muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5837, Karar No: 2024/4119, Tarih: 05.12.2024

Herhangi bir kimsenin dikkatsizlikle de olsa yaklaşabileceği uzaklıktaki kuvvetli akım tesislerinin gerilim altındaki bölümlerine (aktif bölümler) dokunulması olanaksız olmalıdır ve ilerideki bölümlerde belirtilen emniyet mesafeleri ile koruma önlemleri sağlanmalıdır." denilmiştir.

9. Bu bağlamda; elektrik iletim ve dağıtım şirketleri, elektriğin iletildiği hatları denetlemek ve kontrol etmekle yükümlüdür. Belediyenin 19.10.2016 tarihli yazısında; olayın meydana geldiği binanın yapı ruhsatının, onaylı projelerinin, yapı kullanma izin belgesinin bulunmadığı, yapının kaçak olduğu tespit edilmiştir. Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nde, 154 kv. ENH'nin yapılara düşeyde en fazla yaklaşma mesafesinin 5 metre olacağı belirtilmiş olmakla, TEİAŞ tarafından irtifak hakkı temin edilerek ENH parsel üzerinden geçirilmiş yapı sahibince, ilgili Yönetmelik maddesi ihlal edilerek, parsel üzerine 2 katlı kaçak bina yapıldığı, ENH'nin kaçak yapıya düşeyde yaklaşma mesafesi aşılarak TEİAŞ'ın irtifak hakkına tecavüz edildiği sabittir.

10. TEİAŞ'ın bina sahibi ...'a gönderdiği .... Noterliğinin 09.05.2005 tarihli ihtar yazısında, gayrimenkul üzerinden şirketleri lehine irtifak hakkının tesis edildiği, muhatabın mezkur taşınmaz üzerine Kuvvetli Akım Talimatnamesi'nin 44. maddesi hükmünü ihlal edecek şekilde alan kullanarak irtifak haklarını ihlal ettiği, muhatabın ihtarnamenin kendisine tebliğinden itibaren, binanın yatay düşey mesafelerini belirtilen talimatname hükümlerine göre ayarlayacak şekilde binasını yıkmak suretiyle tadil etmediği taktirde, bu yüzden zuhur edecek her türlü zarar ve ziyanlarının kendisine raci olacağı gibi, ihlalin söz konusu binanın kati suretiyle meni için de adli mercilere başvurulacağı; TEİAŞ'ın Esenyurt Belediye Başkanlığına yazdığı 09.05.2005 tarihli yazıda, ihlalli inşaatın bulunduğu mahalde can ve mal emniyetinin tekrar sağlanması, yangın tehlikesinin önlenmesi için gerekli tedbirler alınarak, neticenin bildirilmesinin istendiği; TEİAŞ'ın Esenyurt Belediye Başkanlığına yazdığı 04.06.2014 tarihli yazıda ise, binanın ENH'ye 2005 yılından beri ihlalli olduğu, ihlalli kısımların yıkılmadığı, ihlalin ortadan kaldırılmadığının tespit edildiği, mahalde tekrar can ve mal emniyetinin sağlanması gerektiği belirtilmiştir.

11.Dava konusu olay tarihinden sonra, Esenyurt Belediye Başkanlığı Yapı Kontrol Müdürlüğü tarafından Başkanlık Makamına yazılan 19.10.2016 tarihli yazıda, yapının ilgilisi tarafından on gün içinde yıkılması, aksi taktirde Belediyece yıkım masraflarının fazlasıyla yapı sahibinden tahsil edilebilmesi hususunda Belediye Encümenine havale edilmek üzere arz yazısı yazıldığı görülmüştür. Yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda; 17.05.2018 tarihinde yapılan keşif sırasında, olay tarihinde mevcut olan yapının yıkıldığı, yerine zemin+4 normal katlı yapı inşa edildiği belirtilmiştir.

