muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14173, Karar No: 2018/5133, Tarih: 26.04.2018

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Yukarıda açıklanan hükümler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacıya satın aldığı dairenin fiilen hangi tarihte teslim edildiğinin dolayısıyla ayıbın niteliğine göre ayıp ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığının tesbiti önem arzetmektedir. Mahkemece, otoparkların sözleşmede taahüt edilen sayıda yapılmaması, eksik iş olarak nitelendirilmiş ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Ancak mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, kapalı otopark açısından bu alana ayrılan bölümün bir kısmının teslim tarihinden sonra bölünerek kipa alışveriş merkezine tahsis edildiğinin açıklandığı gözetildiğinde, davacının satın aldığı dairenin davacıya fiilen teslim edildiği tarihte kapalı otopark alanında taaahhüt edilen sayıda park alanının yapılıp yapılmadığının belirlenmesi, yapılmamamışsa; teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalı tarafa ayıp ihbarında bulunmadığı gözetilerek bu talebin reddine karar verilmesi, aksi halde yani teslim tarihinde taahhüt edilen sayıda kapalı otoparkın yapıldığı ancak sonrasında bir kısmının kipa alışveriş merkezine tahsis edildiğinin anlaşılması halinde de, bu tahsis tarihinin belirlenerek sonucuna uygun bir kararın verilmesi gerekir. Mahkemece, yanlış değerlendirme ile eksik ifa olması nedeni ile de ihbar şartının aranmayacağına ilişkin kabulü ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17077, Karar No: 2023/8890, Tarih: 07.11.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/17077 E.  ,  2023/8890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2657 - 2019/878

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 ... Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 ... Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.05.2018 tarihli ve 2016/246 Esas, 2018/153 ... Kararı ile, sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 ... ... Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 ... Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 ... Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkumiyet kararı verilmiştir.

2. İlk derece mahkemesi kararının sanık müdafii tarafından istinafı üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2018/2657 Esas, 2019/878 ... Kararı ile, sanık hakkında verilen hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Bölge adliye mahkemesi kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 19.10.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle:

1. İlk derece mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının eksik araştırma ve incelmeye dayalı olarak verildiğine,

2. Sanığın örgüt evlerinde kaldığı ve ev abiliği yaptığı iddiasının esas alınarak mahkumiyet kararı verilmesinin kabul edilemez olduğuna,

3. Atılı suçun unsurlarının oluşmadığına,

4. Sanığın ByLock IP lerine bağlandığına dair teknik inceleme raporlarının yeterli olmadığından hükme esas alınamayacağına,

5. Tanık beyanlarının soyut nitelikte olduklarına, mahkemede dinlenilmediklerinden beyanlarının hükme esas alınamayacağına,

6. Sanığın örgütsel üyelik anlamına gelebilecek bir bağlılığı olmadığına, bu nedenle kendi iradesiyle kaldığı evden ve örgütten ayrılarak Haziran 2106'da memleketi olan Kahramanmaraş iline gittiğine,

7. Sanığın en baştan kolluk ifadesinde tüm bildiklerini anlatığına, bu nedenle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

8. Sair temyiz sebepleri ve sair hususlara, ilişkindir.

III- OLAY VE OLGULAR

6. Sanığın örgütsel üyelik anlamına gelebilecek bir bağlılığı olmadığına, bu nedenle kendi iradesiyle kaldığı evden ve örgütten ayrılarak Haziran 2106'da memleketi olan Kahramanmaraş iline gittiğine,

7. Sanığın en baştan kolluk ifadesinde tüm bildiklerini anlatığına, bu nedenle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

8. Sair temyiz sebepleri ve sair hususlara, ilişkindir.

III- OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediğinden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına göre, İlk Derece ve Bölge Adliye Mahkemesinin kararlarında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak eksiksiz yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmediğinden, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2018/2657 Esas, 2019/878 ... Kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 ... Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 ... Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 ... Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4167, Karar No: 2015/5105, Tarih: 26.05.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/4167 E.  ,  2015/5105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Devrek İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/11/2014

