muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/4488, Karar No: 2009/6367, Tarih: 13.04.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/4488 E.  ,  2009/6367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 190 ada 69 parsel sayılı 2949,17 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, ham ... niteliği ile belgesizden davalılar adına tesbit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın REDDİNE, çekişmeli parselin tesbit gibi davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına göre; mahkemece yaptırılan keşifte görev alan orman bilirkişinin hükme dayanak alınan raporunda, davalı taşınmazın eğiminin % 10 olduğu, üzerinde 5-15 yaşlı dağınık meşe ve gürgen ağaçlarının olduğu, bu ağaçların taşınmazın ... yıllar boş kalması nedeniyle, meşe tohumlarının çeşitli faktörler etkisiyle parsel üzerine taşınması suretiyle oluştuğu, orman sayılan yerlerden olmadığı bildirilmiştir. Ziraat bilirkişi raporunda ise taşınmazın % 35 eğimli, yer yer meşe ve gürgen ağaçları olup diğer kısımların boş ve ... olduğu, çevresi ile bütün olarak değerlendirildiğinde orman özelliğinde olduğunu bildirilmiştir. 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesi, orman ve ... muhafaza karakteri taşımayan yerlerin orman sayılmayacağının öngörmüştür. Bilimsel ve teknik olarak arazi eğiminin % 12’ den fazla olması halinde o arazi kesimi erozyonla karşı karşıya kalacağından, ... muhafaza karakteri taşıdığı kabul edilmesi gerekir. Hal böyle olunca; taşınmazın saptanan bulgulara göre 6831 Sayılı yasanın 1/j maddesi kapsamı dışında olup, komşuları 56, 63 ve 68 parsellerin dava açılmadan ve niteliği incelenmeden kesinleştiği, memleket haritası ve kadastro paftasındaki konumuna göre güneyindeki ormanın devamı niteliğinde ve halen de eylemli olarak orman sayılan yer olduğu düşünülerek, davanın kabulüne karar vermek gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülmüştür.

Öte yandan memleket haritasındaki münhali eğrilerinin durumu incelendiğinde, Orman bilirkişinin taşınmazın eğimini yanlış hesapladığı gibi, taşınmaz üzerindeki dağınık halde bulunan meşe ve gürgen ağaçlarının tohumlama yolu ile etraftan geldiği şeklindeki açıklamalarına itibar edilemeyeceği zira, hükme esas alınan orman bilirkişi raporunda da vurgulandığı üzere, davalı taşınmazın memleket haritasında yeşil alanlar içerisinde kaldığı, eğiminin % 35 olduğu ve üzerinde dağınık şekilde meşe ve gürgen ağaçlarının bulunduğu görülmektedir.

Kaldı ki; meşe ağacı tohumunun, ağır tohumlu ağaçlar grubu içerisinde yer aldığı ve tohum kanatlarının olmaması nedeni ile uzak mesafelere rüzgar v.s. gibi etkenlerle taşınarak çalılık alanlar içerisinde çimlenip yetişmesinin mümkün olmadığı, yerleşik bilimsel görüşlerce tartışmasız kabul edildiği, dolayısı ile davalı taşınmaz üzerindeki meşe ve gürgen ağaçlarının % 35'lik eğim ile birleştiğinde taşınmazın 6831 Sayılı Yasanın 1. maddesinde tanımı yapılan ve orman sayılan yerlerden olduğunun kabulü gerektiği, orman sayılan bu tür yerlerdeki meşelerin insan ... ile zaman zaman kesilip ortadan kaldırılması halinde dahi daha sonraki yıllarda ... altında kalan kök ve yüzeyde bulunan gövde kesitlerinden çıkan kök ve sürgünlerinden yeniden bugün üzerinde görülen meşe ormanının meydana gelmesinin bilimsel olarak mümkün olduğu, belirtilen bilimsel açıklamalar da nazara alındığında, mahkemece davacı ... Yönetiminin davasının kabulüne, taşınmazın orman niteliği ile tescile karar verilmesi gerekirken, çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu kabul edilerek ham ... niteliği ile hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıran Orman Yönetimine iadesine 13.04.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18797, Karar No: 2015/12159, Tarih: 20.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/18797 E.  ,  2015/12159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “dava konusu taşınmazın paftasına göre dere yatağına bitişik olması nedeniyle aktif dere yatağında kalıp kalmadığı ya da dere yatağından kazanılıp kazanılmadığı hususunda yöntemince araştırma yapılarak sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 127 ada 1 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen bölümünün kadastro tespitinin iptali ile çayır vasfıyla davacı... adına tesciline, (B) harfi ile gösterilen bölümünün tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

