tarihine kadar telefonun tanık ..... adına kayıtlı “.....” no'lu hatla kullanıldığının tespit edildiği,

Tanık ....'ın aşamalarda; 5-6 yıldır “05.....” no'lu hattı kullandığını, suça konu ....model telefonu hiç kullanmadığını, telefon modelinin ... olduğunu beyan ettiği,

Sanığın ise savunmalarında, üzerine atılı suçlamayı ısrarla kabul etmediği anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında;

Sanığın fiziksel özelliklerinin duruşmada gözlemlenip denetime olanak verecek şekilde tutanağa geçirilerek, yakınanın ilk anda verdiği eşkal bilgileri ile örtüşüp örtüşmediği ve sanığın çevrede ... adıyla tanınıp tanınmadığı tespit edildikten, tanık .... adına kayıtlı “05.....” no'lu hatta ait sözleşmedeki imza ve yazıların adı geçen tanığa ait olup olmadığı, sözleşmeden bilgisi bulunup bulunmadığı belirlenerek, ayrıca “05.....” no'lu hattın ve suça konu telefona ait faturada yazılı diğer imei numarasına göre de olay tarihi öncesi ve sonrasına ait görüşme kayıtları getirtilip sanıkla arasında iletişim mevcut olup olmadığı ve suça konu telefonun sanıkça kullanılıp kullanılmadığı araştırıldıktan sonra, deliller bir bütün halinde değerlendirilerek, sonuca göre, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile yetinilip, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık .... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 31.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.