muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10457, Karar No: 2022/10414, Tarih: 18.10.2022

Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık hakkında yapılan soruşturma sonunda 27/02/2015 tarihli iddianame ile kamu davası açılması üzerine; Mahkemece doğrudan dava açmak suretiyle ve buna bağlı olarak dava şartının gerçekleşmediğinden bahisle açılan kamu davasının 5721 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereği düşürülmesine karar verildiği anlaşılmakla;

CMK'nın 223/1. maddesinde; “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde düzenlemenin yer aldığı, tüm bu düzenlemeler karşısında somut olayda; hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden dava açılan sanık hakkında dava şartı bulunmadığı gerekçesiyle düşme kararı verilemeyeceği, öncelikle sanığın bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş olup olmadığının araştırılarak, tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; TCK'nın 191. maddesinin 2, 3 ve 4. fıkralarında belirtilen şartların gerekleri yerine getirilmeden, bir başka deyişle kamu davasını açma koşulları oluşmadan doğrudan kamu davasının açılmış olması nedeniyle CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesiyle değişik TCK'nın 191. maddesinin 2. ve 3. fıkraları uyarınca işlem yapılmak üzere dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 18/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1886, Karar No: 2018/5208, Tarih: 24.05.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/1886 E.  ,  2018/5208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

26.9.2004 tarih ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'a paralel olarak, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümlerinde değişiklik yaparak istinaf ve temyiz ile ilgili hükümleri yeniden düzenleyen 18.3.2005 tarih ve 5311 sayılı Kanun ile İcra İflas Kanunu'na eklenen geçici 7. maddeye göre, 5311 sayılı Kanun hükümleri Bölge Adliye Mahkemeleri'nin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında uygulanır.

Alacaklı tarafından başlatılan ilamlı icra takibinde, borçlunun, takibe dayanak ilamın zamanaşımına uğradığını ileri sürerek takibin iptalini talep ettiği, ... İcra Hukuk Mahkemesi'nin 11/10/2016 tarih ve 2016/148 E.- 600 K. sayılı kararı ile; mükerrer takip yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile takibin iptaline karar verildiği, ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nin 18/11/2016 tarih ve 2016/209 E. - 202 K. sayılı kararının hüküm bölümünün “1” nolu bendinde, ilk derece mahkemesince verilen kabul kararının sonuç olarak doğru olduğu gerekçesi ile alacaklının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilip, hükmün 1 nolu bendinin 2. paragrafında, ilk derece mahkemesi kararının 2 nolu bendinin " ... 4. İcra Müdürlüğü'nün 2015/1488 Esas sayılı dosyasında davacı borçlu ... yönünden zamanaşımı nedeniyle icranın geri bırakılmasına" şeklinde düzeltilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde, davanın esasıyla ilgili olarak; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verileceği hükmü yer almaktadır.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde, davanın esasıyla ilgili olarak; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verileceği hükmü yer almaktadır.

Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinde hata edildiği tespit edildiği takdirde, HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, istinaf isteminin kabulü ile düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde yeniden esas hakkında karar verilmeden, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinin değiştirilmesi ve ilk derece mahkemesi kararının hüküm bölümünde yer alan takibin iptaline dair kısmın düzeltilmesine hükmolunması, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nin 18/11/2016 tarih ve 2016/209 E. - 202 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca re'sen (BOZULMASINA), bozma nedenine göre alacaklının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 24/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/97, Karar No: 2013/595, Tarih: 14.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/97 E.  ,  2013/595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.09.2011 tarih ve 2011/106-2011/289 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “ ...” unsurlu marka başvurusunun TPE YİDK’nun 2011-M-228 sayılı kararıyla, 556 Sayılı KHK’nın 7/1-b maddesi uyarınca çeşitli markalar gerekçe gösterilerek bazı ürünler yönünden kısmen reddedildiğini, ancak redde mesnet markalarla dava konusu marka arasında 7/1-b maddesi kapsamında aranılan benzerliğin bulunmadığını, “...” unsurlu birçok markanın müvekkili tarafından uzun yıllardır fiilen kullanılmakta olduğunu, müvekkilinin bu markalara büyük miktarlarda yatırım yaptığını ve tanınmış hale getirdiğini ileri sürerek, YİDK kararının iptaline ve müvekkiline ait marka başvurusunun ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, iptali istenen YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, başvuru konusu işaret ile ret gerekçesi marka arasında sadece yazı unsuru yönünden benzerlik bulunsa bile, görsel açıdan birbirlerinden farklı oldukları, ret gerekçesi yapılan marka ile davacıya ait marka arasındaki benzerliğin de sadece yazı unsurundan ibaret olduğu, şekil ve renk unsurlarının tamamen farklı olduğu, başvuru markasının parlak sarı zemin rengi ile farklılık oluşturduğu, bütüncül açıdan bakıldığında markalar arasında ilk bakışta fark edilemeyecek derecede benzerlik olgusundan söz edilemeyeceği, KHK’nın 7/1-b maddesindeki benzerlik olgusunu dar yorumlamak gerektiği, oysa davalı TPE’nin KHK’nın 8/1-b maddesi kapsamında inceleme yapıyormuşçasına değerlendirme yaptığı, KHK’nın 7/1-b maddesinde ilk bakışta fark edilemeyecek derecede benzerlik şartı aranırken, KHK’nın 8/1-b maddesinde bağlantı kurduracak ölçüde benzerlik araştırmasına gidilmesi gerektiği, bu açıdan, her ne kadar tescil kapsamındaki ürünler aynı/benzer ise de, tek başına ürünler arasındaki benzerlik olgusunun KHK’nın 7/1-b maddesindeki benzerlik koşulu için yeterli olmadığı, aksi yöndeki TPE kararının yerinde olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile TPE YİDK kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/30114, Karar No: 2023/408, Tarih: 19.01.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/30114 E.  ,  2023/408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralama, hakaret

