muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/27611, Karar No: 2017/1862, Tarih: 15.02.2017

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davacı 3. kişi şirketin, borçlu şirketi, borçlarını ödeme koşulu ile devir aldığı, Borçlar Kanunu anlamında borcu üstlendiği, devir işleminin gerçekleştirilmiş olduğu bu sebeple, İcra Müdürlüğü’nce alacaklının talebi doğrultusunda haciz müzekkeresi yazılmasının ve haciz uygulamasının yerinde olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İcra dosyasında taraf olmayan 3. kişinin dosyadaki haczin kaldırılmasını şikayet yoluyla isteyemez. Bu konuda aktif dava ehliyeti yoktur. 3. kişi ancak istihkak iddiası ve prosedürüne göre haczin kaldırılmasını isteyebilir. Eldeki dava 14.08.2014 tarihinde açılmış olup, haczen tahsil edilen dava konusu para ise takip dosyasına ilgili Kurum tarafından 01.10.2014 tarihli muhasebe işlem fişi uyarınca yatırılmış olmakla davacı üçüncü kişinin talebinin istihkak davası niteliğinde olduğunun kabulü gerekir.

Olayların hukuksal açıdan değerlendirilmesi ve nitelendirilmesi mahkeme hakimine aittir. Hakim, tarafların ileri sürdükleri maddi olay ve netice talepleri ile bağlı olup, olayların hukuki nitelendirmesini kendisi yapar. Üçüncü kişinin başvurusu açıklanan bu şekliyle istihkak davası niteliğindedir. Dilekçede şikayetten söz edilmesi HMK'nun 33. maddesi uyarınca "Hukuki tavsif hakime aittir" kuralını değiştirmez. Mahkemece, takip miktarı veya mahcuzun miktarından hangisi az ise o değer üzerinden nispi harç alınarak ve varsa noksan harç tamamlattırılarak ve tarafların tüm delilleri toplanarak, çekişmenin istihkak davası prosedürüne göre çözümlenerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, belirtilen tüm bu hususlar dikkate alınmadan davanın şikayet başvurusu şeklinde görülerek yazılı biçimde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın temyiz edene iadesine, 15.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1402, Karar No: 2019/7943, Tarih: 09.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1402 E.  ,  2019/7943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Avanos Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 20/11/2017 tarih ve 2016/53 E- 2017/531 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 22/11/2018 tarih ve 2018/411 E- 2018/1273 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirketin %10 oranında ortağı olduğunu, davalı şirketin 28/10/2015 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısına ilişkin çağrının usulüne uygun yapılmadığını zira çağrıyı yapan müdür Yaşar Aplak’ın genel kurulu olağanüstü toplantıya çağırmaya yeter miktarda pay sahibi olmadığını, genel kurulda alınan 3 numaralı kararla, şirket ana sözleşmesinin bir takım maddelerinin oy çokluğuyla değiştirildiğini, ana sözleşme değişikliği ancak oy birliğiyle karar alınması şartıyla yapılabileceğinden söz konusu kararların geçersiz olduğunu, toplantıda alınan tüm kararların müvekkillerini şirketten dışlamayı ve şirket yönetimini çoğunluk pay sahibi olan ortaklara vermeyi amaçlayan afaki dürüstlük kurallarına aykırı kararlar olduğunu ileri sürerek, davalı şirketin 28/10/2015 tarihli olağan üstü genel kurul kararların butlan ve iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu toplantıya çağrının yetkili müdür tarafından yapıldığı, davacıların toplantı tarihinden 15 gün önce çağrıldıkları, genel kurula çağrının usulüne uygun olduğu, çağrınun usule aykırı olduğu kabul edilse dahi salt bu sebepten iptal kararı verilebilmesi için söz konusu usulsüzlüğün genel kurul kararının alınmasında etkili olması gerektiği ancak somut olayda belirtilen nitelikte bir hususun ispat edilemediği, davacıların hisseleri gözetildiğinde genel kurulda alınan tüm kararların kanunun aradığı nisapları sağlayarak verildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacılar vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davacılar vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, TTK'nın 617. maddesi uyarınca, genel kurulun müdürler tarafından toplantıya çağrılacağı, anılan hükmün limited şirketler bakımında da geçerli olduğu, davaya konu genel kurula ilişkin çağrıyı yapan şirket müdürü Yaşar Aplak’ın görev süresinin olağanüstü genel kurul çağrısının yapıldığı ve gündemin hazırlandığı tarihte sona ermesinin yapılan çağrıyı usulsüz hale getirmeyeceği, toplantıya ilişkin ilanın toplantıdan 15 gün önce Türkiye Ticaret Sicil Gazetesinde yayınlandığı, davacılara iadeli taahhütlü olarak toplantı gününün bildirildiği ve davacıların