muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8560, Karar No: 2023/2842, Tarih: 09.05.2023

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının dava konusu bonoya ilişkin imza itirazının bulunmadığı, her ne kadar davacı taraf dava konusu bononun teminat bonosu olduğunu ve borcu olmadığını iddia etmiş ise de dava konusu bononun teminat bonosu olduğuna dair üzerinde herhangi bir ibare olmadığı, davacı tarafça söz konusu bononun teminat bonosu olduğu ve anlaşmaya aykırı olarak doldurulduğunun yazılı deliller ile ispat edilemediği, davacı tarafça dava konusu bononun boş olarak verildiği iddiası karsısında sonradan senedin bedel kısmında tahrifat yapıldığı iddiasının çelişkili olduğu ve bu iddianın dinlenemeyeceği, dava konusu senette malen kaydı bulunduğu ve davacının dava konusu malları almadığını yazılı deliller ile ispat etmesi gerektiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava dilekçesini tekrar ederek bölge adliye mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, ceza davasını ve bilirkişi raporunu dikkate almadığını, bu hali ile eksik değerlendirme yapıldığını ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kıymetli evraktan kaynaklı menfi tespit istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 72 nci madde ve devamı

3. Değerlendirme

Uyuşmazlık, kambiyo senedinden kaynaklı menfi tespit istemine ilişkin olup şikayet üzerine Ceyhan Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma neticesinde iddianame düzenlenerek kamu davası açılmıştır. Ceza dosyasında alınan bilirkişi raporunda ise senette tahrifat yapıldığı belirlenmiş olup ceza davası sonucunda verilecek karar eldeki menfi tespit dosyasını da etkileyeceğinden, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 74 üncü maddesi gözetilmek üzere Ceyhan 2. Asliye Ceza Mahkemesi 2018/517 E. sayılı dosyanın sonucunun beklenilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm tesisi doğru olmamıştır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Takdir olunan 8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11026, Karar No: 2015/3545, Tarih: 05.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/11026 E.  ,  2015/3545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 11. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2012/249-2013/350

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; 01/02/2011 ila 31/02/2012 tarihleri arasında davalı şirkete gönderilen faturalarda, tahsil edilen kayıp-kaçak bedeli üzerinden ayrıca %2 TRT payı (3093 sayılı TRT gelirleri kanunu gereğince %1 Enerji Fonu (5784 sayılı kanunun 13. maddesi gereğince alınması gereken) ve %5 Belediye Tüketim Vergisinin (Belediye Gelirleri Kanunu uyarınca) alınmadığını, ancak kayıp-kaçak bedeli üzerinden hesaplanan bu bedellerin davacı tarafından ilgili kurumlara ödendiğini, 01/02/2011 ila 31/02/2012 tarihleri arasına tekabül eden miktarın aslının (KDV ile birlekte) 24.998,40 TL, faizinin ise 314,98 TL olduğunu, bedelin davalı tarafından ödenmemesi üzerine icra takibine geçtiklerini, davalının takibe itiraz ettiğini, icra takibine itirazın iptali ile %20 icra inkâr tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 01/02/2011 ila 31/02/2012 tarihleri arasında kayıp-kaçak bedeli üzerinden hesapladığı, TRT payı (%2), Enerji Fonu ve Belediye Tüketim Vergisi istemesinin (KDV ile birlikte) yersiz olduğunu, davacı tarafından düzenlenen tüm faturaları düzenli olarak ödediklerini, müvekkili şirketin davacıya hiçbir borcu da kalmadığını, faturalar incelendiğinde içeriğinde TRT fonu, enerji fonu Belediye

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 01/02/2011 ila 31/02/2012 tarihleri arasında kayıp-kaçak bedeli üzerinden hesapladığı, TRT payı (%2), Enerji Fonu ve Belediye Tüketim Vergisi istemesinin (KDV ile birlikte) yersiz olduğunu, davacı tarafından düzenlenen tüm faturaları düzenli olarak ödediklerini, müvekkili şirketin davacıya hiçbir borcu da kalmadığını, faturalar incelendiğinde içeriğinde TRT fonu, enerji fonu Belediye

