muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6104, Karar No: 2012/26519, Tarih: 06.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/6104 E.  ,  2012/26519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekinin 26.03.2007 günü Cihan Kuaförü işleten Cihan isimli bayanın kendisine sir ağda yaparken sıcak olarak cildine temas ettirmesi nedeniyle yüzünde yanık oluştuğunu belirterek şikayetçi olduğu, 27.03.2007 tarihli adli rapora göre de şikayetçinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığının tespit edildiği, Anamur'da geçici olarak misafirhanede kalan müştekinin çevreyi tanımadığı dikkate alındığında, adı geçen işyerini ve sanığın ismini başka bir sebeple bilmesi beklenemeyeceği gibi, sanıkla aralarında önceye dayanan bir husumetin de bulunmadığı hususları birlikte değerlendirilerek, sanığın taksirle yaralama suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken; oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 06.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25585, Karar No: 2012/21764, Tarih: 15.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/25585 E.  ,  2012/21764 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

Hüküm : 765 sayılı TCK 'nun 102/4. maddesi uyarınca düşme

2863 Sayılı Kanuna Aykırılık suçundan sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamındaki 18.02.2010 tarihli keşfe katılan serbest inşaat mühendisi bilirkişinin düzenlediği 25.02.2010 tarihli raporda Hatay ili Antakya ilçesi Maşuklu beldesinde 3. derece Arkeolojik sit alanında tek katlı betonarme karkas binanın 2-3 yıl içerisinde dış cephe boyası ve diğer dış cephe imalatlarında tadilat yapılmış olduğu, ön taraftaki ahşap pergoların onarımla birlikte yapılmış olabileceği, dava konusu yapının yeni tadilat yapılmasından dolayı görünüş itibari ile yeni yapılmış gibi olması karşısında yaklaşık 10-12 yıl önce yapılmış olabileceği belirtilmekle; dava konusu taşınmazda yapılan bahsi geçen tadilatlar yönünden suçun zamanaşımına uğramadığı gözetilmeden suç ve iddianame tarihi arasında zamanşımının gerçekleştiği gerekçesiyle düşme kararı verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suç tarihi ile iddianame tarihi arasında zamanaşımı dolduğu gerekçesiyle davanın düşmesine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7755, Karar No: 2016/3170, Tarih: 19.04.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/7755 E.  ,  2016/3170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından açılan kira sözleşmesinin haklı nedenle feshi nedeniyle kullanılamayan kiralanan için ödenen 12.500 TL beş aylık kira bedeli, 3.125 TL stopaj, 5.000 TL depozito, 25.198,50 TL. faydalı ve zorunlu imalat bedeli, 50.000 TL. manevi tazminatın tahsili istemine ilişkindir. Mahkeme davanın kısmen kabulüne karar vermiş, hüküm her iki taraf vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı kiracı ile davalı kiralayan arasında 01.12.2011 başlangıç tarihli ve 3 yıl süreli kira sözleşmesi ile dava konusu taşınmazın işyeri olarak kiralandığını, taşınmazı iş yeri olarak kullanmak için belediyeye başvurduklarında, belediye tarafından taşınmazın konut olarak kayıtlı olmasından dolayı işyeri ruhsatı alamadıklarını, işyeri olarak kullanılabilmesi için davalının tüm kat maliklerinden onay alınacağı hususunda beyan alındığını, ancak izin alınamadığından belediye tarafından ceza kesildiğini, bunun üzerine kira sözleşmesinin 30.04.2012 tarihinde feshedildiğini ve aynı tarihte taşınmazı tahliye ettiklerini, davalının sözleşmeye aykırı davranışı nedeni ile, davacı kiracı tarafından kiralanana yapılan faydalı ve zorunlu masraf tutarı 25.198,50 TL, taşınmazın kullanılmadığından ödenen 5 aylık kira bedeli 12.500 TL, stopaj bedeli 3.125 TL ve 5.000 TL depozito bedeli ile, uğranılan manevi zarar nedeniyle 50.000 TL manevi tazminatın tahsilini istemiştir. Davalı kiralayan vekili, davacı şirketin kiralananın konut olduğunu bildiğini, izin alınması için verilen sürenin yetersiz olduğunu, sözleşmeye göre faydalı masrafların talep edilemeyeceğini davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile taşınmaza yapılan faydalı masraflar bedeli 24.364,44 TL alacağın davalıdan tahsiline, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ve davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelmede:

