muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/371, Karar No: 2016/39, Tarih: 26.01.2016

5237 sayılı TCK’nun “Netice sebebiyle ağırlaşmış suç” başlıklı 23. maddesi “(1) Bir fiilin, kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi halinde, kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerekir” şeklindedir. Buna göre; failin gerçekleştirdiği bir eylemde, kastettiğinden daha ağır veya başka bir sonucun meydana gelmesi halinde, sorumlu tutulabilmesi için, netice bakımından en azından taksirle hareket etmiş olması gerekmektedir. Fail, bu sonucun meydana gelmesinden taksirle bile sorumlu tutulamıyorsa, objektif sorumluluğun kaldırılmasının doğal bir sonucu olarak, sadece nedensellik bağının bulunuyor olması, neticeden sorumlu tutulması için yeterli olmayacaktır.

Öğretide, neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçun, gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç ve görünüşte ya da gerçek olmayan neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç olarak iki farklı şeklinin bulunduğu kabul edilmektedir. Gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda, failin hareketi sonucunda kastettiğinden daha ağır bir netice ortaya çıkmakta olup, gerçekleşen aşırı netice dolayısıyla bağımsız bir suç tipi ortaya çıkmaktadır. Örneğin, yaralama suçunda mağdurun ölmesi, gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç halidir. Görünüşte neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda ise, failin hareketi sonucunda suçun oluşması için aranan neticeden başka, niteliği de farklı olan daha ağır bir netice ortaya çıkmakta olup, gerçekleşen aşırı netice dolayısıyla temel suç niteliği aynı kalmakla beraber yalnızca ceza ağırlaştırılmaktadır. Örneğin, cinsel istismar suçunda mağdurun ruh veya beden sağlığının bozulması, görünüşte neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç halidir. (Nur Centel, Hamide Zafer, Özlem Çakmut, Türk Ceza Hukukuna Giriş, 3. Bası, s. 415 vd.; Mehmet Emin Artuk, Ahmet Gökçen, A.Caner Yenidünya, TCK Şerhi, c.I, s.495 vd.)

5237 sayılı TCK’nun 23. maddesinde düzenlenmiş bulunan neticesi sebebiyle ağırlaşmış suça ilişkin genel kuralın, özel hükümler arasında kendisine yer bulduğu maddelerin başında gelen TCK’nun 87. maddenin 4. fıkrası; “Kasten yaralama sonucunda ölüm meydana gelmişse, yukarıdaki maddenin birinci fıkrasına giren hallerde sekiz yıldan oniki yıla kadar, üçüncü fıkrasına giren hallerde ise oniki yıldan onaltı yıla kadar hapis cezasına hükmolunur” şeklindedir. Maddede, gerçekleştirilen kasten yaralama eylemi TCK’nun 86. maddesinin 1. veya 3. fıkraları kapsamında bulunur ve bunun sonucunda da ölüm meydana gelirse, en azından taksirle hareket etmiş olmak koşuluyla faile belirtilen cezaların verileceği öngörülmektedir. Madde metnindeki anlatımın açıklığı karşısında, TCK'nun 86/2. maddesinde düzenlenen basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde yaralanma sonucu ölümün meydana gelmesi hali 87/4. fıkrası kapsamında değerlendirilemeyecektir.

Eylemin 5237 sayılı TCK’nun 87/4. maddesindeki suçu oluşturmayacağının anlaşılması nedeniyle, uyuşmazlığın sağlıklı bir hukuki çözüme kavuşturulabilmesi bakımından eylemin taksirle öldürme suçunu oluşturup oluşturmayacağı, hususu üzerinde de durmak gerekecektir.