Tüketim Vergisi olduğunun da görüleceğini, davacı taraf ile sözleşme sona erdikten epey bir süre sonra Danıştay 13. Dairesinin ve EPDK'nun kararlarını gerekçe göstererek sözleşme döneminde ödenen fatura bedellerinde enerji fonu, TRT payı ve Belediye Tüketim Vergisi'ni noksan tahakkuk ettirdiği iddiası ile haksız olarak dava konusu faturayı müvekkili şirkete tebliğ ettiğini, davacı tarafın kayıp-kaçak bedeli ve kayıp-kaçak bedeli üzerinden tahakkuk ettirdiği miktarları talep etme hakkını aynı zamanda sözleşmenin 4. maddesine dayandırmakta olduğunu, maddede davacı tarafın “Elektrik Piyasası Kanunu, ilgili mevzuat çerçevesinde ve EPDK tarafından uygulanması kararlaştırılan her türlü vergi resim harç v.b kalemleri aylık olarak faturaya ilave edecektir” hükmü bulunmakta olduğunu, kayıp-kaçak bedelinin; vergi resim ve harç v.b bir bedel olmayıp tamamen teknik ve ticarî bir kayıp olduğunu, oluşumunda ise müvekkili şirketin hiçbir kusurunun bulunmadığını, elektrik enerjisi tedariki ve tüketimine ilişkin sözleşmenin iki taraflı ve “sözleşme serbestisi” ilkeleri kapsamında düzenlenen bir akit türü olup, sözleşmeye bağlılık (ahde vefa) ilkesi gereğince her iki tarafın sözleşme hükümlerine bağlılığının esas olduğunu, kamu düzenine ve emredici hukuk kurallarına aykırı olmamak kaydıyla rekabet ortamında ticarî kazanç amacıyla hareket eden davacı şirketin sözleşmenin 5. maddesinde tespit edilen enerji birim fiyatının hesaplanmasında yeni bir girdi yaratmak imkânı bulunmaması gerektiğini, dağıtım şirketlerinin yasal olarak kendi sorumlu oldukları bedelleri (kayıp-kaçak v.s) tüketicilerden talep edemeyeceklerini, açıklanan nedenlerle haksız ve hukukî dayanaktan yoksun davanın reddine, dava konusu alacağının %20 sinden az olmamak üzere davacı tarafın tazminata (kötüniyet tazminatı) mahkum edilmesine, yargılama giderleri ile avukatlık ücretinin de davacı tarafa yüklenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; 24.998,40 TL asıl alacağa davalı yanca yapılan itirazın yerinde olmadığı, kayıp-kaçağın enerji kayıpları olarak kabul edilmesi gerektiğini ve davacı dağıtım şirketinin kayıp-kaçak ve kayıp-kaçak bedeli üzerinden hesap edilecek vergi, fon ve KDV tahsilinin yerinde olduğunu, bilirkişi tarafından hesap edilen alacağın (24.998,40 TL asıl alacak, 314,98 TL işlemiş faiz olmak üzere) 25.313,38 TL olduğunu, talep edilen miktarın, sözleşme hükümlerine ve Danıştay kararlarına da uygun olduğu gerekçesiyle davalının itirazının iptali ile 25.313,38 TL alacağın avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, asıl alacağın %20 oranına denk gelen miktar üzerinden icra inkâr tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık; kayıp-kaçak bedeli üzerinden, %2 TRT payı, %1 Enerji Fonu, %5 Belediye Tüketim Vergisi ve bu bedeller üzerinden KDV alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır. Kayıp-Kaçak bedelinin; elektrik dağıtım şirketleri tarafından abonelerden alınamayacağı yönündeki Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21/05/2014 tarih, 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararından (17/12/2014 tarih, 2014/7-1884 Esas, 2014/1045 Karar sayılı kararla “Karar Düzeltme Kanun Yolundan da geçen) sonra; Dairemizin istikrar kazanmış uygulamasına göre; Elektrik abonelerinden alınmakta olan;

Kayıp-kaçak bedelinin; elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin, kayıp-kaçak hedefi oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedel olduğu, 20/02/2001 tarihli 4628 Sayılı Kanunun 1/1., 4/1., 10/05/2006 tarihli 5496 Sayılı Kanunun 6., geçici 9., 14/03/2013 tarihli 6446 Sayılı Kanunun 1/1.,5/4., 17/1., 4., 27., geçici 1., maddeleri ve bu kanunların temel amaçları çerçevesinde çıkarılan yönetmelikler ve kanunun verdiği genel yetkiye dayanılarak alınan EPDK Kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde alınmakta olduğu,

