muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/16650, Karar No: 2009/9922, Tarih: 15.06.2009

25) Hukuk Genel Kurulunun 11.12.1996 gün ve 1996/13-678-868 sayılı kararı ile bu konudaki bir çok kararında belirtildiği gibi, “H.Y.U.Y.nın 76. maddesi gereğince dava dilekçesinde sıralanan olayların hukuki açıdan nitelendirilmesi ve uygulanacak yasal kuralların aranıp bulunması görevi doğrudan hakime aittir.” Dava konusu somut olayda bu ilke aynen geçerlidir.

Davacı Hazinenin dava dilekçesi bir bütün olarak değerlendirildiğinde; bu özel orman parsellerine uygulanan tapu kayıtlarının sınırlarının belirsiz, gayri sabit ve genişletilmeye elverişli olduğu gibi, bu parsellere de ait olmadığını, kayıt miktar fazlası bulunduğunu, parsellerin özel mülkiyete konu olmayacak kamu malı niteliğindeki yerlerden olduğunu ve toplam yüzölçümü 968.739 m2 olan Kasım 1932 tarih 13 ila 32 numaralı bu tapulardaki ...payının karşılığının 453.996 m2 olduğu, diğer payların kime ait olduğu da belli olmadığı halde ...adına kayıtlı bu pay tapu kayıtları dayanak gösterilerek toplam yüzölçümü 8.440.355 m2 olan 10 adet özel orman parselinin iktisap nedeni “ORMAN KADASTOSU” olduğu belirtilerek ...adına yolsuz olarak (TMY. md.1025) oluşturulduğunu, ...mirasçılarının Kasım 1932 tarih ve 13 ila 32 numaralı tapu kayıtlarına dayanılarak ... Köyü 1 ila 223 sayılı parseller (1 ila 223 sayılı parsellerin toplam yüzölçümünün 1.628.205 m2 olduğu ve halen kadastro mahkemesinde davası devam eden 1973/37 ve 41 sayılı(Dairenin 2007/3530-3529) olup Daireye temyiz incelemesi için gönderilen Hazinenin delil olarak dayandığı dava dosyaları içinde bulunan, mahkeme hakimi tarafından düzenlenen tutanakdan anlaşılmaktadır.) hakkında dava açmış olduklarından tapu kayıtları kapsamlarının 1942 yılından beri orman sınırları dışında olduğu kabul edilerek kadastro tesbit tutanakları düzenlenen 1 ila 223 sayılı parsellere ait dava dosyalarında belirlenmesi gerektiği halde, bu olgular gözönünde bulundurulmadan 10 adet toplam 8.440.355 m2 yüzölçümündeki parsellerin tamamının özel orman olduğundan söz edilerek kişilere verildiğini, yine sözü edilen eski tapu kayıtlarının köy, mevki, cins ve sınırlarının zemine dahi uymadığı, 1945 yılından 1986 yılına kadar görev yapan arazi ve orman kadastro komisyonları ile, bu amaçla kurulan diğer heyetler tarafından bir çok kere kabul edildiği halde, bu tapu kayıtları dayanak gösterilerek özel orman parselinin oluşturulmasının ve tescil edilmesinin yasaya aykırı yok hükmünde ve yolsuz tescil niteliğinde (TMY. 1025, E.M.Y. 933 mehaz İsviçre M.Y. 975 maddesi) olması nedeniyle eski tapu kayıtlarının tamamen dışında kalıp, kayıt miktar fazlası olan ... Köyü 235, 236, 237, 239 ve 240 tapu ve 241 sayılı parsellerin sicil kayıtlarının iptaliyle Hazine adına tapuya tescillerini istediği anlaşılmaktadır.

