muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/118, Karar No: 2020/3801, Tarih: 05.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/118 E.  ,  2020/3801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 25.04.2018 tarih ve 2017/222 E- 2018/177 K. sayılı kararın davalı kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 13.09.2019 tarih ve 2018/1380 E- 2019/835 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "BERRY" ibareli 3, 5 ve 21.sınıf ürünleri içeren 13467 sayılı, "BERRİE" ibareli 3.sınıf ürünleri içeren 41874 sayılı, "BERRİ" ibareli 3.sınıf ürünleri içeren 41872 sayılı, "BERRY" ibareli 3.sınıf ürünleri içeren 41871 sayılı, "BHERRY" ibareli 3.sınıf ürünleri içeren 41870 sayılı, "BİERRİ" ibareli 3.sınıf ürünleri içeren 41875 sayılı, "BİERRY" ibareli 3.sınıf ürünleri içeren 41867 sayılı, "BEİRRY" ibareli 3.sınıf ürünleri içeren 41868 sayılı, "BEAİRRY" ibareli 3. sınıf ürünleri içeren 41869 sayılı markaların sahibi olduğunu, anılan markaların özellikle BİM markasıyla hizmet sunan işletmelerde sürekli biçimde kullanıldığını, davalının 17.03.2016 tarihinde "Lukberry" ibareli, 3 ve 25.sınıf ürünleri içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu, 2016/9612 kod numarası verilen başvuruya iltibas, tanınmışlık ve kötü niyet vakıalarına dayalı olarak 3.sınıf ürünler yönünden itirazda bulunduklarını, itirazlarının önce Markalar Dairesi ve nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, kararın haksız ve hukuka aykırı bulunduğunu, müvekkili markaları ile başvuru konusu işaretin görsel, sescil ve kavramsal olarak bıraktıkları umumi intibanın aynı olduğunu, başvurunun tescilinin müvekkilinin markaları ile iltibasa sebebiyet vereceğini ileri sürerek, 3.sınıf ürünler bakımından YİDK'in 2017-M-3168 sayılı kararının iptaline, davalı adına tescil edilen markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şahısça cevap dilekçesi sunulmamıştır.

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şahısça cevap dilekçesi sunulmamıştır.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının markalarının BERRY, BERRİE, BERRİ, BERRY, BHERRY, BİERRİ, BİERRY, BEİRRY, BEAİRRY ibareli oldukları, bunlardan BERRY ve BHERRY ibareli markaların, davalının "Lukberry" ibareli başvurusu ile görsel ve sescil olarak bıraktıkları umumi intiba itibariyle benzer nitelikte bulundukları, davacının diğer markalarının davalıya ait başvuru konusu işaretle benzer olmadığı, "Lukberry" ibaresiyle BERRY ve BHERRY ibaresinin yeteri derecede ayırt edici olmadığı ve ikisi arasında yeterli farklılık bulunmadığı, başvuru kapsamında yer alan 3.sınıftaki ürünlerin, davacı markalarının kapsamında yer alan ürün ve hizmetlerle aynı türden oldukları, davacının BERRY ve BHERRY ibareli seri markalarının bulunduğu, davalı başvurusunun da bu seri markaların arasına sızmış bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, Türk Patent YİDK'nın 2017/M-3168 sayılı kararının, 2016/9612 sayılı başvuru kapsamındaki 3.sınıftaki "Ağartma ve temizlik amaçlı maddeler: deterjanlar, çamaşır suları, çamaşır yumuşatıcıları, leke çıkarıcılar, bulaşık yıkama maddeleri. Parfümeri; kozmetik ürünleri, kişisel kullanım amaçlı koku vericiler (insan ve hayvanlar için deodorantlar dahil). Sabunlar. Diş bakımı ürünleri: diş macunları, diş parlatma ve beyazlatma maddeleri, tıbbi amaçlı olmayan ağız gargaraları. Aşındırıcı ürünler: zımpara bezleri, zımpara kağıtları, ponza taşları, aşındırıcı pastalar. Deri, vinil, metal ve ahşap için parlatma ve bakım ürünleri: cilalar, bakım kremleri, cilalama amaçlı vaks." ürünleri bakımından iptaline, aynı mallar yönünden davalı adına tescilli 2016/9612 sayılı markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı kurum vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı kurum vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalı kurum vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı kurum vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı kurumdan alınmasına, 05.10.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3451, Karar No: 2007/3836, Tarih: 22.11.2007