5237 sayılı TCK'nun 22/2. maddesinde “dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesi” şeklinde tanımlanan taksir haksızlığın gerçekleştirilme biçimlerinden birisidir (İzzet Özgenç, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 3.bası, s.248 vd.). Toplumsal yaşamda belli faaliyetlerde bulunan kimselerin başkalarına zarar vermemek için bir takım önlemler alması ve bazı davranış kurallarına uyma zorunlulukları bulunmaktadır. Bu kurallar toplum olarak yaşama zorunluluğundan doğabileceği gibi, Devletin müdahalesiyle de ortaya çıkabilmektedir. Taksirli suç bu kuralların ihlal edilmesi sonucu belirir, fail tedbirli ve öngörülü davranmamış olduğu için cezalandırılır. Bu bakımdan sorumluluğun nedeni, öngörebilme imkân ve ödevinin varlığına rağmen sonuca iradi bir hareketle neden olmaktan kaynaklanmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.05.2008 gün ve 51-117; 25.03.2008 gün ve 43-62; 11.03.2008 gün ve 275-49; 01.02.2005 gün ve 213-3; 23.03.2004 gün ve 12-68; 09.10.2001 gün ve 181-204; 21.10.1997 gün ve 99-202 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da vurgulandığı gibi, öğretide ve uygulamada taksirin unsurları;

1- Fiilin taksirle işlenebilen bir suç olması,

2- Hareketin iradi olması,

3- Neticenin iradi olmaması,

4- Hareketle netice arasında nedensellik bağının bulunması,

5- Neticenin öngörülebilir olmasına karşın fail tarafından öngörülememesi, şeklinde kabul edilmektedir.

Bütün suçlarda olduğu gibi taksirli suçlarda da, hareket ile sonuç arasında nedensellik bağının varlığı cezalandırmanın koşuludur. Taksirli suçlarda nedensellik bağının varlığının kabulü için, failin hareketinden bağımsız bir etkenin sonuca tek başına neden olmaması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında tüm dosya içeriği birlikte değerlendirildiğinde;

Sanığın, olay günü tartıştığı ağabeyini itmesi, yere düşürüp boğuşması ile meydana gelen ölüm arasında nedensellik bağının bulunduğunda ve sanığın öleni eliyle iteklemesi eyleminin TCK'nun 86/2. maddesi kapsamında kalan kasten yaralama olduğunda kuşku bulunmadığından sanığın eylemini TCK'nun 87/4. maddesi kapsamında değerlendirme imkanı yoktur.

Bu açıklamalar ışığında tüm dosya içeriği birlikte değerlendirildiğinde;

Sanığın, olay günü tartıştığı ağabeyini itmesi, yere düşürüp boğuşması ile meydana gelen ölüm arasında nedensellik bağının bulunduğunda ve sanığın öleni eliyle iteklemesi eyleminin TCK'nun 86/2. maddesi kapsamında kalan kasten yaralama olduğunda kuşku bulunmadığından sanığın eylemini TCK'nun 87/4. maddesi kapsamında değerlendirme imkanı yoktur.

Olayda sanık, kalp hastası olduğunu bildiği kardeşi maktul ile dikkat ve özen yükümlülüğüne uymayarak, kavgaya tutuşmuş, bu kavganın yaratacağı efor ve stresin maktulün kalp krizi geçirmesine, hatta ölümüne neden olabileceğini öngörmüş, ancak neticeyi yani maktulün ölümünü arzulamamıştır; kastı da, kasten yaralamaya ilişkin olup meydana gelen ağır sonuç olan “ölüme” yönelik değildir. O halde sanığın meydana gelen ağır netice olan ölümden bilinçli taksirle sorumlu tutulmasında bir isabetsizlik bulunmamakta, bu nedenle, yerel mahkeme hükmünün, Özel Dairece sanığın eyleminin kasten basit yaralama suçunu oluşturduğundan bahisle bozulmasına karar verilmesi isabetli değildir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabülüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, usul ve kanuna uygun olan mahalli mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 23.02.2012 tarih ve 15869-5011 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Usul ve kanuna uygun olan Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2007 gün ve 293-1023 sayılı mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.01.2016 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4334, Karar No: 2011/8022, Tarih: 22.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/4334 E.  ,  2011/8022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/01/2008

