muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5880, Karar No: 2019/5067, Tarih: 29.04.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/5880 E.  ,  2019/5067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; asıl davanın reddi, kusur belirlemesi ve maddi-manevi tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dava; Türk Medeni Kanunu'nun 166/1. maddesinde düzenlenen evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı karşılıklı boşanma davası olup ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, kadın lehine 200,00 TL tedbir nafakasına, 9.000,00 TL maddi, 6.000,00 TL manevi tazminata, kadının yoksulluk nafakası talebi ile erkeğin maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş, ilk derece mahkemesince verilen 29.12.2016 tarihli bu karar taraflarca istinaf edilmiştir.

İstinaf incelemesini yapan bölge adliye mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda davalı-karşı davacı kadının "Maddi ve manevi tazminat miktarına" yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile bu konuda yeniden eda hükmü oluşturulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki, bölge adliye mahkemesince davacı-karşı davalı erkeğin tüm, davalı-karşı davacı kadının sair istinaf taleplerinin esastan reddine karar verildiği halde ret kararı ile yetinilecek yerde bu kısımlar yönünden yeniden eda hükmü kurulması doğru değil ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, bu yönlerden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (TMK m.370/2).

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararının hüküm fıkrasından A1 ve A2 fıkraları ile 1., 2., 3., 5., 6., 7., 8., 9., 10.,11. ve 12. bentlerinin çıkarılmasına, yerine A1 fıkrası olarak "Davalı-karşı davacı tarafın sair, davacı-karşı davalı tarafın tüm istinaf başvuru taleplerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-1 bendi uyarınca ESASTAN REDDİNE," cümlesinin yazılmak suretiyle düzeltilerek, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine

oyçokluğuyla karar verildi. 29.04.2019 (Pzt.)

(Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

oyçokluğuyla karar verildi. 29.04.2019 (Pzt.)

(Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde; davanın esasıyla ilgili olarak, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı taktirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzeltilerek yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verileceği,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-3. maddesinde; davanın esasıyla ilgili olarak, yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra yeniden esas hakkında duruşma yapılmadan karar verileceği düzenlenmiştir.

Bu itibarla somut olayda Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-2. maddesine uygun karar verildiğinden sayın çoğunluğun düzeltilerek onama görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/957, Karar No: 2018/10135, Tarih: 24.10.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/957 E.  ,  2018/10135 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar tarihi : 13/10/2014

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2-a-b, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Yaklaşık 6 aydır ....adlı marketin şarküteri bölümünde çalışmakta olan katılanın, et reyonundan sorumlu kişinin işten ayrılması nedeniyle, hakkında şikayet yokluğundan takipsizlik kararı verilen ve tanık olarak dinlenen anılan markette personelden sorumlu müdür olarak çalışan ... tarafından geçici olarak et reyonunda görevlendirildiği, olay günü, müşterinin kıyma talep etmesi üzerine, kıyma makinesi içindeki yağları temizlediği esnada hakkında şikayet yokluğu nedeniyle takipsizlik kararı verilen ...‘nun makinenin düğmesine basarak makinayı çalıştırması sonucu, katılanın sağ el işaret ve orta parmaklarının ilk boğumdan itibaren kopması sonucu nitelikli şekilde yaralandığı olayda, katılanın aşamalardaki benzer beyanlarında, anılan markette, şarküteri reyonunda 6 aydır çalıştığını, et reyonuna bakan kişinin işten ayrılması sonucu, müdür ...’nun kendisine bir müddet idare et diyerek kendisini et reyonunda görevlendirdiğini, et bölümüne ilişkin tecrübesinin olmadığını müdür Nuri’ye söylediğini, müdüründe kendisine bir süre idare et dediğini beyan ettiği, tanık ...’nun kollukta verdiği beyanında, katılanın şarküteri bölümünde çalıştığını, müşteri yoğunluğuna göre et reyonuna bakmakla görevli olduğunu, işyerinde çalışanlara yönelik iş güvenliği ile ilgili gerekli ikazlarda bulunduğunu ifade ettiği, tanık .....’ın duruşmada verdiği ifadesinde, katılan ile görevli oldukları reyonların yan yana olduğunu, katılanın, et reyonundaki çalışanın işten ayrılması nedeniyle et reyonunda görevlendirildiğini ayrıca şarküteri bölümüne de baktığını beyan ettiği ve sanığın kollukta verdiği beyanında,anılan işyerinin ortağı olduğunu ancak personel işleri ile ilgilenen kişinin ... olduğunu ve anılan işyerinin müdürünün bulunduğunu beyan etmesi karşısında, mahkemece, iş güvenliği uzmanı tarafından düzenlenen yetersiz bilirkişi raporuna itibar edilerek, tecrübeli olmadığı reyonda katılanın çalıştırılmasında ve katılanın eli makinanın içindeyken makinanın çalıştırılarak katılanın nitelikli şekilde yaralanmasında sanığın kusurunun bulunmadığı gözetilmeksizin, sanık hakkında yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15819, Karar No: 2013/19242, Tarih: 13.05.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/15819 E.  ,  2013/19242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen orman bilirkişi raporunda suça konu yerin 766 sayılı Tapulama Kanununa göre tapulama harici orman sayılan yerlerden olduğunun tespit edilmesinin yanı sıra davaya konu yerin orman amenajman planı haritasında (OT) orman içi ve bitişiği boşluk yerler içinde kaldığı güneyinde, batısında ormanlık alanla, kuzeyinde ve doğusunda taşlık kayalık alan ve ötesinde çalı formlu orman ağaççıklarının olan yerlerle çevrili olduğu, hemen bitişiğinde ve komşu arazide 70-80 yaşında ardıç ağaçlarının bulunduğu, ancak memleket haritasında renksiz ve işaretsiz bir alana tekabül ettiği ve ormanlık alan olarak gözükmediğinin anlaşılmasına göre; teknik bilirkişi raporları arasındaki çelişki dikkate alınarak keşifte uygulanmayan arazi kadastro tespit ve tutanakları, hava fotoğrafları ile memleket haritası, amenajman planı haritası da temin edilerek harita ve orman tekniğinden anlayan bilirkişiler marifetiyle imzacı tanıklardan en az birinin hazır bulundurulması suretiyle yapılacak keşifte dava konusu yerin devlet ormanı sayılan yerlerden olup olmadığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulduktan sonra sanıkların hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23016, Karar No: 2014/15666, Tarih: 24.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/23016 E.  ,  2014/15666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm :1-Sanık ... hakkında beraat

