muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7909, Karar No: 2017/6349, Tarih: 07.07.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/7909 E.  ,  2017/6349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Hükmü temyiz eden davalılar vekilinin adli yardım talebinde bulunması üzerine; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 12/05/2016 gün ve 2015/17824 -2016/8767 sayılı adli yardım isteminin reddine dair verdiği karara davalılar vekili tarafından itiraz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yerel mahkeme hükmünü temyiz eden davalılar vekilinin adli yardım talebinde bulunması üzerine; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 12/05/2016 gün ve 2015/17824 -2016/8767 sayılı kararı ile adli yardım taleplerinin reddine ve temyiz harç ve başvuru harcı ile giderlerinin tamamlanması için geri çevrilmesine ilişkin karar verilmiş, bu karara davalılar -vekilinin yaptığı itiraz üzerine, dosya HMK'nun 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli olan Dairemize gönderilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334 ve devamı maddeleri uyarınca adli yardım talebinde bulunan kimse, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispat etmek (yoksulluk şartı) ve davada veya talepte haklı olduğu yolunda kanaat uyandırmak zorundadır (haklı olma şartı).

Aynı Kanunun 334. maddesinin ikinci fıkrasına göre ise; tüzel kişilerin adli yardımdan yararlanabilmesi sadece kamuya yararlı dernek ve vakıflarla sınırlıdır. Kanunda adli yardımdan yararlanacak kişiler arasında sayılmadığı için sermaye şirketleri adli yardımdan yararlanamaz.

Aynı Kanunun 336/2. maddesine göre de; adli yardım talebinde bulunacak kişi, yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin kararında belirtildiği gibi adli yardım talebinde bulunan davalı şirketler yönünden; ticari şirket olmaları nedeniyle yukarıda anılan kanun hükmü gereği adli yardımdan yararlanma hakları bulunmamaktadır.

Gerçek şahıslar yönünden ise, adli yardım istemine dair dilekçenin ekinde; adli yardım talebinde bulunan davalı gerçek şahısların ödeme gücünden yoksun olup olmadığı hususunda kanaat uyandırmaya yeter nitelikte bir belge yani bir başka anlatımla, sunulması zorunlu olan mali duruma ilişkin belgeye rastlanmamıştır. Bu durum karşısında davalılar vekilinin itirazının HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca kesin olarak reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar vekilinin itirazının 6100 sayılı HMK'nın 337. maddesinin, 11.04.2013 kabul tarihli, 30.04.2013 tarih ve 28633 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan 6459 sayılı Kanunun 23. maddesiyle değişik ikinci fıkrası uyarınca kesin olarak REDDİNE 07/07/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6801, Karar No: 2014/10566, Tarih: 03.07.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/6801 E.  ,  2014/10566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi ve ... 2. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye Ticaret Mahkemesince, bireysel kerdi kartı kartından kaynaklanan ve banka tarafından açılan davlarda asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise, uyuşmazlığın mutlak ticari dava olduğunu belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Somut olayda işin esası hakkındaki uyuşmazlık, kredi kartından kaynaklanan borcun tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptaline ilişkin olup, taraflar arasındaki ilişkinin bankacılık işleminden kaynaklandığı, dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı Kanunun 4/f maddesi gereğince davanın mutlak ticari dava niteliğinde olduğu ve anlaşıldığından, itirazın iptali hakkındaki uyuşmazlığın TTK hükümleri çerçevesinde Asliye Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 03.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/31735, Karar No: 2023/1653, Tarih: 20.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/31735 E.  ,  2023/1653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre;

Sanık hakkında bir gün arayla başlangıç noktaları farklı olan orman yangınları için, 20.08.2013 ve 21.08.2013 tarihlerinde 6831 sayılı Kanun'un 82. maddesine göre aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan iki farklı suç tutanağı düzenlendiği, bu iki orman yangınının başlangıç noktaları tarım arazileri olsa da, ormana mesafeleri 75-100 metre aralıklarında olduğu, davaya konu orman yangınlarının yaz aylarında meydana geldiği ve sanığında 15.02.2015 tarihli savunmasında atılı suçları tahrik altında hata olduğunu bile bile işlediğini savunması gözetilerek yapılan incelemede;

20.08.2013 tarihli tutanağa göre yangın ihbarı üzerine 498 nolu orman bölmesinde örtü yangını çıktığının tespit edilmesi ve 21.08.2013 tarihli olay tutanağına göre yangın ihbarı üzerine yine 498 nolu bölmeden orman yangınına müdahale edilmesi şeklinde gerçekleşen olaylarda; mahallinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişi tarafından düzenlenen rapora göre, orman alanına yaklaşık 75 metre mesafede, tapulu tarım arazilerinin yakılması ile başlayan yangının orman sayılan yere sıçraması ile toplam 5.5 hektar orman alınında tahribat olduğunun tespit edilmesi karşısında; sanığın eylemlerinin olası kastla orman yakma suçunu oluşturacağı ve mahkemece sanık hakkında olası kastla orman yakma suçundan sanığın TCK'nun 43/1. maddesi de uygulanmak suretiyle cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla;

