muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2377, Karar No: 2025/523, Tarih: 15.01.2025

**12. Ceza Dairesi         2023/2377 E.  ,  2025/523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/899 E., 2022/1145 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine kurulan hükmün sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 53/6, 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 03.12.2018 tarihli kararıyla yetersiz gerekçe ile paraya çevirme hükümlerinin uygulanmaması nedeniyle bozulmasına karar verildiği, bozma sonrası mahkemece sanığın taksirle öldürme suçundan TCK'nın 85/1, 62, 53/6, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 27.06.2022 tarihli kararı ile yetersiz ve yanlış gerekçe ile paraya çevirme hükümlerinin uygulanmaması nedeniyle bozulması üzerine mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6, 63. maddeleri uyarınca 18.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzeltilerek onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; "Katılanlar kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden AAÜT tarifesi gereğince belirlenen 9.200,00 - TL vekalet ücretinin hazineden alınarak sanığa verilmesine" şeklinde hatalı hüküm kurulduğuna ve bozmayı gerektirdiğine ilişkindir.

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanığın kusuru olmadığına, çarpma noktasının hatalı tespit edildiğine,seyir hızının hız tahdidinin altında olduğuna, sanığın kazayı önleyebilecek öngörebilecek durumu olmadığına, nedensellik bağının kesildiğine, ölenin giyiminin sanığın görüşünü engellediğine, ölenin tam kusurlu olduğuna, ceza miktarına, ehliyetinin geri alınmasına,eksik incelemeye dayalı kararın, tayin edilen ceza ve uygulanan hükümler bakımından da usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; saat 21:30 sıralarında sanık ...’in sevk ve idaresindeki otomobil ile yerleşim yerinde gece vakti yol çalışması nedeniyle iki yönlü kullanılan yolda Çanakkale istikametinden İstanbul istikametine seyir halinde iken olay mahalline geldiğinde istikametine göre sağ taraftan yola girerek karşıdan karşıya geçmeye çalışan yayaya yol üzerinde çarpması sonucu yaya ...'in ölümü ile neticelenen olayda, Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen raporda sanığın yönetimindeki otomobil ile mahal şartlarına göre kontrolsüz seyir halinde olduğu ve hızını kısa hüzmeli far ışıkları altındaki görüş alanını kontrol edebilecek ve tedbir alabilecek düzeye düşürüp kontrollü şekilde seyrine özen göstermediği ve belli bir mesafe kat eden yayaya tedbirsizce çarptığı, tespit edilen çarpma noktası da dikkate alındığında, ölen yaya ile aynı oranda eşdeğer kusurlu olduğunun belirlendiği ve mahkemece de eş değer kusurlu kabul edilerek sanığın TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca mahkumiyetine ilişkin kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 03.12.2018 tarihli kararı ile "yetersiz gerekçe ile sanık hakkında paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi" nedeniyle bozulduğu, bozma üzerine mahkemece TCK'nın 85/1, 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyet kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 27.06.2022 tarihli kararı ile "yetersiz ve yanlış gerekçe ile TCK'nın 50/4. maddesi gereğince paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi" nedeniyle bozulması üzerine mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek sanığın TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2020 tarihli ve 2018/12-399 Esas-2020/154 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından ... cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;

2-Katılanlar lehine hükmedilen vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılanlara verilmesi gerekirken hazineden alınarak sanığa verilmesine şeklinde hüküm kurulması,

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2020 tarihli ve 2018/12-399 Esas-2020/154 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından ... cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;