12. Dava konusu olayın gerçekleştiği ENH'nin, mevzuta uygun yapıldığı ancak daha sonra bina sahibi tarafından kaçak olarak kat çıkılması suretiyle davalı ...'ın irtifak hakkının ihlal edildiği, TEİAŞ'ın dava dışı Belediye ve kaçak yapı sahibine bildirim ve uyarılarda bulunduğuna dair belgelerin zarar ile eylem arasındaki illiyet bağını kesecek nitelikte olmadığı, dolayısıyla TEİAŞ'ın meydana gelen zarardan sorumluluğunun ortadan kalkmadığının kabulü gerekir. Bu husus ancak tazminatın kapsamıyla ilgili olup, belirlenecek miktarın tayininde gözönüne alınmalıdır. Yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarında; olayın meydana gelmesinde Esenyurt Belediye Başkanlığının %40, bina sahibi ...'ın %40 oranında kusurlu olduğu, TEİAŞ'a kusur atfedilemeyeceği kanaatine varılmıştır. Dava konusu olayın meydana gelmesine sebep olan kaçak kat ilavesi nedeniyle meydana gelebilecek tehlikenin bertaraf edilmesi için davalının gerekirse irtifak hakkına tecavüz edildiğinden bahisle dava açarak gerekli tedbirleri alması gerekir. Desteğin, Belediyenin ve yapı sahibi üçüncü kişinin düzenlemelere aykırı eylemleri illiyet bağını kesecek nitelikte değildir. TEİAŞ'ın, kontrol ve denetim görevini yerine getirmediği anlaşıldığından zarardan sorumlu bulunduğuna yönelik değerlendirmenin usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.12.2024 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Somut olayda, davalı ...’nin hukuka ve mevzuata uygun şekilde yaptığı Enerji Nakil Hattına çok yakın bir mesafede davacıların murisi ...’ın “imara aykırı ve kaçak ev” inşaa ettiği, bu surette kendisini ve aile bireylerini tehlikeye sokacak bir davranış sergilediği, davalı Kurum’un bu yapıyı tespiti üzerine muris ...’ı “kaçak yapıyı yıkması” hususunda birden çok kez yazılı olarak uyardığı halde yıkmadığı, bu durumun Esenyurt Belediyesine de bildirildiği halde yapının yıkılması hususunda bir çaba gösterilmediği gibi olay günü ...’ın Enerji Nakil Hattına eline aldığı sopa ile dokunarak ark yaptırdığı ve bu suretle ceyran akımına kapılarak yaşamını yitirdiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar TBK’nın 71. Maddesindeki “Tehlike Sorumluluğu” hükümleri uyarınca davalı Kurum’un “kusursuz sorumluluğu” söz konusu ise de, diğer haksız fiiller aranan “kusur” şartı gerekmese de, hukuka aykırı fiil, zarar ve fiil ile zarar arasında illiyet bağı unsurlarının varlığı zorunludur.

Her ne kadar TBK’nın 71. Maddesindeki “Tehlike Sorumluluğu” hükümleri uyarınca davalı Kurum’un “kusursuz sorumluluğu” söz konusu ise de, diğer haksız fiiller aranan “kusur” şartı gerekmese de, hukuka aykırı fiil, zarar ve fiil ile zarar arasında illiyet bağı unsurlarının varlığı zorunludur.

Somut olayda, zarara yol açan eylemi bizzat davacıların murisi gerçekleştirmiş olup, davalı ...’ın kaçak yapıya bir enerji hattı bağlamadığı gibi, kaçak yapının yıkılması için defalarca girişimde bulunduğu halde yapı Belediye tarafından yıkılmadığı gibi, muris tarafından evin kullanımına da devam edildiği, eve kaçak elektrik çekimi esnasında, kendi kusuru ile zarara kendisinin sebebiyet verdiği, davalı ...’ın zarara yol açan hiçbir eyleminin bulunmadığı gibi, murisi defalarca yazılı olarak uyardığı halde yapının yıkılmadığı, bu noktada davalının zararı önlemek için yapabileceği başka bir eyleminin de bulunmadığı bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerektiği kanaatinde olduğumdan, davanın kısmen kabulüne dair mahkeme kararını onayan Daire çoğunluğu görüşünü isabetli bulmuyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/41276, Karar No: 2025/545, Tarih: 13.01.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/41276 E.  ,  2025/545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2019/1461 E., 2019/1338 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Suşehri Asliye Ceza Mahkemesinin,10.01.2019 tarihli ve 2017/16 Esas, 2019/5 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 12.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Suşehri Asliye Ceza Mahkemesinin,10.01.2019 tarihli ve 2017/16 Esas, 2019/5 Karar sayılı kararının istinaf edilmesi üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve katılan vekilinin istinaf başvurularının kabulü ile duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi yollamasıyla aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca mahkûmiyet hükmü kaldırılarak sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; beraat hükmünün usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın atılı suçtan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

