muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/6334, Karar No: 2012/6107, Tarih: 27.03.2012

1982 Anayasanın 38/2. maddesinde dava ve ceza zamanaşımına ilişkin kanun hükümlerinde değişiklik yapılması durumunda maddi ceza hukukuna ilişkin zaman bakımından uygulama kurallarının geçerli olacağı kabul edilmiştir. Buna göre genel yargılaması devam eden dava için dava zamanaşımına ilişkin sürelerde değişiklik yapan sonraki kanun lehe hüküm içeriyorsa bunun da geçmişe etkili olarak 03.06.1942 gün 36/15 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında ana hatları ile açıklandığı üzere, zamanaşımı süresi ceza bağımsızlığını koruyan her suç için ayrı ayrı uygulanacaktır. Tek İstisnası 5252 sayılı Yasanın 9/4. maddesidir. Bu bağlamda somut olaya gelince;

Sanıkların eylemi, 765 ve 5237 sayılı Yasaların her ikisinde de suç olarak tanımlanmıştır. Sanıklara isnat edilen eylem 765 sayılı TCK’nun 493/1-son; 5237 sayılı TCK’nun 142/1-a; 116/2, 4,119/1-c; 152/1-a maddelerinde öngörülen ve ceza bağımsızlığını koruyan suçları oluşturmaktadır. Suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’nun 493/1-son, 102/3 ve 104/2. madde ve fıkraları uyarınca bu suça ilişkin kesintili zaman aşımı süresi dolmamıştır. Ancak sanıklara yüklenen fiil ile ilgili 5237 sayılı TCK’nun 142/1-a, 31/3, 66/1-2, 67; 116/2, 119/1-c, 31/3, 66/1-2, 67. maddelerine göre kesintili zaman aşımının süresi olan 7yıl 12 aylık suç tarihi ile inceleme tarihi arasında dolmuş bulunmaktadır. Hal böyle olunca zaman aşımı kuralı da dikkate alınarak yeniden sanıklar hakkında lehe olan yasanın saptanması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı BOZULMASINA, 27.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9089, Karar No: 2022/8512, Tarih: 28.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/9089 E.  ,  2022/8512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 10. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Şüpheli hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, şüphelinin bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar şüpheli tarafından öğrenilmiş olsa bile, 04/03/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanun'un 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden, inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan davanın açılmış olduğu,

Anlaşıldığından;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Anlaşıldığından;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

3- Suç tarihi olan 13/10/2014 tarihinden önce 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği gözetilmeden suç tarihinden önce yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca temel cezanın 1 yıl olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

4- Sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükümlülüğün “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçuna ilişkin olduğu, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinde yapılan değişiklikler ile yine 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddeye göre, koşullarının oluşması durumunda, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve “davanın düşmesi” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, tekerrüre esas alınan ilamla ilgili olarak yasal değişiklik sonrası bir uyarlama işlemi yapılıp yapılmadığının araştırılması, yapılmamışsa uyarlama yargılaması yapıldıktan sonra sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

5- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 28/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4586, Karar No: 2008/7085, Tarih: 07.04.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/4586 E.  ,  2008/7085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Mahkemesi

TARİHİ : 07/12/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2007 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 3.360 YTL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

Temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 07.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18260, Karar No: 2011/2558, Tarih: 16.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/18260 E.  ,  2011/2558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 16.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12606, Karar No: 2018/7675, Tarih: 06.12.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/12606 E.  ,  2018/7675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 21/09/2011 gününde verilen dilekçe ile kurum zararının ödetilmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 16/03/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davacının, davalı ... Bakanlığına yönelik temyiz itirazları yönünden;