TCK'nun 43. maddesinde "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır.Bir suçun temel şekli ile daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır." şeklinde düzenlendiği cihetle, çok sayıda birbirine yakın mesafede meyve ve orman ağacının bulunması, yakılan yer ile orman arasındaki mesafenin 75 metre olarak tespit edilmesi, olayın Ağustos ayında meydana gelmesi ve tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde, yangının orman alanına sirayet etmesinin kaçınılmaz olması karşısında, sanığın eylemlerinin olası kastla orman yakma suçlarını oluşturacağı, olası kastla gerçekleşen eylemlerde TCK'nun 43/1. maddesinin uygulanamayacağı ve sanığın iki kez olası kastla orman yakma suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık, sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'nun 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 20.02.2023 tarihinde kısmen oy çokluğuyla, kısmen oy birliğiyle karar verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY

Sanık hakkında, eşi ile arasındaki anlaşmazlık yüzünden müşteki Süleyman’a husumet beslediği, 20/08/2013 tarihinde müştekinin köyüne giderek kasten ona ait arazisindeki meyve ağaçlarını kasten yakmak suretiyle ona zarar verme kastı ile hareket ettiği, ancak yakınlığı nedeniyle yangının ormana da bir müddet sonra sirayet ettiğı, olay yerini terk eden sanığın bu kez 21/08/2013 tarihinde gelerek bu kere müşteki Süleyman’ın arazisini ateşe verdiği, yine araziler arasındaki yakınlık nedeniyle yangının ormana sirayet etmek suretiyle yangının devam ettiği, sanığın orman yangınının söndürülmesine ilişkin hiçbir çabasının da bulunmadığı belirtilerek hakkında açılan kamu davasının yargılaması sonrasında, Mahkemece verilen 6831 Sayılı Kanun 110/4, TCK 21/2, 43, 62, 53.maddeleri uyarınca neticeten 6 yıl 11 ay 10 gün hapis ve 2 gün Adli Para Cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmünün sanık, müdafii ve Yerel Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz istemi üzerine dosya dairemize gelmiş olup, heyetimizce yapılan temyiz incelemesi esnasında verilen bozma kararına kısmen katılamıyorum,

Şöyle ki; Sanığın her iki suç tarihindeki eylemlerinin sübutuna, iki farklı tarihteki eylemlerinin 5237 Sayılı Yasanın 43/1 maddesi kapsamında değerlendirilemeyeceğine yönelik heyetimizde bir görüş farklılığı bulunmamakla birlikte, sayın çoğunluğun 20/08/2013 tarihinde bir kısım müştekilere ilişkin ilk eyleminin ve subut bulan eylemlerinin vasıflandırılmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşü eylemin “olası kast ile orman yangını çıkartmak” şeklinde değerlendirmekte ise de, bu tarihli eylemin, “taksir ile orman yangınına sebebiyet" olarak vasıflandırılması gerektiği düşünce ve kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluk görüşüne bu yönü ile kısmen muhalifim.

5237 sayılı Yasa kapsamında “olası kast” ile “bilinçli taksir” kavramları birbirlerine çok yakın düzenlemeler olduğu gerekçesi ile uygulamalarda bir kısım yanılmalar olmakla birlikte, 5237 Sayılı Yasanın 21/2 maddesinde düzenlenen olası kast kavramını, diğerinden ayıran yegane özellik, sanığın kasten başladığı bir eyleminde, başka bir neticeyi de öngörmesi ve buna rağmen kasti hareketine devam ederek, diğer netice konusunda da “olursa olsun” şeklinde hareketine devam etmesi şeklinde düşünebiliriz.

