muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/426, Karar No: 2007/1574, Tarih: 21.02.2007

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1. ve 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 1. bentteki bozma nedeninde oy çokluğu 2. bendeki bozmada oybirliği ile 21.02.2007 gününde karar verildi.

(1.Bende (1.Bende

Mualif) Mualif)

MUHALEFET ŞERHİ

Uyuşmazlık taraflar arasında düzenlenen 26.4.2001 tarihli hasılat kira sözleşmesinin 7.maddesinde kararlaştırılan birinci yıl kirası olan 96.000.000.000 Tl. kira bedeline Katma Değer Vergisinin dahil olup olmadığı noktasındadır. 3065 Sayılı Katma Değer Vergisi Kanunun 1.maddesi 3/f bendi ile Gelir Vergisi Kanununun 70.maddesinde belirtilen mal ve hakların kiralanması işlemleri katma değer vergisine tabi tutulmuştur.

Aynı yasanın 8.maddesi hükmüne göre de kiraya verenler bu verginin mükellefi sayılmıştır. Kiracının vergi sorumlusu olabilmesi için kira sözleşmesinde bu konuda açık hüküm bulunması gerekir. Sözleşmede bu konuda açıklık yoktur. O halde aksi kararlaştırılmadığından Katma Değer Vergisinin yıllık kira bedelinin içinde olduğunun kabulü gerekir. Rüsum Devlet Dairelerinde ve Kamu Müesseselerinde görülen hizmet ve masraf karşılığı yalnız o işle alakası olan gerçek veya tüzel kişilerden alınan bir vergi türüdür. Kararlaştırılan kira bedeline rüsum’un dahil edilmesi, Katma Değer Vergisinden kiracının sorumlu olduğu anlamını taşımaz. Katma Değer Vergisinden kiracının sorumlu olacağına dair sözleşmede açık hüküm bulunmaması, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre mahkemenin kira bedeline Katma Değer Vergisinin dahil olduğu şeklindeki tesbiti doğru olup, bozma ilamının bir nolu bendinde açıklanan bu konudaki sayın çoğunluğun görüşüne katılamıyorum.

(Muhalif)

MUHALEF ŞERHİ

Taraflar arasındaki uyuşmazlık katma değer vergisinin yıllık kira bedeli içinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

3065 sayılı katma değer vergisi kanununun 8.maddesi hükmüne göre katma değer vergisinin mükellefi kira geliri elde eden kiralayandır. Kira akdinin tarafları sözleşmede bu durumun aksini kararlaştırmadıkça katma değer vergisinden kiracı sorumlu değildir. O halde, aksi kararlaştırılmadıkça katma değer vergisinin yıllık kira bedelinin içinde olduğunun kabulü gerekir.

Rüsun; genel ve katma bütçeli kamu kurumlarınca yapılan özel hizmet karşılığı alınan bir vergi türü olup, sözleşmeye bu verginin dahil edilmesi,

katma değer vergisinin yıllık kira bedelinin dışında olduğu ve kiracı tarafından ödeneceği anlamına gelmez.

Bu nedenle; yüksek çoğunluğun katma değer vergisinin yıllık kira bedelinin dışında olduğu ve kiracı tarafından ödenmesi gerektiği yönündeki bozma düşüncesine katılamıyorum. Davalının bu bölüme yönelik temyiz itirazının reddi görüşündeyim.

(Muhalif)
Yargıtay — Esas No: 2021/7800, Karar No: 2024/2504, Tarih: 20.05.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/7800 E.  ,  2024/2504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1498 E., 2019/2682 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

DAVA TARİHİ: 06.06.2018

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEMYİZ EDENLER : Davacı vekili, Davalı vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının haksız gözaltı ve tutuklama nedeniyle 50.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden faizine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin kesin olduğundan reddine, davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; müvekkilinin anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etmek ve Türkiye Cumhuriyeti hükumetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etmek suçundan ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğini, bu suçlardan yaklaşık 6 ay tutuklu kaldığından tazminata hükmedilmesi gerektiğini, mahkeme gerekçesinin hukuki olmadığını, davalı vekilinin temyiz istemi; davalı lehine hükmedilen vekalet ücretinin eksik olduğunu, belirtmiştir.

