muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18292, Karar No: 2017/22824, Tarih: 25.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/18292 E.  ,  2017/22824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : TESPİT

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, kısa çalışma ödeneğinin iadesine yönelik kurum işleminin iptali ile davalı kuruma borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin kısa çalışma ödeneği şartlarını yerine getirmediğinin anlaşılması üzerine ödenen meblağın geri iadesinin istendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı kuruma kısmen borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 1. maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4. maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre ise, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir.

Dava konusu ihtilafın yasal dayanağı 4447 sayılı Yasa'nın Ek 1. maddesidir. Sözü edilen bu yasa maddesinde,”Genel ekonomik, sektörel veya bölgesel kriz ile zorlayıcı sebeplerle işyerindeki haftalık çalışma sürelerinin geçici olarak önemli ölçüde azaltılması veya işyerinde faaliyetin tamamen veya kısmen geçici olarak durdurulması hallerinde, işyerinde üç ayı aşmamak üzere kısa çalışma yapılabilir.

Bu Kanuna göre sigortalı sayılan kişileri hizmet akdine tabi olarak çalıştıran işveren, kısa çalışma talebini, derhal gerekçeleri ile birlikte Türkiye İş Kurumuna, varsa toplu iş sözleşmesi tarafı sendikaya bir yazı ile bildirir. Talebin uygunluğunun belirlenmesine ilişkin usul ve esaslar, ilgili kurum ve kuruluşların da görüşü alınarak Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca çıkarılacak yönetmelikle belirlenir.

Kısa çalışma halinde İşsizlik Sigortası Fonundan kısa çalışma ödeneği ödenir. İşçinin kısa çalışma ödeneğine hak kazanabilmesi için, hizmet akdinin feshi hariç işsizlik sigortası hak etme koşullarını yerine getirmesi gerekir.

Kısa çalışma halinde İşsizlik Sigortası Fonundan kısa çalışma ödeneği ödenir. İşçinin kısa çalışma ödeneğine hak kazanabilmesi için, hizmet akdinin feshi hariç işsizlik sigortası hak etme koşullarını yerine getirmesi gerekir.

Günlük kısa çalışma ödeneği; sigortalının son oniki aylık prime esas kazançları dikkate alınarak hesaplanan günlük ortalama brüt kazancının %60’ıdır. Bu şekilde hesaplanan kısa çalışma ödeneği miktarı, 4857 sayılı Kanunun 39 uncu maddesine göre 16 yaşından büyük işçiler için uygulanan aylık asgari ücretin brüt tutarının %150’sini geçemez. Kısa çalışma ödeneğinden yararlananlara ait sigorta primlerinin aktarılması ve sağlık hizmetlerinin sunulmasına ilişkin işlemler 5510 sayılı Kanunda belirtilen esaslar çerçevesinde yürütülür. Kısa çalışma ödeneği olarak yapılan ödemeler başlangıçta belirlenen işsizlik ödeneği süresinden düşülür.

Zorlayıcı sebeplerle kısa çalışma yapılması halinde, kısa çalışma ödeneği ödemeleri 4857 sayılı Kanun'un 24. maddesinin (III) numaralı bendinde ve aynı Kanun'un 40. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra başlar.

Bu maddede yer alan kısa çalışma ödeneğinin süresini altı aya kadar uzatmaya ve işsizlik ödeneğinden mahsup edilip edilmeyeceğini belirlemeye Bakanlar Kurulu yetkilidir.

İşverenin hatalı bilgi ve belge vermesi nedeniyle yapılan fazla ödemeler, yasal faizi ile birlikte işverenden tahsil edilir.”

Somut olayda davacı şirket işveren, davalı ise Türkiye İş Kurumudur. Taraflar arasındaki uyuşmazlık 4857 sayılı İş Kanunu'ndan değil 4447 sayılı Kanundan kaynaklanmaktadır. 4447 sayılı Yasa'nın Ek 1. maddesinde “Kısa Çalışma ve Kısa Çalışma Ödeneği” kullandırılması ile ilgili çıkan ihtilafların iş mahkemesinde görüleceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Yine davanın tarafları arasında işçi işveren ilişkisi de bulunmamaktadır. Bu haliyle davanın iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir. Davanın görevsizlik nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek karar verilmesi isabetsizdir. Görev hususu kamu düzenine ilişkin olup dava şartı olduğundan bu husus re'sen nazara alınmalı ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, bozma sebebine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 25.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14938, Karar No: 2025/5580, Tarih: 15.04.2025

**7. Ceza Dairesi         2023/14938 E.  ,  2025/5580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/353 Esas, 2018/339 Karar

