muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/16538, Karar No: 2012/4887, Tarih: 02.04.2012

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra, davanın kabulüyle, taşınmaz baraj suları altında kaldığından ve tescili mümkün olmadığından (A) ile gösterilen 17570,94 m2'lik taşınmazın, davacı ...’a ait olduğunun tespitine karar verilmiş, hüküm davalılardan Hazine ve Orman Yönetimi vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede dava tarihinden önce yapılan ve 16.03.1999 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

... köyünde genel arazi kadastrosu 1963 yılında yapılmış, ancak çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölgede ... köyü ile sınır ihtilafı bulunduğundan genel arazi kadastrosu yapılmadığı bildirilmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüyle (A) harfi ile gösterilen 17570,94 m2'lik taşınmazın davacı ... adına tapuya tesciline, kırmızı renk ve (B) harfi ile gösterilen kısma ilişkin dava ve talebin reddine dair verdiği karar dairenin 24.03.2008 tarih ve 2008/2956 - 4589 sayılı kararı ile çekişmeli taşınmazın (A) ile gösterilen kısmının 6831 sayılı Yasanın 17. maddesine göre orman içi açıklık ve etrafı ormanla çevrili olduğu, (A) harfi ile gösterilen kısmı kesinleşen orman sınırları dışında kalsa bile yasa gereği orman sayıldığından yine H.G.K.'nun 11.10.2004 gün ve 2004/7-531-582 sayılı kararı ile kesinleşen tahdit sınırları dışındaki orman içi açıklıkların zilyetlik yolu ile kazanılamayacağından, sürdürülen zilyetliğe değer verilemeyeceği kabul edildiği ve bu nedenlerle; davacı gerçek kişinin davasının reddine karar verilmesi gerekirken, aksi düşünce ile kabul yolunda kurulması usul ve yasaya aykırı olduğu bildirilerek bozulmuş olup; mahkemece bozmaya uyulduğu halde bozmanın gereği yerine getirilmediği gibi bozma sonrası bilirkişiler tarafından düzenlenen 25.06.2011 tarihli raporda çekişmeli taşınmazın (A) ile gösterilen kısmının 1957 tarihli memleket haritası ile 1943 tarihli hava fotoğraflarında yeşil orman alanı olarak gösterilen kısımda kaldığı ancak; yörede 16.03.1999 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu sırasında orman sınırları dışında bırakıldığı bu nedenle orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiştir.

