muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3327, Karar No: 2023/6289, Tarih: 19.12.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle;davalının yüksek gelirinin olduğunu, mevcut ekonomik koşullar ve paranın alım gücü, erkeğin kusur durumu nazara alındığında hükmedilen maddî ve manevî tazminat miktarı ile nafaka miktarlarının düşük olduğunu, takdir olunan iştirak nafakası ile çocukların maddî yükünün kadın üzerinde olduğunu, yoksul durumda bulunduğunu, tedbir nafakası miktarının da düşük olduğunu, yoksulluk nafakasına hükmedilmemesinin hatalı olduğunu beyan ederek maddî ve manevî tazminat miktarı ile tedbir ve iştirak nafakası miktarları, reddedilen yoksulluk nafakası yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; tanık beyanlarında anlatılanların, evliliğin çok eski zamanlarına dayanmakta olduğunu, davacı tanıklarının beyanlarının davacının aktarımlarından ibaret, duyuma dayalı beyanlar olduğunu, tanık beyanlarının kesin olmadığını ve çelişkili olduğunu, itibar edilmemesi gerektiğini, davalı tanıklarının beyanları ile tarafların barıştıklarının ispatlandığını, erkeğe kusur atfedilemeyeceğini, boşanma davasının reddine karar verilmesi gerektiğini ve fahiş miktarda belirlenen maddî ve manevî tazminatların kaldırılmasının gerektiğini, sabit ve düzenli bir geliri olan davacıya tedbir nafakasına hükmedilmesinin hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu beyan ederek boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, kadın lehine kabul edilen tedbir nafakası, maddî ve manevî tazminat ile miktarları yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile taraf vekillerinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1)inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek, maddî ve manevî tazminat miktarı ile tedbir ve iştirak nafakası miktarları, reddedilen yoksulluk nafakası yönünden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek, boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, kadın lehine kabul edilen tedbir nafakası, maddî ve manevî tazminat ile miktarları ile ayrıca velâyet ve kişisel ilişki yönünden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

2.Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek, boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, kadın lehine kabul edilen tedbir nafakası, maddî ve manevî tazminat ile miktarları ile ayrıca velâyet ve kişisel ilişki yönünden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı kadın tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, erkeğe yüklenen kusurun gerçekleşip gerçekleşmediği, boşanma davasının kabulü koşullarının oluşup oluşmadığı, kadının maddî ve manevî tazminat istemi ile tedbir nafakası isteminin kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olup olmadığı, tazminat, iştirak ve tedbir nafakası miktarlarının dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olup olmadığı, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesinin, tesis edilen mevcut kişisel ilişkinin küçüklerin yüksek menfaatine olup olmadığı, çocuklar ile baba arasında tesis edilen kişisel ilişkinin arttırılmasını gerektirir bir durum olup olmadığı, kadının yoksulluk nafakası isteminin yasal koşullarının oluşup oluşmadığı, erkeğe yüklenen kusurlarının af kapsamında kalıp kalmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı ve 194 üncü maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanunu’un 4 üncü ve 6 ıncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci, 182 nci, 323 üncü, 324 üncü, 327 nci, 328 inci, 330 uncu ve 335 inci vd. maddeleri; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin tüm, davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre, velâyeti anneye verilen ortak çocuklar 18.11.2011 doğumlu ... ile 15.06.2019 doğumlu ... yararına takdir edilen iştirak nafakası azdır. Mahkemece, 4721 sayılı Kanun’un hakkaniyet ilkesi ile ilgili 4 üncü maddesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2.Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre, velâyeti anneye verilen ortak çocuklar 18.11.2011 doğumlu ... ile 15.06.2019 doğumlu ... yararına takdir edilen iştirak nafakası azdır. Mahkemece, 4721 sayılı Kanun’un hakkaniyet ilkesi ile ilgili 4 üncü maddesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, kişilik haklarına yapılan saldırının ağırlığı ile ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddî ve manevî tazminat azdır. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci maddesi hükümleri dikkate alınarak, daha uygun miktarda maddî ve manevî tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortak çocuklar lehine hükmedilen iştirak nafakasının ve davacı kadın lehine hükmedilen tazminatların miktarı yönlerinden ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının ortak çocuklar için hükmedilen iştirak nafakasının ve davacı kadın lehine hükmedilen tazminatların miktarı yönlerinden kadın yararına BOZULMASINA,

3.Davalı erkek vekilinin tüm, davacı kadın vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ...'a yükletilmesie,

Peşin alınan harcın istek halinde yatıran ...'ya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...

