muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6326, Karar No: 2018/8320, Tarih: 18.12.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/6326 E.  ,  2018/8320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Hükmü temyiz eden davalılar vekilinin adli yardım talebinde bulunması üzerine; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 24/11/2016 gün ve 2016/7344 E. - 15073 K. sayılı adli yardım isteminin reddine dair verdiği karara davalılar vekili tarafından itiraz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yerel mahkeme hükmünün davalılar vekilince adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 24/11/2016 gün ve 2016/7344 E. - 15073 K. sayılı kararı ile adli yardım taleplerinin reddine ve temyiz harç ve başvuru harcı ile giderlerinin tamamlanması için geri çevrilmesine ilişkin karar verilmiş, bu karara davalılar vekilinin yaptığı itiraz üzerine, dosya HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli olan Dairemize gönderilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334 ve devamı maddeleri uyarınca adli yardım talebinde bulunan kimse, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispat etmek (yoksulluk şartı) ve davada veya talepte haklı olduğu yolunda kanaat uyandırmak zorundadır (haklı olma şartı).

Aynı Kanunun 334. maddesinin ikinci fıkrasına göre ise; tüzel kişilerin adli yardımdan yararlanabilmesi sadece kamuya yararlı dernek ve vakıflarla sınırlıdır. Kanunda adli yardımdan yararlanacak kişiler arasında sayılmadığı için sermaye şirketleri adli yardımdan yararlanamaz.

Aynı Kanunun 336/2. maddesine göre de; adli yardım talebinde bulunacak kişi, yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalı şirket yönünden; ticari şirket olması nedeniyle yukarıda anılan kanun hükmü gereği adli yardımdan yararlanma hakları bulunmamaktadır.

Gerçek şahıslar yönünden ise, adli yardım istemine dair dilekçenin ekinde sunulan belgelerden adli yardım talebinde bulunan davalı gerçek şahısların ödeme gücünden yoksun olduğu hususunda yeter kanaat oluşturmamıştır. Bu durum karşısında davalılar vekilinin itirazının HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca kesin olarak reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar vekilinin itirazının 6100 sayılı HMK'nın 337. maddesinin, 11.04.2013 kabul tarihli, 30.04.2013 tarih ve 28633 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan 6459 sayılı Kanunun 23. maddesiyle değişik ikinci fıkrası uyarınca kesin olarak REDDİNE 18/12/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25893, Karar No: 2013/17520, Tarih: 12.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/25893 E.  ,  2013/17520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bakanlığa bağlı Selçuk Devlet Hastanesinde temizlik ihalelerini kazanan değişik firmalarda aralıksız çalıştığını, bu çalışmalarının emeklilik tarihine kadar devam ettiğini, iş sözleşmesinin emekli olması sebebi ile sona erdiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ve fazla çalışma alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı ve husumet itirazında bulunarak, davalı idarenin asıl işveren konumunda olmadığını, işin ihale yoluyla başka bir işverene verildiğini, üçüncü şahıslara ihale yoluyla yaptırılan hizmetlerden dolayı müvekkil idarenin asil işveren sıfatıyla dava dilekçesindeki sayılan yükümlülüklerden sorumlu tutulmasının mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna itibar edilerek, davacının iş sözleşmesi ile Sağlık Bakanlığına bağlı Selçuk Devlet Hastanesinde yapılan ihaleler doğrultusunda şirketler nezdinde temizlik işçisi olarak çalıştığı, dava dışı şirketler ile davalı bakanlık arasındaki ilişkinin asıl işveren-alt işveren ilişkisi olduğu, işçilik alacaklarından davalı Bakanlığın da sorumlu olduğu ve davacının iş sözleşmesinin emeklilik sebebi ile sona erdirildiği, tazminat ve işçilik alacakları bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki iş sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez.

İş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; davacının alt işverenler nezdinde ... Selçuk Devlet Hastanesinde çalıştığı ve emeklilik sebebi ile iş sözleşmesini feshettiği tartışmasızdır. Mahkemece davacının çalışma dönemine ilişkin tüm hizmet alım sözleşmeleri, alt işveren işyeri kayıtları getirtilmeli, bundan sonra dosya yeniden bilirkişiye tevdi edilerek işyeri kayıt ve belgelerine göre davacının iddia ettiği fazla çalışmasının olup olmadığı araştırılıp belirlenmeli, şirketler tarafından davacıya kıdem tazminatı ödemesi yapılıp yapılmadığı, yıllık izinlerin kullandırılıp kullandırılmadığı tespit edilmeli, davalı Bakanlığın ve davacının çalıştığı dava dışı şirketlerin sorumlu oldukları çalışma süreleri ve miktarları belirtilmeli, işyeri kayıt ve belgelerine değer verilmez ise bunun dayanakları gösterilerek gerekçelendirilmeli ve bundan sonra tüm deliller yeniden bir değerlendirilmeye tabi tutularak hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen yönler dikkate alınmaksızın yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda ödenmesi gereken faiz mevduata uygulanan en yüksek faizdir. Faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır. Yaşlılık, malullük aylığı ya da toptan ödeme almak için işyerinden ayrılma halinde işçinin bağlı bulunduğu kurum ya da sandığa başvurduğunu belgelemesi şarttır. Bu halde faiz başlangıcı da anılan belgenin işverene verildiği tarihtir.