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/3451 E.  ,  2007/3836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili ile ihbar olunan ...Sigorta A.Ş vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait .... plaka sayılı aracın, davalılardan ...’in maliki, ...’in sevk ve idaresindeki ... plakalı aracın çarpması sonucu hasarlandığını belirtip, fazlaya dair haklarını saklı tutarak, hasar değer kaybı ve kazanç kaybı olarak toplam 15.625 YTL tazminatın, kaza tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, yetkiye ve kusura itiraz ederek davanın reddini savunmuş, davalı ... ayrıca yetki itirazında bulunmuştur.

İhbar olunan ... Sigorta A.Ş. vekili sorumluluklarının poliçe limiti ve sigortalılarının kusuru ile sınırlı olduğunu belirtip, 18.11.2005 tarihinde davacıya azami teminat limitinin ödendiğini bildirerek sorumluluklarının kalmadığını bildirmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere, Yargıtay bozma ilamına ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulü ile 13.050,00 YTL tazminatın 25.07.2005 kaza

tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte (davalı ... Sigorta A.Ş. yönünden sigorta poliçesindeki limit ile sorumlu olmak üzere ) davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davalılar vekili ile ihbar olunan ... Sigorta A.Ş. vekilince temyiz edilmiştir.

1.Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin ve ihbar olunan... Sigorta A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendlerin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2. Davalı aracın zorunlu trafik sigorta poliçesini düzenleyen... Sigorta A.Ş. aleyhinde açılmış bir dava bulunmamaktadır. Yargılama sırasında dava... Sigorta A.Ş.’ne ihbar edilmiştir.Davaya ithal suretiyle husumet tevcih edilemeyeceğine göre ihbar olunan sigorta şirketinin aleyhinde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

3.Davalı aracın trafik sigorta poliçesini düzenleyen... Sigorta A.Ş. tarafından 18.11.2005 tarihinde poliçe limiti olan 5.000,00 YTL.nin davacıya ödendiğinin bildirilmiş olmasına göre anılan ödeme araştırılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde eksik incelemeyle hüküm kurulması isabetli değildir.

3.Davalı aracın trafik sigorta poliçesini düzenleyen... Sigorta A.Ş. tarafından 18.11.2005 tarihinde poliçe limiti olan 5.000,00 YTL.nin davacıya ödendiğinin bildirilmiş olmasına göre anılan ödeme araştırılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde eksik incelemeyle hüküm kurulması isabetli değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bendde açıklanan nedenlerle davalılar vekili ile ihbar olunan... Sigorta A.Ş. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) nolu bendlerde açıklanan nedenlerle davalılar vekili ile ihbar olunan... Sigorta A.Ş.vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, hükmün BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ve ihbar olunan... Sigorta A.Ş'ye geri verilmesine 22.11.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2657, Karar No: 2024/10007, Tarih: 25.12.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/2657 E.  ,  2024/10007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/685 E., 2019/569 K.