20/08/2013 tarihli suç tutanağına bakıldığında, 498 nolu orman bölmesinde örtü yangınının bulunduğu, yangının başlangıç yerinin ormana 75 metre mesafede, tapulu arazide olduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır. Bu haliyle sanığın eylemi ve neticelerinin ayrı ayrı irdelenip, değerlendirilmesi gerektiği kanaatindeyim. Dosya kapsamına göre sanığın öncelikle kastı, kayınpederi olan Süleyman’ın ağaçlarına zarar vermektir. Bu kast ile eylemine başlamıştır. Ancak,

yangın devam edip orman arazisinede sıçramıştır. Yangının başlama yerinin özel arazi olduğunda da hiçbir kuşku yoktur. Zaten böyle bir tespitte dosya kapsamında bulunmaktadır. Bu durumda, sanığın o anki kızgınlık ve öfke ile kasten hareketi özel araziye zarar verme olarak değerlendirilmesi kuşkusuzdur. Ancak, sırf orman arazisinin yakınlığı nedeniyle yangının bu araziyede sıçrayabileceğini düşünüp buna rağmen “olursa olsun” kastı ile hareketine devam edip

etmediği hususunda bir belirsizlik vardır. Bu belirsizliğinde sanığın lehine değerlendirilip, yangının ormana sıçramasında olası kast ile hareket ettiğini belirleyen bir kıstas bulunamadığından, bu eyleminde, en azından taksirinin bulunduğu kabul edilmeli ve ilk olayla ilgili hareketinde netice orman yangını eyleminin 6831 Sayılı Yasanın 110/3 maddesi kapsamında “taksir ile orman yangınına sebebiyet” verme şeklinde nitelendirilmesi gerektiği kanaatindeyim.

Bir an için,

Sanığın 21/08/2013 suç tarihli eyleminin olası kast ile orman yangını çıkartma olarak vasıflandırılmasında, bu eylemdeki vasıflandırmaya katılmamda, tezat bir durum var gibi düşünülebilir ise de, yoktur. Çünkü, 20/08/2013 tarihindeki sanığın ilk eyleminde kastı, özel araziye yönelik olup, yangının orman arazisine de sıçramasına yol açmış, sonra, olay yerini terkedip, ertesi günü tekrar aynı yere gelip, yine özel arazide kasten yangın çıkartmak suretiyle mala zarar verme eylemine başlamıştır. Bir gün önceki netice itibarıyla artık yangının orman arazisine de yakınlık nedeniyle sıçrayabileceğini kesin olarak öngörebilecek durumdadır. Buna rağmen hareketine devam etmiş, yangının orman arazisine sıçramasına da “olursa olsun” şeklindeki hareketi ile neden olmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2019/7535, Karar No: 2021/4982, Tarih: 21.04.2021

**10. Ceza Dairesi         2019/7535 E.  ,  2021/4982 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : AMASYA 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, şüphelinin bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar şüpheli tarafından öğrenilmiş olsa bile, 23/12/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 21/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/263, Karar No: 2014/3171, Tarih: 24.02.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/263 E.  ,  2014/3171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2012

NUMARASI : 2011/670-2012/536

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz edenler tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı 3.kişi Y.. G.. Y.. Denetim Ltd. Şti. vekili, Kocaeli 3.İcra Müdürlüğü'nün 2011/4485 sayılı icra takip dosyası ile "Karabaş Mah. Rauf Orbay Sok. No: Kat İzmit Kocaeli" adresinde bulunan müvekkil Şirketin işyerine hacze gelindiğini, haciz sırasında müvekkil şirket yetkilisi tarafından haciz işlemi yapılan mallara ilişkin olarak, malların borçlu şirkete ait olmadığına dair fatura asılları ibraz edilmesine karşın haciz işlemi yapıldığını, takip borçlusu şirketle müvekkil Şirketin ayrı tüzel kişiliklere sahip farklı şirketler olduğunu, yapılan haciz işlemine itirazlarının ve istihkak iddialarının kabulünü istemiştir.

Davalı alacaklı P.. P.. G.. Tekstil İnşaat Tic. Ltd. Şti. vekili, Kocaeli 3.İcra Müdürlüğü'nün 2011/4485 sayılı dosyası üzerinden yapılan haciz işleminde usul ve yasaya aykırı bir durum olmadığını, davacı Şirket ile takip borçlusu G.. M.. İnşaat San. Tic. Ltd. Şti.'nin birleştiğini, bu duruma ilişkin Ticaret Sicil kayıtlarında birleşme ilanı bulunduğunu, bahse konu şirketlerin daha sonra Anonim Şirket halini aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, borçlu şirketle davacı 3.kişi Şirketin ortakları ve yetkililerinin farklı olduğu, ancak davacı Şirketin hüküm kısmında belirtilen malların kendisine ait olduğunu ispatladığını, diğer mahcuzların mülkiyetini ispatlayacak nitelikli deliller gösterilemediğinden ve bu durum bilirkişi raporu ile de tespit edilmiş olduğundan davacının istihkak iddiasının kısmen kabulü ile Kocaeli 3.İcra Müdürlüğü'nün 2011/4485 sayılı dosyasındaki hacizli mallardan 1 adet krem renkli koltuk takımı, 10 adet memur masa koltuğu, 8 adet misafir koltuğu, 1 adet oval ahşap masa, 1 adet tahta masa, 1 adet yazıcı ve 1 adet Kyecera marka fotokopi makinası üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verilmiş, karar davalı alacaklı Şirket vekili ve davacı 3.kişi Şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3. kişi Şirket tarafından İİK'nun 96. ve devamı maddeleri gereğince açılan istihkak davasının kabulü istemine ilişkindir.

