muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/36132, Karar No: 2021/12620, Tarih: 15.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/36132 E.  ,  2021/12620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Sanık hakkında dolandırıcılık suçuna ilişkin olarak Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 20.03.2017 tarih, 2017/731-7814 sayılı bozma ilamından sonra, Mahkemesince 13/07/2017 tarih, 2017/77-294 sayılı ilamı ile dolandırıcılık suçundan uzlaşmanın sağlandığından bahisle sanık hakkında düşme kararı kesinleştikten sonra 01/09/2020 tarihli ek karar ile suçta kullanılan 5 adet altın renginde diş kalıbının müsaderesine karar verildiği ve sanığın talebinin 01/09/2020 tarihli, müsadereye ilişkin ek karara yönelik olduğu tespit edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nin 54. ve 55. maddelerinde düzenlenen müsadere bir güvenlik tedbiri olup, müsadere kararları yönünden kural olarak asıl hükmün tabi olduğu kanun yoluna başvurabileceği ancak bağımsız olarak verilen müsadere kararlarında ise karar tarihine göre ikili bir ayırım yapmanın gerektiği;

1)Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçmeden yani 20/07/2016 tarihinden önce bağımsız olarak verilen müsadere (veya iade) kararları yönünden 04.06.1936 gün ve 12-14 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca karar tarihindeki miktara ve 5219 sayılı Kanun ile değişik 1086 sayılı HMUK'nın 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırına göre kararın kesin olup olmadığı belirlenecektir. Buna göre, 20/07/2016 tarihinden önce bağımsız olarak verilen ve kesin olmayan kararlar temyiz kanun yoluna tabi olacaktır.

2) 20/07/2016 tarihi ve sonrasında bağımsız olarak verilen müsadere (veya iade) kararları, 5271 sayılı CMK’nin 256 ve 258. maddeleri uyarınca, istinaf kanun yoluna tabi olacaktır.

Açıklanan nedenlerle;

5271 sayılı CMK'nin 256/1. ve 258. maddeleri uyarınca verilen 01/09/2020 tarihli bağımsız olarak verilen müsadereye dair ek kararın CMK’nin 258/1. maddesine göre temyiz kanun yoluna değil, istinaf kanun yoluna tabi olduğunun anlaşılması karşısında; 5271 sayılı CMK'nin 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, sanığın dilekçesi istinaf dilekçesi niteliğinde kabul edilerek, aynı maddenin 2. fıkrasına göre istemi incelemeye yetkili ve görevli merciye iletilmek üzere dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 15.12.2021 tarihinde, üye ...'ın muhalefeti ile oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık hakkında basit dolandırıcılık suçundan önce mahkumiyet kararı verilmiştir. Bu mahkumiyet kararı temyiz yoluyla Yargıtay 15. Ceza Dairesine gelmiş olup Daire uzlaşma nedeniyle bozmuştur. Bozma sonrası gerçekleşen uzlaşma nedeniyle düşme kararı verilmiştir. Suçta kullanılan diş kalıbı hakkında bir karar verilmemiş olup daha sonra 01.09.2020 tarihli ek karar ile müsadere kararı verilmiştir. Sanığın talebi müsadereye ilişkindir.

KARŞI OY

Sanık hakkında basit dolandırıcılık suçundan önce mahkumiyet kararı verilmiştir. Bu mahkumiyet kararı temyiz yoluyla Yargıtay 15. Ceza Dairesine gelmiş olup Daire uzlaşma nedeniyle bozmuştur. Bozma sonrası gerçekleşen uzlaşma nedeniyle düşme kararı verilmiştir. Suçta kullanılan diş kalıbı hakkında bir karar verilmemiş olup daha sonra 01.09.2020 tarihli ek karar ile müsadere kararı verilmiştir. Sanığın talebi müsadereye ilişkindir.

Müsadere: hem fer’i bir ceza hem de bir güvenlik tedbiridir. Somut olayda “suçta kullanılan eşya” olup feri bir cezadır. Feri ceza aslı olmadan verilemez. Asıl ceza hangi usul ve maddi hükümlere tabi ise feri cezadan aynı hükümlere tabidir.

