muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/345, Karar No: 2012/73, Tarih: 21.02.2012

Mahkemede ise başlangıçta; olay günü ve öncesinde kendisine Abdurrahman’ın herhangi bir talimatının olmadığını, normal günlerde de Abdurrahman’ın kendilerine patron gibi davranmadığını, kendisinin sanık Abdurrahman ile muhatap olmadığını, Halil isimli şahısla muhatap olduğunu,  Oğuz’u hiç görmediğini ve tanımadığını belirtmiş,

Ancak sanık Abdurrahman'ın maktülü kendisinin öldürdüğü ve bu suça sanık Oğuz'un kendisini azmettirdiği yönünde mahkemeye verdiği dilekçe ve beyanları sonrasında ise; Abdurrahman’ın kendisine “meşruu müdafaadan seni kurtarırız” diye vaatte bulunduğunu, kurtulamayacağını düşündüğü için kendisinin konuşmaya karar verdiğini,  kimseye silah sıkmadığını, kendisine yatırılan paranın sanık Oğuz tarafından gönderildiğini, önceki savunmalarının doğru olmadığını, Oğuz, Abdurrahman ve Av. B.’nin suçu kabul etmesini istediğini, Av. B.’nin doğru söylemediğini, asıl patronun Oğuz olduğunu dile getirmiştir.

Sanık Abdurrahman mahkemede; Polis memurluğundan ayrıldığını, olaydan 1-2 ay önce … Gazinosunu Zeki ’den 2 yıllığını 20.000 YTL’ye kiraladığını, işyerini Oğuz adına almadığını, gazinoyu kendisinin çalıştırdığını, cezaevinden çıktıktan sonra 6 ay kadar Oğuz’un şoförlüğünü yaptığını, daha sonra ondan ayrıldığını ve kendi işini kurduğunu, Ejder ve Mehmet ile hiçbir husumetinin olmadığını, hiç kimseyi arayıp ben Mehmet’in azrailiyim diye konuşmadığını, Duriye’ye böyle bir şey söylemediğini, olaydan bir gün önce Mehmet’in 10 – 15 kişilik bir grupla gazinoya geldiğini, bu sırada kendisinin başka gazinoda olduğunu, haber gelince kendi gazinosuna gittiğini, masalarında 5-6 dakika kadar oturduğunu, misafiri olduğu için müdüriyete çıktığını, ancak ikinci gün yani olay anında gazinoda olmadığını, gazinoya geldiğinde olayın bittiğini, kimseyi azmettirmediğini ve kimseyi vurmadığını söylemiş,

Maktülü kendisinin öldürdüğü ve bu suça sanık Oğuz'un azmettirdiği yönünde mahkemeye verdiği dilekçe sonrasında ise; Oğuz’un kendisine daha önce de bir çok olayları yaptırdığını, Halil’in kendisini “bu dosyada biz mahkemeyi bağladık, sen merak etme ceza almazsın” diye teskin etmeye çalıştığını, bu olaydan ceza almayacağını düşünerek olayı Adnan’ın üzerine attığını, ancak bugün itibariyle ceza alabileceğini düşündüğü için gerçekleri söylemeye karar verdiğini, Oğuz’dan kendisine haberi Av. B.’nin getirdiğini, olayın asıl azmettiricisinin Oğuz olduğunu, bu olayı Oğuz , sanık Halil ve kendisinin planladığını, Adnan’ın da kesinlikle suçsuz olduğunu, firardayken sanık Halil’e talimat verip sanık Adnan’a cezaevindeyken para yatırmalarını söylediğini, Halil’in de Oğuz’un bürosundan aldığı parayı ya Orhan’a veya Sait’e veya Çetin Şahin’e vererek Adnan’ın cezaevindeki hesabına yatırdığını,  kendisinin sanık Oğuz’un talimatı ile olayları yaptığını belirtmiştir.

Sanık Sait özetle; olaydan 1,5 ay önce gazinodan ayrıldığını, Oğuz’u tanımadığını, gazinonun patronunu Abdurrahman  olarak bildiğini, Abdurrahman’ın kendisine Adnan’ın da suçsuz olduğunu ve maktulu kendisinin vurduğunu söylediğini beyan etmiştir.

