muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17204, Karar No: 2018/16622, Tarih: 06.12.2018

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. Thorgeir Thorgeirson/İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir. (Thorgeir Thorgeirson v/İzlanda, 13778/88, 25/06/1992)

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir. Siyasetçiler bu nedenle basın ve gazeteciler tarafından getirilen eleştirilere daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadırlar.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (Dabrowski/Polonya,18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı'nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon/Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda, sanık tarafından davaya konu yazı okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı bir ifade tarzıyla kaleme alınmıştır. Ancak AİHM içtihatlarında da belirtildiği üzere, özellikle gazeteciler bir dereceye kadar abartma hakkına sahiptirler. Yazı içeriğindeki ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılanların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta değildir. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

Kabule göre ise;

Sanık hakkında tayin olunan gün karşılığı adli para cezası paraya çevrilirken, uygulama maddesinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/12/2018 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanığın yazı içeriğinde, müştekilere somut olgu içeren suç isnadında bulunması karşısında, atılı suçtan verilen mahkumiyet hükmünün onanması gerektiği düşüncesi ile çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/16051, Karar No: 2012/6318, Tarih: 18.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/16051 E.  ,  2012/6318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/05/2010 tarih ve 2009/218-2010/114 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... Uzer vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davacının emlakçılık alanında faaliyet gösterdiğini, adına tescilli “deltagkp” ibareli markanın bulunduğunu, davalıların ise izinsiz olarak “üzdelta” ibaresini tabela ve reklam vasıtalarında kullandıklarını ileri sürerek, müvekkiline ait ticaret ünvanı ve markası ile karışıklığa sebebiyet verecek derecede davalıların reklam, tanıtım, faaliyetlerinin men'ine, davacı adına tescilli markaya tecavüzün tespiti ile menine, haksız rekabetin önlenmesine ve hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkili adına 2009/15138 nolu 36.sınıfta tescilli markası bulunduğunu, davalılardan ...’ın ise müvekkilinin rızası ile uyuşmazlığa konu Üzdelta ibaresini reklam, tanıtım, tabelalarında kullandığını, diğer davalı ...’in müvekkilinin kardeşi olduğunu, ancak iş yeri sahibi olmadığını ve marka ile kullanımının bulunmadığını, müvekkilinin uyuşmazlığa konu kullanıma dava sırasında son verdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., ÜZDELTA ibaresi üzerinde diğer davalı ... Uzer’in hak sahibi olduğunu, uyuşmazlığa konu kullanım şeklinin davacının sınai mülkiyet hakkı ile iltibas oluşturmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., ÜZDELTA ibaresi üzerinde diğer davalı ... Uzer’in hak sahibi olduğunu, uyuşmazlığa konu kullanım şeklinin davacının sınai mülkiyet hakkı ile iltibas oluşturmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davalılar ... ve ...’ın davalı ... adına kaydedilen markaya ve vergi dairesindeki ticaret ünvanına uygun bir kullanımda bulunmadıkları, üz ifadesinin küçük, delta ibaresinin büyük ve ön planda dikkat çekici şekildeki kullanımlarının dürüstlük kuralına uygun olmadığı, TTK.nın 54,57/5 md gözetildiğinde eylemlerinin haksız rekabet oluşturduğu, davalılardan ...’in uyuşmazlığa konu kullanımdaki iştirakinin ve hukuki sorumluluğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle, davalı ...’e yönelik istemin reddine, davalılardan ...’in iş yerinde tabela, reklam ve tanıtımlarında "ÜZ" ibaresinin küçük ve geri planda "DELTA" ibaresinin büyük ön planda dikkat çekici şekilde kullanımının ve diğer davalı ...’ın belirtilen ibareyi iş yeri, reklam ve tanıtımlarında açıklandığı şekilde kullanımının aynı sektörde faaliyet gösteren davacının ticaret ünvanı ile iltibas oluşturduğunun tespiti ile B.çekmece Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/372 D.İş sayılı dosyasında fotoğraflı olarak gösterilen ve mahkemenin 05/11/2009 günlü oturumunda verilen tedbir kararında belirtilen kullanım şeklinin men'ine, mahkeme kararı kesinleştiğinde hükmün ilanına karar verilmiştir.

Kararı davalı ... Uzer vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalının markasının tescilli şekliyle değil, davacının markasına yaklaştırılmak suretiyle kullanılmasına göre, mümeyyiz davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına, 18.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/66298, Karar No: 2013/10067, Tarih: 30.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/66298 E.  ,  2013/10067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Okulları temsil görev ve yetkileri olan okul müdür veya yardımcılarının şikayetçi sıfatıyla duruşmaya çağrılıp beyanlarının alındığı dosya kapsamından anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; Sanığın, özellikle çatı kaplamarında "çinko" kullanılmış okulları tespit edip, altı ayrı okula gidip, okul müdürleri veya müdür yardımcıları ile görüşmesi, ismini açıklayamacağı hayırsever bir vatandaşın mali desteği ile hiç bir ücret talep etmeksizin okulların tamirat-tadilat çatı aktarma-izolasyon işlerini yaptığını söyleyip kendisine güven duyulmasını sağlaması ve çıktığı çatılarda bulunan çinko malzemeleri söküp, çatılarda aktarma, izolasyon yapmaksızın, vaat ettiği sair işleri de, ya hiç yapmayarak ya da yarım bırakarak, çinko malzemeri hurdacılık yapan diğer sanığa satması, bu suretle haksız yarar sağlaması eylemlerinin okulların bağlı olduğu kamu kurumu niteliğindeki Milli Eğitim Bakanlığına karşı "zincirleme nitelikli dolandırıcılık" suçunu oluşturğudunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulanmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin suçun unsurlarının oluşmadığına, taraflar arasındaki ilişkinin ticari iş kapsamında kaldığına, ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 30.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7999, Karar No: 2021/11169, Tarih: 11.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/7999 E.  ,  2021/11169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar davada Zile Sulh Hukuk, Nevşehir Sulh Hukuk ve Hacıbektaş Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, terekenin teslimi istemine ilişkindir.