2-Katılanlar lehine hükmedilen vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılanlara verilmesi gerekirken hazineden alınarak sanığa verilmesine şeklinde hüküm kurulması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Keşan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükmün "1" nolu bendinde yer alan " sanığın amaç ve saiki" ibaresinin çıkarılması ile hükmün "9" nolu bendinde yer alan " hazineden alınarak sanığa verilmesine" ibaresi çıkarılarak yerine "sanıktan alınarak katılanlara verilmesine" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4356, Karar No: 2013/4699, Tarih: 07.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/4356 E.  ,  2013/4699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı vakıf bünyesinde 01.01.1987-06.04.2009 tarihleri arasında göz hekimi olarak çalıştığını, davalı vakfa ait kliniğin ... Göz Sağlık Hizmetleri adlı kuruma devredildiğini, devir işleminin 06.04.2009 tarihinde tamamlandığını, yeni işverenin davacıyı eski personelin davalı yetkililerinin çalışanların bundan böyle yeni işveren tarafından istihdam edileceklerini bildirdiğini, yeni işveren davacı ile sözleşme imzalamak istediğinde, davalı vakıf ile yaptıkları anlaşmaya göre eski personelin kıdem haklarından sorumlu olmadıklarını, kıdem tazminatı talebini davalıya yapmaları gerektiğini söylediğini, davacı göz kliniğinin yetkili doktoru olduğundan ve yeni işverenin kendisi ile sözleşme imzalamak istemesi üzerine, davalı da net bir cevap vermediğinden, davacının 18.03.2009 tarihli ihtarı ile iş şartlarında doğacak esaslı değişikliği kabul etmeyeceğini, işyerinin üçüncü şahsa devri sonrası için kıdem hakkının davalı tarafından ödenmeyerek zarara uğratılacağının kesinlik kazanması üzerine iş sözleşmesini tazminatlı olarak feshettiğini, bu ihtardan sonra davalı ve yeni işveren arasındaki anlaşma kapsamında işyeri devrinin gecikmesi ve davacının işyerinin yetkili göz hekimi olması sebebiyle davacının hizmet sözleşmesinin feshe rağmen devam ettiğini, davacının 06.04.2009 tarihine kadar çalıştığını, bu tarihte devir ve ruhsat işlemlerinin tamamlandığını, davalının bu tarihe kadar olan ücretinin de davalı tarafından ödendiğini, ihtar tarihinden sonra çalışma devam ettiğinden 18.03.2009 tarihli feshin geçerliliğini kaybettiğini, iş sözleşmesinin 06.04.2009 tarihinde sona erdiğinin kabulü gerektiğini, eski işverenin işyerinin devri halinde yeni işverenle birlikte sorumluluğu bulunduğunu belirterek kıdem tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının ... Ltd. Şti. ile 16.03.2009’da iş sözleşmesi imzaladığını, ardından 18.03.2009 tarihli ihtarla ihbar süresi tanımadan iş sözleşmesini feshetmiş olduğunu, bu sebeple ihbar tazminatı talep edemeyeceğini, devir alan işveren tarafından iş sözleşmesi feshedilmediğinden davacının kıdem tazminatı hakkının da olmadığını, iş sözleşmesinin davacı tarafından haksız olarak ihtarin tebliğ olunduğu 26.03.2009 tarihinde feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının çalıştığı vakfa ait ... Turaç Göz Merkezinin dava dışı ... Göz Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti.'ne devredilmesi üzerine davacının 18.03.2009 tarihli ihtarname ile yeni işveren tarafından kıdem ve özlük haklarının kabul edilmemesi ve davalı vakfın bu konuda bildirimde bulunmaması, bu durumun iş şartlarında esaslı değişiklik yaratacağını, bu sebeple iş sözleşmesini fesih ettiğini bildirerek 06.04.2009 devir tarihine kadar çalışmaya devam ettiği, devrin gerçekleşmesi üzerine de 07.04.2009 tarihinden itibaren dava dışı ... Göz Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti. nezdinde çalışmaya devam ettiği, devralan şirketin davacının devam eden haklarını kabul etmediğini bildirerek yazılı belge imzalatmak istemesi üzerine davacının iş sözleşmesini haklı olarak feshettiği gerekçesiyle, istek hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarına yürürlüğü devam eden, 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi gereğince kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı da vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı da vermez.

Somut olayda, davacı işçi göz hekimi olarak davalıya ait işyerinde çalışmaktayken, işyeri dava dışı şirkete işletme ruhsatı, tüm ekipman, donanım ve tefrişat ile birlikte devredilmiştir. Devir öncesi işçinin haklarının ihlal edileceği endişesiyle 18.03.2009 tarihli fesih bildirimi işverence işleme konulmamış, davacı fiili olarak çalışmasına devam etmiştir. Dosya içeriğindeki belgelere göre, davalı ile dava dışı şirket arasında yukarıda belirtilen şekilde işyeri devri olgusu gerçekleşmiştir. Devir sözleşmesindeki düzenlemeler, devreden ve devralan arasındaki iç ilişkiye yönelik olup, anılan yasal hükümlerdeki devralan işverenin sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Davacı, dava dışı devralan nezdinde çalışmasını sürdürmektedir. İş sözleşmesi devam ettiğinden, feshe bağlı bir alacak olan kıdem tazminatı talep edilemez. Davanın reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13319, Karar No: 2020/2697, Tarih: 11.03.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/13319 E.  ,  2020/2697 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Gizliliğin ihlali