Özellikle suçta kullanılan eşyanın müsaderesi ancak suçun işlenmesi durumunda söz konusu olabilir. Dolayısıyla asıl suç ve ceza hangi yargısal denetime sahipse onun feri niteliğindeki müsaderede aynı denetime sahip olacaktır. Aksi takdirde asıl cezayı Yargıtay bunun feri olan müsadereyi ise istinaf mahkemesi verecektir. Yargısal denetimler arasında astlık üstlük ilişkisi bulunan ve istinafın kararını denetleyen Yargıtay’ın arasında çelişki çıkarabilecektir. Asıl suçun denetimini Yargıtay yapmıştır. Asıl suça bağlı ve asıl suçun işlenip işlenmediğini belirleyen Yargıtaydan sonra feri cezayı istinaf mahkemelerinin denetimine sokmak içtihat birliğini de bozacaktır. Bu nedenle müsadere kararınının Dairemizin incelemesi gerektiği kanaatiyle çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/5153, Karar No: 2016/9446, Tarih: 05.10.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/5153 E.  ,  2016/9446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı T.C. ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/08/2014 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 29/09/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yersiz ödemelerin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki yapılan yargılamanın son oturumunda hüküm olarak; ''davanın kısmen kabül kısmen reddi ile asıl alacak yönünden konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, faiz talebinin reddine,'' karar verilmişken, daha sonra yazılan gerekçeli kararda, kısa kararda davanın kısmen kabul kısmen reddine denilmiş ise de; davacı talepleri yönünden kabul edilen bir miktarın mevcut olmadığı, ana para yönünden davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulduğu ve faiz taleplerinin ise reddine karar verildiği gözetilerek maddi hataya dayalı bu ifade gerekçeli kararda düzeltildiği belirtilerek, ''Asıl alacak yönünden konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, faiz talebinin reddine,'' karar verilmiş, böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir. O halde, mahkemece yapılacak iş; önceki kısa kararla bağlı olmaksızın; kısa karara uygun olarak gerekçesini yeniden düzenlemek veya gerekçeye uygun nitelikte yeni bir kısa karar oluşturmak ve bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi gidermektir.

Mahkemece kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 05/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1832, Karar No: 2014/13965, Tarih: 20.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/1832 E.  ,  2014/13965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/07/2013

NUMARASI : 2012/294-2013/338

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 30. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın M.. S.. yönünden kabulüne, diğer davalılar yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı M.. S.. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 30. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece M.. S.. hakkındaki davanın kabulüne, diğer davalılar aleyhine açılan dava atiye terk edildiğinden, bunlar yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davalı M.. S.. vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Davalı M.. S..’ın payına düşen bina bedeli 43.076,19.-TL. olduğu halde hesaplama hatası sonucu düşük bedel tespiti, doğru olmadığı gibi,

2-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline bu sürenin bitimi tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı M.. S.. vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8408, Karar No: 2013/12794, Tarih: 24.10.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/8408 E.  ,  2013/12794 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın haciz işlemi yapıldığı sırada işyerinde işçi olarak çalıştığını, ancak daha sonra işten çıkarıldığını beyan ederek satış gününden önce 30.03.2009 tarihinde yedieminlik görevinden istifa ettiğini belirtip malların muhafaza altına alınması, başka bir yediemin deposuna kaldırılması için dilekçe verdiğinin ve 03.04.2009 tarihinde satış için gidildiğinde işyerinin boş olduğunun anlaşılması karşısında, malların suç tarihi itibariyle mevcut olup olmadığı, sanığın mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı ya da dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması sonucunda kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı borçlu Selçuk Yılmazer de dinlenilip, gerektiğinde borçlunun yeni adresinden araştırma yapılıp bu hususlar açığa kavuşturulmadan eksik soruşturma sonucu yazılı gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 24.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17754, Karar No: 2011/1835, Tarih: 01.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/17754 E.  ,  2011/1835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsiline ilişkin ek davadan dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün ...'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsiline ilişkin ek davada, mahkemece, davanın kabulüne dair verilen hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edelin bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davanın konusu ve tarafları aynı olup, hükmolunan bedel dikkate alındığında vekalet ücretine ilk davada hükmedilmiş olduğundan hakkaniyet gereği yeniden vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken, vekalet ücreti takdiri,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin bendin çıkartılmasına, yerine (İlk davada vekalet ücretine hükmedilmiş olduğundan yeniden vekalet ücreti takdirine yer olmadığına) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9933, Karar No: 2011/2674, Tarih: 14.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9933 E.  ,  2011/2674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kocaeli Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.04.2009 tarih ve 2008/540-2009/143 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile ...’in Meltem Ecza Deposu Ticaret A.Ş. ve Körfez Ecza Deposu Ticaret A.Ş. hisselerini birlikte devraldıklarını, müvekkilinin 477.000 TL, ...’in ise 673.000 TL karşılığı hisse sahibi olduğunu, düzenlenen ek protokol gereğince ödemelerin bono aracılığı ile yapılmasının kararlaştırıldığını, bu amaçla müvekkili ve ... tarafından, davalının lehdarı olduğu toplam 5 adet bono keşide edildiğini ancak davacının babası olan ...’in vefat ettiğini ve davacının mirası reddinin tespiti yönünde mahkemece karar alındığını, bu nedenle son bono olan 31.12.2008 vade tarihli ve 250.000 TL bedelli bonodaki müvekkilinin sorumluluğunun hissesi oranında 103.695 TL olduğunu ileri sürerek, 146.304 TL lık kısım için borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında yapılan ek protokolde alıcıların hisseleri oranında sorumlu olduklarına dair bir açıklamanın olmadığı, TTK’nun 636 ve 690. maddeleri müteselsil sorumluluğun asıl olduğu, davaya konu bononun davalı tarafa ödenmemesi konusunda ihtiyati tedbir kararı verilerek davalının alacağını geç tahsil etmesine neden olduğu gerekçesiyle davacının davasının reddine ve davalı lehine alacağın % 40 ı oranında tazminata hükmedilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması ile TTK’nun 7/1 maddesine göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32717, Karar No: 2016/268, Tarih: 13.01.2016

