muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3664, Karar No: 2019/820, Tarih: 04.02.2019

Karara karşı davacı vekili ve davalı kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebeplerine göre ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekili ve davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili ve davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekili ve davalı kurum vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye ...,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve davalı kurumdan ayrı ayrı alınmasına, 04/02/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2758, Karar No: 2024/6001, Tarih: 17.10.2024

**8. Hukuk Dairesi         2023/2758 E.  ,  2024/6001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1643 E., 2023/563 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/96 E., 2021/77 K.

Taraflar arasında İstanbul Anadolu 5. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme verilen hükme karşı davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı ... vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde; davacılar ... ve arkadaşlarının Mazbut Şeyhülisman-ı Esbak Çelebi Müfti ... Efendi Bin Hoca ... Bin ... Can Vakfının galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduklarının tespiti istenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince; Vakıflar Genel Müdürlüğünün 12.06.2013 tarihli ve 11797 sayılı yazı ekinde gönderilen "573 nolu defterin 127. sayfa 28. sırasında kayıtlı Şeyhülislam-ı Esbak Çelebi Müfti ... Efendi bin ... Can Vakfına ait 1020 tarihli Arapça Vakfiye tercemesidir" başlıklı vakfiye tercümesinin ilk 8 (sekiz) maddesi ile 18 inci, 24 üncü ve 25 nci maddesinde yer alan taşınmazlar yönünden davacı ... ve asli müdahil ...'ün galleye müstehak evlatları olduğunun tespitine, Vakıflar Genel Müdürlüğünün 12.06.2013 tarihli ve 11797 sayılı yazı ekinde gönderilen "573 nolu defterin 127. sayfa 28. sırasında kayıtlı Şeyhülislam-ı Esbak Çelebi Müfti ... Efendi bin ... Can Vakfına ait 1020 tarihli Arapça Vakfiye tercemesidir" başlıklı vakfiye tercümesinin 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 ve 17 nci maddesinde yer alan taşınmazlar yönünden davacılar ..., ..., ..., ... ve ... galleye müstehak evlatları olduğu tespitine diğer davacıların kendilerinin önceki batında vakıf evladı bulunması nedeniyle bu davacılar açısından açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Davalı ... vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; dosya kapsamından ve alınan bilirkişi raporlarından; Vakfeden vakfettiği malların galle fazlasını: sağ oldukça kendisine, sonra salih olmaları şartı ile evladın ve evladının evladının evladının erkek olanına, bunlardan kimse kalmaz ise nesil tükeninceye kadar ayni şekilde salih olmaları şartı ile evladının kız olanlarına şart kılındığı anlaşılmakla galle fazlasının evlada bırakıldığı hususunun vakfiyede bulunduğu, mütevelliye galle fazlası ödemesine ilişkin kayıt bulunmamasının galle fazlasının evlada bırakılmadığı sonucunu doğurmayacağı, aslolanın vakfiye ve vakıf kurucusunun iradesi olduğu gerekçesi ile davalı tarafın yerinde olmayan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Davalı ... vekili, Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı verdiği temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebepler tekrar edilerek dava konusu vakıfta mütevellilik yapan davacı murisleri vakfın kurucusunun soyundan geliyorlarsa bugüne dek vakıftan galle ödemesi almaları gerekmektedir. Ancak vakıf evladı oldukları iddia edilen mütevellilerin bugüne dek dava konusu vakıftan galle ödemesi aldıklarına dair hiçbir kayıt ve belge bulunmadığı, bir an için davacıların vakfedenin altsoyundan geldiği kabul edilse dahi akarı bulunmayan, borçlu durumda olan vakfın gelir fazlası olamayacağı için davacıların huzurdaki davayı açmakta hukuki yararlarının bulunmadığı, arz edilen ve takdir edilecek sair sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

Dava, vakfın gelir fazlasından faydalanmaya yönelik galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun (5737 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinde mülhak vakıf, Mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin yürürlük tarihinden önce kurulan, yönetimi vakfedenlerin soyundan gelenlere şart edilen ve bu kişiler tarafından; mazbut vakıf ise, bu Kanun uyarınca Genel Müdürlükçe yönetilecek ve temsil edilecek vakıflar ile mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin yürürlük tarihinden önce kurulan ve 2762 sayılı Vakıflar Kanunu gereğince Vakıflar Genel Müdürlüğünce yönetilen vakıflar olarak tanımlandıktan sonra, aynı Kanun'un 6 ncı ve 7 nci maddelerinde ise mazbut vakıfların ... tarafından yönetilip temsil edileceği, Kanun'un (5737 sayılı Vakıflar Kanunu) yürürlüğe girmesinden önce mazbut vakıflar arasına alınan vakıflarla, bu Kanuna göre mazbut vakıflar arasına alınan vakıflara bir daha yönetici seçimi ve ataması yapılamayacağı hükme bağlanmıştır.

