muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/473, Karar No: 2020/681, Tarih: 29.09.2020

26. Davacı, ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 12. Hukuk Dairesine başvururken ve Özel Dairece adli yardım talebinin reddine ilişkin karara karşı Yargıtay 13. Hukuk Dairesi nezdinde itiraz ederken yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri sunmamış ve HMK’nın 337/2. maddesi gereğince adli yardıma ilişkin karar kesinleşmiştir. Kararın kesinleşmesinden sonra davacı tarafından bir kısım bilgi ve belgeler sunulmuş ise de kanun yoluna başvuru sırasında mali durumunu gösterir hiçbir belge sunulmamıştır. Davacının adli yardım kararının kesinleşmesinden sonra sunduğu bilgi ve belgelerin incelenmesinde, üzerine kayıtlı birden çok gayrimenkulü bulunduğu, her ne kadar üzerlerinde hacizler bulunsa da davacının mülkiyetinde ve gelir getirecek durumda olduğu, dava usulden reddedildiğinden kanun yoluna başvururken temyiz yoluna başvurma ve maktu temyiz karar harçları ile temyiz gider avansı yatırılması gerektiği, bunun ise yüklü bir miktar olmadığı, davacının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken temyiz giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olmadığını ispatlayamadığı sonucuna varılmıştır.

27. Hâl böyle olunca, davacının adli yardım talebi, HMK’nın 334/1. maddesinde belirtilen koşulları sağlamadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

28. Davacının sunduğu temyiz dilekçesinin süresinde temyiz defterine kaydedildiği ancak davacı tarafından temyiz yoluna başvurma ve maktu temyiz karar harçlarının yatırılmadığı anlaşıldığından, davacıya temyiz başvurma harcı ve maktu temyiz karar harcını ikmal etmesi için muhtıra çıkarılarak bir haftalık kesin süre verilmeli, kesin süre içinde harç yatırıldığı takdirde dosya temyiz incelemesi yapılmak üzere Hukuk Genel Kuruluna gönderilmeli, süresi içinde harç yatırılmadığı takdirde HMK’nın 366. maddesi yollamasıyla HMK’nın 344. maddesi gereğince davacının temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmelidir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- (11-13) paragraflardaki gerekçelerle Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin, davacının adli yardım talebinin reddine ilişkin 13.01.2020 tarihli ve 2019/10 E., 2019/13 K. sayılı ek kararı ile davacı tarafın temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin 17.02.2020 tarihli ve 2019/10 E., 2019/13 K. sayılı ek kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2- (14-27) paragraflardaki gerekçelerle davacının adli yardım talebinin REDDİNE,

3- HMK’nın 366. maddesi yollamasıyla HMK’nın 344. maddesi gereğince işlem yapılmak üzere dosyanın YARGITAY 12. HUKUK DAİRESİNE GERİ ÇEVRİLMESİNE,

29.09.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5384, Karar No: 2009/4099, Tarih: 19.03.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/5384 E.  ,  2009/4099 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vs. Vekili Av.... ile davalı 1- Desen Blok Tuğla A.Ş. 2- SGK vekili Av.... aralarındaki tazminat davası hakkında Tekirdağ İş Mahkemesinden verilen 07.12.2007 gün ve 431/428 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davalı ...Ş ‘nin yokluğunda verilen hükmün, Ticaret Sicil Memurluğunca bildirilen dava dilekçesinin 7201 Sayılı Tebligat Kanunun 35. maddesine göre tebliğ edilen Turgut Mahallesi, Namık Kemal Caddesi, No:4/13 Tekirdağ adresine yukarıda sözü edilen Yasanın 35. maddesine göre tebliğ edilerek tebligat belgesinin dosyasına konulduktan ve yasal temyiz süresi beklenip dolduktan sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12627, Karar No: 2015/9727, Tarih: 14.09.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/12627 E.  ,  2015/9727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2014

