muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5729, Karar No: 2024/54, Tarih: 09.01.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın mutlak butlan sebebiyle evliliğin iptali davası olduğunu, mutlak butlan sebeplerini düzenleyen 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun)145 inci maddesine göre eşlerden birinin evlenme sırasında evli bulunması, eşlerden birinin evlenme sırasında sürekli bir sebeple ayırt etme gücünden yoksun bulunması, eşlerden birinde evlenmeye engel olacak derecede akıl hastalığı bulunması ve eşler arasında evlenmeye engel olacak derecede hısımlığın bulunmasının evliliğin mutlak butlanla iptali sebebi olduğunu, aynı Kanun'un 129 uncu maddesine göre kayın hısımlığı meydana getirmiş olan evlilik sona ermiş olsa bile, eşlerden biri ile diğerinin üst soyu ve alt soyu arasıdaki evliliklerin yasak olduğunu, somut olayda davalının evlendiği ...'nin, davalının birlikte yaşadığı ve iki çocuk sahibi olduğu ...'ın babası olduğu ancak davalı ile ... arasında resmi bir evlilik yapılmamış olması nedeniyle kayın hısımlığı sebebiyle evliliğin mutlak butlan ile iptal edilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalının davacının ağabeyi ...'ın resmi nikah yapmadığı eşi olduğunu, davacı ile ...'ın ortak çocukları olduğunu, ...'ın davalının mirastan pay almasını sağlamak için babası ile davalıyı evlendirdiğini, evliliğin kamu düzenine aykırı olduğunu, nesebin karışmasına sebebiyet verdiğini ve davacının miras haklarını etkilediğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile, istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek ve kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, evliliğin mutlak butlan ile iptali koşullarının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 129 uncu ve 145 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, evliliğin mutlak butlan ile iptali koşullarının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 129 uncu ve 145 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16856, Karar No: 2014/7068, Tarih: 09.06.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/16856 E.  ,  2014/7068 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/46520

Mahkemesi : Besni Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 27.10.2011

Numarası : 2011/241 - 2011/341

Suç : Suç uydurma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- CMK'nın 191. maddesi uyarınca sanığın sorgusu yapılmadan hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2- Sanık hakkında ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı tarafından düzenlenen 05.08.2011 tarihli raporda sanığın gözlem altına alınması ve gözlem sonucunda değerlendirilmesi gerektiğinin belirtilmesi karşısında, TCK'nın 32. maddesi gereğince suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilir durumda olup olmadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış olup olmadığı konusunda Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Adli Tıp Kurumundan rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden 10.08.2011 tarihinde gözlem altına alınmaksızın düzenlenen tek hekim raporuna dayanılarak eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün öncelikle bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 09.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14877, Karar No: 2013/3717, Tarih: 25.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/14877 E.  ,  2013/3717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, haftasonu tatili ücreti, prim ücreti, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, araç tohum alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 01.05.2006- 06.09.2009 tarihleri arasında kesintisiz olarak çalıştığını, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Teftiş Kurulu raporuna istinaden işten haksız olarak çıkartıldığını belirterek ihbar ve kıdem tazminatıyla diğer işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının son aylarda fiilen çalışmasının olmadığını, davacının eksperlik yaptığını ve veteriner kliniği açtığını, iki işi birlikte yaptığını, davalı birliğin kararına rağmen davacının işe başlamadığını, iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayandığını, kıdem - ihbar tazminatı isteyemeyeceğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulune karar verilmiş; Hüküm, taraflar avukatlarınca temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 1. maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4. maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

İş Mahkemelerinin bulunmadığı yerlerde iş davalarına bakmak üzere bir asliye hukuk mahkemesi görevlendirilir. İş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesine açılan dava "iş mahkemesi sıfatıyla" açılmamış ise, mahkeme görevsizlik kararı veremez. Bu durumda asliye hukuk mahkemesi tarafından, verilecek bir ara kararı ile davaya "iş mahkemesi sıfatıyla " bakmaya devam olunur.