Dava, kurum zararının ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ...'ın ... 13 Şubat Devlet Hastanesinde beyin ve sinir cerrahisi uzmanı olarak görev yaptığı 25/02/2005 – 09/10/2006 tarihleri arasında, ameliyat ettiği hastalara ilişkin yanlış teşhis ve tedavi uygulaması ve söz konusu ameliyatlarda gereksiz malzeme kullanması nedeniyle kurumu zarara uğrattığını, davalı ... Bakanlığının da denetim ve gözetim yükümlülüğünü yerine getirmediğini belirterek kurum zararının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, davanın görev ve husumet nedeniyle reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, dosyadaki belgeler ve taraflarca sunulan delillerle davacı kurumun zarara uğradığının ve davalı ... Karaslan'ın kusurlu olduğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İstemin ileri sürülüş biçimine göre davacı; açıkça, davalı ... Bakanlığının hizmet kusuruna dayanmıştır. Davalı bakanlık, kamusal kurallar çerçevesinde faaliyet göstermekte olup eylem ve işlemleri de kamusal niteliktedir ve kamu hizmeti kavramı çerçevesindedir. Kamu hizmetinin görülmesi sırasında ve hizmet kusurundan doğan zararların gideriminde ise idari yargı görevlidir. (2577 sayılı İYUY. m.2)

Görev sorunu, kamu düzenine ilişkin olup açıkça veya hiç ileri sürülmese bile yargılamanın her aşamasında kendiliğinden gözetilir. Açıklanan nedenle; mahkemece, davalı ... yönünden yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın esastan reddine hükmedilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

2-Davacının, davalı ...'a yönelik temyiz itirazları yönünden;

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi, ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır. (TC Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler, emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da; bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Davaya konu edilen olayda; davalı bakanlık bünyesinde doktor olarak çalışan ve kamu görevlisi olan davalının, yanlış teşhis ve tedavi uyguladığı ve ameliyatlarda gereksiz malzeme kullandığı, görevi sırasında ve görevinden dolayı davacıyı zarara uğrattığı ileri sürülmektedir. Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 13/1. maddesi gereğince; kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen koşullara uygun olarak, idare aleyhine açılabileceğine göre; adı geçen davalıya husumet tevcih edilmesi doğru değildir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenlemeler gözetilerek, davalı ... hakkında, davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile işin esasına girilerek davanın reddine hükmedilmesi, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Temyiz edilen kararın, yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... yönünden, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... yönünden BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/12/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23587, Karar No: 2014/32943, Tarih: 24.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/23587 E.  ,  2014/32943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/04/2013

NUMARASI : 2011/367-2013/257

Hüküm süresi içinde davalı B.. Tur. T... Oto. Gıda Limited Şirketi ve B... T.. İnş. Gıda Oto. Limited Şirketi ile İ.. A.. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, alt işveren işçisi olarak davalı asıl işveren İ.. A..'de en son 1.100,00 TL net ücret ile 100,00 TL yol ve 100,00 TL yemek yardımı karşılığı çalıştığını, iş sözleşmesini ödenmeyen işçilik alacakları sebebiyle haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile izin, ücret, vergi iadesi, fazla çalışma, hafta tatili, ihbarname dağıtma parası ve ceza kesintisi alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı B.. Tur. T..k Ot. G.. Ürün. Temizlik Hizmetleri İletişim San. Dış Tic. Ltd. Şti., Davacının iş sözleşmesinin ihale bitimi sebebi ile sona erdiğini, davacının asgari ücret ve yemek ile yol ücreti karşılığı çalıştığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı İ.. A.., ihale makamı olduklarını ve kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı B.. İnş. Elk. Oto. Veri Tap. Hiz. San. Ve Tic. Ltd. Şti. Davaya cevap vermemiştir.

