muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1267, Karar No: 2021/906, Tarih: 08.02.2021

2-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, İtiraz Hakem Heyeti kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; davalıya trafik sigortalı araçta muavin olarak bulunan (yolcu konumunda olmayan) davacının zararının karayolu yolcu taşımacılığı mali sorumluluk sigortası teminatı kapsamında kalmadığı da gözetildiğinde, zarardan davalının sorumlu olduğuna ilişkin kabulde bir isabetsizlik görülmemesine; KTK'nun 109/2. maddesindeki uzamış ceza zamanaşımı içinde dava açılmış ve ıslah yapılmış olduğundan, zamanaşımının sözkonusu olmamasına; kaza nedeniyle davacıda oluşan maluliyet ile oranının, kaza tarihi itibariyle yürürlükte olan mevzuata uygun biçimde belirlendiği uzman bilirkişi heyeti raporunun benimsenmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına; SGK Başkanlığı'nın 05.01.2021 tarihli yazı cevabıyla, kaza nedeniyle davacıya yapılmış rücuya tabi ödeme bulunmadığı bildirildiğinden, bu sebeple tazminattan indirim yapılmayışının yerinde görülmesine; davalı vekilinin, Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararında belirlenen vekalet ücretlerine karşı itirazda bulunmadığı ve bu yönden kararın kesinleştiği de dikkate alındığında, vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının yerinde görülmemesine göre; davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile İtiraz Hakem Heyeti kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 40. Hukuk Dairesi'nin 18.02.2020 tarih, 2019/1657 E.- 2020/329 sayılı kararının KALDIRILMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile İtiraz Hakem Heyeti kararının ONANMASINA; dosyanın İlk Derece Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 4,90 TL kalan onama harcının davalıdan alınmasına, 08.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/408, Karar No: 2013/5812, Tarih: 20.05.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/408 E.  ,  2013/5812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2008 yılında yapılan kadastro sırasında ...Köyü 101 ada 292 parsel sayılı, 2295,13 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile ... adına tesbit edilmiş, satışla davacıya geçmiştir. Davacı ..., taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup; taşlık, kayalık ve çalılık olduğunu, zilyetlik koşullarının oluşmadığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil davası açmıştır. Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptal edilerek Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4/3. maddesine göre yapılan orman tahdidi, eski ve yeni tarihli memleket haritaları, amenajman planı ve hava fotoğraflarının uygulanmasına dayalı araştırma inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla, çekişmeli parselin orman kadastrosu sınırları dışında orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiş ise de öncesinin makilik yerlerden olduğu, 1990 yılı memleket haritasında, çalılık göründüğü ve 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde belirtilen zilyetlik koşullarının oluşmadığı belirlenerek Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesinde ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesiyle 3402 sayılı Kanuna eklenen "Kadastro işlemi ile oluşan tesbit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” şeklindeki 36/A maddesi ve 17. maddesi ile eklenen "Bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” şeklindeki geçici 11. maddesi hükümleri gereğince davalı aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinden, karar harcının davalıya yükletilmesi doğru değil ise de, bu hususlar hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu nedenle; hükmün 2. bendinin çıkartılarak yerine; ''3402 sayılı Kanunun 6099 sayılı Kanun ile değişik 36/A maddesi ile geçici 11. maddesi gereğince davalıdan karar harcı alınmasına yer olmadığına'' cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 20/05/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6931, Karar No: 2016/6338, Tarih: 15.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/6931 E.  ,  2016/6338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1,62,52/2,53/1-2-3,58/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür

Sanık ve haklarında verilen hüküm temyize gelmeyen ... ile ...’un ... da beklemekte olan şikayetçinin şoförlüğünü yaptığı ... plakalı ticari taksiye müşteri olarak bindikleri, ... Lisesi önünde aracı durdurup bazı kişilerle konuşmaya başladıkları, konuşmaların uzaması üzerine "Paramı verin ben gideyim" diyen şikayetçiye, “eve çıkalım, evden para alıp ücretini vereceğiz” dedikleri, bunun üzerine ... adresi önünde eve geldiklerini söyleyip araçtan indikleri, kısa bir süre sonra geriye dönüp “evde 50 TL varmış, para üstü olarak 20 TL var mı” diye sormaları üzerine şikayetçinin cebinden çıkartıp eline aldığı 20 TL parayı ani bir hareketle çekip alarak olay yerinden uzaklaştıkları, sanığın taksi ücretini ödeyecekmiş gibi davranışlarla şikayetçinin 30 TL taksi parasını ödememek suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğine ilişkin kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11357, Karar No: 2017/25410, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/11357 E.  ,  2017/25410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6736, Karar No: 2010/12973, Tarih: 05.07.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/6736 E.  ,  2010/12973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 12 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 05.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/31183, Karar No: 2018/1361, Tarih: 27.02.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/31183 E.  ,  2018/1361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Birleşen 2009/390 E sayılı dosyada nitelikli dolandırıcılık suçundan beraat

