muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/15451, Karar No: 2022/13489, Tarih: 30.05.2022

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Somut olaya gelince; sanığın facebook sitesinde yayınlanan sözlerinin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraatı yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de; 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle, CMK’nın 231/8. maddesinde yapılan değişikliğin suç tarihi itibariyle yürürlükte olmaması, suçtan doğan maddi bir zararın bulunmaması, manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmemesi nedeniyle, CMK’nın 231/6-b maddesinde açıklanan "kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları" irdelenip sanığın yeniden suç işleyip işlemeyeceği yönünde nasıl bir kanaate varıldığı açıklanmadan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2157, Karar No: 2025/1402, Tarih: 06.03.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2157 E.  ,  2025/1402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/731 E., 2024/762 K.

İHBAR OLUNAN : ERGO Sigorta A.Ş.

DAVA TARİHİ : 06.11.2018

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 11. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2018/624 E., 2023/589 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle: kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin kalçasında bulunan siğiller için 09.01.2018 tarihinde davalı şirkete ait Liv Hospital Hastanesine giderek davalı kadın doğum uzmanı Berk tarafından muayene edildiğini, müvekkilinin doktorun sorusu üzerine bekar ve bakire olduğunu belirttiğini, ancak doktorun kendisinin rızasını almadan ve bekar bir kadına yapılmaması gereken genital ultrason yolu ile kendisini muayene ettiğini, müvekkilinin eve geldiğinde kanaması olması ve acı hissetmesi nedeniyle doktoru aradığını, ertesi gün tekrar muayeneye gittiğinde davalının kızlık zarının bozulmadığını söylediğini, müvekkilinin üç gün sonra Medicalpark Hastanesine giderek burada tekrar muayene olduğunu ve doktorun kızlık zarında 3-4 günlük yırtılma olduğunu tespit ettiğini, bunun üzerine müvekkilinin aynı gün savcılığa giderek şikayetçi olduğunu, savcılıkça 14.01.2018 tarihinde sevk edilerek genel adli muayenesinin yapıldığını, sağlık alanında herhangi bir müdahalenin ancak kişinin bu müdahaleye özgürce muvafakat etmesinden sonra yapılabileceğini, bu rızanın aydınlatılmış rıza olması gerektiğini, müvekkilinin muhafazakar bir çevrede yetiştiğini, bu durumun ailesince hoş görülmeyeceğini, evlendiğinde bu nedenle aşağılanacağını düşündüğünü ileri sürerek 500.000 TL manevi tazminatın 09.01.2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte, davalılardan müteselsilen ve müştereken tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekilleri ayrı ayrı verdikleri cevaplarında; muayenenin hemşire refakatinde yapıldığını, muayene öncesi yapılan görüşmede davacıya şikayetine konu olan siğillerinin cinsel ilişki yoluyla bulaşabileceğini ve kendisinin aktif bir cinsel yaşamı ve partnerinin olup olmadığı hususunun sorulduğunu, davacının cinsel ilişki yaşadığı partnerinin olduğunu söylediğini, davacıya genital siğil (papillom) hastalığına neden olan HPV tipleri ile rahim ağzına bulaşarak rahim ağzı kanseri yapan HPV tiplerinin farklı olduğu, bu nedenle rahim ağzından da örnek alınması gerektiği, bu örneğin alınması sırasında bir vajinal muayene yapılarak plastik bir fırça yardımıyla hücrelerin toplanmasının zorunlu olduğunun anlatıldığını, davacının da bu işlemi kabul ettiğini, muayenenin en az yarım saat sürmüş olması nedeniyle bu süre boyunca davacının rızası dışında işlem yapılmış olmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, genital muayenede hymen üzerinde parsiyel deflorasyon gözlemlendiğini belirterek, davanın reddini istemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığında yürütülen soruşturmada alınan