muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4876, Karar No: 2015/5888, Tarih: 02.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/4876 E.  ,  2015/5888 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/281536

MAHKEMESİ : Seydişehir Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü D.. Ş.. hakkında 765 sayılı TCK'nun 450/4, 51/2, 59/2, 31, 33 maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay l.Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu kurulan hükümde bozma sebepleri dışında Kanuna aykırı cihet görülmediğinden hükümlü müdafıinin yasal savunmaya, katılan vekilinin takdiri indirim nedeni bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; hükümlünün babası olan maktul ile aralarında geçimsizlik bulunduğu, bu nedenle maktulün bir süre evden uzaklaştığı, tekrar eve döndükten sonra olay günü aralarında yeniden tartışma çıktığı, hükümlünün odasına çekilmesinden sonra maktulün bu defa eşiyle tartışmaya başladığı, bunun üzerine gelen hükümlünün aralarına girdiği, annesini başka bir odaya aldığı, maktulün mutfaktan bıçak alarak hükümlüye tevcih ettikten sonra eşinin girdiği odanın kapısına vurmaya başladığı, bu hususların etkisi altında hükümlünün maktulün elindeki bıçağı alarak onu öldürdüğü anlaşılan olayda; maktulden kaynaklanan haksız eylemlerin ulaştığı boyuta göre 18 yıldan 24 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 29. maddesi uyarınca daha vahim hallerin varlığı da dikkate alınarak alt ve üst sınırlar arasında makul bir indirim yapılması yerine en üst oranda indirim tatbiki,

2-Uyarlama yargılaması sonucunda kurulan hükümde infazda tereddüdü önleme bakımından kesinleşen hükümdeki yargılama gideri ile vekalet ücretine aynen yer verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, uyarlama yargılamasında sarf edilen giderler ile vekalet ücretinin hükümlüye yükletilmesi,

3-24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda hükümlünün hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup hükümlü müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibara yerinde görüldüğünden re'sen de temyize tabi hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 02/12/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5136, Karar No: 2012/5720, Tarih: 04.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/5136 E.  ,  2012/5720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- KARAR -

Temyize konu uyuşmazlık mahkemece verilen 19.07.2012 tarihli ihtiyati tedbir kararının kaldırılmasına yönelik ara karara ilişkindir. Ancak söz konusu ara kararın tamamı gönderilmemiş olup, dosyaya sunulan ve yazı işleri müdürü tarafından 14.08.2012 tarihli "aslının aynıdır." şerhi ile onaylı fotokopi örneğinde ise ara kararın büyük bir bölümü eksik şekilde Yargıtay denetimine gönderilmiştir.

İhtiyati tedbirle ilgili talepler acele işlerden olup, bu hali ile temyiz itirazlarının incelenmesi mümkün olmayıp, yapılan eksiklik hak kaybına neden olacaktır.

