muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/40874, Karar No: 2013/28767, Tarih: 11.11.2013

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski

görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda tanık beyanları dikkate alınarak davacının günde 2,5 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş ise de, hükme esas alınan bilirkişi raporundaki hesaplama denetime açık olmayıp, davalı taraf da rapor sonrası bu hesaplamada kullanılan rakamların neye göre belirlendiğinin anlaşılamadığını beyan etmiştir. Mahkemece davalının bu itirazları karşılanmamıştır.

Davalı tarafın itirazı da değerlendirilerek fazla mesai yönünden denetime elverişli rapor alınması gerekirken, hesaplama yöntemi denetlenemeyen ve hesaplamada kullanılan ücretin dayanağına ilişkin açıklama getirmeyen rapora itibarla hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14057, Karar No: 2018/10082, Tarih: 24.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/14057 E.  ,  2018/10082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında dosya içerisinde bulunan 19/11/2013 tarihli... Şehir Hastanesi uzman hekim raporunda, “suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlamını bildiği, sonuçlarını algılama yeteneğinin geliştiği ancak var olan psikiyatrik rahatsızlıkları nedeniyle davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişmediğinin” belirtilmesi karşısında, atılı suçu işlediği sırada fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını anlama ve bu fiil ile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak derecedeki akıl zayıflığının etkisi altında olup olmadığı, 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında cezai ehliyetini etkileyen akıl hastalığının bulunup bulunmadığı konusunda Adli Tıp Kurumunun ilgili İhtisas Dairesinden ya da Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanelerinden rapor aldırılıp sonucuna göre, suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 24/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4286, Karar No: 2020/3179, Tarih: 05.10.2020

**4. Hukuk Dairesi         2018/4286 E.  ,  2020/3179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Televizyon Rek. ve Film San. ve Tic. AŞ ve ... aleyhine 17/12/2007 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/12/2017 günlü karara karşı davacı vekili ve davalı ... Televizyon Rek. ve Film San. ve Tic. AŞ vekilinin istinaf başvuruları üzerine yapılan incelemede; davacının istinaf başvurusunun reddine, davalı ... Televizyon Rek. ve Film San. ve Tic. AŞ'nin istinaf başvurusunun kabulü ile HMK 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davalı ... Televizyon Rek. ve Film San. ve Tic. AŞ yönünden davanın reddine, diğer davalı ... aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/05/2018 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK’nun 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 05/10/2020 gününde kesin olarak oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle hukuka aykırılığın tespiti, kararın yayınlanması, maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin tıp fakültesi hastanesinde doktor olarak görev yaptığını, davacı ...’nin diğer davalı basın kuruluşu (... TV) çalışanlarının yardımı, yönlendirmesi ve gizli kayıt cihazı temini ile müvekkilinin kamu kurumundaki odasında gizlice ses ve görüntüsünün kaydedilerek davalı şirkete ait televizyonda yayınlandığını, böylece müvekkilinin izni ve bilgisi olmaksızın özel hayatına müdahale edildiğini beyanla hukuka aykırılığın tespiti, kararın yayınlanması, maddi ve manevi tazminat taleplerinde bulunmuştur.

Davalılar vekili; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Davalılar vekili; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

İlk derece mahkemesince; davanın maddi tazminat yönünden reddine, manevi tazminat yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacı tarafın istinaf isteminin reddine, davalı ... Televizyon, Reklamcılık ve Filmcilik Sanayi ve Ticaret A.Ş. (... TV)’nin istinaf isteminin kabulü ile bu davalı yönünden davanın reddine, davalı ... hakkında açılan maddi tazminat davasının kısmen kabulüne, maddi tazminat davasının reddine karar verilmiş, davacı vekili hükmü temyiz etmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık; davacı hakkında davalı ...’nin yaptığı sesli ve görüntülü gizli kayıt alma eylemi ile bu kaydın diğer davalı ... TV kanalı tarafından yayınlanması nedeniyle davacının şöhret ve itibarına saygı gösterilmesini isteme hakkı ile davalı ... TV’nin basın özgürlüğü arasındaki dengenin doğru kurulup kurulmadığına ilişkindir.

