muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19024, Karar No: 2013/23031, Tarih: 23.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/19024 E.  ,  2013/23031 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davalı işyerinde çalışmakta iken 24.05.2008 tarihinde iş kazası geçirdiğini, tedavinin bittiği tarihten sonra davalı işverence rahatsızlığına uygun bir yerde çalıştırılmadığını, maddi imkansızlık nedeniyle çalışmak zorunluluğu olduğu için işverenden yine hafif işe verilmesini istediğini, ancak işverenin bu defa... ve Araştırma Hastanesinden rapor istediğini, raporda "ağır ve tehlikeli işlerde uzun zaman çalıştırılması hastalığı için uygun değildir" denilmesi üzerine işverenin uygun bir işe yerleştireceği yerde 17.07.2012 tarihli yazı ile iş akdini feshettiğini, halbuki işverenin poşetle mıntıka temizliği işine verebileceğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş kazası geçirdikten sonra 22.05.2009 tarihine kadar sürekli rapor alıp 3 ay çalıştıktan sonra 2010 un 10.ayına kadar kısa aralıklarla sık sık uzun süreli raporlar getirdiğini, davacının neredeyse çalışma dönemi içinde hiçbir ay tam çalışmadığını, davacının iş kazası geçirdikten sonra sağlık sorunlarını beyan etmesi üzerine davacının şirkette çalıştığı işlerin azaltıldığını, çalışma alanının küçültülmüş olduğunu, temizlediği mıntıkadaki işler için kendisini zorlamayacağı işler verildiğini, fakat davacının iş akışını engelleyici ve çalışmamak için elinden gelen tüm gayreti sarfettiğini fakat davalı şirketin, davacının tüm bu uygunsuz davranışlarına karşın çalışmayı sürdürdüğünü, davacının 20.10.2011 tarihinde

2013/19024-23031 S.2

2013/19024-23031 S.2

Trabzon... ve Eğitim Hastanesinden aldığı "sokak süpürme işinde çalışabilir" raporu ile bu işte çalımasında sakınca olmadığı tespiti yapıldığı halde şirket bünyesindeki en hafif iş olan sokak süpürme işini yapmadığı beyan edildiğini, davacının savunmasına itibar edilerek kendisinin Trabzon... ve Araştırma Hastanesine sevk edildiği ve sağlık durumu hakkında bilgi istendiğini, gelen raporda "ağır yük altında uzun süreli çalışması hastalığının ilerlemesi açısından uygun değildir" şeklinde denilmek süretiyle davacının işine devam etmesinin sağlığı için tehlike ve risk taşıdığının tespit edildiğini, şirketin üzerine düşen tüm yükümlülüklerini yerine getirdiğini, davacının kazasından sonra daha hafif statüdeki işe verdiğini, mevcut çalışmasında aslında iyileştirmeler yapma yükümlülüğü olmamasına rağmen daha hafif ve yükü az olan çalışma ortamı yarattığını fakat buna rağmen davacının sağlık durumu daha da kötüye gitmeye başladığını ve ağır yük altında uzun süreli çalışmasının hastalığının ilerlemesi açısından uygun olmadığına dair rapor getirdiğini davacının poşetle mıntıka temizliği verildiğinde işi yapabileceğine dair beyanının da doğru olmadığını, bu işini işyerinde sürekli yapılmadığını, böyle bir tanımın da olmadığını, milli bayramlarda ve/veya özel günlerde sadece bazı ana arterlerin törenlerin yapılacağı yer vs gibi alanların toplayıcı ve süpürgecilerle temizlenmesinin arkasından geride kalan sigara izmariti, küçük poşet vs elle yere eğilerek bu çöplerin toplanmasını yaptığını, fakat bu işi de yine aynı süpürgeci ve toplayıcı personelin gerçekleştirdiğini, davacının çalıştığı iş, 4734 sayılı KİK'na uygun olarak ilan edilerek ihale edilen, süresi, çalıştırılacak kişi sayısı, çalışma şekli, ödenecek ücretleri, ihale şartnamesinde idare tarafından belirlendiğini, bu sebeple şartnamelerde olmayan bir iş tanımı yaratamayacağı gibi sağlık durumu yetersiz olan personellerin çalışmasında sakıncalı olan bir iş kolunda çalışmasının olanaksız ve suç olduğunu, davacının sağlık raporuna uygun olarak daha hafif çalışma şeklinde çalıştırıldığını, fakat sağlık sorunları devam ettiğinden ve kendi yaşamsal faaliyetlerini etkileyecek boyuta geldiğini, davalı şirketin iş kolu ağır ve tehlikeli iş koluna girmekte olduğunu, davacının iş kolunda çalışmasının sakıncalı olduğuna dair raporun da mevcut olduğunu, davacının bu davasında samimi olmadığı gibi sağlık durumu da iş akdinin feshi tarihi itibariyle çalışmaya elverişli olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamında dinlenen tanık beyanlarında poşet ile mıntıka temizliğinin sürekli bir iş halinde olmadığı, bayram ve yapılan törenler sonrası özellik