Bu durumda, mahkemece gerekli dikkat ve özen gösterilerek tedbirin kaldırılmasına yönelik 19.07.2012 tarihli ara kararın okunaklı ve incelemeye müsait örneğinin çıkarılarak ivedi olarak gönderilmesi, aksi durumun adaletin gecikmesine neden olacağından ilgililer hakkında yasal yollara gidileceğinin bilinmesi açıklaması ile dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlere, dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7943, Karar No: 2020/925, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/7943 E.  ,  2020/925 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8655, Karar No: 2021/4753, Tarih: 28.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/8655 E.  ,  2021/4753 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1-..., 2-... ile davalı ... aralarındaki muarazanın davasına dair İstanbul 9. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 26/11/2015 günlü ve 2012/152 Esas – 2015/374 Karar sayılı hükmün onanması hakkında Yargıtay (kapatılan)13. Hukuk Dairesince verilen 06/05/2019 günlü ve 2016/14020 Esas – 2019/5757 Karar sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, İstanbul ili ... ilçesi ... Mah. Atatürk Bulvarı... Merkezi No:1 adresindeki ... Optik Müessesinin sahipleri olduğunu, mesul müdürleriyle birlikte optik müessesini faaliyete geçirebilmek için başta mesul müdürlük yapacak kişinin diploması da dâhil SGK Optisyenlik Sözleşmesinin imzalaması için gerekli olan tüm belgeleri toplayıp, noterden onaylattırdıklarını, Optisyenlik Müessesesi Ruhsatnamesinin düzenlenerek taraflarına verildiğini, 30/01/2008 tarihinde mesul müdür olan ... ile faaliyete başladıklarını, 21/09/2010 tarihinde müessesenin kapanmasıyla mesul müdür ile bağlantılarını kestiklerini, davalı kurumun 06/04/2012 tarihli 6.624.810 sayılı yazıları ile 30/01/2008-21/09/2010 tarihleri arasında mesul müdürlük görevini yapan...'un gözlükçülük ruhsatnamesinin bulunmadığının tespit edildiğinin ve...'un mesul müdürlük yaptığı tarihler arasında mesul müdür olarak görev yapan şahsın hileli eylemleri nedeniyle mesul müdürlük görevi döneminde ödenen reçete bedellerinin müştereken ve müteselsilen hesaplanacak yasal faiziyle birlikte tahsil edileceğinin bildirildiğini, davalı kurumun istediği belgeleri Noterden tasdik ettirdiklerini, mesul müdürün tüm belgelerini kuruma ibraz ettiklerini, kurumun da tüm belgeleri inceleyerek 08/01/2010 tarihli Optik Sözleşmesini imzaladığını, söz konusu işlem ve eylemde kusurlarının olmadığını belirterek davalı kurum ile aralarındaki murazaranın men'ine, borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, kurum işleminin doğru olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Davalı, kurum işleminin doğru olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı kurum tarafından dava konusu cezanın tahakkukuna esas kurum kararı ve davalı yandan 04/03/2013 tarihli ve CZ 3.880.401 sayılı kararı ile 267.595,81-TL optisyenlik hizmeti nedeniyle, kurumun davacının verdiği hizmetler karşılığı ödediği bedelin iadesinin talep edildiği, oysa dava konusu mesul müdür optisyene ait belge ve bilgilerin sahteliğinin davacı yanca bilindiğine ve sahte olduğuna ilişkin herhangi bilgi ve belgenin dosyaya sunulmadığı anlaşılmakla davanın kabulü ile davacıların, davalı yana davalı kurum kararları gereğince 267.595,81-TL borçlu olmadıklarının tespitine, taraflar arasındaki muarazanın bu şekilde giderilmesine, karar verilmiş ve davalının temyizi üzerine Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin 06/05/2019 günlü ve 2016/14020 Esas – 2019/5757 Karar sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmesi üzerine, bu sefer davalı karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1-Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında benimsenen mahkeme kararındaki gerekçelere göre, HUMK'nın 440 ıncı maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymayan davalı tarafın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

2-Davalı aleyhine yargılama gideri olarak hükmedilen harca yönelik incelemeye gelince;

