muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7175, Karar No: 2013/819, Tarih: 28.01.2013

Toplanan deliller ve dosya kapsamından davanın TMK. nun 713/1 ve 3402 sayılı Kanunun 14.maddesi uyarınca iptal ve tescil isteğine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiş ise de verilen karar dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Dava konusu 147 ada 55 parsel kadastro çalışmaları

sırasında ham toprak niteliğinde Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı tarafından dava dışı 147 ada 53 ve 299 parsel hakkında açılan ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/388-423 esas ve karar sayılı dava dosyasında 55 parsel kapsamında kalan 930 m2 yerin davacı tarafından kullanıldığı belirlenmiş ise de dava konusu yer ve 147 ada 55 parselin tamamı konusunda bir değerlendirme ve tespit yapılmamıştır. Ancak dava dışı.... tarafından dava konusu 147 ada 55 parsel hakkında.....Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/742 esas 2005/744 karar sayılı dosyasına açılan davanın 31.05.2005 tarihli keşfi sırasında dinlenen Yerel Bilirkişi ve tanıklar, 147 ada 55 parselin 30-40 yıldır kullanılmadığını bildirmişler, Tespit Bilirkişisi... ise; taşınmazın 20-30 yıldır kullanılmadığını açıklayarak “tarla dersem yalan olur”şeklinde beyanlarda bulunmuştur. Taşınmaz başında yapılan keşif sırasında dinlenen .... Mühendisi... 13.06.2005 tarihli raporunda; taşınmazın % 30-40 eğimli, taşlık-kayalık bir yapıda, mera bitkileriyle kaplı, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu açıklamış, Mahkemece taşınmazın nitelik itibarı ile zilyetlikle kazanılamayan yerlerden olduğu açıklanarak davanın reddine karar verilmiş ve hüküm temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir. Bu açıklamalara göre, davanın reddine ilişkin anılan bu hüküm kesin hüküm niteliğinde olmasa da 147 ada 55 parselin niteliğinin belirlenmesi bakımından güçlü delil oluşturur. Dava konusu yerin niteliği bilimsel verilere dayalı Uzman Bilirkişi tarafından belirlenmiştir. Diğer yönden;....i 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/742 esas 2005/744 karar sayılı dosyasında dava konusu taşınmazın niteliği, 31.05.2005 tarihinde taşlık-kayalık ve mera bitkileriyle kaplı yerlerden olduğu, 30-40 yıldır kullanılmadığı belirlendiğine göre, imar ihya koşullarının davacı yararına en erken 2005 yılında başladığının kabulü gerekir. Bu durumda da kadastro tespit tarihine kadar davacı lehine kazanma koşullarının varlığından söz edilemeyeceği gibi tapu kaydı oluştuktan sonra sürdürülen zilyetlik ise kazanma bakımından hukuken değer taşımaz. Yukarıda açıklanan nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken taşınmazın niteliğinin kesinleşmiş Mahkeme hükmüyle belirlenmiş olduğu gözden kaçırılarak yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 28.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12271, Karar No: 2014/13365, Tarih: 16.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/12271 E.  ,  2014/13365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana/İmamoğlu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :13.03.2013

NUMARASI :Esas no:2012/175 Karar no:2013/39

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı İ.. M.. tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dava, evlenmenin butlanına ilişkin olup, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun, üçüncü kısmı hariç, ikinci kitabında yer almaktadır.

Görev, kamu düzenine ilişkindir. Mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun, 5133 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (m.118-395) kaynaklanan bütün davaların, aile mahkemeleri kurulan yerlerde bu mahkemelerce bakılacağını; aynı Yasanın 2. maddesi de, aile mahkemesi kurulmayan yerlerde bu kanun kapsamına giren dava ve işlerin asliye hukuk (aile) mahkemelerinde bakılacağını hükme bağlamıştır. Şu halde Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde davanın Aile Mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir. (H.G.K. 16.11.2005 tarih ve 2/673-617 sayılı kararı) Bu açıklama karşısında; davaya “Aile Mahkemesi” sıfatıyla bakılması gerekirken, bu husus düşünülmeden Asliye Hukuk Mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

2-Kabule göre de;

a-İ.. B.. tarafından davalılar Ali ve Selver’in nüfus kayıtlarına göre "kardeş oldukları", Türk Medeni Kanununun 129/1 maddesi gereği aralarında evlenmenin yasak olduğu nedenine dayanılarak mutlak butlan sebebiyle davaname ile evliliğin iptali davası açılmıştır. Cumhuriyet savcısı, Kanunda açıkça öngörülen hallerde hukuk davası açar veya açılmış olan hukuk davasında taraf olarak yer alır (HMK md. 70/1). Mutlak butlan davası açma Cumhuriyet savcısı için bir görev olduğundan (TMK md. 146/1) duruşmalarda hazır bulunması gereği de görevin doğal sonucu olarak bir zorunluluktur.

