muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7440, Karar No: 2020/6852, Tarih: 16.06.2020

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı tarafça istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı tanıklarının beyanları ve özellikle davalı tanıklarından ....'nin beyanına göre, davacının çalıştığı operasyon birimindeki işçilerin ve aktarma müdürlerinin ve müdür yardımcılarının haftanın 5 günü, 07.00-21.30 saatleri arasında, Cumartesi günleri ise, 07.00-14.00 saatleri arasında çalıştıkları anlaşıldığı ve davacı ile birlikte çalışan görgüye dayalı bilgi sahibi olan davacı tanık beyanlarına göre davacının haftanın 5 günü 07.00-21.30 saatleri arasında yaptığı işin niteliği ve çalışma süresinin uzunluğu da dikkate alınarak 2 saat ara dinlenmesi kullanarak Cumartesi günü ise 07.00-14.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenmesi kullanarak çalışan davacının yasal çalışma süresinin 23,5 saat üzerinde fazla çalışma yaptığı, tanık beyanlarından davacının 1 Ocak, 1 Mayıs, 29 Ekim ve dini bayramlarda çalışması olmadığından yılda 2 haftanın dışlanması gerektiği gerekçesi ile davalının istinaf itirazı kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.2 maddesi gereğince düzeltilmek üzere kaldırılmasına karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerince temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı bölge müdür yardımcısı olarak davalı işyerinde çalışmıştır.İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan rapora göre taraf tanık beyanları gözetilmek suretiyle, davacının haftanın 5 günü 07.00-21.30 saatleri arasında cumartesi günleri 07.00-14.00 saatleri arasında çalıştığı, 11 saate kadar çalışmalardan 1 saat, 11 saat ve üzerindeki çalışmalardan 1,5 saat ara dinlenme düşülerek davacının haftada 26 saat fazla çalıştığı kabul edilmiştir. İlk Derece Mahkemesi kararının davalı tarafça istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalının fazla çalışma alacağına ilişkin istinaf itirazı kabul edimiş ve davacı tanıklarının beyanları ile özellikle davalı tanıklarından ....'nin beyanına göre, davacının haftanın 5 günü, 07.00-21.30 saatleri arasında, Cumartesi günleri ise, 07.00-14.00 saatleri arasında çalıştığı anlaşıldığı ve davacı ile birlikte çalışan görgüye dayalı bilgi sahibi olan davacı tanık beyanlarına göre davacının haftanın 5 günü 07:00-21:30 saatleri arasında yaptığı işin niteliği ve çalışma süresinin uzunluğu da dikkate alınarak 2 saat ara dinlenmesi kullanarak Cumartesi günü ise 07:00-14:00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenmesi kullanarak çalışan davacının yasal çalışma süresinin 23,5 saat üzerinde fazla çalışma yaptığı, tanık beyanlarından davacının 1 Ocak, 1 Mayıs, 29 Ekim ve dini bayramlarda çalışması olmadığından yılda 2 haftanın dışlanması gerektiği kabulü ile fazla çalışma alacağı hesaplanarak hüküm altına alınmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince fazla çalışmanın ispatına ilişkin beyanına atıf yapılan davalı tanığı ...’nin; davacının kendisi gibi hafta içi 5 gün 08.30-17.30 saatleri arası Cumartesi günleri ise sabah 08.30-14.00 saatleri arası çalıştığını, davacının çalıştığı operasyon biriminde çalışan işçiler, aktarma müdürleri, aktarma müdür yardımcılarının saat 22.00’ye kadar çalıştığını ancak davacının çalışmadığını beyan ettiği anlaşılmıştır. Davalı tanığı ...’nin beyanlarından davalı işverenin operasyon biriminde çalışan işçiler, aktarma müdürleri, aktarma müdür yardımcılarının saat 22.00’ye kadar çalıştığı kabul edilebilir ise de davacının bölge müdür yardımcısı olduğu gözetildiğinde saat 22.00’ye kadar çalıştığının ispatlandığı kabul edilemeyeceği bu nedenle davacının fazla çalışmasının davacı tanığı D. İkiş’in davacı birlikte çalıştıklarını beyan ettiği süre ile sınırlı olarak ispatlandığı kabulü gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde fazla çalışma alacağı kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davalı yararına takdir edilen 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 16/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5059, Karar No: 2022/15989, Tarih: 07.11.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/5059 E.  ,  2022/15989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamına ve yapılan keşife göre sanığın katılanla kendi arazisi arasında bulunan dere yatağını eski doğal haline getirmeye çalıştığı katılana ait araziye sahiplenme kastı bulunmadığı ancak dere yatağını eski hale getirme çalışmaları sırasında katılanın arazisinede taştığı eylemin bu haliyle mala zarar verme suçunu veya sınır bozma suretiyle hakkı olmayan yere tecavüz suçunu oluşturabileceği ancak bunun için yeniden mahallinde keşif yapılarak sanığın katılana ait taşınmaza ne miktar genişlikte tecavüz ettiğinin tespit edilip buna göre sanığın suç kastı belirlenip sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması;

