muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/7577, Karar No: 2021/5806, Tarih: 20.05.2021

2- Sanık hakkında, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, ilk çağrı yazısının 16/06/2015 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın kuruma başvuruda bulunmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek hüküm kurulduğu görülmüş ise de;

6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan davanın açılmış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

3- Tekerrüre esas alınan sanığın Sakarya Sulh Ceza Mahkemesinin 2014/276 esas 2014/461 karar sayılı ilamı ile hükmolunan hapis cezasının suç tarihinden sonra kesinleştiği ve tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi,

4- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 20/05/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2614, Karar No: 2014/12958, Tarih: 19.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/2614 E.  ,  2014/12958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Eylemin beden veya ruh sağlığı bozulacak şekilde, çocuğun nitelikli cinsel istismarı olarak nitelendirilmesi ile her iki suçtan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenip gereği düşünüldü:

Adli Tıp Kurumu Kanununun 7. maddesinde, Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ya da Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddeleri gereğince usulüne uygun şekilde teşekkül ettirilmiş Yüksek Öğrenim Kurumları veya birimlerine bağlı hastane heyetlerinde görev alacak uzmanların kimlerden oluşacağını düzenlediği, buna göre heyetlerin bir başkan, iki adli tıp uzmanı olmak üzere ayrıca çeşitli dallarda yedi ayrı uzmandan oluşacağının belirlendiği, çalışma esaslarının ise aynı Kanunun 23. maddesinde düzenlendiği, heyet başkanın başkanlığında işin niteliğine göre en az dört üye ile toplanmasının yeterli olup, 28.02.2011 tarihli Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu raporlarını düzenleyenler arasında Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanı ve bir Adli Tıp Uzmanının da bulunduğu heyetin oluşumunun kanuna uygun olup, raporun düzenlenmesi esnasında heyette iki Adli Tıp uzmanının bulunmasının zorunlu olmaması nedeni ile tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 19.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2609, Karar No: 2018/3952, Tarih: 08.10.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/2609 E.  ,  2018/3952 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kamu malına zarar verme ve uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçlarından....Ağır 1. Ceza Mahkemesinin 14/12/2015 tarihli ve 2015/1075 değişik iş sayılı içtima kararı ile 5 yıl 10 ay hapis cezasına hükümlü ...’ın bu cezasını.... Açık Ceza İnfaz Kurumunda çekmekteyken,.... Açık Ceza İnfaz Kurumuna nakledilmesi üzerine, 07/12/2017 günü saat: 15.55’ten itibaren 48 saat içinde.... Açık Ceza İnfaz Kurumuna 09/12/2017 günü saat: 15.55’de dönmesi gerekirken 1 saat 5 dakikalık gecikme ile saat: 17.00’de giriş yapmak suretiyle izin süresini özürsüz olarak en fazla iki gün geçirmek eyleminden dolayı, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 44/1-l. maddesi gereğince 2 gün süreyle hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına dair.... Açık Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 18/12/2017 tarihli ve 2017/433 sayılı kararına karşı yapılan şikâyetin kabulü ile söz konusu disiplin cezasının kaldırılmasına dair.... İnfaz Hâkimliğinin 03/01/2018 tarihli ve 2017/1376 esas, 2018/20 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulüne, anılan İnfaz Hâkimliği kararının kaldırılmasına ve disiplin cezasının onanmasına ilişkin mercii.... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/01/2018 tarihli ve 2018/94 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre;

1- Suç tarihinde.... Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...’ın, nakledildiği.... Açık Ceza İnfaz Kurumuna 1 saat 5 dakikalık bir gecikme ile giriş yapması nedeniyle cezaevi görevlilerince tutulan tutanak üzerine hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; hükümlünün seyahatinde aksiliklerle karşılaştığı yönündeki beyanlarına itibar edilerek 1 saat 5 dakikalık gecikmenin makul bir süre olduğunun kabul edilmesi gerektiği, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 28/11/2016 tarihli ve 2016/4396 esas, 2016/4072 sayılı ilâmında da benzer bir gecikmenin makul bir süre olarak kabul edildiğinin anlaşılması karşısında,

2- 4675 sayılı İnfaz Hâkimliği Kanununun 6/3. maddesinde yer alan, "İnfaz hâkimi, inceleme sonunda şikâyeti yerinde görmezse reddine; yerinde görürse, yapılan işlemin iptaline ya da faaliyetin durdurulmasına veya ertelenmesine karar .../...