26-Davalı tarafın delil olarak dayandığı ve Orman Genel Müdürlüğünün davalı ya da davalıların akdi halefleri aleyhine 1994 yılında açtığı dava dosyaları ve bunlara ait kararların incelenmesinde; davacı Orman Yönetiminin 26.01.1994 tarihli dava dilekçelerinin birbirinin kopyası olduğu gibi mahkeme kararlarının da gerekçelerinin aynı olduğu görülmektedir. Orman Yönetimi 1994 tarihli dava dilekçelerinde özetle;

“...mirasçılarının başvurusu üzerine, 59 Numaralı Orman Tahdit Komisyonunca, hukuki niteliğini yitirmiş bulunan ...Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 06.10.1944 gün ve 1943/251-800 sayılı ilamına değer verilerek bu ilamın uygulanması suretiyle Özel Orman statüsü ile bu kişiler adına 235, 236, 237, 239, 240 ve 241 sayılı parseller tapuya tescil edilmişse de 1944 tarihli mahkeme kararının; o tarihte yürürlükte bulunan yasa hükümleri uygulanmak suretiyle verildiğini, 1944 tarihli mahkeme kararında taşınmazların niteliği hakkında bir hüküm bulunmadığını, kararın verildiği tarihten sonra 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasa ile hiç bir bildirime gerek olmaksızın özel ve tüzel kişilere ait tüm özel ormanların Devletleştirilmiş olması nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden önce verilen mahkeme kararının ve tapu kayıtlarının hukuki değerinin kalmadığını, bu konuların müfettişlerin düzenlediği raporlarda da belirlendiğini, ilgili Kadastro Komisyon üyeleri ile işlemi yapanlar hakkında görevlerini kötüye kullanmalarından dolayı ceza davası açıldığını, Anayasanın 169. maddesi uyarınca Devlet Ormanının özel mülkiyete konu olamayacağını, bu nedenle tapu kayıtlarının iptalini” daha sonra 17.06.1994 tarihli ıslah dilekçesiyle “tapu kayıtlarının iptali ile orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmesinin” istemiştir.

Tümü aynı olan mahkeme kararlarının gerekçesinde özetle;

[“1944 tarihli mahkeme kararının uygulanması ...mirasçıları tarafından daha önceki yıllarda işlenmişse de uygulama olanağı bulunmadığından bu güne kadar uygulanmadığından 1989 yılında 6831 Sayılı Yasanın 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B maddesi uygulamasında ...mirasçıları vekili Av. ...nın talebi üzerine 59 Numaralı Orman Tahdit Komisyonunca (Yukarıda izah edildiği gibi uygulamayı yapan Orman Yasası ve Yönetmeliğine göre kurulan orman tahdit komisyonunu değildir.) dava konusu yerin özel orman niteliğiyle sınırlandırıldığı ve 14.05.1990 tarihinde ilana çıkartılarak 14.05.1991 tarihinde kesinleştiği (Yukarıda 12, 13, 14, 15 ve 16 numaralı bentlerde açıklandığı gibi 59 numaralı orman kadastro komisyonun 07.06.1989 tarihli tutanakla işe başlamış ve 15.06.1989 tarihinde “işi sonuçlandırma tutanağı” düzenleyerek çalışmaya son vermiş ve bu tarihler arasında düzenlendiği, altı adet tutanağı valilik onayına sunmuş ve valilik tarafından 20.06.1990 tarihinde onaylandıktan sonra 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesi gereğince 14.11.1990 tarihinde askı ilanına çıkartılmış, ancak bu tarihten önce on adet özel orman parseli 12.11.1990 tarihinde ...adına iktisap nedeni “orman kadastrosu” olduğu yazılarak tescil edildiğinden mahkemenin 31.07.1989 tarihli tutanakla yapılan işlemi orman kadastrosu olarak nitelendirmesi ve orman kadastrosunun kesinleştiğinin kabul edilmesinin hiçbir dayanağı bulunmamaktadır.) 1942 yılında ... Devlet Ormanı olarak orman kadastrosu yapılan 2613.5 Hektarlık sahanın ...Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.10.1944 gün ve 1943/251-800 sayılı kararı ile iptal edildiği (Halbuki H.G.K.’nun 4785 Sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 13.07.1945 tarihinden beri kabul ettiği ilkelere ve özellikle 27.12.1989 gün ve 1989/16-659-695, 10.05.2006 gün 1991/16-271-375 ve 27.02.2002 gün 2002/1-19-97 ve 10.05.2006 gün 2006/20-148-284 sayılı kararlarında belirtildiği gibi, 4785 Sayılı Yasanın yürürlüğünden önce Devlet Ormanı sayılan yerler hakkında verilen ve kesinleşen mahkeme kararlarının ve tapu kayıtlarının 4785 Sayılı Yasa karşısında hiçbir yasal dayanağı kalmamıştır) 1952 yılında ... Devlet Ormanının tümünün makiye ayrıldığı, daha sonra 1963 yılında makiye ayırma işlemi Orman İdaresi tarafından iptal edilmişse de bunun davalı kişileri bağlamayacağı, 22.03.1996 gün ve 1993/5-1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile “maki komisyonlarının yaptığı işlemlerin geçerli ve makiye ayrılan yerlerde oluşturulan özel tapulara değer verilmesinin” kabul edildiği (Bu bölgede makiye ayırma işleminin geçersiz olduğu, ... Asliye (1) Hukuk Mahkemesinin direnme yoluyla verdiği kararını inceleyerek ve 20. Hukuk Dairesinin bozma kararındaki hukuki dayanakları aynen kabul ederek (“20. Hukuk Dairesinin bu kararı Y.K.D’sinin Aralık 2001 sayısında yayınlanmıştır”) oybirliği ile bozan H.G.K.’nun 03.07.2002 gün ve 2002/20-558-588 sayılı kararı ile kabul edilmiştir. Bu karara konu olan 20. Hukuk Dairesinin 10.05.2001 gün 2001/3179-3713 sayılı bozma kararının 1. bendinde aynen “..