Vakıflar Kanunu ve Vakıflar Yönetmeliğine göre, galle fazlası evlada şart kılınan mazbut ve mülhak vakıflarda vakfedenin soyundan gelen ve bu nedenle vakfın gelirinden (gallesinden) yararlanma hakkına sahip olan kişiler için öncelikle dava açılması ve bu haklarının dava ile tespit edilmesi aranmıştır. Uygulamada bu dava, vakıflarda evladiye davaları, vakıf evladı ya da galleye müstehak evlat olduğunun tespiti davası şeklinde isimlendirilmiştir. Belirtmek gerekir ki vakıf evladı kavramı daha çok, vakfedenin çocukları ya da alt soyundan gelenler için kullanılan bir kavram olup, vakfedenin akrabaları ya da vakıftan yararlanan ismi ile belirtilmiş kişileri kapsamamaktadır.

Vakfın geliri üzerinde hak sahibi olduğuna ilişkin davayı, Vakfiye uyarınca galleden yararlanma hakkı olan, yani vakfeden ile soy bağı olan ya da soy bağı olmasa bile galleden kendisine pay özgülenen diğer kişiler açabilir.

Vakfın geliri üzerinde hak sahibi olduğuna ilişkin davayı, Vakfiye uyarınca galleden yararlanma hakkı olan, yani vakfeden ile soy bağı olan ya da soy bağı olmasa bile galleden kendisine pay özgülenen diğer kişiler açabilir.

Galle fazlası evlada şart kılınan Vakıflarda, galle fazlasının alınabilmesi için açılan davada öncelikle vakfeden ile soybağının ispatlanması, sonra da Vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerekir. Yani bu tür davalarda incelenecek ilk husus; davacı ile vakfeden arasında iddia edildiği üzere kan bağı yolu ile soybağı mevcut olup olmadığı, eğer soybağı kurulabiliyorsa ikinci aşamada Vakfiyelerde galle fazlası için öngörülen şartların somut olayda davacı yönünden gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması olacaktır. Bir Vakfın evladı olunabilmesi için vakfın kurucusuna kadar soy bağının götürülmesi zorunlu olmayıp, daha önceden kesinleşmiş mahkeme kararı ile evlat olduğuna karar verilen kişilerle veya 1943 tarihli Yargıtay İçtihatı Birleştirme Kararına göre tevliyeti evlada bırakılan vakıflarda mütevellilik yapan kişilerle yöntemince kanbağı ilişkisinin kurulması yeterlidir. Dolayısı ile idarenin (... veya Mülhak Vakıf Yönetiminin) tek taraflı olarak evlat listesine yaptığı dayanaksız bir kayıt yeterli olmayıp, açıkça galle fazlasını almaya hak kazanıldığını gösterir bir mahkeme ilamına dayalı olarak vakıf evlat listesine eklenen kişiler, daha sonra açılacak vakıf evlatlığı davalarında kesin hüküm olmasa da güçlü delil olarak değerlendirilebilecektir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden; dava konusu Çelebi Müfti ... Efendi Bin Hoca ... Vakfının 09.01.1976 tarihinde mazbut vakıf statüsüne alındığı, 1020 H./1611 M. tarihli vakfiyeye göre tevliyet görevinin evlada, galle fazlası için ise her bir akar için farklı şartlar getirilmiş olduğu, bir kısım akarın geliri evlada bırakılmadığı, bir kısım akarların ise gelir fazlasının evlada şart kılındığı, dava konusu vakıftan galle dağıtıldığına ve vakfın evlatlarına dair herhangi bir kaydın mevcut olmadığı, davacıların vakfeden ile soybağını dava konusu vakıf ile birlikte Şeyhülislam Ebussuud Efendi Vakfı, Ebunnasır Efendi Vakfı ile diğer vakıfların mütevelliğini birlikte yapan ... ..., ... ... ..., ... Suud Bey, ... ... Bey'e dayadırdıkları, hükme esas alınan 24.06.2020 tarihli bilirkişi kurulu raporunda ise davacılar ile vakfeden Çelebi Müfti ... Efendi arasındaki soybağı, tevliyet kayıtları üzerinden kurulduğu anlaşılmakla, tevliyet kayıtları üzerinde özellik arz etmesi sebebi ile durulması gerekmektedir.

