muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1956, Karar No: 2023/3901, Tarih: 20.06.2023

. Bal, arı sütü, propolis. Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler. Mayalar, kabartma tozları; unlu mamullerin formunu, rengini iyileştirici, bayatlama süresini geciktirici doğal maddeler. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Çaylar, buzlu çaylar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar. Tuz. Pekmez" emtiasının bulunduğu görülmektedir. Dolayısıyla kısmi ret sonrası örtüşen mallar çıkartıldığından başvuru kapsamında hala davacı markasının tescilli olduğu emtialar ile benzer mallar bulunmaktadır. Bununla birlikte 556 sayılı KHK’nin 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında markalara ait mal ve hizmet listelerinde yer alan mal ve hizmetlerin “aynı veya benzer” olup olmadığının değerlendirmesinde, hammadde-mamul ilişkisi, pazarlama koşulları, amaçları, satış sonrası servis ve onarım süreçlerinde ortaya çıkan müşteri çevresindeki ayniyet, birinin diğeri yerine ikame edilebilmesi gibi birçok husus nazara alınmalıdır. O hâlde markaların kapsadığı mallar yönünden benzerliğin bulunup bulunmadığı hususunun uzman bilirkişilerce değerlendirilmesi gerektiği gözetilerek bu konuda bilirkişi raporu alınmalı ve işaretlerin benzerliği de nazara alınarak davalı başvurusu ile davacı markası arasında iltibas tehlikesinin bulunup bulunmadığı belirlenmelidir. Hemen belirtilmesi gerekir ki davacının başvuruya itirazı üzerine başvurudan çıkarılan mallara yönelik Markalar Dairesi Başkanlığının kararına karşı davalının sessiz kalması markaların benzer olduğunun davalı tarafından kabul edildiği anlamına gelmemektedir. Özel Dairenin bu yöne ilişkin gerekçesi doğru bulunmamıştır. O hâlde direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulması gerektiği.." gerekçesiyle direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, YİDK'nın 2012-M-2976 sayılı kararının 30 uncu sınıf: “Mayalar, kabartma tozları; unlu mamullerin formunu, rengini iyileştirici, bayatlama süresini geciktirici doğal maddeler. ” emtialar yönünden kısmen iptaline, dava konusu marka tescil edilmemiş olduğundan hükümsüzlük talebi ile ilgili karar verilmesine yer olmadığına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet marka arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davaya konu YİDK kararının isabetli olup olmadığı ve başvuruya konu markanın hükümsüz kılınması koşullarının oluşup oluşmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) ile dördüncü fıkrası, 35 inci maddesi,

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/30, Karar No: 2010/23, Tarih: 27.01.2010

**Hukuk Genel Kurulu         2010/3-30 E.  ,  2010/23 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/07/2009

Taraflar arasındaki “kira bedelinin tespiti” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Mersin 2. Sulh Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 09.09.2008 gün ve 2008/9 E., 2008/1299 K. sayılı kararın incelenmesinin davacı Kızılay Derneği ile davalılardan İl Milli Eğitim Müdürlüğü ve müdahil İl Özel İdaresi vekil ve temsilcileri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin  12.02.2009 gün ve 2008/21988 E., 2009/1850 K. sayılı ilamı ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ  EDEN  : İl Milli Eğitim Müdürlüğü ile müdahil İl Özel İdaresi temsilcileri

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

I-Davacı tarafından delil olarak bildirilen kira sözleşmesinin dosya içinde bulunan fotokopisinin özel şartlar bölümü okunaksızdır.

Anılan kira sözleşmesinin aslı veya özellikle “Özel Şartlar” bölümünün okunaklı fotokopisinin celbi ile dosya içine alınması gerekmektedir.

II-Direnme kararı davalı İl Milli Eğitim Müdürlüğü adına İl Milli Eğitim Müdür Vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; temyiz edenin Milli Eğitim Bakanlığı Milli Eğitim Müdürlükleri Yönetmeliğinin 41 ve 42. maddesi kapsamında yetkili vekil olduğunu gösteren yetki belgesi dosya içinde bulunmamaktadır.