2-Sanık ... hakkında TCK'nın 85/1, 62, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

3-Sanık ... hakkında TCK'nın 85/1, 62, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıklar ... ve ...’nun mahkûmiyetlerine, sanık ...’un beraatine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii, sanık ... müdafileri ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Sanıklar ... ve ... hakkındaki hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan; sanık ... hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin, kusura ve eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sanık ... hakkındaki beraat, sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerinin isteme uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanık ...’nın sahibi ve yetkilisi olduğu ... Reklamcılık adlı şirkette işçi olan ... ile tanık işçilerin, şirketin bir siyasi partinin ... Referandumu pankartını ... Fabrikasının kulesine asmak üzere olay günü saat 23:00 sıralarında olay yerine gittikleri, vincin bom uzunluğunun yeterli gelmemesi üzerine başka bir vinç çağrılması nedeniyle beklemeye başladıkları, bu sırada; 15-20 günlük süreçte günde 16-17 saat, bazen 20 saat çalışmaları nedeniyle yorgun olduklarından dinlenmeye çekildikleri, ...’in de kuleye asılacak olan 20.8 m. ebadındaki plastik brandanın içine girerek uyumaya başladığı sırada olay yerine gelen sanık ...’nun, idaresindeki ve farlarının yanmadığı bildirilen vinç ile söz konusu brandanın üzerinden sol ön tekeri ile geçmesi sonucunda içinde uyumaktaki ...’in öldüğü olayda;

asli kusurlu olduğu tespit ve kabul edilen sanık ...’nın kusurunun yoğunluğu ve netice nazara alındığında, hakkında asgari hadden uzaklaşılarak, 4 yıl temel hapis cezası tayin edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-TCK'nın 50/4. maddesi gereğince bilinçli taksir hali hariç olmak üzere taksirli suçlarda uzun süreli hapis cezalarının paraya çevrilebileceği gözetilmeden, hükmün gerekçesinde “verilen ceza miktarı itibariyle koşulları oluşmadığından” şeklindeki kanuni olmayan gerekçe ile sanık hakkında TCK'nın 50. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

1-TCK'nın 50/4. maddesi gereğince bilinçli taksir hali hariç olmak üzere taksirli suçlarda uzun süreli hapis cezalarının paraya çevrilebileceği gözetilmeden, hükmün gerekçesinde “verilen ceza miktarı itibariyle koşulları oluşmadığından” şeklindeki kanuni olmayan gerekçe ile sanık hakkında TCK'nın 50. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

2-Taksirli suçlarda TCK’nın 53/1. maddesidne yazılı hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7378, Karar No: 2015/16, Tarih: 12.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/7378 E.  ,  2015/16 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, son ay ücreti ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan T.C. Sağlık Bakanlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi olarak çalışırken haksız şekilde işten çıkarıldığını iddia ederek, kıdem-ihbar tazminatı, ücret ve fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C... Bakanlığı vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Şirketi vekili, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı T.C. ... Bakanlığı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı T.C. ... Bakanlığı’nın aşağıdaki bentler kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

T.C....Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, cumartesi ve pazar günü normal tatil olduğundan cuma ve cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün, 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir. İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırk beş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırk beş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmi beş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat on beş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmi beş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.