Davacının emeklilik sebebi ile iş sözleşmesini feshettiği ve kuruma başvurduğunu işverene belgelediği tarih dosya içeriği ile denetlenmemektedir. Davacının kuruma başvurduğunu işverene belgelediği tarihi gösteren tüm kayıt ve belgeler celp edilmeli, eğer böyle bir belge yoksa kıdem tazminatına dava tarihinden faize hükmedilmelidir. Bu yön gözetilmeden kıdem tazminatına fesih tarihinden faiz işletilmesi hatalı olmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 12.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6011, Karar No: 2019/12204, Tarih: 03.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/6011 E.  ,  2019/12204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi mala zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından ve sanıklar ..., ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında ise suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan verilen beraat kararlarına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nin 165/1, 31/3. maddesinde tanımlanan suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 maddelerine göre hesaplanan 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımının sorgu tarihi olan 04/04/2013 tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hırsızlık suçunun konusu ile mala zarar verme suçunun konusunu oluşturan suça konu motosiklete ilişkin korunan hukuki yarar tek olduğundan ve sonuç hüküm mahkeme değerlendirmesindeki gibi benzer olduğundan, yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ile konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından ve sanıklar ... ile ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

3- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ile konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından ve sanıklar ... ile ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

a- 03/09/2012 tarihli teslim-tesellüm tutanakları, müşteki beyanları ve dosya kapsamına göre; ikametinin bahçesinde bulunan motosikletin 19.08.2012 tarihinde çalınmasının ardından müştekinin yapmış olduğu araştırma sonucu, ...'in himayesinde yakalaması üzerine şikayetçi olması neticesi beyanları alınan ... ile ... suça konu motosikleti ...'den 250 TL'ye aldıklarını ve 150 TL masraf yapıp, iki gün sonra ...'e sattıklarını beyan ettiklerinin ve ...'in de adı geçenlerin beyanlarına benzer şekilde beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında; soruşturma aşamasında düzenlenen 27/09/2012 tarihli tutanak ile ..., ... tarafından farklı beyanda bulunmasına dair tehdit edildiğinin belirtildiğine ilişkin tutanak tanzim edildiğinin, ... ve ... benzer şekilde ...'den 250 TL'ye suça konu motosikleti satın aldıklarını beyan ettiklerinin ve motosikletin bulunduğu sırada plakasının sökülmüş, motor ve şasi numaralarının kazınmış olması hususlarının birlikte değerlendirilmesi neticesinde suça sürüklenen çocuğun suçtan kurtulmaya dönük beyanlarına itibar edilmeden mevcut deliller hep birlikte değerlendirilerek; ...'un üzerine atılı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarının sübuta erdiği kabul edilerek, eylemlerine uyan TCK'nın 142/1-e ve aynı Kanun'un 116/1 maddesi gereği cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

b- Sanıklar ... ile ... hakkında ise; ...'in suça konu motosikleti, plakasız ve ruhsatsız şekilde değerinin çok altında ...'den satın aldıktan sonra ...'e şase numarası silinmiş ve rengi değişmiş halde benzer şekilde sattığının anlaşılması karşısında; sanıkların belirtilen hali ile suça konu motosikletin suç eşyası olduğunu bildikleri veya bilebilecek durumda oldukları değerlendirilerek, eylemlerinin TCK'nın 165/1 maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 03.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13333, Karar No: 2010/388, Tarih: 26.01.2010

5. Ceza Dairesi 2009/13333 E., 2010/388 K.

**5. Ceza Dairesi 2009/13333 E., 2010/388 K.**

**- BELLİ HAKLARI KULLANMAKTAN YOKSUN BIRAKILMA

- DELİLLERİN TARTIŞILMASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 23 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 49 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 182 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 216 ]

- 2659 S. ADLİ TIP KURUMU KANUNU [ Madde 7 ]

- 2659 S. ADLİ TIP KURUMU KANUNU [ Madde 23 ]