NUMARASI : 2012/599-2014/413

Davacılar S.. A.. ve diğerleri vekili Avukat Yusuf tarafından, davalı C. Deri Kimya Gıda Giyim San. Tic. Ltd. Şti. aleyhine 18/06/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı C. Deri Kimya Gıda Giyim San. Tic. Ltd. Şti. temsicisi Hakan Uzer vasisi Necat Uzer tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyanın incelenmesinde, kararın davalı C. Deri Kimya Gıda Giyim San. Tic. Ltd. Şti. temsilcisi Hakan vasisi Necat tarafından temyiz edildiği ve fakat Necat Üzer’in şirket temsilcisinin vasisi olduğuna dair dosyada belge bulunmadığı anlaşılmıştır. Anılan eksiklik giderilerek temyiz edenin vasi olduğuna dair belge eklenmek üzere;

2- Dava konusu olayla ilgili davalı C. Deri Kimya Gıda Giyim San. Tic. Ltd. Şti. temsilcilerinin yargılandığı Hatay 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/496 Esas, 2012/71 Karar sayılı dava dosyasının dosya içerisinde bulunmadığı, uyuşmazlığın çözümü için bu dosyanın incelenmesi gerektiğinden anılan ceza mahkemesi dosyası eklenmek üzere dosyansın geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle ve belirtilen şekilde işlem yapılmak üzere dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 14/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22312, Karar No: 2021/8715, Tarih: 27.10.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/22312 E.  ,  2021/8715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanık ile suça sürüklenen çocuk), nitelikli hırsızlık (suça sürüklenen çocuk hakkında)

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuğun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından mahkumiyeti ile nitelikli hırsızlık suçundan beraatine, sanığın müsnet suçlardan mahkumiyetine İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Duruşmada dinlendiği sırada on beş yaşından küçük olan mağdure ...'nın olay sonrasında Adana İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğüne bağlı Oğuz Kağan Köksal Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkezinde kalması nedeniyle davaya katılma hakkı bulunan Bakanlık İl Müdürlüğüne duruşma günü tebliğ edilmediği gibi yokluğunda verilen gerekçeli karardan da haberdar edilmediği ve inceleme tarihi itibarıyla mağdurenin reşit olup, mahkemece kurulan hükümlerin tayin edilen vekil tarafından temyiz edildiği dosya kapsamından anlaşıldığından söz konusu kararla ilgili temyiz hakkına sahip olan mağdureye “Tarafınıza yönelik gerçekleştirilen eylemle ilgili yapılan yargılama neticesinde yokluğunuzda kurulan hükmün yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekil tarafından temyiz edilmesine karşılık anılan karardan haberdar olmadığınız anlaşıldığından, ekte gönderilen gerekçeli hükme ilişkin evrakın tarafınıza tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde vekilin temyizine muvafakat edip etmediğiniz hususunda en yakın mahkeme aracılığıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesine yazılı şekilde bilgi verilmesi, aksi takdirde muvafakat etmediğinizin kabul edileceği hususu ihtar olunur” şeklinde tebliğ şerhi içeren gerekçeli kararın usulünce tebliğiyle tebligat parçasının eklenip, hükümlerin mağdure tarafından temyizi halinde bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9636, Karar No: 2012/15877, Tarih: 06.07.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/9636 E.  ,  2012/15877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren, davacının yatırım ve planlama direktörü olarak genel müdür yardımcısı statüsünde çalıştığını, dolayısıyla işveren vekili olduğunu, bu nedenle iş güvencesi hükümlerinin uygulanamayacağını belirtilerek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının işçi alma ve çıkarma yetkisi bulunmadığı, yaptığı iş gereği işveren vekili konumunda olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı işverence temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri her şeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin anılan anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir.

Dosya içeriğine göre, davacının yatırım ve planlama direktörü olarak direkt genel müdüre bağlı olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Yukarıda belirtilen düzenleme gereği davacı işveren vekili yardımcısıdır. Davacının iş bölümünden dolayı sorumluluğunun sınırlandırılmış olması ya da işçi alma ve çıkarma yetkisinin bulunmaması varılan sonucu değiştirmez. Bu sebeple davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle; 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1)Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 55.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00. TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 06.07.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7812, Karar No: 2023/1753, Tarih: 30.03.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/7812 E.  ,  2023/1753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kesin kararın; 24.10.2019 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanun’a eklenen 5 inci maddenin birinci fıkrasının (f) bendinde belirtilen süre içerisinde temyiz edildiği, 5271 sayılı Kanun’un 260 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.12.2017 tarihli ve 2016/364 Esas, 2017/212 sayılı Kararı ile sanık hakkında terör örgütü propagandası yapmak suçundan 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 7 nci maddesinin ikinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 1 yıl 15 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 18.04.2018 tarihli ve 2018/595 Esas, 2018/872 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 11.02.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Eksik inceleme ve araştırma ile mahkûmiyet kararı verildiğine,

