muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8703, Karar No: 2025/2635, Tarih: 17.02.2025

Somut olayda; davacının yaralanması alt ekstremiteye de ilişkin olup kazanın meydana geldiği tarih ile hükme esas alınan sağlık kurulu raporunun düzenlendiği tarih arasında bir yıllık süre geçmemiştir. Bu nedenle hastada iyileşmenin durduğu, son bir senedir herhangi bir düzelmenin olmadığı tespit edilmeden alınan raporun anılan yönetmeliğe uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında; davacının yeniden muayenesi yapılarak kaza nedeniyle sürekli iş göremezlik oranının belirlenmesi amacıyla kaza tarihinde yürürlükte bulunan Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümlerine ve ekindeki Erişkinler İçin Engelli Sağlık Kurulu Raporları Engel Oranları Alan Kılavuzuna göre yukarıda açıklandığı şekilde Adli Tıp Kurumu veya Üniversite Hastanelerinin Adli Tıp Anabilim Dalı bölümlerinden içerisinde Cildiye/Plastik Cerrahi Bölümü uzmanının da bulunduğu heyetten rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davacıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1702, Karar No: 2019/2451, Tarih: 19.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/1702 E.  ,  2019/2451 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın Çerkezköy Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 17/01/2018 tarihli ve 2017/28429 soruşturma, 2018/191 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Çerkezköy Cumhuriyet Başsavcılığının 05/02/2018 tarihli ve 2018/1221 soruşturma, 2018/100 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğuna dair mercii Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/05/2018 tarihli ve 2018/1227 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 30/01/2019 gün ve 94660652-105-26-15393-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/02/2019 gün ve 2019/13613 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Somut soruşturma dosyasına konu olayda, müştekinin www.facebook.com isimli internet sitesinde "Eskişehir iş ve eleman arayanlar" grubuna üye olduğunu, gruptaki bir iş ilanı için şüpheliyi aradığını, iş yerinde çalışmak için kıyafet ücreti 100,00 Türk lirasını şüphelinin 0579-77023319-5001 numaralı hesabına bankamatikten yatırdığını, dosya içerisindeki ilgili bankadan gelen cevabi yazıdan anlaşıldığı üzere müşteki tarafından şüphelinin Tekirdağ İli Çerkezköy İlçesinde bulunan hesabına 100,00 Türk lirasının gönderildiği, müştekinin para gönderme işlemini Eskişehir İlinde bulunan Ziraat Bankası bankamatiğinden gerçekleştirdiğini, ancak paranın şüpheli tarafından çekilmeden önce 0579-77023319-5001 numaralı hesabına dolandırıcılık işlemi sebebiyle fraud blokesi konulduğu, bu sebeple suçun teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşılmakla; suç yerinin şüphelinin banka hesabının bulunduğu yer olduğu nazara alındığında, Çerkezköy Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Müşteki tarafından paranın yatırıldığı ziraat bankası hesabının Çerkezköy'de kayıtlı olması ve bu hesaba bloke konulması nedeniyle teşebüs aşamasında kalan suçun Çerkezköy Cumhuriyet Başsavcılığı yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/05/2018 tarihli ve 2018/1227 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 19/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8336, Karar No: 2023/1131, Tarih: 01.03.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/8336 E.  ,  2023/1131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın kabulüne dair kararın davalı Hazine vekili ve bir kısım davalıların kayyımı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 01.12.2021 tarih ve 2021/14253 Esas, 2022/11825 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiş olup, bir kısım davalıların kayyımı vekili ve ... vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Nevşehir ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 238 ada 3 parsel sayılı 220 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydı ve irsen intikal nedeniyle payları oranında ... ve arkadaşları adına tespit edilmiştir.

Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak adına tescil istemiyle dava açmış ve yargılama sırasında müdahil ... ve müşterekleri aynı nedene dayanarak davaya katılmışlardır.

