muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10378, Karar No: 2023/13284, Tarih: 21.12.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

İstinaf kanun yoluna başvuran davalı vekili, Kurum işlemlerinde bir hata bulunmadığını beyanla yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tüm dosya kapsamından, davacının askerliğe elverişli değildir kararına esas alınan hastalığının sigortalı olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten sonra geçen sürede oluştuğu tespit edilemediğinden maluliyet aylığı şartlarına haiz olmadığı değerlendirilmişse de Adli Tıp Kurumu'nun birbirini teyit eden raporlarından, davacının mevcut rahatsızlığının 21.07.2016 tarihli rapor ile ortaya çıktığı, 01.11.2016 tarihinde ilişiği kesilen davacının yargılama sırasında 23.01.2017 tarihi itibariyle aylığa hak kazandığının tespitine karar verilmesini talep ettiği, her ne kadar hükümde aylığın başlangıç tarihi belirtilmemişse de davacının talebi ile bağlı kalınarak 23.01.2017 tarihinden itibaren maluliyet aylığına hak kazandığının kararın infazı sırasında göz önünde bulundurulabileceği anlaşıldığından mahkemenin maddi vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı kanaatine varılmakla davalı Kurum vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin 1 numaralı alt bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde yer verdikleri hususları belirterek kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının malul olduğunun ve malulen emekliliğe hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 25, 95 inci maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla davalı SGK Başkanlığı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11997, Karar No: 2010/14178, Tarih: 01.11.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/11997 E.  ,  2010/14178 K.**

**"İçtihat Metni"**

... mirasçıları ... ve 5 ark. Vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 27.6.2008 gün ve 389-348 sayılı hükmün Dairenin 29.36.2010 tarih ve 1078-4093 sayılı ilamıyla geri çevirmeye karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Dairemizin 29.3.2010 günlü 2010/1078-4093 sayılı kararı ile davalının karar düzeltme dilekçesinin, davacı ...'ye tebliği için, dosyanın mahalline geriçevrilmesine karar verilmişti. Mahkeme kararı, bu davacıya tebliğ edilmiş; ancak belirtilen eksiklik giderilmemiştir. Davalının karar düzeltme dilekçesinin davacı ...'ye tebli belgesinin eklenmesi, yok ise kayıtlara dayanılarak tebliğ gününün açıklanması, bu da mümkün değilse gerekli tebligat yapıldıktan vecevap süresi geçtikten sonra, gerekli dikkat ve özen gösterilerek iade edilmek üzere, dosyanın mahalli mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 1.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2471, Karar No: 2015/4470, Tarih: 30.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/2471 E.  ,  2015/4470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

