muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4024, Karar No: 2017/12779, Tarih: 15.11.2017

Yığılca Cumhuriyet Başsavcılığının 27.05.2014 tarihli iddianamesiyle sanığın, paftasında köy yolu olarak tespit olunan yere kendisine ait ... ve ... plaka sayılı araçları bırakarak köy yolunu kısmen zaptettiği iddiasıyla TCK.nun 154/2 maddesi gereğince cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, “sanığın kendisine ait ...plakalı binek aracını geçici olarak köy yoluna park ettiği, sanığın eyleminde süreklilik unsuru bulunmadığı gibi eylemin köy yoluna zaptetme ve üzerinde tasarrufta bulunma unsurlarını içermediği, mahalli bilirkişi beyanlarına göre de sanığın aracını ara sıra yola koyduğunun anlaşılması ve Dairemizin 2012/25131 E. 2013/27285 K. sayılı ilamında da belirtildiği üzere atılı suçun unsurları oluşmadığı..” gerekçesiyle beraatine karar verilmiştir.

TCK.nun 154/2 maddesinde düzenlenen suçun konusu, köy tüzel kişiliğine ait olan veya öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş bulunan mera, harmanyeri, yol ve sulak gibi taşınmazlardır.

Suçun hareket unsuru ise, zaptetme, tasarrufta bulunma veya sürüp ekmektir.

Zaptetmek; el koymak, ele geçirmek, zorla almak veya sahiplenmek anlamına gelmektedir. Bir taşınmazın fiilen el altında tutulmasıdır.

Tasarrufta bulunma ise, taşınmaz üzerinde malikin sahip olduğu yetkileri kullanmak, malik gibi davranmak, bir şeyden yararlanabilme ve o şey üzerinde hukuki ve eylemsel olarak işlem yapabilme gücüne sahip olmayı ifade etmektedir.

Sanık tarafından araç park edilmek suretiyle zaptedildiği iddia olunan yer ile ilgili olarak sanık tarafından açılan tescil davası Yığılca Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/135 E, 2013/188 K. sayılı kararı ile “dava konusu yerin kayalık bir alan iken sanığın babası tarafından yıllar önce iş makinası ile düzeltildiği, araç park edildiği, arı kovanı konulduğu, 2008 yılında yapılan kadastro çalışması sonucu yol olarak paftasına işlendiği, davada 3402 sayılı Kadastro Kanununun 17. maddesindeki imar-ihya koşulları oluşmadığından..” davanın reddine karar verilmiştir.

Sanık savunmasında, köy yolu olarak tespitine karar verilen bölgeye zaman zaman araçlarını park ettiğini, başka kişilerin de araç park ettiğini, köy yolu üzerinde tasarrufta bulunma gibi bir amacının olmadığını, araç park edilmesinin şikayetçinin konutuna ulaşımını engellemediğini savunmuştur.

Mahalli Bilirkişi ..., sanığın, dava açıldıktan sonra aracını park etmediğini, sanık dışında başka şahısların da araç park ettiğini,

Mahalli Bilirkişi ..., araç park edilen yerin kayalık iken 15-20 yıl önce sanığın babası tarafından düzeltildiğini babasının ölümünden sonra sanığın aracını park ettiğini, son zamanlarda aracını ara sıra park ettiğini, şikayetçi ve ailesinin başka bir yoldan evlerine ulaşım sağladıklarını,

Tanık ..., sanığın ara sıra aracını park ettiğini,

Mahalli Bilirkişi ..., sanığın, dava açıldıktan sonra aracını park etmediğini, sanık dışında başka şahısların da araç park ettiğini,

Mahalli Bilirkişi ..., araç park edilen yerin kayalık iken 15-20 yıl önce sanığın babası tarafından düzeltildiğini babasının ölümünden sonra sanığın aracını park ettiğini, son zamanlarda aracını ara sıra park ettiğini, şikayetçi ve ailesinin başka bir yoldan evlerine ulaşım sağladıklarını,

Tanık ..., sanığın ara sıra aracını park ettiğini,

Tanık ..., katılanın eskiden başka bir yoldan evine gidip geldiğini, Sulh Hukuk Mahkemesindeki dava sonrası sanığın aracını park etmediğini, köyden başka şahısların da araçlarını park ettiklerini, beyan etmişlerdir.