Mahkemece verilen önceki tarihli hüküm, Dairemizin 10.03.2016 tarihli ve 2016/224 Esas, 2016/4208 Karar sayılı ilamıyla; "Uyuşmazlık konusu hakkında görevli mahkemenin Kadastro Mahkemesi olduğu belirtilerek, görevsizlik kararı verilerek dosyanın görevli ve yetkili Kadastro Mahkemesine gönderilmesi" gereğine değinilerek bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın kabulüne, çekişmeli 238 ada 3 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile davacı ve müdahiller adına payları oranında tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili ve bir kısım davalılar kayyımı tarafından temyiz edilmekle Dairemizin 01.12.2021 tarih ve 2021/14253 Esas, 2021/18855 Karar sayılı ilamıyla onanmış olup, bu kez bir kısım davalıların kayyımı ve ... vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

1. Karar düzeltme talep eden ... vekilinin karar düzeltme talebinin incelenmesinde; Karar düzeltme istemine bulunan ...’ın, davada taraf sıfatının bulunmadığı ve tespit maliki muris ...’ın mirasçısı olduğu da dosya içerinde yer alan veraset ilamları ve nüfus kayıtlarından anlaşılamadığından karar düzeltme dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Bir kısım davalılar kayyımının karar düzeltme talebinin incelenmesinde; Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK'nun 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Bir kısım davalılar kayyımının karar düzeltme talebinin incelenmesinde; Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK'nun 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle karar düzeltme talep eden ... vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, bir kısım davalıların kayyımının karar düzeltme isteminin REDDİNE, 1086 sayılı HUMK' un 442. maddesi uyarınca (6100 Sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi gereğince 1086 Sayılı HUMK'un 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 1.470,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden bir kısım davalılardan alınarak Hazineye irad kaydına ve peşin harcın istek halinde karar düzeltme isteyen dahili davalı ...'a iadesine, peşin alınan 168.30 TL harcın da red harcına mahsubu ile kalan 206,80 TL'nin karar düzeltme isteyen bir kısım davalılardan alınmasına, 01.03.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3421, Karar No: 2010/15192, Tarih: 15.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/3421 E.  ,  2010/15192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Temyiz edenin sıfatına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 15.60. TL onama harcının mahsubuna bakiye 1,55 TL. harcın temyiz edenden alınmasına, 15/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2883, Karar No: 2015/1268, Tarih: 27.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/2883 E.  ,  2015/1268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4.maddelerince

mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

CMK'nın 231. maddesinin 11. fıkrasında, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suçun işlenmesi halinde veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranılması halinde mahkemece hükmün açıklanacağı belirtilmiş olup, bu iki halin gerçekleştiğinin saptanması durumunda, mahkemece yapılacak işlem, önceden verilen ancak, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu olması nedeniyle hukuki varlık kazanmayan hükmün açıklanmasından ibarettir. Bu iki şarttan birine aykırılık nedeniyle hükmün açıklanması halinde mahkemece, uygulanmasında yasal zorunluluk bulunduğu halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi nedeniyle uygulanamayan yasal hükümler hariç olmak üzere önceki hükümde bir değişiklik yapılmayacağından, yeniden kurulan hüküm de önceden verilen hükmün infazını sağlamaya yöneliktir. Yeniden hüküm verilmesi ise yalnızca sanığın “kendisine yüklenen yükümlülüklerin yerine getirilememesi” halinde mümkündür. Bu şart gerçekleştiğinde, sanığa yeni bir imkan sağlamayı düşünen yasa koyucu, yükümlülüğün yerine getirilememesi haline münhasır olarak mahkemeye, sanığın durumunun değerlendirilmesi suretiyle, cezanın kısmen infazına yada önceki hükümde yasal zorunluluk nedeniyle tartışılamayan erteleme veya seçenek yaptırımlara çevirme kurumlarının değerlendirilmesi suretiyle yeniden hüküm kurması imkanını sağlamıştır. Sanığın yeniden suç işlemesi halinde yapılacak işlem önceki hükmün açıklanmasıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan sanığın deneme süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle mahkemece önceki hükmün açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan karar ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün istem gibi ONANMASINA, 27.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5969, Karar No: 2014/15198, Tarih: 03.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/5969 E.  ,  2014/15198 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 14/01/2014