Davanın, 4857 sayılı İş Kanunu kapsamı dışında kalması halinde, dava dilekçesinin görev nedeniyle reddi ve dosyanın görevli hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekir. Davanın esastan reddi usule aykırıdır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesi uyarınca, 4857 sayılı Kanun'a göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında, iş sözleşmesinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

4857 sayılı Kanun'un 4. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, 50'den az işçi çalıştırılan (50 dahil) tarım ve orman işlerinin yapıldığı işyerlerinde veya işletmelerinde bu Kanun hükümleri uygulanmaz. İşçi tarım ve orman işlerinin yapıldığı bir işyerinde çalışıyor ise, bu işçi ile işveren aralarındaki uyuşmazlığın iş mahkemesi yerine görevli hukuk mahkemesine çözümlenmesi gerekir.

4857 sayılı Kanun'un 4. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, 50'den az işçi çalıştırılan (50 dahil) tarım ve orman işlerinin yapıldığı işyerlerinde veya işletmelerinde bu Kanun hükümleri uygulanmaz. İşçi tarım ve orman işlerinin yapıldığı bir işyerinde çalışıyor ise, bu işçi ile işveren aralarındaki uyuşmazlığın iş mahkemesi yerine görevli hukuk mahkemesine çözümlenmesi gerekir.

Somut olayda, dosya içeriğine göre davacının davalıya ait tarım işlerinin yapıldığı işyerinde veteriner olarak çalıştığı, işyerinde çalışan işçi sayısının 50'den az olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda davacı 4857 sayılı İş Kanunu 4/b maddesi uyarınca İş Kanunu hükümleri kapsamı dışında kaldığından 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesi gereğince dava konusu uyuşmazlığın çözümünde İş Mahkemesi görevli değildir. Bu nedenle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8437, Karar No: 2014/1742, Tarih: 28.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/8437 E.  ,  2014/1742 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii, katılan vekili ile mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılan vekilinin yüzüne karşı 12.10.2011 tarihinde verilen hükmü CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 02.11.2011 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin REDDİNE,

2-Sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Olay günü gece saat 21.00 sıralarında içinde sanık ... ve ölen ...'le mağdur ...'un bulunduğu otomobilin sol ön kısmı ile kendileri ile aynı yönde ve önünde seyir halinde bulunan tanık ...'ın, kullanmış olduğu iş makinesinin sağ arka köşesine çarpması şeklinde gelişen ve bir kişinin ölümü iki kişinin de nitelikli şekilde yaralanmasıyla sonuçlanan olayda; sanık ... aşamalarda değişmeyen savunmalarında; arabayı ölen ...'ün kullandığını, kendisinin sağdaki yolcu koltuğunda oturduğunu söylediği, olaydan önce sanığı tanımayan ve ona iftira etmesi için sebep bulunmayan iş makinasının sürücüsü ... ile iş makinasında yolcu olarak bulunan ...'nun aşamalarda değişmeyen ifadelerinde aracı kullanan şahsın otopsideki fotoğrafı gösterilen ölen ... olduğunu beyan etmeleri ve yine olaydan hemen sonra kaza yerine gelen tanık ...'nin olayın hemen sonrasında saat 23.20 sıralarında alınan kolluktaki ifadesinde aracın içerisinde köylüsü olan ve daha önceden tanıdığı ...'ün şoför koltuğunda oturduğu, onun yanındaki koltukta ... ve aracın arka koltuğunda da ...'ün oturduğu ve aracın kapılarının açık olduğunu gördükleri yolundaki beyanlarına itibar edilmemesinin gerekçeleri gösterilmeksizin sanığı, ölen ve mağduru daha önceden tanıyan, çoğu ölenin akrabaları ve yakın arkadaşları olduğu anlaşılan olaydan 11 ay kadar sonra 14.12.2009 tarihinde Yuvalı Sulh Ceza Mahkemesinde talimatla ilk beyanları alınan ..., ..., Hacı ..., ....., ... ve Bayram ...'un şoför mahallinde sanık ...'ın oturduğu ölen ve

mağdur ...'in araçtan önce çıkarıldıkları, ...'in şoför koltuğunda sıkışmış vaziyette bulunduğunu ve bazı kişilerce, bu yaralıların götürülmesinden sonra sanık ...'ın otomobilden çıkarılabildiği şeklindeki beyanlarına itibar edilerek sanığın mahkumiyetine hükmedilmesi,

mağdur ...'in araçtan önce çıkarıldıkları, ...'in şoför koltuğunda sıkışmış vaziyette bulunduğunu ve bazı kişilerce, bu yaralıların götürülmesinden sonra sanık ...'ın otomobilden çıkarılabildiği şeklindeki beyanlarına itibar edilerek sanığın mahkumiyetine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ve mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.01.2014 tarihinde red yönünden oybirliği, bozma ile ilgili olarak da oyçokluğuyla karar verildi.

