muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4388, Karar No: 2016/5838, Tarih: 02.11.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/4388 E.  ,  2016/5838 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Terör örgütünün propagandasını yapmak

Hüküm : 3713 sayılı Kanun’un 7/2, TCK’nın 62’nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile mahkumiyet; TCK’nın 53’üncü maddesi uyarınca hak yoksunluğu; TCK. m.63 uyarınca mahsup.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve iddiaya göre; sanığın katıldığını kabul ettiği ve terör örgütünün propagandasına dönüşen 12.11.2006 tarihli eylemde kimliğini gizlemek için yüzünü kapattığına dair bir iddianın bulunmaması; dosyada bulunan delillerde de özellikle 15.11.2006 tarihli DVD izleme ve 13.11.2006 tarihli tespit tutanaklarında sanığın kimliğini gizlemek amacıyla yüzünü kapattığına dair herhangi bir bilgi veya bulgunun olmaması karşısında, sanığa yüklenen terör örgütünün propagandasını yapma suçunun tarihine ve işlenme yöntemine göre hüküm tarihinde yürürlükte olan 6352 sayılı Kanun’un geçici 1/1-b maddesi nazara alınarak kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre ise;

1- Yüzün kapatılması suretiyle işlenen silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan hüküm kurulurken uygulama maddelerinin eksik gösterilmesi, suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması

2- TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı iptal kararının gözetilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 02.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/879, Karar No: 2015/16397, Tarih: 28.09.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/879 E.  ,  2015/16397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İpoteğin Kaldırılması-Aile Konutu Şerhi Konulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 28.09.2015 günü temyiz eden davacı ... ve vekili gelmedi. Karşı taraf davalı Türkiye Vakıflar Bankası vekili Av.... geldi. Davalı ... gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, aile konutu üzerindeki ipoteğin kaldırılması ve taşınmazın tapu kaydına aile konutu şerhi konulması istemlerine ilişkindir. Davacı malik olmayan eş, aile konutu niteliğinde bulunan taşınmazın, malik olan davalı eş tarafından “açık rızası bulunmadan" davalı banka lehine ipotek ettirildiğini ileri sürerek, aile konutu üzerine konulan ipoteğin kaldırılmasını ve taşınmazın tapu kaydına aile konutu şerhi konulmasını talep ve dava etmiştir. Davalı banka, davacı kadının ipotek konulmasına muvafakati olduğunu, ayrıca, dava konusu taşınmazın tapu kaydında aile konutu olduğuna dair bir şerhin bulunmadığını, bankanın iyiniyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, taşınmazın aile konutu olduğu, bu sebeple taşınmazın tapu kaydına aile konutu şerhi konulması talebinin kabulüne, ancak 09.09.2009 tarihli muvafakatnamedeki imzanın davacı kadına ait olup olmadığı bilirkişi tarafından tam olarak tespit edilemese de, muvafaknamedeki imza ile davacı kadının mukayese için getirtilen imza örnekleri benzer olduğundan, aile konutu üzerine konulan ipoteğin kaldırılması talebinin ise reddine karar verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu “emsal davalarda" gerekçesi aşağıya “aynen” alınan 2013/2-2056 esas, 2015/1201 karar ve 15.04.2015 günlü kararı ile “yeni bir uygulamaya” geçmiştir. Hukuk Genel Kurulunun benzer davalarda da sürdürülen yeni uygulaması Dairemiz tarafından da benimsenmiş olup Dairemiz emsal bütün davalarda Hukuk Genel Kurulunun aşağıdaki görüşlerine aynen katılmaktadır.

Emsal Hukuk Genel Kurulu kararında yer alan yerel mahkemenin “direnme gerekçesinde” açıkça belirtildiği üzere TMK m. 194 hükmü ile eşlerin fiil ehliyetine getirilen sınırlama aile konutuna şerhin konulması ya da konulmaması koşuluna bağlanmadığı gibi işlem tarafı olan üçüncü kişinin iyiniyetli olup olmamasının da herhangi bir önemi bulunmamaktadır.

Emsal Hukuk Genel Kurulu kararında yer alan yerel mahkemenin “direnme gerekçesinde” açıkça belirtildiği üzere TMK m. 194 hükmü ile eşlerin fiil ehliyetine getirilen sınırlama aile konutuna şerhin konulması ya da konulmaması koşuluna bağlanmadığı gibi işlem tarafı olan üçüncü kişinin iyiniyetli olup olmamasının da herhangi bir önemi bulunmamaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 194/1. maddesine göre, “Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları smırlayamaz.” Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi “konulmuş olmasa da” eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Zira dava konusu taşınmaz şerh konulmasa dahi aile konutudur. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh “kurucu” değil “açıklayıcı” şerh özelliğini taşımaktadır.

Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, “emredici” niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “belirli olan” bir işlem için verilebilir.

TMK m. 193. hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte TMK m. 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “aile birliğinin korunması” amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin "açık rızası bulunmadıkça” aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunun ipotek edilmesi gibi “tek başına” bir ayni hakla sınırlandıramaz. Bu sınırlandırma “ancak diğer eşin açık rızası alınarak” yapılabilir.

TMK m. 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin “açık” olması gerekir (Mustafa Alper GÜMÜŞ, Türk Medeni Kanununun Getirdiği Yeni Şerhler; Vedat Kitapçılık, İstanbul 2007, Birinci Basıdan İkinci Tıpkı Bası, s. 41-42).

TMK m. 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin “açık” olması gerekir (Mustafa Alper GÜMÜŞ, Türk Medeni Kanununun Getirdiği Yeni Şerhler; Vedat Kitapçılık, İstanbul 2007, Birinci Basıdan İkinci Tıpkı Bası, s. 41-42).

Her ne kadar ipotek doğrudan doğruya aile konutundan faydalanma ve oturma hakkını engellemiyorsa da, hak sahibi eşin kötüniyetli ve muvazaalı işlemleri ile aile konutunun elden çıkarılma tehlikesi nedeniyle ipotek işlemine diğer eşin “açık rızası” şarttır. Somut olayda, davalı eş dava konusu aile konutu üzerinde diğer davalı banka lehine ipotek tesis etmiş, davalı banka, bu işlem sırasında davacı kadının verdiği iddia edilen muvafakatnamedeki imzanın kadına ait olduğunu kesin olarak ispat edememiştir.

Yukarıda açıklanan kurallar çerçevesinde eşin “açık rızası” alınmadan yapılan işlemin Hukuk Genel Kurulunca da açıkça ifade edildiği üzere “geçerli olduğunu” kabul etmek imkansızdır. Eş söyleyişle eşin “açık rızası alınmadan” yapılan işlemin “geçersiz olduğunu” kabul etmek zorunludur.

Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Genel Kurulunca benimsenen yukarıda açıklanan yasal düzenleme ve ilkelere uygun değerlendirme yapılarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ret hükmü kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 28.09.2015(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2018/5400, Karar No: 2019/3649, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5400 E.  ,  2019/3649 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2541, Karar No: 2025/6995, Tarih: 16.06.2025

**5. Ceza Dairesi         2025/2541 E.  ,  2025/6995 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahsup talebi üzerine yapılan inceleme sırasında; Bakırköy 6. İnfaz Hakimliğiyle Tekirdağ 1. İnfaz Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve Bakırköy 6. İnfaz Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 1. İnfaz Hakimliğinin, 04.11.2024 tarihli ve 2024/3549 İnfaz Hakimliği Dosyası, 2024/4565 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12638, Karar No: 2009/14065, Tarih: 14.12.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/12638 E.  ,  2009/14065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 02.05.2007 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 01.06.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, 24 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısı olmadığı, mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu açıktır.

Gerçekten, dosyada yer alan bilgilerden 23, 24 ve 25 parsel sayılı taşınmazların önceden bir bütün oldukları, ifraza tabi tutulduğu, 27.08.1979 tarihli taksim krokisinde 24 parsel için geçit güzergahı saptandığı, fakat 1987 yılındaki kadastro işlemleri sırasında tahditin 27.08.1979 günlü sözleşme gözardı edilerek yapıldığı anlaşılmaktadır.

24 parsel sayılı taşınmaz mutlak geçit ihtiyacında olduğundan bu ihtiyacının özellikle 27.08.1979 günlü taksim sözleşmesi ve krokisi dikkate alınarak karşılanması yerine dava yazılı bazı gerekçelerle reddedildiğinden karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 14.12.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/212, Karar No: 2020/1720, Tarih: 08.07.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/212 E.  ,  2020/1720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten yaralama, tasarlayarak öldürmeye azmettirme

HÜKÜM : Ağrı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/10/2017 tarih ve 2017/290 esas, 2017/395 karar sayılı ilamı ile 1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında; maktule yönelik eylemleri nedeniyle kasten öldürme suçundan TCK'nin 37/1. maddesi delaletiyle TCK'nin 81/1, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 15'er yıl hapis cezası,