Sanık Fatih başlangıçta; olaydan bir gün önce maktul ve yanında çalışanların ağabeyi olan sanık Abdurrahman’a ait gazinoya gelip huzursuzluk çıkarttıklarını duyduğunu, ancak görmediğini, ağabeyinin Oğuz’un yanında şoför olduğunu bildiğini, aynı zamanda da araba alım satımı yaptığını, bu nedenle gazino alacak parayı biriktirmiş olabileceğini belirtmiş,

Sanık Abdurrahman'ın mahkemeye verdiği dilekçeden sonra ise bu kez;  kendisinin de yaklaşık 2 ay kadar Oğuz’un şoförlüğünü yaptığını, telefon kayıtları incelendiğinde ağabeyi ve Oğuz arasındaki ilişkinin ortaya çıkacağını, Oğuz’un yalan söylediğini, …  Gazinosunun Oğuz’a ait olduğunu, ağabeyinin orada günlük 50 Lira yevmiyeye çalıştığını dile getirmiştir.

Sanık Halil kollukta; … Gazinosunun kendisi tarafından kiralandığını, ancak parayı sanık Abdurrahman’ın verdiğini, Abdurrahman’ın gazinoyu satın alması için daha önceden yanında çalıştığı Oğuz’un ona para verdiğini, ancak Oğuz’un gazinoyla alakasının olmadığını belirtmiş,

Mahkemede ise; gazinoyu Abdurrahman’ın işlettiğini, aynı zamanda Abdurrahman’ın Oğuz’un şoförlüğünü de yaptığını, Oğuz’un para vererek gazinoyu Abdurrahman’a aldığını söylemediğini, Oğuz ile genellikle gece vakti görüştüğünü, Oğuz ile uzun zamandan beri dostluklarının olduğunu, kayıtlar incelendiğinde aynı saatlerde defalarca görüştüğünün anlaşılacağını, Oğuz’un misafirlerini genellikle gazinoya yönlendirdiğini ve hesaplarını da ödediğini, sanık Abdurrahman’ın da patron olduğunu, sanık Oğuz’un da müşterileri olduğunu, sanık Abdurrahman’ın yalan söylediğini, Mehmet ile ilgili olarak kendisinin yanında bir şey konuşulmadığını ve bir plan yapmadığını dile getirmiştir.

Sanık Oğuzhan  aşamalardaki savunmalarında özetle; sanık Abdurrahman’ın bir süre kendisinin şoförlüğünü yaptığını, 4-5 ay kadar yanında çalıştığını, maktulün de kendisine uzaktan akraba olduğunu, yine tanık Duriye’nin de kendi komşusu olduğunu, sanık Abdurrahman’ı maktulü öldürmesi için azmettirmediğini, 15.12.2006 günü maktul ile çalışan tanık Duriye’yi arayarak hal hatır sorup, gazino ortamında çalıştığı için tanık Duriye’nin kendisine dikkat etmesi hususunda dostane telkinde bulunduğunu, maktulü tehdit etmediğini, sanık Abdurrahman’ın 2006 yılı Mayıs ayından itibaren kendisinin yanında çalışmadığını, … Gazinosu ile irtibatının olmadığını, 0505 ... numaralı telefonun kendisi tarafından kullanıldığını, olay günü sabah 05.18’de rutin bir şekilde sanık Halil ile görüştüğünü, kendisinin uyuyamama gibi bir rahatsızlığının olduğunu genelde o saatlerde uyanık olduğunu, diğer sanıklar Halil ve Abdurrahman ile bir ortaklığının olmadığını, Abdurrahman’ın olaydan rant sağlamak istediğini, sanık Abdurrahman’ın Av. B.  aracılığı ile kendisinden para istediğini, Mehmet  ile herhangi bir husumetinin olmadığını, Abdurrahman’ın gazinoyu çalıştırırken sağı solu tehdit ettiğini duyduğunu, Abdurrahman’a veya bir başkasına mahkeme heyetini bağladık diye bir şey söylemediğini, sanık Halil’e herhangi bir havale yapmadığını belirtmiştir.

5237 sayılı Türk Ceza Yasasında, 765 sayılı Yasadaki “asli iştirak-fer’i iştirak” ayrımı terk edilerek suça iştirakte, faillik ve şeriklik ayırımı öngörülmüş, azmettirme ve yardım etme şeriklik kavramı içinde değerlendirilmiştir.

Yasanın 37. maddesindeki; “(1) Suçun kanuni tanımında yer alan fiili birlikte gerçekleştiren kişilerden her biri, fail olarak sorumlu olur.

(2) Suçun işlenmesinde bir başkasını araç olarak kullanan kişi de fail olarak sorumlu tutulur. Kusur yeteneği olmayanları suçun işlenmesinde araç olarak kullanan kişinin cezası, üçte birden yarısına kadar artırılır” şeklindeki hüküm ile maddenin birinci fıkrasında müşterek faillik, ikinci fıkrasında ise dolaylı faillik düzenlenmiştir.

