muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/53729, Karar No: 2014/3419, Tarih: 05.02.2014

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, fazla mesai alacağının tespitinde; davacı tarafından imzalı ve fazla mesai tahakkuku bulunan ayların dışlanması gerektiğinin gözetilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1001, Karar No: 2018/9090, Tarih: 19.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/1001 E.  ,  2018/9090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

5846 sayılı Kanun'un 81/1. maddesinde yer alan "Musiki ve sinema eserlerinin çoğaltılmış nüshaları ile süreli olmayan yayınlara bandrol yapıştırılması zorunludur." düzenlemesi uyarınca süreli olmayan yayınların bandrole tabi bulunduğu, anılan Kanun'da "süreli olmayan yayın" tanımının yer almadığı ancak, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 2/h maddesinde "süresiz yayın" kavramının "Belli aralıklarla yayınlanmayan kitap, armağan gibi basılmış eserler" olarak tanımlandığı, yine Türk Dil Kurumu tarafından yazılan Türkçe Sözlükte kitap kavramının "Ciltli ve ciltsiz olarak bir araya getirilmiş, basılı veya yazılı kağıt yapraklarının bütünü" olarak tarif edilmesi karşısında, bir kitabın bütün sayfalarını ihtiva eden fotokopilerinin - ciltlenmiş olsun veya olmasın - 5846 sayılı Kanun'un 81/1. maddesi kapsamında bandrole tabi bulunduğu ve şikayetçi şirketin olayda ele geçen eserlere ilişkin hak sahipliğini kanıtlayan belgeleri sunduğu gözetildiğinde, sanık hakkında 5846 sayılı Kanun'un 71/1, 81/13. maddelerinin uygulanması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 19.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16233, Karar No: 2017/7031, Tarih: 09.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/16233 E.  ,  2017/7031 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA

T.C.

YARGITAY

4. Hukuk Dairesi

ESAS NO : 2015/16233

KARAR NO : 2017/7031

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ: Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı... Bakanlığı (... Mal Müdürlüğü) vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 06/08/2013 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16/04/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.Dava alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.Davacı, davalının ...Mal Müdürlüğünde görevli personel olduğunu, görevi kapsamında ...havalimanında bandrol ücretleri, vize harçları ile gümrük vergi ve resimlerinin tahsilatlarının yapılması için görevlendirildiğini, 6245 sayılı Harcırah Kanununun 39. maddesine istinaden davalı personelin anılan saatler arasında sürekli havalimanında bulunmadığını, geceyi orada geçirmeden gidip döndükleri halde geçici görev yolluğu aldığını belirterek alacak isteminde bulunmuştur.Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.Mahkemece, bilirkişi raporu benimsenerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki yargılamanın son oturumunda hüküm olarak; ''1-Davanın KABULÜNE, 5.332,99 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine,'' karar verilmişken, daha sonra yazılan gerekçeli kararda; ''Davanın KABULÜNE ; 1-5.086,10 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine,'' şeklinde karar verilmiş, böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

6100 sayılı HMK 298/2 maddesine göre gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.Mahkeme kararındaki bu çelişkinin; bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir. O halde, mahkemece yapılacak iş; önceki kısa kararla bağlı olmaksızın; kısa karara uygun olarak gerekçesini yeniden düzenlemek veya gerekçeye uygun nitelikte yeni bir kısa karar oluşturmak ve bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi gidermektir.

Mahkemece kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20744, Karar No: 2014/20301, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/20744 E.  ,  2014/20301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahkemece, davanın mutlak ticari dava niteliğinde olduğu kabul edilerek temyize konu karar verildiğinden göre kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay 19. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Dairemizin görevsizliğine aynı konuda 19. Hukuk Dairesince de görevsizlik kararı verildiğinden görev uyuşmazlığının çözümlenmesi için dosyanın Başkanlar Kuruluna sunulmak üzere Yargıtay Birinci Başkanlığa GÖNDERİLMESİNE, 23.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4580, Karar No: 2016/6853, Tarih: 24.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/4580 E.  ,  2016/6853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 15/07/2015 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/01/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle açılan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkilinin .. hesap sorumlusu olarak çalıştığını, 2013 yılının temmuz ayında .. davalı ...'un bu birime amir olarak atandığını, davalının müvekkilinin amiri olarak görev yaptığı süre boyunca müvekkiline kanun, yönetmelik ve yönergelere aykırı emir ve talimatlar verdiğini, müvekkilinin verilen bu hukuka aykırı emir ve talimatları yerine getirmediğinden, davalı tarafından hakkında tutanaklar düzenlendiğini ve bunun sonucunda .. bünyesinde bir kadroya atandığını, davacının bu atama işleminin iptali için .. açtığı dava sonucunda atama işleminin iptaline karar verildiğini, davacının atama nedeniyle psikolojisinin bozulduğunu, ailesinden uzak kaldığını, zor günler geçirdiğini, davalının bu şekilde müvekkiline yönelik haksız suç isnadı ve şikayetleri olduğunu,bunlardan bereat ettiğini iddia ederek manevi tazminat talep etmiştir.

Mahkemece, davalının tutmuş olduğu tutanakların haksızlığının adli ve idari soruşturmalar ve koğuşturmalar neticesinde açıkça belli olduğu, birim amirinin kendi emrinde çalışan personeli hakkında istediği gibi tutanak düzenleyemeyeceği,yapılan haksız işlemler nedeniyle davacının manen zarar gördüğü gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır. (T.C. Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Davaya konu edilen olayda, .. olarak görev yapan davalının, görevi sırasında ve görevinden dolayı zarara sebebiyet verdiği ileri sürülmektedir. Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 13/1. maddesi gereğince; kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen koşullara uygun olarak, idare aleyhine açılabileceğine göre; davalıya husumet tevcih edilmesi doğru değildir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenlemeler gözetilerek, davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile işin esasına girilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9164, Karar No: 2025/4528, Tarih: 14.05.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/9164 E.  ,  2025/4528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2020/1340 E., 2020/778 K.