3402 sayılı Kadastro Yasasının 17. maddesi gereğince orman sayılmayan, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen ve il, ilçe ve kasabaların imar planları kapsamında kalmayan araziden masraf ve emek sarfı ile imar - ihya edilip tarıma elverişli hale getirilen (ev ve benzeri tesisler yapmak, dışarıdan toprak getirilerek tarıma elverişli hale getirmek imar - ihya olarak kabul edilemez) ve imar - ihyanın tamamlandığı tarihten tescil davasının açıldığı ya da tespit tutanağının düzenlendiği güne kadar 20 yıl süreyle zilyet edildiğinin kanıtlanması gerekir. Çekişmeli taşınmazın eğiminin % 15 olduğu ve 1957 tarihli memleket haritasında yeşil alanda kaldığı, belirlenen bu bulgulara göre öncesi orman sayılan yerlerden olduğundan; taşınmazın orman olmadığı ancak yörede yapılıp kesinleşecek orman tahdidi dışında kalması halinde kabul edilecek ve tahdidin kesinleşmesi tarihi zilyetliğin başlangıcına esas olacaktır. Başka bir anlatımla, yörede yapılacak orman kadastrosunun kesinleştiği güne kadar taşınmaz orman sayılan yerlerden olma özelliğini sürdüreceğinden o tarihe kadar süren zilyetliğe değer verilemeyecektir (Yüksek H.G.K.'nun 24.10.2001 gün, 2001/8-464/751 sayılı kararı da bu yöndedir). Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede orman kadastrosu 1999 yılında yapılmış ve 16.03.1999 tarihinde ilan edilerek 16.09.1999 tarihinde kesinleşmiş ve çekişmeli taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır. Taşınmazın Medeni Yasanın 713 maddesi ve 3402 sayılı Yasanın 14 ve 17. maddeleri hükümlerine göre tapuya tescil edilebilmesi için, orman kadastro işleminin kesinleştiği tarihten dava tarihine kadar 20 yıldan fazla süre ile yasada belirtilen koşullar altında tasarruf edilmesi gerekir. Somut olayda toplanan delil ve belgelere göre, taşınmazın orman sınırları dışına çıkarılma işleminin yapılıp kesinleştiği 16.09.1999 tarihi ile temyize konu davanın açıldığı 18.02.2005 tarihleri arasında 20 yıllık yasal edinme süresi dolmamış olup, kazanma koşullarının davacı yararına gerçekleştiğinden söz edilemeyeceğinden davanın reddine verilen karar verilmesi gerekirken aksi düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılardan Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Orman Yönetimine iadesine 02/02/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10964, Karar No: 2009/4906, Tarih: 26.05.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/10964 E.  ,  2009/4906 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit- istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı ... vekilince duruşmasız, diğer davalı ... vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı ... ve vek. Av. ... ile diğer davalı ... ve vek. Av. ... gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan, onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan asiller ve avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... yanında üç yıla yakın çalıştığını, iş akdinin 2005 yılında sona erdirilmesi sırasında işçilikten doğan alacaklarının kitap olarak ödendiğini, müvekkili tarafından kitapların satılması sırasında davalıların kitapların korsan olduğunu ileri sürerek el koyduklarını, yapılan görüşme sonunda tehdit ve şantaj altında senet düzenlendiğini belirterek 32.000.00 YTL'lik senet nedeniyle borçlu olunmadığının tespiti ile senede karşılık ödenen 2.000 YTL’nin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ... vekili, asıl alacaklının diğer davalı olup, davacıdan alacaklı olmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davacının müvekkiline olan borcu nedeniyle diğer davalı ile anlaşarak dava konusu bonoyu verdiğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, takip ve dava konusu bononun gerçek lehtarının davalı ... olduğu, davalı ... ...’ın davacıdan bir alacağı olmadığını kabul ettiği, bononun davacıdan korsan kitapla ilgili tutanağın baskısı ile alındığı, davalı ...’in alacağı olmadığı ve takibe girişmekte kötüniyetli olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının icra takibine konu bonodan dolayı davalılara borçlu olmadığının tespitine, 2.000 YTL’nin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, 12.000 YTL kötüniyet tazminatın davalı ...’tan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, 26.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14931, Karar No: 2024/5532, Tarih: 22.05.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/14931 E.  ,  2024/5532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/666 E., 2021/399 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I.TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemi, cezanın alt sınıra yakın olarak tayin edildiğine, eksik inceleme ile karar verildiğine, hapis cezasının ertelenmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplerle hükmün bozulmasına

ilişkindir.

2.Sanık müdafiinin temyiz istemi, hükmün sanığın şahsi durumu dikkate alınmaksızın kurulduğuna, mahkûmiyet gerekçesinin ve dayanaklarının dosya içeriğine uygun biçimde gösterilmediğine, soruşturmanın usul ve kanuna uygun olarak yürütülmediğine, suçun maddi ve manevi unsurunun gerçekleşmediğine, sanığın beraati gerektiğine ve re'sen göz önünde bulundurulacak sebeplerle hükmün bozulmasına ilişkindir.