Bu nedenle Cumhuriyet Başsavcılığının duruşmalara katılması sağlanmadan yokluğunda yargılamaya devamla hüküm kurulması da usul ve yasaya aykırıdır.

b-Mutlak butlan sebebiyle evlenmenin iptali davalarında nüfus müdürlüğünün taraf sıfatı olmadığından nüfus müdürlüğü hakkındaki davanın "husumet yönünden" reddine karar verilmemesi doğru görülmemiştir.

Bu nedenle Cumhuriyet Başsavcılığının duruşmalara katılması sağlanmadan yokluğunda yargılamaya devamla hüküm kurulması da usul ve yasaya aykırıdır.

b-Mutlak butlan sebebiyle evlenmenin iptali davalarında nüfus müdürlüğünün taraf sıfatı olmadığından nüfus müdürlüğü hakkındaki davanın "husumet yönünden" reddine karar verilmemesi doğru görülmemiştir.

c-Kabule göre de; alınan nüfus kayıtlarından davalılar Ali ve Selver’in kardeş oldukları görülmektedir. Türk Medeni Kanununun 129. maddesinde evlenmeye engel teşkil edecek olan hısımlık dereceleri gösterilmiş ve kardeşler arasındaki evlenmenin yasak olduğu belirtilmiştir. Buna rağmen yapılan evlilikler ise mutlak butlanla batıldır (TMK md 145/4). Davalılar Ali ve Selver esasen kardeş olmadıklarını, nüfus kayıtlarında yanlışlık olduğunu iddia ettiklerine göre davalılara nüfus kaydının düzeltilmesi davası açmaları için süre ve imkan tanınması, dava açtıkları taktirde bekletici mesele yapılarak sonucunun beklenmesi ve hasıl olacak sonuç uyarınca bir karar verilmesi gerekirken hatalı yorumla yazılı şekilde hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.06.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/2836, Karar No: 2017/4898, Tarih: 02.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2836 E.  ,  2017/4898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...(KAPATILAN) 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...(Kapatılan) 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/11/2015 tarih ve 2013/282-2015/221 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Adem Gönül tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin İngilizce dilinde hazırladığı "... City Of The Sultans" adlı eserde ...'un tüm tarihi, görsel dokusunu fotoğraflarla, gravürlerle anlattığını, yanına gerekli açıklamaları yaptığını, bu eserdeki fotoğraflardan 4 adedinin davalı ... tarafından hazırlanıp diğer davalılar tarafından çoğaltılan ve satışa arz edilen "Boğaziçi Kendini Anlatıyor" adlı kitapta izinsiz ve kaynak gösterilmeksizin yer aldığını, fotoğrafların davalılar tarafından kendi eserleriymiş gibi kullanıldığını, müvekkilin çoğaltma, yayma, umuma arz haklarının, ayrıca fotoğrafların boyutlarının değiştirilmesi ve bütünlüğünün bozulması suretiyle de manevi haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek tecavüzün ref'ini, FSEK'in 68 ve 70. maddeleri uyarınca şimdilik 1.000 TL maddi, 10.000 TL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar Galata Müzik Üretim Yay. İlet. Sis. Dağ. Haz. Tic. Ltd. Şti, ... ve ... vekili, şirketin ortakları olan gerçek kişi müvekkillerine husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkili şirketin davalı ... ile imzaladığı eser sipariş sözleşmesi uyarınca dava konusu eserdeki fotoğrafların diğer davalıya ait arşivden ve anonim fotoğraflardan alındığını, davaya konu fotoğrafların 1835-1900 yılları arasında çekildiğini, anonim ve kültürel miras haline gelmiş bu fotoğrafların kimin tarafından çekildiğinin bilinemediğini, kartpostal niteliği taşıdıklarını, davacının söz konusu fotoğraflarda eser sahibi olmadığını, fotoğrafların eser niteliğini dahi taşımadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., söz konusu her iki kitaptaki bir kaç resmin birbirine benzemesinin heryerde satılan kartpostallardan kaynaklandığını, iddiaları kabul etmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davalı yanın "Boğaziçi Kendini Anlatıyor" isimli eserinde kullanılan ve davacının hak iddia ettiği davaya konu 4 adet fotoğrafın, davacının işleme eser niteliğindeki eserinden kullanıldığının kanıtlanamadığı, davalının bu fotoğrafları orijinal kartpostallar veya kopya kartpostallardan temin etmiş olabileceği gibi, başka bir yayından kullanmış olmasının da mümkün olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacı tarafından meydana getirilen “... City Of The Sultans” adlı kitaptaki fotoğraflardan bazılarının davalı ... tarafından hazırlanıp davalı şirket tarafından yayınlanan “Boğaziçi Kendini Anlatıyor” isimli kitapta izinsiz olarak kullanıldığı iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminatın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davalının “Boğaziçi Kendini Anlatıyor” isimli kitabında kullanılan fotoğrafların davacının eseri olduğunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, mahkemenin 18.02.2011 tarihli kararı davacı vekili, davalı şirket vekili ve davalı ... vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 17.09.2013 tarih ve 2011/13392- 2013/15923 E.K. sayılı kararı ile "davalı ... tarafından hazırlanıp davalı şirketçe basılıp, çoğaltılan “Boğaziçi Kendini Anlatıyor” adlı kitapta davacı tarafından meydana getirilip piyasaya arzedilen “... City Of The Sultans” isimli kitaptaki dava konusu fotoğrafların aynen alınarak kullanıldığının bilirkişi raporu ile belirlendiği, bu saptama karşısında, fiziki mülkiyeti davacıya ait olan ve yine davacı tarafından meydana getirilen anılan kitapta da aynen kullanılan dava konusu fotoğrafların davacının izni olmaksızın davalı tarafça çoğaltıldığının kabulünün gerektiği, davalının yalnızca kartpostal mahiyetindeki fotoğrafları davacının hazırladığı kitaptan alarak izinsiz kullandığı, davalı ... ve davalı şirketin eyleminin 5846 sayılı Kanun'un haksız rekabet başlığı altında düzenlenen 84. maddesi kapsamında kaldığı" gerekçesiyle bozulmuş olup, mahkemece bozma kararına uyulmakla davacı yararına usuli kazanılmış hak doğmuştur. Bu itibarla, Dairemizce yapılan nitelendirme uyarınca davalı ...'in murisi ... ve davalı şirketin eyleminin 5846 sayılı Kanunun 84. madde kapsamında kaldığı gözetilip bu kapsamda değerlendirme yapılarak ulaşılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, davacının müktesep hakkını ihlal eder tarzda yazılı şekilde davanın reddine dair hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 02/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1101, Karar No: 2015/2900, Tarih: 28.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/1101 E.  ,  2015/2900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen infaz