Başbakanlık Osmanlı Arşivi (Evrak Defter Numarası: 30111, s.46) 10 Receb 1321 H./ 2 Ekim 1903 tarihli ... ...'ın vefatı üzerine oğlu ... ... ...'in mütevelli olarak tevcihine dair mahkeme ilamına göre dava konusu vakıf ile birlikte altı vakfın tevliyetinin aynı kişiye verildiği, tevliyet tevcihi yapılırken dava konusu vakfın, vakfiyesinin mevcut olmadığından te'amül-i kadim gereği hareket edildiği buna göre; Şeyhülislam Ebussuud Efendi Vakfının 977 H. tarihli vakfiyesi ile Ebunnasır Efendi Vakfının 972 H.tarihli vakfiyeleri bulunduğu, diğer dört vakfın vakfiyelerinin bulunmadığı, dava konusu vakfın tevliyetinin 7 Muharrem 1294 H tarihinde ... ... kızı ... ...'ya tevcih edildiği anlaşılmaktadır.

Mütevelli ... ...'nın, Şeyhülislam Ebussuud Efendinin soyundan geldiği, davacılar ile mütevelli ... ... arasında usulüne uygun soybağının mevcut olduğu sabit olmakla, davacıların bu şekilde vakfiyesi mevcut olmadığı halde te'amül-i kadim gereği mütevelli olarak atanan kişi ile soybağı kurması, dava konusu vakfın soyundan geldiğinin kesin olarak delili sayılamayacağı, tevliyet kaydı dışında davacıların vakfeden ile soybağının mevcut olduğuna dair herhangi bir iddia ve kayıt mevcut olmadığı, özetle dava konusu vakfa mütevelli atamasının vakfedenin soyundan gelme nedeniyle değil te'amül-i kadim (eskiden, öteden beri uygulana geldiği üzere) gereği yapıldığı, vakfeden ile davacılar arasında usulüne uygun olarak soybağı kurulamadığı, nitekim dosya davacılarından ... ...'in kardeşi ...nin aynı vakfa yönelik İstanbul Anadolu 12. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/224 Esas, 2015/143 Karar sayılı dosya üzerinden açmış olduğu dava sonucu verilen kabul kararının Dairemizin 15.10.2018 tarihli ve 2017/12783 Esas, 2018/17291 Karar sayılı ilamı ile vakfeden ile davacı arasında soybağı kurulamadığı gerekçesi ile bozulmasına karar verildiği, yine son mütevellilerden bir kısım davacıların üst soyu ... ...'nin kardeşi ... altsoylarının İstanbul Anadolu 29. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/57 Esas, 2019/429 Karar sayılı dosyası üzerinden açtıkları dava sonucu davacılar ile vakfeden arasında soybağı kurulamadığı gerekçesi ile davanın reddine dair istinaf denetiminden geçen kararın Dairenin 16.05.2024 tarihli ve 2022/4336 Esas, 2024/3421 Karar sayılı ilamı ile onandığı anlaşılmakla davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerledirme sonucu davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğinden Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,

Peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8927, Karar No: 2017/14900, Tarih: 19.12.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/8927 E.  ,  2017/14900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile)Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Taraflar cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia ve savunmasını genişletebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. Islah veya karşı tarafın açık muvafakati saklıdır (HMK.m.141). Davalı kadın süresinde vermediği cevap dilekçesinde nafaka ve tazminat talep etmiş, davacı erkek ise bu taleple ilgili olarak açık bir muvafakat beyanında bulunmamış hatta kabul etmediklerini açıkça beyan etmişlerdir. Durum böyleyken, davalı kadının talep ettiği maddi manevi tazminat ve nafaka talebi ile ilgili olarak "Karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Hükmün açıklanan sebeple bozulması gerekiyor ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu kısmının düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUM m.438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm bölümünün 2. fıkrasının tamamen hükümden çıkarılmasına, yerine "Davalının maddi ve manevi tazminat ve nafaka talepleri konusunda karar verilmesine yer olmadığına" sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilerek, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oy birliğiyle karar verildi. 19.12.2017(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2022/6943, Karar No: 2023/3012, Tarih: 12.04.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/6943 E.  ,  2023/3012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