II.GEREKÇE

1.Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, 13.04.2014 günü saat 14.30 sıralarında yapılan istihbari çalışmalar neticesinde ... plaka sayılı araç ile kaçak cep telefonu satışının yapılmaya çalışıldığı duyumunun alınması üzerine yapılan araştırmada, anılan araca eski Manisa Yolu Cumhuriyet caddesi üzerinde rastlanılmış, araçta hakkındaki beraat hükmü kesinleşen sanık ... ile sanık ...'ın olduğu tespit edilmiş, sanık ... araçta fatura ve belgesi bulunmayan cep telefonlarının olduğunu söyleyerek 31 adet gümrük kaçağı cep telefonunu teslim etmiştir.

2.Sanık aşamalarda, cep telefonu aksesuarı ve teknik malzemelerinin alım satımını yaptığını, araçta bulunan cep telefonlarının faturasının bulunmadığını, çocuklarına hediye etmek amacıyla İzmir ili Çankaya ilçesinde seyyar telefon alıp satan şahıslardan aldığını beyan etmiştir.

3.Sanığa 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için gümrüklenmiş değerin iki katı tutarının ihtar edildiği, sanığın maddi durumunun iyi olmadığı için ödeme yapamayacağını söylediği anlaşılmıştır.

4.Olay tutanağı, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre, sanıktan ele geçen eşyanın miktarı ve değeri nazara alındığında ticari mahiyette olduğu gözetilerek, sanığın suça konu kaçak eşyayı ticari amaçla bulundurduğunun kabul edilmesi nedeniyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4.Olay tutanağı, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre, sanıktan ele geçen eşyanın miktarı ve değeri nazara alındığında ticari mahiyette olduğu gözetilerek, sanığın suça konu kaçak eşyayı ticari amaçla bulundurduğunun kabul edilmesi nedeniyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

5.Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2021 tarihli ve 2020/666 Esas, 2021/399 Karar sayılı kararında; Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, dava konusu gümrük kaçağı eşya "cep telefonu" olduğu halde temel ceza belirlenirken "akaryakıt" olarak belirtilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünün (5) numaralı paragrafında açıklanan nedenle katılan ... İdaresi vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği, hükmün temel cezanın belirlendiği birinci fıkrasından "akaryakıt" ibaresinin çıkartılarak yerine "cep telefonu" ibaresinin getirilmesi ile diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün Tebliğname’ye aykırı olarak, oy çokluğuyla DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

22.05.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Kolluk görevlileri tarafından tutulan tutanakta; istihbari çalışmalar neticesinde ilçe Atatürk bulvarı ve eski Manisa yolu civarında ... plaka sayılı bir araç ile bir şahsın kaçak cep telefonu satmaya çalıştığı şeklinde duyumlar alınması üzerine aracın görülerek usulüne uygun şekilde durdurulduğu, araçta kaçak cep telefonu olup olmadığı sorulduğunda ... isimli şahsın kaçak cep telefonu olduğunu belirterek telefonları teslim ettiği ve konu ile ilgili Cumhuriyet savcısına bilgi verildiği belirtilmiştir.

... hakkında işlem başlatılarak açılan davanın sonucunda sanığın mahkumiyetine karar verilmiş, Temyiz incelemesinde Yargıtay yeni yürürlüğe giren yasaların uygulanması gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar vermiş, yeniden yapılan yargılamada mahkemece sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

Sanığın mahkumiyetine yönelik kararın temyiz edilmesi üzerine heyetimizin çoğunluğu hükmün onanmasına karar vermiştir.

Olayla ilgili nasıl bir işlem yapılması gerektiğini tespit edebilmek için benzer konularda Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilmiş kararlara bakmak gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu 2013/610 Esas ve 2014/512 sayılı kararında ve bu karara benzer birden çok kararında adli arama ve önleme aramasının hangi hallerde yapılacağına ilişkin belirlemeler yapmış ayrıca karar alınmadan yapılacak aramalarla ilgili de görüş ortaya koymuştur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2013/610 Esas ve 2014/512 sayılı kararında:

“Ceza muhakemesinin kurallarının işlemeye başlaması "başlangıç şüphesi" ile olmaktadır. Bu nedenle koruma tedbirleri bir suçun işlendiği izlenimini veren hâlin öğrenilmesinden sonraki aşamada başvurulan adli nitelikli tedbirlerdir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2013/610 Esas ve 2014/512 sayılı kararında:

“Ceza muhakemesinin kurallarının işlemeye başlaması "başlangıç şüphesi" ile olmaktadır. Bu nedenle koruma tedbirleri bir suçun işlendiği izlenimini veren hâlin öğrenilmesinden sonraki aşamada başvurulan adli nitelikli tedbirlerdir.

Önleme aramasında tehlikeli bir kişi veya eşya aranmakta olup önleme aramasının muhatapları da suç şüphesi altında olmayan kişilerdir.

CMK'nun 161/2 ve PVSK'nun Ek 6. maddeleri uyarınca edinilen bilgi veya alınan ihbar veya şikâyet üzerine veya kendiliğinden bir suçla karşılaşan kolluğun, olay yerinde kişilerin ve toplumun sağlığına, vücut bütünlüğüne veya malvarlığına zarar gelmemesi ve suçun delillerinin kaybolmaması ya da bozulmaması için gerekli acele tedbirleri aldıktan sonra durumu derhal Cumhuriyet savcısına bildirmesi ve Cumhuriyet savcısının talimatı doğrultusunda işin aydınlatılması için gerekli soruşturma işlemlerini yapması gereklidir.

Başlangıçta suç işlenmesinin önlenmesi düşüncesi olsa bile, suç şüphesi ortaya çıktığı andan itibaren yapılacak durdurma ve arama adli bir nitelik taşıyacaktır.” denilmiştir.

Kolluk görevlilerinin arama kararı olmaksızın kaba üst araması yapabilecekleri mümkün iken, suç eşyasının aranması bu kapsamda değildir.

Somut olayda bir arama kararı olmadığı gibi Cumhuriyet savcısına bilgi verilerek yapılmış bir işlemde bulunmamaktadır. Öncelikle araç plakası verilerek kaçak cep telefonu satışı yapıldığının kolluğa bildirilmesi sonucu bu durumun öğrenilmiş olmasına göre, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun kararında belirtilen “başlangıç şüphesi” niteliğinde bir bilgiye ulaşılmış demektir. Başlangıç şüphesi oluştuğu andan itibaren CMK kuralları gereğince işlemlerin yapılması zorunludur.

Yukarıda bahsi geçen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun kararında belirtildiği gibi, suçla karşılaşan kolluğun, olay yerinde kişilerin ve toplumun sağlığına, vücut bütünlüğüne veya malvarlığına zarar gelmemesi ve suçun delillerinin kaybolmaması ya da bozulmaması için gerekli acele tedbirleri aldıktan sonra durumu derhal Cumhuriyet savcısına bildirmesi ve Cumhuriyet savcısının talimatı doğrultusunda işin aydınlatılması için gerekli soruşturma işlemlerini yapması şarttır. Buna göre somut olayda kolluk tarafından yapılan işlemler usulüne uygun olmayıp, deliller hukuka aykırı nitelikte elde edilmiş olduğundan, yerel mahkemenin kararının bu gerekçeyle bozulması gerektiğini düşündüğümden, heyetimizin sayın çoğunluğunun aksi yöndeki görüşlerine iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/8841, Karar No: 2014/13900, Tarih: 27.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/8841 E.  ,  2014/13900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2011/69-2014/185

Davacı E.. P.. vekili Avukat F. M. Y.tarafından, davalı N.. Ç.. aleyhine 15/02/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın husumetten reddine dair verilen 18/03/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, pasif husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Aile Sağlık Merkezinde doktor olarak görev yaptığını, aynı yerde doktor olarak çalışan davalının üçüncü bir şahısla yapmış olduğu tartışmadan dolayı tutanak tutulduğunu, bunun sorumlusu olarak gördüğü kendisi hakkında hakaret içerikli mesajlar çektiğini, yüzüne hakaret ettiğini, lakap taktığını belirterek, kişilik haklarının ihlal edilmesi nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, davalının görev kapsamında yapmış olduğu eylemlerden dolayı kendisine husumet yöneltilemeyeceğinden bahisle istemin reddine karar verilmiştir.