(Muh.)

KARŞI OY :

Sanık ...'in olay günü saat:21.00 sıralarında kullandığı araç içerisinde ölen ... ve mağdur ... olduğu halde aynı istikamete giden önündeki ...'ın kullanmış olduğu iş makinesinin sağ arka köşesine çarpması sonucu bir kişinin ölümü, sanık ve İsmail'in yaralanması ile sonuçlanan olayda:

Sanık ...'ın kullandığı araç babasına ait olup; araç içerisindeki yaralı ...'un ifadesinde aracı sanık ...'ın kullandığını belirttiği olay sonrasındaki tutanaklarda kaza sonucu önce aracın önündeki sağ koltukta oturan ile aracın arkasında oturan kişinin çıkarıldığı daha sonra şoför koltuğundaki kişi diğerleri gönderildikten sonra çıkartıldığı ve yaralı olarak gönderildiğinin belirtilmesi karşısında bu son kişinin de sanık ... olduğunun açık ve net olduğu yara durumlarına göre de sanığın direksiyonda bulunan kişi olduğunun belirlendiği, mahkemenin gerekçesinde olay mahalline giden mağduru da tanıyan tanıklar ..., ..., Hacı ..., ..., ... ve Bayram ... şoför mahallinde sanık ...'ın oturduğu maktul ile mağdur ...'in araçtan önce kurtarıldığı ...'in şoför koltuğunda sıkışmış şekilde bulunduğunu yaralılar Mustafa ve İsmail'i götürmelerinden sonra sanık ...'ın otomobilden çıkarılabildiği şeklindeki birbirini doğrulayan beyanlarının sanık ...'ın aracı kullanan kişi olduğunu belirtmeleri ayrıca tanık ...'ın bu tanık beyanlarını doğruladığı önce iki yaralıyı daha sonra da şoförü çıkarttık şeklindeki açıklamalarının da çelişmediği sadece tanık Selamet'in aracı kullanan kişiyi anlatırken burnundaki bereyi ve saçlarının geriye taralı olmasını göstermesi sanık ...'ın aracı kullanırken kazada kafasını direksiyona çarpması nedeniyle kafa bölgesindeki yaraların ve yaralandığı bölgelerin sargı bezi ile sarılması ve fotoğraflarla teşhis yaptırıldığından Serkan'ı maktul zannettiğini belirtmesi karşısında; mahkemenin gerekçesi yerinde olup kaza yapan ve aracı kullanan kişinin sanık ... olduğu yönünde dosya kapsamı ile sübut bulan eylemden dolayı sanığın mahkumiyetine dair hüküm yerinde olup;

Katılan vekilinin temyizine dair talebin reddi yönündeki çoğunluk görüşüne katılmakla birlikte;

Katılan vekilinin temyizine dair talebin reddi yönündeki çoğunluk görüşüne katılmakla birlikte;