... Asliye (1) Hukuk Mahkemesinin direnme yoluyla verdiği kararını inceleyerek ve 20. Hukuk Dairesinin bozma kararındaki hukuki dayanakları aynen kabul ederek (“20. Hukuk Dairesinin bu kararı Y.K.D’sinin Aralık 2001 sayısında yayınlanmıştır”) oybirliği ile bozan H.G.K.’nun 03.07.2002 gün ve 2002/20-558-588 sayılı kararı ile kabul edilmiştir. Bu karara konu olan 20. Hukuk Dairesinin 10.05.2001 gün 2001/3179-3713 sayılı bozma kararının 1. bendinde aynen “... Devlet Ormanının 1942 yılında 1 Numaralı Orman Tahdit Komisyonu tarafından tahdidinin yapıldığı, kısmen itiraza uğramakla Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.10.1944 gün ve 1943/251-800 sayılı (“bu karar somut olayda 31.07.1989 tarihli mahkeme kararı uygulama tutanağına konu olan karardır”) kesinleşen kararı ile iptal edildiği, daha sonra 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasa gereğince kesinleşen bu kararın hükmü kalmadığından 1942 yılı tahdit sınırları ile devletleştirildiği, ancak Hazine adına tapu kaydı oluşturulmadığı, sözü edilen mahkeme kararı lehine olanlar 5658 Sayılı Yasa hükümlerine göre iade talebinde bulunmuşlarsa da Orman Genel Müdürlüğünün 12.09.1950 gün şb.3.5110-16 sayılı yazısında iadeye tabi yerlerden olmadığı tesbit edilmekle İADE TALEBİNİN REDDİNE karar verildiği, böylece 1942 yılı ilk tahdit hattının kesinleşmiş haliyle geçerliliğini koruduğu” yine aynı kararın 10. bendinde “… 21.07.1952 tarihinde maki tefrik tutanağı düzenlenmiş ise de 27.01.1953 tarihli raporda belirtilen gerekçelerle maki tefriki onaylanmamış, daha sonra 2 Numaralı Tahdit Komisyonunun verdiği 02.05.1963 tarihli raporda “yerin eğim, erozyon ve diri örtü durumu itibariyle evvelden beri bu günkü haliyle orman mevhumu içinde mütalaa olunması, makiye tefrik muamelesinin iptaliyle orman rejimine tabi tutulması” nın bildirilmesi üzerine 20.05.1963 tarihinde Başmüdürlük oluruyla “... Köyü mülki hudutları içinde bulunan arazinin makiye ayırma işleminin İPTAL ile ORMAN REJİMİNE alınması uygundur” oluru verildiği ve ... Köyünde makiye ayırma işlemi hiçbir zaman sonuçlanmadığı” görüşlerine yer verildiği ve yine Y.K.D’nin Ekim 2002 sayısında yayınlanan H.G.K.’nun 27.02.2002 gün 2002/1-19-97 sayılı kararında (makiye ayrılan yerlerde sadece özel yasalar uyarınca oluşturulan tapu kayıtlarına değer verileceği, davalıların dayandığı tapu kayıtlarının bu yolla oluşturulmadığı için kendilerine bir hak sağlamayacağı kabul edilmiştir) dava konusu parselin 59 Numaralı Orman Tahdit Komisyonunca özel orman niteliğiyle sınırlandırıldığı, kesinleşen orman tahdidinin ancak 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesi gereğince altı aylık askı ilan süresinde açılacak dava ile iptal edilebileceği, askıdan indikten sonra Bakanlık onayı ile işlemin iptal edilmesinin geçersiz yok hükmünde olduğu (mahkeme kararlarında kabul edilenin aksine 31.07.1989 tarihli tutanakla yapılan işlem özel orman kadastrosu işlemi olmadığı gibi 59 Numaralı Orman Kadastro Komisyonunca da yapılmamış ve ilana da çıkartılmamıştır) gerekçeleriyle”]