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanun'u ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86 ncı maddenin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri, 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesi, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca; tehdit suçundan 6 ay, hakaret suçundan 3 ay ve kasten yaralama suçundan 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, hakaret ve tehdit suçlarını işlemediği, tartışma sırasında istemeden eşinin bıçakla yaralandığı, tanık olarak dinlenen kızının büyüklerinin etkisinde kalarak aleyhinde beyanda bulunduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Evli olan taraflar arasında yaşanan tartışmada sanığın, katılan olan eşinin burnunu ve boğazını kesmekle, torununun boynunu koparmakla tehdit edip, "O...pu, kah.." gibi sözlerle hakaret ettiği, elindeki bıçakla basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek biçimde eşinin yaralanması neden olduğu iddiasıyla açılan davada, Mahkemede oluşu iddianamedeki gibi kabul ederek sanığın atılı suçlardan cezalandırılmasına karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden Yapılan İncelemede

Katılan ve dinlenen tanıkların beyanları ile katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilecek biçimde yaralandığına dair adli rapor içeriği dikkate alındığında, sanığın ileri sürdüğü temyiz nedenleri yerine görülmemiştir.

B. Sair Yönlerden Yapılan İncelemede

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden Yapılan İncelemede

Katılan ve dinlenen tanıkların beyanları ile katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilecek biçimde yaralandığına dair adli rapor içeriği dikkate alındığında, sanığın ileri sürdüğü temyiz nedenleri yerine görülmemiştir.