NUMARASI : 2014/55-2014/109

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatmış olduğu icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine davalı borçlunun yasal süresinde itiraz etmesi üzerine davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı tarafından, Devrek İcra Müdürlüğünün 2014/850 Esas sayılı takip dosyasında, 15.04.2014 tarihli takip talebi ile aylık 60 TL'den 2012 yılı Şubat ayı ila 2014 yılı Nisan ayı arasındaki 27 aylık kira parası toplamı 1.620 TL'nin işlemiş faiziyle birlikte tahsili ve tahliye isteminde bulunulmuştur. Davalı borçlu,süresi içinde vermiş olduğu itiraz dilekçesinde, kiraları davacının banka hesabına ödediğini savunmuştur. Mahkemece,takip konusu kira paralarının takip talebinden önce ödendiği gerekçesiyle davayı reddetmiştir.

Dosyada mevcut ödeme belgeleri (banka kayıtları) incelendiğinde, bazı ödemelerin ne için yapıldığına(kira ödemesi olup olmadığına), kira ödemesi olduğu yazılı olanların ise hangi ay kirası olup olmadıklarının yazılı olmadığı görülmüştür. Mahkemece, bu ödemelerin tümünün takip konusu döneme ait kira ödemesi olarak kabulü doğru değildir. Mahkemece, ödeme belgelerindeki açıklama bulunmayan ödemelerin kira ödemesi olup olmadığı, kira ödemesi ise hangi ay kirası olduğu hususunda davacı alacaklıya sorulması ve hasıl olacak sonuca göre takip konusu döneme ait ödeme olup olmadığının tespiti gerekmektedir. Davacı tarafından yapılan ödemelerin dava tarihinden önce yapılmış olanları yönünden 6098 sayılı TBK 100. maddesi gereğince gerekli mahsup yapılarak varsa dava tarihindeki bakiye borç üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddi doğru olmadığı gibi ayrıca bir kısım takip alacağının 30 günlük ödeme süresinden sonra ödendiğinin tespiti halinde ise temerrüt olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği de dikkate alınarak sonucuna göre itirazın kaldırılması ve tahliye talepleriyle ilgili bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile tüm taleplerin reddine karar verilmesi doğru değildir.

./..

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18506, Karar No: 2013/10568, Tarih: 17.06.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/18506 E.  ,  2013/10568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiraya veren tarafından kiracıya karşı açılan kiralanan araçta meydana gelen hasar bedeli, araçta oluşan değer kaybı ve yoksun kalınan kazanç kaybı istemine ilişkindir. Mahkemece davannı kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, taraflar arasındaki araç kira sözleşmesi gereğince davalıya araç kiralandığını ve 04/10/2010 tarihinde hasarsız olarak teslim edildiğini,davalının kiralamış olduğu aracı 05/10/2010 tarihinde iade ettiğini, kiralama bitiminde yapılan kontrol ve tespitler sonucu araç motorunun kilitlenmiş olduğu ve motordaki arızaya aracın hararet gördükten sonra kullanıma devam edilmiş olmasının sebep olduğunun tespit edildiğini,davalı tarafından sözleşmeden doğan kira konusu eşyayı özenle kullanma yükümlülüğüne aykırı hareket edilerek müvekkili şirketin zarara uğratıldığını belirterek, söz konusu kullanım hatası kaynaklı hasar nedeniyle müvekkili şirkete ait araçta oluşan 1.000 TL değer kaybı,1.534 TL kazanç kaybı ve 5.679,97 TL yapılan masraf olmak üzere toplam 8.213,97 TL zararın tazminine karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili;müvekkilinin, kiralanan araç ile 70 km yol gitmeden aracın direksiyonunun hiç bir belirti vermeden kilitlendiğini, davacının aracı ayıplı olarak teslim ettiğini, araçta ileri sürülen arızanın kullanım kaynaklı olmayacağını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Taraflar arasındaki 04/10/2010 başlangıç tarihli kira sözleşmesi gereği sözkonusu aracın davalı kiracıya teslim edildiği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Söz konusu araç kiracının kullanımda iken arızalanmıştır. Mahkemece uyuşmazlığa ilişkin bilirkişi incelemesi yaptırılmış, alınan raporda, motor arızasının aracın seyir halindeyken kendi arızası nedeniyle meydana geldiği ve arızada dış bir etkenin rolünün olmadığı, tamirat sırasında değiştirilen parçalar değerlendirildiğinde aracın motorunun kilitlenmesine soğutma sıvısının azalmasının neden olduğunun tespit edildiği,dava konusu olayda davalı sürücünün seyir halindeyken gösterge paneline dikkat etmediği, araçtaki motor arıza ikaz ışığını zamanında fark etmediği veya gereken özeni göstermediği ve araçtaki motor arızasının sadece soğutma suyu sıcaklığının kaybıyla sınırlı kalmasını önleyerek büyümesine ve tüm motorun arızalanmasına neden olduğu,bu nedenle araçta motor arızası oluşmasında