Orman Yönetiminin 239, 240, 241 sayılı parseller hakkında Asliye (1) Hukuk Mahkemesinde açtığı davaların 16.07.1997 tarihinde reddine karar verilmiş ve kararlar 20. Hukuk Dairesinin 03.02.1998 tarihli gerekçesiz kararları ile onanmış, yine Yönetimin karar düzeltme istemini de 11.06.1998 günlü gerekçesiz kararla ret edilmiştir.

Yine Orman Yönetiminin aynı iddia ile 235 sayılı parsel hakkında açtığı dava Asliye (1) Hukuk Mahkemesince 01.04.1998 tarihinde, 236 sayılı parsel hakkındaki davası Asliye (2) Hukuk Mahkemesince 01.04.1998 tarihinde 237 sayılı parsel hakkındaki dava Asliye (2) Hukuk Mahkemesince 26.01.1998 tarihinde ret edilmiş, 235 ve 236 sayılı parsellerle ilgili kararlar 02.11.1998, 237 sayılı parsel ile ilgili kararda 23.11.1998 tarihinde 20. Hukuk Dairesinin gerekçesiz kararı ile onanmış ve Orman Yönetiminin karar düzeltme işlemi de 04.05.1999 günlü kararlarla ret edilmiştir.

İşte davalılar; Orman Genel Müdürlüğünün taraf olduğu bu kararların Hazine yönünden de kesin hüküm oluşturulduğunu iddia etmekteyse de, davacı Hazine temyize konu bu davalarda; bir yerin orman olması ya da olmamasının ya da özel orman olmasının ayrı, o yerin tapuya tescil edilmesinin ayrı konular olduğunu, kadastro tapusunun oluşturulmasının arazi kadastrosuna ait bir görev olduğunu, özel orman parsellerinin oluşumuna esas alınan tapu kayıtları ile mahkeme kararının bu yerlere uymadığını ve 4785 Sayılı Yasa karşısında geçerliliğinin de bulunmadığını 31.07.1989 tarihli mahkeme kararı uygulama tutanağı ile yapılan işlemin “orman kadastro işlemi olmadığını” ve 59 Nolu Orman Kadastro Komisyonunca bu ormanlarda 1989 yılında yapılan işlemler 14.11.1990 tarihinde askı ilanına çıkartıldığı halde, bu tarihten iki gün önce 12.11.1990 tarihinde 10 Adet özel orman parselinin iktisap sütununa “Orman kadastrosu” olduğu yazılarak ...ve mirasçıları adına tapuya tescil edilmesinin yolsuz ve yok hükmünde olması nedeniyle M.Y.’nın 1025 (E.M.Y.933) maddesi gereğince iptalini istendiğinden Orman Genel Müdürlüğü ile davalılar ve onların halefleri arasında görülen davalar, temyize konu dava yönünden kesin hüküm ya da güçlü delil oluşturmaz. Çünkü önceki davalar ile temyize konu davanın, tarafları ve dayanılan hukuki vakıalar farklıdır.