2-Sanık ... hakkında; maktule yönelik eylemi nedeniyle kasten öldürme suçundan TCK'nin 37/1. maddesi delaletiyle TCK'nin 81/1, 29, 53. maddeleri uyarınca 85'er yıl hapis cezası,

3-Sanık ... hakkında; mağdur ...'a yönelik eylemi nedeniyle TCK'nin 86/2, 86/3-e, 29, 52/2-4. maddeleri uyarınca 4040 TL adli para cezası,

4-Sanık ... hakkında; mağdur ...'a yönelik eylemi nedeniyle TCK'nin 86/2, 86/3-e, 29, 62, 52/2-4. maddeleri uyarınca 3.360 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, sanıklar müdafileri, katılanlar vekili ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinafı üzerine sanıklar hakkında kasten öldürme suçuna ilişkin hükümlerin ortadan kaldırılmasına; sanıklar ...'in mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçundan ayrı ayrı CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine ve sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında kasten öldürme suçundan ayrı ayrı TCK'nin 81/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası, sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan TCK'nin 81/1,29 62, 53. maddeleri uyarınca 14 yıl 2 ay hapis cezası,

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 2018/400 esas, 2018/662 karar sayılı dosyasından tefrikli temyize konu 04/04/2018 tarih ve 2018/867 esas, 2018/817 karar sayılı ilamında sanık ... hakkında verilmiş bir hüküm bulunmamaktadır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mağdur ... ve katılan ... adına hükmü temyiz eden Av. ...'un temyizi üzerine yapılan incelemede;

Mernisten alınan nüfus kayıt örneğine göre 30/10/2004 tarihinde öldüğü anlaşılan ancak buna rağmen duruşma tutanağında sehven adı yazılan ... ile ilgili Av. ...'un temyiz isteminin inceleme dışı bırakılmasına karar verilmiştir.

Katılan ...'a vekaleten hükmü temyiz eden Av. ...'a, katılan tarafından verilmiş vekaletname dosya içinde bulunmadığı, katılan ...'ın usulüne uygun tebligata rağmen hükmü temyiz etmediği anlaşıldığından mağdur ... ve katılan ... adına hükmü temyiz eden Av....'un temyiz isteminin CMK'nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Katılan ...'a vekaleten hükmü temyiz eden Av. ...'a, katılan tarafından verilmiş vekaletname dosya içinde bulunmadığı, katılan ...'ın usulüne uygun tebligata rağmen hükmü temyiz etmediği anlaşıldığından mağdur ... ve katılan ... adına hükmü temyiz eden Av....'un temyiz isteminin CMK'nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-d maddesi uyarınca, ilk defa Bölge Adliye Mahkemelerince verilen ve 272/3. fıkrası kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece makhmesinin görevine giren ve kanunda üst sınır iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanıklar ... hakkında mağdur ...’a yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan ... vekilinin temyiz isteminin CMK’nin 298/1. maddesi gereğince REDDİNE karar verilmiştir.