Yasada suç olarak tanımlanan fiilin, birden fazla suç ortağı tarafından iştirak halinde gerçekleştirilmesi durumunda TCY’nın 37/1. maddesinde düzenlenen müşterek faillik söz konusu olacaktır.

Öğretideki görüşler de dikkate alındığında müşterek faillik için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir:

1- Failler arasında birlikte suç işleme kararı bulunmalıdır.

2- Suçun işlenişi üzerinde birlikte hâkimiyet kurulmalıdır.

Yasada suç olarak tanımlanan fiilin, birden fazla suç ortağı tarafından iştirak halinde gerçekleştirilmesi durumunda TCY’nın 37/1. maddesinde düzenlenen müşterek faillik söz konusu olacaktır.

Öğretideki görüşler de dikkate alındığında müşterek faillik için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir:

1- Failler arasında birlikte suç işleme kararı bulunmalıdır.

2- Suçun işlenişi üzerinde birlikte hâkimiyet kurulmalıdır.

Müşterek faillikte, birlikte suç işleme kararının yanı sıra fiil üzerinde ortak hakimiyet kurulduğu için, her bir suç ortağı “fail” konumundadır. Fiil üzerinde ortak hakimiyetin kurulup kurulmadığının saptanmasında suç ortaklarının suçun icrasında üstlendikleri rolleri ve katkılarının taşıdığı önem göz önünde bulundurulmalıdır. Suç ortaklarının, suçun işlenmesinde yaptıkları katkının, diğerinin fiilini tamamladığı durumlarda da müşterek faillik söz konusu olacaktır. Buna göre her müşterek fail, suçun icrasına ilişkin etkin, fonksiyonel bir katkıda bulunmaktadır.

“Azmettirme” ise 5237 sayılı 38. maddesinde;”…” şeklinde, “Bağlılık kuralı” da Yasanın 40. maddesinde; “(1) Suça iştirak için kasten ve hukuka aykırı işlenmiş bir fiilin varlığı yeterlidir. Suçun işlenişine iştirak eden her kişi, diğerinin cezalandırılmasını önleyen kişisel nedenler göz önünde bulundurulmaksızın kendi kusurlu fiiline göre cezalandırılır.

(2) Özgü suçlarda, ancak özel faillik niteliğini taşıyan kişi fail olabilir. Bu suçların işlenişine iştirak eden diğer kişiler ise azmettiren veya yardım eden olarak sorumlu tutulur.

(3) Suça iştirakten dolayı sorumlu tutulabilmek için ilgili suçun en azından teşebbüs aşamasına varmış olması gerekir” biçiminde düzenlenmiştir.

Suçun icrasına iştirak etmekle birlikte, işlenişine bulunduğu katkının niteliği gereği yasal tanımdaki fiili gerçekleştirmeyen diğer suç ortaklarına “şerik” denilmekte olup, 5237 sayılı TCY’nda şeriklik, azmettirme ve yardım etme olarak iki farklı şekilde düzenlenmiştir. Buna göre, yasal tanımdaki fiili gerçekleştirmeyen veya özel faillik vasfını taşımadığı için fail olamayan bir suç ortağı, gerçekleşen fiilden Yasanın 40. maddesinde düzenlenen bağlılık kuralı uyarınca sorumlu olmaktadır.

TCY’nın 38. Maddesinde düzenlenen azmettirme, belli bir suç işleme hususunda henüz bir düşüncesi olmayan kişide, bir başkası tarafından suç işleme kararının oluşmasının sağlanmasıdır. Eğer kişi daha önceden suçu işlemeye karar vermiş ise, bu takdirde azmettirme değil, artık TCY’nın 39/2. maddesi kapsamında manevi yardım söz konusu olacaktır. Azmettiren konumundaki kişinin kasten hareket etmesi gerekir. Bu kastın, failde belli bir suçu işleme konusunda karar oluşturmayı, suçun bu kişi tarafından işlenmesi hususunu ve azmettirilen suçun kanuni tanımındaki unsurlarını kapsaması gerekli olmasına karşın eylemin yer ve zamanı ile işleniş tarzına ilişkin ayrıntıların belirlenmesine gerek yoktur.