toplantıya katıldığı da göz önüne alındığında, davaya konu genel kurulun bu sebeple yokluk ve butlanını gerektirecek bir husus bulunmadığı, bu durumda, dava konusu olağanüstü genel kurulda alınan kararların iptal edilebilirlik durumunun değerlendirilmesi gerektiği, davalı şirket ana sözleşmesinde daha ağır bir nisap belirlenmediğinden şirket ana sözleşmesinin ancak sermayenin üçte ikisini temsil eden ortakların oyuyla değiştirilebileceği, (TTK 589) yapılan değişiklerin bu nisabı sağladığı, TTK'nın 617/2.maddesiyle, genel kurulun toplantı gününden en az 15 gün önce toplantıya çağrılacağı, şirket sözleşmesi ile bu sürenin uzatılabileceği veya 10 güne kadar kısaltılabileceğinin düzenleme altına alındığı, bu itibarla, dava konusu genel kurulda alınan kararla, ilan süresinin 10 güne düşürülmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı, yine, şirket ana sözleşmesinin 8. ve 9. maddelerinin değiştirilmesine ilişkin kararlarının da kanunun aradığı nisapla alındığı, şirket müdürlerinin temsil yetkisinin belirlenmesine ilişkin kararda müdür olarak seçilen Nuri Orman olumlu oy kullanmışsa da, bu payın çıkarılması halinde de kararın gerekli nisabı sağladığı, şirket müdürlerine TTK’nın 626. maddesine göre izin verilmesine ilişkin teklifin ise, zaten oy birliğiyle reddedildiği, davanın belirtilen gerekçelerle reddedilmesi gerekirken butlan iddiasına ilişkin hiçbir gerekçe oluşturulmadan ve iptal talebine ilişkin olarak da iptali istenilen tüm maddelere ilişkin ayrı ayrı gerekçe belirtilmeksizin hüküm tesisinin doğru olmadığı, ilk derece mahkemesi kararının gerekçe yönünden isabetli olmadığı gerekçesiyle, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle, davanın kararda belirtilen gerekçelerle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 09/12/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7045, Karar No: 2018/1878, Tarih: 08.02.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/7045 E.  ,  2018/1878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Zayi Belgesi Verilmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, dava dilekçesi ile ... ait; 90 sayfalık 14/03/2011 tarih ve 2405 tasdik numaralı karar defteri, 14/03/2011 tarih ve 2406 tasdik numaralı işletme hesap defteri, 14/03/2011 tarih ve 2409 tasdik numaralı üye kayıt defteri ile alındı belgesi ciltlerinden ... sıra ve A numaralı alndı belgesi cildinin kayıp olduğunu tespit ettiklerini beyan ederek, Dernekler Kanunu 32/k uyarınca zayi belgesi verilmesini istemiş; mahkemece, davaya konu belgelerin, gerekli dikkat ve özenin gösterilmiş olmasına rağmen elde olmayan bir sebeple kaybolması durumunun ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, Dernekler Kanununun 32. maddesine göre hasımsız olarak açılan zayi belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Somut olayda, davacı vekili, derneğin 02/09/2015 tarihli yönetim kurulu toplantısının dernek merkezi dışında, bir yerde gerçekleştirildiğini, defterlerin derneğin genel sekreteri... tarafından toplantı yerine getirildiğini ve toplantı sonunda alınarak götürüldüğünü ancak, aynı yerde yapılacak 11/11/2015 tarihli yönetim kurulu toplantı öncesinde defterlerin kaybolduğunun tespit edildiğini bildirmiştir. Kaybolmaya dair 11/11/2015 tarihli tutanak yöneticiler tarafından imzalanmıştır. Davacı vekilinin bu açıklaması ve karar defterindeki tutanak adı ile imzalanan belge dikkate alınarak, davacıya delillerini bildirmek üzere süre verilip, ibraz edilen kanıtlar birlikte değerlendirilip, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca

BOZULMASINA, HUMKnın 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 08.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1584, Karar No: 2021/7295, Tarih: 21.10.2021

**4. Hukuk Dairesi         2019/1584 E.  ,  2021/7295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

1-7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesinin 1. fıkrasına göre tebligat, muhatabın bilinen en son adresine yapılır. Aynı maddenin, 6099 sayılı Kanun ile eklenen 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır. Aynı Kanunun 21. maddesinde ise muhatabın adresinde bulunmaması halinde yapılacak işlemler ve bu kapsamda 21/1 maddesinde muhatabın adresten geçici olarak ayrılmış olması halinde tebligat usulü, 21/2 maddesinde ise mernis adresine tebligat usulü düzenlenmiştir. Bu yasal düzenlemeler kapsamında tebligatın öncelikle bilinen en son adrese çıkartılması, bu adreste tebliğ edilemeyerek iade edilmesi halinde ise mernis adresine çıkartılması gerekmektedir.