adli tıp raporunda, HPV enfeksiyonunun cinsel yolla veya cinsel yollar dışında çevresel nedenlerle gelişen bir hastalık olduğunun tıbben bilindiği, davacının Özel Liv Hospital Ulus Hastanesine 09.01.2018 tarihinde vulvar bölgede siğil nedeniyle başvurduğu, perine muayenesinde hymen 6 ve 9 yönlerinden deflore izlendiği, hastadan vaginal smear alındığı ve vaginal USG yapıldığının kayıtlı olduğu dolayısıyla hastanın vaginal muayeneyi kabul ettiğinin anlaşıldığı, kişinin dava konusu olaydan 3 gün sonra Medicalpark Hastanesinde 12.01.2018 tarihinde yapılan muayenede vulvada commissura posteriorda condyloma haricinde bulgu tanımlanmadığı, Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesinde muayenesinde hymende kaideye uzanan saat 6 yönünde üzeri punktual kanamalı çentik izlendiği kayıtlı olmakla beraber muayene tarihi olmadığı da göz önüne alındığında mevcut verilerle iddia edilen hususlarda değerlendirme yapılamadığı, sorulan hususların adli tahkikatla aydınlatılmasının gerektiği yönünde görüş bildirildiği, tanık hemşire Dilek'in, doktorun simir örneği alınan aleti hastaya gösterip bu alet ile örnek alınacağını söyledikten sonra işlemi yaptığını beyan ettiği, davalı doktor hakkında taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan açılan kamu davasının beraatle sonuçlandığı ve kararın kesinleştiği, Ceza Mahkemesi dosyası, davacı hakkında alınan raporlar ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davalı doktorun ayıplı hizmet verdiğinin ispat edilemediği ve kusurunun bulunmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bilirkişi raporunun taraf, mahkeme ve istinaf kanun yolu denetimine olanak sağlayacak şekilde düzenlenip, hükme esas alınmaya yeterli olduğu, davacının genital bölgesinde çıkan siğillerle ilgili dosyada mevcut bulunan adli tıp kurumu tarafından düzenlenen raporda özellikle davacıda oluşan HPV virüsünün çoğunlukla cinsel yolla bulaşan bir hastalık olarak kabul edildiği, çok nadir çevresel faktörlerden oluşabileceğinin belirtilmesine, ayrıca davacının davalı doktora muayene olduğu 09.01.2018 tarihli epikiriz formunda davalı doktorun saati saatine yazdığı raporda, hastanın perine muayenesinde Hymen 6 ve 9 yönlerinde deflore izlendiğinin yazıldığı, tanık olarak dinlenen dava dışı doktorun davacının yapılan muayenesinde kızlık zarında doğal bir çentik gördüğünü, bunun doğuştan olabileceği gibi yeni olmayan bir ilişkiden de kaynaklanmış olabileceğini beyan ettiği, mahkeme kararının gerekçesinde, delillerin tartışılması sonucu maddi olay ve hukuki değerlendirmesinde hata bulunmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; iddialarını tekrarlayarak, müvekkiline vajinal muayene yapılacağının açıklanmadığını, müdahale edilmeden önce hastanın aydınlatılmış rızanın alınması gerektiğini, aydınlatılmış rızanın alındığının davalı tarafından ispatlanması gerektiğini, rızanın hastanın jinekolojideki koltuğa oturmadan önce alınması gerektiğini, davalı tanığı Dilek’i müvekkilinin daha önce görmediğini, tanığın müvekkilinin rızasını da duymadığını beyan ettiğini, genel adli muayene raporunda “çentik şeklinde punktual kanama” ifadesinin yer aldığını, bunun yeni kanama olduğu anlamına geldiğini, davalı doktorun şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraat ettiğini, mahkemenin yeterli incelmeyi yapmadığını ispat yükünü davacıya yüklediğini, bam kararında siğillerin sadece cinsel yolla bulaştığından söz edildiğini, ancak adli tıp raporunda farklı yollarla bulaşmasının da mümkün olduğundan söz edildiğini belirterek, kararı temyiz etmiştir

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, vekilin özen borcuna aykırı davranması nedeniyle meydana gelen manevi zararın tazmini istemine İlişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, vekilin özen borcuna aykırı davranması nedeniyle meydana gelen manevi zararın tazmini istemine İlişkindir.

Temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye göre ve özellikle davalı doktor tarafından tutulan epikriz raporunda perine muayenesinde hymende deflore izlendiğinin yazılı olduğu, tanık olarak dinlenen hemşirenin muayenede bulunduğunu, doktorun hastaya küçük bir aletle vajinaya bakacağını ve smear örneği alacağını söyledikten sonra spekulüm ve fırça yardımı ile sürüntü aldığını, sonrasında ultrason probunu kullandığını, kendisinin hymenin yırtık olduğunu gördüğünü, muayene sırasında da hastanın kanamasının olmadığını, doktorun yapacağı işlemleri hastaya anlattığını beyan ettiği, tanık olan dava dışı doktorun beyanında tarafından yapılan muayenesinde de hymende doğal bir çentik görüldüğünü bunun yapısal olabileceği gibi yeni olmayan bir cinsel ilişkiden kaynaklanmış da olabileceğini söylediği, davalının ceza yargılaması sonucunda beraat ettiği ve diğer dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, hymende izlenen deflorenin muayene sonucunda meydana gelmediği anlaşıldığından, davacı vekilinin temyiz talebinin reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,06.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14594, Karar No: 2012/7565, Tarih: 02.04.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/14594 E.  ,  2012/7565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında zamanaşımı süresi içinde mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Sanığın önceden kasıtlı suçtan hükümlülükleri bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

1-Cumhuriyet Savcısının iddianamede sözünü ettiği soruşturma ile ilgili evrakın getirtilmemesi, böyle bir evrak bulunmadığı takdirde suça konu işyerine girilip girilmediğinin usulüne uygun çağrı kağıdı tebliğine rağmen gelmeyen mağdurun zorla getirilmesine karar verilerek tanık sıfatıyla dinlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık müdafiinin, sanığın Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından Adana Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne sevkedildiği beyanı doğrultusunda, ilgili dosyanın cellbedilerek sonucunun dosyaya aktarılması, eğer sanığın cezai ehliyeti olmadığına dair rapor varsa bu dosya kapsamında da sanığın cezai ehliyetinin olup olmadığı hususunda rapor alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas ilamı bulunduğu halde TCK'nın 58. maddesinden uygulama yapılmaması,

4-Adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında 5237 Sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, sanığın ceza yönünden kazanılmış hakkının gözetilmesine, 02.04.2012 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/994, Karar No: 2021/1047, Tarih: 11.02.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/994 E.  ,  2021/1047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Beraatine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Oluşa, dosya kapsamına, mağdurun hazırlıktaki beyanlarına ve bu beyanları doğrular nitelikteki ... Dr. ... ... Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Merkezinin 10/07/2015 tarihli kati doktor raporunda mağdurun "Sol pelvik bölgede yaklaşık 0,5 cm.'lik 2 adet abrazyon bölgesi mevcut" oluşacak şekilde yaralandığının belirtilmesine göre ve soruşturma aşamasında bilgi sahibi olarak beyanı alınan ... ve ...'un tanık sıfatıyla, kovuşturma aşamasında mahkemeye çağrılarak beyanı alınıp, sonucuna göre sanık hakkında kasten yaralama suçunun sabit olup olmadığı hususunda bir değerlendirme yapılarak hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının “dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası”na ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir.” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz.” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4145, Karar No: 2025/11409, Tarih: 14.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/4145 E.  ,  2025/11409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/61 E., 2021/1679 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 22. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/330 E., 2019/452 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7-2. cümle, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62/1, 53 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği, silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmayan ancak, örgüt liderinin çağrı dönemlerine denk gelen dönemlerde Bank Asya'da bankacılık işlemlerini yapan kişinin işlem yaptığı tarihlerde bu bankanın iltisaklı olduğu yapının silahlı terör örgütü olduğunu bilerek, örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve örgüte yardım etmek kastıyla para yatırması veya yatırım işlemleri yapmasının ispatı halinde bunun örgüte yardım suçunu oluşturabileceği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın, dosya arasında bulunan Bank Asya hesap hareketleri incelendiğinde; Bank Asya’nın TMSF'ye devir işlemi sonrasında ve örgüt liderinin talimatı öncesinde de para yatırma işleminin bulunduğu anlaşılmakla, sanığın hesabını aktif olarak kullandığı ve para yatırma, çekme, harcama gibi rutin bankacılık işlemlerinin bulunduğu yönündeki hesap hareketleri ile de teyit edilen savunmasının aksine örgütle iltisaklı Bank Asya isimli bankaya talimatla para yatırdığına, silahlı terör örgütüne yardım kastıyla hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak mahkumiyetini gerektirir yeterli delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Ankara 22. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.