Yasaya aykırı sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19651, Karar No: 2014/29967, Tarih: 03.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/19651 E.  ,  2014/29967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2012

NUMARASI : 2010/978-2012/443

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalının müvekkili şirkette 26.12.2006-07.05.2009 tarihleri arasında çalıştığını, davalı işçi ile müvekkili arasında iki ayrı sözleşme imzalandığını, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde sır saklama yükümlülüğü ve rekabet yasağı ile ilgili düzenlemelerin yer aldığını, davalının kusurlu ve kasti davranışı ile müşteri şirketle yapılan sözleşmenin iptal edilmesine sebep olduğunu, sonrasında da iş sözleşmesinin feshedildiğini, taraflar arasındaki iş sözleşmesinde düzenlenen cezai şart ve maddi tazminat alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız feshedildiği ve işçilik alacakları ödenmediği için dava açmasının akabinde davacı işverence asılsız ve ağır ithamlar başlatıldığını, müvekkili ve diğer birkaç kişinin şirket bilgilerini dışarı sızdırdığı ve zarar verdiği iddiasıyla suç duyurusunda bulunulduğunu, ancak yapılan soruşturma sonucunda suç işlediği iddiasının tespit olunamaması sebebiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini, davacı işverenin davalı hakkında haksız rekabet davası açma şartlarının bulunmadığını, yapmayı bildiği ve eğitimini aldığı tek işin bu iş olduğunu, başkalarına muhtaç kalmadan yaşamak için de çalışmak zorunda olduğunu, bu hakkın sırf sözleşmeye dayanarak sınırlandırılması hakkın kötüye kullanılması anlamına geldiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava konusu cezai şart ve maddi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, maddi tazminat ile rekabet yasağının ihlalinden doğduğu ileri sürülen cezai şart alacağının tahsili istemine ilişkin olup, öncelikle dikkate alınması gereken husus uyuşmazlığın 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Mahkemenin görevi kamu düzenine ilişkin olup yargılamanın her aşamasında gözetilmesi gerekir. Taraflar arasında düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesinde getirilen rekabet yasağı taahhüdü ile davalı; davacı işyerinden ayrıldıktan sonra iki yıl süreyle davacı ile aynı faaliyet ve çalışma konusunda çalışan herhangi bir işte çalışamayacağını taahhüt etmiştir.

Mahkemenin görevi kamu düzenine ilişkin olup yargılamanın her aşamasında gözetilmesi gerekir. Taraflar arasında düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesinde getirilen rekabet yasağı taahhüdü ile davalı; davacı işyerinden ayrıldıktan sonra iki yıl süreyle davacı ile aynı faaliyet ve çalışma konusunda çalışan herhangi bir işte çalışamayacağını taahhüt etmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2012/9-854 esas, 2013/292 sayılı 27.02.2013 tarihli kararına göre “Davaya dayanak alınan taahhüdün işçi ile işveren arasında düzenlenmiş olması, bu taahhüt nedeniyle çıkan uyuşmazlığın iş hukuku kapsamında kaldığını kabule yeterli değildir. Zira, bu taahhüt iş sözleşmesinin sona ermesi halinde yapılmaması gereken bir hususa ilişkin olmakla, iş hukukunun düzenleme alanı dışında kalmaktadır.

Gerek davalı işçinin açıklanan taahhüdünün kapsamı, gerek davalının davacıya ait işyerinden istifaen ayrılmış ve başka bir işyerinde çalışmaya başlamış olması ve gerekse de davacının istemi ile davanın açıklanan özelliğine göre; davalının rekabet yasağını ihlal eden davranışının açık biçimde iş sözleşmesinin sona ermesinden sonraki döneme ilişkin bulunduğu; bu davranışın, hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 444 ve 447 maddeleri (dava tarihi itibariyle mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348.maddesi) kapsamında değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Bu kapsamda yer alan uyuşmazlıklara ilişkin davaların ise, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu 4/1-c. (mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3.) maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığında duraksama bulunmamaktadır. Mutlak ticari davaların görülme yeri ise, açık biçimde ticaret mahkemeleridir. O halde, mutlak ticari dava niteliğindeki eldeki davaya bakma görevi de ticaret mahkemesine aittir.”