Sanık müdafinin temyiz istemi; vekalet ücretine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanık ... müdafisinin vekalet ücretine yönelik yaptığı temyiz incelenmesinde;

Sanık müdafinin 20.12.2019 tarihinde gerekçe ile birlikte ve usulüne uygun şekilde tebliğ edilen hükme karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemes Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanuni süre geçtikten sonra 15.02.2020 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanık müdafinin temyiz isteminin , 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle REDDİNE,

B.Katılan vekilinin hükme yönelik yaptığı temyiz incelmesinde

Katılan vekili tarafından kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

B.Katılan vekilinin hükme yönelik yaptığı temyiz incelmesinde

Katılan vekili tarafından kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusu üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılmaksızın 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a. maddesi delâletiyle aynı Kanun’un 303/1-a. maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş ise de; mevcut delillerin yeniden değerlendirilmesi suretiyle yeni bir hüküm kurulup İlk Derece Mahkemesinin olaya ilişkin kabulünden farklı olarak beraat kararı verilmesinin, 5271 sayılı Kanun'un 303/1-a. maddesi kapsamına girmediği ve bu hususa ilişkin değerlendirmenin aynı Kanun'un 280/1-g. maddesine göre duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin ikinci fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması suretiyle yapılabileceği gözetilmeden, duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda sanığın beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13734, Karar No: 2011/5961, Tarih: 16.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/13734 E.  ,  2011/5961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 4.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 11.09.2009 tarih ve 2008/335 - 2009/218 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının kiracısı olduğu büfeyi 04.08.2004 tarihli devir sözleşmesi ile içindeki demirbaşları ile birlikte müvekkiline devrettiğini, müvekkilinin daha sonra davalının devir yetkisi olmadığını öğrendiğini, bina sahibinin ihtarnamesi üzerine büfenin tahliye edildiğini, davalının 11.11.2004 tarihli ihtarnameyle sözleşmeyi feshettiğini, müvekkilinin devir bedeli olarak ödediği 15.000 TL ile yaptığı diğer ödeme ve masraflar toplamı 22.244,10 TL zararının yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, devrin bina malikinin sözlü rızası ile yapıldığını, kira bedeli ödenmeyince mal sahibinin müvekkilini muhatap kabul ettiğini, alınan paranın büfedeki mal ve demirbaşlar için alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, asıl kiracı davalı ile dava dışı kiralayan arasındaki kira sözleşmesinde kiralananın devir yetkisi bulunmadığı, davalı vekilinin mal sahibinin bu devre muvafakat ettiği, devirden ve davacının kiracılığından haberdar olduğuna ilişkin davacıya yemin teklif etmeyeceklerini beyan ettiği, devir bedeli olan 15.000 TL ve 243,10 TL noter masrafı olmak üzere toplam 15.243,10 TL’den 2.120 TL demirbaş eşya bedeli düşüldüğünde kalan miktar kadar davacının zararı olduğu gerekçesiyle 13.123,10 TL’nın yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 602,56 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/247, Karar No: 2019/99, Tarih: 12.02.2019

**Ceza Genel Kurulu         2017/247 E.  ,  2019/99 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 61-30

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'ın beraatine ilişkin İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 06.11.2008 tarihli ve 299-679 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 30.10.2013 tarih ve 18011-10737 sayı ile;