2013/19024-23031 S.3

Mahkemece, dosya kapsamında dinlenen tanık beyanlarında poşet ile mıntıka temizliğinin sürekli bir iş halinde olmadığı, bayram ve yapılan törenler sonrası özellik

2013/19024-23031 S.3

arz ettiğinden geçici olarak yapıldığı, kaldı ki bu şekilde çöp toplamada dahi, çöp toplanan poşet ve kovaların taşınmasının da davacının alınan raporları doğrultusunda sağlığına uygun olmadığı, davalı şirketin iştigal konusu dikkate alındığında davacının durumuna uygun başka bir konumda iş vermesinin beklenemeyeceği, davacının mevcut hali ile çalıştırılması durumunda muhtemel rahatsızlıklarının şirket tarafından kabul edilebilir bir risk niteliğinde olmadığı ve bu hali ile feshin son çare olma kuralına uygun davranıldığı sonucuna varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (I) numaralı bendinin (a) alt bendinde, “işçinin kendi kastından veya derli toplu olmayan yaşayışından yahut içkiye düşkünlüğünden doğacak bir hastalığa veya sakatlığa uğraması halinde, bu sebeple doğacak devamsızlığın ardı ardına üç iş günü veya bir ayda beş iş gününden fazla sürmesi” hali, (b) alt bendinde ise, “işçinin tutulduğu hastalığın tedavi edilemeyecek nitelikte olduğu ve işyerinde çalışmasında sakınca bulunduğunun Sağlık Kurulunca saptanması” durumunda, işverenin derhal fesih hakkının olduğu açıklanmıştır.

İşçi hastalık veya sakatlığa yol açan olayı bilerek ve isteyerek gerçekleştirmelidir. İşçinin derli toplu olmayan yaşantısı ile içkiye düşkünlüğü de başlı başına fesih nedeni olmayıp, bu durumların, işçiyi hastalığa veya sakatlığa yöneltmesi gerekir.

İşçinin sözü edilen nedenlere dayanan hastalık ya da sakatlığının, ardı ardına üç gün ya da bir ay içinde beş iş günü aşması halinde işverenin derhal fesih hakkı doğar. Maddede geçen “bir ay” takvim ayı olmayıp, işçinin kusura dayanan hastalık veya sakatlık ya da derli toplu olmayan yaşantısı sebebiyle işe gidemediği ilk günü takip eden bir aylık süredir.

İşverenin Yasanın 25/I-a maddesi uyarınca derhal feshi, aynı maddenin (g) alt bendinde geçen devamsızlık nedeniyle fesih hakkından bağımsızdır. Maddenin anılan (g) alt bendinde, işçinin izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmemesi hali söz konusudur.