Kayıp-kaçak bedelinin EPDK tarafından çıkarılan Kurul kararları ve tebliğleri ile belirlendiği,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının, Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesinde; “Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştireleceği veya kaldırılacağı, Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisinin Bakanlar Kuruluna verilebileceği”,

20/01/2001 tarih 4628 sayılı ve 14/03/2013 tarih 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunlarının; Amaç, Kapsam ve Tanımlar başlıklı 1. maddelerinin 1. fıkralarında; elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre fâaliyet gösteren, mâli açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetim yapılmasının sağlanmasının amaçlandığı,

İlgili mevzuatta amaçlanan hususun; 1 kwh elektrik enerjisinin kullanıcılara ulaşıncaya kadarki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme yetkisi ve görevi verilmediği,

Elektrik dağıtım şirketlerinin EPDK Kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları kayıp-kaçak bedelinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayî, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiğini, oysaki; Türkiye Cumuriyeti Anayasasının 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, nitekim elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payınında kanunla getirildiği ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmekte olduğu, Elektrik Piyasası Kanunun temel amaçları çerçevesinde getirilen ve EPDK Kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanunun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmediği,

Gerekçeleriyle; kayıp-kaçak bedelini dağıtım şirketlerinin elektrik abonelerin faturalarına yansıtılamayacağına karar verilmiştir.

Ayrıca; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairece de benimsenen YHGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile kaçak kullanılan elektrik bedellerinin abonelerden tahsili yoluna gitmenin, hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmayacağı, öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurları olduğu, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulünün mümkün olmadığı,

Gerekçeleriyle; kayıp-kaçak bedelinin faturalara yansıtılamayacağına (nihaî şekilde) karar verilmiştir.

Somut olayda ise; 31/01/2011 ve 30/06/2011 tarihleri arasındaki (24) adet faturada (davalıdan) tahsil edilen 264.813,73 TL kayıp-kaçak bedeli üzerinden, %2 TRT payı, %1 Enerji Fonu, %5 Belediye Tüketim Vergisi ve bu bedeller üzerinden hesaplanacak KDV'nin alınmadığı sabittir.

Gerekçeleriyle; kayıp-kaçak bedelinin faturalara yansıtılamayacağına (nihaî şekilde) karar verilmiştir.

Somut olayda ise; 31/01/2011 ve 30/06/2011 tarihleri arasındaki (24) adet faturada (davalıdan) tahsil edilen 264.813,73 TL kayıp-kaçak bedeli üzerinden, %2 TRT payı, %1 Enerji Fonu, %5 Belediye Tüketim Vergisi ve bu bedeller üzerinden hesaplanacak KDV'nin alınmadığı sabittir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun bahsi geçen kararına ve Dairenin istikrar kazanmış (21/05/2014 tarihinden sonra) uygulamasına göre aslının alınmamasına karar verilen bir bedelden (kayıp-kaçak), %2 TRT Payı, %1 Enerji Fonu, %5 Belediye Tüketim Vergisi ve bu bedeller üzerinden hesaplanacak KDV'nin alınması mümkün değildir.

Hâl böyle olunca; mahkemece; yukarıda belirtilen ilke ve esaslar doğrultusunda inceleme yapılarak, aslının alınmamasına karar verilen bir bedel üzerinden hesaplanan dava konusu bedellerin tahsilinin mümkün olmadığı nazara alınarak, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, davalının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1951, Karar No: 2015/875, Tarih: 22.04.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/1951 E.  ,  2015/875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Somut olayda; şikayetçi... Ticaret Türk Anonim Şirketi ile sanık arasında imzalanan 30/04/2008 tarihli ariyet sözleşmesine istinaden sanığa ... İlçesinde bulunan işyerinde şikayetçi şirkete ait dondurma vs. gibi gıda maddelerinin satılması amacı ile bir adet derin dondurucunun teslim edildiği, taraflar arasında imzalanan ariyet sözleşmesinin 9. maddesi uyarınca sanığın işyerini devretmesi halinde durumu bir hafta öncesinden şikayetçi şirkete bildirmek zorunda olduğu ve şikayetçi şirketin yazılı onayı alınmadan suça konu derin dondurucunun bir başkasına devredilemeyeceği, buna karşın sanığın 13/11/2009 tarihli işletme hakkının devri sözleşmesi ile işyerini devretmesine karşın kendisine teslim edilen derin dondurucuyu şikayetçi şirkete iade etmediği, bu şekilde söz konusu eşyayı teslim amacı dışında kullandığı anlaşılmakla, sanığın atılı suçtan mahkumiyetine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