20.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4498, Karar No: 2015/2306, Tarih: 18.06.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/4498 E.  ,  2015/2306 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 62, 53.

maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İfade özgürlüğü T.C. Anayasasının 26. ve Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına dair Sözleşmenin 10. maddesi ile teminat altına alınmıştır.

İfade özgürlüğünün kullanımına meşru bir müdahale için;

1-Müdahalenin yasalarda öngörülmüş olması,

2-Ulusal güvenlik, toprak bütünlüğü, kamu emniyeti, kamu düzeninin sağlanması ve suçun işlenmesinin önlenmesi, sağlığın korunması, ahlakın, başkalarının şöhret ya da haklarının korunması, gizli tutulması kaydıyla alınmış bilgilerin açıklanmalarının engellenmesi ve yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanmasına ilişkin değerlerden bir veya bir kaçını korumaya yönelik olmalıdır.

3-Müdahale demokratik bir toplumda gerekli bulunmalıdır.

İfade özgürlüğü terörle mücadele kapsamında en çok müdahale ve sınırlamaya maruz kalan temel haklardandır. Nitekim 3713 sayılı Terörle Mücadele Yasasının 7/2. maddesindeki propaganda yasağı bu duruma örnek teşkil etmekle birlikte yasa koyucu madde de zaman zaman yaptığı değişikliklerle özgürlüğü genişletmiştir. Bu amaçla 11.04.2013 tarih ve 6459 sayılı Kanunun 8. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu; terör örgütünün propagandası suçunun oluşabilmesi için; örgütün “cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da teşvik edecek şekilde” yapılması zorunlu kılınarak, sınırlamanın AİHS uygun hale getirilmesi amaçlanmıştır. Ancak, aynı yasanın 7. maddesinin 2. fıkranın b bendinde ise; toplantı ve gösteri yürüyüşünde gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1- Örgüte ait resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2- Slogan atılması,

3- Ses cihazları ile yayın yapılması,

4- Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi,

Şeklindeki fiil ve davranışlar propaganda suçundan cezalandırılacaktır. Bu düzenleme ile kanun koyucu herhangi bir unsurun varlığına bağlı olmaksızın bu suçun oluşacağı kabul edilmek suretiyle ifade özgürlüğü parametrelerini dışlayan tipe uygun eylem tanımlaması yapmıştır.

T.C. Anayasasının 90/son maddesine göre “usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konularda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.”

T.C. Anayasasının 90/son maddesine göre “usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konularda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.”

Temel hak ve hürriyetlere ilişkin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ekli protokoller Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmıştır. Anayasal düzenleme karşısında, ifade özgürlüğüne ilişkin Avrupa Sözleşmesinin 10. maddesi bir iç düzenleme şekline dönüşmüştür.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de; kişinin hakkı ile toplumun çıkarı ve özellikle kişinin temel ifade özgürlüğü hakkı ve demokratik toplumun terör örgütlerinin faliyetlerine karşı kendini korumaya ilişkin meşru hakkı arasında bir denge kurulması ihtiyacını beraberinde getirmektedir. (Zana v. Türkiye) Devletlerin terör ile mücadelesinin zorluklarına vurgu yaparak, müdahalenin acil bir toplumsal ihtiyaçtan kaynaklanıp kaynaklanmadığı, hedeflenen meşru amaca uygun olup olmadığını, devlet yetkililerince ileri sürülen gerekçelerin ilgili ve yeterli bulunup bulunmadığı ortaya konulmalıdır. (Yılmaz ve Kılıç/ Türkiye davası)

Terör ile mücadele kendine özgü bir takım zorlukları barındırdığından devletler bu mücadelede daha geniş bir takdir marjına sahip olduğu kabul edilmekle birlikte terör ile mücadelede bir hukuk rejimidir. Uluslarası hukuktan kaynaklanan yükümlülüklerin ihmal edilebileceği bir alan değildir.