Numarası : 2009/780-2014/5

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı A.. D.. G.. ve İth. Mad. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 27/10/2005 tarihinde davalılardan A.. İçecek San. ve Dış Tic. A.Ş.'de satış temsilcisi olarak çalışmaya başladığını, 17/05/2007 tarihli protokol gereği iş yerinin diğer davalı A..D.. G.. ve İth. Mad. Tic. Ltd. Şti.'ye devredilmesi nedeniyle adı geçen şirkete bağlı olarak çalışmaya devam ettiğini, iş akdinin 30/11/2008 tarihinde işverence feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, yıllık ücretli izin, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı A..D..G..ve İth. Mad. Tic. Ltd. Şti. vekili, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını, müvekkili şirketten herhangi bir alacağının bulunmadığını ve buna ilişkin ibraname imzalandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı A.. İ..San. ve Dış Tic. AŞ. ise cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda davacının, 15/11/2008 tarihinde davalı A..D..Gıda ve İth. Mad. Tic. Ltd. Şti.'ye sunduğu dilekçesi ile 30/11/2008 tarihi itibariyle iş yerinden ailevi sebeplerden dolayı istifa edeceğini bildirdiği anlaşılmaktadır. Yine dosya kapsamından davacının, 03/02/2005 tarihinden 17/05/2007 tarihine kadar davalı A..İ.. San. ve Dış Tic. AŞ.'de çalıştığı, diğer davalı A..D.. G.. ve İth. Mad. Tic. Ltd. Şti.'de istifa ettiği 30/11/2008 tarihine kadar çalışmaya devam ettiği; davacının bahsi geçen istifa dilekçesini, işveren tarafından yapılan manevi baskı sonucunda verdiğini ve dilekçenin serbest iradesiyle alınmamış olduğunu iddia ettiği; dava dışı Mey İçki San. Ve Tic. AŞ'nin mahkemeye gönderdiği yazıda ise, A.. D..Gıda ve İth. Mad. Tic. Ltd. Şti.'nin kendi distribitörü olduğunu, ancak daha sonra bu distribitörlüğü dava dışı G.. İnş. Malz. Tütün Mam. Alkollü İçecekler Gıda Mad. Paz. Sat. Tic.ve San.Ltd. Şti.'ye devrettiğini bildirdiği görülmektedir.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, iş yerinin veya bir bölümünün devrinde, devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın 3. fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sorumlu olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen yasanın 120. maddesi hükmüne göre, 1475 Sayılı Yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, iş yeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya iş yerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, iş yerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 Sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan "hukuki işleme dayalı" ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli; yazılı, sözlü ve hatta zımni bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkanı vermez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. Iş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 Sayılı Yasanın 14. maddesinin 2. fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 Sayılı Yasanın 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 Sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken ve müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süre ile sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları nedeniyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda mahkemece yapılacak iş; bu iş yerinin A.. D.. G.. ve İth. Mad. Tic. Ltd. Şti.'den G..İnş. Malz. T.. M... A.. İçecekler G.. Mad. Paz. Sat. Tic.ve San. Ltd. Şti.'ye devredilip devredilmediğini araştırmak; devir işlemi varsa, davacının A.. D.. G.. ve İth. Mad. Tic. Ltd. Şti.'den 30/11/2008 tarihinde istifa ettiği, dava dışı G.. İnş. Malz. T.. M... Al.. İ.. G.. Mad. Paz. Sat. Tic.ve San. Ltd. Şti.'de 02/12/2008 tarihi itibariyle çalışmaya başladığı dikkate alındığında istifanın gerçek bir istifa iradesi taşıyıp taşımadığını tespit etmek ve davacı ile G..İnş. Malz. T..M... A.. İçecekler G..Mad. Paz. Sat. Tic.ve San. Ltd. Şti. arasındaki iş akdinin 08/12/2009 tarihi itibariyle sona erdiği de gözetilerek iş akdinin sona eriş şekline göre davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığını belirlemek; iş akdinin 08/12/2009 tarihi itibariyle kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde sona erdiğinin anlaşılması halinde, davalı A.. D.. G.. ve İth. Mad. Tic. Ltd. Şti.'yi 30/11/2008 tarihine kadar olan hizmet süresi ve ücreti esas alınarak davacının bu tarihe göre hak edebileceği kıdem tazminatından sorumlu tutmak; diğer davalı A..A.Ş.'yi ise, davacının 17/05/2007 tarihine kadar olan hizmet süresi ve ücreti itibariyle ve ayrıca adı geçen davalı şirket tarafından davacıya ödenen kıdem tazminatı tutarını da faizi ile birlikte mahsup etmek suretiyle sorumlu tutmak; ihbar tazminatı ve yıllık izin alacağından son işveren sorumlu olacağından yıllık izin ücreti talebinin reddine karar vermek; iş yeri A.. Ltd. Şti.'den G..Ltd. Şti.'ye devredilmemiş ise şimdiki gibi karar vermek olmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacı ve davalı Alfa Ltd. Sti'ne iadesine, 03/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9331, Karar No: 2014/4923, Tarih: 17.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/9331 E.  ,  2014/4923 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/179797