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ve davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelmede:

a)Davacı vekili, dava dilekçesinin talep sonucu bölümünde, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, 50.000 TL manevi tazminat talebinde bulunmasına rağmen, sadece diğer talepleri tutarı olan 45.823,50 TL üzerinden harç yatırarak dava açmıştır. Karar ve ilam harcı, maktu ve nispi olmak üzere iki çeşittir. (492 sayılı Kanun m.15,21). Bu anlamda davanın maktu veya nispi harca tabi olup olmaması, kural olarak dava konusunun para ile değerlendirilebilir olup olmamasına göre değişmektedir. Nispi harç, konusu belli bir değerle (para veya yara ile değerlendirilebilen bir şey) ilgili davalarda, hüküm altına alınan değer üzerinden tarifedeki belli nisbete göre alınan harçtır (1 Sayılı Tarife, madde III/1-a). Maktu harç ise, konusu belli bir değerle tespit edilemeyen davalarda ve davanın reddine ilişkin kararlardan alınan harçtır (1 Sayılı Tarife, madde III/2-a). Harçlar Kanunu'nun 16/1. maddesinde değer ölçüsüne göre harca tabi işlerde (1) sayılı tarifede yazılı değerlerin; tescil ve tapu kayıt iptali gibi gayrimenkulün aynına taallük eden davalarda gayrimenkulün değerinin esas alınacağı öngörülmüştür.

Harçlar Kanunu'nun 32. maddesi gereğince eksik harç tamamlanmadan müteakip işlemler yapılamaz. Somut olayda, manevi tazminat istemine ilişkin dava nispi harca tabi olup, davacının 50.000 TL manevi tazminat talebi olduğuna göre, mahkemece, Harçlar Kanunu'nun 30. maddesi uyarınca buna ilişkin harcın tamamlanması için davacıya süre verilmesi, re'sen eksik harcın tamamlatılması, harç ikmal edildiğinde yargılamaya devam edilmesi, aksi halde dosyanın işlemden kaldırılması, üç ay içinde davanın yenilenmemesi halinde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, bu istemi yönünden harç tamamlatılmadan yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması doğru olmamıştır.

b) Depozito bedeline ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.12.2011 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralanan “boş iş yeri” olarak nitelendirilmiştir. Sözleşmenin özel şartlar 7. maddesinde davacı-kiracı tarafından 5.000 TL depozitonun davalı-kiralayana teslim edildiği, Yine sözleşmenin özel şartlar bölümü 8. maddesinde, kiracının kiralanan yerde işin niteliği gereği yapacağı iç ve dış dekorasyon ve diğer düzenlemelerin kiralayanın izni ile yapılacağı ve taşınmazda yapılacak değişikliklerin tahliye sırasında sökülmeden kiralayana bırakılacağı ve bu değişiklikler dolayısıyla kiralayandan bir talepte bulunulmayacağı kararlaştırılmıştır. Özgür irade ile konulmuş bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. Dosya kapsamından davacı kiracının taşınmazı işyeri olarak kullanmak üzere kiraladığı anlaşılmaktadır. Ne var ki, kiralananda kullanım amacına yönelik bir takım tadilat ve iyileştirme çalışmaları yaptıktan sonra işyeri ruhsatı alamaması nedeniyle kiralananı tahliye ve teslim etmiştir. Açmış olduğu işbu dava ile de, tahliye sonrası depozito bedelinin tahsilini talep etmiştir. Davalının ödenmeyen kira veya yan giderler olduğuna, veya taşınmazın hor kullanılmasından kaynaklı alacakları olduğuna ilişkin bir savunması olmadığına ve taşınmaz tahliye edildiğine göre depozito bedelinin iadesine ilişkin talebin ret edilmesi doğru değildir.

3-Davalı kiraya veren vekilinin faydalı imalat bedellerine ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