Mezkur Kanun’un “Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina” başlıklı 21/1. maddesinde; “Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.” hükmü yer almaktadır.

Yukarıda belirtildiği üzere Tebligat Kanunu'nun 21/1 maddesine göre yapılan tebligatlarda, muhatabın geçici olarak adresten ayrıldığının bildirilmesi halinde, bildirimi yapan kişinin kim olduğunun açık bir şekilde belirtilmesi ve imzasının alınması gerektiği, aksine bir durumda yapılan tebligatın geçerli olmadığı, benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22/12/2004 tarihli, 12-765 esas, 730 sayılı kararında ifade edilmiştir. Bildirimi yapan kişinin ismi tespit edilip imzası alınmadan yapılan tebligat 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1 ve 23/7. maddeleri ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddelerine göre usulsüzdür.

Dosyanın incelenmesinde; davalılardan ...’a mahkemenin gerekçeli kararının ve davacının temyiz dilekçesinin mernis adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ancak tebligat mazbatasına “cezaevinde” şeklinde açıklama düşüldüğü, davalı ...’ye mahkemenin gerekçeli kararının mernis adresine Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre yapıldığı ancak açıklama kısmında tebligatın “isimden imtina eden komşuya” yapıldığının belirtildiği, davalı ...’a mahkemenin

gerekçeli kararının ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin mernis adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ancak tebligat mazbatasına “cezaevinde” şeklinde açıklama düşüldüğü, davalı ... ... (...)’a mahkemenin gerekçeli kararının ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin mernis adresine Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre yapıldığı ancak açıklama kısmında tebligatın “isimden imtina eden komşuya-D:6 bayan” şeklinde yapıldığı, davalı ...’ın gerekçeli karar tarihinden sonra 20.05.2016 tarihinde vefat ettiği, ancak mahkemenin gerekçeli kararının mirasçılarından ikisine tebliğ edildiği, bir mirasçısına (...) gerekçeli karar ve davacının temyiz dilekçesinin tebliğ edilmediği, davalı ...’e mahkemenin gerekçeli kararının ve davacının temyiz dilekçesinin Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ancak bu tebligat evrakında mernis şerhinin bulunmadığı, davalı ...’na davacının temyiz dilekçesinin Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre yapıldığı ancak “no 52” şeklinde yapıldığı, adı geçen davalının 04.11.2020 tarihinde vefat etmiş olduğu anlaşıldığından geriye kalan mirasçılarına mahkemenin gerekçeli kararı ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin tebliğ edilmediği, davalı ...’a mahkemenin gerekçeli kararının mernis adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ancak tebligat mazbatasına “cezaevinde” şeklinde açıklama düşüldüğü, davalı ...’ın 14.03.2017 tarihinde öldüğü halde mahkemenin gerekçeli kararının ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin 21.06.2017 tarihinde Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapıldığı, belirtilen tarihte adı geçen davalının aslında ölmüş olduğu, davalı ...’e mahkemenin gerekçeli kararının ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre “huzurevleri mah-1417 sk,ballıca sit b blk ... adana” adresine tebligat çıkarıldığı ancak bu tebligat öncesinde aynı davalı adına aynı adresten iade dönen tebligat bulunmadığı, davalı ...’a mahkemenin gerekçeli kararının ve davacının temyiz dilekçesinin mernis adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ancak tebligat mazbatasına “cezaevinde” şeklinde açıklama düşüldüğü, davalı ...’in yargılama sırasında gerekçeli karar tarihinden önce 28.09.2014 tarihinde vefat ettiği ancak mahkemece bir kısım mirasçılarına ( ..., ..., ...) tebligat yapılmadığı, davalı ... mirasçısı ...’e ise mahkemenin gerekçeli kararının ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre “zafertepe mh, 540 sk, no 50 /7 konak ...” adresine tebligat çıkarıldığı bu tebligat öncesinde aynı davalı adına aynı adresten iade dönen tebligat bulunduğu ancak sonrasında farklı adresten aynı davalıya 21/2. maddesine göre tebligat evrakının bulunduğu, davalı ...’a davacı tarafın temyiz dilekçesinin Tebligat Kanunu’nun 21/1