verir." şeklindeki düzenleme karşısında, İnfaz Hâkimliği kararını itirazen inceleyen mercii Ağır Ceza Mahkemesince hükümlü tarafından yapılan şikâyetin reddine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca onaylanmasına karar verilmeyeceği gözetilmeden,

verir." şeklindeki düzenleme karşısında, İnfaz Hâkimliği kararını itirazen inceleyen mercii Ağır Ceza Mahkemesince hükümlü tarafından yapılan şikâyetin reddine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca onaylanmasına karar verilmeyeceği gözetilmeden,

İtirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 08/05/2018 gün ve 94660652-105-02-2578-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden,.... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/01/2018 tarihli ve 2018/94 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

V/T
Yargıtay — Esas No: 2014/3834, Karar No: 2014/18882, Tarih: 15.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/3834 E.  ,  2014/18882 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Karacabey 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi :06/11/2013

Numarası :2012/51-2013/441

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı işyerinde 04.01.2003 – 25.11.2011 tarihleri arasında güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, iş akdinin davalı ABS Anonim Şirketi tarafından çalıştığı yerde yaşanan hırsızlık olayından sorumlu olduğu gerekçesi ile haksız olarak feshedildiğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının çalışma süresinin hesaplanmasında davalı ABS Anonim Şirketinden önce çalışmış olduğu diğer davalı Tamek AŞ'de geçen sürenin hesaplamaya dahil edilip edilmeyeceği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Somut olayda davacı 04.01.2003-25.11.2011 tarihleri arasında davalılar nezdinde yapmış olduğu çalışmanın karşılığı olarak kıdem tazminatı talebinde bulunmuştur. Mahkemece davacının 04.01.2003-15.01.2004 tarihleri arasında dava dışı M.. Ltd. Şti.'de çalışmış olduğu dönem dışlanmak suretiyle kıdem tazminatı hesaplaması yapılmıştır. Oysa davacı hiç ara vermeksizin 16.01.2004 tarihinden itibaren aynı işyerinde davalı alt işveren ABS A.Ş.nezdinde çalışmaya başlamıştır. Dava dışı M.. Ltd. Şti ile davalı ABS A.Ş. 04.01.2003-15.01.2004 tarihleri arasındaki çalışma süresi açısından işyeri devri yapıldığı açık olup, yukarıda belirtilen işyeri devri kuralları çerçevesinde, davacının kıdem tazminatı hesaplanırken tüm çalışma süresinin birlikte hesaplanması gerekir. Buna rağmen mahkemece 04.01.2003-15.01.2004 tarihleri arasında çalışmış olduğu dönemin dışlanması suretiyle kıdem tazminatına esas çalışma süresinin eksik hesaplanarak, dolayısı ile eksik miktarda kıdem tazminatına hükmedilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harçlarının davalılara yükletilmesine, 15.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7591, Karar No: 2015/10204, Tarih: 23.11.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/7591 E.  ,  2015/10204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tokat İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2015

NUMARASI : 2014/298-2015/91

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kesinleşen icra takibi nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı 01.12.2012 tarihli, 10 yıl müddetli kira sözleşmesine dayanarak, 24.07.2014 tarihinde başlattığı icra takibi ile 115.458 TL kira bedelinin tahsilini ve kiralananın tahliyesini istemiş, verilen 30 günlük ödeme süresi içinde ödeme yapılmadığını belirterek mahkemeden kiralananın tahliyesini talep ve dava etmiştir. Davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece istem gibi karar verilmiştir.