EK KARAR : Temyiz talebinin reddi

Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.06.2022 tarihli ve 2015/343 Esas, 2015/1526 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.12.2015 tarihli ve 2015/343 Esas, 2015/1526 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.06.2022 tarihli ve 2015/343 Esas, 2015/1526 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz talebinin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi, kendisine cezaevinde kağıt ve kalem verilmediği için temyiz isteminde bulunamadığına, ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilip 09.03.2016 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 22.04.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna ... yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.06.2022 tarihli ve 2015/343 Esas, 2015/1526 Karar sayılı ek kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14920, Karar No: 2011/1115, Tarih: 03.02.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/14920 E.  ,  2011/1115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 07.09.2009 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 16.09.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, paydaşı olduğu 2 parsel sayılı taşınmaza ulaşımı sağlayan yola davalıların sera yaparak ve ağaç dikerek elattığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ile kal’ini istemiştir.

Davalılardan Hörü ve Bekir, davanın reddini; davalı ... de, dere yatağı olan dava konusu yerin bir bölümüne sera yaptığını ileri sürerek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacının aktif dava ehliyeti bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Dava, köy yoluna elatmanın önlenmesi ve kal istemlerine ilişkindir.

3402 sayılı Kadastro Kanunun 16/B ve Türk Medeni Kanununun 715.maddeleri hükmünce yollar paralı veya parasız kamunun yararlanmasına tahsis edilen veya kamunun kadimden beri yararlandığı taşınmaz bölümüdür. Tescile tabi olmayan bu gibi yerler haritasında gösterilmekle yetinilir. Kamu malı özelliğinden dolayı bir yetkili kuruluşun izni gerekmeksizin yoldan, o yöre halkından olan herkes yararlanabilir. Dolayısıyla, yolla ilgili davayı bulunduğu köy ya da belediye tüzel kişiliği açabileceği gibi o köy ve belediye halkından olan kişilerde açabilir.

Somut olayda; hükme esas alınan 14.07.2010 tarihli fen bilirkişileri raporunda, 12.07.1988 tarihli haritanın yapımında altlık olarak kullanılan kadastro ölçü krokisinde dere olarak gösterilen dava konusu taşınmazın 11,63metrekaresi sera olmak üzere toplam 122,88metrekare alanının işgal edildiği belirtilerek, raporun eki krokide de aynı yer yol ve dere olarak işaretlenmiştir. 16.06.2010 tarihli keşif sırasında davalı ... vekili, evveliyatı dere yatağı olan taşınmazın öteden beri köylü tarafından yol olarak kullanıldığını beyan etmiştir. Görülüyor ki, dava konusu taşınmaz fiilen yol olarak kullanılmaktadır. Kamu malı özelliğinden dolayı bir yetkili kuruluşun izni gerekmeksizin yoldan, o yöre halkından olan herkes yararlanabilir. Dolayısıyla, yolla ilgili davayı bulunduğu köy ya da belediye tüzel kişiliği açabileceği gibi o köy ve belediye halkından olan kişilerde açabilir. Bu nedenle, davacının “köy yolu” iddiasıyla dava açmakta hukuki yararı ve aktif davacı sıfatı bulunmaktadır.

Mahkemece, yapılan bu saptamalar doğrultusunda çekişmenin esasının incelenerek bir hüküm kurulması gerekirken, istemin yazılı gerekçe ile reddi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

Mahkemece, yapılan bu saptamalar doğrultusunda çekişmenin esasının incelenerek bir hüküm kurulması gerekirken, istemin yazılı gerekçe ile reddi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 03.02.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4021, Karar No: 2012/2863, Tarih: 15.02.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/4021 E.  ,  2012/2863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Tanık ...'un yeminli anlatımı ile sanık adına kayıtlı GSM hattından katılana ait ev ve işyeri telefonunun şikayeti kapsayan dönemde birçok kez arandığını gösteren dosyada mevcut HTS raporları içeriğinin, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair kuvvetli delil teşkil ettiği gözetilmeden, sanığın iddianamedeki anlatımla uyumlu olmayan savunmasına itibar edilip delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde atılı suçlardan beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.