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık Ü... U...’un yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, Kadıköy 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.03.2009 gün ve 2007/162 Esas, 2009/64 Karar sayılı re’sen de temyize tabi olan hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık ve müdafii ile O Yer C.Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Genel ahlakın kesin olarak gerekli kıldığı hallerden olması nedeniyle 5271 sayılı CMK.nun 182/2. maddesi uyarınca verilen duruşmanın kapalı yapılması kararları duruşmanın bir kısmının veya tamamının kapalı yapılmasını gerektirip, aynı maddenin 3. fıkrası ise hükmün açık duruşmada açıklanmasını zorunlu kıldığı halde anılan yasa maddesine aykırı olarak hükmün kapalı duruşmada açıklanması suretiyle aleniyet ilkesinin ihlali,

Delillerin tartışılması başlığıyla duruşmada sonuç çıkarma evresini düzenleyen 5271 sayılı CMK.nun 216. maddesine göre deliller ortaya konup tek tek tartışıldıktan sonra uyuşmazlığı çözecek ve hüküm verecek olan mahkemeye ışık tutmak üzere taraflara istemleri aranmaksızın maddede belirtilen sıra dahilinde son kararın nasıl olması gerekeceği hususunda görüşlerini belirtme imkanı verilmesi gerektiği halde hükmün tefhim edildiği oturumda Cumhuriyet Savcısından esas hakkındaki mütalaası, katılandan ise sanık ve müdafii tarafından ibraz edilen yazılı savunmalara karşı diyecekleri sorulmayarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Adli Tıp Kurumu Kanununun 7 ve 23. maddeleri gereği usulüne uygun teşekkül etmeyen ihtisas kurulu raporuna dayanılarak karar verilmesi,

TCK.nun 103/6. maddesinde 15 yıldan az olmamak üzere hapis cezası öngörülüp aynı Yasanın 49/1. maddesine göre de ceza üst sınırının 20 yıl olarak ifade edilmesi karşısında, aynı Yasanın 103/4. maddesi ile belirlenen cezanın ayrıca artırıma tabi tutulmak suretiyle fazla ceza tayini,

5237 sayılı TCK.nun 53/1-c maddesinde yer alan velayet hakkını kötüye kullanmak suretiyle yaşı küçük kızına karşı nitelikli cinsel istismar suçunu işleyen sanığın, cezanın infazından sonra başlamak üzere aynı Yasanın 53/5. maddesi uyarınca hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkiyi kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

5237 sayılı TCK.nun 53/1-c maddesinde yer alan velayet hakkını kötüye kullanmak suretiyle yaşı küçük kızına karşı nitelikli cinsel istismar suçunu işleyen sanığın, cezanın infazından sonra başlamak üzere aynı Yasanın 53/5. maddesi uyarınca hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkiyi kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafii ile O Yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan re’sen de temyize tabi hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22755, Karar No: 2016/5881, Tarih: 18.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/22755 E.  ,  2016/5881 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının 01.10.2008-28.02.2011 tarihleri arasında 5510 sayılı Yasanın 4/1-b maddesi kapsamında sigortalı olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

17.03.2009-30.04.2009, 24.04.2010-01.11.2010 ve 02.11.2010-28.02.2011 tarihleri arasında 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi kapsamında, 01.10.2008-28.02.2011 tarihleri arasında 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi kapsamında sigortalılığı bulunan davacının, 18.03.2009-28.02.2011 tarihleri arasındaki 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendine tabi zorunlu sigortalılığının 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine tabi sigortalılığı ile çakıştığı anlaşılmaktadır.

Davada öncelikle çözülmesi gereken sorun, davacının çakışan dönemde hangi yasal düzenleme çerçevesinde sigortalı olduğu hususudur.

Davanın yasal dayanağı, ihtilaf konusu dönemde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi ile aynı Yasanın 53. maddesidir. 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi gereğince “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan, … Tarımsal faaliyette bulunanlar, …” sigortalı sayılmışlardır.

Sigortalılık hallerinin birleşmesini düzenleyen 53. maddenin birinci fıkrasında ise, sigortalının, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde yer alan sigortalılık hallerinden birden fazlasına aynı anda tabi olmasını gerektirecek şekilde çalışması halinde; öncelikle aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında, (c) bendi kapsamında çalışması yoksa ilk önce başlayan sigortalılık ilişkisi esas alınarak sigortalı sayılacağı belirtilmiştir.

Bu bağlamda 5510 sayılı Yasanın 53. maddesinde, 13.02.2011 tarihli 6111 sayılı Kanunun 33. maddesi ile yapılan değişiklik üzerinde de durmakta yarar vardır. Anılan değişiklik ile, 53. madde “Sigortalının 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde yer alan sigortalılık statüleri ile (c) bendinde yer alan sigortalılık statüsüne aynı anda tabi olacak şekilde Kanun kapsamına girmesi halinde öncelikle aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında, (a) ve (b) bentlerinde yer alan sigortalılık statülerine tabi olacak şekilde Kanun kapsamına girmesi halinde ise aynı maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı sayılır..." şeklinde