Somut olay bu açıklamalar ışığında ele alındığında;

Somut olay bu açıklamalar ışığında ele alındığında;

Katılan sanık Ejder'in …  Gazinosu sahibinin sanık Oğuz  olduğuna ilişkin anlatımı, tanıklar Zeki  ve Duriye'nin sanık Ejder'in bu anlatımını doğrulayan beyanları, sanık Oğuz'un gazinonun müdürü olan sanık Halil ile sabah saatlerinde çok sık telefon görüşmesi yaptığına ilişkin savunması ile bu savunmayı  doğrulayan sanık Halil'in anlatımları ve sanıklar arasında sabahın ilk saatlerinde çok sık telefon görüşmesi yapıldığını gösterir dosya içerisinde bulunan HTS kayıtları karşısında, sanık Oğuz'un olayların meydana geldiği …  isimli gazinonun sahibi olduğu anlaşılmaktadır.

Herne kadar sanık Oğuz aşamalarda gazinonun sahibi olmadığını, müşteri olarak misafirlerini sık sık gazinoya götürdüğünü belirtmiş ise de; sadece müşteri olan bir kişinin gittiği işyerini rahatsız eden birisini dikkatli olması konusunda uyarması hayatın olağan akışına uygun değildir.

Yerel mahkemece, maktul Mehmet’e kendi gazinosuna gelip orada tatsızlık çıkarması nedeniyle gözdağı vermek ve onun kendisine ait gazinoyu ve dolayısı ile kendisini sıkıştırmasını önlemek isteyen sanık Oğuz’un, maktul Mehmet’in sahibi olduğu ...  Bar isimli iş yerinin müdürü olan tanık Düriye’yi 0505 ... numaralı telefondan aradığı ve “maktul Mehmet’in kendisine dikkat etmesi” konusunda uyarıp mesajını maktul Mehmet’e iletmesini istediği, Mehmet geldiğinde gazinoya sokulmaması ve gerekirse öldürülmesi konusunda Abdurrahman’a telefonla talimat verdiği, sanık Abdurrahman’ın ise bu işi yapmak üzere güvenlikçi Adnan’ı görevlendirdiği kabul edilmiş olup; gazinonun gerçek sahibi olan, ancak diğer ticari işleri nedeniyle gazinonun işletilmesini sanık Abdurrahman ile sanık Halil'e bıraktığı anlaşılan sanık Oğuz'un dikkatli olması konusunda maktülü, tanık Duriye aracılığıyla uyardığı sanığın dolaylı kabulü ve tanık Duriye'nin anlatımlarından anlaşılmakla birlikte, maktulün dikkatli olması konusunda sanık Oğuz tarafından uyarılmasının, tek başına sanık Oğuz'un, maktul Mehmet'i öldürmek suçuna sanık Adnan'ı azmettiren sanık Abdurrahman 'ı kasten öldürme suçuna azmettirmeye azmettirdiğine kanıt olduğunun kabulü olanaklı değildir.

Ayrıca, sanık Oğuz'un, Mehmet'in öldürülmesi konusunda Abdurrahman’a telefonla talimat verdiğine ilişkin, sanıklar Abdurrahman ve Adnan'ın aşamalarda değişen çelişkili anlatımları dışında dosyada kanıt bulunmamaktadır.

Ayrıca, sanık Oğuz'un, Mehmet'in öldürülmesi konusunda Abdurrahman’a telefonla talimat verdiğine ilişkin, sanıklar Abdurrahman ve Adnan'ın aşamalarda değişen çelişkili anlatımları dışında dosyada kanıt bulunmamaktadır.

Latince “in dubio pro reo” olarak ifade edilen ve masumiyet (suçsuzluk) karinesinin bir uzantısı olan “şüpheden sanık yararlanır ilkesi” ceza yargılaması hukukunun evrensel nitelikteki önemli ilkelerinden biridir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Kuşkulu ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkûmiyeti bir olasılığa değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, teoride olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. Yüksek de olsa bir olasılığa dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir.

Bu nedenle, dosya kapsamına göre sanığın, maktul Mehmet'i öldürmek suçuna sanık Adnan'i azmettiren sanık Abdurrahman 'ı kasten öldürme suçuna azmettirmeye azmettirdiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığından, beraatı yerine, varsayıma dayalı değerlendirmeler ile unsurları oluşmayan  suçtan cezalandırılmasına karar verilmesi yasaya aykırıdır.