**4. Ceza Dairesi         2013/32717 E.  ,  2016/268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın aşamalarda tehdit eyleminden önce müştekilerin kendisine “tarlamıza ayak basma, ayak basarsan ayakların kırılsın, geber gibi şeyler söylediler” şeklindeki savunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2-Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 13/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21353, Karar No: 2013/10963, Tarih: 24.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/21353 E.  ,  2013/10963 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi (Pendik 4.Asliye Ceza Mahkemesi)

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan; katılan vekilinin kusur durumuna, hükme esas alınan bilirkişi raporunun oluşa uygun olmadığına, eksik araştırma ve inceleme ile karar verildiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 24.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13390, Karar No: 2015/11901, Tarih: 22.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/13390 E.  ,  2015/11901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2013

NUMARASI : 2008/377-2013/621

Davacı S.. B.. vekili Avukat İmge tarafından, davalılar L.. O.. ve diğerleri aleyhine 04/12/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 15/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kurum zararının ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından; davaya konu uyuşmazlık ile ilgili olarak aralarında davalıların da bulunduğu 37 kişi hakkında, kamu kurum ve kuruluşlarının ihalesine fesat karıştırmak, edimin ifasına fesat karıştırmak ve görevi kötüye kullanmak suçlarından, Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/38 esas sayılı dosyası üzerinden kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde; atılı tüm suçlar yönünden sanıkların beraatine karar verildiği ve davanın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 53. maddesi gereğince hukuk hâkimi ceza mahkemesinin beraat kararı ile bağlı değilse de; ceza mahkemesince belirlenecek maddi vakıalar hukuk hâkimi yönünden de bağlayıcıdır. Bu nedenle; Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/38 esas sayılı dosyasının kesinleşmesi beklenmeli ve sonucuna göre yapılacak değerlendirme ile birlikte iş bu dava hakkında karar verilmelidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeden karar verilmesi doğru bulunmamış, temyiz edilen kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 22/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19086, Karar No: 2015/20543, Tarih: 22.10.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/19086 E.  ,  2015/20543 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/40602

MAHKEMESİ : Silopi 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2012

NUMARASI : 2012/76 (E) ve 2012/894 (K)

SUÇ : 5607 sayılı Yasa'ya Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Suça konu eşyaların ele geçtiği araçta muavin olarak çalışan sanık hakkında, atılı suçu işlemesinde mesleğinin şoförlük olmasının tek başına suçun işlenmesinde kolaylık sağlayan bir durum olmadığı gözetilmeden ve şoförlük mesleğinin atılı suçu işlemesinde sanığa ne şekilde kolaylık sağladığı da açıklanmadan 5607 sayılı Yasa'nın 4/4. maddesi uyarınca cezada arttırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5404, Karar No: 2016/6957, Tarih: 14.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/5404 E.  ,  2016/6957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Van Sulh Hukuk ve Mersin 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, evlilik dışı doğan ve annesinin yaş küçüklüğü nedeniyle velayet altında bulunmayan küçüğe 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca vasi tayini istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, Van Sulh Hukuk Mahkemesince ...Emniyet Müdürlüğü.... Polis Merkezi Amirliğinin 30/12/2015 tarih ve 2015/1356 sayılı cevabî yazısı ile yaşı küçük kısıtlı adayının anne ve babasıyla beraber “...” adresinde olduğu gerekçesiyle, Mersin 2. Sulh Hukuk Mahkemesince ise vesayet altına alınması talep edilen ...'in son ikametgah adresinin “...” olduğu ve Van Sulh Hukuk Mahkemesinin yapmış olduğu kolluk araştırmasında küçüğün açık adresinin tam olarak belirtilmediği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş ise de küçüğün tam ve açık adresi tespit edilmemiştir.

Mahkemece küçüğün ikamet adresinin tespiti için kolluk gücü ile yeniden araştırma yapılması, küçüğün açık adresinin belirlenmesi, daha sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 14.06.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.