Ürün kirası, TBK'nun 357 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Kanunun 362. maddesinde '' Kiracı, sözleşmede aksine bir hüküm veya yerel âdet olmadıkça, kira bedelini ve yan giderleri her kira yılının ve en geç kira süresinin sonunda ödemekle yükümlüdür. Kiracı, kiralananın tesliminden sonra vadesi gelmiş kira bedelini veya yan giderleri ödemezse kiraya veren, kiracıya yazılı olarak en az altmış günlük bir önel verip, bu önel içinde ödememesi durumunda sözleşmeyi feshedeceğini bildirebilir '' düzenlemesi bulunmaktadır. Taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin konusu Lunapark olup, sözleşmenin 1. maddesinde tüm demirbaşları ile kiraya verildiği, işletme ruhsatının kiraya veren üzerinde olduğu, 3. maddesinde kira süresi boyunca işletme ruhsatının kiraya veren üzerinde kalacağı kararlaştırılmıştır. Dosya içerisinde bulunan işletme ruhsatının da davacı kiraya veren üzerine olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda bir ticari işletme işletme ruhsatı da alınmış olarak bu hakla birlikte kiralanmışsa o takdirde bu kira hâsılat kirası kabul edilir. Ancak demirbaşlarıyla işletme ruhsatı kiracı tarafından alınmak üzere kiralanmışsa bu adi kira sayılır. Demirbaşların olması kiranın niteliğini değiştirmez. Yukarıda belirtildiği üzere hasılat kirasına tabi sözleşmelerde kiracıya 30 gün yerine 60 günlük ödeme süresi verilmesi gerekir. Ne var ki davacı tarafından yapılan icra takibinde davalı kiracıya 30 gün ödeme süresi verilmiş olup 30 günlük ihtar süresi hukuki sonuç doğurmaz verilen süreye dayanılarak tahliye istenemez, belirtilen nedenle davanın reddi gerekirken yazılı şekilde tahliye kararı verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 23.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13584, Karar No: 2018/7641, Tarih: 05.12.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/13584 E.  ,  2018/7641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/11/2014 gün ve 2012/91-2014/245 sayılı kararı bozan Daire’nin 04/04/2016 gün ve 2015/15074-2016/3540 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili ile davalı ...'in ...ilçesinde bulunan ...Engelliler Rehabilitasyon Merkezi adlı özel eğitim kurumunu işletmek üzere devraldığını, bu devir işlemlerinde kullanılmak üzere müvekkili tarafından davalı ...’e %10 hisse karşılığı olarak 18.000,00 TL ödendiğini, davalı ...'in diğer davalı şirketi kurduğunu ve şirketin sermayesi olarak resmi kayıtlarda 50.000,00 TL gösterdiğini ve özel eğitim kurumunun bu şirket tarafından işletilmeye başlandığını, müvekkilinin aynı zamanda bu özel eğitim merkezinde öğretmen olarak görev yaptığını, daha sonra davalı ... tarafından müvekkilinin davalı şirkete %10 oranında ortak olduğunu ve her ay %10 kâr payı ödeneceğine dair yazılı belge verdiğini, geçen süre zarfında kâr payı ödenmediği gibi ücretlerini de tam alamadığını, 08/02/2012 tarihinde davalı ... tarafından müvekkilinin işine son verilerek okuldan zorla uzaklaştırıldığını ileri sürerek müvekkilinin işyerine ortak olması sebebiyle ödediği %10 ortaklık payı için 5.000,00 TL’nin, davalıların elde ettiği gelirlerden sözleşme gereği ödenmesi gereken %10 ortaklık payı karşılığı şimdilik 5.000,00 TL’nin ve işyerinin devri konusunda rayiç bedel olarak belirlenecek miktar üzerinden şimdilik 5.000,00 TL’nin faizleriyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında talebini toplam 31.461,28 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalılar davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere ve dava dilekçesinde iddianın ileri sürülüş biçimi, tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde öninceleme duruşmasında uyuşmazlığın saptanan niteliğine göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere ve dava dilekçesinde iddianın ileri sürülüş biçimi, tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde öninceleme duruşmasında uyuşmazlığın saptanan niteliğine göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 14,00 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 314,79 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 05/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16791, Karar No: 2009/25468, Tarih: 17.12.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/16791 E.  ,  2009/25468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, 17.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5398, Karar No: 2016/219, Tarih: 25.01.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/5398 E.  ,  2016/219 K.**

* KASTEN ÖLDÜRME

* DAVALARIN BİRLEŞTİRİLMESİ

* EYLEMLERİN FİKİR VE İRADE BİRLİĞİ İÇİNDE GERÇEKLEŞTİĞİNİN İDDİA EDİLMESİ

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 322

**"İçtihat Metni"**

1) Sanık O.. C.. hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan mahallinde mahkemece hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

2) Sanık A.. B.. hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet, Sanık N.. K.. hakkında mağdur B. C.'i tehdit, suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık A..'ın 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması değerlendirilip inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş; sanık N. C.'ın mağdur B.C.'i tehdit suçu yönünden elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta yönelik, o yer Cumhuriyet savcısının nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında bu madde ile yapılan uygulama kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasında yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nın 53/1-2-3 maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmesi suretiyle DÜZELTİLEN, mahkumiyet hükmü ile beraat hükmünün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak (ONANMASINA),

3) Sanıklar A.., Z.., E.., O..ve O.. haklarında; sanık A..'ın mağdur Z..'e yönelik kasten yaralamaya teşebbüs ve silahla tehdit; mağdur E..'e yönelik kasten yaralama, O.. ve Oğ..'a yönelik kasten yaralamaya teşebbüs; sanık Z..'ün mağdurlar Ş.., S..ve A..'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüse azmettirme; sanık E..'in mağdur S..'ı kasten öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet; sanık O..'un mağdurlar A.., S.. ve Ş..'a yönelik kasten yaralama; sanık Oğ..'un mağdurlar Ş.. ve S..'ı kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;