davalı sürücünün % 100 oranında tam kusurlu olduğu, davacının toplam zararının 6.580 TL olduğu belirtilmiştir. Mahkemece bilirkişi raporu hükme esas alınarak sonuca gidilmişse de bilirkişi raporu hükme esas alınacak nitelikte değildir. Aracın kiralama süresi gözetildiğinde, davacının aracın arızalanmasında kusuru olup olmadığı araştırılmamıştır. Aracın servis kayıtları getirtilerek aracın düzenli olağan bakımının yaptırılıp yaptırılmadığı, araçtaki motor kilitlenmesinin bu bakımla ilgisinin olup olmadığı araştırılarak kusur durumu belirlendikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru değildir.

Hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 17.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/292, Karar No: 2011/1689, Tarih: 17.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/292 E.  ,  2011/1689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 7. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/09/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kadastroca tespit harici bırakılan 15750 m²'lik taşınmazla ilgili olarak davalının açmış olduğu zilliyetlikten tescil davasının retle sonuçlandığını, taşınmazın kültür arazisi olduğunun belirlendiğini ileri sürerek, Hazine adına tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davayı kabul etmiştir.

Dahili davalı, çekişmeli taşınmazın belediye adına tescili gerektiğini bildirmiştir.

Mahkemece, davanın dayanağını oluşturan dosyada verilen kararın kesinleşmediği gerekçesiyle dosyanın esasının kapatılmasına karar  verilmiştir.

Karar, davacı vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, kadastro harici bırakılan yerin tescili isteğine ilişkin olup, daha önce kişi tarafından Bala Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan davanın reddine karar  verildiği ve bu aşamada henüz kesinleşmediği, bu arada çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin idari bakımdan sınır değişikliği neticesinde Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisine alındığı ve davacı Hazine tarafından bu defa anılan husus gözetilerek eldeki davanın açıldığı, mahkemece kişinin açmış olduğu davanın  kesinleşmediği nedeniyle esas kapatılarak dosyanın Bala Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine ve Bala Asliye Hukuk Mahkemesi dosyasının kesinleşmesini takiben tekrar mahkemeye gönderilmesine karar  verildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki; davanın devamı sırasında idari sınırlarda yapılan değişiklik sebebiyle taşınmazın içinde bulunduğu yerin başka bir yer mahkemesi yetkisine girdiğinin anlaşılması halinde mahkemece yapılacak iş yetkili olan mahkemeye devir kararı vermekten ibarettir. O halde, Bala Asliye Hukuk Mahkemesince verilen karar kesinleşmediğinden önce idari sınırlardaki değişiklik sebebiyle Bala Asliye Hukuk Mahkemesince devir  kararı verilerek dosyanın yetkili olan Ankara Mahkemelerine gönderilmesi gerekeceği açıktır. Diğer taraftan, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 18.maddesi hükmü uyarınca açılacak  davaların hasımsız  açılması olanaklı iken gerçek kişiye husumetin tevcih edilmesi, onun da davayı kabul etmesi sonucuna etkili olmayıp 18.maddede öngörülen koşulların araştırılmasına mani teşkil etmez.

Hal böyle olunca, ileri sürülen deliller toplanarak, taşınmazın 3402 Sayılı Yasanın 18.maddesi kapsamında tescile tabi yerlerden olup olmadığının saptanması, ondan sonra işin esası bakımından bir karar  verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacının, temyiz  itirazları yerindedir, kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  17.2.2011  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15458, Karar No: 2008/769, Tarih: 24.01.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/15458 E.  ,  2008/769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Küpdüşen Mahallesi 103 ada 17 parsel sayılı 1419 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden ağaçlık niteliğiyle kazandırıcı zamanaşımı yoluyla davalılar adlarına tesbit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin tespit gibi davalılar adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre orman kadastrosu yapılmıştır.