Anayasa’nın 28. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca basın özgürlüğünün sınırlanmasında ifade özgürlüğünün sınırlandırılmasına ilişkin hükümler uygulanır. Bu anlamda basın özgürlüğü, ifade özgürlüğünün farklı bir görünümü olarak karşımıza çıkar. ... Mahkemesine (...) ve Anayasa Mahkemesine (...) göre ifade özgürlüğü, demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan olup, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil incitici, şok edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. İfade özgürlüğü, yokluğu hâlinde demokratik bir toplumdan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir (...: .../Birleşik Krallık, B. No: 5493/72, 7/12/1976, par.49; Von .../... (No:2), B. No: ... ve ./08, 7/2/2012, par.101); (...: Medya Gündem Dijital Yayıncılık Ticaret A.Ş, B. No: 2013/2623, 11/11/2015, par.31 [G.K.]; D.Ö, B. No: 2014/1291, 13/10/2016, par.56 [G.K.]; ..., B. No: 2014/4548, 5/12/2017, par.18).

Anayasa Mahkemesi pek çok kararında, ifade özgürlüğünün özel güvencelere bağlanmış şekli olan ve Anayasa'nın 28. maddesinde düzenlenen basın özgürlüğünün, demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden olup, bireylerin gelişmesi ve toplumun ilerlemesi bakımından gerekli temel şartlardan birini oluşturduğunu ifade etmiştir (...; ... [GK], B. No: 2013/9343, 4/6/2015, par.69; ... [GK], B. No: 2014/12151, 4/6/2015, par.34-36; ... ve Diğerleri, B. No: 2015/11961, 11/6/2018, par.40). Bu bağlamda ifade özgürlüğü ile basın özgürlüğü demokrasinin işleyişi için hayati önemdedir (..., par.34-36 ). Basın özgürlüğünün kamuoyuna çeşitli fikir ve tutumların iletilmesi ve bunlara dair bir kanaat oluşturması bakımından en etkili araçlardan birini oluşturduğu açıktır (...; ... (2), B. No: 2013/5574, 30/6/2014, par.63).

Ancak belirtmek gerekir ki basın özgürlüğü sınırsız değildir. Anayasa'nın 17. maddesi gereğince, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara üçüncü kişilerin

Ancak belirtmek gerekir ki basın özgürlüğü sınırsız değildir. Anayasa'nın 17. maddesi gereğince, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara üçüncü kişilerin

saldırılarını önlemek de yargı mercilerinin görevleri arasındadır. Mahkemeler, Anayasa'nın 17. maddesi gereğince kişilik haklarını korurken aynı zamanda Anayasa'nın 26. ve 28. maddeleri gereğince ifade ve basın özgürlüklerinin gerçek ve etkili bir biçimde korunmasını

sağlama yükümlülüğü sebebiyle yarışan haklar arasında adil bir denge kurmak zorundadır. Bu denge kurulurken Anayasa’nın 13. maddesi kapsamında hakkın özüne dokunulmamalı, demokratik toplum düzeninin gerekleri ve sınırlama amacı ile aracı arasındaki ölçü gözetilmelidir (...;..., B. No: 2012/1184, 16/7/2014, par.43). Bu anlamda, mahkemece dayanılan gerekçelerin, ifade özgürlüğünü kısıtlama bakımından “demokratik toplum düzeninin gerekleri” ve “ölçülülük” ilkelerine uygun olduğunu inandırıcı bir şekilde ortaya koyup koyamadığı denetlenmelidir. Mahkeme, düşüncelerin açıklanması ve yayılmasına yönelik olarak tazminata karar verirken düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğünün kullanılmasından kaynaklanan yarardan çok daha ağır basan, korunması gereken bir yararın varlığını somut olgulara dayanarak göstermelidir (...; ..., B. No: 2012/1272, 4/12/2013, par.114).

Mahkemeler, yarışan haklar arasında dengeleme yaparken; yayında kamu yararı bulunmasına, kamusal yarara dair bir tartışmaya katkı sağlamasına, toplumsal ilginin varlığına ve konunun güncel olmasına, haber veya makalenin konusu ile yayımlanma şartlarına, bunlarda kullanılan ifadelerin türüne, yayının içeriğine, şekli ve sonuçlarına, habere yönelik kısıtlamaların niteliğine ve kapsamına, haberde yer alan ifadelerin kim tarafından dile getirildiğine, hedef alınan kişinin kim olduğuna ve tanınırlık derecesi ile ilgili kişinin önceki davranışlarına dikkat etmelidir (...; ... ve Diğerleri, par.47).