Davalı B.. T.. İnşaat Gıda Otomotiv ve Elektrik Malzemeleri San. Tic. Ltd. Şti. Davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının net 1.100,00 TL ücretle çalıştığı ve davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılardan B..Tur. Taşımacılık Ot. Gıda Ürün. Temizlik Hizmetleri İletişim San. Dış Tic Ltd. Şti., İ.. A.. ve B.. T.. İnşaat Gıda Otomotiv ve Elektrik Malzemeleri San. Tic. Ltd. Şti. temyiz etmişlerdir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçiler o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçiler o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

Somut olayda; iddia ve savunmaya, davacının yaptığı işe ve çalıştığı işyerine, Yargıtay incelemesinden geçen emsal dosyalarda kabul edilen ücret tespitlerine göre; davacının davalı işveren işyerinde net 900,00 TL ücret ve 100,00 TL yol ile 100,00 TL yemek ücreti karşılığı çalıştığının kabulü dosya içeriğine daha uygun düşecektir. Davacının kabul edilen alacakları 900,00 TL net ücret ve 100,00 TL yemek ile 100,00 TL yol ücreti karşılığı çalıştığı kabul edilerek yeniden hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Davacının net 1.100,00 TL ücretle çalıştığının kabulü isabetsiz olup, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

3-İki nolu bozma ilamında da belirtildiği üzere davacının net 900,00 TL ücretle çalıştığı kabul edildiğinden; davacının ücret alacağı hesaplanırken, ödenen miktar 900,00 TL aylık ücretten mahsup edilerek sonuca gidilmelidir.

4-Davalı B.. T.. İ.. G.. Otomotiv ve Elektrik Malzemeleri San. Tic. Ltd. Şti. temyizi yönünden; işyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı yasanın 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Somut olayda; davalı B..T..İnşaat Gıda Otomotiv ve Elektrik Malzemeleri San. Tic. Ltd. Şti. işçiye karşı devreden işveren konumunda bulunduğundan ve son alt işveren olmadığından feshe bağlı kıdem tazminatı alacağından kendi dönemi ve kendi dönemindeki ücretle sınırlı olarak sorumlu olup, feshe bağlı diğer haklardan olan izin alacağından ise sorumlu tutulamaz. Devir tarihine kadar doğmuş olan diğer alacaklardan ise 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Mahkemece davalı B... T.. İnşaat G..Otomotiv ve Elektrik Malzemeleri San. Tic. Ltd. Şti.'nin son alt işveren gibi tüm alacaklardan müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6455, Karar No: 2012/11654, Tarih: 31.10.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/6455 E.  ,  2012/11654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 12. İş Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen manevi tazminat istemine ilişkin davada Eyüp 2. Asliye Hukuk ve Bakırköy 12. İş Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, manevi tazminat istemine ilişkindir.

Eyüp 2. Asliye Hukuk Mahkemesince, dava dilekçesi içeriğine göre davaya konu olayın işyerinde psikolojik taciz olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Bakırköy 12. Iş Mahkemesi ise, davacının kadrolu memur olarak çalıştığı, taraflar arasında hizmet akdinden kaynaklanan bir uyuşmazlık bulunmadığı gibi davalıların da işveren sıfatının bulunmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir. Somut olayda;

Davacı, davalıların mesai bitiminde kendisini zorla emniyet görevlileri nezaretinde Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine sevkettiklerini, ancak hastane yetkililerince acil yatışı gerektirir bir bulgu tespit edilmediğini, bu durumun kendisini derinden etkilediğini ileri sürerek davalılardan manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davacı, Sağlık Bakanlığına bağlı olarak çalışan kadrolu memur olup, davalılar da yine aynı Bakanlık bünyesinde çalışan doktorlardır. Davaya konu olayın olduğu dönemde davacı ile davalılar aynı sağlık ocağında çalışmakta olup, davalılar davacının amiri konumundadır. Taraflar arasında akdedilmiş bir hizmet sözleşmesi bulunmadığı gibi, davacının işçi, davalınınsa işveren sıfatı bulunmamaktadır. Dava

../...

-2-

2012/6455

2012/11654

niteliği itibariyle haksız fiil iddiasına dayalı manevi tazminat davası olup, bu durumda uyuşmazlığın Eyüp 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22. maddeleri gereğince Eyüp 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 31/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.