muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/9047, Karar No: 2011/7841, Tarih: 28.06.2011

Somut olayda davacıya ait ayva bahçelerinin davalı tarafından don rizikolarına da kapsar şekilde sigorta örtüsüne alındığı hususu uyuşmazlık konusu değildir. Ayrıca, ayva bitkilerinin don rizikosuna maruz kaldığı da tarafların kabulündedir. Çekişme, meydana gelen bu don rizikosunun sigorta teminatı içinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davalı vekili, don teminatının meyve ağaçlarında çiçeklenmenin son bulmasından sonra, başka bir anlatımla meyve oluşumu ile başladığını, davacıya ait ayva bahçelerinin de çiçeklenme evresinde ve bu aşama tamamlanmadan don rizikosuna maruz kaldığını, hasarın teminat dışında olduğunu savunmuştur. Taraflar arasındaki sigorta sözleşmesinin bir parçası olan ve ayva meyvesini de kapsayan poliçe özel şartında don teminatının, çiçeklenmenin son bulması (meyve bağlaması) ile sıfır derecenin altına düşen hava sıcaklığının doğrudan meyvelere zarar vermesi yoluyla meyve miktarında meydana gelen azalmalarda geçerli olduğu hükme bağlanmıştır. Açıklanan bu düzenleme, tarafları bağlayacaktır. O halde, davacıya ait ayva bahçelerinin hangi aşamada don rizikosuna maruz kaldığının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir. Ayva ağacının çiçeklenme döneminin başlangıcı ve bitimi, bu dönemin ne kadar sürdüğü, meyve bağlamasının nasıl oluştuğu gibi bilgiler, özel ve teknik bilgiyi gerektiren hususlardan olup, yargıcın hukuk bilgisiyle çözümlenecek konulardan değildir. Bu durum karşısında, mahkemece, aralarında üniversitelerin ziraat fakültelerinden meyve bitkileri bölümlerinde görevli uzman akademisyen ile sigorta hukukçusunun bulunduğu bilirkişi kurulu oluşturulup, rizikonun teminat içinde olup olmadığı, teminat içindeyse talep edilebilecek tazminatın tutarı konusunda tarafların kanıtları, ilçe tarım müdürlüğü yazıları, ekspertiz raporları ile sigorta poliçesi hükümlerini de değerlendiren denetime uygun rapor alınıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken dosya kapsamı ile örtüşmeyen yazılı gerekçeye ve eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/36673, Karar No: 2023/6089, Tarih: 13.09.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/36673 E.  ,  2023/6089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/589 E., 2020/290 K.

SUÇLAR : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükmün hukuki değerden yoksun olduğu belirlenmiştir. Sanık hakkında bozma üzerine kurulan nitelikli dolandırıcılık suçunun karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.03.2012 tarihli ve 2012/1 Esas, 2012/68 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

Resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (j) bendi, 35 inci, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 2500 TL adli para cezası cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay (Kapatılan) 23. Ceza Dairesinin 13.10.2015 tarihli ve 2015/3475 Esas, 2015/5068 Karar sayılı kararı ile düzeltilerek onama kararı verilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.11.2015 tarihli "Sanığın, nitelikli dolandırıcılık suçundan 3 yıl hapis ve 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, adli para cezasının TCK'nun 52/2 maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den 100 TL adli para cezasına çevrildiği, TCK'nun 158/son maddesi uyarınca adli para cezasının elde edilen haksız menfaatin iki katından az olamayacağı için 9.000 TL adli para cezasına çıkartıldığı, teşebbüs ve takdiri indirim uygulanarak sonuç cezanın 10 ay hapis ve 2.500 TL Adli Para Cezası olarak tayin edildiği, hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği, aleyhe temyiz bulunmadığı için aleyhe bozma yasağının devreye girdiği, bu nedenle Yüksek Yargıtay 23. Ceza Dairesinin 5 günü önce 450, sonra sırasıyla 150 ve 125 güne şeklinde düzeltilerek onama yapamayacağı ve yerel mahkeme hükmünün onanması gerektiği" gerekçesiyle yaptığı itirazı üzerine dosya kendisine gelen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07.05.2019 tarihli ve 2016/23-239 Esas, 2019/387 Karar sayılı kararı ile itiraz kabul edilerek "Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.03.2012 tarihli ve 1-68 sayılı hükmünün, sanık hakkında TCK'nın 158. maddesinin birinci fıkrasının (j) bendi uyarınca hapis cezasının yanında verilmesi gereken adli para cezasının suçtan elde edilen menfaatin iki katı olan 9.000 TL'den az olamayacağı dikkate alınıp, aynı Kanun'un 52. maddesi ve 61. maddesinin sekizinci fıkrası hükümleri gözetilerek suçtan elde edilen menfaat miktarının iki katından az olmayacak bir miktara denk gelecek şekilde temel adli para cezasının gün olarak belirlenip artırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılmasından sonra tespit edilen gün birim sayısının temel ceza belirlenirken düşünülen günlüğü 20 ilâ 100 TL arasındaki miktar ile çarpılması suretiyle sonuç adli para cezasına hükmedilmesi ve bu şekilde temel adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın hükümde ayrı ayrı gösterilmesi gerekirken, 5 gün olarak verilen gün adli para cezasının bir gün karşılığı 20 TL belirlenerek 100 TL adli para cezasına hükmedilmesinden sonra sözü edilen düzenlemelere aykırı olacak ve adli para cezasının infazında tereddüt oluşturacak şekilde adli para cezası miktarının doğrudan 9.000 TL'ye çıkarılması ve çıkarılan bu miktar üzerinden indirim maddelerinin uygulanması suretiyle karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA, aleyhe yönelen temyiz bulunmadığından 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına," gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma sonrasında Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.09.2020 tarihli ve 2019/589 Esas, 2020/290 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

Resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Kanun’un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (j) bendi, 35 inci, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 2500 TL adli para cezası cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, eksik incelme ile hüküm kurulduğuna, kendisinin talebine rağmen Türk Ceza Kanunu'nun 32 nci maddesi kapsamında rapor aldırılmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın katılan ... adına düzenlettirdiği sahte ilmühaber ile aldığı sahte nüfus cüzdanı vasıtasıyla bankaya 4500 TL bedelli kredi başvurusunda bulunması, durumun farkedilmesi üzerine krediyi alamaması biçimindeki eylemleri nedeniyle hakkında kamu davası açılmıştır.

2. Sanık atılı suçlamayı kabul etmiştir. Şikayetçi banka görevlisinin oluşu benzer şekilde anlattığı, katılanın adına kredi başvurusunda bulunan kişiden şikâyetçi olduğunu beyan ettiği, başka bir dosya kapsamında alınmış ve incelemeye konu dosya arasında bulunan Adli Tıp Kurumu Dördüncü Adli Tıp İhtisas Kurulundan alınan raporda "cezai sorumluluğunu müessir ve kişide şuur ve harekat serbestisini ortadan kaldıracak veya azaltacak mahiyet ve derecede herhangi bir akıl hastalığı ve zeka geriliği saptanmadığı, adli dosya tetkikinde sanığın muzkur suçu işlediği sırada fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını idrak etme ve bu fiil ile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini ortadan kaldıracak boyutta bir akli arızanın içinde olduğuna delalet edecek herhangi bir tıbbi bulgu ve belgeye de rastlanmadığı, bu duruma göre ...'in 13/01/2016 tarihinde sanığı bulunduğu suça karşı cezai sorumluluğunun tam olduğu oy birliği ile mütalaa olunur" şeklinde görüş bildirildiği anlaşılmıştır.

3. Mahkeme tarafından bozmaya uyularak katılan beyanı, sanık ikrarı, adli rapor ve tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçları işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükmün Yargıtay (Kapatılan) 23. Ceza Dairesinin 13.10.2015 tarihli ve 2015/3475 Esas, 2015/5968 Karar sayılı kararı ile kesinleşmiş olduğundan, Mahkeme tarafından bu suç yönünden kurulan 15.09.2020 tarihli hükmün hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükmün Yargıtay (Kapatılan) 23. Ceza Dairesinin 13.10.2015 tarihli ve 2015/3475 Esas, 2015/5968 Karar sayılı kararı ile kesinleşmiş olduğundan, Mahkeme tarafından bu suç yönünden kurulan 15.09.2020 tarihli hükmün hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmıştır.