III. DAVA KONUSU

III. DAVA KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/2390 sayılı soruşturma dosyasında davacının anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etmek, Türkiye Cumhuriyeti hükumetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etmek ve silahlı terör örgütüne üye olma suçlarından 25.07.2016 tarihinde gözaltına alındığını, 28.07.2016 tarihinde tutuklandığı, 20.02.2018 tarihinde anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etmek ve Türkiye Cumhuriyeti hükumetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etmek suçundan davacı hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilerek bu suçtan 13.02.2018 tarihinde tahliyesine karar verildiği, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 06.03.2018 tarihinde davacı asile tebliğ edildiği, silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan ise Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/97 Esas sayılı dosyasının ise UYAP sisteminden yapılan kontrolde 08.01.2019 günü karara çıktığı ve sanığın neticeten 7 yıl 6 ay hapis cezası ile mahkumiyetine ve tutukluluk halinin devamına karar verildiği, kararın henüz kesinleşmediği, her ne kadar davacı şüpheli hakkında Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini Ortadan Kaldırmaya veya Görevini Yapmasını Engellemeye Teşebbüs Etme, anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme suçları bakımından EK Kovuşturmaya Yer Olmadığına dair karar verilmiş ise de; davacı hakkında sadece Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini Ortadan Kaldırmaya veya Görevini Yapmasını Engellemeye Teşebbüs Etme, anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme suçları bakımından değil, ayrıca silahlı terör örgütüne üye olma suçu bakımından da soruşturma yürütüldüğü ve bu soruşturma kapsamında davacının sevkedilmiş olduğu Tekirdağ 2. Sulh Ceza Hakimliği tarafından her 3 suçtan dolayı ayrı ayrı tutuklanmasına karar verildiği, silahlı terör örgütüne üye olma suçundan dolayı hakkında Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı ve yapılan yargılama neticesinde davacı sanığın suçu sabit görülerek mahkumiyetine, tutukluluk halinin devamına ve daha önce gözaltında ve tutuklulukta geçen sürelerinin verilen cezadan mahsubuna karar verilmesi karşısında CMK.nun 141/1-2 madde ve fıkralarında öngörülen tazminat istenmesine dair koşulların gerçekleşmediği anlaşılmakla, davacının tazminat davasının reddine karar vermek gerekmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Davalı vekilinin, gerekçeli kararın ve davacı vekilinin temyiz başvuru dilekçesinin tebliği üzerine katılma yoluyla temyiz ettiği anlaşıldığından tebliğnamede ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Davalı vekilinin, gerekçeli kararın ve davacı vekilinin temyiz başvuru dilekçesinin tebliği üzerine katılma yoluyla temyiz ettiği anlaşıldığından tebliğnamede ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Tazminat talebinin dayanağı olan Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/2390 sayılı soruşturma dosyasında davacının anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etmek, Türkiye Cumhuriyeti hükumetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etmek ve silahlı terör örgütüne üye olma suçlarından 25.07.2016 tarihinde gözaltına alındığını, 28.07.2016 tarihinde tutuklandığı, 20.02.2018 tarihinde anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etmek ve Türkiye Cumhuriyeti hükumetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etmek suçundan davacı hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilerek bu suçtan 13.02.2018 tarihinde tahliyesine karar verildiği, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 06.03.2018 tarihinde davacı asile tebliğ edildiği, silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan ise Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/97 Esas, 2019/6 Karar sayılı kararıyla mahkumiyetine karar verildiği, kararın 04.03.2020 tarihinde kesinleştiği UYAP'tan yapılan kontrol sonucu anlaşılmıştır. Davacının aynı sorgu ile Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme, Türkiye Cumhuriyeti hükumetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme ve silahlı terör örgütüne üye olmak suçlarından tutuklandığı, her ne kadar Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme ve Türkiye Cumhuriyeti hükumetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme suçundan davacı hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan kamu davası açıldığı ve silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan mahkumiyetine karar verildiği; dolayısıyla tutuklandığı suçlardan birinden mahkumiyetine karar verilmesi ve mahkumiyeti aşan tutukluluk süresi bulunmaması nedeniyle tazminat isteme koşulları oluşmadığından davanın reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

5271 sayılı CMK’nın 142/9. maddesindeki “Tazminat davaları nedeniyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan nisbî avukatlık ücreti ödenir. Ancak, ödenecek miktar Tarifede sulh ceza hâkimliklerinde takip edilen işler için belirlenen maktu ücretten az, ağır ceza mahkemelerinde takip edilen davalar için belirlenen maktu ücretten fazla olamaz” hükmü gereğince, ilk derece mahkemesince davanın tümüyle reddedilmesi ve karar tarihi dikkate alınarak, ağır ceza mahkemelerinde takip edilen davalar için belirlenen 5.450 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, 1.056 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1-f maddesi gereği hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin kısmındaki "1.056,00 TL" ibaresinin çıkartılarak yerine "5.450,00 TL" ibaresinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1174, Karar No: 2025/2532, Tarih: 10.03.2025

**2. Hukuk Dairesi         2025/1174 E.  ,  2025/2532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/2716 E., 2024/3469 K.