Davalı SGK Başkanlığı'nın, 492 sayılı Harçlar Kanunu ve 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu'nun 36. maddesi hükmüne göre harçtan muaf olması nedeniyle davacı tarafından karşılanan harç giderinin de davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün, HUMK'nun 438/7 maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Bu itibarla da verilen kararın zuhulen onandığı, yeniden yapılan inceleme sonucunda anlaşıldığından, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile, Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin 06/05/2019 günlü ve 2016/14020 Esas – 2019/5757 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına ve belirtilen gerekçeyle hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla da verilen kararın zuhulen onandığı, yeniden yapılan inceleme sonucunda anlaşıldığından, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile, Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin 06/05/2019 günlü ve 2016/14020 Esas – 2019/5757 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına ve belirtilen gerekçeyle hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı tarafın sair karar düzeltme isteminin reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalı tarafın karar düzeltme isteminin kabulü ile Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin 06/05/2019 günlü ve 2016/14020 Esas – 2019/5757 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, hüküm fıkrasının (2) ve (4) nolu bentlerinin hükümden çıkartılarak yerine “Davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacı tarafından yatırılan harçların karar kesinleştiğinde ve istek halinde davacıya iadesine” ifadesinin yazılmasına ve yine hüküm fıkrasının (5) nolu bendinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine “Davacı tarafça sarf edilen 81,40-TL posta giderinin davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine” ifadesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 28.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/186, Karar No: 2024/7466, Tarih: 16.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/186 E.  ,  2024/7466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2155 E., 2023/2176 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/160 E., 2023/362 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleştirilen davanın kabulü ile boşanma ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava ile cevaba cevap dilekçelerinde; erkeğin, müvekkilini evlilik birliği boyunca aşağılandığını, hakaret ettiğini, "Kendini sat evi geçindir", "Lan, sığır, mal, hayvan " şeklinde sözler söylediğini, ortak çocuklara karşı müvekkili hakkında "O kim oluyor da ona soruyorsunuz, o ne bilir" şeklinde sözler söyleyerek değersizleştirdiğini, erkeğin hastalığında hastanede ve evde her türlü ilgilenen müvekkiline karşı erkeğin müvekkilini istemediğini, bundan sonra kendi hayatını yaşayacağını söylediğini, ortak evi terk ettiğini ve eve maddî katkı vermediğini, erkeğin iddialarını kabul etmediklerini, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını beyanla davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin müvekkiline verilmesine, çocuklar lehine ayrı ayrı aylık 500,00 TL iştirak nafakasına, müvekkili lehine aylık 500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 25.000,00 TL maddî ve 25.000,00 TL manevî tazminata, ziynet eşyalarının iadesine, erkeğin birleştirilen davasının reddine, ıslah dilekçesi ile ziynet eşyalarının 94.175,00 TL bedelinin faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili cevap ile birleştirilen dava dilekçelerinde; iddialarının asılsız olduğunu, kabul etmediklerini, kadının sorumluluklarını yerine getirmediğini, sorumsuz davrandığını, müvekkiline sevgi ve ilgi göstermediğini, beğenmediğini, müvekkiline işyerinde HIV bulaşması üzerine hastalığında ilgilenmediğini, sevmediğini ve istemediğini söylediğini, müvekkiline ve ailesine hakaret ettiğini, aşağıladığını, psikolojik şiddet uyguladığını, ortak çocuklara sözlü ve fiziksel şiddet uyguladığını, müvekkilini evden kovduğunu, müvekkilinin ise bu nedenle evi terk etmek zorunda kaldığını, kadının, ortak konuta gelen müvekkilinin raporlu üç aylık ilaçlarını ortadan kaybettiğini ve müvekkiline vermediğini, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını beyanla asıl davanın reddine, birleştirilen davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin müvekkiline verilmesine, çocuklar lehine ayrı ayrı aylık 1.000,00 TL nafakaya, müvekkili lehine 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin, kadına "Hayvan, sığır" şeklinde söyleyerek hakaret ettiği, "Sen ne bilirsin, sen sus, sen karışma, sen bilmezsin", "kendini sat evi geçindir" şeklinde sözler söylediği, Adana'ya taşınmak isteyerek "Ben giderim sen kabul etmiyorsan gelme" şeklinde söylediği, kadının ise erkeğin ailesinin ortak konuta gelmesini istemediği, bayramlarda yüzünün asık olduğu, ailesine karşı güler yüz göstermediği, erkeğe bazen "Burnun büyük", "Sen kimsin" şeklinde söylediği, tartışma esnasında tarafların birbirlerine karşılıklı olarak hakaret ettikleri, tarafların sürekli birbirlerini istemediklerini söylediği, evlilik birliğinin sarsıldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğu, sosyal inceleme raporuna göre ortak çocukların velâyetinin kadına verilmesine, velâyeti kendisine verilmeyen tarafın çocukların bakım ve eğitim giderlerinden gücü oranında sorumlu olduğundan çocuklar lehine iştirak nafakasına, işi ve geliri olmayan, boşanmakla mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve boşanmaya sebep olan olaylar nedeniyle kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın lehine, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylarda tarafların kusurunun ağırlığı, tarafların evlilik süreleri, paranın alım gücü dikkate alınarak yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminata karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile asıl ve birleştirilen davanın kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, ortak çocuklar ... ve ...'un velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar ile baba arasında kişisel ilişki tesisine, çocuklar lehine ayrı ayrı takdir edilen aylık 350,00 TL tedbir nafakasının karar tarihi ile aylık 500,00 TL'ye artırılmasına, kararın kesinleşmesinden itibaren iştirak nafakası olarak devamına, kadın lehine takdir edilen aylık 400,00 TL tedbir nafakasının karar tarihi ile 500,00 TL'ye artırılmasına, kararın kesinleşmesinden itibaren yoksulluk nafakası olarak devamına, kadının lehine 25.000,00 TL maddî ve 25.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin maddî ve manevî tazminat, velâyet ve iştirak nafakası taleplerinin ayrı ayrı reddine, kadının ziynet eşyalarına yönelik talebinin kabulü ile 94.175,00 TL ziynet bedelinin ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte erkekten alınarak kadına ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili; kusur belirlemesi, ortak çocuklar lehine hükmedilen iştirak nafakası ile kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası ve maddî, manevî tazminat ve miktarları, ziynet alacağı davasının kabulü yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili; kusur belirlemesi, ortak çocuklar lehine hükmedilen iştirak nafakası ile kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası ve maddî, manevî tazminat ve miktarları, ziynet alacağı davasının kabulü yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davalı-davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine, ziynet alacağı davası yönünden kesin olarak karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili; kusur belirlemesi, ortak çocuklar lehine hükmedilen iştirak nafakası ile kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası ve maddî, manevî tazminat ve miktarları yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, karşılıklı açılan boşanma davasında kusur belirlemesinin yerinde olup olmadığı, ortak çocuk lehine iştirak nafakası ile davacı kadın lehine yoksulluk nafakası ve maddî, manevî tazminat verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, miktarlarının uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü, 175 inci,182 nci, 327 nci, 328 inci ve 330 uncu maddeleri; 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 194 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'nun 50 nci ve 51 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4713, Karar No: 2022/285, Tarih: 11.01.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/4713 E.  ,  2022/285 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