“Suç tarihinden önce öz babası olan mağdur ile yaşanan bazı sorunlardan dolayı husumetli bulunan sanığın, 31.01.2006 günü otobüs durağında bekleyen mağdurun yanına kimlikleri saptanamayan iki kişiyle beraber 09 plakalı minibüsle geldiği ve mağdurun adres sorma gerekçesiyle çağrıldığı aracın yanına gelmesi üzerine ani hareketle içeri çekilip kaçırılmasının ardından sanığın önündeki koltuğa oturtulan mağdurun boğazına arkadan tel dolayıp sıkarak parayı ödemesini istediği ve bu arada kurtulmaya çalışan mağdurun burnundan darbe alıp sanık tarafından sağ dizine tekmeyle vurularak araçtan atılması sonrası şikâyetçi olması üzerine, başlatılan soruşturmada alınan 31.01.2006 günlü doktor raporunda iddiaları doğrular nitelikte boğazında yay biçimli yer yer hiperemik görünümlü kızarıklık, burun ile sağ dizde yaralanma bulgularının tespit edildiği tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan eylemine uyan TCK.nın 109/2-3b-3e maddesi gereğince cezalandırılması gerekirken yazılı gerekçeyle beraatine hükmedilmesi,” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 02.02.2015 tarih ve 61-30 sayı ile; "...sanık ve sanık vekilinin beyanlarında müvekkillerinin olay tarihinde Hatay Polis Merkez Amirliğinde olduğunu belirttiği ve bununla ilgili belge fotokopisini mahkememize sundukları, mahkememizce Hatay Polis Merkez Amirliğine yazılan müzekkere cevabında sanığın talep ettiği belgenin yeni nüfus cüzdanı, ehliyet çıkarması için verilen belge olup, suç işlenmediği için Adli Suç numarası verilmediğini, konuyla ilgili olarak herhangi bir adli işlem yapılmadığının belirtildiği, sanık vekili tarafından sunulan belge fotokopisi incelendiğinde, ...'ın 31/01/2006 tarihinde saat 14:45 sıralarında Hatay Polis Merkez Amirliğine müracaat ettiği ve müracaatının kayıt defterine 778 sırasında kaydının yapıldığının yazılı olduğu, katılanın evden çıktığı saatlerde sanığın Hatay Polis Merkez Amirliğinde olduğunun anlaşıldığı, sanığın atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı somut bir delil elde edilemediği" gerekçesiyle bozma kararına direnerek sanığın önceki hükümdeki gibi beraatine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.04.2015 tarihli ve 117926 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 360-1656 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince 06.03.2017 tarih ve 400-1188 sayı ile; direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle, yerel mahkeme kararının "yeni hüküm" niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gerektiği belirtilen hususları tartışmak,

c) Bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) Önceki kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, direnme kararı olmayıp yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi hâlinde ise incelemenin Yargıtayın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

b) Bozma kararında tartışılması gerektiği belirtilen hususları tartışmak,

c) Bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) Önceki kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, direnme kararı olmayıp yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi hâlinde ise incelemenin Yargıtayın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesince sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine dair verilen ilk hükmün Özel Dairece, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmasından sonra yargılama yapan Yerel Mahkemenin, sanık müdafisinin talebi üzerine araştırma yaptıktan sonra önceki hükümde yer almayan; “sanık ve sanık vekilinin beyanlarında müvekkillerinin olay tarihinde Hatay Polis Merkez Amirliğinde olduğunu belirttiği ve bununla ilgili belge fotokopisini mahkememize sundukları, mahkememizce Hatay Polis Merkez Amirliğine yazılan müzekkere cevabında sanığın talep ettiği belgenin yeni nüfus cüzdanı, ehliyet çıkarması için verilen belge olup, suç işlenmediği için Adli Suç numarası verilmediğini, konuyla ilgili olarak herhangi bir adli işlem yapılmadığının belirtildiği, sanık vekili tarafından sunulan belge fotokopisi incelendiğinde, ...'ın 31/01/2006 tarihinde saat 14:45 sıralarında Hatay Polis Merkez Amirliğine müracaat ettiği ve müracaatının kayıt defterine 778 sırasında kaydının yapıldığının yazılı olduğu, katılanın evden çıktığı saatlerde sanığın Hatay Polis Merkez Amirliğinde olduğunun anlaşıldığı, sanığın atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı somut bir delil elde edilemediği," biçiminde farklı gerekçe ile hüküm kurduğu anlaşılmaktadır.

Bu şekilde bozma sonrası yapılan incelemeye dayanılarak yeni ve değişik gerekçeyle hüküm kurulmuş olup verilen karar direnme kararı niteliğinde değildir. Önceki hükümde yer almayan bu hususlar Özel Dairece denetlenmemiş olduğundan, Özel Dairece denetlenmeyen bir konunun ilk kez ve doğrudan Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmesine kanunen imkân bulunmamaktadır.

Bu itibarla, İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı direnme kararı olmayıp yeni hüküm niteliğinde olduğundan, Özel Daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni hükmün doğrudan ve ilk kez Ceza Genel Kurulu tarafından ele alınması mümkün olmadığından dosyanın incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 02.02.2015 tarihli ve 61-30 sayılı karar, yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi yapılabilmesi amacıyla Yargıtay 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 12.02.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14495, Karar No: 2007/17832, Tarih: 05.10.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/14495 E.  ,  2007/17832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/04/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yerolmadığına, 05/10/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.