DAVA TÜRÜ : Nafaka

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 7. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/817 E., 2024/549 K.

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile davacı yararına aylık 2.000,00 TL yardım nafakasına hükmedilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince verilen 17.07.2024 tarihli ek karar ile, kararın miktar itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı kadın vekili tarafından tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım, temyiz yoluna başvuru sırasında talep edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım, 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam yıllık nafaka miktarı 24.000,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Temyiz peşin harcının istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10428, Karar No: 2015/9731, Tarih: 28.05.2015

**13. Ceza Dairesi         2015/10428 E.  ,  2015/9731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık, 03.07.2008 tarihinde yüzüne karşı verilen hükmü yasal süreden sonra 10.03.2014 tarihinde temyiz ettiği ve dilekçesinde, cezaevinde bulunduğunun, mahkeme kararının kendisine tebliğ edilmediğini, bu nedenle yasal hakkının kısıtlandığını belirterek eski hale getirme isteminde de bulunduğu, 5271 sayılı CMK'nın 42. maddesi uyarınca eski hale getirme konusunda karar verme görevi, bu istemle birlikte temyiz itirazıda yapılmış olduğundan, Yargıtaya ait olduğunun anlaşılması karşısında;

03.07.2008 günlü hüküm sanığın yüzüne karşı verilmiş olduğu, bu nedenle eski hale getirme konusundaki iddiaları yerinde görülmediğinden, sanık ...'ın eski hale getirme istemi ile yasal süreden sonraki temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi yollanmasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 28.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11280, Karar No: 2012/14386, Tarih: 04.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/11280 E.  ,  2012/14386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 12/06/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/06/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız şikayet nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının kendisi ile kurduğu teşriki mesailerinde ve özellikle kurumuna verdiği 11/05/2009 tarihli imzasız dilekçe ile kişiliğini ayaklar altına aldığını, onur, şeref ve saygınlığını rencide ettiğini, başta kendisi olmak üzere kurumlarında çalışanları ağır ithamlar altında bırakarak atfı cürümlerde bulunduğunu beyanla manevi tazminat istemli eldeki bu davayı açmıştır.

Davalı vekili, müvekkilinin davacıya iddia edildiği gibi hakaret etmediğini, suç isnadında bulunmadığını, tamamen yasal sınırlar çerçevesinde hak arama ve dilekçe hakkını kullandığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkemece, davalının şikayetini haklı gösterecek zayıf ve dolaylı emare ve olguların söz konusu olmadığı, şikayetin davacının kişilik haklarına saldırı niteliği taşıdığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir”şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Anayasanın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın “Temel Haklar ve Hürriyetlerin niteliği” başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmış bulunmaktadır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmıştır. 25.maddesinde ise, kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı açıklanmış, BK.nun 49. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlemiştir.

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Somut olayda;

Davalı, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü'ne hitaben yazdığı 11/05/2009 tarihli dilekçe ile ilgili tapu dairesinde yaşadığı olayları anlatarak, ilk müracatından 40 gün sonra işlemlerini yaptırabildiğini beyan etmiş ve devamında "Aldığımız izlenimler ve duyumlar işini muameleciye vermeyenlerin işi bu tapu dairesinde çok zor.Çünkü muameleciye gidince şu kadarını ben, şu kadarını tapuya verilecek diyor, tapu dairesi müdürü resmen deli dumrul gibi kendi çapında krallık kurmuş,eğer haklı olduğum konuda ısrarcı olmasaydım haksız yere 6.624,00TL. uçup gidecekti, bu olayın bütününe bakıldığı zaman her şeyin kasten yapıldığı belli,bu işlemde haksız,keyfi ve ben tatmin olmazsam ben adamı böyle süründürüm mesajını vermek istiyor."şeklinde sözler yazdığı görülmüştür.