Taksirle bir kişinin ölümüne bir kişinin de yaralanmasına neden olan sanık ...'la ilgili mahkumiyet hükmünün yerinde olup, bu yöndeki temyiz taleplerinin reddi ile hükmün onanması gerekirken bozulmasına dair çoğunluk görüşüne katılmadığımdan dolayı muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2010/18493, Karar No: 2011/9109, Tarih: 09.06.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/18493 E.  ,  2011/9109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan 05.02.2008 tarihinde araç satın aldığını, aracın ... süresi içinde 13 kez arızalanarak servise götürüldüğünü ancak arızanın giderilmediğini, aracın ayıplı olduğunu ileri sürerek, fatura bedeli olan 27.084,90-TL ile park sensörü bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, araçta üretimden kaynaklı ayıp bulunmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, keşif tarihi itibariyle tüm arızaların 30 günlük yasal sürede onarımla giderildiği, araçta bir arıza bulunmadığı, davacının tercih hakkını ücretsiz onarım yönünde kullandığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, 05.02.2008 tarihinde satın aldığı aracın ayıplı olduğunu ileri sürerek, ödenen bedelin iadesini istemiş, davalı ise araçta ayıp olmadığını savunmuştur. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 4. maddesi hükmü gereğince; tüketici, satın aldığı malın ayıplı olduğunun anlaşılması halinde satıcıdan, verdiği bedelin iadesini, ayıp nispetinde bedelin tenzilini, ayıbın giderilmesi için gerekli onarımın yapılmasını, son olarak da aracın yenisi ile değiştirilmesini isteyebilir. Tüketici, bu dört talep hakkından herhangi birisini tercihte serbesttir. Talep haklarından birini tercih edip kullanan tüketici, dönüp bir başka tercih hakkının kullanamaz. Aynı Kanunun 13. maddesinin 3. fıkrasında da “Tüketici onarım hakkını kullanmışsa, ... süresi içerisinde sık arızalanması nedeniyle maldan yaralanmasının süreklilik arz etmesi veya tamiri için gereken azami sürenin aşılması veya tamirin mümkün bulunmadığının anlaşılması halinde, 4. maddede yer alan diğer seçimlik haklarını kullanabilir” hükmü bulunmaktadır. Öte yandan 14.06.2003 gün ve 25138 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ... Belgesi Uygulama Esaslarına Dair Yönetmeliğin 14. maddesinde de “Tüketicinin onarım hakkını kullanmasına rağmen, malın tüketiciye teslim edildiği tarihten itibaren, belirlenen ... süresi içerisinde kalmak kaydıyla bir yıl içerisinde; aynı arızanın ikiden fazla tekrarlanması veya farklı arızaların dörtten fazla meydana gelmesi veya belirlenen ... süresi içerisinde farklı arızaların toplamının 6’dan fazla olması unsurlarının yanı sıra bu arızaların maldan yararlanamamayı sürekli kılması durumunda tüketicinin malın ücretsiz değiştirilmesini, bedel iadesini veya ayıp oranında bedel indirimini talep edebileceği” hükmü mevcuttur.

Açıklanan bu Kanun ve Yönetmelik hükümleri ışığında dava konusu olaya bakılacak olursa; davacı tarafından 05.02.2008 tarihinde satın alınan aracın ... süresi içinde 13 kez arızalanması nedeniyle yetkili servise götürüldüğü, aracın tüketiciye teslim edildiği tarihten itibaren, belirlenen ... süresi içerisinde fren lambası anahtar devresi, map sensörü, fren şalteri, far ayarları, motor elektroniği arıza lambasının araç çalışmadan sönmemesi, turbo, egr arızası olmak üzere altıdan fazla farklı nitelikte arızanın meydana geldiği, bu arızaların maldan yararlanamamayı sürekli kıldığı, gizli ayıp niteliğinde olup, üretimden kaynaklandığı dosya içinde bulunan bilirkişi raporu ile anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece az yukarda açıklanan yasa ve yönetmelik hükümleri gereğince bedel iadesi şartlarının oluştuğu dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 9.6.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26784, Karar No: 2018/3557, Tarih: 20.02.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/26784 E.  ,  2018/3557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 25/05/2008 tarihinden 13/03/2014 tarihine kadar davalı işyerinde en son net 1.270,00 TL ücret ve sefer başı 3,00 TL olarak ayda ortalama 450,00-500,00 TL sefer primi ile şoför olarak çalıştığını, davalı işyerinde servis ve yemek uygulaması olduğunu, maaşının SGK'ya asgari ücret üzerinden bildirildiğini, fazla mesai ve resmi tatil, hafta tatili alacaklarının ödenmemesi sebebiyle iş akdini haklı olarak feshettiğini, haftanın 7 günü 07:30-23:00 arasında çalıştığını, ayrıca haftada 2 gün gece saat 02:00'a kadar çalışmasını sürdürdüğünü, hafta tatili ve fazla çalışma alacaklarının ödenmediğini, tüm resmi tatillerde çalışmasını sürdürdüğünü, yıllık izin alacağının bulunduğunu i iddia ederek kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti, yıllık ücretli izin, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamada, davacının davalı... Şirketi’ne ait işyerinde 25/04/2008-13/03/2014 tarihleri arasında iş akdine bağlı olarak mikser şoförü sıfatıyla çalıştığı fazla çalışması, hafta sonu çalışması, tatil çalışması gibi bir kısım işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiği, bu nedenle kıdem tazminatına hak kazandığı, tanık anlatımları göz önünde bulundurulduğunda fazla çalışmanın, hafta sonu çalışmasının ve tatil günü çalışmasının yapılmasına rağmen ücretinin ödendiğine ilişkin davalı tarafça herhangi bir delilin ibraz edilemediği, yıllık izne hak kazanılmasına rağmen tamamının kullandırıldığının yazılı delil ile ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.