Zile Sulh Hukuk Mahkemesince, müteveffanın Mernis adresinin “... Mah. .... Bulvarı No:125 .../NEVŞEHİR” olduğu, Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesince, murisin son ikametgahının Hacıbektaş İlçesi olduğu, Hacıbektaş Sulh Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Hacıbektaş Sulh Hukuk Mahkemesince ise, Zile Huzurevi'nde kalmakta iken vefat eden müteveffanın son yerleşim yerinin tespiti için kolluğa yazılan müzekkerenin cevabında, müteveffa ...'ün 01/04/2019 tarihinden itibaren Zile Huzurevi'nde kaldığının ve 01/09/2020 günü de vefat ettiğinin, şahsın son ikamet adresinin Zile Huzurevi ve Rehabilitasyon Merkezi'nin bulunduğu ... Mah. ... Cad. No:11 .../Tokat olduğunun bildirildiği, Zile Sulh Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Yargı yeri belirlenmesini gerektiren sebepler 6100 sayılı HMK'nın 21. maddesinde “(1) Aşağıdaki hâllerde, davaya bakacak mahkemenin tayini için yargı yeri belirlenmesi yoluna başvurulur:

a) Davaya bakmakla görevli ve yetkili mahkemenin davaya bakmasına herhangi bir engel çıkarsa,

b) İki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesi konusunda bir tereddüt ortaya çıkarsa,

c) İki mahkeme de görevsizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse,

ç) Kesin yetki hâllerinde, iki mahkeme de yetkisizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse” şeklinde düzenlenmiştir.

a) Davaya bakmakla görevli ve yetkili mahkemenin davaya bakmasına herhangi bir engel çıkarsa,

b) İki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesi konusunda bir tereddüt ortaya çıkarsa,

c) İki mahkeme de görevsizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse,

ç) Kesin yetki hâllerinde, iki mahkeme de yetkisizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda, mahkemelerce verilen yetkisizlik kararı kesinleşmiş ise de, iki mahkeme arasında karşılıklı olarak verilmiş bir yetkisizlik kararı bulunmamaktadır. Davanın ilk açıldığı Zile Sulh Hukuk Mahkemesince, Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemelerinin davaya bakmakla yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vererek dosya Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmiş, Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesince Hacıbektaş Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilerek dosyanın Hacıbektaş Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, Hacıbektaş Sulh Hukuk Mahkemesince ise davaya bakmakla yetkili mahkemenin Zile Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilerek bu kararında kesinleşmesi üzerine dosya yargı yerinin belirlenmesi için Dairemize gönderilmiştir. Oysa ki, olumsuz yetki uyuşmazlığından bahsedilebilmesi için Hacıbektaş Sulh Hukuk Mahkemesinin kararında görevli olduğu belirtilen Zile Sulh Hukuk Mahkemesinin de Hacıbektaş Sulh Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğuna dair yetkisizlik kararı vermesi ve bu kararın kesinleşmesi gerektiği nazara alındığında merci tayini için aranan "iki mahkeme arasında olumsuz yetki uyuşmazlığı bulunması" koşulunun henüz gerçekleşmediği kuşkusuzdur. Bu nedenle yargı yerinin belirlenmesi koşulları oluşmadığından dosyanın mahalline iadesine karar vermek gerekmiştir.

Bu aşamada yargı yeri belirleme koşulları bulunmayan dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 11/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14623, Karar No: 2018/6523, Tarih: 10.10.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/14623 E.  ,  2018/6523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : CMK' nun 223/2-e. maddesi gereğince ayrı ayrı beraat

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçlarından açılan davalar olduğu halde gerekçede belirtilmesine rağmen hüküm kısmında bu hususta herhangi bir karar verilmediği görülerek zamanaşımı süresinde mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Olaydan önce Adana'da dershanelere toplu kitap temin eden müştekinin bu kapsamda 2008 yılı başlarında sanıkların ortaklaşa işlettikleri... Dershanesi'ne gelip kitap-yayın temini konusunda pazarlık yaptıkları ve yapılan anlaşma neticesinde teslim edilecek kitaplar karşılığında müştekinin 3700 TL avans istediği, müştekinin de sanıkların karşı talebi üzerine teminat olarak 4 tane senedi sadece borçlu kısımlarına imza atarak diğer kısımları boş şekilde sanıkların yanında muhasebeci olarak çalışan...'ye verdiği, müştekinin ediminin bir kısmını teslim etmeyip elden verilen paranın da geri ödenmediğini gerekçe gösteren sanıkların muhasebeye bakan... ile yaptıkları plan uyarınca müştekiden fazla para tahsil etmek amacıyla ellerinde bulunan boş senetleri bütün unsurlarıyla tamam halde doldurup icra takibine koydukları, alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından sanıkların atılı suçları işledikleri iddia edilen olayda; dosya kapsamından sanıkların üzerine atılı suçların işlendiğine dair yeterli delil bulunmadığına yönelik mahkemece verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, isnat edilen suçların işlendiğine dair yeterli delil bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin beraat hükümlerinin kanuna aykırı olduğuna ve eylemlerin suç teşkil ettiğine, eksik incelemeye, delillerin takdirine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 10/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.