...
Yargıtay — Esas No: 2008/7985, Karar No: 2008/8977, Tarih: 07.07.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/7985 E.  ,  2008/8977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 12.03.2008 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29.04.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, biçimine uygun düzenlenmiş 02.08.2007 tarihli taşınmaz satış vaadi sözleşmesine dayalı mülkiyet aktarımı istemi ile açılmıştır.

Davalı davayı kabul etmiştir.

Mahkemece, satışa konu 22.000. m2’ye karşılık gelen 266 parsel sayılı taşınmazın davalı adına olan 21/504 payına ait tapu kaydının iptali ile bu payın davacı adına tesciline, diğer parseller yönünden 5578 sayılı yasa kapsamında aranılan parsel büyüklüğünde olmadıkları için satış vaadine konu olamayacakları gerekçesi ile istemin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

03.07.2005 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5403 Sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Hakkındaki Kanunun 1.maddesinde yasanın amacını “bu kanunun amacı; toprağın doğal veya yapay yollarla kaybını ve niteliklerini yitirmesini engelleyerek korunmasını, geliştirilmesini ve çevre öncelikli sürdürebilir kalkınma ilkesine uygun olarak planlı arazi kullanımını sağlayacak unsur ve esasları belirlemektir” şeklinde açıklanmıştır.

Yasanın 8.maddesinde 09.02.2007 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 5578 Sayılı Kanunun 2.maddesi ile değişiklik yapılmış, yapılan bu değişiklikle tarım arazilerinde uygulanacak “bölünemez büyüklük” kavramı getirilmiştir. Buna göre, belirlenen parsel büyüklüğü; mutlak tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 2 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarım arazilerinde 0,3 hektar ve marjinal tarım arazilerinde 2 hektardan küçük olamaz.

Yasanın 8.maddesinde 09.02.2007 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 5578 Sayılı Kanunun 2.maddesi ile değişiklik yapılmış, yapılan bu değişiklikle tarım arazilerinde uygulanacak “bölünemez büyüklük” kavramı getirilmiştir. Buna göre, belirlenen parsel büyüklüğü; mutlak tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 2 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarım arazilerinde 0,3 hektar ve marjinal tarım arazilerinde 2 hektardan küçük olamaz.

Tarım arazileri bu büyüklüklerin altında ifraz edilemez, bölünemez veya küçük parsellere ayrılamaz. Ancak, çay, fındık, zeytin gibi özel iklim ve toprak istekleri olan bitkilerin yetiştiği yerler ile seraların bulunduğu alanlarda yörenin arazi özellikleri daha küçük parsellerin oluşmasını gerekli kıldığı takdirde Bakanlığın uygun görüşü ile daha küçük parseller oluşturulabilir. Bölünemez büyüklükteki tarım arazilerinin mirasa konu olmaları ve üzerlerinde her ne şekilde gerçekleşmiş olursa olsun birlikte mülkiyetin mevcut olması durumunda bu araziler ifraz edilemez, payları üçüncü şahıslara satılamaz, devredilemez veya rehnedilemez. Ancak, hiç kuşkusuz bölünemez büyüklükte ve birlikte mülkiyetin olduğu tarım arazilerinde paydaşların veya iştirakçilerin tamamının birlikte katılımı ile üçüncü kişiye satışlarının yapılması, devredilmesi veya bölünmez büyüklükte ve birlikte mülkiyetin olduğu tarım arazisinin tümünün rehni olanaklıdır. Keza, birlikte mülkiyet olarak tasarruf edilen bölünemez büyüklükteki tarım arazilerinde paydaşların veya iştirakçilerin tamamının birlikte katılımı ile hisselerini üçüncü bir kişiye satmaları ve devretmeleri de mümkündür. Buna ilave olarak paydaşlar, kendi aralarında paylarını birbirlerine satış yapabilir ve devredebilir.