SUÇ : Çekle İlgili Karşılıksızdır İşlemi Yapılmasına Sebebiyet

Verme

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstanbul 12. İcra Ceza Mahkemesinin 24.05.2018 tarihli ve 2016/353 Esas, 2018/339 Karar sayılı kararıyla, çekle ilgili karşılıksızdır işlemi yapılmasına sebebiyet verme suçundan sanık ...'in, 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 65.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 13.05.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.06.2023 tarihli ve KYB-2023/59151 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.06.2023 tarihli ve KYB-2023/59151 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “...Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 08/04/2019 tarihli ve 2018/4527 esas, 2019/6821 karar sayılı ilamında " ...dosyada mevcut çek sureti üzerinde yapılan incelemede, muhatap bankanın her bir çek yaprağı için ödemekle yükümlü olduğu miktar düşüldükten sonra karşılıksız kalan miktar 158.590,00 TL olduğundan sanığın, neticeten 158.590,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına," ibaresi yazılmasına, hükmün B) bendinin diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, infaza dair hükümlerin bu miktar üzerinden uygulanmasına..." şeklinde belirtildiği üzere, sanık hakkında bankanın kanunen ödemekle yükümlü olduğu miktar düşüldükten sonra karşılıksız kalan çek bedeli kadar adlî para cezasına hükmedilmesi gerektiği,

Somut olayda, şikâyete konu 01/10/2016 keşide tarihli, Türkiye Finans Bankası Mega Center Şubesine ait 65.000,00 Türk lirası bedelli çekin bankaya ibrazında karşılığının bulunmadığının çekin arka yüzüne şerh düşüldüğünün anlaşılması karşısında, 5941 sayılı Kanun'un 3/3-a-1 maddesi uyarınca Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası tarafından 2016 yılı içi belirlenen muhatap bankanın, hamile süresinde ibraz edilen her çek yaprağı için ödeme yapmakla yükümlü olduğu 1.290,00 Türk lirasının, çek bedeli olan 65.000,00 Türk lirasından mahsup edildikten sonra, sanığın bu çeklerin karşılıksız kalan kısmı olan 63.710,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılması yerine, fazla ceza tayin edilerek yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” yönündeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İstanbul 12. İcra Ceza Mahkemesinin 2016/353 esas, 2018/339 karar sayılı karar tarihinin 24.05.2018 olmasına karşın, kanun yararına bozma isteminde 30.05.2018 olarak gösterilmesinin maddi yazım hatası olduğu kabul edilerek yapılan incelmede;

II. GEREKÇE

İstanbul 12. İcra Ceza Mahkemesinin 2016/353 esas, 2018/339 karar sayılı karar tarihinin 24.05.2018 olmasına karşın, kanun yararına bozma isteminde 30.05.2018 olarak gösterilmesinin maddi yazım hatası olduğu kabul edilerek yapılan incelmede;

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Kanun'un 309/3. maddesindeki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriklerindeki husus yerinde görüldüğünden talebin KABULÜNE,

2.İstanbul 12. İcra Ceza Mahkemesinin 24.05.2018 tarihli ve 2016/353 esas, 2018/339 karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca, hüküm fıkrasının 3. ve 4. bentlerinde yer alan ''...65.000,00 TL...'' ibareleri çıkartılıp, yerlerine "...63.710 TL..." ibarelerinin eklenmesi, hükümdeki diğer hususların aynen muhafaza edilmesine, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4566, Karar No: 2014/13315, Tarih: 29.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/4566 E.  ,  2014/13315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 5 - 2012/105702