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

KARAR : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli ve 2018/685 Esas, 2019/569 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun'un 13/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62/1 ve 52/1-2. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 500,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve adli emanetin 2014/32 sırasında kayıtlı 1 adet sarsılmaz marka silah, şarjör ve şarjör içerisindeki 14 adet merminin 5237 sayılı Kanun'un 54/4. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmiş ve kararın itiraz edilmeksizin 20.11.2019 tarihinde kesinleştiğine dair kesinleşme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 13.05.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve KYB-2023/65365 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma isteminin;

“....Dosya kapsamına göre, müsadereye konu Saray (Tekirdağ) Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanetin 2014/32 sırasında kayıtlı silahın dava dışı ...'ya ait olduğu, Saray (Tekirdağ) Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/443 sayılı soruşturma kapsamında silaha el konularak emanete alındığı, 30/05/2018 tarihli ve 2014/443 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına ve el konulan silahın ...'ya iadesine karar verildiği,

Ancak tabancanın ...'nın tarafı olmadığı sanık ... ile ilgili olarak yürütülen 2014/501 soruşturma sayılı dosya üzerinden İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarına gönderilerek rapor alındığı, daha sonra sanık hakkında ayırma kararı verilerek 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan soruşturmanın 2018/1761 sırasına kayıt edilerek dava açıldığı anlaşılmakla, sanığa ait olmayan ve daha önce sahibine iade edilmesine karar verilen tabancanın, şarjörün ve mermilerin müsaderesine karar verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Müsaderesine karar verilen Sarsılmaz marka T1102-04S0\*\*\*09 Seri Numaralı tabanca ile 14 adet merminin inceleme konusu dosya ile ilgisinin bulunmayıp emanet kaydının sehven bu dosya üzerinden yapıldığı, silahın dava dışı ...'ya ait olduğu, Saray (Tekirdağ) Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/443 sayılı soruşturma kapsamında silaha el konularak emanete alındığı, 30.05.2018 tarihli ve 2014/443 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına ve el konulan silahın ...'ya iadesine karar verildiği anlaşıldığından, bahsi geçen silah ve eklerinin müsaderesine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

Hükmün "Deliller, Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe" bölümünde de T1102-04S0\*\*\*09 Seri Numaralı tabanca ile 14 adet merminin hükme esas alındığı görülmekle; bahse konu hukuka aykrılığın Yargıtay tarafından giderilmesi mümkün olmamıştır.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli ve 2018/685 Esas, 2019/569 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3.maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-b uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1779, Karar No: 2015/40860, Tarih: 25.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/1779 E.  ,  2015/40860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçu Türk Ceza Kanununun 98. maddesinde “(1)Yaşı, hastalığı veya yaralanması dolayısıyla ya da başka herhangi bir nedenle kendini idare edemeyecek durumda olan kimseye hâl ve koşulların elverdiği ölçüde yardım etmeyen ya da durumu derhâl ilgili makamlara bildirmeyen kişi, bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır.

(2)Yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi dolayısıyla kişinin ölmesi durumunda, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur” şeklinde düzenlenmiştir.

Aynı suç 765 sayılı TCK'nın 476. maddesinde “Bir kimse yedi yaşından aşağı bir sabiyi veya müptela olduğu akıl veya beden hastalığından dolayı kendini idare edemeyen bir kimseyi terkedilmiş bulupta derhal ait olduğu daireye veya Hükümet memurlarına malumat vermekte ihmal ederse beş liradan elli liraya kadar ağır cezayı nakdi ile cezalandırılır.

Bir mecruha veya sair tehlikede bulunan bir kimseye yahut ölü veya ölüye benzer bir cesede tesadüf edipte mümkün olan yardımı yapmakta veya derhal ait olduğu daireye veya Hükümet memurlarına malumat vermekte ihmal eden kimse hakkında dahi aynı ceza tertip olunur.” şeklinde düzenlenmiştir.

Görüleceği üzere yeni kanunda eski kanundan farklı olarak, yaş sınırı koymak yerine yaş nedeniyle kendini idare edemeyecek durumda olan kimse tabirine yer verilmiş ve yaşlıların da bu suçun mağduru olabileceği vurgulanmıştır. Ayrıca kendini idare edemeyecek durumda olmayı gerektiren sebepler sınırlı olarak sayılmamış, “başka herhangi bir nedenle” ibaresi konularak belirtilenler dışındaki durumlarda da kişilerin yardıma muhtaç olabileceği varsayılarak kapsam genişletilmiştir.

Yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçu ile korunmak istenen hukuki değer, kişilerin yaşam hakkı ve vücut bütünlüğünün korunmasıdır. Ayrıca bu suçla, toplumda birlikte yaşayan bireylerin, yaşı, hastalığı veya yaralanması dolayısıyla ya da başka herhangi bir nedenle kendini idare edemeyecek durumda olan kimseye “ahlaki ve sosyal bir ödev” olan yardım ve bildirim yükümlülüklerini yerine getirmeleri amaçlanmış ve toplumsal dayanışmanın bu suretle yaşatılması hedeflenmiştir.

Yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçu ile korunmak istenen hukuki değer, kişilerin yaşam hakkı ve vücut bütünlüğünün korunmasıdır. Ayrıca bu suçla, toplumda birlikte yaşayan bireylerin, yaşı, hastalığı veya yaralanması dolayısıyla ya da başka herhangi bir nedenle kendini idare edemeyecek durumda olan kimseye “ahlaki ve sosyal bir ödev” olan yardım ve bildirim yükümlülüklerini yerine getirmeleri amaçlanmış ve toplumsal dayanışmanın bu suretle yaşatılması hedeflenmiştir.

Yardım veya bildirim yükümlülüğü medeni toplumlarda toplumsal ve sosyal hayatın gerekliliklerinden kaynaklanmaktadır. Bireylerin, zayıfları koruma ve yardım etme görevinin bulunduğu kabul edilir. Ayrıca bu yükümlülüklerin ahlaki bir yönü de vardır. Bu düzenleme ile bireylerin yardıma muhtaç olduğu durumlarda, diğer kişiler bakımından yardımda bulunma ya da en azından ilgili makamlara durumu haber verme mecburiyeti getirilip, yardıma hukuki bir nitelik kazandırılarak, aykırı davranışlar cezai yaptırıma bağlanmıştır.

Suçun maddi unsuru yaşı, hastalığı veya yaralanması dolayısıyla ya da başka herhangi bir nedenle kendini idare edemeyecek durumda olan bir kimseye hal ve koşulların elverdiği ölçüde “Yardım etmemek” yada “durumu derhal ilgili makamlara bildirmemek” şeklindeki ihmali davranışlardır. Kanun koyucu iki tür ihmali davranış öngörmüştür. Bunlardan birinin varlığını suçun oluşumu için yeterli görmüştür. Burada seçimlik hareketli bir suç söz konusu olup, her iki harekette ihmali niteliktedir.

Failin yardım etmeme nedeniyle sorumlu tutulabilmesi, failin kendisini veya bir başkasını tehlikeye sokmadan, olanakları, gücü ve yeteneğiyle orantılı biçimde, hal ve koşullara göre yardım yapmasının mümkün olduğunun tespitine bağlıdır. Yardım yapmanın mümkün olduğu sonucuna varıldığında, bu yardımın biçimi ve kapsamı, somut olayın özelliklerine göre, bu bağlamda failin kişisel ve fiziksel özellikleri ile deneyimi, bilgisi, sahip olduğu araçlar, tehlikenin boyutu, ayrıca ani gelişen olaylarda failin şoka girip girmediği de gözetildikten sonra mahkemece takdir edilecektir. Failden beklenen yardım, mağdur için halen var olan zarar ve tehlikenin genişlememesine yönelik ve buna uygun olan koruyucu faaliyetler olabilir. Ancak yardımın yeterli olamayacağı belli ise, failin sorumluluktan kurtulması için durumu derhal ilgili makamlara bildirmesi gerekir. Bildirim yükümlülüğü, iletişim vasıtası cihazlarla, el kol hareketleri ile yazılı veya sözlü olarak yahut herhangi bir biçimde yerine getirilebilir. Belirtilen durumlara maruz kalmış bir kimseyle karşılaşan kişinin hal ve koşullara göre öncelikle mağdura yardım etmesi, mümkün olmaması veya yardımın yetersiz kalacağının anlaşılması halinde ise durumu derhal ilgili makamlara bildirmesi gerekir. Hemen belirtmek gerekir ki, başkalarının yardım veya bildirimde bulunması, failin yardım veya bildirimde bulunmasını gereksiz kılmış ise, bu durumda bu suçun oluştuğundan söz edilemez.