2014/225 E sayılı ana dosyada resmi belgede sahtecilik suçundan beraat

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili ve vekalet ücretine hükmedilmesine karar verilmesi ile sınırlı olmak üzere sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Birleşen 2009/390 E sayılı dosyada; 30.08.2009 tarihli iddianame ile ... 'in hastalığı nedeniyle Mersin Devlet Hastanesine gittiği, görevlilere yeşil kartının süresinin dolmuş olduğunu, bu konuda kendisine yardım edip edemeyeceklerini sorduğu, görevlilerin herhangi bir şekilde yardımcı olamayacaklarını belirttikleri, bu esnada hastanede daha önce temizlik işlerinde çalışmış olan sanık ...'in ... 'e "ben sana yardımcı olurum" diyerek nüfus cüzdanını ve 3 adet fotoğrafını istediği, sonrasında sanık ...'in ... 'e ait fotoğrafı kendi nüfus cüzdanı üzerine koyarak fotokopi çektirdikten sonra kendisi adına tanzim edilmiş yeşil kart ile ... 'in hastaneye giriş kaydını yaptırdığı ve ... 'in sanık ...'e ait yeşil kart ile genel cerrahi servisinde tedavisinin ve ameliyatının gerçekleştirildiği, bu suretle sanığın kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia olunduğu,

Sanığın yargılanmakta olduğu ana dosyada ise ; 07.10.2010 tarihli iddianame ile sanık ...'in, sosyal güvencesi olmayan ... ,...'ün kimlik numarası ile barkot alıp 20/10/2009 tarihinde cildiye kliniğinde muayene ettirdiği ve ...adına Bağkur Sigortalısı olarak 91004942 protokol nolu reçeteyi aldığı ve reçete edilen ilaçları eczaneden ...'ün adıyla imzalayıp almak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğinin iddia olunduğu olaylarda;

Birleşen 2009/390 E sayılı dosyada ... 'in sanığa ait yeşil kartı ve kendi resminin bulunduğu sanığa ait kimlik fotokopisini kullanması şeklindeki eyleminde; yeşil kart ve kimlikte bulunan resimlerin ... 'e ait olmadığının ilgili kurum tarafından yapılacak basit bir denetimle belirlenebileceği, bu sebeple yasanın aradığı hileli davranış unsurunun gerçekleşmemesi karşısında sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükmünde; sanığın yargılanmakta olduğu ana dosyada ise, suça konu sahte reçete aslının bulunamaması nedeniyle aldatma kabiliyetinin bulunup bulunmadığının tespit edilememesi karşısında; unsurları itibariyle oluşmayan resmi belgede sahtecilik suçundan verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin atılı suçların oluştuğuna ilişkin temyiz itirazlarının ve sanık müdafii olarak duruşmalara katılan Av. ...'ün dosyaya sunmuş olduğu bir vekaletnamesinin bulunmaması nedeniyle vekalet ücretine karar verilmesine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükümlerin ONANMASINA, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1439, Karar No: 2021/1388, Tarih: 11.11.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1439 E.  ,  2021/1388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 25. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karar davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; davalıların müvekkilinin fazladan harcırah aldığı iddiasıyla yaptıkları şikâyetler nedeniyle başlatılan soruşturma sonucunda üyesi bulunduğu TMMOB Jeofizik Mühendisleri Odasında disiplin kovuşturması açılmasına yer olmadığına dair karar verildiğini, yapılan asılsız şikâyetin müvekkilinde derin üzüntüye sebebiyet verdiğini, manevi tazminat isteme koşullarının oluştuğunu ileri sürerek 7.500TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... cevap dilekçesinde; açılan davayı kabul etmediğini, Anayasa ile güvence altına alınan şikâyet hakkını kullandığını, şikâyet ve beyanlarında davacının kişilik haklarını ihlal eder herhangi bir beyanının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

6. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; açılan davayı kabul etmediklerini, şikâyet dilekçesinde davacının kişilik haklarını ihlal eder bir ifadelerinin bulunmadığını, Anayasal şikâyet hakkının kullanıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

7. Ankara 25. Asliye Hukuk Mahkemesinin 05.11.2014 tarihli ve 2014/65 E., 2014/714 K. sayılı kararı ile; davalı tarafından yapılan şikâyetlerin Anayasa ile güvence altına alınan hak arama özgürlüğü sınırları içerisinde kaldığı, yapılan şikâyetlerde doğrudan davacının kişilik haklarına saldırı niteliği taşıyan bir beyan bulunmadığı, dolayısıyla olayda manevi tazminat koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 25.02.2016 tarihli ve 2015/4347 E., 2016/2425 K. sayılı kararı ile;

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 25.02.2016 tarihli ve 2015/4347 E., 2016/2425 K. sayılı kararı ile;

‘‘…Şikâyet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Anayasa’nın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın “Temel Haklar ve Hürriyetlerin Niteliği” başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmış bulunmaktadır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmış, 25. maddesinde kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı ifade edilmiş, TBK’nun 58. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlenmiştir.

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikâyet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikâyeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikâyet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikâyetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Somut olaya gelince; davalıların ayrı ayrı imzalarını taşıyan 11.06.2013 tarihli şikâyet dilekçelerinde “09.08.2011 tarihli JFMO yönetim kurulu toplantısında alınan 13 Ağustos 2011 Cumartesi akşamı Kocaeli Şube Başkanlığı tarafından verilecek iftar yemeğine Yönetim Kurulu II. Başkanı ... ve Yönetim Kurulu üyesi yazman ...'in katılmasına ve zorunlu masraflarının karşılanması kararı alınmıştır. 13.08.2011 tarihinde Yönetim Kurulu üyesi Sayın ... ve ... birlikte otobüs ile Kocaeli'ne gitmiştir. Aynı gün akşam aynı araç ile ben, ... ve yazman ... ile birlikte gece Ankara'ya dönülmüştür. Söz konusu katılımla ilgili şahsım bir gün yol harcırahı almama rağmen üye ...'in 3 gün yol harcırahı aldığı bilinmektedir. Konunun araştırılarak oda bütçesinden fazla alınan yol harcırahı ile ilgili gerekli işlemlerin yapılmasını; arz ve talep etmekteyim. Şahitler ... – ...” yazılı olduğu görülmüştür.

Taraflar TMMOB Jeofizik Mühendisleri Odasının üyeleridir. Davalıların dava konusu edilen şikâyetlerinin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturup oluşturmayacağının tartışılması, bu yapılırken de tarafların sıfatları ve konumları, şikâyetin içeriği, delilleri, tarihi ve sonuçları gibi hususların değerlendirilmesi gereklidir. Davacı ile davalılardan ..., odanın yönetiminde birlikte görev yapmakta olup, 2011 yılı Ağustos ayında, Kocaeli Şubesi tarafından düzenlenen iftar yemeğine katılmak üzere yönetim kurulu tarafından görevlendirilmişlerdir. Yemeğe her ikisi de katılmıştır. Aradan iki yıla yakın bir zaman geçtikten sonra tanık beyanlarından anlaşıldığı üzere odanın yönetim seçimlerine az bir zaman kala davalılar ayrı ayrı oda yönetim kuruluna verdikleri ancak kelimesi kelimesine aynı dilekçeleri ile “iftar yemeğine katılan üyelere bir günlük harcırah verildiği halde ...'in üç günlük harcırah alması nedeniyle oda bütçesinden fazladan alınan harcırah ile ilgili gerekli işlemlerin yapılmasını” istemişlerdir. Davalılar davacının fazla harcırah aldığı konusundaki şikâyetlerini bu yöndeki duyumlarına dayandırmışlardır. Yönetim kurulunun 27.07.2013 günlü kararı ile şikâyet konusu hakkında soruşturmacı tayin edilmiş, yapılan soruşturma sonunda 25.10.2013 tarihli rapor ile “iftar yemeğine katılan ...'e diğer katılımcılar gibi ( ..., ..., ...) iki günlük yol harcırahı ödendiği konu ile ilgili iddialar yanlış olup disiplin kovuşturması açılmasına yer olmadığı” belirtilmiş, yönetimin 28.12.2013 günlü toplantısında da şikâyet ile ilgili kovuşturma açılmasına yer olmadığına karar verilmiştir.