1475 sayılı Yasanın 17/I-b maddesinde “işçinin bulaşıcı veya işi ile bağdaşmayacak derecede tiksinti verici bir hastalığa tutulması” hali derhal fesih nedeni olarak sayılmışken, 4857 sayılı Kanunda bu hükme yer verilmemiştir. Bunun yerine işçinin tedavisi imkânsız bir hastalığa tutulması hali düzenlenmiştir. İşçinin tutulduğu hastalığın tedavisinin bulunmaması yanında, işyerinde çalışmasının sakıncalı olması da sağlık kurulunca belirlenmelidir. Yasanın 25/I-b maddesindeki bu düzenlemeye göre her iki şartın da bir arada bulunması gerekir.

İşverenin İş Kanununun 25. maddesinin (a) ve (b) bentleri yönünden feshi haklı fesih olmayıp, kıdem tazminatı ödemekle yükümlüdür. Ancak, Yasa işverene derhal fesih hakkı tanıdığından, işverenin bildirim sürelerine uyma ve ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü bulunmamaktadır.

Somut olayda davacı, yaklaşık 6 yıl boyunca ve en son sokak süpürme görevlisi olarak çalışmıştır.

Davacı, davalı işyerinde çalışmakta iken rahatsızlığı nedeniyle Trazon... ve Araştırma Hastanesince ilk kez Ekim 2011 tarihinde " sokak süpürme işinde çalışabilir" şeklinde sağlık kurulu raporu aldığı ve 23.11.2011 tarihinde de iş yeri hekiminin " sokak süpürme işinde çalışmasında sakınca yoktur" raporuna rağmen şirket bünyesindeki en hafif iş olan sokak süpürme işini yapamadığını beyan ettiği, bunun üzerine davalı şirket tarafından tekrar Trabzon... ve Eğitim Araştırma Hastanesine sevk edilerek henüz rapor gelmezden evvel işyeri hekimince 10.07.2012 tarihinde " şirketimizin ağır ve tehlikeli iş statüsünde olduğu ve davacının sokak süpürme işinde çalışamayacağı " raporu tanzim edildiği, Trabzon... ve Eğitim Hastanesi sağlık kurulu raporu ile ve 11.07.2012 tarihinde şirkete ulaşmış olan raporda " ağır yük altında uzun süreli çalışması hastalığının ilerlemesi açısından uygun değildir" denildiği görülmüştür. Aynı dönemde ise davacı ile ilgili çeşitli nedenle tutanaklar tutulmuş, savunmaları alınmış ve yazılı olarak disiplin cezaları verilmiş ise de bu hususlar fesih gerekçesi yapılmamıştır.

Davalı şirketin, dava dışı Trabzon Belediyesinden ihale ile 01.01.2010-31.12.2012 tarihleri arasında temizlik hizmet alım ihalesi kapsamında hizmet alım sözleşmesi ile mücavir alan sınırları dahilinde çöp benzeri katı atık cüruf benzeri katı atık toplama ve nakli ile cadde ve sokakların ve pazar yerlerinin makine ve el ile süpürülmesi ve yıkanması hizmet alım işini yürüttüğü, 17.07.2012 tarihi itibariyle adı geçen şirkette 325 personel çalıştığı, ilgili tarihten geriye doğru davacının 3 yıl içinde süpürge işçisi olarak çalıştırıldığı da dava dışı belediye tarafından bildirilmiştir.

Davalı tanıkları beyanlarında davacının çalıştırılabileceğini beyan ettiği poşetle mıntıka temizliği işinin sürekli bir iş olmadığını belirtmişlerdir.

Davacı tanığı ise davacının depoda depo görevlisi olarak çalışabileceğini ancak işbaşı yapmadan işine son verildiğini beyan etmiştir.

Davacının iddiası (poşetle mıntıka temizliği işinde çalışabileceği), davalı savunması ve davalı tanık beyanları ile davacı tanık beyanı bir bütün olarak değerlendirildiğinde mahkemece yapılan inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir.

Davacı tanığı ise davacının depoda depo görevlisi olarak çalışabileceğini ancak işbaşı yapmadan işine son verildiğini beyan etmiştir.