Davacı vekili, davacının işine fesih hakkı kötüye kullanılarak son verildiğini, kullandığı otonun anahtarlarının teslim alındığını, işyerine alınmadığını, istifaya zorlandığını, asılsız bir iftira ile sözleşmesinin feshedildiğini belirterek müvekkilinin işe iadesine ve yasal haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının teslim etmesi gereken “kiraz kedinin kdv’si” isimli 2.490 adet kitabı işverene 2.470 adet olarak teslim ettiğini, 20 adet kitabı deste içinden çıkardığını, daha sonra yaptığı anlaşıldığında örtbas etmeye, eylemini saklamaya çalıştığını, sözleşmenin haklı feshedildiğini, hakkında savcılığa suç duyurusunda da bulunulduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, feshe konu olayla ilgili ceza yargılamasına halen devam edildiği, verilen karar her ne kadar Yargıtay’da ise de, 2400 koliden 20 adet kitabın eksik olmasının doğal olduğu, eksik kitabın kasıtlı olarak unutulmasının söz konusu olmadığı konusunda mahkemeye kanaat gelmiş, davacının iş akdinin haksız feshedildiği gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında fesih tarihi itibariyle işverence otuz veya daha fazla işçi çalıştırılıp çalıştırılmadığı ve dolayısıyla davacının iş güvencesi kapsamında kalıp kalmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18.maddesidir. İşyerinde çalışan işçi sayısının gözetilmesi, mahkemenin re’sen yargılamanın başında yapması gereken bir iştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinin birinci fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak için otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerinde çalışmak gerekir. Aynı maddenin dördüncü fıkrasına göre işverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan sayısı bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. İşçi sayısına ilişkin bu hüküm nispi emredici olduğundan, daha az işçi sayısını öngören sözleşme hükümleri geçerli kabul edilmektedir.

Otuz işçi sayısının belirlenmesinde fesih bildiriminin işçiye ulaştığı tarih itibariyle belirli-belirsiz süreli, tam-kısmi süreli, daimi-mevsimlik sözleşmelerle çalışan tüm işçiler dikkate alınır.

Somut olayda, yargılama sırasında işyerinde çalışan işçi sayısını araştırmak anlamında bir işlem yapılmamıştır. Gerekli inceleme gerçekleştirilmeli, işyerinde fesih tarihinde çalışan işçi sayısı kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Sair hususlar daha sonra incelenmek üzere, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5336, Karar No: 2023/6336, Tarih: 06.12.2023

**8. Hukuk Dairesi         2023/5336 E.  ,  2023/6336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında ... Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı ir kısım davalılar ... ve ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiş olup, bu kez bir kısım davalılar ... ve ... vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava konusu ... ili ... ilçesi ... Mahallesi, 186 ada 2 parsel ... taşınmaz içinde bulunan bir kısım yerin özel orman şartları taşımadığını ileri sürerek tapu kaydının iptali ile orman vasfı ile Hazine adına tapuya tescil edilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş, kararın bir kısım davalılar ... ve ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf edenler vekili Avukat ...'nin istinaf giderlerine ilişkin eksik avansı muhtırada belirtilen kesin süre içinde yatırmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiş, ... bu karar bir kısım davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından; istinaf edenler vekili Avukat ...'ye istinaf giderlerine ilişkin eksik avansı yatırması için 25.12.2022 tarihinde muhtıra tebliğ edildiği, ancak vekilin dosya içinde bulunan nüfus kayıt örneğine göre tebliğ tarihinden önce 23.11.2021 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır. Bu halde, ölü vekile yapılan muhtıra tebliği usulsüz olduğundan Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak dosyanın istinaf incelemesi yapılmak üzere Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekmişir.

SONUÇ: Bir kısım davalılar ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan gerekçeyle kabulüyle Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair 12.01.2023 tarihli kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın istinaf incelemesi yapılmak üzere kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 06.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5393, Karar No: 2018/9522, Tarih: 19.09.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/5393 E.  ,  2018/9522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ...'in haczin yapıldığı tarihte işyerinde işçi olarak çalıştığı ve haciz işlemi sırasında gerekli ihtaratlar yapılarak mahcuz eşyalar kendisine teslim edildikten sonra, mahcuzların muhafazası için işyerine gidildiğinde, 16.01.2009 tarihli tutanak ile hacizli malların belirtilen adreste bulunmadığının tespit edilmesi karşısında, işten ayrıldığını iddia eden, ancak İcra müdürlüğüne herhangi bir bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzların kaybolmasına neden olan sanığın eyleminin TCK.nun 289/3. maddesinde tanımlanan ve yalnız adli para cezasını gerektiren suçu oluşturacağı gözetilip hakkında ön ödeme işlemi yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1925, Karar No: 2024/4476, Tarih: 13.06.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/1925 E.  ,  2024/4476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2201 E., 2023/1809 K.