Hüküm : CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince beraat

Gizliliğin ihlali suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdur kavramı gibi kanunda açıkça tanımlanmamış olan “suçtan zarar görme” kavramının, gerek Ceza Genel Kurulu gerek Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında; “suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali” olarak anlaşılıp uygulandığı, buna bağlı olarak da dolaylı veya muhtemel zararların, davaya katılma hakkı vermeyeceğinin kabul edildiği, bu hususun, Ceza Genel Kurulunun 11.04.2000 tarihli ve 65–69, 22.10.2002 tarihli ve 234–366, 04.07.2006 tarihli ve 127–180, 03.05.2011 tarihli ve 155–80, 21.02.2012 tarihli ve 279–55, 15.04.2014 tarihli ve 599-190, 28.03.2017 tarihli ve 214-206 sayılı kararlarında; “dolaylı veya muhtemel zarar, davaya katılma hakkı vermez” şeklinde açıkça ifade edildiği ve Ceza Genel Kurulunun 25.03.2003 tarihli ve 41–54 sayılı kararında da “tazminat ödenmesi, itibar zedelenmesi ve güven kaybı” gibi dolaylı zararlara dayanarak kamu davasına katılmanın olanaklı olmadığının kabul edilmesi karşısında, sanık hakkında adliyeye karşı işlenen gizliliğin ihlali suçundan açılan kamu davasında; sanığa atılı suçun koruduğu hukuki yarar ve niteliği itibariyle şikayetçiler ... ile ...’nın sanığa yüklenen suçun mağduru olmadıkları ve suçtan doğrudan zarar görmemeleri nedeniyle davaya katılma hakları bulunmadığı gözetilmeksizin davaya katılmalarına karar verilmiş olması hukuki değerden yoksun olup, hükmü temyiz yetkisi vermeyeceğinden, şikayetçiler vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE, 11.03.2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Gizliliğin ihlali suçundan sanık ...’ın beraatine ilişkin hükmün, katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizce;

Sanık hakkında adliyeye karşı işlenen gizliliğin ihlali suçundan açılan kamu davasında; sanığa atılı suçun koruduğu hukuki yarar ve niteliği itibariyle şikayetçiler ... ile ...’nın sanığa yüklenen suçun mağduru olmadıkları ve suçtan doğrudan zarar görmemeleri nedeniyle davaya katılma hakları bulunmadığı gözetilmeksizin davaya katılmalarına karar verilmiş olması hukuki değerden yoksun olup, hükmü temyiz yetkisi vermeyeceğinden, şikayetçiler vekilinin temyiz isteminin reddine oyçokluğuyla karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre;

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre;

Sanık ... hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen iddianame ile; Bugün Gazetesinin 04.07.2014 tarihli nüshasının 11. sayfasında “Herşeyi Paralel Yaptı!!!”, “17 ve 25 Aralık dosyaları” başlıklarıyla yayımlanan ve sanık tarafından kaleme alınan yazılarda, şikayet dilekçesinde sanığa yüklenen iftira ve hakaret suçlarının yasal unsurlarının oluşmadığı; ancak, “17 ve 25 Aralık dosyaları” başlıklı yazıda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2012/656 sayılı soruşturma dosyasının şüphelileri ve şüpheliler arasında teknik takibe takılan konular hakkında bilgi verilip, şikayetçiler ... ile ...’yı suçlayan ifadeler kullanılarak, soruşturma evresinde yapılan işlemlerin içeriğinin açıklandığı belirtilerek gizliliğin ihlali suçundan kamu davası açılmıştır.

Yargılamada şikayetçiler ... ile ...’nın davaya katılmalarına karar verilerek, daha sonra müsnet suçtan sanığın beraatine karar verilmiştir.

Dairemizin; sanığa atılı adliyeye karşı işlenen gizliliğin ihlali suçunun koruduğu hukuki yarar ve niteliği itibariyle şikayetçilerin, sanığa yüklenen suçun mağduru olmadıkları ve suçtan doğrudan zarar görmedikleri, bu sebeple katılma hakları bulunmadığından temyiz itirazlarının reddedildiği görüşüne katılmak mümkün değildir.

Kamu davasına katılma CMK'nın 237. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre “Mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanlar,…kamu davasına katılabilirler.” Mevzuatımızda adliyeye karşı işlenen suçlarda kamu davasına katılmayı engelleyen veya diğer bir suç bakımından bir sınırlama getirmemiş, ilke olarak şartların varlığı halinde tüm suçlar yönünden kamu davasına katılma kabul edilmiştir. Ancak kanunda “suçtan zarar gören” ve “mağdur” kavramlarının tanımı yapılmamıştır. Zararın maddi veya manevi olduğu hususunda da bir ayırıma tabi tutulmamış ve sınırlandırılmamıştır. Uygulamada ise “suçtan zarar görme” kavramı “suçtan doğrudan zarar görmüş bulunma hali” olarak anlaşılıp uygulanmaktadır.