Bildirimin derhal yapılması, hal ve koşullara göre en uygun bildirme yönteminin tercih edilerek yükümlülüğün gecikmeye meydan vermeksizin durumun ilgili makamların bilgisine iletilmesidir. İlgili makamlardan maksat ise soruşturma yapmakla görevli adliye ve kolluk makamları ile durumu adli makamlara bildirmekle yükümlü diğer resmi kurumlardır.

Suçun mağduru, yaşı, hastalığı veya yaralanması dolayısıyla ya da başka herhangi bir nedenle kendini idare edemeyecek durumda olan bir kimsedir. Mağdur yaşayan gerçek bir kişi olmalıdır. Suç tipinde mağdurun yaşı, yaralanması veya hastalığı tek başına mağduriyet için şart olarak öngörülmemiştir. Suçun oluşumu için ayrıca mağdurların sayılan sebeplere bağlı olarak kendilerini idare edememesi gereklidir. Mağdurun ne sebeple yardıma muhtaç olduğunun ise önemi yoktur.

Kendini idare edemeyecek durumda olma hali ile kastedilen, mağdurun, bir başkasının yardımı olmadığı takdirde, hayatına, sağlığına veya vücut bütünlüğüne yönelik ağır bir tehlikenin mevcudiyeti olması şeklinde anlaşılmalıdır.

Suçun faili olaya sebebiyet veren kişi dışındaki herkes olabilir. Failin, mağdurun yardıma muhtaç hale gelmesine kasta veya taksire dayalı hareketiyle neden olması halinde, failden yardım veya bildirimde bulunması beklenemez; bu nedenle fail sadece işlediği suçtan sorumlu olur. Ancak olaya sebebiyet veren kişi, mağdura yardım konusunda kendiliğinden inisiyatif almış, bu nedenle başkalarının yardım etmesine ve resmi mercilere bildirmesine engel olmuş ve buna rağmen yardımı gerçekleştirmemiş ise, kendiliğinden üstlendiği yardım yükümlülüğünü yerine getirmediği için, fail olarak bu suçtan sorumlu tutulmalıdır.

Fail mağduru koruma ve gözetim yükümlülüğü altında bulunan bir kişi ise, bu durumda terk suçundan söz edilebilir. Failin neticeyi önleme konusunda hukuki bir yükümlülüğü mevcut ise yükümlülüklere aykırı davranışların, diğer şartların da mevcut olması halinde 83. maddede düzenlenen kasten öldürmenin ihmali davranışla işlenmesi ya da 88. maddede düzenlenen kasten yaralamanın ihmali davranışla işlenmesi suçu kapsamında değerlendirilmesi gerekir.

Yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçunun konusu, madde metninde belirtilen yükümlülüklerin yerine getirilmemesi halinde mağdurun yaralanması veya zarar görmesidir. Yükümlülüklerin yerine getirilmemesi nedeniyle mağdurun ölmesi halinde ikinci fıkra hükümleri uygulanır.

Maddenin birinci fıkrasında “tehlike suçu” olarak düzenlenen bu suçun manevi unsuru kasttır. Fail, mağdurun kendini idare edemeyecek durumda olduğunu, yardım veya bildirimde bulunduğu takdirde tehlikenin ortadan kaldırılabileceğini bilecek ve buna rağmen bu yükümlülükleri yerine getirmemeyi isteyecektir.