...

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.11.2008 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve eski hale getirme talebi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05.12.2019 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 11.01.2022 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklamaları dinlenildi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R

Mahkemece uyulan Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda hüküm kurulmuş olmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/01/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/1985, Karar No: 2015/7573, Tarih: 16.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/1985 E.  ,  2015/7573 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespitine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalı nezdinde 15.07.2010 – 02.07.2012 tarihleri arasında asgari ücretin üzerinde ücret ile sürekli ve kesintisiz olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiş, mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

1-)Davacının talebinin, asgari ücretin üzerinde ücret ile sürekli ve kesintisiz olarak çalıştığının tespitine ilişkin olduğu nazara alındığında, davacının çalışmalarının asgari ücretle yapıldığı hususu gözetilmeden, kabul kararı verilmesi, isabetsizdir.

2-)Sosyal Güvenlik Hukukumuzda, "sosyal sigortalarda çokluk", bir başka anlatımla bireylere olabildiğince sosyal sigorta hakkı tanıma, "yararlanmada ve yükümlülükte teklik" ilkesi egemendir. Buna göre, aynı tarihlerde farklı sosyal güvenlik kuruluşları kapsamında bulunulamaz. Çifte sigortalılık olarak adlandırılan bu statü, kanun hükümleriyle engellenmiştir. Belirtilmelidir ki, anılan düzenlemelerde yer alan "emekli sandıklarına aidat ödemekte olanlar" ibareleri, "başka sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi olanlar" şeklinde anlaşılmalı, "sosyal güvenlik kuruluşları ibarelerinin de aynı zamanda "sosyal güvenlik kanunları" terimlerini içerdiği kabul edilmelidir.

01.10.2008 tarihinden itibaren yürürlüğe giren, 5510 sayılı Kanunun 53’üncü maddesi uyarınca; sigortalının aynı Kanunun 4’üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde yer alan sigortalılık statülerinden birden fazlasına aynı anda tabi olunmasını gerektirecek şekilde çalışması halinde; öncelikle (c) bendi kapsamında, (c) bendi kapsamında sigortalılık yoksa ilk önce başlayan sigortalılık ilişkisi esas alınarak sigortalı sayılacaktır.

5510 sayılı Kanunun anılan 53’üncü maddesi, 6111 sayılı Kanunun 33’üncü maddesiyle değiştirilmiş; sigortalının 4’üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b)