Eldeki davada, mahkemece 313, 222, 320, 503, 198, 513, 535 parsel sayıl taşınmazlar yönünden, parsel büyüklükleri 5578 sayılı yasada aranılan miktarları sağlamadığından istemin reddine karar verilmesinde yasaya aykırılık yoktur.

Ne var ki; hüküm altına alınan 266 parsel sayılı taşınmazın 21/501 payının davacı adına tesciline karar verilmiş ise de, bu pay taşınmazın 916,70 m²’lik kısmına karşılık gelmektedir. Bu miktar, az yukarıda açıklanan 5578 sayılı yasa da belirtilen bölünemeyecek miktardan daha azdır. Anılan yasanın 8. maddesinde düzenlenen bu hüküm kamu düzenine ilişkin olup mahkemece reysen gözetilmesi gerekir. Mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu tescile karar verilen hissenin anılan yasada açıklanan “ bölünemez büyüklük “ koşuluna aykırılık teşkil ettiği halde istemin hüküm altına alınması doğru olmamıştır.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 07.07.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5627, Karar No: 2011/7101, Tarih: 23.11.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/5627 E.  ,  2011/7101 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/39127

...'yı kasten öldürmeye yardımdan sanıklar ... ile ..., izinsiz silah taşımaktan adıgeçen sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılanmaları sonunda: hükümlülüklerine, adları geçen her iki sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaktan beraatlerine ilişkin (KAYSERİ) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23/09/2010 gün ve 258/267 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii ile müdahiller vekili taraflarından istenilmiş, sanık ... müdafii duruşma da talep etmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanık ... hakkında duruşmalı, sanık ... ile müdahillerin temyizleri üzerine incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1.a)Sanıklar ... ve İsmail müdafiilerinin, sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararına ilişkin gerekçeye yönelik olmayan temyizlerinde hukuki bir yararları bulunmadığından, bu suçtan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz istemlerinin,

b)Katılanların, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık ... hakkında kurulan hükmü temyize yetkileri bulunmadığından, vekillerinin bu suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin,

CMUK.nun 317 maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2.Sanık ...'ın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Anamur Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2000/392 Esas ve 2001/287 Karar sayılı ilamı ile ilgili olarak aynı mahkemenin 21/04/2003 tarihli ek kararının infazda dikkate alınması mümkün görülmüştür.

3.Sanık ... hakkında insan öldürme, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık, sanık ... hakkında insan öldürme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın insan öldürme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık, sanık ...'in insan öldürme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve

.../...

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/39127

soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, sanıklar ... ve İsmail hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçesinde sübuta, gerekçenin yetersizliğine, eksik soruşturmaya, sanık ... müdafiinin sübuta, katılanlar vekilinin sanıkların kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

A)Sanıklar İsmail ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan beraat ile sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B)Sanıklar hakkında insan öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; en son 11/02/2007 günü saat 18:00 sıralarında sanıklar ile birlikte kendi işyerinde görülen maktulden bir daha haber alınamadığı, maktule ait cesedin 16/07/2007 tarihinde Yeşilhisar İlçesi Develi yolu köprü altında bulunduğu, yapılan otopsi sonucu maktulün av tüfeği ile yaralama ve yakılma sonucu öldürüldüğünün tespit edildiği, tanık beyanlarına göre maktulün en son kendi işyerinde sanıklar ile birlikte görüldükten sonra kendisinden sonra haber alınamadığı, tanık ... tarafından sanık ...'ın saat 18:00 sıralarında maktule ait işyerine tüfekle gittiğinin görülmesi, tanık Habip tarafından saat 18:00 sıralarında aynı bölgede av tüfeği patlama sesinin duyulduğunun belirtilmesi, maktulün işyerinin bulunduğu garajda ancak farklı sokaktaki işyeri güvenlik kamerası görüntülerinden 11/02/2007 günü saat 18:09'da tanık beyanlarına göre sanıkların kıyafetleri uygunluk arz eden şahıslarca yerde yatan bir şahsın sanık ...'in aracının marka ve rengindeki bir aracın arkasına koyulduğuna ilişkin mahkeme gözlemi, yine sanıkların ellerinde bir poşet ile maktulün işyerine kapatarak uzaklaştıklarına ilişkin tanık beyanları, 12/02/2007 saat 01:38 sıralarında sanık ...'e cep telefonun Yeşilhisar İlçesi dahilinde, sanık ...'a ait telefonun ise Yeşilhisar yolu üzerinde bulunan İncesu İlçesi Subaşı Köyü mevkiinde sinyal verdiğine ilişkin cep telefonu sinyal bilgileri, tespit edilen yerlerin maktulün cesedinin bulunduğu bölge ile yakın bölgeler olması karşısında;