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 14/03/2018 tarih ve 2018/400 esas, 2018/662 karar sayılı ilamı ile sanık ... hakkındaki tasarlayarak öldürmeye azmettirme suçundan beraatine ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, aynı ilam ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında kasten öldürme ve kasten yaralama suçları yönünden davanın tefrikine ve yeniden görülmesine karar verildiği anlaşılmakla; tefrik sonrası verilen temyize konu Erzurum Bölge Adliye Mahkemesinin 04/04/2018 tarih ve 2018/867 esas, 2018/817 karar sayılı ilamında sanık ... hakkında temyiz incelemesine konu bir hüküm bulunmadığı anlaşıldığından; sanık ... yönünden katılanlar ..., ..., Kemal Ayyıldız, ... vekilinin temyiz talebi hususunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında maktul ...’a yönelik kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin, sanıklar müdafileri, katılanlar vekili ve Cumhuriyet savcısının istinaf yoluna başvurması üzerine istinaf başvurusunun kabulü ile duruşmalı yapılan inceleme neticesinde; "Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında maktul ...’a yönelik kasten öldürme suçundan kurulan hükümlerin kaldırılmasına, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında maktul ...’a yönelik kasten öldürme suçundan ayrı ayrı TCK'nin 81/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ve hak yoksunluğu; sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan TCK'nin 81/1, 29 62, 53. maddeleri uyarınca 14 yıl 2 ay hapis cezası ve hak yoksunluğuna’’ dair Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 04/04/2018 gün ve 2018/867 esas 2018/817 karar sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin; sanıklar arasında maktulün öldürülmesi hususunda önceden alınmış bir karar olmadığına, sanık ...'ın satın aldığı bıçaktan diğer sanıkların bilgisinin olmadığına, eylemin sanık ...'ın bir anlık tahrik ve öfkesi sonucu işlendiğine,sanıkların fikir ve eylem birliği içinde hareket etmedikleri, maktule yönelik planlı bir eylem ve saldırının olmadığına, olayda tek sorumlunun ... olduğuna, diğer sanıkların sorumluluklarından bahsedilemeyeceğine, tanıklar ... ve ... 'nın tarafsız olmadığına ve beyanlarına itibar edilemeyeceğine, sanık ... hakkında haksız tahrikte indirimin üst hadden yapılması gerektiğine, diğer sanıklar hakkında da haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık ... dışındaki diğer sanıkların en fazla yardım eden sıfatıyla sorumlu tutulmaları gerektiğine, eksik incelemeye, raporun eksik ve yanıltıcı olduğuna, olayı karşı tarafın planladığına, sanık ...'in; sübuta, eksik incelemeye, tanıkların tarafsız olmadığına, sanık ...'in; suçsuz olduğuna, ceza miktarına, katılanlar vekilinin; vasfa, haksız tahrik olmadığına ve TCK'nin 62. maddenin uygulanmaması gerektiğine, tüm katılanlar lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine; Cumhuriyet savcısının; sanık ... hakkında haksız tahrik nedeniyle yapılan indirim oranına, TCK 62. maddenin uygulanamayacağına, tüm sanıklar hakkında TCK 29.. madde uyarınca asgari oranda indirim yapılması gerektiğine ve ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğuna ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında maktul ...’a yönelik kasten öldürme suçundan kurulan hükümlere yönelik yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Ağrı 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/07/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14080, Karar No: 2013/11629, Tarih: 04.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/14080 E.  ,  2013/11629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/04/2012 tarih ve 2009/620-2012/256 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket nezdinde sigortalı bulunan işyerinde davalının sahibi/işleteni bulunduğu komşu işyerindeki yangın sebebiyle hasar meydana geldiğini, hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini belirterek 29.054.00 TL tazminatın 27.10.2006 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ceza dosyası kapsamında müvekkilinin beraat ettiğini, olayın meydana gelmesinde müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, patlamanın teknik sebeplerden kaynaklandığı ve LPG şirketinin sorumlu olduğunun tespit edildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıya ait işyerinde LPG tüpünün patlaması ve yangının meydana gelmesinde LPG tüpünü satan bayiinin kusurlu olduğu, davalının kusurunun bulunmadığı, yangının meydana geldiği binanın maliki olmayan davalının B.K.'nun 58. maddesi uyarınca kusursuz sorumluluğundan da söz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıya ait işyerinde LPG tüpünün patlaması ve yangının meydana gelmesinde LPG tüpünü satan bayiinin kusurlu olduğu, davalının kusurunun bulunmadığı, yangının meydana geldiği binanın maliki olmayan davalının B.K.'nun 58. maddesi uyarınca kusursuz sorumluluğundan da söz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesi kapsamında rucuen tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda yazılı olduğu şekilde patlama ve yangının meydana gelmesinde sadece LPG tüpünü satan bayinin kusurlu olduğu, davalının kusurunun bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, LPG tüpünün bağlantı hortumunun kimyasal yıpranmadan dolayı aşırı sertleştiği, kırılma durumunda olduğu, hortumun TSE standartlarına uygun olmayıp, yerinin yanlış olduğu, ocağa yakın bir yerde bulunmakta olup, her an sıcaktan zarara görebileceği, ocakların açma kapama düğmelerinin bozuk olduğu, tüp takılıp ocak kontrol edildiğinde alev renginin uygun olmadığı, yanma esnasında kesik kesik parlama yaptığı gibi maddi olgular saptanmıştır. Bu durumda, işyeri sahibi olan davalının işletmesiyle ilgili güvenliğin sağlanması bakımından tüp, hortum ve ocak ekipmanlarını sağlam ve iyi çalışır durumda bulundurmak yükümlülükleri bulunduğundan, bu konudaki eksikliklere rağmen yalnızca bu sisteme tüp bağlayan LPG bayinin kusuru bulunduğu, davalının kusurlu sayılamayacağı yönündeki mahkeme gerekçesi isabetli değildir. Bu itibarla, yukarıda açıklanan ölçüler doğrultusunda davalı işyeri sahibinin kusur durumunun belirlenerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile, kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.