Bu itibarla, sanık Oğuz hakkında Özel Daire bozma kararı doğrultusunda yüklenen suçtan beraat kararı verilmesi yerine, yerel mahkemece eski hükümde direnilmesinde isabet bulunmadığından, direnme hükmünün belirtilen bu nedenden dolayı bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan sekiz Genel Kurul Üyesi ise; “Yerel mahkemenin direnme gerekçelerinin isabetli olduğu ve hükmün onanmasına karar verilmesi gerektiği” görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.12.2010 gün ve 175-327 sayılı direnme hükmünün, sanığın yüklenen suçtan beraatı yerine cezalandırılmasına karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın bozmaya uyulan yönlerinin incelenmesi için Yargıtay 1. Ceza Dairesine gönderilmesi amacıyla Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.02.2012 günü yapılan müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından, 06.03.2012 günü yapılan müzakerede tebliğnamedeki isteme aykırı olarak oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8302, Karar No: 2022/8870, Tarih: 05.12.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/8302 E.  ,  2022/8870 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Düzce 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.07.2017 tarih ve 2017/100 - 2017/148 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : Sanık hakkında TCK'nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK'nın 314/2, 220/7-2. cümle, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 63. maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar

Bölge adliye mahkemesince kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan kanuna eklenen geçici 5. maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Hükmedilen cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından duruşmalı inceleme isteminin 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütle organik bir bağ kurarak hiyerarşisine dahil olduğu yönünde hakkında yeterli bir delil bulunmayan sanığın, savunmaları ve savunmaları doğrultusunda dosyaya sunduğu BankAsya'daki ve diğer bankalardaki hesap kayıtları, araç satış sözleşmeleri, araç ruhsatnamesi ve eşi adına düzenlenen kredi sözleşmesi birlikte değerlendirildiğinde, BankAsya’daki bakiye artışlarını dayanağını sunduğu belgeler ile açıkladığı, bu itibarla hesap hareketlerinin örgüt liderinin talimatı üzerine örgüte yardım kastı ile gerçekleştiğine yönelik cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, Aktif Sen isimli sendika üyeliğinin ise konum ve kişisel özellikleri nazara alındığında sempati ve iltisak boyutunu aşan ve örgüte yardım etme kastıyla hareket ettiğini ispat eden faaliyet kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, atılı suçtan beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, belirtilen sebeplerle hükmün BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Düzce 2. Ağır Ceza Mahkemesine,

kararın bir örneğinin bilgi için Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4134, Karar No: 2020/3242, Tarih: 25.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2018/4134 E.  ,  2020/3242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy(Kapatılan) 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 06/04/2016 gün ve 2014/136 - 2016/48 sayılı kararı bozan Daire'nin 09/04/2018 gün ve 2016/9597 - 2018/2520 sayılı kararı aleyhinde asıl ve birleşen davada davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından üretilen TPMK nezdinde 2009/05178 tasarım tescil numarası ile müvekkili adına tescilli çoklu endüstriyel tasarım tescil belgesine bağlı boruların davalı tarafından belirgin bir şekilde benzerinin taklidi yapılarak ürünleri de tanıtım kataloglarında, internet sitelerinde sergilediklerini, satış ve pazarlamasını yaptıklarını, Bakırköy FSHHM'nin 2011/154 D. İş sayılı dosyası ile tespit edildiğini, davalının müvekkilinin tasarım hakkına tecavüzü nedeniyle tecavüzün önlenmesine karar verilmesini; birleşen davada ise müvekkili adına tescilli 2009/05178 tasarım tescil belgesindeki tasarım ile davalı adına tescilli 2012/61300 tescil nolu markanın benzer olduğunu, turuncu renk çift şerit çizgi müvekkili tarafından uzun yıllardır kullanılmakta olduğunu, müvekkili firmanın ürünlerinin ayırt edilmeyecek kadar benzerini davalı tarafından marka olarak tescil edilmesinin hükümsüzlük sebebi olduğunu belirterek 556 sayılı KHK 7/b maddesi davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından üretilen borularda TPMK nezdinde tescilli 2012/61300 nolu markadaki logo ve çizgilerin kullanıldığını, turuncu rengin kimsenin tekelinde olmayıp, başka firmalar tarafından da kullanıldığını, davacının tasarım hakkına tecavüz bulunmadığını ve bu nedenle davanın reddine karar verilmesini; birleşen davaya cevabında ise davacının tasarımının yenilik ve ayırt edicilik niteliği olmadığını, ürünler üzerinde bulunan renk ve çift çizginin birçok firma tarafından kullanılmakta olduğunu, davacının tasarımı ile müvekkilinin markası arasında farklılıklar bulunduğunu, bilgilenmiş kullanıcının üzerinde yarattığı genel izlenim ile karıştırılmaya müsait olmadığını bu nedenle davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece asıl ve birleşen davanın reddine dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.