Yığılca Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/188 Esas sayılı dosyasındaki bilgi, belge ve mahkemenin gerekçesi ile bu dosyada dinlenilen mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarına göre sanık tarafından tecavüz edildiği iddia olunan yerin, kayalık bir alan iken 15-20 yıl kadar önce sanığın babası tarafından düzleştirildiği ve zaman zaman araç park edildiği, 2008 yılındaki kadastro işlemleri sonucu paftasında köy yolu olarak bırakıldığı, sanık ve diğer aile bireyleri ile başka köylülerce zaman zaman araç park edildiği şikayetçi kişinin evine ulaşımın engellenmediği gibi, köylünün istifadesine mani bir durum bulunmadığı, bu hususun katılan ... muhtarınca da ifade edildiği, sanığın yukarıda açıklandığı şekilde zapt ve tasarruf kastının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.03.2016 tarih ve 2015/8-981 E, 2016/129 K. sayılı ilamı ile Dairemizin 16.10.2017 tarih ve 2017/17849 E, 11415 K. sayılı ilamı ile yerel mahkeme kararında sözü edilen 14.11.2013 tarih ve 2012/29131 E, 2013/27285 K. sayılı ilamlarında da süreklilik göstermeyecek şekilde zaman zaman köy yoluna veya boşluğuna araç bırakma gibi eylemlerde zapt ve tasarruf unsurunun oluşmadığı vurgulanmıştır.

Diğer yandan dosyada mevcut krokiler ile resimler incelendiğinde park edilen araçların park yeri ve konumu itibarıyla yoldan geçişi engelleyecek bir durumda da bulunmadıkları görülmektedir. Esasen, bir binek aracın kullanılış amaç ve gayesi dışında uzun bir zaman park halinde tutulmaları da mümkün değildir.

Ülkemiz köylerinin tümünde araç, traktör ve ziraat alet ve eşyalarının köy yolu veya boşluğuna bırakıldığı gözönüne alındığında, köylüler arasındaki diğer kişisel sorunlar nedeniyle çıkan uyuşmazlıklar sonucu yapılacak ihbar ve şikayetler üzerine tüm köylülerin cezalandırılması yoluna gidilebilecek ve bu durum sosyal barışı da bozabilecektir.

Sonuç olarak, yerel mahkemece, somut olayda unsurları oluşmayan suçtan kurulan beraat hükmünün doğru ve isabetli olduğu düşünülmektedir.

Bu itibarla, sanığın beraatine dair yerel mahkeme kararının bozulması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir. 15.11.2017
Yargıtay — Esas No: 2017/267, Karar No: 2018/994, Tarih: 08.02.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/267 E.  ,  2018/994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

26.9.2004 tarih ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'a paralel olarak, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümlerinde değişiklik yaparak istinaf ve temyiz ile ilgili hükümleri yeniden düzenleyen 18.3.2005 tarih ve 5311 sayılı Kanun ile İcra İflas Kanunu'na eklenen geçici 7. maddeye göre, 5311 sayılı Kanun hükümleri Bölge Adliye Mahkemeleri'nin göreve başladığı 20.7.2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında uygulanır.

Şikayetçi borçluların icra emrinin ve takibin iptali istemi ile icra mahkemesine başvurduğu; ... İcra Hukuk Mahkemesi'nin 08.08.2016 tarih ve 2016/48 E.- 66 K. sayılı kararı ile icra emrinin iptali isteminin kabulü ile icra emrinin iptaline, icra takibinin iptali isteminin usulden reddine karar verildiği, ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nin 04.11.2016 tarih ve 2016/139 E. - 2016/134 K. sayılı kararının hüküm bölümünün “1” nolu bendinde davacının istinaf başvurusunun kısmen kabulüne karar verilip, devamında ilk derece mahkemesi kararının vekalet ücretine yönelik hüküm fıkrasının (4) nolu bendinin kaldırılarak "Davacılar kendini vekille temsil ettirdiğinden A.A.Ü.T. Uyarınca 360,00-TL maktu vekalet ücretin davalıdan alınarak davacılara verilmesine" şeklinde düzeltilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde, davanın esasıyla ilgili olarak; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında karar verileceği hükmü yer almaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde, davanın esasıyla ilgili olarak; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında karar verileceği hükmü yer almaktadır.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesince, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesi gereğince, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, vekalet ücretine ilişkin olarak kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, istinaf isteminin kabulü ile düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekirken, yeniden esas hakkında karar verilmeden, ilk derece mahkemesince borçlular lehine takdir edilmesine yer olmadığına karar verilen vekalet ücretinin, ... İcra Hukuk Mahkemesi'nin 08.08.2016 tarih ve 2016/48 E.- 66 K. sayılı kararının hüküm kısmında yazılı bir bendin çıkartılarak davacılar lehine vekalet ücretine hükmedilecek şekilde düzeltilmesine yönelik verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nin 04.11.2016 tarih ve 2016/139 E. - 2016/134 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca resen (BOZULMASINA), bozma nedenine göre şikayetçi borçluların temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 08/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1977, Karar No: 2013/6619, Tarih: 26.04.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/1977 E.  ,  2013/6619 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1-birinci ve ikinci cümle, 62/1, 50/1-a,