Davacının iddiası (poşetle mıntıka temizliği işinde çalışabileceği), davalı savunması ve davalı tanık beyanları ile davacı tanık beyanı bir bütün olarak değerlendirildiğinde mahkemece yapılan inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir.

Öncelikle davacının rahatsızlığı konusunda uzman bir doktorun da bulunduğu bilirkişi heyetine yerinde inceleme yetkisi verilerek ya da mahkemece mahallinde içinde doktor da olan uzman bilirkişi heyeti ile keşif yapılarak davacının rahatsızlığına göre işyerinde mevcut görevinde çalışıp çalışmayacağı, bu görevde çalışmasının mümkün olmaması halinde ise davacıya önerilebileceği sağlık durumuna uygun daha hafif nitelikte (depoda ya da davacının iddia ettiği gibi poşetle mıntıka temizliği işi vs) görev bulunup bulunması ve bu kapsamda işyerinde meydana gelen fesihten 6 ay önce ve sonraki işçi hareketleri ve varsa bunlara ilişkin kayıtlar da getirtilmek suretiyle davacının rahatsızlığının işyerinde çalışmasını engelleyici nitelikte bulunup bulunmadığı tereddütsüz belirlendikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik ve hatalı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 23.12.2013 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20715, Karar No: 2015/7865, Tarih: 15.06.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/20715 E.  ,  2015/7865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 994 ada 7 parsel sayılı 7.396,31 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması ve dere yatağında bulunması nedeni ile susuz tarla vasfıyla adına tespit edilmiştir. Davacı ..., irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine, davacı ... İşçi ise satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak birlikte dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacılar adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın dere yatağı etki alanında olmadığı, davacıların iddialarının sübut bulduğu gerekçesi ile yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Ancak; dosyada bulunan ve hükme esas alınan 01.11.2013 tarihli jeolog bilirkişisi raporunda dava konusu taşınmaz dere yatağında bulanan suyun taşınmazın üst kısımlarına kadar çıkmadığı ve taşınmazı etkilemediği belirtildiği halde, mahkemece 18.05.2012 tarihli keşif sonrası alınan 21.09.2012 tarihli jeoloji bilirkişisi raporunda dava konusu taşınmazın dere yatağının etkisi altında olabileceği belirtilmiş, mahkemece 24.10.2013 tarihinde yapılan keşif sonrası alınan 04.11.2013 tarihli harita bilirkişinin de 1984 tarihli ortofoto haritalarının incelenmesi sonucu dava konusu taşınmazın bugün olduğu gibi o gün de dere yatağında olduğu yönünde kanaat bildirdikleri halde, bilirkişi raporları arasındaki bu çelişki giderilmemiş, karar verilen bu bölümün dere yatağı olup olmadığı kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmemiştir. Hal böyle olunca; doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle; kadastro tespit tarihinden 15-20-25 yıl öncesi zaman dilimi içerisinde farklı tarihlere ait stereoskopik fotoğrafı, bu hava fotoğrafları kullanılarak üretilmiş memleket haritaları ... Komutanlığından, aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotogrometrik paftalarının ise İl Kadastro Müdürlüğünden getirtilmesi, ayrıca temin edilebilen en eski ve yeni tarihli uydu fotoğrafları getirtilip dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yaşlı, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek üç yerel bilirkişi, taraf tanıkları, ziraat mühendisi, üç kişilik jeolog bilirkişisi ile jeodezi ve fotogrametri uzmanından oluşan bilirkişi heyeti aracılığıyla yeniden keşif yapılmalıdır