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun bahsi geçen kararında belirtildiği gibi işçi-işveren arasında düzenlense de rekabet yasağına ilişkin davalar mutlak ticari dava olup ticaret mahkemelerinde görülmesi gerekirken mahkemece davacı işverenin rekabet yasağına ilişkin tazminat talebinin tefrik edilerek bu talep yönünden dava şartı yokluğu sebebiyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7607, Karar No: 2010/12985, Tarih: 05.07.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/7607 E.  ,  2010/12985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, ağaca ise maktuen değer biçilmesi, yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 05.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11715, Karar No: 2014/15562, Tarih: 18.12.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/11715 E.  ,  2014/15562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÖMERLİ SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2009/25-2014/40

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ... Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 136 parsel sayılı 119.206,46 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması nedeniyle Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı H.. K.., irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulü ile çekişmeli 101 ada 136 nolu parsele ilişkin davalı Hazine adına kayıtlı olan taşınmazın fen bilirkişisinin raporunda (B) harfi ile gösterilen 7.282,90 metrekare yerin davalı Hazine adına olan kaydın iptali ile aynı adada son parsel numarası verilerek davacı İbrahim oğlu H.. K.. adına tesciline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın fen bilirkişisinin raporunda (B) harfi ile gösterilen bölümünün özel mülkiyete konu tarım arazisi niteliğinde bulunduğu ve davacı lehine zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; Çekişmeli taşınmazın hava ve uydu fotoğrafında hangi nitelikte olduğu tespit edilmemiş, ziraatçi bilirkişi raporunda taşınmazın %20-25 eğimli olduğu, üzerinde üretim yapılmadığı, kayalık şeklinde taş öbekleri bulunduğu belirtilmesine rağmen taşınmazın kullanım şekli belirlenmemiştir. Doğru sonuca ulaşılabilmesi için, tespit tarihinden geriye doğru en az 15-20-25 yıl öncesine ait üç ayrı evreye ilişkin stereoskopik hava fotoğraflarının Harita Genel Komutanlığından, aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftaların ise, İl Kadastro Müdürlüğünden getirtilerek dosya arasına konulmalı ve ardından taşınmaz başında fen bilirkişi ve 3 kişilik ziraat mühendisinden oluşturulacak bilirkişi kurulu huzuruyla yeniden keşif yapılmalı, keşif sırasında dinlenilecek davada yararı bulunmayan yerel bilirkişiler ve taraf tanıklarından taşınmazın öncesinin ne olduğu, taşınmaz üzerinde zilyetliğin bulunup bulunmadığı, varsa hangi tarihte ve ne zaman başladığı, zilyetliğin sürdürülüş biçimi, kimden kime ve nasıl intikal ettiği etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişiye hava fotoğrafları ve temin edilebilen en eski uydu fotoğrafları üzerinde stereoskopik inceleme yaptırılmalı, ziraat bilirkişi kurulundan çekişmeli taşınmazın belirtilen dönem içindeki niteliği ve kullanım durumunu kesin olarak belirleyen raporlar alınmalı, HMK'nın 290/2. maddesi uyarınca birlikte keşfe götürülecek bir fotoğrafçı aracılığıyla taşınmaz ve çevresinin yakın plan ve panoramik fotoğrafları çektirilip mahkemece onaylandıktan sonra dosya arasına konulmalı ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/17465, Karar No: 2015/25120, Tarih: 09.09.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/17465 E.  ,  2015/25120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 20/07/2013 tarihinden itibaren iş akdinin haksız ve tek taraflı feshedildiği 03/12/2014 tarihine kadar davalı işyerinde mağaza müdürü olarak çalıştığını, iş akdinin işyerinde ürün sayımında açık çıktığı gerekçesiyle feshedildiğini, fesih sebebi olarak gösterilenlerin doğru olmadığını iddia ederek davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş akdinin işyerinde yapılan sayımda 17.941,00-TL lik ürün açığı çıkması nedeniyle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18 ve devamı maddeleri gereğince feshedildiğini, davacının savunmasının istendiğini, ancak verilen savunma neticesinde herhangi bir somut gerekçe gösterilmediğini, eksik ürünlerin varlığının da oldukça fazla olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı ... ' de bulunan mağazada mağaza müdürü olduğu, mutat, periyodik ve profesyonel sayım şirketlerine yaptırılan sayım sırasında 800 parça civarında ürün açığı tespit edildiği, mağazada davacıdan başka beş satış temsilcisinin çalıştığı, mağazada güvenlik tedbirlerinin yeterli olmamasının dahi davalının sorumluluğunun ortadan kaldıramayacağı, bu nedenle buna yönelik iddiasına itibar edilemeyeceği, ürün açığının olabilir sayının çok çok üzerinde olduğu, feshin haklı nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/II.c.1 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir.

İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu kanıtlayacaktır. Buna göre fesih işlemini yazılı yapmış olması, belli durumlarda işçinin savunmasını istediğini belgelemesi, yazılı fesih işleminin içeriğinde dayandığı fesih sebeplerini somut ve açık olarak göstermiş olması gerekir. İşverenin biçimsel koşulları yerine getirdiği anlaşıldıktan sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunun kanıtlanması aşamasına ge­çilecektir.