muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4890, Karar No: 2011/5604, Tarih: 09.05.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/4890 E.  ,  2011/5604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ALANYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/04/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalı adına kadastroca senetsizden tespit ve tescil edilen 10 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün özel mülke konu olamayacak, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ileri sürerek, tapunun iptal ve tescilini istemiştir.

Davalı, çekişmeli taşınmazın miras bırakanından kaldığını, tarım arazisi olduğunu, uzun yıllardır zilyet olduklarını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın bir  bölümünün devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunun keşfen saptandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu  iptal ve  tescil  isteğine  ilişkindir.

Mahkemece, davanın  kabulüne  karar  verilmiştir.

Dosya  içeriğinden, toplanan  delillerden  çekişme  konusu  taşınmazın  senetsizden  davalı  adına  tespit  ve  tescil  edildiği davacı  Hazinenin   anılan  taşınmazın  bir  bölümünün , devletin  hüküm  ve  tasarrufu altındaki taşlık, kayalık  yerlerden  olup  davalı  lehine  3402  Sayılı  Yasanın  14 ve  17.  maddesi  koşularının  oluşmadığını ileri  sürerek,  eldeki  davayı  açtığı, mahallinde   yapılan  keşif  sonucu , bilirkişilerce  dava  konusu  taşınmazın  krokide  B  ile  gösterilen  766.46 m²'lik  kısmının  devletin  hüküm ve  tasarrufu  alkındaki  taşlık   yerlerden  olduğu  şeklindeki raporu benimsenmek  suretiyle  davanın  kabulüne  karar  verildiği  anlaşılmaktadır. Bu  durumda  davalının  öteki  temyiz  itirazları  yerinde  değildir.Reddine.

Ancak, bilindiği  üzere; tapu  sicillerinin  tutulması  kamu  düzeni  ile  ilgili  olup,kabul   kapsamına  alınan bölümün  " taşlık"  niteliği  taşınmazı  sebebiyle  3402  Sayılı Yasanın  16/c  maddesi  kapsamındakti yerlerden  gözetildiğinde  bu  nitelikteki yerler  hakkında  özel  mülkiyete   konu  olacak şekilde  sicil  oluşturulmasına  olanank  yoktur.

Diğer  taraftan  temyiz  aşamasında  19.01.2011  tarihinde  yürürlüğe  giren  6099  Sayılı  Yasanın 16. Maddesiyle 3402  Sayılı  Yasanın  36/A  maddesinde " ... Avukatlık Ücreti ve yargılama  giderlerinin  davalıya  yükletilemeyeceği 17. maddesi  ile  de  davalı  tarafın  sorumlu   tutulması  süreci  uzatılarak  infaz  edilmemiş karar  içinde  geçerli  olduğu" hükmü   öngörülmüştür.

Hal böyle  olunca, tapusu  iptal  edilen  bölümün tespit  harici  bırakılması ile  yetinilmesi  gerekirken ayrıca  tescile de  karar  verilmesi  doğru  değildir.Diğer  taraftan  6099 Sayılı  Yasanın  değerlendirilmesi  için  de  karar  bozulmalıdır.

Hal böyle  olunca, tapusu  iptal  edilen  bölümün tespit  harici  bırakılması ile  yetinilmesi  gerekirken ayrıca  tescile de  karar  verilmesi  doğru  değildir.Diğer  taraftan  6099 Sayılı  Yasanın  değerlendirilmesi  için  de  karar  bozulmalıdır.

Davalının, yerinde  görülen temyiz itirazlarının kabulü ile  hükmün  açıklanan  nedenlerden  ötürü HUMK'nun 428. maddesi  gereğince  BOZULMASINA, alınan peşin  harcın  temyiz  edene  geri  verilmesine, 09.05.2011 tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10165, Karar No: 2020/6139, Tarih: 17.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/10165 E.  ,  2020/6139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret, tehdit, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hakaret suçundan; suça sürüklenen çocuk ... hakkında hakaret ve tehdit suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların, CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığından, CMK'nın 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin dilekçesinin itiraz niteliğinde olduğu kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline istem gibi İADESİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk ...’nın eylemine uyan TCK'nın 152/1-a, 31/3. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının, zamanaşımını kesen son işlem olan 19/01/2015 tarihli mahkumiyet hükmünden itibaren inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...’nın suç tarihinde kalmakta olduğu Burdur Valiliği ... Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkezi’nin giriş kapısına tekme atarak hasar vermek, bardak ve tabağı kırmak ve perdeyi yakarak zarar vermek şeklindeki eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, 152/2-a, 31/3. maddelerinde düzenlenen yakarak kamu malına zarar verme suçunda, suçun daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hâlinin de aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-d, 66/2 ve 67/4 maddelerine göre hesaplanan 10 yıllık olağan ve 15 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dolmadığı belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2128, Karar No: 2014/8075, Tarih: 07.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/2128 E.  ,  2014/8075 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sakarya İş Mahkemesi