Maddi anlamda kesin hükmü düzenleyen H.Y.U.Y nın 237. maddesi gereğince “kesin hüküm ancak konusunu oluşturan husus hakkında geçerlidir. Kesin hüküm vardır denilebilmesi için iki tarafın, davanın konusunun ve dayanılan sebebin aynı olması gerekir”. Madde metninden de anlaşılacağı gibi kesin hükmün varlığından söz edebilmek için davanın taraflarının, konusunun ve dava sebeplerinin aynı olması gerekir.

Maddi anlamda kesin hükmü düzenleyen H.Y.U.Y nın 237. maddesi gereğince “kesin hüküm ancak konusunu oluşturan husus hakkında geçerlidir. Kesin hüküm vardır denilebilmesi için iki tarafın, davanın konusunun ve dayanılan sebebin aynı olması gerekir”. Madde metninden de anlaşılacağı gibi kesin hükmün varlığından söz edebilmek için davanın taraflarının, konusunun ve dava sebeplerinin aynı olması gerekir.

Bu koşullardan birincisi davanın konusu, yani dava ile elde edilmek istenen sonuçtur. Taşınmaza ilişkin davalarda davanın konusu, taşınmazın kendisidir. Ancak, aynı taşınmaza ilişkin değişik hakların dava konusu edilmesi halinde taşınmaz aynı olmasına rağmen dava konusunun aynı olduğundan söz edilemez. Örneğin: Davanın tarafları ve dava konusu taşınmaz aynı olmasına rağmen, mülkiyete ilişkin dava reddedildikten sonra aynı taşınmaz hakkında irtifak hakkı dava edilebilir.

Bu koşullardan birincisi davanın konusu, yani dava ile elde edilmek istenen sonuçtur. Taşınmaza ilişkin davalarda davanın konusu, taşınmazın kendisidir. Ancak, aynı taşınmaza ilişkin değişik hakların dava konusu edilmesi halinde taşınmaz aynı olmasına rağmen dava konusunun aynı olduğundan söz edilemez. Örneğin: Davanın tarafları ve dava konusu taşınmaz aynı olmasına rağmen, mülkiyete ilişkin dava reddedildikten sonra aynı taşınmaz hakkında irtifak hakkı dava edilebilir.