... isimli şahıs tarafından kooperatif üyelik borcu için kooperatif yöneticisi olan temyiz dışı sanık ...'ya verilen ... Bankası Elmalı Şubesine ait, keşidecisi ... Maden Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi olan 20.03.2007 keşide tarihli 1.000 TL bedelli çekin, ... tarafından ödeme gününü beklemek istememesi nedeniyle 900 TL karşılığında sanık ...'e verildiği, sanık ...'in de arkadaşı olan diğer sanık ... ile birlikte söz konusu çekte tahrifat yaparak rakam kısmını “10.000”, yazı kısmını ise “onbin” olarak değiştirdikten sonra çeki temyiz dışı sanık ... aracılığıyla şikayetçi ...'a verip karşılığında 8.500 TL para aldığı, çekin bankaya ibrazında çekte tahrifat yapıldığının tespit edildiği, bu şekilde sanıklar ... ve ...'nun iştirak halinde nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği somut olayda; sanık savunmaları, şikayetçi ve tanık beyanları ile tüm dosya kapsamına göre mahkemenin suçun kanuni unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesine dayanan beraat kararına ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 30/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16220, Karar No: 2020/4817, Tarih: 03.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/16220 E.  ,  2020/4817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ...Çevre Tasarım Tem. Gıda Öz. Güv. Ltd. Şti. vekili ile T.C. ...vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalı... İl Sağlık Müdürlüğünün il ve ilçelerde, sağlık ocakları ile ilgili, temizlik işleri hizmet alımını, ihale ile alarak alt işveren olarak faaliyet yürüten diğer davalı şirketlerde, 01/08/2004-31/03/2010 tarihleri arasında aralıksız olarak çalıştığını, davacının, iş akdinin, 31/03/2010 tarihinde tek taraflı haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, iddia ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmektedir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. ...vekili, davacıyla, idare arasında 1475 sayılı Kanun anlamında bir iş akdi bulunmadığını, idarenin, ihale makamı olduğunu, bu sebeple, çalıştırılan işçinin tüm sorumluluğunun, yüklenici firmaya ait olduğunu, işçilerin işe alınmalarında, çıkarılmalarında veya emekli olmalarında, idarenin bir etkisi olmadığını, bu konularda idareden bağımsız hareket edildiğini, Yargıtay kararlarına göre, işçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde, ara vermeden çalışması halinde, işyeri kurallarına göre, çözüme gidilmesi gerektiğini belirterek, bu durumda değişen alt işverenler, işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını devralmış sayılacağını, 4857 sayılı Kanunun 6. maddesine göre, davacıyı çalıştıran son işverenin, işçilik hakları açısından, işçinin çalıştırıldığı tüm dönemlerden sorumlu olacağını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Çevre Tasarım Temizlik Gıda Özel Güvenlik Ltd. Şti. vekili, davalı kamu kurumunun hiç değişmediğini, ihaleyi kazanan yeni alt işverenlerin sözleşme konusu, işi yürütmeyi üstlendiklerini, davacı taleplerinin, müvekkili şirket yönünden zamanaşımına uğradığını, davanın yanlış hasma yöneltildiğini, kendilerine husumet yöneltilmesinin hukuka aykırı olduğunu, son alt işveren olmadıklarını, bu tür davaların asıl işverenle son alt işverene karşı açılabileceğini, davanın husumet yönünden reddine karar verilmesi gerektiğini, dava dilekçesinde değinilen, bozma ilamına göre, ilgili dosyanın celbiyle, derdestlik durumunun incelenmesi gerektiğini, davacının şirketlerinde çalıştığı dönemde yıllık izinlerini eksiksiz kullandığını, kamu kurumunda buna ilişkin kayıtların bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne, kabul edilen miktarların davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılardan ... Çevre Tasarım Tem. Gıda Öz. Güv. Ltd. Şti. vekili ile T.C. ...vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı T.C. Sağlık Bakanlığının tüm, davalı ... Çevre Tasarım Temizlik Gıda Özel Güvenlik Ltd. Şti. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2) İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davalılardan ... Çevre Tasarım Temizlik Gıda Özel Güvenlik Ltd. Şti. son alt işveren değildir. Son alt işveren olmayan ... Çevre Tasarım Temizlik Gıda Özel Güvenlik Ltd. Şti.' nin hüküm altına alınan izin ücreti ve ihbar tazminatı alacaklarından sorumlu olmadığının, kıdem tazminatı bakımından ise sadece kendi dönemi ile sınırlı ve devir tarihindeki ücret seviyesi üzerinden sorumlu olduğunun düşünülmemesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03/06/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6396, Karar No: 2015/2944, Tarih: 11.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/6396 E.  ,  2015/2944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağrı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2008/153-2013/495

Davacı İ.. B.. vekili Avukat Veli tarafından, davalılar A.. B.. ve diğerleri aleyhine 09/05/2008 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı S.. Ö.. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı S.. Ö.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Ağrı Emniyet Müdürlüğünce işletilen Dambat Sosyal Tesislerinde Güner Durmuş isimli kişinin banyoda yıkanırken şofbenden sızan gazdan zehirlenip ölmesi nedeniyle yakınlarına ödemiş olduğu tazminatın tesis sorumluları davalılardan rücuen tahsilini istemiştir.