Tarihi : 19.11.2013

No : 2012/802-2013/893

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacı, 15.02.2010-09.02.2012 tarihleri arasında 1.050,00 TL. ücret ile davalı şirket işyerinde aşçı olarak tam süreli çalışmalarının tespitini istemiş, mahkemece istem gibi kabul kararı verilmiştir. Davacının 01.12.2004 tarihinden itibaren dava konusu dönemi de kapsayacak şekilde 2926 sayılı Yasa kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının bulunduğu, davalı şirket işyerinden banka kanalı ile hesabına istem miktarı kadar iki ay maaş ödemesi yapıldığı anlaşılmakla; ödeme yapılan aylar dışında kalan prime esas kazanç ile hizmet akdine dayalı olarak gerçekleştiği belirtilen, 15.02.2010-09.02.2012 tarihleri arasındaki çalışmalar ve Tarım Bağ-Kur sigortalılığına konu faaliyetin aynı anda nasıl gerçekleştiği hususlarının, araştırılıp irdelenmediği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddesi, bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiğinden, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır. Hizmet tespitine yönelik söz konusu davalarda, davacının çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı Sosyal Güvenlik Kurumu’na, davalı işveren tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Öte yandan; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 1’inci maddesinin 2’nci fıkrası uyarınca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 288’inci maddesinin “Bir hakkın doğumu, düşürülmesi, devri, değiştirilmesi, yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacıyla yapılan hukuki işlemlerin, yapıldıkları zamanki miktar veya değerleri dörtyüz milyon lirayı geçtiği takdirde senetle ispat olunması gerekir. Bu hukuki işlemlerin miktar veya değeri ödeme veya borçtan kurtarma (ibra) gibi herhangi bir sebeple dörtyüz milyon liradan aşağı düşse bile senetsiz ispat olunamaz.” hükmünü, anılan Kanunun 289’uncu maddesinin ise “288'inci madde uyarınca senetle ispatı gereken hususlarda yukarıdaki hükümler hatırlatılarak karşı tarafın açık muvafakati halinde tanık dinlenebilir.” hükmünü içermektedir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 20.10.2010 gün ve 2010/10-480 Esas - 2010/523 Karar, 20.10.2010 gün ve 2010/10-481 Esas - 2010/524 Karar, 20.10.2010 gün ve 2010/10-482 Esas - 2010/525 Karar, 19.10.2011 gün ve 2011/10-608 Esas - 2011/649 Karar, 19.06.2013 gün ve 2012/10-1617 Esas - 2013/850 Karar sayılı ilamlarında da aynı görüş ve yaklaşım benimsenmiştir. 5236 sayılı Kanunun 19’uncu maddesi ile Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa eklenen ek 4’üncü maddeye göre parasal sınır, 2010 yılında 550 TL., 2011 yılında 590 TL., 6100 sayılı Kanunun 200’üncü maddesi nazara alınarak 01.10.2011 tarihinden itibaren 2.500 TL. olarak belirlenmiştir.

Diğer taraftan, davacının, 01.12.2004 tarihinden itibaren dava konusu dönemi de kapsayacak şekilde 2926 sayılı Yasa kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının bulunduğu anlaşılmakta olup, sosyal güvenlik sistemimizde çifte sigortalılığa yer verilmemiş olması nedeniyle "çakışan sigortalılık" olarak adlandırılan, bir sigortalının aynı anda birden fazla sosyal güvenlik kurumuna tabi olması hali, yasalarda yer alan düzenlemelerle, sadece bir sigortalılığa geçerlilik tanınarak çözüme kavuşturulmaktadır.

Davada öncelikle çakışan sigortalılık bakımından çözülmesi gereken sorun, 13.02.2011 tarihli 6111 sayılı yasanın yürürlüğe girmesinden önce çakışan dönemde davacının hangi yasal düzenleme çerçevesinde sigortalı olduğu hususudur.

Davanın yasal dayanağı, ihtilaf konusu dönemde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi ile aynı Yasanın 53. maddesidir. 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi gereğince “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan, … Tarımsal faaliyette bulunanlar, …” sigortalı sayılmışlardır.

Sigortalılık hallerinin birleşmesini düzenleyen 53. maddenin birinci fıkrasında ise, sigortalının, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde yer alan sigortalılık hallerinden birden fazlasına aynı anda tabi olmasını gerektirecek şekilde çalışması halinde; öncelikle aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında, (c) bendi kapsamında çalışması yoksa ilk önce başlayan sigortalılık ilişkisi esas alınarak sigortalı sayılacağı belirtilmiştir.