Mahkemesi : Araç Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 25.01.2012

Numarası : 2009/7-2012/9

Suç : Görevi ihmal

Görevi ihmal suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılanlar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde, Türk Telekom İl Müdürlüğünde grev uygulaması olduğu, sanıklardan E.. H..’nun Kuzeykent İl Telekom müdür vekili olarak, sanık A.. D..’ın şebeke amirliği, sanık S.. Ç..’nın ise müdür yardımcılığı görevi yaptıkları ve olayın olduğu yerin bakım ve arızasından sorumlu oldukları, bakım ve arıza işlerinin yüklenici firma Alka İnşaat Ltd.Şti.ne verildiği, gece vakti traktörle seyir halinde iken, traktörün sağ ve sol teker çamurluk üzerinde oturan katılanların, sarkan telefon kablolarına takılarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilir ve kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandıkları olayda; görevi ihmal suçunun yanında, sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK’ nın 89/4. maddesinde yazılı suçu oluşturduğu, sanıklar hakkında düzenlenen iddianame içeriğinde iki kişinin yaralandığının anlatıldığı, bu itibarla davaya bakma görevinin 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 11. maddesi uyarınca asliye ceza mahkemesinin görevine girdiği ve görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılanların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 29.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4890, Karar No: 2012/1257, Tarih: 28.02.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/4890 E.  ,  2012/1257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve Akmağara Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Bozova Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 21.02.2011 gün ve 133/47 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki nedenlerine dayanarak bir parça tapusuz taşınmazın müvekkili adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine temsilcisi, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur. Diğer davalı ... temsilcisi yargılama oturumlarına katılmadığı gibi davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacı lehine zilyetlikle kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüyle teknik bilirkişilerin 26.01.2011 tarihli krokilerinde A harfi ile gösterilen 94.214,17 m2’lik taşınmazın tarla niteliğiyle davacı adına tapuya tesciline karar verilmiştir. Hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığı üzere, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme karar vermeye yeterli değildir. Şöyle ki, dava konusu taşınmaz, 1976 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu gerekçesiyle tespit dışı bırakılan bir yerdir. Mahallinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişilerin beyanlarından anlaşıldığı üzere nizalı yerin, genelde "taşlık" niteliğiyle gösterildiği anlaşılmaktadır. Böyle bir yerin emek ve masraf sarfı suretiyle imar-ihya işlemlerinin tamamlanarak tarıma elverişli bir hale getirilmesine müteakip, kazanmayı sağlayacak zilyetlik süresinin geçmesi suretiyle 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri hükümlerine göre kazanılması mümkündür.

Mahallinde yapılan keşifte hazır bulunan jeoloji mühendisi ve ziraat mühendisi bilirkişileri birlikte hazırladıkları raporlarında, dava konusu taşınmazın 6. sınıf arazi olduğunu, toprak örtüsünün 35-40 cm kalınlığında ve % 6-7 eğimli olduğunu, % 10-15 arasında taşlılık problemi bulunduğunu açıkladıktan sonra bu yeri tarım arazisi olarak nitelendirmişlerdir. Bu şekilde jeoloji ve ziraat mühendisilerinin raporları kendi içinde çelişkilidir. Şöyle ki, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve bilirkişilerin vasıflandırdığı sınıflandırmaya göre 6. sınıf arazilerin taşlılık niteliği ağır basmakta olup, bu tür yerlerin zilyetlikle kazanılabilmesi için imar ihyası; uygun amenajman, gübreleme, yüzey akış kontrolü, tohum aşılaması yapılarak sağlanabilir ve ancak çayır ve mer'a olarak kullanılabilirler. (Prof. Dr. ..., Toprak Etüd ve Haritalama, Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Yayınları) Bundan ayrı, davacının davada imar-ihya hukuksal nedenine dayandığı gözönüne alındığında, dinlenen yerel bilirkişi ve tanık beyanları soyut nitelikte olup, olaylara dayalı olarak imar-ihya hususunu açıklamaktan uzaktır.

Her ne kadar kadastro teknisyeni ... ve harita mühendisi ... 26.01.2011, jeoloji mühendisi ... ve ziraat mühendisi ... 05.02.2011 tarihli raporlarında, dava konusu taşınmaz bölümünün 7195-7196 numaralı 1985 tarihli hava fotoğrafında sınırları oluşmuş tarım arazisi niteliğinde olduğunu bildirmişlerse de, her iki bilirkişinin raporu karar vermeye yeterli görülmemiştir.

Her ne kadar kadastro teknisyeni ... ve harita mühendisi ... 26.01.2011, jeoloji mühendisi ... ve ziraat mühendisi ... 05.02.2011 tarihli raporlarında, dava konusu taşınmaz bölümünün 7195-7196 numaralı 1985 tarihli hava fotoğrafında sınırları oluşmuş tarım arazisi niteliğinde olduğunu bildirmişlerse de, her iki bilirkişinin raporu karar vermeye yeterli görülmemiştir.