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. Ağır ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2010

NUMARASI : 2009/14 (E) ve 2010/388 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Dosyada mevcut 15.12.2008 tarihli bilirkişi raporuna göre, aslı elde edilemeyen suça konu belgenin fotokopisi üzerinde yapılan incelemede, belge üzerindeki ilk tescil tarihinin muhtemelen 25.02.2000 olarak doldurulduğu, ancak rakamların üzerinden gidilerek 09.12.1999 haline dönüştürüldüğü, yapılan tahrifatın ilk bakışta dikkat çekecek ölçüde olduğundan aldatma kabiliyetini haiz olmadığının belirtilmesi karşısında, sahtecilik suçlarında aldatıcılık özelliğinin tespitinin hakime ait olduğu cihetle, suça konu trafik tescil müracaat ve işlem formu getirtilerek duruşmada incelenip özellikleri duruşma tutanağına yazılması ve tahrifatın iğfal kabiliyetinin bulunup bulunmadığının karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık B.. T..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16735, Karar No: 2013/18594, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/16735 E.  ,  2013/18594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sigorta edenin dolandırılması, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Suçun oluşması için, sigorta bedelini almak üzere, zararın gerçekleştiğini ileri sürerek bu bedeli sahte işlem ve belgelerle almaları yada almaya kalkışmaları gerekir.Olayla ilgili belgeler sigorta kurumuna sunulmadıkça suçun icra hareketleri başlamaz. Failin sigortalı malını,sigorta bedelini almak için tahrip etmesi, yakması, bozması, yok etmesi kandırmaya yönelik ağır yalandır ve hiledir. Bu şekilde sigorta bedelinin alınması halinde dolandırıcılık suçu oluşur.Failin sigorta edilen veya sigorta bedelini alacak kişi olması gerekmez. Sigortanın türü de önemli değildir. Mal veya yaşam sigortası mali sorumluluk sigortası vb. olabilir. Yanıltıcı uygulamaların sadece araç sigortalarında değil, bedeni hasarlar da dâhil olmak üzere her tür sigorta alanında yapıldığı, sigorta şirketinin sözleşme şartları çerçevesinde ödememesi gereken bir hasarı ödetmek amacıyla sigorta şirketine bilerek yanlış bilgi verilmesi veya önemli bir hususun gizlenmesi ya da sigorta süresi içerisinde kasıtlı olarak bir hasara sebep olunması veya hasarın miktarının olduğundan fazla gösterilmesi suretiyle yarar sağlanması şeklinde ortaya çıktığı gözlemlenmektedir.