1-Davacı 3.kişi Şirket vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, temyiz itirazlarının reddine;

Dava, 3. kişi Şirket tarafından İİK'nun 96. ve devamı maddeleri gereğince açılan istihkak davasının kabulü istemine ilişkindir.

1-Davacı 3.kişi Şirket vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, temyiz itirazlarının reddine;

2-Davalı alacaklı Şirket vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava konusu haciz 22.09.2011 tarihinde borçlu şirketin adresinde yapılmıştır. İİK’nun 97/a maddesinde belirtilen mülkiyet karinesi borçlu dolayısı ile davalı alacaklı yararınadır. Bu yasal karinenin aksinin davacı 3. kişi Şirket tarafından kesin ve güçlü delillerle kanıtlanması gerekmektedir.

Haciz yerinde hazır bulunan K.. G.. 3.kişi Şirketle birleşen borçlu şirketin yönetim kurulu başkanı olduğunu, ancak borçlu Şirketin bodrum katta bulunduğunu bildirmiş ve mahcuzlar üzerinde muhafaza işleminin yapıldığı 07.10.2011 tarihinde borcun ödenmesi hususunda alacaklı ile anlaşarak 10 taksitli icra kefili taahhütnamesi imzalamıştır.

İstihkak iddiasında bulunan davacı 3.kişi Şirket mahcuzların kendisine ait olduğuna ilişkin faturalar sunmuştur. Davacı 3.kişi Şirket tarafından sunulan faturaların haczedilen mahcuzlara ait olduğuna ilişkin üzerlerinde bir açıklama olmayıp, misli mal niteliğinde olan ve ayırtedici hiçbir özelliği bulunmayan taşınırlara ilişkin olduğundan itibar edilmesi mümkün olmadığından, mülkiyet karinesinin aksinin ispatı için yeterli belge değildir. Her zaman istenilen kişi adına düzenlenmesi mümkün adi belge niteliğinde olduğundan ve borcun doğumundan hatta takipten sonraki tarihleri taşıyan faturalar soyut olarak mülkiyetin ispatı için tek başına yeterli ve kabul edilebilir niteliği olmadığından, mahcuzların mülkiyetinin davacı 3.kişi Şirkete ait olduğunu göstermez. Bu durumda mülkiyet karinesinin 3.kişi yararına olduğundan söz edilemeyeceğinden, mülkiyet karinesi borçlu lehine olup bu durumun aksi davacı 3.kişi Şirket tarafından kesin inandırıcı delillerle ispatlanamadığından bu mahcuzlarla ilgili olarak davanın kabulü mevcut delil durumuna uygun düşmemektedir. Bu durumda kısmen kabul edilen mahcuzlar yönünden de davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular ile mevcut delil durumu dikkate alınarak, İİK 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin aksi ispatlanamadığından, davacı 3.kişi Şirketin açtığı davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Davalı alacaklı Şirket vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının kabulü ile mahkemece kısmen kabul edilen kısım yönünden hükmün bozulması gerekmiştir.

3-Bozma neden ve şekline göre davalı alacaklı vekilinin diğer temyiz itirazları bu aşamada incelenmemiştir.

Davalı alacaklı Şirket vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının kabulü ile mahkemece kısmen kabul edilen kısım yönünden hükmün bozulması gerekmiştir.

3-Bozma neden ve şekline göre davalı alacaklı vekilinin diğer temyiz itirazları bu aşamada incelenmemiştir.

Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı 3.kişi Şirket vekilinin hüküm kısmının kısmen reddine yönelik temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı alacaklı Şirket vekilinin hüküm kısmının kısmen kabulüne yönelik temyiz itirazlarının kabulüyle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca hükmün kısmen kabul yönünden BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, bozma neden ve şekline göre davalı alacaklı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereği Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12539, Karar No: 2008/12396, Tarih: 20.09.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/12539 E.  ,  2008/12396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :1.3.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava katkı payından kaynaklanan tapu iptali ve tescile ilişkindir.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Yargılama Usullerine Dair Kanununun 4/1. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (TMK. m. 118-395) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde bakılacağını hükme bağlamıştır. Tekirdağ’da 16.07.2007 tarihinde Aile Mahkemesi kurulmuş ve faaliyete geçmiştir. Görev kamu düzenine ilişkindir. Gerçekleşen bu durumda dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 23.09.2008 (Salı)