muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9783, Karar No: 2014/13041, Tarih: 17.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/9783 E.  ,  2014/13041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/12/2013

NUMARASI : 2011/553-2013/959

DAVA :Davacı, cezai şart alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalının 28/04/2009 tarihinde belirsiz süreli iş sözleşmesi ile davacı şirkette satın alma sorumlusu olarak çalışmaya başladığını, kendi el yazısı ile yazdığı 17/02/2011 tarihli dilekçe ile istifa ettiğini, çalışması kapsamında rekabet yasağı sözleşmesi ve gizlilik taahhütnamesi imzaladığını, söz konusu rekabet yasağı sözleşmesinde 100.000 TL tutarında cezai şart öngürüldüğünü, fakat davalının söz konusu sözleşmede öngürülen bir yıllık süre sona ermeden rakip firmaolan M. N. İlaç Sanayi A.Ş ' de satın alma sorumlusu olarak çalışmaya başladığını iddia ederek rekabet yasağı ihlalinden doğan cezai şart alacağının hüküm altına alınmasını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, yargılamaya katılmamıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalının imzalamış olduğu rekabet yasağı sözleşmesini ihlal ederek davacı işyerinden ayrılmasından sonra davacı şirket ile aynı işi yapan bir ilaç firmasında çalışmaya başladığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, rekabet yasağının ihlalinden doğduğu ileri sürülen cezai şart ücretinin tahsili istemine ilişkin olup, öncelikle dikkate alınması gereken husus uyuşmazlığın 4857 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir.

Davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348. maddesi “İş sahibinin müşterilerini tanımak veya işlerinin esrarına nüfuz etmek hususlarında işçiye müsait olan bir hizmet akdinde her iki taraf, akdin hitamından sonra, işçinin kendi namına iş sahibi ile rekabet edecek bir iş yapamamasını ve rakip bir müessesede çalışamamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olamamasını şart edebilirler. Rekabet memnuiyetine dair olan şart, ancak işçinin müşterileri tanımasından ve esrara nüfuzundan istifade ederek iş sahibine hissolunacak derecede bir zarar husulüne sebebiyet verebilecek ise, caizdir. İşçi, akdin yapıldığı zamanda reşit değil ise rekabet memnuiyetine dair olan şart batıldır.” hükmünü haiz olup, madde metninden de anlaşılacağı üzere bu madde sözü edilen sırlara vakıf işçinin sözleşme yapmak şartıyla işten ayrılması halinde aynı işi kendi adına yapmamasını, rakip bir müessesede çalışmamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olmamasını düzenlemektedir. Düzenleme, hizmet sözleşmesi içinde yer almakla birlikte hizmet sözleşmesi süresi içinde yapılmaması gereken bir hususta değil, hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra yapılmaması gereken bir hususta düzenleme getirmektedir.

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları ile aynıdır.

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları ile aynıdır.

Oysa somut uyuşmazlıkta davacı taraf, davalının sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen eylemi sebebiyle cezai şart istemektedir. Rekabet yasağının iş sözleşmesinin bitiminden sonraki bir tarihte ihlal edilmesi iş mahkemelerini görevli olmaktan çıkarmaktadır. Ayrıca rekabet yasağının belirlenmesinde ticari sırrın ne olduğu uzman mahkemelerce değerlendirilmesi gereken ve piyasa şartlarıyla sıkı sıkıya bağlı bulunan ticari bir konudur. Kaldı ki, davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesiyle kanun koyucu çok açık bir şekilde 818 sayılı Kanun'un 348. maddesinden kaynaklanan davaların mutlak ticari davalardan olduğunu öngörmüştür. Mutlak ticari davalar herhangi bir unsurun, bağlama noktasının veya sebebin davanın ticari niteliğini değiştirmediği, mahkemenin kanaatinin rol oynamadığı davalardandır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 29.02.2012 tarih 2011/11-781 Esas- 2012/109 Karar sayılı ilamında da hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen 818 sayılı Kanun’un 348. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken uyuşmazlıklara ilişkin davaların 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3. maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığı ve mutlak ticari davaların görülme yerinin ise, açık biçimde ticaret mahkemeleri olduğu belirtilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, Mahkemece mutlak şekilde ticaret mahkemelerinin görevine giren davada görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilerek hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.04.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6654, Karar No: 2020/901, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/6654 E.  ,  2020/901 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17361, Karar No: 2024/21740, Tarih: 03.07.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/17361 E.  ,  2024/21740 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Ermenek Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.07.2018 tarihli ve 2018/9 Esas, 2018/37 Karar sayılı kararı ile sanığın 23.07.2017 tarihinde işlediği kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 4 yıl hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Yukarıda (A) bendinde açıklanan mahkûmiyet kararının istinaf edilmesi üzerine kararı inceleyen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 25.06.2020 tarihli ve 2018/1623 Esas, 2020/710 Karar sayılı kararı ile aynı Dairenin 2018/1594 Esas sayılı dosyası ile aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunması sebebiyle her iki dosyanın birleştirilmesine, yargılamaya 2018/1594 Esas sayılı dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

