muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4587, Karar No: 2019/1840, Tarih: 05.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/4587 E.  ,  2019/1840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 66. maddesinin 01.06.2005 tarihi ile 08.07.2005 tarihleri arasında yürürlükte olan 5. fıkrasında “Aynı fiilden dolayı her ne suretle olursa olsun tekrar yargılanması gereken hükümlünün sonradan yargılanan suça ait üçüncü fıkrada yazılı esasa göre belirlenecek zamanaşımı göz önünde bulundurulur.” hükmü mevcut iken, bu fıkra 08.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 29.06.2005 tarihli ve 5377 sayılı Kanun’un 8. maddesiyle “Aynı fiilden dolayı tekrar yargılamayı gerektiren hallerde, mahkemece bu husustaki talebin kabul edildiği tarihten itibaren fiile ilişkin zamanaşımı süresi yeni baştan işlemeye başlar.” biçiminde değiştirilmiştir.

5377 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun’un 66. maddesinin 5. fıkrasında yapılan değişikliğin gerekçesi; “Yargılamanın yenilenmesi gibi aynı fiilden dolayı tekrar yargılamayı gerektiren hallerde, zamanaşımına açıklık getirmeye yönelik olarak bu fıkra metninde değişiklik yapılmıştır. Bu durumlarda, dava zamanaşımı süresi, tekrar yargılama konusu suç bakımından belirlenecektir. Tekrar yargılama konusu suça ilişkin zamanaşımı süresinin başlangıç tarihi de, bu husustaki talebin mahkemece kabul edildiği tarih olacaktır. Tekrar yargılama konusu suça ilişkin zamanaşımı süresi bakımından, maddenin birinci fıkrasındaki süreler dikkate alınacaktır. Bu düzenlemeyle güdülen amaç, yeniden yargılama söz konusu olan hallerde, bu nedenle dava zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle yargılamaya son verilmesi yönündeki taleplerin önüne geçmektir.” şeklinde ifade edilmiştir.

Gerekçede de belirtildiği üzere, dava zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle yargılamaya son verilmesi (davanın düşürülmesi) istemlerini önlemek amacıyla 5237 sayılı Kanun’un 66. maddesinin 5. fıkrası değiştirilmiştir. Bu hüküm, yargılamanın yenilenmesi gibi kesinleşmiş hükümlere karşı tekrar yargılama yapılmasını gerektiren hâllerde uygulanacaktır ki, 5271 sayılı Kanun’un 311 ve devamı maddelerinde düzenlenen yargılamanın yenilenmesi ile kanun yararına bozma kararı sonrası yeniden yargılama yapılması gereken hallerde 5237 sayılı Kanun’un 66/5. maddesinin uygulanması gerektiği sonucuna ulaşılmaktadır. Bu itibarla; kanun yararına bozma kararı sonrası yeniden yapılan yargılamada 5237 sayılı Kanun’un 66/5. maddesinin uygulanması, Yargıtay tarafından verilen ve direnilmesi de mümkün olmayan kanun yararına bozma kararının, aynı zamanda yeniden yargılamayı gerektiren hukuka aykırılık istemini/nedenini kabul eden ve yeniden yargılamayı sağlayan bir karar olması nedeniyle dava zamanaşımının da kanun yararına bozma kararı tarihinden itibaren başlatılması uygun olacaktır.

İnceleme konusu olayda, kanun yararına bozma kararının verildiği 15.12.2016 tarihinden itibaren karşılıksız yararlanma suçuna ilişkin zamanaşımın henüz gerçekleşmediği anlaşılmakla, yazılı şekilde zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle sanık hakkında düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15531, Karar No: 2010/8801, Tarih: 14.06.2010