Toplantı veya gösteri yürüyüşünde olsun veya olmasın; yazı veya sözler (atılan slogan, taşınan pankart veya giyilen üniforma) ile verilen mesajın şiddete çağrı, tahrik ve teşvik edici ya da silahlı direnişe ve isyana davet şeklinde veya insanda saldırgan duygular oluşturacak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtacak nefret söylemi olup olmadığı değerlendirilmeli, doğrudan veya dolaylı şiddete çağrı var ise sanığın kimliği, konumu, konuşulan yer ve zamanı gibi açık ve yakın tehlike testi bakımından analize tabi tutulmalıdır.

İfade özgürlüğü sadece memnuniyetle karşılanan zararsız veya önemsiz sayılan insanların kayıtsız kalabileceği bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda demokratik toplumu şekillendiren çoğulculuğun, hoşgörünün ve geniş fikirliliğin doğasında bulunan bir gereklilik olarak saldırgan, şok eden, rahatsızlık veren veya ayrılık yaratabilen fikirler içinde uygulanabilmelidir.

İfade özgürlüğü sadece memnuniyetle karşılanan zararsız veya önemsiz sayılan insanların kayıtsız kalabileceği bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda demokratik toplumu şekillendiren çoğulculuğun, hoşgörünün ve geniş fikirliliğin doğasında bulunan bir gereklilik olarak saldırgan, şok eden, rahatsızlık veren veya ayrılık yaratabilen fikirler içinde uygulanabilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, bölücü terör örgütü lideri Abdullah Öcalan'ın yakalanmasının yıldönümünde legal parti olan Barış ve Demokrasi Partisi Muş örgütünün düzenlediği ve 78-80 kişilik grubun katıldığı protesto ve basın açıklaması sırasında sanığın yüzünü kapatarak toplulukla birlikte terör örgütü lehine slogan attığı, topluluğun cebir ve şiddete başvurmaksızın kendiliklerinden dağıldıkları olayda propaganda suçunun oluştuğu gerekçesiyle mahkumiyet hükmü kurulmuş ise de dosya kapsamında bulunan kamera görüntülerine göre sanığın tanınmamak için yüzün tamamen veya kısmen kapatmadığının anlaşılması karşısında, atılan sloganların terör örgütlerinin cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek, övecek ya da teşvik edecek nitelikte olmadığı bu sözlerin ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği halde, yasal olmayan gerekçeyle propaganda suçunundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 18.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10514, Karar No: 2020/7154, Tarih: 16.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/10514 E.  ,  2020/7154 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hüküm fıkrasında tanık Mehmet hakkında yalan tanıklıktan dolayı suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmesi, hüküm niteliği taşımayan suç ihbarını temyizi kabil hale getirmeyeceğinden, katılanlar vekilinin tanık Mehmet hakkında suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçundan suç duyurusunda bulunulması gerektiğine dair temyiz itirazları incelenmeksizin sanık ... hakkındaki beraat kararına yönelik diğer temyiz itirazları gözetilerek yapılan incelemede:

60 yaşındaki sanık ...’un işlettiği eczane içerisinde, yerde, şikayet tarihinden on gün kadar önce eczane çalışanı katılan ... tarafından tesadüfen bulunarak, eczane çalışanlarından sahiplenen olmayınca eve götürülen ve şikayet tarihinden bir gün önce evde müzik dinlerken bilgisayara takılıp, izlenen 2 GB hafıza kartında; iş yeri tuvaletinde gizlice çekim yapıldığının ve eczane çalışanı olan katılan ...’nin ihtiyacını giderdiği esnada kaydedilen görüntüsü ile birlikte toplam beş adet görüntü olduğunun fark edilmesinin ardından, eczane çalışanı olan katılanlar ..., ... ve ...’nin işten ayrılıp, 03.07.2012 tarihinde sanıktan şikayetçi olduklarını beyan etmeleri üzerine başlatılan adli soruşturma kapsamında, sanığın evinde yapılan aramada ele geçirilen ikisi 38, biri 40 beden olmak üzere üç adet kahverengi pantolon ile 43 numara kahverengi erkek ayakkabısının tuvalete gizli kamerayı yerleştiren şahsın üzerindeki pantolon ve ayakkabı ile benzer olduğunun tespit edilmesini müteakip, sanığın; evinde kızına ve torununa ait kıyafetlerde olup, 43 numara ayakkabı giymekle beraber pantolonlarının 54 beden olduğuna, eczaneye gelen müşterilerin yanı sıra eczanede duran eşi ve üst katta avukatlık bürosu bulunan kızı tarafından da kullanılan iş yeri tuvaletine gizli kamera yerleştirmesinin mümkün olmadığına dair savunmasının aksine, sanıkla önceye dayalı bir husumet veya anlaşmazlıkları tespit edilemeyen katılanların, yüzü görünmese dahi üzerindeki pantolonla ayakkabıdan kamerayı yerleştirenin sanık olduğunu anladıklarına dair birbirleriyle uyumlu beyanlarına itibar edilip, sanık ...’un işlettiği eczane içerisindeki tuvalete gizli kamera yerleştirerek, TCK’nın 134/1. madde ve fıkrasındaki görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu zincirleme şekilde işlediğinin iddia edildiği olayda;