Kesin hüküm koşullarından ikincisi dava sebebidir ki; bilimsel görüşler ile yerleşik yargısal kararlar da, dava sebebi, davanın dayandırıldığı vakıalar olduğu kabul edilmektedir. Dava sebebi, hukuki sebepten ayrıdır. Örneğin: Gerçek kişi adına tapulu taşınmazın mera olduğu iddiasıyla tapusunun iptali ile mera olarak sınırlandırılması istemiyle Hazinenin açtığı davada, taşınmaz hakkında orman araştırması yapılmayıp, sadece mera niteliği araştırılarak sonuçta taşınmazın mera olmaması nedeniyle dava reddedilirse, bundan sonra aynı taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığı ya da orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla açılacak davada, dava sebebi aynı olmadığı için kesin hükmün varlığından söz edilemez. Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 27.12.1990 gün ve 1990/14371-15373 sayılı kararında “Davacı Hazine davalılar murisi adına tescil edilen 339 sayılı parselin kayıt miktar fazlasının iptal ve tescilini istemiştir. Davalılar ile Orman Yönetimi arasında daha önce görülen davada, yerin orman olup olmadığı tartışılmış ise de bu davada Hazine taraf değildir. Temyize konu bu davanın hukuki sebebi değişik olup, önceki davada kayıt miktar fazlası konusu tartışma konusu yapılmamıştır. Hal böyle olunca kesin delilin varlığından söz etme olanağı yoktur” yine aynı Dairenin 10.04.2002 gün ve 2002/3848-4512 sayılı kararında “daha önce Hazine ile tapu malikleri arasında kadastro mahkemesinde görülen dava sonucu verilen karar gereğince dava konusu parsel davalılar adına tescil edilmiştir. Ne var ki; kesinleşen ilam içeriğinden, kadastro mahkemesindeki davanın orman olgusuna dayandırılmadığı, önceki davada temyize konu davanın davacısı Orman Yönetiminin taraf olmadığı, ormana ilişkin olarak da araştırma ve değerlendirme yapılmadığı anlaşılmaktadır. Öyle ise önceki ilamın orman olgusu yönünden kesinleşmiş bir hüküm olarak ele alınması olanağı yoktur. Toplanan delillerden, çekişmeli yerin öncesinin orman olduğu belirlenmiştir. Orman yönetiminin davasının kabulü ile davalılar adına olan sicil kaydının iptaline karar verilmesi doğrudur” görüşlerine yer verilerek mahkeme kararı onanmıştır. Somut olayda da daha önce Orman Yönetimi ile davalıların halefleri arasında görülen davanın tarafları ve davada dayanılan hukuki vakıalar (sebepler) farklı olduğundan kesin hüküm ya da güçlü delilin varlığı kabul edilemez.

Kesin hükmün koşullarından üçüncüsü, davanın taraflarının aynı olmasıdır. Tarafların aynı olmasından kasıt, her iki davada da sıfatlarının aynı olması, başka deyişle her iki davada davacı ya da davalı sıfatıyla hareket etmeleri değildir.

Orman Genel Müdürlüğü 04 Haziran 1937 tarih ve 3204 sayılı yine24 Temmuz 1940 tarih ve 394 sayılı ek yasa ile kurulan bir kamu tüzel kişiliğidir. Ormanların işletilmesi, korunması, denetimi yasa ile bu genel müdürlüğe verilmiştir.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 07.01.1948 gün ve 16/19-1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, “Yangın ve sair sebep ve suretle ağaçları tamamen veya kısmen yok olan orman zeminleri de dahil olduğu halde, ormana müteallik tecavüz ve mülkiyet ve emsali adli kazaya tabi davalarda, Hazineyi temsilen Hazine avukatının huzuruna lüzum olmadan, Devlet namına işletme ve istimar hak ve salahiyetine sahip bulunan Orman Genel Müdürlüğüne mensup Avukatlar bu kabil davaları münhasıran takip ve müdafaa edebileceklerine ve ayrıca Hazineye husumet tevcihine lüzum ve zaruret bulunmadığına” karar verilmiştir. Sözü edilen YİBK. Kararında Devlet ormanlarının, kuru mülkiyetinin Hazineye, işletilmesi, korunması ve denetiminin ise kuruluş yasası ile Orman Yönetimine ait olduğu, Orman Genel Müdürlüğünün tek başına aktif ve pasif dava ehliyetine sahip olduğu vurgulanmış, sözü edilen İçtihadı Birleştirme kararında, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerler ile Devlet ormanlarının mülkiyetine sahip olan Hazinenin, bu tür yerlere ilişkin, mülkiyet hakkından kaynaklanan dava açamayacağı kabul edilmemiştir. İçtihadı Birleştirme Kararının lafzına değer verilirse, bu takdirde M.Y. 713 (E. 639) maddesi gereğince açılan tescil davalarında Hazine veya Orman Genel Müdürlüğünden her hangi birine husumet yönelterek dava açılması yeterli olacaktır ki H.G.K.’nun 07.02.2007 gün ve 2007/8-76-58 sayılı kararında da belirtildiği gibi bunun kabulü mümkün değildir. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları tüm yargı organlarını bağlar ise de, İçtihadı Birleştirme Kararı hukukun genel ilkelerine ve yasa hükümlerine aykırı olarak yorumlanıp uygulanamaz. O halde, İçtihadı birleştirme kararı, Hazinenin dava hakkını kısıtlamak amacından ziyade, Orman Yönetiminin ormanlara ilişkin olarak tek başına dava açma hakkının bulunduğunu açıklamaya yöneliktir.