..., ...) tebligat yapılmadığı, davalı ... mirasçısı ...’e ise mahkemenin gerekçeli kararının ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre “zafertepe mh, 540 sk, no 50 /7 konak ...” adresine tebligat çıkarıldığı bu tebligat öncesinde aynı davalı adına aynı adresten iade dönen tebligat bulunduğu ancak sonrasında farklı adresten aynı davalıya 21/2. maddesine göre tebligat evrakının bulunduğu, davalı ...’a davacı tarafın temyiz dilekçesinin Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliğ edildiği ancak tebligat mazbatasına “isimden imtina eden komşusuna” şeklinde açıklama düşüldüğü anlaşılmış olup; yukarıda açıklanan davalılar açısından belirtilen şekillerde usulsüz tebligat yapıldığı anlaşılmıştır. Bu haliyle yapılan tebligatların usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır. Şu halde mahkemece, adı geçen davalılara yasal düzenlemeler dikkate alınarak gerekçeli kararın ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin usulüne uygun tebliğinin sağlanması için dosyanın geri çevrilmesi gerekmiştir.

2-Dosya kapsamında yapılan incelmede; davalılardan ...’in 20.03.2017 tarihinde gerekçeli karar tarihinden sonra vefat ettiği ancak dosya kapsamında adı geçen davalıya çıkarılan tebligat evraklarının bulunmadığı mirasçıları tespit edilerek usulüne uygun gerekçeli karar ve davacı taraf temyiz dilekçesinin tebliğinin sağlanması gerektiği, gene davalılar ..., ... ve ...’e yapılan gerekçeli karar ve temyiz dilekçesi tebligat evraklarının dosyada bulunmadığı anlaşılmıştır. Şu halde mahkemece, varsa yapılan tebligat evraklarının gönderilmesi aksi halde adı geçen davalılara yasal düzenlemeler dikkate alınarak gerekçeli kararın ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin usulüne uygun tebliğinin sağlanması için dosyanın geri çevrilmesi gerekmiştir.

3-Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun değişik 434. maddesinin üçüncü fıkrası hükmüne göre temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren hâkim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması aksi halde temyizden vazgeçilmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilir. 25/01/1985 günlü, Esas: 1984/5 ve Karar: 1985/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre, harca tabi olmasına rağmen mahkeme kalemince harç hesap edilip ilgilisinden istenilmeden ve dolayısıyla harç alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da sözü edilen fıkrada öngörülen eksik harç ödenmesi halinde yapılacak işlemle ilgili kuralın kıyasen uygulanması ve bu durumda dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği tarihte temyizin yapılmış sayılması gerekir.

Dosya kapsamında yapılan incelemede; davalılardan ...(...)’ın (02.06.2018 tarihinde öldü) temyiz isteminde bulunduğu ancak temyiz harç makbuzunun dosyada ve uyapta bulunmadığı, yine davalılardan ...’ın 08.02.2017 tarihinde cezaevinden temyiz isteminde bulunduğu ancak temyiz harç makbuzunun dosyada ve uyapta bulunmadığı anlaşılmış olup adı geçen davalılardan temyiz harcının tamamlatılması yönünde işlem yapılması için geri çevirme kararı verilmesi gerekmiştir.

4-Dosya kapsamında, uyuşmazlığın çözümü için incelenmesi gerekli görülen davalıların yargılandıkları Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2000/415 esas (bozma sonrası 2006/101 esas) sayılı ceza dava dosyasının dosya arasında bulunmadığı anlaşılmış olup dava dosyasının kesinleşmiş ise aslı ya da kesinleşme sureti ekli suretinin tüm ekleriyle birlikte mahkemesinden istenerek gönderilmesi, kesinleşmemiş ise karar örneği ile hangi aşamada olduğu konusundaki bilgiler ilgili mahkemeden istenilerek eklendikten sonra gönderilmesi için geri çevirme kararı verilmesi gerekmiştir.

5-Dosya kapsamında uyuşmazlığın çözümü için incelenmesi gerekli görülen ve birleşen davaya dayanak gösterilen Bayındırlık ve İskan Müdürlüğünce 2000 yılı birim fiyatları baz alınarak yaptırılan hasar tespitine dair raporun da temyiz incelemesine esas olmak üzere eklenilmesi için geri çevirme kararı verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklandığı şekilde işlem yapılıp eksiklikler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtaya yeniden gönderilmesi için, dosyanın yerel mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE,21.10.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7528, Karar No: 2025/4929, Tarih: 18.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/7528 E.  ,  2025/4929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/419 E., 2021/1641 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ: İstanbul 26. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/303 E., 2021/54 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek veisteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca verilen mahkûmiyet kararına ilişkin İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Hükmedilen cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin CMK’nın 299 uncu maddesi gereğince REDDİNE,

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220 nci maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.