Sanığa ait bilgisayarlar üzerinde yapılan incelemede silinmiş verilere de erişilmek suretiyle yapılan arama sonucunda herhangi bir gizli kamera kaydına veya olayla ilgili olabilecek sair bir kayda rastlanmadığına; ayrıca, tetkik konusu gizli kamera görüntülerine ait kayıt çözünürlüğünün ve ortam aydınlatmasının iyi olmamasından dolayı kayıt içerisinde görülen pantolon ve ayakkabının markasının, model yapısının, gerçek renk tonunun ve nesneler üzerinde bulunabilen olası ayırt edici yapı ve izlerin net olarak görülememesi nedeniyle tetkik konusu ayakkabı ve pantolona ait görüntüler ile mukayese amacıyla gönderilen ayakkabı ve pantolonlar arasında karşılaştırılmalı bir inceleme yapılmasının mümkün olmadığına dair Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 29.11.2012 tarihli uzmanlık raporu, 07.03.2008 tarihine ait kayıtlara ilişkin kamera açısının, sanığın ve katılanların eşkallerini belirleyecek önemli bir noktayı göstermemesi nedeni ile sanık ya da katılanlar hakkında kesin bir kanaate varılamayacağı, kamerayı yerleştirip kontrol eden şahıs ile kamerayla son olarak uğraşan şahsın aynı kişiler olup olmadığı hususunda her iki kaydın şahısların farklı bölgelerini göstermesi nedeni ile tam olarak bir kanaate varılamadığı, bu sebeple de şüphelinin 2 ayrı şahıs olabileceği, kamera kayıtlarında her ne kadar ses kaydı özelliği olsa da yaşanan olaylar sırasında herhangi bir ses kaydı olmadığı, sadece bir takım seslerin geldiği; ancak, konuşmaların net olmadığı ve konuyu ilgilendiren bir konuşmaya rastlanılmadığı tespitlerini içeren ve polis memuru tarafından hazırlanan 21.05.2013 tarihli bilirkişi raporu, kovuşturma evresinde mahallinde yapılan 12.05.2014 tarihli keşfe dayalı olarak polis memurunca hazırlanan ve eczanenin ön ve arka kısmında iki giriş olup, her iki girişin olayın gerçekleştiği tuvalete gittiğine ve işyerinin ikinci katında olay tarihinde de faaliyet gösteren avukatlık bürosuna ait merdivenlerin bulunduğuna dair açıklamaların yer aldığı 27.05.2014 tarihli bilirkişi raporu, Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 03.03.2015 tarihli uzmanlık raporunda yer alan, “... Tetkik konusu kaydı alan kameranın yerleştirildiği konum ve pozisyon itibariyle şahsın yüz bölgesinin görülmediği, söz konusu görüntüler üzerinde cihazın odaklanamamasına bağlı olarak odak bulanıklığı bulunduğu, söz konusu görüntülere ait kayıt çözünürlüğünün düşük olduğu, bunlara bağlı olarak hedef şahsın yüzüne ait morfolojik yapıların teşhise elverişli görüntü bilgisi içermediği ve el bölgesine ait olası karakteristik izlerin detaylı incelemelere imkân vermediği... Tetkik konusu hedef şahsa ait görüntüler ile mukayese konusu Tuğrul isimli şahsa ait olduğu belirtilen fotoğraflar arasında yapılan karşılaştırmalı incelemelerde; avuç içerisinde bulunan çizgilerin konumları ve şekilleri, elin dış yüzeyinde (elin üst kısmı) derinin fiziki görünümü yönlerinden farklılıklar dikkati çekmiş ve dolayısıyla farklı şahıslara ait olması ihtimal dâhilinde değerlendirilmiş ise de