27) 3116 Sayılı Yasa ile sadece devlet ormanlarının yapılması öngörülmüştür. 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasanın 1. maddesi gereğince 2. maddesinde sayılan ayrıcalıklar dışında bütün ormanlar devletleştirilmiş, devletleştirilen ormanlardan bazıları sonradan yürürlüğe giren 5658 Sayılı Yasa ile iadeye tabi tutulmuş ve iade koşulları yasada gösterilmiştir. Kamu mallarının nelerden ibaret olduğu 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16. maddesinde de ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Devlet ormanları devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kamu mallarından sadece birisidir. Üzerinde eylemli orman ağaçları bulunan ve halen eylemli olarak orman olan taşınmazlar, her nasılsa kesinleşmiş orman sınırları dışında bırakılmış olsa veya 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan araştırma sonucu hukuken orman sayılmasa da bu tür yerler 3402 Sayılı Yasanın 16/C, 18. ve M.Y. 715 maddeleri gereğince devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olmaları nedeniyle, özel mülkiyete konu olamazlar. Medeni Yasa mülkiyet hakkının doğumunu, nedene (illete) bağlı bir hukuksal işlem olarak kabul etmiştir. Yasalarımıza göre tapuya yapılan tescilin geçerli olabilmesi ve mülkiyet hakkının doğması için geçerli bir hukuksal nedene dayanması zorunludur. Geçerli bir hukuksal nedene dayanmayan tescil işlemi yolsuz tescil niteliğini taşır ve her zaman iptali istenebilir (H.G.K. 30.05.2001 gün ve 2001/1-464-470 ve 03.12.2008 gün 2008/7-717-722 s.k.)

Yolsuz tescil sonucu ayni hak kazanılamaz (Prof.Dr.M.Kemal Oğuzman, Prof.Dr.Ömer Selici Eşya Hukuku 5. Bası 1998 s.141)

Kamu malları özel hukukun alanı dışındadır. M.Y.nın 715 ve 999 maddeleri kamu mallarını esya hukuku dışında bırakmıştır. Aslında özel mülkiyete konu olamayacak taşınmazlar hakkında kişiler adına sicil oluşturulması o taşınmazın özde kamu malı olma niteliğini değiştirmez (1.H.D. 11.09.1989 gün ve 1989/8162-9365 ve H.G.K. 03.12.2008 gün ve 2008/7-717-722 sayılı ve bu kararda sözü edilen diğer kararlar). Bu nedenlerle davacılar adına oluşturulan tapu kaydı yolsuz tescil niteliğinde olup, davacılara hiç bir zaman mülkiyet hakkı kazandırmayacağı gibi, yolsuz oluşturulan ve oluşturulduğu günden itibaren geçersiz olan tapu kaydı Hazine tarafından açılacak dava ile her zaman iptal edilebilir. Bu ilkeler, H.G.K. 23.11.1988 gün 1988/1-125-964, 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 ve 06.05.1992 gün 1992/1-187-295 ve 05.05.1999 gün 1999/1-302-258 ve aynı gün 1989/1-304-206 ve 30.06.1999 gün 1999/1-554-561 ve 30.05.2001 gün 2001/1-464-470 ve 27.02.2002 gün 2002/1-19-97 ve 19.02.2003 gün 2003/20-102-90 ve 11.06.2003 gün 2003/13-414-410 ve 09.06.2004 gün 2004/1-335-554 ve 03.12.2008 gün 2008/7-717-722 sayılı kararlarında da açıklanmış ve kabul edilmiştir.