C. Ermenek Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.07.2018 tarihli ve 2018/16 Esas, 2018/38 Karar sayılı kararı ile; sanığın,

1. 30.08.2017 tarihinde işlediği kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 4 yıl 6 ay hapis ve 12.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. 30.09.2017 tarihinde işlediği kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 4 yıl hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

2. 30.09.2017 tarihinde işlediği kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 4 yıl hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

D. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 04.11.2020 tarihli ve 2018/1594 Esas, 2020/1120 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve yukarıda (A), (C.1.) ve (C.2.) numaralı bentlerde açıklanan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurularına ilişkin olarak 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararlarının kaldırılması ile sanığın; kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü

maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 5 yıl 4 ay hapis ve 13.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

A. Hükmün gerekçesiz olduğuna,

B. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

C. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

D. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına,

E. Kararın usûl ve yasaya aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

Yargıtay'ın denetim işlevini yerine getirebilmesi için temyiz incelemesine konu hükmün gerekçe bölümünde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaatin, suç oluşturduğu sabit görülen fiilin ve bunun nitelendirmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan;

Hükmün gerekçesinde iddianame tarihleri belirtilerek sanık hakkında 3 ayrı dava açıldığı ve bu davalarda 5 ayrı eyleminin bulunduğu belirtildikten sonra sanığın, "30.08.2017" tarihinde 78 kök kenevir ektiği ve bir başka eyleminde de yine "30.08.2017" tarihinde kök sayısı ve elde edilebilecek net esrar miktarı kesin olarak belirlenmeden "3-4 kök" şeklinde kenevir ektiğinin kabul edilerek "kök sayısı" itibarıyla sanığın eyleminin "2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi" kapsamında olduğu belirtilmesine rağmen; hüküm fıkrasında tek eylemin sabit olduğu kabulüyle "münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu" esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekmek suçunu işlediğinin belirtilmesi, ancak sonrasında "2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi" gereğince cezalandırılmasına karar verilerek hükmün karıştırılması,

2313 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin son fıkrasına göre "ekim yapma" ibaresinin, tohumun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadarki süreci kapsadığı, eylem tarihlerinin de birbirine çok yakın olduğu ve kenevir ekilen yerlerin aynı bölgede bulunduğu gözetilerek; sanığın eylemlerinin tek suç, ayrı suç veya zincirleme suç oluşturup oluşturmadığı tartışılıp değerlendirilerek zincirleme şekilde suçun işlendiği kabul edildiği takdirde zincire dahil kaç eylemin olduğu belirlenerek artırım oranının olay sayısı gözetilmek suretiyle tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 04.11.2020 tarihli ve 2018/1594 Esas, 2020/1120 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13070, Karar No: 2020/18353, Tarih: 08.12.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/13070 E.  ,  2020/18353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde,

Hakaret suçunda temel cezanın doğrudan TCK'nin 125/3-a maddesi uyarınca belirlenmesinde isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

a) Katılanın olay tarihinde okulda özel güvenlik görevlisi olarak çalıştığına ilişkin görev belgesi dosya içerisine getirtilmeksizin eksik araştırma ile sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 125/3-a maddesinin uygulanması,

b)Hakaret suçunun aleni bir yer olan yolda işlenmesine karşın, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 125/4. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza verilmesi,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA,

2) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a) Adli Tıp Kurumu uygulama ve kriterleri ile Dairemizin istikrarlı içtihatlarına göre katılanın yüzünde sabit iz kalıp kalmayacağı yönündeki raporun olay tarihinden en az 6 aylık süre geçtikten sonra yapılacak muayene sonucunda düzenlenmesi gerektiği, mağdurun yaralanmasının yüzünde sabit iz niteliğinde olduğuna dair Konya Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 06.05.2016 tarihli raporun ise olay tarihinin üzerinden 6 ay geçmeden yapılan muayenesi sonucu düzenlendiği anlaşılmakla, katılanın tüm tedavi evrakları ve raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğüne sevkinin yapılarak, yaralanmasının yüzde sabit ize neden olup olmadığı yönünde yeniden raporunun aldırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yetersiz rapora dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Katılanın olay tarihinde okulda özel güvenlik görevlisi olarak çalıştığına ilişkin görev belgesi dosya içerisine getirtildikten sonra sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-c maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı gözetilmeksizin eksik araştırma ile uygulanmaması,

Kabule ve uygulamaya göre de;

b) Katılanın olay tarihinde okulda özel güvenlik görevlisi olarak çalıştığına ilişkin görev belgesi dosya içerisine getirtildikten sonra sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-c maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı gözetilmeksizin eksik araştırma ile uygulanmaması,

Kabule ve uygulamaya göre de;

c) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek savunma hakkının kısıtlanması,

d) Katılanın hem yüzünde sabit ize hem de vücudunda kemik kırığına neden olacak nitelikte yaralandığı olayda, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi gereğince temel cezaya hükmedilirken TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler ve TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi gözetilerek sonuç cezaya etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilememesi,

e) Katılanın hem yüzünde sabit ize hem de vücudunda kemik kırığına neden olacak nitelikte yaralandığı olayda, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında yanlızca daha ağır netice olan yüzünde sabit ize neden olacak nitelikte yaralamadan dolayı ceza tayini gerekirken, yaralanma sırasında kemik kırığı da meydana geldiğinden ayrıca TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca cezanın artırılması,

f) Sanığın kamu görevlisi olan katılanı yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle yüzünde sabit ize neden olacak nitelikte kasten yaraladığının kabul edilmesine karşın, cezasının 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-c, 87/1-c-son maddesi uyarınca 5 yıldan az olamayacağının gözetilmemesi suretiyle eksik ceza verilmesi,

g) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA,

3) Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA,

3) Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a) Sanığın, suç tarihinde katılanın güvenlik görevlisi olarak çalıştığı okula geldiği, okulun içinde kantin bölümüne geçerek oturduğu, katılanın sanığı oturmanın yasak olduğunu söyleyerek dışarı çıkması yönünde uyarması üzerine sanığın katılana "sen benim kim olduğumu biliyor musun, bana Adanalı derler, çık dışarı da görüşelim" şeklinde sözlerle tehdit ettiği, katılanın sanığa okul dışına kadar refakat ettiği, dışarda sanığın tekrar okula doğru yöneldiği, katılanın sanığı tekrar uyarması üzerine sanığın katılana sinkaflı sözlerle hakaret edip kafa ile darp ederek burnunda kemik kırığına ve alınan rapora göre yüzde sabit ize neden olacak nitelikte yaraladığı olayda, görev belgesi dosyaya getirtilerek sanığın eylemlerinin kasten yaralama ve hakaret suçları dışında, görevi yaptırmamak için direnme suçunun TCK'nin 265/1. maddesi tehdit unsurunu da oluşturduğu, sanık hakkında ayrıca görevi yaptırmamak için direnme suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde tehdit suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kabule ve uygulamaya göre de;

b) Sanık hakkında kasten yaralama ve hakaret suçlarında temel cezalar alt sınırdan belirlendiği halde tehdit suçundan gerekçesi belirtilmeden alt sınırdan uzaklaşılması suretiyle çelişkiye düşülmesi,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 08.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/313, Karar No: 2015/4339, Tarih: 26.03.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/313 E.  ,  2015/4339 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... aralarındaki menfi tespit davası hakkında ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 07.05.2013 gün ve 2012/189 E. - 2013/198 K. sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Dairemizin 18.09.2014 günlü geri çevirme kararının (b) bendinde belirtilen hususların yerine getirildiği ancak anılan kararın (a) bendinde eklenerek gönderilmesi istenilen takip dosyası ile takibe dayanak senet aslının gönderilmediği anlaşılmış olup Dairemiz geri çevirme kararları gereğinin yerine getirilmesinde gereken özen ve dikkatin gösterilmesi, aksi halin ilgililerin sorumluluğunu doğuracağı da gözetilerek heyetçe incelenmesine gerek görülen davaya konu ... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2011/5462 Esas sayılı takip dosyasının tamamının okunaklı ve tasdikli bir örneği ile takibe dayanak yapılan senet aslının eklenerek yeniden Dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.