muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/27484, Karar No: 2014/40148, Tarih: 25.12.2014

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü yasa koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi kanıtlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği neden dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal nedenle, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı(keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (06.10.2008 gün ve 2008/30274 Esas, 2008/25209 Karar, 11.09.2008 gün ve 2008/25324 Esas, 2008/23401 Karar sayılı ilamlarımız).

Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (06.10.2008 gün ve 2008/30274 Esas, 2008/25209 Karar, 11.09.2008 gün ve 2008/25324 Esas, 2008/23401 Karar sayılı ilamlarımız).

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli nedeni olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun

daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

Somut olayda; davalı işverence davacının daha önce çalıştığı dava dışı F.. Bankası ile davalı Şirketin birleşmesi sebebiyle yapılan norm kadro çalışmasına istinaden davacıya teklif edilen M.. Şubesindeki pozisyonunun kabul edilmemesi üzerine iş akdinin geçerli nedenle feshedildiği savunulmuştur.

Davalı Bankanın B.. Şubesinde güvenlik görevlisi olarak çalışan davacı işçi ise, bahse konu birleşme sonrasında kendi çalıştığı şubede güvenlik görevlisi açığı var iken kötüniyetli olarak Mardin İline atanarak yerine başka bir şubeden güvenlik görevlisinin başlatıldığını iddia etmiştir.

Bu iddia karşısında davalı işveren ise davacının çalıştığı şubeye başka bir güvenlik personelinin başlatıldığını kabul etmiş, ancak davacının performansı ile uygun olmayan davranışlarından dolayı bu şubede çalışmasının yerinde olamayacağı savunulmuştur.

Mahkemece davacının atama teklifine ilişkin kötüniyet iddiası tartışılıp değerlendirilmediği gibi hükme esas alınan raporda davayı aydınlatıcı niteliği haiz değildir.

Bu iddia karşısında davalı işveren ise davacının çalıştığı şubeye başka bir güvenlik personelinin başlatıldığını kabul etmiş, ancak davacının performansı ile uygun olmayan davranışlarından dolayı bu şubede çalışmasının yerinde olamayacağı savunulmuştur.

Mahkemece davacının atama teklifine ilişkin kötüniyet iddiası tartışılıp değerlendirilmediği gibi hükme esas alınan raporda davayı aydınlatıcı niteliği haiz değildir.

Bu durumda Mahkemece yapılacak iş, başka bir bilirkişi heyetine yerinde incelme yetkisi verilerek yaptırılacak incelemede, davalının norm kadro çalışması sonucunda istihdam fazlası olarak gösterdiği güvenlik personelinin çalışmaya devam edip etmedikleri, devam ediyorlar ise eski görevlerinde mi yoksa başka görevlerde mi çalıştıkları, yapılan bu yeni tekliflerde başka bir il’e atamanın da olup olmadığı ve bu atamalarda performans kriterinin dikkate alınıp alınmadığının, ayrıca aynı il içinde çalıştığı pozisyona uygun başkaca bir iş teklifinin davacıya yapılmasının mümkün olup olmadığının araştırılıp değerlendirilmesi gereklidir. Bilahare Mahkemece alınan bu bilirkişi raporuna göre, işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı ve davacıya yapılan atama teklifinin iyiniyet ilkelerine aykırı olup olmadığı hususlarının net bir biçimde ortaya konularak açıklığa kavuşturulması gerekir.

Belirtilen sebeplerle, eksik inceleme ve yetersiz araştırmaya dayalı olarak verilen kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/915, Karar No: 2020/2033, Tarih: 17.06.2020

**6. Ceza Dairesi         2020/915 E.  ,  2020/2033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/194-33 sayı ile; yağma suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne karşı, sanıklar ... ve ... savunmanları tarafından CMK'nin 272 ve müteakip maddeleri uyarınca istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 04.10.2019 gün ve 2019/2612-2112 sayılı "Esastan ret" kararına karşı, sanık ... ve savunmanı ile sanık ... tarafından usûlüne uygun, sanık ... savunmanı tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre, tayin edilen günde yapılan duruşma sonunda; sanıklar ... ve ... savunmanları tarafından temyiz dilekçelerinde ve sanık ... savunmanının duruşmada hukuka aykırı olduğu ileri sürülen hususlar ile re’sen incelenmesi gereken konular, CMK'nin 288 ve 289. maddeleri kapsamında, sanık ... hakkında duruşmalı, sanık ... yönünden duruşmasız olarak incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usûl ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Oluş ve dosya kapsamına göre; 14.10.2018 günü saat 05.00 sularında mağdurlar ... ve....'ın içerisinde uyuduğu çadıra gelip bıçak tevcih ederek çadırın içini arayan sanıklar .... ve ....'ın; mağdur ....'ın banka kartları, nüfus cüzdanı, tişört ve bandanasını; mağdur ...'ın güneş gözlüğü, banka kartları ve 20 TL parasını alıp ardından banka kartlarını iade ederek diğer suça konu eşya ile ayrıldıktan sonra mağdurların emniyet güçlerine müracaat ile eylemi gerçekleştirenlerin eşkal bilgilerini verip devamında pol-net sisteminden suçun faillerini teşhis etmeleri ile kolluk güçleri tarafından aynı gün gündüz vakti sanıkların yakalandıkları, yapılan üst aramasında suça konu hiç bir eşyanın bulunamadığı ancak her iki sanığın söz konusu eşyayı mağdurların rızaları ile verdiklerini, geri verebileceklerini belirtip, 14.10.2018 15.50 tarihli rızaen teslim ve muhafaza altına alma tutanağına göre de kolluk güçleri eşliğinde yaşadıkları konutlara giderek suça konu eşyayı kendi rızalarıyla iade edip, mağdur ...'ın bankamatikten çekip sanıklara verdiği paranın da kovuşturma aşamasında 09.04.2019 tarihli PTT makbuzuyla ödendiğinin anlaşılması karşısında;