B. Nitelikli dolandırıcılık suçu yönünden; yine sanığın eylemini sahte nüfus cüzdanı ile gerçekleştirmesi karşısında 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde düzenlenen "Kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasî parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle" dolandırıcılık suçunu da oluşturduğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, sanığın bozma öncesi akıl hastalığı veya akıl zayıflığı olduğuna dair bir beyan ve iddiasının olmamasına, bozma sonrası ileri sürdüğü kurumlardan temin edilen raporlara, Adli Tıp Kurumu Dördüncü Adli Tıp İhtisas Kurulu raporuna, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi kararın sadece sanık tarafından temyiz edilmesine ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun sanık ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının saklı tutulmasına denilmesine rağmen bu hususun gözetilmemesi isabetsizliğinin Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

A. Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle, dava dosyasının oy birliğiyle bu yönüyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B. Nitelikli Dolandırıcılık Suçundan Kurulun Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.09.2020 tarihli ve 2019/589 Esas, 2020/290 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasına "Sanığın adli para cezasını ödememesi halinde gün hesabında 5 günün esas alınmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26838, Karar No: 2018/20332, Tarih: 12.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/26838 E.  ,  2018/20332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 01.12.1989-15.01.2014 tarihleri arasında davalı bankada müdür yardımcısı olarak görev yaptığını en son brüt ücretinin 5.639,00 TL olduğunu ,mesai saatlerinin 09.00-18.00 olmasına rağmen davacının çoğu zaman çıkış saatinin 22.00-23.00 bulduğu,hafta sonlarıda ayda 3-4 kez bankaya gelerek 2-3 saat ATM'ye para koyma/çekme gibi işlemlere nezaret ettiğini yeni gelen elemanlarının eğitiminin mesai saati sonrası yapıldığını , yılda en az 3 ay teftiş yapıldığını, teftişlerinde mesai sonunda yapıldığını, davalı işveren tarafından davacıya 21.02.2014 tarihinde ek mesai adı altında 5.722,44 TL. ödeme yapıldığı ancak bu ödemenin davacının fazla mesai alacağını karşılamadığını ileri sürerek fazla mesai alacağı ile birlikte İkitelli şubesinde çalışırken müdür yardımcısı ... tarafından işlenen zimmet suçu nedeniyle davacının da gerekli kontrolleri sağlamadığı gerekçesi ile yükselmenin durdurulması ve banka riskine mahsup edilmek üzere bir aylık ikramiye tutarı olan 3.149,15 TL. nin davalı banka tarafından el konulduğunu,bu tutarın ilgili kişi tarafından yatırıldığını bu nedenle bloke edilen 3.149,15 TL. ile birlikte fazla mesai alacakları olduğunu ileri sürerek; davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; zamanaşımı defiinde bulunarak , davacının 25.03.2009-15.01.2014 tarih aralığındaki fazla mesaisini talep edebileceği ancak davacının emekli olduğundan her türlü hak ve alacağının ödendiğini , işyerinde haftada 5 gün 9.00-18.00 arası mesai yapıldığı fazla çalışma yapılmadığını, kaldi ki davacının 2000 yılından itibaren 1. dereceden imza yetkili müdür yardımcısı olduğu ücret, prim ve ikramiyelerinin fazla çalışmalarını da kapsadığı, davacıdan kesilen paranın idari para cezası olduğu bu nedenle bloke edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, fazla çalışma alacağı talebinin reddine, Davacıdan tahsil edilen 3.149,15 TL nin davacıya 15.01.2009 tarihinden itibaren işleyecek bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiz ile birlikte iadesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Mahkemece, fazla çalışma alacağı talebinin reddine, Davacıdan tahsil edilen 3.149,15 TL nin davacıya 15.01.2009 tarihinden itibaren işleyecek bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiz ile birlikte iadesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davacı işçi fazla çalışma ücreti talep etmiş,mahkemece haftalık 45 saat üzerinde fazla çalışma yapıldığının ispatlanamadığı gerekçesi ile isteğin reddine karar verilmiştir. Bilirkişi raporunda davacının haftada 44 saat çalıştığı fazla çalışmasının bulunmadığı ve işyerinde haftalık çalışma süresinin 40 saat olarak uygulandığına dair bir delil ileri sürülmediği gerekçesi ile hesaplamaya gidilmemiş olsa da temyiz dilekçesi ekinde sunulan Toplu İş Sözleşmesinde 01.05.2013-30.04.2015 tarihleri arasında haftalık çalışma süresi 40 saat olarak belirlenmiştir.

İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmesinin celbi ile aynı kuralın bulunup bulunmadığı, davacı işçinin Sendika üyesi olup olmadığı, kapsam dışı statüde çalışıp çalışmadığı belirlendikten sonra haftalık 4 saatlik fazla sürelerle çalışma olup, olmadığı değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın açıklanan sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/260, Karar No: 2021/666, Tarih: 23.12.2021

**Ceza Genel Kurulu         2017/260 E.  ,  2021/666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Katılanlar : 1- ..., 2- ...

