muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/605, Karar No: 2012/3975, Tarih: 07.03.2012

6. Ceza Dairesi 2008/605 E., 2012/3975 K.

**6. Ceza Dairesi 2008/605 E., 2012/3975 K.**

**- HIRSIZLIK

- TEHDİT

- YAĞMA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 106 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 142 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 148 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 149 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın kimliği belirlenememiş iki arkadaşıyla birlikte yakınanın işyerine gelip, bir arkadaşıyla birlikte yakınana fiyat sorup oyaladıkları sırada, diğer arkadaşının içeriden cep telefonu ile yazarkasadan paraları aldığı sırada kendisini gören tanığın haber vermesi üzerine, sanık ve arkadaşlarının kaçmaya başladıkları, yakınanın da kesintisiz takip ederek parayı alan kişiyi yaklaşık 10 metre ileride yakalayıp işyeri içine geri getirip üzerindeki cep telefonunu geri aldığı ve henüz parayı alamadan, sanık ile suç arkadaşının gelip bıçaklarla yakınan ve tanığı tehdit edip, arkadaşlarını serbest bıraktırarak beraber kaçtıkları olayda, hırsızlık eyleminin henüz tamamlanmadığı ve sanığın bıçak çekip yakınanı tehdit etmesiyle eylemin tamamlanmış yağmaya dönüştüğü gözetilmeden yazılı biçimde hırsızlık ve tehdit suçlarından hüküm kurulması;

2- Sanığın, TCY'nin 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık Aydan savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak (BOZULMASINA), 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine 07.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21341, Karar No: 2011/2411, Tarih: 22.02.2011

**3. Hukuk Dairesi         2010/21341 E.  ,  2011/2411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 5.158.08 lira alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı ... dava dilekçesinde, 5378 sayılı Özürlüler Kanunu ve 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununa göre özel eğitim veren kurumlarda öğrenim gören öğrenci sayısının %3 ü kadar ücretsiz öğrenci okutmakla yükümlü olmaları nedeniyle davalı özel eğitim kurumunun 2006-2007 yıllarında ücretsiz eğitim vermemesine rağmen, eğitim verilmiş gibi gösterilerek ve aynı çocuk için iki defa ödeme yapılmak suretiyle Hazine'den 5.158.08 TL para yardımı aldığını, davalıya haksız olarak ödenen bu bedelin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında, ücretsiz engelli öğrenci okutmak için kendi eğitim kurumuna başvuran veli olmadığını, sonradan yürürlüğe giren 3797 sayılı Kanun gereğince engelli bireylerin tamamının eğitim giderlerinin devlet tarafından karşılandığını beyan etmiştir.

Mahkemece; mevzuatta eksiklik bulunduğundan, davalı kurumun sorumluluğunun kanunda açık ve net yazılı olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

1.7.2005 tarihinde kabul edilip yürürlüğe giren 5378 sayılı Özürlüler Kanununun 35.maddesinde, "özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerine devam etmeleri uygun görülenlerin eğitim giderlerinin her yıl bütçe uygulama talimatında belirlenen miktarı ... bütçesine konulacak ödenekten karşılanır" hükmü ile 8.2.2007 tarihinde yürürlüğe giren 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununun 13/3 maddesinde "Kurumlar, öğrenim gören öğrenci sayısının %3 ünden az olmamak üzere ücretsiz öğrenci okutmakla yükümlüdür" denilmektedir. Buna göre davacı bakanlık tarafından davalı ... kurumuna %3 ücretsiz öğrenci okuttuğundan bahisle 2006 Ekim- 2007 Mayıs döneminde 5.158.08 TL ödeme yapılmış, 8.1.2009 tarihli Teftiş raporunda ise davalının ücretsiz öğrenci okutmadığı halde eğitim verilmiş gibi gösterilerek ve ayrıca bazı öğrenciler için mükerrer ücret alınarak haksız tahsilatın yapıldığı açıklanmıştır.