3-Davalı kiraya veren vekilinin faydalı imalat bedellerine ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Yargılama sırasında yapılan keşif sonucu alınan 06.11.2014 tarihli bilirkişi raporunda davacı kiracının kiralanana yaptığı, giriş merdivenleri ve sahanlığının mermerle kaplanması, vitrin yapılması, asma tavan ve karkası, zemin seramik kaplamaları, cephe kaplamaları, duvar ve tavan boyaması, elektrik tesisatının yenilenmesi, bölme duvar ve kapı yapılması, davacı firmaya ait reklam tabelası yapılması ve güvenlik kamera sistemi imalatları faydalı ve zorunlu gider kapsamında görülerek dava tarihi itibariyle 2014 yılı Çevre ve Şehircilik Bakanlığının piyasada oluşmuş rayiç değerlerine göre değeri 24.364,44 TL olarak tespit edilmiştir. Her ne kadar sözleşmede yapılan imalatların 3 yılın sonunda tahliye edilmesi durumunda kiralayana bedelsiz bırakılacağı öngörülmüş ise de, kira sözleşmesinin ruhsat alınamadığından fesh edilmiş olup ayrıca davalı tarafından tahliyeden sonra yapılan imalatların kaldırılması istenmeyip benimsenerek, taşınmaz mevcut haliyle teslim alınmıştır. Diğer yandan yerleşik uygulama, kiracının kiralanana yaptığı faydalı ve zorunlu masrafların yapıldığı tarih itibariyle 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 527. maddesi ( mülga 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun, 414. maddesi ) kapsamında vekaletsiz iş görme hükümlerine göre davalı kiracıdan isteme hakkı olduğu yönündedir. Kural olarak bu gibi zorunlu ve faydalı masrafların kira sözleşmesinin başlangıcında yapılmış olduğu kabul edilmektedir. Nitekim davacı tarafından dosyaya sunulan harcama faturaları da 2011 tarihlidir. Kiralananın tahliyesi sonunda kiraya verenler bunları benimsemiş ve kiracı aleyhine sebepsiz zenginleşme meydana gelmiştir. Bununla birlikte mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tespit edilen değerler

yapım tarihi itibariyle rayiç bedeller değil, 2014 yılı itibariyle ve belirlenmiş ve davacı kiracının kullanımdan kaynaklı yıpranma payı da düşülmemiştir. Ayrıca davalı kiralayanın savunmasında merdiven sahanlığı, vitrin ve kapının yeni kiracı tarafından yapıldığına ilişkin savunması üzerinde durulmadığı gibi, faydalı masraf olarak alınan güvenlik kamerası sisteminin tahliye sırasında sökülüp götürülüp götürülmediği ve davacı şirkete ait tabelanın davalı kiralayana ne gibi bir fayda sağlayacağı dikkate alınmamıştır. Bu durumda açıklandığı üzere mahkemece yapılacak iş, davalının sonraki kiracı tarafından yapıldığını savunduğu imalatlar ve davacı tarafından götürüldüğü belirtilen kamera sistemi ve tabela gideri konusundaki taraf delilleri dikkate alınarak ya bilirkişilerden alınacak ek raporla ya da yeniden mahallinde keşif yapılarak imalat giderlerini yapıldıkları tarih itibariyle rayiç bedeller üzerinden belirleyip varsa yıpranma payı düşülerek sonucuna göre bir karar vermekten ibaret olup eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm altına alınması doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (2 ve 3) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 19.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4129, Karar No: 2023/3777, Tarih: 29.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/4129 E.  ,  2023/3777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile sanığın beraatine dair karar

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 12.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında iftira suçundan kamu davası açılmıştır.