Mahkemece davanın reddine dair verilen karar dosyadaki delillere uygun düşmemektedir.

Şöyle ki; uzman bilirkişiler ... ... ve ... tarafından hazırlanan raporda çekişmeli taşınmazın (A) işaretli 1078.96 m2 bölümünün 1959 tarihli memleket haritasında yeşil renkli alanda kaldığı, bu bölümün eğiminin % 60 olduğu ve üzerinde orman toprağında bulunması gereken kök, kesik kök kalıntısı, ölü örtü ve humus tabakası bulunduğu, bu nedenle orman sayılan yerlerden olduğu, (B) bölümünün ise (340.24 m2) eğiminin % 20 olduğu, memleket haritasında ormansız açık alanda kaldığı, üzerinde ormana ilişkin bulgulara rastlanmadığı, bu nedenle orman sayılmayan yer olduğu açıklanmasına rağmen mahkemece gerekçe gösterilmeden taşınmazın tamamı hakkında açılan davanın reddine karar verilmiştir. Çekişmeli taşınmaza kuzey yönden komşu olan 11 parselin mahkemenin 2007/227 sayılı dosyasında davalı olduğu ve bu taşınmazın da aynı biçimde batısındaki bölümün orman alanında, doğusunun açık alanda kaldığı, bu nedenle davanın kısmen kabulüne karar verildiği ve aynı gün dairede temyiz incelemesi yapılarak (2007/15460 E. sayılı) kararın onandığı anlaşılmaktadır.

O halde; uzman bilirkişiler tarafından eski tarihli resmi belgelerin uygulanmasına dayalı araştırma inceleme sonucu taşınmazın (A) bölümünün (1078.96 m2) orman sayılan yerlerden olduğu belirlendiğine göre, bu bölüm hakkındaki davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, gerekçe gösterilmeksizin davanın tamamıyla reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 24/01/2008 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12581, Karar No: 2017/468, Tarih: 24.01.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/12581 E.  ,  2017/468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/07/2015 tarih ve 2014/293-2015/117 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 2012/68469 no’lu, “...” ibareli marka başvurusuna yaptıkları itirazın reddedildiğini oysa, başvurunun müvekkili markaları ile benzer olduğunu, şekil markalarının temel unsurunun mavi/gri arka plan tasarımı olduğunu, çizgilerin kesişim noktasında kırmızı renkli, “...” ibaresi olduğunu, dava konusu marka başvurusu kullanılarak üretilmiş ürüne karşı açılan ... Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 2012/224 D.İş sayılı dosyası kapsamında karıştırılma olasılığının bilirkişi raporuyla tespit edildiğini, kelimelerin farklılığına bakılmaksızın şekillerin benzer olduğunu, malların aynı olduğunu, dava konusu YİDK kararında müvekkilli markasının tanınmışlığının dikkate alınmadığını, çeşitli ülkelerde de benzer durumlara ilişkin davaların müvekkilli lehine sonuçlandığını, davalının kötüniyetli olduğunu, markaların genel izlenim yönünden benzer olduğunu, davalının farklı bir “...” markalı ürünü aleyhine ... Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nde açılan 2011/111 E- 2012/209 K. sayılı kararında da tecavüz ve haksız rekabetin tespit edildiğini, aynı ambalajın marka başvurusunda kullanılması üzerine yayına itirazın kabul edilerek markanın reddedildiğini, bu kararın ardından dava konusu marka başvurusunun yapılmış olmasının iyi niyetli olmadığını ileri sürerek, ... YDİK’in 2014-M-7914 sayılı kararının iptali ile tescili halinde davalı markasının hükümsüzlüğü ve sicilden terkinin talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, YDİK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı şirket vekili, ambalaj üzerindeki konumlandırmanın farklı olduğunu, soğuk içeceklerde mavi veya mavi/gri rengin genel kullanım olup, davacının da bu renkleri tesadüfen seçmediğini, renklerin kimsenin tekeline verilemeyeceğini, kötüniyet iddiasının da yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.