SUÇLAR : Kasten öldürme, nitelikli kasten öldürmeye yardım etme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanıklar hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılanlar vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 15.09.2022 tarihli ve 2022/5403 Esas, 2022/6972 Karar sayılı bozma ilâmı üzerine verdiği, 27.12.2023 tarihli ve 2022/2201 Esas, 2023/1809 Karar sayılı kararı ile;

1. Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29/1, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürmeye yardım etme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik ve takdîri indirim hükümlerinin uygulanmamasına, sanık ...'ın cezalandırılmasına ve iştirak hükümlerine göre asli fail olarak sorumlu olduğuna ilişkindir.

2. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın suç işlerken cezai ehliyetinin bulunmadığına ve tahrik nedeniyle üst sınırdan indirim yapılmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik ve takdîri indirim hükümlerinin uygulanmamasına, sanık ...'ın cezalandırılmasına ve iştirak hükümlerine göre asli fail olarak sorumlu olduğuna ilişkindir.

2. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın suç işlerken cezai ehliyetinin bulunmadığına ve tahrik nedeniyle üst sınırdan indirim yapılmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık ...'in 2019 yılı Mayıs-Haziran ayı içinde boşandığı eşi tanık ...'in telefonunu incelediğinde maktul ... ile mesajlaşmalarının olduğunu görmesi üzerine bu durumu eşine sorduğu, tanık ...'in önce inkar ettiği, ancak sonrasında maktul ile görüştüğünü ikrar ettiği, bunun üzerine tanık ...'in evden ayrılarak bakım evine yerleştiği, bir süre sonra sanık ...'in çocukların kendisine ihtiyacı olduğunu söyleyerek tanık ...'i tekrar eve getirdiği, ilerleyen zamanlarda sanık ...'in amcası ...'nin tanık ...'e tecavüz ettiğine dair iddiaların çıkması üzerine sanık ...'in boşanma davası açarak boşandığı, olay günü bayram öncesi araba kiralayan sanık ...'in köyde bulunduğu sırada yine köylüsü olan ve Elazığ'da dondurmacı dükkanında çalışan diğer sanık ...'ın bayram münasebetiyle köye geldiği, köyde bulundukları sırada beraber Hazar Gölü'ne gezmeye gittikleri, sanık ...'in diğer sanık ...'ı Elazığ'a bırakma teklifinin Nevzat tarafından kabul edilmesi üzerine beraber Elazığ'a gittikleri, Elazığ'a girişte ili daha iyi bilmesi sebebiyle şoför koltuğuna sanık ...'ın geçtiği, şehir merkezine girdiklerinde sanık ...'in Nevzat'a maktul ile konuşmak istediğini söylediği, sanık ...'ın buna gerek olmadığını beyan etmesine rağmen sanık ...'in ısrarları üzerine araçla maktulün çalıştığı işyerine gittikleri, sanık ...'ın dükkan önünde yer olmaması sebebiyle aracı maktulün çalıştığı işyerinden 50-60 metre mesafe ilerisine park ettiği, araçtan inen sanık ...'in; "Konuşacağım." diyerek maktulün işyerine gittiği, taraflar arasında herhangi bir tartışma olmaksızın sanık ...'in yanında getirdiği ele geçirilemeyen tabancayla ateş ederek araca doğru koştuğu, silah sesleri üzerine dikiz aynasından etrafa bakan sanık ...'ın sanık ...'in araca doğru koştuğunu gördüğü, sanık ...'in araca binmesi üzerine aracı sürdüğü, bir süre gittikten sonra hiçbir şey demeksizin araçtan inerek sanık ...'in yanından ayrıldığı, sanık ...'in tekrar aracın sürücü koltuğuna geçerek Diyarbakır'a döndüğü anlaşılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki istemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, eksik incelmenin bulunmadığı, sanığın cezai ehliyetinin tam olduğunun tespit edildiği, haksız tahrik ve takdîri indirime ilişkin uygulamalarda bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından bozma nedenleri dışında hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki istemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, eksik incelmenin bulunmadığı, sanığın cezai ehliyetinin tam olduğunun tespit edildiği, haksız tahrik ve takdîri indirime ilişkin uygulamalarda bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından bozma nedenleri dışında hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ...'in eşi ...'in maktul ... ile ilişkisini öğrendikten sonra ...'