2. İzmir 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.04.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 6.000,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. İlgili kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 05.10.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kabulü ile fiilinin anayasal şikayet hakkı kapsamında kaldığı ve iftira kastının olmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca; ''bozma,'' görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebebi; sübuta ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın 24.09.2014 tarihinde Başbakanlık Bilgi Edinme Merkezi ( BİMER)'e katılan hakkında ihbarda bulunarak; ''katılanın kamuoyunda paralel yapı olarak bilinen ve devlet içerisinde illegal olarak örgütlenen grubun adamı olduğundan ayrıca kendisine biat etmeyenlerle sinsice uğraştığı, devlete ait ekip aracını evine gidip gelirken de şahsi işlerinde kullanarak 1500 km yol yaptığı'' yolunda iddialarda bulunduğu, söz konusu iddialar üzerine İzmir Valiliği İl polis Disiplin Kurulu tarafından müşteki hakkında kapsamlı soruşturma başlatıldığı, yapılan idari soruşturma sonucu 14.01.2015 tarih 2014/1250 suç no, 2015/52 karar numaralı kararla'' suçlamaların tamamen soyut olduğu ve sabit olmadığı'' gerekçesiyle müşteki hakkında ceza tayinine mahal olmadığına karar verildiği, sanığın, katılan hakkındaki söz konusu iddiaların yasal müracaat hakkının kullanılması kapsamında olmadığı ve katılan hakkında adli - idari soruşturma açılmasının temin amaçlı olduğu ve sanığın sabit olmayan bu isnatlarda bulunarak iftira suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinde düzenlenen iftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekmektedir. Somut olayda, sanığın katılan hakkında bir takım duyumlarının araştırılmasına yönelik başvuru yaptığı, sanığın, katılanın kuruma ait ekip aracını şahsi işlerinde kullandığına yönelik iddiası yönünden, tanık beyanlarına da yansıdığı üzere katılanın görev yerindeki hizmet aracını belli dönemlerde özellikle nöbetçi olduğu zaman diliminde kullandığının anlaşıldığı, katılanın ne şekilde kullanıldığı ancak bir soruşturma ya da inceleme sonucunda ortaya çıkarılabileceği, katılanın paralel yapı olarak bilinen ve devlet içerisinde illegal olarak örgütlenen grubun adamı olduğuna ilişkin iddiası yönünden, UYAP sistemi üzerinden yapılan araştırmada katılan hakkında İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 24.05.2019 tarihli iddianame ile silahlı terör örgütüne üye olma (FETÖ) suçundan dava açıldığı ve katılanın Kanun Hükmünde Kararname ile kamu görevinden ihraç edildiği gözetildiğinde sanığın iddiaların bir takım somut vakalara dayandığı anlaşılmakla; sanığın aşamalardaki savunmalarına, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Bölge Adliye Mahkemesince sanığın eyleminin suç işlemediğini bildiği kimselere suç atma niteliğinde olmayıp, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 74 üncü maddesinde düzenlenen şikayet ve dilekçe hakkı kapsamında kaldığı ve sanığın iftira kastı ile hareket etmediği yönündeki değerlendirmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş ve Cumhuriyet savcısının sübuta ilişkin temyiz nedeninin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 05.10.2021 tarihli kararında Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 20. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14679, Karar No: 2018/21020, Tarih: 04.10.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/14679 E.  ,  2018/21020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; 15.06.2010 tarihinden itibaren ekmek usta yardımcısı olarak çalışmaya başlamasına karşın maaşının yürürlükte bulunan Toplu İş Sözleşmesi’ne göre 2. grup ücrete çıkarılmadığını, bu işte çalıştırıldığı yaklaşık 15 ay boyunca işin niteliği 2.grup kapsamında kalmasına karşın 1.grup üzerinden maaş ve ikramiye almak zorunda bırakıldığını, davacının bu iş sürekli öne eğik şekilde yapıldığından boyun ve bel fıtığına yakalandığını, uzun süre öne eğik pozisyonda çalışması ve ‘’ağırlık kaldırması sakıncalıdır’’ şeklinde tavsiye nitelikli verilen raporu davalı işverene vermesine karşın 3 ay daha aynı işte çalıştırılan davacının 2011/Eylül ayı içinde servis personeli olarak çay ocağına verildiğini, çay ocağında çalışırken 30.01.2012 tarihinde 01.01.2012 tarihinden geçerli olacak şekilde görev değişikliği yazısı imzalatılmak istendiğini, 1 ay geriye dönük biçimde düzenlenmiş yazıyı imzalamak istemeyen davacının bunun sahtecilik olduğunu bildirmesi üzerine işten çıkarılma ile tehdit edildiğini, sonradan işten çıkarılma tehdidiyle 16 kişinin bu şekilde düzenlenmiş belgelere imza attığını öğrendiğini, davacının 2012/Mart ayı başında üretim temizlik işine verildiğini, davacının bu iş değişikliğine itiraz ettiğini, konunun Genel Müdür Yardımcısına iletildiğini, ancak sonuç alınamadığını, davacının 20.06.2012 tarihinde işyerine verdiği dilekçesinde görev tanımının yapılmasını istediğini, bunun üzerine genel müdür yardımcısı tarafından makamına çağrılarak dilekçe verdiği için işten çıkarılacağı tehdidinde bulunulduğunu, davacının 20.09.2012 tarihinde işyeri sendika temsilcisi seçildiğini, sendika temsilcisi seçilmesi üzerine genel müdür yardımcısı tarafından ‘’zamanı gelince seni yine işten çıkaracağım tek farkı biraz daha tazminat alacaksın şeklinde beyanlarda bulunduğunu’’, 12.04.2013 tarihinde üretim bölümü temizlik planı yazısının davacı tarafından ihtirazı kayıtla imzalanmak istemesi üzerine genel müdür yardımcısı tarafından ihtirazı kayıt koymasının engellendiğini, davalı işveren ve yetkililerinin tüm bu davranışlarının mobbing olarak nitelendirilebileceğini ileri sürerek manevi tazminat; birleştirilen dava dosyası ile ise; 15.06.2010-15.09.2011 tarihleri arasında çalıştığı ekmek usta yardımcısı işinde TİS in eki olan 13.05.2009 tarihli protokol ve 01.06.2011-31.05.2013 yürürlük tarihli TİS uyarınca 2.gruptan ücret alması gerektiğinin tespiti ile 2.gruptan değil 1.gruptan maaş ödenmesi nedeniyle eksik ödenen ücret ve ikramiye alacakları farkının davalıdan tahsilini talep etmiştir.