Sanıklar ... ve ...’nın kasten öldürme suçundan beraatlerine ilişkin ... 9. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 25.02.2013 tarihli ve 44-50 sayılı hükümlerin katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 06.11.2014 tarih ve 1977-5006 sayı ile;

“...1) Sanıklar ve maktul arasında geçen olaylarda bilgisi olduğu anlaşılan tanık ... ile maktulün kaybolduğu tarihlerde sanıkların yanında bulunan ve şüpheli hareketleri konusunda bilgi veren tanık ...'in sanıklar ve müdafileri ile katılanlar ve vekilinin bulunduğu oturumda hazır edilerek ve taraflara soru sorma hakkı tanınarak ayrıntılı şekilde beyanlarının alınması,

2) Maktulün evden ayrılmasının ardından maktulün ikamet ettiği bölgede büfecilik yapan ... Uysal'ın kullandığı 0232 ... numaralı telefon hattını arayan kişilerin tespit edilerek bu konuda ayrıntılı araştırmanın yapılması,

Sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

... 9. Ağır Ceza Mahkemesi ise 04.02.2015 tarih ve 406-12 sayı ile;

"...Her iki sanık savunmalarında suçlamayı reddetmişlerdir. Maktulün anne babası olan katılanlar ile dinlenen tanıkların hiç birinin görgüye dayalı bilgileri bulunmamaktadır. Dosyadaki bilgilere göre sanık ... ... numaralı mobil telefon ile ... numaralı sabit telefonu, sanık .... numaralı mobil telefonları ve ... numaralı sabit telefonu kullanmaktadır. Bu numaralar ile 0232 ... numaralı büfecilik yapan ... Uysal'a ait telefon arasında görüşmeler olup olmadığı TİB Başkanlığının 22.02.2008 tarihli yazısında bellidir. ... Uysal'ın sabit numarasını sanıklara ait mobil ve sabit telefonlar suç tarihleri itibarıyla aramamıştır. Bu husus telefon dökümlerinden açıkça anlaşılmaktadır.

Tanık ...'in tekrar dinlenmesi talep edilmiş ise de; bu tanık başvurusu üzerine celse arası mahkeme huzurunda dinlenmiş olup ne bu tanığın ne de sanıkların işlettiği at çiftliğinin maliki olan ve yurt dışında yaşadığı hazırlık ifadesinden anlaşılan tanık ...'in görgüye dayalı bilgileri yoktur. Dolasıyla yargılamanın sürüncemede kalmaması açısından bu tanıkların yeniden dinlenmelerinde fayda görülmemiştir. Ayrıca maktulün evden ayrılmasının ardından maktulün ikamet ettiği bölgede büfecilik yapan ... Uysal adlı kişinin ... yerine bağlı 0232 ... no'lu telefonun, bildirilen tarihlerde hangi telefonlar tarafından arandığı hususunda hazırlık aşamasında mahkeme kararına istinaden iletişimi tespit edilerek çözümü yaptırılmış olup arayan telefonlar arasında dosya kapsamına göre, sanıklarca kullandığı belirlenen telefon numaralarına rastlanmamıştır. Kaldı ki, büfeci ... 'ın ... yerinin sanıklardan biri tarafından arandığının belirlenmesi hâlinde bile, bu durum tek başına sanıkların yüklenen suçtan mahkûmiyetlerine yeterli kabul edilemez.

Gerek ...'in gerekse soruşturma sırasında dinlenen ve Almanya'da oturan ... olayla ilgili hiç bir görgüsü ve duygusu mevcut değildir. Bu husus beyanlarından açıkça anlaşılmaktadır. Olaya ilişkin görgüsü, duygusu olmayan tanıklara sorulacak sorular ve alınacak yanıtlar ne olursa olsun olayı aydınlatması da söz konusu olamaz. Çünkü açıklandığı gibi her iki tanık da olayla ilgili görgüye ve duyguya dayalı hiç bir bilgiye sahip değildir..." şeklindeki gerekçeyle bozmaya direnerek önceki hükümler gibi sanıkların beraatlerine hükmetmiştir.

Direnme kararına konu bu hükümlerin katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.11.2016 tarihli ve 127424 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 1382-2078 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 08.03.2017 tarih ve 230-720 sayı ile; direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklar hakkında eksik araştırmayla hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkindir

İncelenen dosya kapsamından;