ı öldürmeye karar verdiği, maktulün iş yerini bilen sanık ...'tan yardım istediği, talebini kabul etmemesi üzerine Diyarbakır ilinden Elazığ'a gelerek araştırma yapmasına rağmen tespit edemediği, bu kararından vazgeçmeyerek olaydan önce araç kiraladığı ve sanık ...'ı iş yerini gösterme konusunda ikna ederek birlikte Diyarbakır'dan Elazığ'a geldikleri iş yerinde maktulü bulamayınca dolaşarak gelmesini bekledikleri, maktulün işyerine geldiğini görünce sanık ...'ın araç içinde iş yerini görecek şekilde 50-60 metre mesafede beklediği, sanık ...'in ...'ın yanına giderek konuşmadan ateş ederek öldürdüğü, sanıkların olay yerinden birlikte araçla ayrıldıkları anlaşılan olayda; sanık ...'in maktulü öldürme kararı ile fiilin icrası arasında makul sürenin geçtiği, sebat ve ısrarla kararından dönmediği anlaşılmakla, tasarlayarak kasten öldürme suçunun koşullarının bulunduğu gözetilmeksizin, kasten öldürme suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması ve sanık ...'ın olayın başından sonuna kadar diğer sanık ... ile birlikte hareket etmesi, maktulün iş yerine sanığı götürmesi, bu haliyle maktulün öldürülmesi eylemine yardımda bulunarak suçun icrasını kolaylaştırdığı anlaşıldığından, 5237 sayılı Kanun'un 39. maddesi uyarınca tasarlayarak kasten öldürme suçuna yardımdan sorumlu tutulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle katılanlar vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz istemleri suç niteliği ve iştirak yönünden yerinde görüldüğünden Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 27.12.2023 tarihli ve 2022/2201 Esas, 2023/1809 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15907, Karar No: 2019/13220, Tarih: 17.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/15907 E.  ,  2019/13220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının genel müdür sıfatıyla çalışmakta iken usulsüz iş ve eylemlerde bulunduğu, haksız menfeat sağladığının tespit edildiği, hakkında şikayette bulunulduğu ve davacının 03.12.2010 günü tutuklandığını, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dava, davalı şirkette genel müdür olarak görev yapan davacının hizmet akdinin haksız feshedildiği iddiasıyla kıdem tazminatı alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Davalı vekili, davacının iş akdinin İş Kanunu'nun 25/2 maddesi (e) bendi gereğince 23/12/2010 tarihinde haklı nedenle feshedildiğini savunmasına rağmen Mahkemece, davacı işçinin gözaltına alınması veya tutuklanması halinde devamsızlığın aynı Kanunun 17. maddesinde sözü edilen bildirim süresini aşması durumunda işverenin derhal fesih hakkının olduğunun hükme bağlandığı, davacının 03/12/2010 tarihinde tutuklandığı ve henüz bildirim süresi dolmadan 23/12/2010 tarihinde iş akdinin feshedildiği yine ceza davasında davacının beraat ettiğide göz önüne alınarak işverence yapılan feshin haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı şirketin davacıya hitaben gönderdiği, 27.12.2010 tarihli yazı ile “ T.C Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı'nın 23.12.2010 tarih ve 3705 sayılı yazıları gereği 1163 Sayılı Kooperatifler Kanununun 5983 Sayılı Kanun ile değiştirilen 90. maddesi gereğince görevinize tedbiren son verilmiştir." iş akdinin fesh edildiği anlaşılmıştır.