... Tetkik konusu hedef şahsa ait görüntüler ile mukayese konusu Tuğrul isimli şahsa ait olduğu belirtilen fotoğraflar arasında yapılan karşılaştırmalı incelemelerde; avuç içerisinde bulunan çizgilerin konumları ve şekilleri, elin dış yüzeyinde (elin üst kısmı) derinin fiziki görünümü yönlerinden farklılıklar dikkati çekmiş ve dolayısıyla farklı şahıslara ait olması ihtimal dâhilinde değerlendirilmiş ise de... belirtilen olumsuzluklar sebebiyle sağlıklı bir karşılaştırmalı inceleme yapılamadığından istem doğrultusunda müspet veya menfi herhangi bir kanaat beyanında bulunulabilmesi mümkün olamamıştır. Tetkik konusu kayıt cihazını yerleştiren şahsın cinsiyeti ve giydiği kıyafetlerin niteliğinin tespitine yönelik yapılan incelemelerde; kaydı alan kamerayı yerleştiren şahsın görülebilen kısımlarının fiziki görünümü itibariyle erkek bir birey olması ‘Kuvvetle Mümkün’ olarak değerlendirilmiştir...” biçimindeki tespitler, dosyada mevcut diğer delillerle birlikte değerlendirildiğinde; ayrıca, duruşmanın 11.07.2013 tarihli 3. oturumunda katılanlar vekilince hazır edilip, sanığın olaydan 3-4 ay önce hırsızlık olduğunu söyleyerek kendisinden gizli kamera satın aldığını beyan eden ve duruşmanın 04.06.2014 tarihli 8. oturumunda sattığını iddia ettiği kameraye ilişkin faturanın ibrazı için kendisine süre verilen tanık Mehmet, duruşmanın 23.06.2015 tarihli 15. oturumunda; “... Benim vermeyi taahhüt ettiğim faturaları bulamadım... ben sanığa küçük boyutlu kamera sattım, bu kamerayı sanığın tuvalete takıp takmadığını bilmiyorum... Ben kameraya sattığıma ilişkin fatura kesip kesmediğimi hatırlamıyorum, kestiysem de kim adına kestiğimi hatırlamıyorum...” şeklinde anlatımda bulunmuş olup, şikayete konu çekimi yapan cihazın bulunamaması, hafıza kartının sanığa ait olduğuna dair hiçbir delil olmaması, tanık...’nun; “... Bizim eczanede kullanmış olduğumuz tuvaleti personel kullanmaktadır. Ancak zaman zaman müşteride kullanmaktadır, komşu işyerlerinden kullanan yoktur. Olayın ortaya çıktığı tarihte benim dışımda çalışan erkek yoktu, benden önce ise... ... isimli çalışan vardır. Ben başlamadan 10-15 gün önce işi bıraktı...” biçiminde, duruşmanın 31.10.2013 tarihli 4. oturumundaki anlatımlarına nazaran, olay tarihinde eczanede erkek olarak yalnızca sanığın çalışmaması ve söz konusu tuvaletin sanığın eşi ve kızı tarafından da kullanıldığına dair katılan ...’nün duruşmanın 16.04.2014 tarihli 7. oturumundaki beyanı da dikkate alındığında, şikayete konu görüntülerin iş yeri tuvaletine yerleştirilen gizli kamera ile sanık tarafından kaydedildiğine dair, savunmanın aksine, sanığın mahkumiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşıldığından, sanık hakkında CMK’nın 223/2-e madde, fıkra ve bendi gereğince beraat kararı verilmesine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin sübuta ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2403, Karar No: 2019/2422, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2403 E.  ,  2019/2422 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1376, Karar No: 2013/2280, Tarih: 20.02.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/1376 E.  ,  2013/2280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, ticari işletme kirası sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit isteğine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı Kararı uyarınca ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 6. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 6. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 20.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.