B. Sair Yönlerden Yapılan İncelemede

7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 24. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251. maddesinde basit yargılama usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanuna 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1129, Karar No: 2019/7709, Tarih: 02.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1129 E.  ,  2019/7709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 22/11/2017 tarih ve 2017/598 E- 2017/929 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 20/12/2018 tarih ve 2018/1214 E- 2018/1395 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davacı ... Kara, oğlu davalı ... ve anneleri ...’in babasının 09/11/2010 tarihinde vefatı üzerine mirasçıları olarak dava dışı şirketteki % 50 hisseyi miras payları oranında elde ettiklerini, şirkette % 50 paylı ortak davalı ... ve diğer aile bireylerinin müvekkilinin şirketteki hissesini abisi...’e devretmesi konusunda baskı yaparak yönlendirdiklerini, babasının vefatından sonra müvekkilinin ruh sağlığının bozulduğunu, 11/05/2011 tarihinde yapılan limited şirket hisse devir sözleşmesinin müvekkilinin hiffetinden yararlanılarak hileli olarak kurulduğunu, şirketin marka değeri, aktifleri ve eldeki gayrimenkullerin değerinin eksik hesaplandığını, sözleşmede hisse değerinin nominal değer olarak gösterilip esas değer dikkate alınmayarak müvekkilinin aldatılıp gerçek hakkından yoksun bırakıldığını ve ayrıca devir sözleşmesi gereği müvekkiline ödeme yapılmadığını ileri sürerek hukuka aykırı olarak kurulan hisse devir sözleşmesinin feshine, müvekkilinin şirketteki miras hakkının esas bedelinin tespit edilerek 270.000,00 TL ödeme dışındaki bedelin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davacının senelerdir ticaret işiyle iştigal ettiğini, bu nedenle ticari işletmenin aktifini ve pasifini, genel durumunu çok iyi biçimde bilecek durumda olduğunu, hisse devir sözleşmesinde devir bedelini nakden ve tamamen aldığını kabul ettiğini, 11/09/2011 tarihli tutanakta taşınmazların paylaşımı ve diğer mirasın temliki işlemleriyle ilgili olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; iptali istenen sözleşmenin tarafı olmadığını, davacıya baskı yapıldığı şeklindeki soyut iddiaların kabul edilebilir olmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; iptali istenen sözleşmenin tarafı olmadığını, davacıya baskı yapıldığı şeklindeki soyut iddiaların kabul edilebilir olmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davanın 1 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı, hisse devir sözleşmesinin davalıların hilesi sonucunda akdedildiğinin veya devir bedelinin belirlenmesinde hile kullanıldığının ispat edilemediğini, şirketin öz varlık değeri itibariyle davacının hisse değerinin 2.177.677,14 TL olacağı, sırf devir bedelinin düşük olması sebebiyle sözleşmenin iptalini gerektirici bir hukuki sebep de bulunmadığından hileye dayalı sözleşmenin feshi talebinin yerinde görülmediği, 11/05/2011 tarihli Limited Şirket Hisse Devir Sözleşmesinde devir bedelinin tamamen ödendiğine dair yazılı belgenin aksinin davacı tarafından HMK’nın 200. maddesi gereğince yazılı delille ispat etmesi gerektiği halde davacı yanca yazılı delil sunulmadığı, dava dilekçesinde davacının yemin deliline de açıkça dayanmadığından 270.000,00 TL’nin üzerindeki bakiye hisse devir bedelinin ödenmediğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya üzerinden yapılan istinaf incelemesinde; davalıların hileli hareketleri sebebiyle sözleşme kurulurken davalının iradesinin fesada uğratıldığının ispat edilmediği, hisselerin gerçek değeri ile sözleşmedeki bedel arasındaki farkın tek başına davacının hileli hareketlerle iradesinin fesada uğratıldığını ispatlamadığı, sözleşme bedelinin nakden alındığına ilişkin beyanın aksinin davacı tarafından ispat edilemediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde, senede karşı senetle ispat kuralları uyarınca ve davacı tarafından 11.09.2011 tarihli davalılar Ahmet Miraç ve Ahmet'ten alınan belgenin ileri sürülen iddiayı muhtemel gösteren nitelikteki belge olmadığından İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 02.12.2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6126, Karar No: 2019/7111, Tarih: 03.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/6126 E.  ,  2019/7111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KA R A R

Davacı dava dilekçesinde özetle; .....ada 1 nolu parselde bulunan taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında geçmişi araştırılmaksızın Hazine ve orman adına tapuya tescil edildiğini, taşınmazın babası tarafından 30 yıldır kullanıldığını, babası tarafından yapılan mal paylaşımıyla kendisine verildiğini ve 20 yıldır fasılasız ve nizasız olarak kendisinin kullandığını ileri sürerek 106 ada 1 parsel sayılı taşınmazın doğusunda ..... ait tek katlı kargir bina, güneyi kayalık, kuzeyi cadde ile çevrili 10.000 m2'lik kısmının tapu kaydının iptali ile anılan taşınmazın 106 ada 1 parsel numaralı taşınmazdan ayrılarak adına tapuya tesciline, yargılama giderlerinin davalılara yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; dava konusu taşınmazda tarım yapılmadığı, imar ve ihya gerçekleşmediği ve zilyetlikle iktisap şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi hükümlerine göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacıya yükletilmesine 03/12/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30660, Karar No: 2014/28495, Tarih: 29.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/30660 E.  ,  2014/28495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, dava dilekçesinde davalı kısmında ... davalı olarak gösterilmiş ise de, yargılama sırasında davacın hasımda yanılgı nedeni ile davayı... Parti Genel Başkanlığına tevcih etmiş, davacının işvereninin ... olup, mahkemece karar başlığında... Parti İl Başkanlığının da gösterilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK. nun geçici 3/1. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

Hüküm başlığındaki;

“Davalılar : 1- ...

2- ...” sözcükleri çıkartılarak yerine;

“Davalı : ...” sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin 4.05 TL'nin davacıya arta kalanın davalıya yükletilmesine, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.