2. Olay tarihlerinde milletvekili olan sanığın yargılamaya konu konuşma içeriklerinin Anayasa'nın 83 üncü maddesi kapsamında kaldığına,

3. Yargılamaya konu konuşma içeriklerinin eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamaları niteliğinde olduğuna, düşünce ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine,

4. 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince davanın düşürülmesine,

5. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

3. Yargılamaya konu konuşma içeriklerinin eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamaları niteliğinde olduğuna, düşünce ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine,

4. 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince davanın düşürülmesine,

5. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

‘Sanığın üzerine atılı propaganda suçu bakımından Mahkememizce yapılan değerlendirmede özetle; Bilindiği üzere; Pkk/Kck terör örgütü, cebir ve şiddet kullanarak; baskı, korkutma, yıldırma, sindirme veya tehdit yöntemleriyle, Anayasada belirtilen Cumhuriyetin niteliklerini, siyasî, hukukî, sosyal, laik, ekonomik düzeni değiştirmek, Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü bozmak, Türk Devletinin ve Cumhuriyetin varlığını tehlikeye düşürmek, Devlet otoritesini zaafa uğratmak veya yıkmak veya ele geçirmek, temel hak ve hürriyetleri yok etmek, Devletin iç ve dış güvenliğini, kamu düzenini bozmak amacıyla kurulmuş olan ve bu amaçlar doğrultusunda askeri, sivil hedeflere yönelik birçok silahlı eylem gerçekleştirmiş ve halihazırda bu tür eylemleri gerçekleştirmeye devam eden, Yargıtay 9 ve 16. Ceza Daireleri'nin yerleşmiş içtihatlarıyla da kabul edildiği üzere silahlı bir terör örgütüdür.

3713 sayılı Kanun'un 7/2 nci maddesinde terör örgütünün; "cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şeklinde propagandasını yapan kişinin bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağı, bu suçun basın ve yayın yolu ile işlenmesi halinde verilecek cezanında yarı oranında artırılacağı...",

Düşünce ve vicdan özgürlüğüne ilişkin mevzuatta incelendiğinde;

Anayasa'nın Temel Haklar Ve Ödevler bölümüne ilişkin 25 inci maddesinde; Herkesin düşünce ve kanaat özgürlüğüne sahip olduğu, kimsenin düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamayacağı, düşünce ve kanaatleri sebebiyle kınanıp suçlanamayacağının, 26 ncı maddesinde ise herkesin düşünceyi açıklama ve değerlendirme hürriyetine sahip olduğunun, aynı maddenin ikinci fıkrasında da hürriyetlerin kullanılmasının milli güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi vs. amaçlarıyla sınırlanabileceğinin belirtildiği görülmüştür.

Anayasa'nın 14 üncü maddesinde ise Anayasa'da yer alan hak ve hürriyetlerden hiç birisinin Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünü bozmayı ve insan haklarına dayanan Demokratik ve Laik Cumhuriyeti ortadan kaldırmayı amaçlayan faaliyetler biçiminde kullanılamayacağı, bu hükümlere aykırı faaliyetlerde bulunanlar hakkında uygulanacak müeyyidelerin kanunla düzenleneceği belirtilmiştir.

Anayasa'nın 14 üncü maddesinde ise Anayasa'da yer alan hak ve hürriyetlerden hiç birisinin Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünü bozmayı ve insan haklarına dayanan Demokratik ve Laik Cumhuriyeti ortadan kaldırmayı amaçlayan faaliyetler biçiminde kullanılamayacağı, bu hükümlere aykırı faaliyetlerde bulunanlar hakkında uygulanacak müeyyidelerin kanunla düzenleneceği belirtilmiştir.