Sigortalılık hallerinin birleşmesini düzenleyen 53. maddenin birinci fıkrasında ise, sigortalının, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde yer alan sigortalılık hallerinden birden fazlasına aynı anda tabi olmasını gerektirecek şekilde çalışması halinde; öncelikle aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında, (c) bendi kapsamında çalışması yoksa ilk önce başlayan sigortalılık ilişkisi esas alınarak sigortalı sayılacağı belirtilmiştir.

Bu bağlamda 5510 sayılı Yasanın 53. maddesinde, 13.02.2011 tarihli 6111 sayılı Kanunun 33. maddesi ile yapılan değişiklik üzerinde de durmakta yarar vardır. Anılan değişiklik ile, 53. madde “Sigortalının 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde yer alan sigortalılık statüleri ile (c) bendinde yer alan sigortalılık statüsüne aynı anda tabi olacak şekilde Kanun kapsamına girmesi halinde öncelikle aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında, (a) ve (b) bentlerinde yer alan sigortalılık statülerine tabi olacak şekilde Kanun kapsamına girmesi halinde ise aynı maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı sayılır..." şeklinde değiştirilmiş ise de; 6111 sayılı Kanunun yürürlüğe dair 215/b. maddesindeki, "...33...maddesi yayımı (25.02.2011) takip eden ayın birinci günü (01.3.2011)yürürlüğe girer." düzenlemesi ile, "Kanunun 53 üncü maddesinin birinci fıkrasında bu maddenin yürürlük tarihi itibarıyla yapılan değişiklikler, bu değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihten öncesi için uygulanmaz." şeklindeki aynı yasanın geçici 33. maddesi gözetildiğinde, uyuşmazlığın çözümünde, 01.03.2011 tarihine kadar olan dönem yönünden, 5510 sayılı Kanunun 53. maddesinin, 6111 sayılı Kanunla değiştirilmeden önceki halinin esas alınacağı, 01.03.2011-09.02.2012 tarihleri arasındaki dönem yönünden ise 5510 sayılı Yasanın mevcut halinin uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

O halde, Mahkemece yapılacak iş; prime esas kazancın tespiti hususunda, ödeme yapılan aylar dışındaki davaya konu dönem bakımından, hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, sigortalının imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerin varlığı araştırılmalı, asgari ücretin üzerinde olduğu iddia edilen gerçek ücret belirlenmeli, çakışan sigortalılık yönünden ise, Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti için, ihtilaf konusu dönemde, davacının ürün satışlarından prim tevkifatının yapılıp yapılmadığı ve Kurum kayıtlarına intikali araştırılarak, uyuşmazlık konusu dönemde davacının kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyetinin varlığı ve süresi yönünden gerekli inceleme ve araştırma yapılarak; nerede oturduğu, kendi mülkü veya miras yolu ile elde ettiği mülkte mi yoksa ortaklık ya da kiralamak suretiyle başkalarının mülkünde mi tarımsal faaliyette bulunduğu; varsa, ortaklık veya kiralamaya ve arazi miktarına ait delillerin neler olduğu, icar sözleşmesi bulunup bulunmadığı; ilçe tarım müdürlüğü, tarım kredi ile yağlı tohumlar veya ürettiği ürün çeşitlerine göre üyesi olma ihtimali bulunan diğer kooperatif kayıtlarının başlangıç ve bitiş tarihleri; hangi tür ürünler ektiği, ne kadar ürün elde ederek nerelere sattığı, ürün teslimlerinden Bağ-Kur prim tevkifatı yapılıp yapılmadığı, tarımsal faaliyete ara verip vermediği, zirai kurum kayıtlarının başlangıç ve bitiş tarihleri, kooperatif ve bankalardan tarımsal amaçlı kredi kullanıp kullanmadığı, ortalama gelirinin ne kadar olduğu ve geçimini sağlamaya yetip yetmediği, tohum veya gübre alımlarına ilişkin belgeleri bulunup bulunmadığı, ruhsatlı veya satın almaya ilişkin sözleşmesi ile malikinin beyanı da alınmak suretiyle zilyetliğinde olan traktörü bulunup bulunmadığı, hayvanı; dolayısıyla hayvan satış sözleşmeleri veya süt satımına ilişkin müstahsil makbuzları bulunup bulunmadığı hususları dava konusu dönem içerisinde görev yapan muhtar veya azalar ile, ilgili kişi ve kurumlardan sorularak ve zabıta marifetiyle araştırılıp somut verilere dayalı tespit yapılarak, açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde değerlendirme yapılıp, davacının ihtilaf konusu olan çakışan dönemde 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının b bendi çerçevesinde tarımsal faaliyetinin varlığı kuşku ve duraksamaya neden olmayacak şekilde belirlenmeli, yapılacak araştırma sonucu, davacının ihtilaf konusu dönemde tarımsal faaliyetinin bulunmadığının tespiti halinde, çakışan dönemde davacının 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı olduğu kabul edilmelidir.