3797 sayılı Milli Eğitim Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 24.7.2008 tarihinde yapılan değişiklik ile Ek 3.maddesi gereğince "...özürlü bireylerin eğitim giderlerinin her yıl Maliye Bakanlığınca belirlenen tutarı, ... bütçesine bu amaçla konulan ödenekten karşılanır...", aynı maddenin son fıkrasında, "sözkonusu eğitim hizmetini sunan ve yararlananların, gerçek dışı beyanda bulunmak suretiyle fazladan ödemeye sebebiyet vermeleri durumunda bu tutarlar iki katı ve kanuni faizi ile birlikte ilgililerden müteselsilen geri tahsil edilir" hükmü getirilmiştir.

Davada, 5580 sayılı Kanun gereğince davalı ... kurumu tarafından eğitim verilen kişi sayısının %3 ü oranında özürlü bireylere eğitim verilmesi gerekirken, eğitim verilmeden verilmiş gibi gösterilerek ve mükerrer eğitim bedeli alınmak suretiyle haksız surette ödenen 5.158.08 TL nın sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre tahsili talep edilmektedir.

BK nun 62.maddesi gereğince, borç olmayanı rızası ile ödeyen kimse yanlışlığa düştüğünü ispat ettiği takdirde ödediğini geri isteyebilir. Bu maddede belirtilen yanlışlık eda ile ilgili olup, edada bulunan da bağışlama irade ve arzusunun bulunmadığını gösteren bir yanılmadır. Başka bir deyişle davacı idarenin hataya düşmeseydi, davalıya edada bulunmayacağı anlamına gelmektedir.

HGK nun 5.12.1984 tarih, 1982/13-387 E., 1984/997 K.sayılı kararı ile herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemelerin idare tarafından BK nun sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri istenebileceği açıklanmıştır.

Bu durumda, mahkemece; uzman bilirkişi aracılığı ile davalıya yapılan haksız ödeme nedeniyle davacının almaya hak kazandığı miktarın araştırılarak, alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, 5580 sayılı Kanun gereğince 2006-2007 yıllarında fazla ödenen miktar yönünden 24.7.2008 tarihinde sonradan yürürlüğe giren ve geçmişe etkili olduğuna dair hüküm içermeyen 3797 sayılı Kanun gereğince davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Kaldı ki, 3797 sayılı Kanunun Ek 3/son maddesinde gerçek dışı beyanda bulunmaları nedeniyle fazladan ödemeye sebep verilmesi halinde iki katının tahsilinin gerektiği açıklanmıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17116, Karar No: 2017/9825, Tarih: 04.07.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/17116 E.  ,  2017/9825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Mağdurun aşamalardaki ifadeleri, adli raporundaki bulgular, sanığın ikrarı ve tanık beyanlarından, sanığın silahtan sayılan yemek çatalı ile mağduru yaraladığının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-e maddelerinde düzenlenen silahla yaralama suçunu oluşturduğu ve suçun takibinin şikayete bağlı olmadığı gözetilerek yargılamaya devamla hükme varılması gerekirken, mağdurun şikayetten vazgeçmesinden söz edilerek yasal olmayan gerekçe ile düşme kararı verilmesi,

Kabule göre de;

2) Sanığın akıl sağlığı yönünden cezai ehliyetinin olup olmadığı hususunda tereddüt bulunduğunun Diyarbakır Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 02/06/2015 tarihli raporu ile anlaşılması karşısında, sanığın daha önce tedavi gördüğü kurumlardan teşhis ve tedaviyi gösteren hasta tedavi müşahade kağıdı, epikriz gibi tüm belgelerin celp edilip dosyanın onaylı sureti ve bu belgelerle birlikte sanığın Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine veya Adli Tıp Kurumu İlgili İhtisas Dairesine sevki sureti ile sanığın 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayıp algılayamadığı, söz konusu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığına dair rapor aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı

Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13365, Karar No: 2015/8943, Tarih: 14.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/13365 E.  ,  2015/8943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Aynı tarihte temyiz incelemesine tabi tutulan seri dosya kapsamları nazara alındığında; davacıların davalı işyerinde farklı birim ve işlerde çalıştıkları anlaşılmaktadır. Dosya içerisinde hizmet alım sözleşmeleri bulunmadığından davacı ve arkadaşlarının hangi hizmet alım sözleşmesi ya da sözleşmelerine dayanılarak davalıya ait işyerinde çalıştıkları anlaşılamamıştır. Gerek söz konusu eksikliğin giderilmesi gerekse de dosyaların temyiz incelemelerinin daha hızlı ve etkin yapılabilmesi amacıyla; Orhaneli Termik Santralinde çalışan ve muvazaa tespitli olarak alacak davası açan tüm işçilerin, santralin hangi biriminde ve hangi işte çalıştığının liste halinde bildirilmesi, yine bu işçiler hangi hizmet alım sözleşmesi ile davalıya ait işyerinde çalışıyor ise ilgili hizmet alım sözleşmelerinin düzenlenecek liste üzerine kaydedilmesi, denetim yapılabilmesi amacıyla da işçilerin görev belgeleri ve talep konusu döneme ait tüm hizmet alım sözleşmelerinin (teknik ve idari şartnamaler de dahil olmak üzere) belge karmaşasının önüne geçilmesi amacıyla işyerinin birimlerine göre yapılacak tasnife ve kronolojik sıralamaya dikkat edilmek suretiyle CD ortamına kaydedilerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/19992, Karar No: 2024/6908, Tarih: 23.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/19992 E.  ,  2024/6908 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/180 Esas, 2016/110 Karar

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Edirne Cumhuriyet Başsavcılığının 26.08.2015 tarihli iddianamesiyle; sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 02.10.2015 tarihli iddianamesiyle; sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması, hak yoksunluklarının uygulanması ve suça konu sahte paraların müsaderesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.11.2015 tarihli kararıyla; hukuki ve fiili irtibat bulunması sebebiyle davaların birleştirilmesine, yargılamaya Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/180 Esas sayılı dava dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

3. Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.04.2016 tarihli ve 2015/180 Esas, 2016/110 Karar sayılı kararıyla; sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası ve aynı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 100 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, gün para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca günlüğü 20,00 TL den olmak üzere 2.000,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve adli para cezasının 10 eşit taksitte tahsiline, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve suça konu paraların müsaderesi ile T.C. Merkez Bankasına gönderilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; sanık ...'ın atılı suçtan hükümlü olan ... ile birlikte İstanbul ilinden temin ettikleri sahte paralarla Tekirdağ ilinde alışveriş yaparak tedavüle sürmek ve birleşen dosya yönünden temyiz dışı tanık S.C vasıtasıyla sahte para bozdurmak suretiyle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. T.C. Merkez Bankası Edirne Şubesinin 20.08.2015 tarihli raporuna göre; dava konusu 13 adet 200,00 TL değerindeki paralar sahte olup aldatma kabiliyetini haizdir.

3. Mahkemesince; sanık ...'ın, hükümlü ... ile birlikte sahte paralarla alışveriş yapmak ve temyiz dışı tanık S.C vasıtasıyla piyasaya sahte para sürmek suretiyle atılı suçu işlediği anlaşıldığından mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık ...'ın kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve beraatine karar verilmesi gerektiğine dair temyiz isteminin incelenmesinde;

Oluş, tüm dosya kapsamı, hükümlü ...'ün müdafii eşliğinde Cumhuriyet Savcılığında alınan ifadesinde, sanık ...'la birlikte atılı suçu işlediğine dair ayrıntılı anlatımı ve ikrarı, müşteki beyanları, teşhis tutanakları ile ihbar üzerine yakalandıkları aracı sanık ...'ın kiralaması, kamera görüntüleri ve T.C Merkez Bankası raporu birlikte değerlendirilmiştir.

Birleşen dava dosyası yönünden; hakkında sahteliğini bilmeden sahte para ile alışveriş yaptığı gerekçesiyle beraat kararına hükmedilen tanık S.C'ın aşamalarda değişmeyen, parayı o dönem erkek arkadaşı olan sanık ...'ın kendisine verdiğine dair beyanı, kamera izleme tutanakları, yakalama tutanakları ile T.C Merkez Bankası raporu birlikte değerlendirilmiştir.