SUÇ :Taksirle öldürme

HÜKÜM :İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEMYİZ EDENLER :Katılanlar vekili, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Esastan ret

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1, 53/6 maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 3 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; suçun manevi unsurunun tanımlanmasında hataya düşüldüğünde, olası kast ile ceza verilmesi gerektiğine, sanığa az ceza verildiğine ilişkindir.

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanığa fazla ceza verildiğine, ölenin bulunduğu araçtaki yolcu sayısının ve emniyet kemeri takmamış olmasının kazaya etkisinin değerlendirilmemesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 05.04.2019 günü gece saat 22.00 sıralarında meskun mahalde, aydınlatmanın olduğu bölünmüş caddede olay saatinden bir saat sonra yapılan ölçümde 1,24 promil alkollü tespit edilen sanık sürücü ...'nın sevk ve idaresindeki otomobil ile bölünmüş caddede seyir halindeyken geldiği ışık kontrollü kavşakta yan yana beklemekte olan araçlardan önce katılan ... idaresindeki otomobilin sol arka kısımlarına çarptığı devamında ise yine kırmızı ışıkta beklemekte olan tanık ... idaresindeki minibüsün sağ yan kısımlarına çarptığı, çarpmanın etkisiyle katılan ... idaresindeki otomobilin savrularak kaldırım üzerindeki ağaca çarparak durması neticesinde katılan ...'nın aracında yolcu olan ...'nın öldüğü, katılanlar ..., ..., ..., ...'ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde, katılan ...'ın hayat fonksiyonlarını orta (3.) derece kırık oluşacak şekilde, katılan ...'ın orta (2.) derece kırık oluşacak biçimde yaralanmalarına asli ve tam kusurlu olarak neden olduğu kabul edilerek sanığın TCK'nın 85/2, 22/3. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/338, Karar No: 2018/24094, Tarih: 12.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2016/338 E.  ,  2018/24094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... ihbar olunan vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, davacının, davalı Bakanlığın ... İl Müdürlüğü bünyesindeki kuruluşlardan olan Engelsiz Yaşam ve Bakım Rehabilitasyon Merkezinde 2010 yılı Haziran ayında işe başladığını ve bu çalışmasının iş akdinin davalı işverence haksız ve bildirimsiz son verildiği 2014 yılı Haziran ayına kadar devam ettiğini, davacının alt işveren konumundaki taşeron şirketin işçisi olarak davalı Bakanlığa hizmet ettiğini, davacının asgari ücretin bir miktar üzerinde ücret aldığını ve bir öğün yemek verildiğini, davacının iş akdinin ortada hiçbir haklı gerekçe olmamasına rağmen işveren tarafından büyük bir ihtimalle siyası sebeplerden dolayı feshedildiğini ve hak ettiği kıdem ve ihbar tazminatının ödenmediğini iddia ederek ve fazlaya ilişkin haklarını saklı tutulması talebiyle davacının kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili ve fer'i müdahile talep eden vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davanın ihbarının düzenlediği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 61. maddesinde “Taraflardan biri davayı kaybettiği takdirde, üçüncü kişiye veya üçüncü kişinin kendisine rücu edeceğini düşünüyorsa, tahkikat sonuçlanıncaya kadar davayı üçüncü kişiye ihbar edebilir.” hükmü getirilmiştir. İş davalarında özellikle işçinin aynı asıl işverene ait işyerinde aralıksız şekilde birden çok alt işveren nezdinde çalışması durumunda, davalı asıl veya alt işverenlerin dava sonunda ödemek durumunda kalacakları dava konusu alacakları diğer alt işverenlere rücu etme hakkı bulunduğundan ve özellikle uzun bir çalışma dönemine ilişkin davalarda birden çok alt işveren nezdinde çalışmalar mevcut olduğundan, bu çalışmalara ilişkin ödeme yapılmış olması ve bu ödemelere ilişkin evrakların bu alt işverenlerde bulunması ihtimaline karşı davanın ihbarı ayrıca önem kazanmaktadır. Mahkemece davanın ihbarı talepleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 62. maddesi gereği asıl veya alt işveren davalıların davayı ihbar taleplerinin yazılı olması, davanın ihbar edileceği kişilerin adresleri ile bildirilip bildirilmediği ve tebligat masraflarının yatırılıp yatırılmadığı hususları dikkate alınmak suretiyle değerlendirilmelidir.

Somut olayda, davalının davanın ihbarı talebinde bulunması üzerine dava dilekçesi ... Can San. ve Tic. Ltd. Şti.’ye 31.03.2015 tarihinde tebliğ edilmiş, ... Can San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından 13.04.2015 tarihli davaya fer'i müdahil olarak katılma talepli cevap dilekçesi verilmiştir. Buna karşın Mahkemece fer'i müdahillik talebi hakkında karar verilmeksizin ve cevap dilekçesinde ileri sürülen hususlar değerlendirilmeksizin dosya hakkında hüküm verilmiş olması hatalı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 12.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8347, Karar No: 2019/3331, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/8347 E.  ,  2019/3331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15860, Karar No: 2015/31208, Tarih: 04.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/15860 E.  ,  2015/31208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/03/2014

NUMARASI : 2013/199-2014/154

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini işçilik haklarının ihlali nedeniyle haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödenmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdini tek taraflı ve haksız olarak feshettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların, aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.