**7. Ceza Dairesi         2008/15531 E.  ,  2010/8801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğüne, haksız çoğaltılmış kitabın müsaderesine, orijinal kitabın katılana iadesine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nun 5560 sayılı yasa ile değişik 231.maddesinin 5 ve 14.fıkralarında değişiklik yapan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulaması olanaklı hale geldiğinden, 5237 sayılı TCK.nun 7.maddesi gözetilerek, yasal koşullarının oluşup oluşmadığı saptanarak sonucuna göre uygulama yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 14.06.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10091, Karar No: 2017/8561, Tarih: 22.05.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/10091 E.  ,  2017/8561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacağı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 25/01/2006 ila 18/01/2009 tarihleri arasında davalılardan Tempo Güvenlik Hizmetleri Limited şirketinin çalışanı olarak diğer davalı ... Başkanlığına ait ve ekseriyeti Zincirlikuyu’da olmak üzere muhtelif mezarlıklarda güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, davalılar arasında muvazaaya dayalı asıl-alt işveren ilişkini bulunduğunu, müvekkilinin iş akdinin haklı hiçbir neden olmaksızın feshedildiğini ancak almaya hak kazandığı tazminat ve bazı işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, fazla çalışma, yıllık izin ve asgari geçim indirimi alacakları istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Limited şirketi vekili, davacının müvekkil şirketin ihale ile aldığı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığına bağlı Mezarlıklar Müdürlüğünde, “... Geneli Mezarlıkları Özel Güvenlik Hizmeti” işinde ihale süreleri ile sınırlı olmak üzere, 25/01/2006 tarihinden itibaren son ihale dönemi olan 18/04/2007 ila 31/12/2008 döneminde, belirli süreli iş sözleşmesiyle çalıştığını, 2009 yılı için ihaleye çıkarılan işi kazanamayan müvekkil şirketin Büyükşehir Belediyesi ile ilişkisinin hukuken ve fiilen 31/12/2008 tarihinde sona erdiğinden, ihale süresinin sona erdiği tarihte davacı ile yapılan belirli süreli iş sözleşmesinin de kendiliğinden ihbar ve ihtara gerek olmaksızın, tazminatsız olarak sona erdiğini, dolayısıyla davacının iş sözleşmesinin 31/12/2008 tarihinden sonra 18/01/2009 tarihinde davalı şirket tarafından feshedildiğine ilişkin iddiasının gerçeği yansıtmadığını ve tazminat ve işçilik alacaklarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili ise, davacının davalı belediyenin işçisi olmadığını, davalı belediyenin güvenlik hizmetlerini yürütmek maksadıyla ihale işini alan diğer davalı şirketin işçisi olduğunu ve bu şirketin denetim, gözetim ve tasarrufunda çalışmasını yürüttüğünü ve sorumlu tarafın ihale makamının değil, yüklenici firmanın olduğunu, bu nedenle husumetin sadece yüklenici firmaya yöneltilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı ... vekili ise, davacının davalı belediyenin işçisi olmadığını, davalı belediyenin güvenlik hizmetlerini yürütmek maksadıyla ihale işini alan diğer davalı şirketin işçisi olduğunu ve bu şirketin denetim, gözetim ve tasarrufunda çalışmasını yürüttüğünü ve sorumlu tarafın ihale makamının değil, yüklenici firmanın olduğunu, bu nedenle husumetin sadece yüklenici firmaya yöneltilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporu ile ihale süresinin bitmesi işverene haklı fesih hakkı veren bir hal olmadığından 31.12.2008 tarihinde iş sözleşmesi sona erdirilen davacının ihbar-kıdem tazminatı talep hakkı doğduğu gerekçesine dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin tüm, davalılar vekillerinin ise, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6’ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120’nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14’üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599’uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599’uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanunu’na tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6’ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6’ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14’üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6’ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6’ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının hizmet akdinin 31/12/2008 tarihinde alt işveren davalı ... Limited şirketinin ihale süresinin bitmesi üzerine kayden sona erdiği, davacının 19/01/2009 tarihinde yeni ihaleyi alan dava dışı ...Güvenlik Hizmetleri Limited şirketi isimli alt işverende çalışmasına devam ettiği anlaşılmaktadır. Söz konusu bu işlem işyerinin devri niteliğinde olup, davalı ... Limited şirketinin kayıtlar üzerinde işçiyi çıkartmasının iş akdinin ...Güvenlik Hizmetleri Limited şirketinde devam ediyor olması karşısında hukuki etkisi bulunmamaktadır.

Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, talep edilen dönem itibariyle iş akdinin feshedilmemesi bir başka anlatımla iş akdinin devam etmesi karşısında feshe bağlı haklar talep edilemez. Bu itibarla, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin taleplerinin reddi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14899, Karar No: 2010/17016, Tarih: 29.12.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/14899 E.  ,  2010/17016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro komisyon kararına itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi katılan davacılar Hazine, ..., ... ... mirasçıları ve ... mirasçıları tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 24.11.2009 gün 2008/14457 - 2009/17498 sayılı red -bozma kararında özetle “1-..., ... .... Tereke Temsilcisi, ..., ..., ... ... ... (...), katılanlar ... ... ... ve ... ... ve arkadaşlarının, tutundukları tapu kayıtlarının çekişmeli yerlere uymadığı ve zilyetliklerinin de bulunmadığı anlaşıldığından temyiz itirazlarının REDDİNE,

2) Katılanlardan ...’in temyize konu 102 sayılı parseli kadastro tespit tarihinden (1962 yılından) sonra haricen satın aldığı iddiasıyla davaya katıldığından 3402 Sayılı Yasanın 26/D maddesi uyarınca davaya bakma görevi Kadastro Mahkemesine ait olmayıp davanın genel hukuk mahkemelerinde görülmesi gerekli olduğu gözetilerek yazılı şekilde görevsizlik kararı verildiğinden temyiz itirazlarının REDDİNE,