52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "18.12.2009" yerine "01.01.2009" olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Adresinden taşınmak zorunda kaldığını ve hacizli malların yeni evinde olduğunu beyan eden sanığın savunmasının doğruluğu araştırılıp mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı belirlendikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 26.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9453, Karar No: 2010/14423, Tarih: 02.11.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/9453 E.  ,  2010/14423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece 03.05.2010 tarihinde incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/409 Esas-2009/221 Karar, Dairenin:2009/1543 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2008 yılı) gelen veri listesindeki biber veriminin bu dosya içerisinde bulunan veri listesindeki biber verimi ile aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, biber verimleri arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının sorularak 2008 yılı biber ürününün ve ayrıca 2009 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, biber ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5488, Karar No: 2013/12119, Tarih: 13.05.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/5488 E.  ,  2013/12119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki ayıplı malın iadesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirketten 30/07/2010 tarihinde satın aldığı ... marka aracın 28/10/2010 tarihinde stop halindeyken sileceklerin kendi kendine çalışması ve farlarının yanması nedeniyle servise başvurduğunu, arızanın tespit edilmeden gönderildiğini, aynı arızanın tekrarlanması sonucu 04/06/2011 tarihinde servise başvurması neticesinde araçta bulunan sigortaların değiştirildiğini, 02/08/2011 tarihinde tekrar servise giderek aracı 7-8 gün serviste bıraktığını, servis tarafından hatanın giderilmediğini ileri sürerek ayıplı aracın yenisi ile değiştirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalı şirketten aldığı aracın ayıplı çıkması sebebi ile aracın yenisi ile değiştirilmesini talep etmiştir. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda araçtan yararlanamamanın süreklilik arz etmediğinin belirlenmesi ve ayıbı gidermek için temin edilen parçanın servise ulaştığında yapılan davete rağmen davacının davalı servise gitmediği anlaşılmış olduğundan davanın reddine karar verilmiştir. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunu'nun 4 maddesinin 2. fıkrası “ Tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde ayıbı satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketici bu seçimlik haklarından biri ile birlikte ayıplı malın neden olduğu ölüm ve/veya yaralanmaya yol açan ve/veya kullanımdaki diğer mallarda zarara neden olan hallerde imalatçı-üreticiden tazminat isteme hakkına da sahiptir.” hükmüne amirdir. Davacı aracın yenisi ile değiştirilmesini talep etmiş olup davaya konu arıza nazara alındığında aracın değişimini gerektiren bir husus olmasa da çoğun içinde azda vardır kuralı gereğince anılan yasanın 4/2. maddesine göre davacının ücretsiz onarım hakkının ve bedel indirim hakkının olduğunun da kabulü gerekir. O halde mahkemece davacının ücretsiz onarım hakkının olduğu, mümkün olmadığı takdirde bedel indirimine karar vermesi gerekirken davanın tümden reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4439, Karar No: 2022/2963, Tarih: 11.04.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/4439 E.  ,  2022/2963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen kadastro harici bırakılan yerin tescili davasında yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine ilişkin karar, süresi içinde davacı vekili, tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; 527 nolu parselin yanında bulunan taşınmazın müvekkilinin 20 yıldan fazladır zilyedi bulunduğunu ve evinin bahçesi olan taşınmazın dere yatağı olarak tescil dışı bırakıldığını, müvekkilinin ve onun taşınmazı devraldığı şahısların 20 yıldan fazladır bu taşınmazın asli zilyedi olduklarını, dava konusu taşınmazın dere yatağı olmayıp yanında inşaatlar yapılmadan önce tarım yapmaya tamamen elverişli bir konumda yerlerden olduğunu, dava konusu yerin müvekkilinin evinin bahçesi/avlusu konumunda olduğunu, müvekkilinin şimdiye kadar belediyenin hizmetlerinden kesintisiz bir şekilde yararlandığını, yasal şartların oluşmuş olması nedeniyle dava konusu taşınmazın tapuda müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı hazine temsilcisi cevap dilekçesinde özetle, haksız ve mesnetsiz açılan davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 04.02.2014 tarihli ve 2012/44 E. 2014/73 K. sayılı kararıyla, dava, tapusuz taşınmaz tescili talebine ilişkin olduğu, celp ve ibraz edilen belgeler, celp edilen yazı cevapları, yapılan keşif, keşifte dinlenilen mahalli bilirkişi ve davacı tanıklarının beyanları ile düzenlenen bilirkişi raporları dikkate alındığında; Medeni Kanun'un 713. maddesi ve Kadastro Kanunu'nun 14. maddesinde düzenlenen tapusuz taşınmaz tescilinin yasal koşulların oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle, jeodezi ve fotogrametri mühendisi tarafından sunulan bilirkişi raporunu kabul etmediklerini, yeniden ek bilirkişi raporu aldırılmasını yada yeni bir keşif yapılmak suretiyle yeni bir bilirkişiden rapor aldırılmasının gerektiğini, dava konusu yerin 1984 tarihinde dere yatağı olarak tespitinin doğru olmadığını, zira mahkeme ve dolayısıyla bilirkişinin mevcut duruma göre bir tespit yapmasının gerektiğini, dava konusu yerin daha önceki halinin dere yatağı olarak taraflarınca kabul edilmemesi ile birlikte şayet daha önce dere yatağı olsa dahi mevcut durumda dere yatağı olmaması ve tamamen tarım yapılmaya ve dolayısıyla özel mülkiyete tabi olabilecek yerlerden olması nedeniyle daha önce dere yatağı olmasının davalarına bir etkisinin olmamasının gerektiğini, verilen bu kararın hakkaniyete uygun olmadığını öne sürerek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, 1965 yılında yapılan kadastro sırasında “dere” olarak tescil harici bırakılan taşınmazın davacı adına tescili isteğinden ibarettir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/1. maddesi, "Tapu kütüğünde kayıtlı olmayan bir taşınmazı davasız ve aralıksız olarak yirmi yıl süreyle ve malik sıfatıyla zilyetliğinde bulunduran kişi, o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir."