Bu durumda, mahkemece yapılacak iş, dava tarihi olan 2010 tarihine göre 20-30 yıl (1980-1990) öncesine ait iki ayrı tarihte çekilmiş stereoskopik çift hava fotoğraflarının bulunup bulunmadığının usulüne uygun ve tarihleri açıkça yazılmak suretiyle Harita Genel Komutanlığından sorularak getirtilmesi, yapılacak keşifte üniversite öğretim görevlileri arasından 3 kişilik ziraat mühendisi bilirkişisi, kadastro fen bilirkişisi, jeodezi ve fotoğrametri uzmanı harita mühendisinden oluşacak uzman bilirkişi kurulu marifetiyle stereoskop aletiyle inceleme yaptırılarak, maddi bulgular ve bilimsel gerekçeler ile taşınmazın sınıfı ve niteliği ile kullanım süresinin, ne zaman kullanmaya başladığının belirlenmesine çalışılması ve belirlenen yerel bilirkişi listesinde yer alan kişiler ile taraf tanıklarının HMK.nun 240, 243 ve 259. (HUMK. m. 258) maddeleri uyarınca davetiye ile keşif yerine çağrılarak, aynı Kanunun 259/2 ve 290/2. (HUMK 259) maddeleri hükümleri uyarınca ve mümkün olduğunca taşınmaz başında yapılacak keşifte dinlenilerek imar-ihyanın başlangıç tarihi, sürdürülüş şekli ve bitiriliş tarihinin sorulup belirlenmesi, beyanları arasında aykırılık çıktığı takdirde aynı Kanunun 261/1. (HUMK 265) maddesi hükmü gözönünde tutularak çelişkinin giderilmesine çalışılması, bundan ayrı nizalı yere komşu 57 ve 262 parsellere revizyon gören sırasıyla Temmuz/1969 tarih, Sıra:6 Cilt:36 Sayfa:89 ve Kasım/1967 tarih, Sıra:1 Cilt:35 Sayfa:36 sayılı tapu kayıtlarının geldi ve gittileri ile birlikte bulundukları yerlerden getirtilerek dosya arasına konulması, yukarıda açıklandığı biçimde teknik, yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığıyla zemine uygulanması, komşu kayıt ve belgelerin dava konusu tescili istenen yeri ne gösterdikleri üzerinde durulması, teknik bilirkişiye krokisi üzerinde işaret ettirilmesinin sağlanması, ondan sonra iddia ve savunma çerçevesinde tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hüküm tesisi gerekir. Bu açıklamalar kapsamında değerlendirme yapılarak karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bunlardan başka, kabule göre de; kural olarak, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14/1. maddesine göre; zilyetliğin bu kanunda yazılı belgelerden birisiyle ispatı yoluna gidilmemesi halinde aynı çalışma alanında zilyetlikle kazanılabilecek miktar sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönümü geçemeyeceği, 3402 Sayılı Kadastro Kanunu 5403 sayılı Kanunun 26. maddesi ile Değişik 14/2.maddesi uyarınca sulu ve kuru arazi ayrımının Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununa göre yapılacağı ve bu kapsamda dava dilekçesinde açıkça tescile konu nizalı yerin sulandığının bildirildiği halde, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesine aykırı olarak 40 dönümden fazla yerin davacının adına tesciline karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17244, Karar No: 2017/157, Tarih: 17.01.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/17244 E.  ,  2017/157 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ile davalılardan ... vekilleri ve 21.07.2016 tarihli ek kararın ise davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (I) sayılı tarifenin yargı harçları başlığını taşıyan kısmında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı alınacağı hükme bağlanmıştır.

Öte yandan, HUMK'nın 434. maddesinde (6100 sayılı HMK'nın 366. maddesi yollamasıyla 344. maddesi), temyiz dilekçesi verilirken gerekli harcın tamamının ödenmesi gerektiği; 10.05.1965 tarih 1/1 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla da, peşin ödenmesi gerekli temyiz harcının hüküm altına alınan karar ve ilam harcının dörtte biri olacağı kabul edilmiştir. Ayrıca, HUMK'nın 434/III. maddesinde (6100 sayılı HMK'nın 368. ve 344. maddeleri), dörtte bir oranındaki harcın ödenmemesi halinde yapılacak işlemin usul ve esasları gösterilmiş bulunmaktadır.

Davalılardan ... vekilinin Mahkemeye süresinde sunulan temyiz dilekçesi ile adli yardım talebinde de bulunulduğu, maktu ve başvuru harcını ödemesine rağmen nispi temyiz harcını yatırmadığı, 21.04.2014 tarihli ek kararla davalının adli yardım talebinin reddedildiği, ek karara karşı davalı vekilinin 05.05.2014 tarihli dilekçesi ile itiraz ettiği, Mahkemece 26.01.2015 tarihli muhtıra düzenlenerek eksik harcın tamamlanmasının istenildiği, davalı vekili tarafından avans ödenmesine rağmen harcın yatırılmadığı, 21.07.2016 tarihli ek karar ile; davalının adli yardım talebinin reddolması ve muhtıra tebliğine rağmen yasal süre içerisinde harcın tamamlanmaması nedeniyle temyiz isteminden vazgeçilmiş sayılmasına dair ek kararın verildiği, verilen ek kararın da temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK'nın 336. maddesine göre adli yardım talebinin, asıl talep veya işin karara bağlanacağı mahkemeden; icra ve iflas takiplerinde ise takibin yapılacağı yerdeki icra mahkemesinden isteneceği, Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin ise bölge adliye mahkemesine veya Yargıtay’a yapılacağı düzenlenmiştir.