1-Gerekçeli karar başlığında, suç tarihinin sanığa ait işyerinin, içerisinde şikayetçi şirkete ait derin dondurucu da olduğu halde 3. bir kişiye devredildiği tarih olan 13/11/2008 olması gerekirken, sanıkla şikayetçi şirket arasında imzalanan ariyet sözleşmesinin tarihi olan 30/04/2008 olarak yanlış gösterilmesi,

2-Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesi hükmüne aykırı olarak aynı maddenin 1., 2. ve 3. fıkralarının uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; gerekçeli karar başlığında yer alan suç tarihinin 13/11/2008 olarak düzeltilmesi, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4521, Karar No: 2015/17947, Tarih: 21.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/4521 E.  ,  2015/17947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siverek 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2014

NUMARASI : 2013/409-2014/229

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosya kapsamındaki kamulaştırma evrakına göre, bir kısım davacıların murisi olan S. O. 'a tebliğe çıkarılan kamulaştırma evrakının 10.08.1977 tarihinde H. D. tarafından, diğer davacıların murisi olan S. D. 'a tebliğe çıkarılan kamulaştırma evrakının ise annesi H. D. tarafından tebliğ alındığına dair şerh düşüldüğü anlaşıldığından, mahkemece, tebligat tarihinde muris S. D. ile onun adına tebligatı alan annesi olduğu belirtilen H. D. 'ın ve yine muris S. O. ile onun adına tebligatı alan dayısı olduğu belirtilen H. D. 'in aynı çatı altında birlikte oturup oturmadığının HMK'nin 164. maddesine göre ön sorun olarak resen araştırılıp, gerekirse bu konuda taraflara da delillerini bildirme imkanı tanınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucunda karar verilmesi,

2) Dava konusu taşınmazların kamulaştırılmasına ilişkin davacıların murisleri S. O. ve S. D. ' ın ihtilafsız bedeli alıp almadıkları, davalı idareden ve ilgili banka şubesi ile şubenin bağlı olduğu bölge müdürlüğünden sorulup, varsa buna ilişkin makbuzlar istenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucunda karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan açıklanan nedenlerle, hükmün H.U.M.K. 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13482, Karar No: 2020/12946, Tarih: 17.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/13482 E.  ,  2020/12946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun, inşaat şantiyesinde malzemelerin konulduğu konteynerdan malzeme çalma şeklindeki eylemine uyan, TCK'nın 142/1-b, 31/2 maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nev'i itibariyle, TCK'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık zamanaşımının, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 12/06/2012 tarihi itibariyle durduğu ve denetim süresi içerisinde 15/10/2012, 18.11.2012, 09.04.2013, 07.01.2013 tarihlerinde yeniden suçların işlemesi nedeniyle zamanaşımının yeniden işlemeye başladığı nazara alındığında, 13.01.2011 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmesi nedeniyle davanın düşürülmesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davalarının CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 17/11/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2167, Karar No: 2013/5996, Tarih: 16.04.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/2167 E.  ,  2013/5996 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1-birinci ve ikinci cümle, 62/1, 52/2,

51/1-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Muhafaza görevini kötüye kullanma suçunda failin muhafaza edilmek üzere kendisine resmen teslim olunan rehinli veya hacizli veya herhangi bir nedenle el konulmuş malı teslim amacına uygun olarak muhafaza ve istenildiğinde iade yükümlülüğünün bulunduğu, cezalandırılabilecek eylemin tipe uygun hukuka aykırı bir ... olması gerektiği;

Somut olayda, hacizli malların yeni adresindeki evinde mevcut olduğunu iddia eden sanığın mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı araştırılıp belirlendikten sonra hukukî durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 16.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.