3.2.2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesi, "Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir. ‘’

3.2.3. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun ve 17. maddesi, "– Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14 üncü maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde hazine adına tespit edilir." hükümlerini içermektedir.

3.3. Değerlendirme

3.3.1. Çekişmeli taşınmazın yörede 1965 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında “dere” olarak tescil harici bırakıldığı saptanmıştır.

3.3.2. Davacı yanın zilyetlik hukuki nedenine dayalı olarak tapuya tescil isteğinde bulunduğu belirlenmiştir.

3.3.3. Öte yandan, ilk derece mahkemesince zilyetlikle mülk edinme koşulları oluşmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde karar verildiği görülmüştür.

3.3.4. Dosya içeriğine, toplanan delillere, verilen kararın (III.) nolu bendinde yer verilen İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesine uygun yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

V. SONUÇ: Açıklanan nedenlerle; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 26,30 TL bakiye onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/04/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8683, Karar No: 2013/10924, Tarih: 14.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/8683 E.  ,  2013/10924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının Yatırım Finansman Menkul Değerler A. Ş.'de "Genel Müdür Yardımcısı" olarak çalıştığını, işveren konumunda olduğundan iş güvencesinden yararlanmayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, fesih bildiriminde fesih sebebi kesin ve açık bir şekilde belirtilmediği ve savunma alınma yükümlülüğüne uyulmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı işverence temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden davacının davalı şirketin iştiraki olan Yatırım Finansman Menkul Değerler A. Ş.'de "Genel Müdür Yardımcısı" olarak görev yaptığı, bu itibarla şirket işlerinin bütününü yöneten işveren vekili yardımcısı konumunda bulunduğu anlaşılmakla, davacı iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 30,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 14.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.