3) Orman Yönetiminin temyizine konu 113, Hazinenin temyizine konu olan 113, 114, 115 ve 116 parsellerin ... Kadastro Mahkemesinin 2003/74-2008/44 (Dairenin 2008/14455) sayılı dosyasında bulunan en eski tarihli memleket haritası ve orto-foto haritasında yeşil renkli ormanlık alanda gözüktükleri, hükme dayanak yapılan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda da 114, 115 ve 116 sayılı taşınmazların üzerlerinde tarımsal üretime engel teşkil edecek sıklıkta, 113 parselin üzerinde ise dağınık halde meşe ağaçlarının bulunduğunun belirtildiği, bilimsel görüşlerde meşe tohumlarının, ağır tohumlu ağaçlar grubu içerisinde yer aldığı, tohum kanatlarının olmaması nedeniyle rüzgar v.s. gibi doğal etkenlerle taşınarak çalılık alanlar içerisinde çimlenip yetişmesinin mümkün olmadığının açıklandığı, taşınmazların üzerindeki meşelerin kadastro tespit tarihinden önceki yıllarda tahrip edildiği ... altında kalan ve yüzeyde bulunan gövde kesitlerinden sonraki yıllarda çıkan kök ve sürgünlerinden yeniden bu gün üzerinde görülen meşelerin meydana geldiği, bu köyde 1945-1952 yıllar arasında bir çok orman yangını çıkartıldığı Dairede temyiz incelemesi yapılan bir çok dava dosyası (Örneğin ... Asliye (...) Hukuk Mahkemesinin 2000/730, Dairenin 2008/17387 sayılı) içindeki bilgi ve belgeler ile yangın tutanaklarından anlaşıldığından taşınmazların öncesinde ve halen eylemli orman niteliğinde oldukları, kaldı ki 114 parselin bir kesiminin 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman sınırlama haritası içinde kaldığı, Anayasanın 169, 3402 Sayılı Yasanın 17/1 ve 18/2. maddeleri gereğince ormanların zilyetlikle kazanılamayacağından 113, 114, 115 ve 116 parsel sayılı taşınmazların orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescillerine karar verilmesi,

4) ... ... mirasçılarından ... ... ve arkadaşlarının 112,122, 126 sayılı parsele, ... mirasçılarından ... ve arkadaşlarının 119 parsele, Hazinenin ise 109,111, 113, 114, 115, 116, 118 ve 121 sayılı parseller dışındaki çekişmeli tüm parsellere ilişkin temyiz itirazları yönünden ise; mahkemece bu parseller hakkında yapılan inceleme, araştırma ve uygulamanın hükme yeterli olmadığı, 1962 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında 112, 122, 126 sayılı parsellerin ... ... adına tesbit edildikleri, ... ve arkadaşları, ... ve arkadaşları ile ...’ın itirazları üzerine kadastro komisyonunca tespit maliki ... ...’in taşınmazları 1967 yılında ...’a, onun da 1970 yılında ...’e, onun da 1971 yılında ...’a, onun da 1975 yılında ... ve ...’a sattıkları gerekçesi ile tespitin iptal edilerek ... çocukları ... ve ... adlarına tespitine, diğer itirazların reddine karar verildiği, Kadastro Komisyonunca, kadastro tesbit tarihinden sonraki harici satışa değer verilerek ... adına yapılan tespitin iptaline karar verilmesinin doğru olmadığı, komisyon kararının verildiği tarihte yürürlükte bulunan 766 Sayılı Yasanın 47/3 ve hüküm tarihinde yürürlükte olan 3402 Sayılı Yasanın 25/3. maddeleri gereğince kadastro tespit tutanağının düzenlendiği günden sonra ... haklara dair isteklerin incelenmesinin kadastro komisyonunun ve kadastro mahkemesinin görevi dışında olduğu, diğer taraftan, dosya arasında bulunan komisyon kararının tebliğine ilişkin tebligat parçaları incelendiğinde ... Kadastro Komisyon Kararının ... ...’e 03.11.1976 tarihinde “Muhatap adresinde olmadığından Tebligat Yasasının 21. maddesi uyarınca evrak Muhtar ...’ye tebliğ edildi” açıklaması yazılarak tebliğ edildiği, ancak ... ... ve arkadaşları vekilinin temyiz dilekçesi ekinde sunduğu ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.02.1977 gün 1977/138-192 sayılı mirasçılık belgesinde (veraset ilamında) ... ...’in 16.02.1975 tarihinde öldüğünün belirtildiği, kadastro komisyon kararının tebliğ edildiği tarihte ... ... ölü olduğundan, 7201 Sayılı Tebligat Yasasına uygun olarak yapılmış tebligatında bulunmadığı, yine; ... ve arkadaşlarının vekilleri Avukat ...; 119 parsel sayılı taşınmazların müvekkillerinin miras bırakanı ...’a ait olduğunu, paylaşım, bağış olmadığı halde ...’ın çocuklarından ... adına yapılan ilk tespitin iptal edilerek taşınmazların ... mirasçıları adlarına tapuya tescili istemli dilekçeyi mahkemeye sunduğu ve bu dilekçe katılma dilekçesi niteliğinde olduğu halde mahkemece ... ve arkadaşları vekili Avukat ...’e katılma harcını mahkeme veznesine yatırması için uygun bir önel verilmediği, bunlardan ayrı Orman Yüksek Mühendisleri Prof. Dr. ..., Prof. Dr. ..., Yrd. Doç Dr. ..., Harita Kadastro Yüksek Mühendisi ... ... ve Ziraat Yüksek Mühendisi ... tarafından düzenlenen 09.11