Somut davada göz önünde bulundurulması gereken en önemli husus, davalıların işbirliği içinde bir program dâhilinde davacının kamu kurumundaki odasına gidip, bilgisi, izni ve muvafakati olmadan sesli ve görüntülü kayıt alınmasını kurgulamış olmalarıdır. Diğer bir deyişle davalı basın kuruluşu da hukuka aykırılığın bir parçası hâline gelmiştir. Davalı ... ile birlikte kişinin mahrem alanını bir haber uğruna çiğnemişlerdir. Bu aşamada verilecek haberin kamusal tartışmaya katkı yapması, haber değeri ve güncelliğine artık bakılamaz. Çünkü kişilerin özel hayatları da anayasal koruma altındadır. Bu nedenle yukarıda belirtilen ve basın özgürlüğünün korunması ile ilgili olan tüm ilkeler, yayının hukuka uygun yöntemlerle elde edildiği varsayımıyla veya tesadüfen elde edilen deliller söz konusu olduğunda geçerlidir. Bir kişiye hukuka aykırı bir biçimde, tuzak kurarak, gizli kayıt yöntemiyle özel alanının kayda alınması sonucu ulaşılan kayıtlar hiçbir şekilde yayınlanamaz. Çünkü dosya kapsamından anlaşıldığı üzere davalı basın kuruluşu diğer davalı ile işbirliği içinde davacının özel hayatına müdahalede bulunmuşlardır.

Öte yandan belirtilmelidir ki davacının kamu kurumundaki makam veya muayene odası, umumi alan sayılamaz. Kişi hakkında açılmış bir soruşturma kapsamında teknik ve fiziki takip kararı alınmaksızın özel veya resmi odasındaki görüşmesinin sesli ve/veya görüntülü kayda alınması hukuka aykırıdır. Bu şekilde elde edilen deliller hukuken hiçbir kıymet göremez. Onun içindir ki bir kişi hakkında teknik veya fiziki takip yapılabilmesi ancak belli ağırlıktaki suçlarla sınırlandırılmıştır. Bu durum dahi, kişinin özel hayatının korunması ilkesi ile suç işlenmesinin önlenmesi ilkesi arasında denge kurulduğunu gösterir. Aksi takdirde hakkında herhangi bir suç isnadı bulunmayan kişinin özel hayatı kamusal veya özel alan fark etmeksizin kayda alınabilir ki bu durum kişilerin şeref ve itibarının korunması yönündeki Anayasa’nın 17. maddesi ile ...’nin 8. maddesinde yer bulan özel hayat ve aile hayatının korunması ilkesiyle çelişir.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sesli ve görüntülü şekilde gizli kayıt alma ve bunu yayınlama eylemlerinin, Anayasa’nın 17. ve ...’nin 8. maddesi kapsamında değerlendirilebilecek kişilerin şeref ve itibarının bir diğer deyişle özel hayatlarının korunması ilkesi kapsamında kalması nedeniyle davalı şirket (... TV) aleyhine de manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, basın özgürlüğü gerekçesiyle hükmedilmemiş olması doğru olmamıştır. Bu düşüncelerle, Sayın Çoğunluğun istinaf mahkemesi kararın onanması yönündeki düşüncesine iştirak edemiyorum.05/10/2020
Yargıtay — Esas No: 2021/6323, Karar No: 2022/1264, Tarih: 22.02.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/6323 E.  ,  2022/1264 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.03.2005 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali talebi üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22.09.2020 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 22.02.2022 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Mahkemece, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak verilmiş olan karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/02/2022 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY

İcra talebine itirazın iptaline ilişkin mevcut davada aşağıdaki şekilde karşı oy görüşü açıklanmıştır.

İlk derece mahkemesince 3. kez hüküm verilmiş ise de yapılan inceleme yetersiz olup, bozmayı gerektirmektedir.