. Taşınmazın başında yapılacak keşif sırasında taşınmazın niteliği, dere yatağı olup olmadığı, dere yatağı olmayan bölümleri var ise bu bölümlerin kim tarafından ne şekilde imar-ihya edildiği, üzerinde imar-ihya işlemlerinin başlandığı ve bu işlemlerin tamamlandığı tarih ile tarımsal amaçlı zilyetliğin başlangıç tarihi ve sürdürülüş şekli belirlenmeli, ziraat ve jeoloji bilirkişilerinden dosyadaki tüm bilirkişi raporları incelenip değerlendirilmek suretiyle, bu raporlar arasındaki çelişkiyi de giderecek şekilde, toprak yapısı ve üzerindeki bitki örtüsü bakımından niteliklerini de belirtir şekilde ayrıntılı rapor alınmalı, taşınmaz bölümünün dere yatağı olup olmadığı tereddüte yer bırakmayacak şekilde saptanmalı, teknik bilirkişiye keşfi izlemeye elverişli harita düzenletilmeli komşu taşınmazlarla mukayeseli mahkeme gözlemi tutanağa geçirilmeli, ziraat bilirkişisinden ayrıca; toprak yapısı ile komşu taşınmazların toprak yapısı mukayese edilmek suretiyle taşınmazın toprak yapısı ve niteliğini belirtir ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, rapor ekinde taşınmazın değişik yönlerden çekilmiş komşu taşınmazlar ile arasındaki sınırları gösterecek şekilde renkli fotoğrafların eklenmesi istenilmeli, jeodezi ve fotogrametri uzmanı bilirkişiye hava ve uydu fotoğrafları üzerinden bilimsel yöntemlerle (hava fotoğrafı ve memleket haritası ile kadastro paftası ölçeği harita çizim programları aracılığıyla eşitlenerek çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte harita üzerinde gösterilmesi, hava fotoğrafları ile kadastro paftası çakıştırılıp stereoskop aletiyle) inceleme yaptırılarak çekişme konusu taşınmazın imar-ihyasına en erken ne zaman başlanıldığının ve ne zaman tamamlandığının, arazinin ekonomik amacına uygun olarak zilyetliğine ne zaman başlanıldığının belirlenmesine çalışılmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 15.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6623, Karar No: 2023/4798, Tarih: 30.03.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/6623 E.  ,  2023/4798 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2196 E., 2022/2011 K.

DAVA TARİHİ : 01.03.2019

KARAR : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Anadolu 10. ... Mahkemesi

SAYISI : 2019/152 E., 2021/164 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

30.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9975, Karar No: 2015/5409, Tarih: 30.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9975 E.  ,  2015/5409 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4-1.a, 52/2-4, 53/6 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Beyin ve sinir cerrahi uzmanı olan sanığın, 1991 yılında sırtına ağırlık düşmesi sonucu omurları kırılmış, bacakları felç olmuş 1972 doğumlu ölen hastayı, olaydan 6 ay önce muayene ettikten sonra, ameliyatla iyileşebileceği, yeni gelişen sırt ağrılarından kurtulabileceği, bacaklarında gelişen sıçramaların ve omurilik gerginliğine bağlı bulguların düzelebileceği, rehabilitasyona yardımcı olacağını söyleyerek, olay günü, özel hastanede ameliyata aldığı, ameliyat sırasında hastanın kalp yırtılmasına bağlı iç kanama nedeniyle müdahaleye rağmen kurtarılamayarak hayatını kaybettiği olayda; sanığın, DIC gelişmesi sonrası kalpte enfarkt meydana geldiği ve yırtığın bu nedenle oluştuğunu ifade etmesine rağmen, ... İhtisas Kurulu ve Yüksek Sağlık Şurası raporlarına dayanılarak, yapılan ameliyatın gerekliliğinin bulunmadığı, damar yaralanmalarını engellemek amacıyla sol taraftan giriş yapılmadığı, bu tip operasyonlarda büyük damar yaralanmaları görülebilmekle birlikte literatürde bu tip operasyonlar sırasında geliştiği bildirilen kalp yaralanması bulunmadığı, histopatolojik bulguların DIC ve enfarktüsle uyumlu olmadığı, dolayısıyla ölüm olayının meydana gelmesinde kusurlu olduğu kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, eksik incelemeye, kusura, ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.