Mahkemece, davalıların ceza mahkemesince belirlenen kusurlarına isabet eden tazminatın belirlendiği 22/07/2013 tarihli hukukçu bilirkişi raporuna göre tespit edilen miktarların tahsiline karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; Ağrı Emniyet Müdürlüğü tarafından işletilmekte olan Dambat Sosyal Tesislerine 2002 yılının 11. ayında montajı yapılan şofbenin arızalanması üzerine 09/05/2003 tarihinde arızasının giderilerek kullanımına devam edildiği, 23/10/2003 tarihinde Güner isimli kişinin banyoda yıkanırken şofbenden sızan gaz nedeniyle zehirlenerek öldüğü, şofbenin kurulumu sırasında tesiste sorumlu komiser yardımcısı olan davalı S.. Ö..'ün Osmaniye Emniyet Müdürlüğüne tayininin çıkması üzerine Ağrı Emniyet Müdürlüğünden 30/07/2003 tarihinde ilişiğinin kesildiği, ölüm olayının davalı S.. Ö..'ün tayini çıktıktan sonra meydana geldiği anlaşılmaktadır.

Davalılar aleyhine açılan ceza davasının yargılaması sırasında alınan 23/12/2004 tarihli raporda ölenin 5/8 oranında, tesisi denetim ile görevli davalı A.. B..'ın 1/8 oranında, şofbeni kurduran ve gerekli denetlemeyi yapmayan lojistik şubesinin 2/8 oranında kusurlu bulundukları, S.. Ö.., Y.. Ç.. ve Nevzat olayda herhangi bir kusurunun bulunmadığı belirtilmiş, 28/04/2005 havale tarihli raporda ise dava konusu olayda A.. B.., S.. Ö.., Y.. Ç.. ve Nevzat 1/8'er oranında, ölenin 4/8 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir. Yine iş güvenliği uzmanı bilirkişilerden alınan 20/11/2006 tarihli raporda S.. Ö..'ün 5/8 oranında, Y.. Ç..'ın 1/8, oranında A.. B..'ın 2/8 oranında, Nevzat Çelik ve ölenin kusursuz oldukları belirtilmiştir. Ceza davasında alınan her üç rapordaki kusur oranları çelişkili olup hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şu durumda, mahkemece teknik üniversiteden seçilecek konusunda uzman 3 kişilik bilirkişi heyetinden, ceza davasında alınan raporlar da incelenerek, davalı S.. Ö..'ün sosyal tesisteki görevi, şofbenin kurulumu, bakımı ve denetimi ve tayin olup ayrılmasından sonra ölüm olayının meydana gelmiş bulunması değerlendirilerek, meydana gelen ölüm olayında kusuru bulunup bulunmadığı yönünde rapor alınması ve sonucuna göre zarar kapsamının belirlenmesi gerekir. Mahkemece kusur oranı konusunda çelişkiyi giderici, denetime elverişli rapor alınmadan, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Mahkemece olayın oluşu ve dosya kapsamındaki diğer olgular gözetilerek tazminat miktarı belirlenirken TBK 51 (BK'nın 43.) maddesi uyarınca hakkaniyet indirimi yapılıp yapılmaması hususunun değerlendirilmemiş olması da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1 ve 2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı S.. Ö.. yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı S.. Ö..'ün öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/829, Karar No: 2012/9399, Tarih: 12.12.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/829 E.  ,  2012/9399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : 5237 Sayılı TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/3, 62/1, 63, 54. maddeleri uyarınca 2 yıl 8 ay 15 gün hapis cezası,

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Katılan ... vekilinin yetkisi olmadığından duruşmalı inceleme isteminin CMUK'nun 317. Maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2) Sanığın av tüfeğiyle yakın mesafeden bir el ateş ederek katılanı, sol üst ekstremiteden hayati tehlike geçirmeksizin, derin yumuşak doku, kas ve sinir lezyonlarıyla, sol radius distal uç medialinde kemik bütünlüğünü bozmayan, hayati fonksiyonları hafif derecede etkiler nitelikte kortikal kırığa sebep olacak şekilde yaraladığı, etkili mesafede bulunduğu ve engel neden olmadığı halde eylemine devam etmediği olayda; kasten yaralama suçundan hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiş ve tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

3)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in katılan ...'a karşı kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın meşru müdafaaya, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan, Cumhuriyet Savcısının haksız tahrike, katılan vekilinin suç vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (ONANMASINA), 12/12/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.