İlk karar sonrası, Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 18/02/2010 tarihli ilamı ile, özellikle eksik inceleme sebebiyle bozma kararı verildiği; bozma ilamına uyularak ikinci kararın temyizi üzerine bu sefer Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 03/12/2019 tarihli ikinci bozma kararının tesis edildiği açıktır.

Dairemiz temyiz incelemesine konu yerel mahkemenin 22/09/2020 tarih ve 2020/106 Esas, 2020/156 Karar sayılı ilamından son bozma ilamına uyulmuş olmakla birlikte mahkemece hiç bir inceleme yapılmaksızın davanın sonuçlandırıldığı böylece her iki bozma ilamına rağmen ısrarla bozma yönünde araştırma ve inceleme yapılmadığı bir anlamda bozma ilamlarının görmezden gelindiği açıktır.

Özellikle davalının borca itiraz sebepleri hususunda gerekirse delil listesi çerçevesinde araştırma yapılması, gerektiğinde yemin delilinin de hatırlatılması şeklindeki açık bozma sebepleri bir anlamda yok sayılmış şeklen bozmaya uyuluyormuş gibi davranılıp hiç bir inceleme yapılmadan mevcut sonuca ulaşılmıştır.

Mahkemenin bu tespitleri lehine bozma yapılan tarafların kazanılmış haklarının çiğnenmesi ve böylece delil yargılanma hakkının yok sayılması sonucunu doğurduğu gibi gerekçeli karar yazım konusundaki kural ve ilkelerin de ihlalini gündeme getirmektedir.

Mahkemenin bu tespitleri lehine bozma yapılan tarafların kazanılmış haklarının çiğnenmesi ve böylece delil yargılanma hakkının yok sayılması sonucunu doğurduğu gibi gerekçeli karar yazım konusundaki kural ve ilkelerin de ihlalini gündeme getirmektedir.

İlk kararın açıkça onanmış bir yönünün bulunmadığı, sayın temyiz itirazlarının incelenmediği açık olduğu halde karar gerekçesinde kesinleşen hususlardan bahsedilmesi yeniden değerlendirilme yapılmayacağı açıklamaları da hatalıdır. Esasa karar hiç bir gerekçe taşımadığı için HMK 297. vd. maddeleri yönünden de usul ve esasa aykırılık taşımaktadır.

Yukarıda açıklanan hususlar gereğince öncelikle gerekçesizlik sebebiyle ilk derece mahkeme kararının bozulması, ayrıca önceki bozma ilamlarına uyulduğu belirtildiği halde hiç bir araştırma yapılmadan sonuca ulaşılmış olması sebebiyle de kararın yeniden bozulması gerektiği kanaatinde bulunduğum için sayın çoğunluğun onama görüşüne iştirak etmediğimi karşı oy olarak açıklıyorum.

...
Yargıtay — Esas No: 2021/22479, Karar No: 2022/5088, Tarih: 31.05.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/22479 E.  ,  2022/5088 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık hakkında cinsel saldırı suçundan yapılan yargılama sonucunda atılı suçtan mahkumiyetine dair Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.09.2013 gün ve 2011/458 Esas, 2013/411 Karar sayılı hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin 09.01.2020 gün ve 2016/1894 Esas, 2020/184 Karar sayılı hükmün bozulması yönündeki karara karşı direnilerek kurulan 17.02.2021 gün 2020/116 Esas, 2021/107 Karar sayılı hükmün sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmesi nedeniyle Dairemize gönderilen dosya 02.12.2016 günlü, 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 24.11.2016 günlü, 6763 sayılı kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı kanuna eklenen geçici 10. maddenin iki ve üçüncü bentlerine istinaden incelenerek gereği görüldü;

Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin 09.01.2020 gün ve 2016/1894 Esas, 2020/184 Karar sayılı bozma kararı usul ve kanuna uygun olup ilk derece mahkemesince anılan ilama yönelik kurulan 17.02.2021 gün 2020/116 Esas, 2021/107 Karar sayılı direnme ilamında belirtilen gerekçeler yerinde görülmediğinden reddiyle, 6763 sayılı kanunun 38. maddesiyle 5320 sayılı kanuna eklenen geçici 10. maddenin üçüncü bendine istinaden anılan direnme kararıyla ile ilgili hüküm kurulmak üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.05.2022 tarihinde üyeler ... ile ...'ün karşı oyları ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.09.2013 gün ve 2011/458 Esas, 2013/411 Karar sayılı ilamının sanık müdafisi tarafından temyizi üzerine Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesince yapılan inceleme sonucunda 09.01.2020 gün ve 2016/1894 Esas, 2019/184 Karar sayılı ilamı ile;