Açıklanan nedenlerle; birleşen her iki dava dosyası yönünden; sanık ...'ın piyasaya aldatma kabiliyetini haiz olan sahte para sürmek suretiyle atılı suçu işlediğine dair mahkemenin kabul ve uygulamasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.04.2016 tarihli ve 2015/180 Esas, 2016/110 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7119, Karar No: 2011/13388, Tarih: 30.11.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/7119 E.  ,  2011/13388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davalı ... davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, hor kullanma tazminatı, tamirat süresi kirası ve erken tahliye nedeniyle makul süre kirası istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ... davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1-Hükmü temyiz eden davalı hazine vekili 15.04.2011 tarihli dilekçesinde, Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliğinin oluru ile temyiz isteminden vazgeçtiklerini bildirdiğinden feragat nedeniyle temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Davacı vekilinin tamir süresine yönelik kira alacağına ilişkin temyiz itirazlarına gelince; Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı kurumun müvekkiline ait üç katlı ve 24 odalı binada 01.01.2002 başlangıç tarihli sözleşme uyarınca kiracı olduğunu, davalının kiralananı sözleşme süresi dolmadan 15.07.2009 tarihinde çok kötü bir biçimde tahliye ettiğini, Sivas 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/128 D.İş sayılı dosyası ile kiralananda tespit yaptırdıklarını, sunulan bilirkişi raporuna göre kiralanandaki zarar ve hasarın 65.764 TL olarak belirlendiğini, ayrıca 60 günlük tamirat süresi öngörüldüğünü, mahallinde tespit yaptırılması ve rapor alınması işlemleri için gerekli bir aylık sürenin de bu süreye ilave edilmesi gerektiğini, ayrıca erken tahliye nedeniyle 2 ay 15 gün daha kira alacağına hükmedilmesi gerektiğini belirterek toplam 105.204 TL alacağın davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı vekili ise dava konusu binanın oldukça eski ve ekonomik ömrünün tamamlamış bir yapı olduğunu, iddia edilen hasar ve eksikliklerin tamamen esaslı tamirat ve binanın yenilenmesine yönelik talepler olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan kira sözleşmesi 01.01.2002 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli olup uzayan kira döneminin 31.12.2009 tarihinde bitecek olmasına rağmen davalının kiralananı 15.07.2009 tarihinde tahliye etiği taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir. Bilirkişi raporunda taşınmazın aynı şartlarla yeniden kiraya verme süresi üç ay olarak belirlenmiştir. Ne var ki davacının talebi ile bağlı kalınarak 2 ay 15 günlük yeniden kiraya verme süresine hükmedilmiştir. Davacı tarafından toplam üç aylık tamir süresi için de alacak isteminde bulunulmuş olmasına rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda kötü kullanımdan kaynaklanan tamirat süresi kesin olarak saptanmamıştır. Bu nedenle mahkemece bilirkişilerden ek rapor alınarak tamirat süresi kesin olarak belirlenmeli ve sonucuna göre tamir süresince yoksun kalınan kira parasına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte yazılı nedenlerle davalı hazine vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, yukarıda (3) nolu bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 30.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22264, Karar No: 2022/13805, Tarih: 13.10.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/22264 E.  ,  2022/13805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Her ne kadar sanık, 15.11.2017 tarihinde yüzüne tefhim edilen hükmü bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 23.11.2017 tarihinde temyiz etmiş ise de; hükmün tefhim edildiği sırada Mahkeme tarafından temyiz süresi, mercii ve şekli hususunun "sanığın yüzüne karşı verilen kararın, sanığa tefhiminden itibaren 7 gün içinde mahkememize verilecek bir dilekçe ile veya zabıt katibine beyanda bulunularak ve bu beyanın tutanağa geçirilip mahkeme hakimine onaylattırılması suretiyle temyiz kanun yolu açık olmak üzere .." olarak gösterildiği ve ayrıca başka bir suçtan ... E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunan sanığın SEGBİS aracılığıyla yüzüne karşı verilen kararda CMK'nın 263. maddesi gereğince duruşma sonunda zabıt katibine veya tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle kanun yoluna başvurabileceği belirtilmediğinden, kanun yoluna başvuru yöntemi hususunda tereddüt oluştuğundan, sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

Sanığın eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesinde düzenlenen suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 8 yıl olağan zamanaşımının, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleştiği 04.09.2014 tarihi ile hükmün açıklanmasına sebep olan ikinci suçun işlendiği 24.12.2016 tarihi arasında dava zamanaşımının durduğu da nazara alınarak, ilk mahkumiyet hükmünün kurulduğu 09.06.2006 tarihi ile hükmün açıklandığı 15.11.2017 tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 13.10.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.