Mahkemece, İl Milli Eğitim Müdür vekili olduğunu beyan edene ait yetkili vekil olduğunu gösteren yetki belgesinin dosya içine celbi ile yetkili olmadığının anlaşılması halinde direnme kararını temyize yetkili kişinin icazeti bulunup bulunmadığı hususunu tevsik edecek usulünce düzenlenmiş bir belgenin evraka eklenmesi gerekmektedir.

Belirtilen eksikliklerin tamamlanması için, dosyanın Yerel Mahkemeye geri çevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan şekilde işlem yapılıp, eksiklikler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere yeniden gönderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.01.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/41, Karar No: 2019/2505, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/41 E.  ,  2019/2505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9684, Karar No: 2011/13825, Tarih: 06.12.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/9684 E.  ,  2011/13825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi ve 8.400 TL kira alacağının tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının kiralananda 3.8.2010 tarihli sözleşme ile aylık 1.400 TL bedelle kiracı olduğunu Ağustos-Kasım 2010 arası aylar kirası ile Ocak-Şubat 2011 aylar kirasını ödememesi nedeniyle kendisine temerrüt ihtarnamesi gönderildiğini, buna rağmen davalının bir ödemede bulunmadığını belirterek,davalının kiralanandan tahliyesini ve 8.400 TL kira alacağının tahsilini talep etmiştir. Davalı, davacının yurt dışında olduğunu, Ağustos 2010 ayında da ekonomik sıkıntıları nedeniyle yeni kontrat yapamadığını, kira paralarını anlaştıkları üzere düzenli şekilde ödediğini, bazı aylarda aksamalar olduğunu, ancak ödemelerine dair kayıtlar tuttuğunu, halen kirasını düzenli şekilde ödemeye çalıştığını savunmuştur.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 3.8.2010 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira parası 1.400 TL olarak belirlenmiş ve her ayın yirmibeşinde ödeneceği kararlaştırılmıştır. Davacı 9.3.2011 tarihinde keşide ettiği temerrüt ihtarnamesi ile Ağustos-Kasım 2010 arası aylar kirası ile Ocak-Şubat 2011 aylar kirasının otuz gün içinde ödenmesini talep etmiş, ihtarname davalıya 11.3.2011 tarihinde bizzat tebliğ edilmiştir. Davalı verilen yasal süre içinde bir ödemede bulunmadığından temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi ve kira alacağının tahsili için işbu dava açılmıştır. Mahkeme, her ne kadar kiralananın niteliği ve belediye sınırları içinde kalması nedeniyle uyuşmazlığın çözümünde 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun’un 7 / e maddesinin uygulanması gerektiğini ve temerrüde ilişkin usuli şartların gerçekleşmediğini belirterek, davanın reddine karar vermiş ise de, temerrüde ilişkin Borçlar Kanunu’nun 260. maddesi genel bir hüküm olup hem 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun kapsamına giren yerler için, hem de bu yasa kapsamı dışında kalan taşınmazlar için uygulanır. 6570 Sayılı Yasa’nın 1. maddesi bunu açıkça hüküm altına almıştır. Kiralananın belediye sınırları içinde ve musakkaf bulunması Borçlar Kanunu’nun 260. maddesinin uygulanmasına engel değildir. Diğer yandan davacının muaccel hale gelen kiraların ödenmesi konusunda yasaya uygun şekilde keşide ettiği temerrüt ihtarnamesinde bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Bu nedenle Borçlar Kanunu’nun 260. maddesine dayanılarak açılan davada temerrüt olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin ve kira alacağı bulunup bulunmadığının incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde istemin reddedilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 6.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25848, Karar No: 2013/16225, Tarih: 02.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/25848 E.  ,  2013/16225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 17.12.2003-18.10.2010 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesini emeklilik nedeni ile sona erdirdiğini, işyerinde fazla çalışma yapmasına, hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmaya devam etmesine rağmen bu çalışmalarının karşılığı olan ücret alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının hak kazandığı kıdem tazminatının eksiksiz ödendiğini, iş yerinde fazla çalışma yapılmadığını ve hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışılmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir .

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının hak kazandığı kıdem tazminatının eksik ücret üzerinden hesaplanarak ödendiği ve davacının ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışma iddiasını tanık beyanları ile ispatladığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı ve davalı taraf temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir .

2-Taraflar arasında kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması gereken ücret noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır .

Kıdem tazminatı hesabında esas alınacak ücret, işçinin iş sözleşmesinin feshedildiği anda geçerli olan brüt ücretidir. Bu ücretin tespitinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32. maddesinde sözü edilen asıl ücrete ek olarak, işçiye sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler gözönünde tutulur. Buna göre ikramiye, devamlılık arz eden prim, yakacak yardımı, giyecek yardımı, kira, aydınlatma, servis yardımı, yemek yardımı ve benzeri ödemeler giydirilmiş brüt ücret belirlenirken dikkate alınır. Satış rakamları ya da başkaca verilere göre hesaplanan prim değişkenlik gösterse de, ihbar tazminatı hesabında genişletilmiş ücret kavramı içinde değerlendirilmelidir.

Dairemiz kararlarında, ücret dışındaki para veya para ile ölçülebilen menfaatlerin, tazminata yansıtılmasında son bir yıl içinde yapılan ödemeler toplamının 365’e bölünmesi suretiyle bir güne düşen miktarın belirleneceği kabul edilmektedir .Dönemsel bir niteliği olmayan parasal haklar bakımından, yıl içinde yapılan ödemelerin 365 güne bölünmesi suretiyle bir güne düşen tutarın belirlenmesi yerindedir.

Dairemiz kararlarında, ücret dışındaki para veya para ile ölçülebilen menfaatlerin, tazminata yansıtılmasında son bir yıl içinde yapılan ödemeler toplamının 365’e bölünmesi suretiyle bir güne düşen miktarın belirleneceği kabul edilmektedir .Dönemsel bir niteliği olmayan parasal haklar bakımından, yıl içinde yapılan ödemelerin 365 güne bölünmesi suretiyle bir güne düşen tutarın belirlenmesi yerindedir.

Somut olayda, uluslararası tır şoförü olarak çalışmakta olan davacının garanti asgari ücret ve sefer başına prim usulü ile çalıştığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Dosya içerinde mevcut kıdem tazminatı bordrosunun incelenmesinde, hesaplama yapılırken davacıya sefer başına ödenen prim miktarının brüt ücrete eklendiği görülmektedir. Davalı işveren, işçinin son bir yıllık çalışma döneminde yaptığı sefer sayısı ve aldığı harcırah miktarlarının aylık ortalamasının alınması neticesinde sefer primi olarak eklenmesi gereken miktarın 23,35 TL olduğunu savunmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise tanık beyanlarına göre davacının ayda ortalama birbuçuk sefer yaptığı ve sefer başına 360 Euro aldığı kabul edilerek, aylık brüt ücrete eklenmesi gereken sefer primi miktarı 35,46 TL olarak belirlenmiş ise de mahkemece davacıya ait yurtdışı giriş çıkış kayıtları celp edilmemiş ve son bir yıllık çalışma döneminde davacının yurtdışına kaç sefer gerçekleştirdiği araştırılmamıştır. Son bir yıllık çalışma döneminde yapılan sefer sayısının yurtdışı giriş çıkış kayıtları ile belirlenebilmesi mümkün iken tanık beyanları doğrultusunda hesaplama yapılması hatalıdır. İlgili kurumdan bu kayıtlar celp edilerek sefer sayısı belirlenmeli ve gerekirse bilirkişiden ek rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

3-Davacı işçinin ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 47. maddesinde, kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödenmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun 2. maddesinde ise resmi ve dini bayram günleriyle yılbaşı gününün genel tatil günleri olduğu açıklanmıştır.

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, iş yerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarından, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazi kaydının bulunması halinde, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıt taşımaması durumunda dahi, işçinin bordroda yazılı olanın dışında ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının yapıldığını yazılı delille kanıtlaması imkân dahilindedir.

Somut uyuşmazlıkta, tanık beyanlarına göre, davacının yurtdışında seferde olduğu dönemlere denk gelen ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Yukarıda da belirtildiği üzere uluslar arası tır şoförü olarak çalışan davacıya ait yurtdışı giriş çıkışı kayıtları celp edilerek, seferde olduğu dönemler belirlenmeli ve bu döneme denk gelen ulusal bayram genel tatil günleri için hesaplama yapılmalıdır. Bu hususun dikkate alınmaması ve eksik incelmeye dayalı karar verilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir .

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1210, Karar No: 2022/4839, Tarih: 14.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1210 E.  ,  2022/4839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 14.01.2019 tarih ve 2017/422 E. - 2019/3 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 20.11.2020 tarih ve 2019/637 E. - 2020/1012 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı Türk Patent Ve Marka Kurumu vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2005/16670, 2005/16671, 2012/71862, 2013/53443, 2013/55951, 2012/71867, 2005/30232, 2005/16672 sayılı ve "new era", "new era", "new era", "new era + şekil", "new era", "new era 59 fifity", "new era fits", "new era fits" ibareli markalara sahip olduğunu, davalının bu markalarla iltibas oluşturacak nitelikteki 2015/71600 numaralı "era store + şekil" ibareli başvurusuna müvekkilinin itirazının, davalı TPMK.'nın 2017-M-7375 sayılı YİDK kararı ile nihai olarak kısmen reddedildiğini, oysa başvurunun kabul edilen kısmı yönünden taraf markalarının ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, ayrıca TPMK nezdindeki itiraz aşamasında müvekkilinin 2006/01023 sayılı markasının sehven gerekçe olarak gösterilmediğini, bu markanın hükümsüzlük iddiası bakımından nazara alınmasının gerektiğini ileri sürerek, davalı Türk Patent YİDK kararının kısmen iptalini ve diğer davalı markasının 3, 18, 23, 24, 25 ve 35. sınıftaki bazı mallar ve hizmetler bakımından kısmen hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilin uzun yılladır süren ticari faaliyeti sonucunda "Era koleji" markasına ayırt edicilik kattığını, sektöründe ayrıcalıklı bir yere sahip olduğunu, çok sayıda marka tescilinin bulunduğunu, ürünlerinin bilinçli tüketiciye hitap ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davalının "şekil+ERA Store" ibareli marka başvurusu ile davacının yukarıda belirtilen "NEW ERA" ibareli markaları arasında; YİDK kararının iptali yönünden görsel, sesçil benzerlik oluşmuş ise de davalının marka başvurusu kapsamında bırakılan emtialar ile davacının itiraz sürecinde ileri sürdüğü mesnet markaları arasında, mal/hizmet benzerliği oluşmadığından, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesindeki iltibas-karıştırılma-benzerlik ihtimalinin bulunmadığı, bu nedenle YİDK kararının iptali yönünden açılan davanın reddinin gerektiği, hükümsüzlük yönünden ise; davacı tarafın YİDK itiraz sürecinde ileri sürmediği 2006/01023 sayılı markası nazara alındığında, davalının 2015/71600 başvuru sayılı markasının kapsamında yer alan 18/2. guruptaki "Derilerden, deri taklitlerinden veya diğer malzemelerden mamul taşıma amaçlı başka sınıflarda yer almayan eşyalar: çantalar, cüzdanlar, deri veya kösele kutular ve sandıklar, anahtar muhafazaları, bavullar, valizler" malları ile 35. sınıfta yer alan "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için Derilerden, deri taklitlerinden veya diğer malzemelerden mamul taşıma amaçlı başka sınıflarda yer almayan eşyalar: çantalar, cüzdanlar, deri veya kösele kutular ve sandıklar, anahtar muhafazaları, bavullar, valizler mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)" yönünden, davacı tarafın 2006/01023 sayılı "NEW ERA" ibareli markası arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerliğin bulunduğu, dolayısıyla 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesindeki iltibas koşulunun oluştuğu gerekçesiyle Türkpatent Kurumu aleyhine açılan YİDK kararının iptali istemli davanın reddine, hükümsüzlük yönünden açılan davanın kısmen kabulü ile dava konusu edilen 2015/71600 başvuru sayılı markanın, 18/2. guruptaki "Derilerden, deri taklitlerinden veya diğer malzemelerden mamul taşıma amaçlı başka sınıflarda yer almayan eşyalar: çantalar, cüzdanlar, deri veya kösele kutular ve sandıklar, anahtar muhafazaları, bavullar, valizler" malları ile 35. sınıfta yer alan "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için Derilerden, deri taklitlerinden veya diğer malzemelerden mamul taşıma amaçlı başka sınıflarda yer almayan eşyalar: çantalar, cüzdanlar, deri veya kösele kutular ve sandıklar, anahtar muhafazaları, bavullar, valizler mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)" yönünden hükümsüzlüğüne, diğer kısımlar yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.