Olayın intikal şekli ve zamanı, tarafsız tanık Güzide’nin iş yerinde gördüğü sanığın babacan bir tavırla hareket ettiğine dair ifadesi, diğer tanık beyanları, CD içeriği ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın aynı yerde birlikte çalıştığı mağdurenin vücuduna dokunması şeklindeki eyleminin cinsel amaçla gerçekleştirildiği hususunun şüphede kaldığı ve mevcut haliyle cezalandırılmasına yeter, başkaca delil bulunmadığı anlaşıldığından, müsnet suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir. Bozma sonrası Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.02.2021 gün 2020/116 Esas, 2021/107 Karar sayılı ilamı ile önceki hükme direnilmesi sonucu Daire'ye gönderilen dosyayla ilgili sayın çoğunluk ile ihtilafımız olayın sübutuna ilişkindir.

Ceza yargılamasının esas amacı maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır. Bu bakımdan hakim davayı muhakeme kuralları gereğince huzurunda görecek, olayı ilk günkü haline götürecek bu konuda yüz yüzelik ilkeleri gereğince sanık ile mağduru dinleyecek ve gözlemleyecek, elde ettiği delillerle vicdani kanaati ile hüküm kuracaktır. Delil tüm davalarda hükme ulaştıracak kurucu unsurdur. Bu bakımdan en hassas suçlar cinsel istismar ve cinsel saldırı suçlarıdır. Bu suçlarda mağdur ile sanık arasında geçen eylem genellikle yapısı gereği tanık olmadan ve bariz delil bırakılmadan işlenen suçlardır. Bu açıdan Yargıtayca davanın temelini oluşturan delillerden en önemlileri, mağdur beyanı, doktor raporları, psikolojik inceleme evrakları, sanık ve mağdurun bulundukları çevre, aralarındaki yakınlık ve husumet incelemeleri olarak kabul edilmiştir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesi gereğince kararlarına uyulması gereken Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin inceleme kriterlerinde ise; mağdurenin beyanları çok önemli görülmüş, beyanlarını ana delil olarak kabul etmiş davayı gören mahkemeye ise bunu test etme yükümlülüğü yüklemiştir. (P.S/Almanya kararı 04.09.2011)

Yine, AİHM’sinin “M.C/Bulgaristan” davasında belirttiği gibi taraf devletlerin tecavüzü cezalandırma ve bu vakaları soruşturmak yönünde AİHS. 13. maddesi gereğince pozitif yükümlülüğü vardır. Cinsel şiddetin doğrudan kanıtlarının mevcut olmadığı hallerde yetkili makamlar tüm olguları incelemeli ve olayları çevreleyen koşulları değerlendirerek karara ulaşmalıdırlar. Bu bağlamda tecavüz, saldırı ve istismarın sadece fiziksel bulguları değil, psikolojik bulguları da dikkate alınmalı, mağdurun olay anlatımı ağırlıklı olarak değerlendirilmeli, bu değerlendirme esnasında; mağdur eylemlerine değil, fail eylemlerine odaklanmalı, mağdurun yaşadığı travmaya bağlı psikolojik durumunu gözönünde bulundurulmalı, mağdurun travmaya bağlı tutarsız, karmaşık yahut eksik anlatımı olabileceğini gözeterek ayrıntılarda değil genel olay örgüsünde tutarlılık aramalı ve mağdurun olayın tek tanığı olduğunu unutmamak önemlidir, açıklaması yapılmıştır.

Avrupa Topluluğu Adalet Divanı (ATAD) “Şükran Aydın/Türkiye kararında ise; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 13. maddesi uyarınca tecavüz (saldırı/istismarı) iddialarıyla ilgili eksiksiz bir soruşturmanın, bağımsız tıp uzmanlarınca yapılacak pisikolojik muayeneyi de içermesi gerektiğini öncelikle belirtilmiştir.