Anayasa madde 129/5’te, memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kusurlardan doğan tazminat davalarının, ancak idare aleyhine açılabileceği benimsenmiştir. Ne var ki; bu kural mutlak olmayıp, idari yetkilerin kullanılma alanıyla, eş anlatımla, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlarla sınırlıdır. Özellikle, haksız eylemlerde (fiili yol); kamu görevlisinin, Anayasa’nın bu güvencesinden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Somut olayda, davalının davacıya açıkça hakaret ettiği ileri sürülmüştür. Kamu görevlilerinin hakaret etmeleri kişisel kusur oluşturur ve hiç bir biçimde görevle ilişkilendirilemez. Bu sava dayanan davaların, T.C. Anayasası m. 129/5 kapsamında değerlendirilmesi de mümkün değildir.

Şu halde, kamu görevlisinin kişisel kusuruna dayalı eldeki davada davalıya husumet tevcih edilebileceği benimsenmelidir. Mahkemece, işin esasının incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2017/1075, Karar No: 2020/2591, Tarih: 24.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/1075 E.  ,  2020/2591 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5430, Karar No: 2015/4689, Tarih: 25.11.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/5430 E.  ,  2015/4689 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 7/2-b-4, TCK'nın 62, 50/1-a, 54.

maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İfade özgürlüğü T.C. Anayasasının 26. ve Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına dair Sözleşmenin 10. maddesi ile teminat altına alınmıştır.

İfade özgürlüğünün kullanımına meşru bir müdahale için;

1-Müdahalenin yasalarda öngörülmüş olması,

2-Ulusal güvenlik, toprak bütünlüğü, kamu emniyeti, kamu düzeninin sağlanması ve suçun işlenmesinin önlenmesi, sağlığın korunması, ahlakın, başkalarının şöhret ya da haklarının korunması, gizli tutulması kaydıyla alınmış bilgilerin açıklanmalarının engellenmesi ve yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanmasına ilişkin değerlerden bir veya bir kaçını korumaya yönelik olmalıdır.

3-Müdahale demokratik bir toplumda gerekli bulunmalıdır.

İfade özgürlüğü terörle mücadele kapsamında en çok müdahale ve sınırlamaya maruz kalan temel haklardandır. Nitekim 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 7/2. maddesindeki propaganda yasağı bu duruma örnek teşkil etmekle birlikte yasa koyucu maddede zaman zaman yaptığı değişikliklerle özgürlüğü genişletmiştir. Bu amaçla 11.04.2013 tarih ve 6459 sayılı Kanunun 8. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu; terör örgütünün propagandası suçunun oluşabilmesi için; örgütün “cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da teşvik edecek şekilde” yapılması zorunlu kılınarak, sınırlamanın AİHS uygun hale getirilmesi amaçlanmıştır. Ancak, aynı kanunun 7. maddesinin 2. fıkranın b bendinde ise; toplantı ve gösteri yürüyüşünde gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1-Örgüte ait resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2-Slogan atılması,

3-Ses cihazları ile yayın yapılması,

4-Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi,

Şeklindeki fiil ve davranışlar propaganda suçundan cezalandırılacaktır. Bu düzenleme ile kanun koyucu herhangi bir unsurun varlığına bağlı olmaksızın bu suçun oluşacağı kabul edilmek suretiyle ifade özgürlüğü parametrelerini dışlayan tipe uygun eylem tanımlaması yapmıştır.

T.C. Anayasasının 90/son maddesine göre “usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konularda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.”