Çakışan dönemde tarımsal faaliyetin varlığının tespiti halinde, anılan Yasanın “Sigortalı Sayılmayanlar” başlığını taşıyan 6. maddesinin (ı) bendinin “Kamu idarelerinde ve Kanunun ek 5 inci maddesi kapsamında sayılanlar hariç olmak üzere, tarım işlerinde veya orman işlerinde hizmet akdiyle süreksiz işlerde çalışanlar ile tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; tarımsal faaliyette bulunan ve yıllık tarımsal faaliyet gelirlerinden, bu faaliyete ilişkin masraflar düşüldükten sonra kalan tutarın aylık ortalamasının, bu Kanunda tanımlanan prime esas günlük kazanç alt sınırının otuz katından az olduğunu (Değişik ibare:13.02.2011-6111 S.K./25.mad) belgeleyenler ile 65 yaşını dolduranlardan talepte bulunanlar, … 4 üncü ve 5 inci maddelere göre sigortalı sayılmaz... Birinci sıranın (1) bendinin uygulanmasında Türkiye Ziraat Odalar Birliğinin görüşü alınır hükmü gözetilerek, davacının 5510 sayılı yasanın 6/1-ı bendi kapsamına girip girmediği belirlenerek, sonucuna göre çakışan dönemde anılan yasal düzenlemeler çerçevesinde sigortalı sayılıp sayılmayacağı irdelenmeli, 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının b bendi kapsamında sigortalı sayılamayacağının belirlenmesi halinde de, çakışan dönemde davacının 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı olduğu kabul edilmelidir.

Davacı yönünden, ihtilaf konusu çakışan dönemde, 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi kapsamında sigortalılık şartlarının varlığı halinde, 15.02.2010-01.03.2011 dönemi yönünden 5510 sayılı Kanunun 53. maddesinin, 6111 sayılı Kanunla değiştirilmeden önceki halinin uygulanması nedeniyle, önce başlayan sigortalılığın anılan Yasanın 4. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine tabi sigortalılık olduğu gözetilmeli, 01.03.2011-09.02.2012 tarihleri arasındaki dönem bakımından ise, 5510 sayılı Yasanın 6111 sayılı Yasa ile değişen 53. maddesi hükümleri değerlendirilmek suretiyle elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme, araştırma ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde; davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı S. Spor A.Ş.'ye iadesine 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/636, Karar No: 2017/3861, Tarih: 19.06.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/636 E.  ,  2017/3861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/04/2015 tarih ve 2014/132-2015/120 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 2007/45676 ve 2007/45675 sayılı markaları açılan davalar sonucu hükümsüz kılınmışken, bunlarla ayırt edilemeyecek kadar benzer 2011/17375 sayılı marka başvurusunu yaptığını, bu yeni başvurunun diğerlerinden tek farkının ürün görseliyle onun yerleştirildiği fonun rengi ve ürünün içinden akan çikolata içeriğine yer verilmiş olması olduğunu, bu küçük ayrıntının farklılaşmayı sağlamadığını, müvekkili markası ile daha da benzer hale geldiğini, davalının 2007/45676 ve 2007/45675 sayılı markalarının iptaline sebep olan ve kullanım önceliği müvekkiline ait olan 2007/51134 ve 2007/51135 sayılı markaların halen kullanımda olduğunu, bununla birlikte; ... 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 2009/276 E. sayılı dosyasında müvekkilin 2007/51134 sayılı markasıyla ilgili açılan işlem iptali ve hükümsüzlük davasında yerel mahkemece davanın reddine karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini, davalının başvuruda kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, TPE YİDK 11.02.2014 tarih ve 2014-M-94 sayılı kararının iptaline, bu arada tescile bağlanması halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin 1989 yılından itibaren muhtelif tarih ve sayılarla tescil ettirdiği “...” ve 2007 yılından itibaren muhtelif tarih ve sayılarla tescil ettirdiği “...” ibareli pek çok markanın sahibi olduğunu, müvekkilinin dava konusu markası ile davacı markaları arasında iltibas riskinin bulunmadığını, davacının, ayırt ediciliği bulunmayan kek görselinin tanınmışlığına ilişkin iddialarının gerçeğe ve hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının kullanımla ayırt edici hale getirdiği markasının “...” ibaresi olabileceğini, müvekkiline ait dolgulu kek ürününden bir fark taşımadığı halde bu kek ürününün tanınmış marka haline getirildiği iddiasının kabul edilemeyeceğini, davacının uzun süre sessiz kalmış olması nedeniyle dava açmada iyi niyetli olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.