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 17.05.2006 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının süresinde temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 26.04.2013 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nun 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/24627, Karar No: 2024/18462, Tarih: 17.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/24627 E.  ,  2024/18462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/866 - 2020/1070

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 13. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/13 - 2019/86

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı Kararında ve dairemizce de benimsenen, istikrar kazanmış yargısal kararlarda açıklandığı üzere;

Örgüte yardım suçunda kast unsuru yönünden, Yargıtay uygulamaları ve öğretideki görüşler incelendiğinde;

Bir suçun kanuni tanımında "bilerek", "bildiği halde", "bilmesine rağmen" gibi ifadelere açıkça yer veren suçlar olası kastla işlenemez (Prof.Dr. İzzet ÖZGENÇ, TCK Genel Hükümler, 7. Baskı, s. 241)

Kişi, örgütün işlediği somut fiili bilmese de terör örgütü olduğunu, sağladığı yardımın örgütün yararına kullanılacağını bilmeli ve bu irade ile hareket etmelidir. İnsani mülahazalarla yapılan yardımlar örgüte yardım suçunu oluşturmaz. Yapılacak her türlü yardımın suç olarak değerlendirilmemesi gerekir (Prof.Dr. A. Caner Yenidünya - Arşt.Görv. ... İçer, Suç İşlemek Amacıyla Örgüt Kurma, 1. Baskı, s. 56).

Örgüte yardım suçunda manevi unsurun oluşması için genel kasıt yeterli değildir. Özel kasıt ile işlenen bir suçtur. Fail örgütün amacını gerçekleştirmesine katkı sağlamak kastı ile hareket etmelidir (Yrd.Doç.Dr. Namık ... Topçu, Örgütlü Suçlar ve Terör Suçları, s. 164).

Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte bilerek ve isteyerek yardım edilmiş olması gerekir. Başka bir ifadeyle, yardım fiilinin örgütün suç işlemek amacıyla kurulmuş bir örgüt olduğu bilinerek gerçekleştirilmiş olması gerekir. Fıkra metninde geçen "bilerek" ibaresi doğrudan kastı ifade eder. Doğrudan örgüte değil de örgüt mensuplarına yardım edilmesi halinde, yardım edilen kişilerin suç işlemek amacıyla kurulmuş bir örgüt mensubu olduklarının da bilinmesi gerekmektedir. Örgüt mensuplarına yapılan yardım, aynı zamanda örgüte yapılan yardım olarak değerlendirmek gerekir. Ancak, bu yardımın örgütün amacını gerçekleştirmeye hizmet eden bir yardım olması gerekmektedir (Prof.Dr.İzzet Özgenç, Suç Örgütleri, 7. Baskı, s. 38-39).

Yukarıda yer verilen öğretideki görüşler ve Yargıtay yüksek 9. ve 16. Ceza Dairesinin geçmişteki uygulamaları göz önüne alındığında; suç örgütleri veya silahlı terör örgütlerine yardım suçunun ancak doğrudan kastla işlenebileceği, yardımın örgütün amacını gerçekleştirmeye hizmet etmesi gerektiği, örgüt üyelerine yapılan yardımın da örgüte yapılmış gibi kabul edilmekle birlikte örgüt üyesinin mensup olduğu örgütün bilinmesi ve bu yardımın da insani mülahazalarla değil örgütün amaçlarını gerçekleştirme gayesiyle yapılması hususunda ortak bir kanaat mevcuttur.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, dosya kapsamına yansıyan eylemlerinin akrabalık ilişkisi ve insani mülahazalarla gerçekleştirildiği de göz önünde bulundurulduğunda; terör örgütüne yardım etmek kastı ile hareket ettiğine dair kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Dava dosyasının 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Adana 13. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/822, Karar No: 2020/5726, Tarih: 05.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/822 E.  ,  2020/5726 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62/1, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddi

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda, İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.12.2019 tarihli ve 2019/2979 Esas, 2019/944 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan tayin edilen hükme yönelik sanık müdafi ile katılanlar vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin kurulan hüküm, sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sevk ve idaresindeki beton pompalı ticari kamyon ile, meskun mahal dışında, hız sınırının 90 km olduğu iki yönlü il yolunda seyri sırasında, önünde aynı istikamette seyreden ölen idaresindeki otomobilin arka tamponuna takip mesafesini koruyamayarak kendi aracının sağ ön farı ile ve sağa yönelen 52 metre lastik izi ile çarpması sonucu, ölenin aracının çarpmanın etkisi ile yönünü geliş istikametine dönerek yoldan çıkıp, sağda bulunan bahçe duvarını yıkarak, sanığın kamyonu ile bahçe duvarı arasında sıkışıp ağır hasarlanması şeklinde meydana gelen ve iki kişinin ölümü ile sonuçlanan olayda; önünde seyreden araç ile takip mesafesini korumayarak önünde seyreden araca süratli şekilde arkadan çarpmak suretiyle tamamen kusurlu eylemi ile iki kişinin ölümüne neden olan sanık hakkında tayin edilen temel ceza miktarında isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafi ile katılanlar vekillerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Dosya içerisinde yer alan sürücü belgesi bilgilerine göre sanığın aynı belge numarası altında A, A1, A2, C, F, B, M, C1, B1 sınıfı sürücü belgesinin bulunduğu, sanığın idaresindeki kamyon ile kazaya sebebiyet verdiği, belirtilen sürücü belgelerinden sadece C ve C1 sınıfı belge ile kamyon kullanılmasının mümkün olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında TCK'nın 53/6. maddesindeki hükümlerin uygulanmasına karar verilirken yargılamaya konu kazayı idaresindeki kamyon ile yaptığı gözetilerek sadece kamyon kullanılmasına imkan veren C ve C1 sınıfı sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafi ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5271 sayılı CMK'nın 303/1. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapmayı gerektirmeyen bu hususun aynı madde uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün TCK'nın 53/6. maddesinin uygulandığı bölümünde yer alan ''sürücü belgesinin'' ibaresinin ''C ve C1 sınıf sürücü belgesinin'' şeklinde değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 02.12.2019 tarihli ve 2019/2979 Esas, 2019/944 Karar sayılı kararına karşı yapılan temyiz isteminin isteme uygun olarak 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE; 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE; 05.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.