Soruşturmanın gizliliğini ihlal suçunda korunan hukuki yarar, sadece adliyenin ve adli makamların korunmak istenmesi düşüncesi ile ceza muhakemesinin en temel kurallarından olan soruşturmanın gizli yapılması değildir. Soruşturma evresinin gizliliğinin ceza adaletinin doğruluk, dürüstlük ve gerçeğe ulaşma ilkelerine uyulması için bir zorunluluk olduğu, her şeyden önce suçsuzluk karinesinin sağlam tutulabilmesi yönünden de vazgeçilmez nitelikte olduğu, buna uyulmadığı takdirde, ülkemizde ve yabancı ülkelerde örneklerine rastlandığı üzere yargısız infazlar sonucu insanların ızdıraplara sürüklendiği ve suçsuzluk karinesinin lafta kalacağı aşikardır.

Burada kanun koyucu suçun koruma alanının sınırlarını çizerken özellikle iki alana vurgu yapmıştır. TCK’nın 285. maddesinin Gerekçesi’nde, “Medya, suçlar hakkında bilgilenerek halkın bilgi edinme ihtiyacını karşılamak görevindedir.” Ancak “…medya mensupları, bu konularda doğru haber elde edemediklerinde öteden beri devşirilen ve çok kere yanlış olan bilgileri halka yansıtmakta ve insanların en temel hakkı olan suçsuzluk karinesini ihlal etmekte ve soruşturma da zarar görmekte ve delillerin yok edilmesi hususunda, elbette ki istemeden şüphelilere yardım sağlanmış olmaktadır” denilerek medya mensuplarının haber verme hakkının sınırları çizilmeye çalışılmıştır.

Müştekiler/katılanlar ... ve ..., dosyamızdaki olayda, gazetede yayımlanan yazıyla soruşturma, devamında kovuşturma yapılmadan ve iddialar yargı kararına bağlanmadan, yolsuzluk yaptıklarından bahsedilmesi ve gizli kalması gereken bilgilerin soruşturmadan alınarak ifşa edilmesi nedeniyle soruşturmanın gizliliğini ihlal suçunun mağdurları ve zarar görenleri olmuşlardır. Dolayısıyla ilk derece mahkemesinin davaya katılma kararı vermesi yerindedir.

Açıklanan nedenlerle dairemizin temyiz isteminin reddine ilişkin kararla ilgili çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/2436, Karar No: 2021/5609, Tarih: 31.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/2436 E.  ,  2021/5609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Beraate dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcısı "sanık ...’un 2015/1195 no.lu hazırlık tahkikatı sırasında tevil yollu ikrarı ve toplanan deliller nazara alındığında TCK’nin 106/2-a kapsamında kalan silahla tehdit suçunu işlediği hususunda kuvvetli deliller olmasına rağmen sanık ... hakkında mahkumiyet yerine beraat kararı verilmesi" şeklinde temyiz talebinde bulunmuş ise de birleştirilen yargılama dosyasında sanık ... hakkında silahla tehdit suçundan açılmış bir kamu davası ve verilmiş bir karar bulunmadığı nazara alındığında; inceleme ve temyiz konusunu oluşturan hüküm bulunmadığından dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1568, Karar No: 2010/1485, Tarih: 16.02.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/1568 E.  ,  2010/1485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 30.3.1988- 26.11.1993 tarihleri arası hizmetlerinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı; 30.03.1988-26.11.1993 döneminde gelir vergisi mükellefi olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalışması nedeni ile 15.04.1992 tarihinde 0596097903 Bağ Kur sicil numarası altında 600.000TL prim ödediğini, ancak bu primin tescile konu edilmediğini, dolayısı ile bu sürenin sigortalılık süresine dahil edilmediğini belirterek; 30.03.1988-26.11.1993 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ Kur sigortalısı olduğunun tesbitini talep etmiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden davacının 30.03.1988-26.11.1993 döneminde vergi kaydının bulunduğu, davacı tarafından 0596097903 Bağ Kur sicil numarası altında 15.04.1992 tarihinde Vakıflar Bankası Pendik Şubesine 600.000 TL olmak üzere 1. basamaktan prim ödendiği anlaşılmaktadır.

Davacının 30.03.1988-26.11.1993 döneminde vergi kaydı bulunduğuna göre 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesine göre davalı kurumca resen Bağ- Kur sigortalısı sayılması gerekir. Kurumun herhangi bir başvuruya gerek olmaksızın re’sen tescil yükümlülüğü bulunmaktadır.Davacı anılan dönemle ilgili olarak 0596097903 Bağ Kur sicil numarası altında 15.04.1992 tarihinde Vakıflar Bankası Pendik Şubesine 600.000 TL olmak üzere 1. basamaktan prim ödendiğine göre prim ödemesinin tescil talebi yerine geçtiğinin kabulü zorunludur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.