Sanıkların olay öncesi ve sonrasında fikir ve eylem birliği içerisinde hareket etmek ve eylem üzerinde ortak hakimiyet kurmak suretiyle maktulü öldürdükleri

anlaşıldığından, sanıkların TCK 37 maddesi kapsamında fail olarak kasten insan öldürme suçundan cezalandırılmalarına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), bozma nedenine ve tutuklulukta geçen süreye göre sanıklar müdafiilerinin tahliye istemlerinin reddine, 23/11/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

23/11/2011 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı Mehmet ...'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii avukat ...'un yokluğunda 24/11/2011 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/5009, Karar No: 2015/23976, Tarih: 18.03.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/5009 E.  ,  2015/23976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak:

1-Adli emanetin 2009/8 sırasında kayıtlı ... ve ...'a ait iki adet pasaporttaki sahtecilik eylemi nedeniyle sanığın cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, üzerinde herhangi bir sahtecilik eylemi iddia olunmayan ve dava konusu edilmeyen sanık ... adına kayıtlı pasaportun da aynı adli emanette kayıtlı olduğu, Mahkemenin 08/07/2009 tarihli duruşmasında "Adli Emanetin 2009/8 sırasında kayıtlı pasaportların getirilmiş olduğu görüldü. Suça konu pasaportun ve kimliğin incelenmesinde; Sahtecilik işlemlerinin ilk bakışta kolaylıkla dikkati çekmeyecek nitelikte oldukları, kolaylıkla sahtecilik işlemlerinin ayırt edilemeyeceği, herhangi bir tahribat bulunmadığı, silinti ve kazıntıyı gösteren herhangi bir bulgunun bulunmadığı, bu şekilde igfal ve ikna kabiliyetine haiz oldukları kanaatine varıldı." şeklinde, 23/06/2010 tarihli duruşmasında ise "Emanet Memurluğunun 2009/8 sırasında kayıtlı suça konu pasaport getirtildi. Suça konu pasaport incelendiğinde, yapılan sahtecilik işlemlerinin ilk bakışta ve kolaylıkla dikkati çekmeyecek nitelikte olduğu ve herhangi bir tahribat bulunmadığı, silinti ve kazıntıyı gösteren herhangi bir bulgunun bulunmadığı, bu şekilde igfal ve ikna kabiliyetine haiz olduğu kanaatine varıldı." şeklinde gözlemde bulunulmakla beraber adli emanette kayıtlı bulunan hangi belgelerin incelendiği hususunun açıklık taşımadığı, belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğu cihetle, suça konu sahte belgelerin hangilerinin incelendiği ayrı ayrı belirtilerek,özelliklerinin ayrı ayrı duruşma tutanağına yazılması ve denetime imkan verecek şekilde dosya içine konulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Suça konu, iki adet pasaporttaki tahrifatların değişik tarihlerde yapıldığına dair delil bulunmaması ve aynı anda kullanılıp ele geçirilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı ancak birden çok sahte belgenin düzenlenmesi/kullanılması olgusunun 5237 sayılı TCK'nun 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesi sırasında nazara alınması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde eksik ceza tayini,

3-TCK'nun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına karar verilen sanık hakkında anılan maddenin 7. bendi gereğince cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmemiş olması,

3-TCK'nun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına karar verilen sanık hakkında anılan maddenin 7. bendi gereğince cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmemiş olması,

4-Adli Emanetin 2009/8 sırasında kayıtlı aralarında suça konu olmayan sanık ... adına düzenlenmiş bulunan üç adet pasaport bulunduğu gözetilmeden ve hangisi ya da hangileri olduğu açıkça belirtilmeden “Suça konu emanetin 2009/8 sırasında kayıtlı pasaportun dosyada delil olarak saklanmasına” denilmek suretiyle infazda duraksamaya sebebiyet verecek şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.