Düşünce, vicdan ve din özgürlüğüne ilişkin A.İ.H.S.nin 9 uncu maddesinde ise “Herkes düşünce, vicdan ve din özgürlüğüne sahiptir. Bu hak açıklama özgürlüğünü de içerir. Düşünce özgürlüğü ancak kamu güvenliğinin, kamu düzeninin, genel sağlığın veya ahlakın yada başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması için demokratik bir toplumda zorunlu nedenlerle ve yasa ile sınırlanabilir.” hükmüne yer verilmiştir.

Yine AİHS.nin 10 uncu maddesinde de ifade özgürlüğü başlığı altında; herkesin görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahip olduğu, bu hakkın kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir almak ve vermek özgürlüğünü de içerdiği, kullanılması görev ve sorumluluk yükleyen bu özgürlüklerin demokratik bir toplumda, zorunlu tedbirler niteliğinde olarak, ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu emniyetinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesinin sağlanması için yasayla öngörülen bazı biçim koşullarına, sınırlamalara ve yaptırımlara bağlanabileceği belirtilmiştir.

Yukarıda belirtildiği üzere Anayasa ve Türkiye’nin uymakla zorunlu olduğu A.İ.H.S.deki düşünce ve vicdan özgürlüğünün temel hak olduğu, bu özgürlüğün ancak kamu güvenliği, devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünü bozmayı amaçlayan faaliyetler kapsamında değerlendirildiğinde sadece yasa ile sınırlanabileceği;

Bu doğrultuda ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamalardan birinin de 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 7/2 nci maddesindeki düzenleme olduğu, anılan maddede terör örgütünün propagandasını yapmak suç sayılmış ve anlatım özgürlüğünün koruma alanı dışında çıkarılmıştır. Nefret saçan veya şiddete davet eden yahut şiddet kullanmayı özendiren ifade ve davranışlar kamu düzeni için somut tehlike oluşturduklarında, ifade özgürlüğünün koruma alanı dışında kalacağı belirtilmiştir.

Terör örgütünün şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek ve ya övecek şekilde veya teşvik edecek şekilde terör örgütünün propagandasının yapılması suç olarak 3713 sayılı Kanun'un 7/2 maddesinde düzenlenmiş olup, örgüt propagandası ile oluşacak tehlikeyi somutlaştırmak amacıyla getirilen bu şart aynı maddenin b bendinde düzenlenen eylemler için öngörülmemiştir.

Gerek 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nda gerekse 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda propagandanın tanımı yapılmamış olup,

Gerek 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nda gerekse 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda propagandanın tanımı yapılmamış olup,

Türk Dil Kurumunun güncel Türkçe sözlüğünde propaganda; ''bir öğreti, düşünce veya inancı başkalarına tanıtmak, benimsetmek ve yaymak amacıyla söz,yazı vb. yollarla gerçekleştirilen çalışma” şeklinde tanımlanmıştır.

Yargıtay 8. Ceza Dairesinin Esas:1994/1227 Karar:1994/3479 T:06.04.1994 sayılı Kararı ile propaganda; “Sözlük anlamı yayma, çoğaltma olan propaganda, ceza hukukunda bir düşünceyi yandaş kazanmak için birden fazla kişinin bilgisine duyurmak, iletmek, ulaştırmak amacıyla yayma hareketi” olarak tanımlanmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 1990/9-341 Esas, 1991/34 sayılı Kararında da propaganda; “…belirli bir düşüncenin toplum içinde yayılmasını ve yerleşmesini sağlanmak amacıyla bu görüşün yayılması, birden fazla kişinin bilgisine ulaştırılması ve onlar üzerinde etkili olunmasıdır…” şeklinde belirtilmiştir.

Bu suçun oluşabilmesi için, terör örgütünün yukarıda değinilen yöntem ve araçlarla propagandasının yapılması veya terör örgütünün propagandasına dönüştürülen toplantı ve gösteri yürüyüşlerinde, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde, örgüte ait amblem ve işaretlerin taşınması, slogan atılması veya ses cihazları ile yayın yapılması ya da terör örgütüne ait amblem ve işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi gerekmektedir.