Mağdur Mehmet Ali Kılınç'ın zararının soruşturma; mağdur ...'ın zararının ise kovuşturma aşamasında giderildiği dikkate alındığında; sanıklar ... ve ... hakkında 5237 sayılı TCK'nin 168. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği düşünülmeden yerinde yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Mağdur Mehmet Ali Kılınç'ın zararının soruşturma; mağdur ...'ın zararının ise kovuşturma aşamasında giderildiği dikkate alındığında; sanıklar ... ve ... hakkında 5237 sayılı TCK'nin 168. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği düşünülmeden yerinde yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-)15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... ile savunmanlarının temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü itirazları ve sanık ... savunmanının duruşmada yaptığı savunmaları yerinde görülmüş olduğundan, Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.04.2019 gün, 2019/194-33 sayılı ilâmı ile bu kararın istinaf başvuru yoluyla incelenmesi üzerine verilen İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 04.10.2019 gün, 2019/2612-2112 sayılı "İstinaf başvurusunun esastan reddine" dair kararının 5271 sayılı CMK’nin 302/2. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Yasa ile değişik CMK’nin 304. maddesi gereğince dosyanın Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmesine, ilişkin, oy birliğiyle alınan karar 17.06.2020 gününde Yargıtay Cumhuriyet Savcısı Doğan Kaya'nın katıldığı oturumda, sanık savunmanının yokluğunda açıkça ve yöntemince okunup anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/7891, Karar No: 2013/11418, Tarih: 02.07.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/7891 E.  ,  2013/11418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak bir kısım davalılar tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde kendi adına asaleten müvekkili ... adına vekaleten Av.... geldi. Hazır bulunanın sözlü beyanı dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, 36.430 TL kira alacağının tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm kendi adına asaleten, davalı ...'a vekaleten davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 6.3.2003 başlangıç, 31.12.2005 bitim tarihli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile davacıya ait kiralanan davalı kiracı ...'e kiralanmış, sözleşmeyi diğer davalılar ... ve ... müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla imzalamıştır. Davacı açmış olduğu işbu davada, aylık 2.130 TL'den Nisan 2003 ayı kirası ile, aylık 2.450 TL'den Ocak 2004 ayından 28.02.2005 tarihine kadar olan aylar kirası toplamı 36.430 TL'nin tahsilini istemiştir. Davacı daha önce aynı amaçla ve aynı kira paraları yönünden davalılar hakkında ... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2005 / 4030 sayılı dosyası ile 25.02.2005 tarihinde icra takibi başlatmış, takibe davalıların itiraz etmeleri üzerine, takip o aşamada kalmıştır. Şimdi ise 27.01.2009 tarihinde açılan işbu dava ile anılan aylar kira parasının tahsili istenmektedir. Söz konusu kira paraları sözleşme süresi içinde ve müteselsil kefil davalıların sorumlu olduğu dönem içinde kalmaktadır. Yine aynı dönem kirasına ilişkin sözleşme süresi içinde icra takibi yapılmış ise de, takibe itiraz edilmesi üzerine itirazın kaldırılması ya da itirazın iptaline ilişkin herhangi bir dava açılmamış, dosya uzun süre takipsiz bırakılmıştır. Mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 493. maddesi ( 6100 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 600. maddesi ) hükmü gereği bir kimse belirli bir süre için kefil olup da bu zamanın sona ermesini takip eden bir ay içinde alacaklı icraya ya da mahkemeye başvurarak hakkını talep etmezse veya takibatına uzun süre ara verirse kefil kefaletten kurtulur. Dava konusu olayda da, davacı, kefil davalılar hakkında yapmış olduğu icra takibini uzun süre takipsiz bırakmış, kira sözleşmesi süresinin 31.12.2005 tarihinde sona ermesinden çok sonra da, 27.01.2009 tarihinde açmış olduğu dava ile kira paralarının tahsilini talep

etmiştir. Bu durumda anılan yasa hükmü gereğince kefalet süresini takip eden bir ay içinde söz konusu kira alacağı takibe veya davaya konu edilmediğinden, kefil davalıların sorumluluğundan söz edilemez. Mahkemece, kefil davalılar hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davalı ... yararına takdir olunan 990.- TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 02.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32922, Karar No: 2015/35715, Tarih: 24.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/32922 E.  ,  2015/35715 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, yıllık izinlerinin eksik kullandırıldığını ileri sürerek, kullandırılmayan yıllık izinlerinin ücretinin faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalıların Cevap Özeti:

Davalı, husumet itirazında bulunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozmaya uyularak, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, kanuni süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Dosya içeriğinden, mahkemece verilen ilk kararın Dairemizce, özet olarak, “6360 sayılı On Üç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Altı İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun 1. maddesinin 1. fıkrası ile Malatya ili dahil sayılan illerde büyükşehir belediyesinin kurulduğu, 5. fıkrasında bu sayılan illerdeki il özel idarelerinin kaldırıldığı, yürürlük başlıklı 36 maddesinde de kanunun bu hükümlerinin ilk mahalli idareler seçiminde yürürlüğe gireceği beliritilmiştir. Anılan Kanun'un kabul edildiği tarihten sonraki ilk mahalli idareler seçimi ile yürürlüğe girmesiyle ... tüzel kişiliği dava devam ederken sona ermiştir. 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkarsıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, Hâzineye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22.02.2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır. Somut uyuşmazlıklarda il özel idaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara deverdildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.Tüzel kişiği sona eren il özel idarelerinin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzeleyen 6360 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 4

. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 4. fıkrasında bu kanun ile tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idareleri; personelini, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarını bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren bir ay içinde valiliğe bildireceği, bu idarelerin taşınmazlarının satışı, tahsisi ve kiralanması, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, her türlü imar uygulaması (inşaat ruhsatı hariç), iş makineleri ve diğer taşıtların satışı ile borçlanmaları İçişleri Bakanlığının onayına bağlı olduğu, 5. fıkarsında ise tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, valiliklere, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığına, büyükşehir belediyesine ve bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilmesine karar verileceği, devir işlemi, yapılacak ilk mahalli idareler genel seçimi tarihinde uygulamaya konulacağı Maliye Hâzinesine devredilen taşınmazlar Kanunun yayımlandığı tarih itibarıyla kullanmakta olan kurumlara tahsis edilmiş sayılacağı Hâzinenin özel mülkiyetindeki veya Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan Maliye Bakanlığınca, bu Kanun’un 1. maddesiyle tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerine, belediyelere ve köy tüzel kişiliklerine tahsis edilmiş olanlar; kuruluş kanunlarıyla kendilerine verilen kamusal nitelikteki görevleri yerine getirmeleri amacıyla ve komisyon kararıyla; ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşlarına, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlıklarına, büyükşehir belediyelerine, büyükşehir belediyelerinin bağlı kuruluşlarına ve ilçe belediyelerine tahsis edilmiş sayılacağı düzenlenmiştir. Bu düzenlemeler kapsamında devir öncesi doğan ve bir kurum ve kuruluşa devredilemeyen işçilik alacaklarının tahsili için açılan davalarda taraf sıfatının kime ait olduğu konusunda anılan kanunda bir düzenleme bulunmamaktadır. Dava konusu olayda davacı işçi devirden önce emekli olup iş ilişkisini sona erdirdiğinden talep ettiği yıllık izin ücretinden kimin sorumlu olduğunun belirlenmesi gerekecektir

. Bu düzenlemeler kapsamında devir öncesi doğan ve bir kurum ve kuruluşa devredilemeyen işçilik alacaklarının tahsili için açılan davalarda taraf sıfatının kime ait olduğu konusunda anılan kanunda bir düzenleme bulunmamaktadır. Dava konusu olayda davacı işçi devirden önce emekli olup iş ilişkisini sona erdirdiğinden talep ettiği yıllık izin ücretinden kimin sorumlu olduğunun belirlenmesi gerekecektir. Öncelikle devir, tasfiye ve paylaştırma komisyon kararının getirtilerek, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idaresinin devir öncesi borçlarının herhangi bir kuruma devredilip devredilmediğinin tespitinden sonra, devir var ise sorumluluğun davalı taraf sıfatının borcu devralan bu kurum veya kuruluşa ait olacağı, borçların devri konusunda alınmış bir karar yok ise anılan il özel idaresinin aktiflerini ve alacaklarını devralanın borçlardan da sorumlu tutulması gerekeceği, tüm bu araştırmalarla borçtan sorumlu tutulacak davada taraf ehliyetine sahip bir kurum veya kuruluş tespit edilemediği hallerde borcun mahalli idare birimi olan il özel idaresindeki çalışmalardan doğan bir borç olması ve devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yapması gereken komisyonu oluşturma yükümlülüğünün de mülki idareye verildiği dikkate alındığında davanın İçişleri Bakanlığına yönetilerek sonuçlandırılması gerekir.” gerekçesiyle bozulduğu, mahkemece bozma ilamına uyulduğu anlaşılmaktadır.