muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4562, Karar No: 2022/4227, Tarih: 26.05.2022

3. Mahkemece Bozma Kararına Uyularak Verilen Karar

Şebinkarahisar Asliye Hukuk Mahkemesince bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda, 20/02/2020 tarihli, 2018/190 Esas, 2020/51 Karar sayılı kararla; teknik bilirkişiler tarafından dava konusu taşınmazın nizalı bölümüne ilişkin hava fotoğrafları üzerinde yapılan inceleme sonunda 1973 yılında taşınmazda kullanım olmadığı, ancak 2004 yılında kullanım olduğu, yerel bilirkişi ve tanık beyanları ile ziraat mühendisi bilirkişiden aldırılan rapora göre ise, nizalı taşınmaz bölümünün kadimden beri imar-ihya edilip tarım arazisi vasfıyla kullanıldığı, taşınmazın davacıya irsen kaldığı ve davacının taşınmazda eklemeli olarak 20 yılı aşkın süredir zilyet olduğu gerekçesiyle;

Davanın kabulüne, dava konusu 210 ada 22 parsel sayılı taşınmazın, harita mühendisi ve teknik bilirkişice hazırlanan 07/08/2019 havale tarihli rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 1.024.16 metrekarelik bölümün tapu kaydının iptali ile adanın son parsel numarası verilerek davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

4.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkeme kararına karşı süresi içerisinde davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

5. Temyiz Nedenleri

Davalı Hazine temsilcisi temyiz dilekçesinde özetle; Mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, bozma sonrası mahallinde yapılan keşifte yalnızca bir tek yerel bilirkişinin dinlenildiğini, onun da taşınmazın bulunduğu köyde ikamet etmediğini, bu anlamda yapılan keşfin geçersiz olduğunu ve davacı lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluşmadığını ileri sürerek, kararın bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

6. Gerekçe

6.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Kadastro sonucunda Giresun ili, Şebinkarahisar ilçesi, Toplukonak köyü çalışma alanında bulunan 210 ada 22 parsel sayılı 133.617,86 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması nedeniyle, ham toprak vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir.

Dava; kadastro tespiti öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

6.2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14/1. maddesi, “Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir.” hükmünü içermektedir.

6.3. Değerlendirme

6.2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14/1. maddesi, “Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir.” hükmünü içermektedir.

6.3. Değerlendirme

Mahkemece, dava konusu taşınmazın nizalı bölümü üzerinde davacı lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluştuğu kabul edilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, yapılan değerlendirme ve varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedenine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece, mahallinde 17/09/2014 tarihinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişiler ... ve ..., dava konusu taşınmazın nizalı bölümünün davacının babası ...’dan geldiğini, ...’nın ölümü üzerine mirasçılar arasında 15 yıl önce yapılan taksimle bu taşınmazın davacıya kaldığını, davacının 15 yıldır bu yeri ekip biçerek kullandığını beyan etmişler; yerel bilirkişi ..., kendini bildi bileli bu yerlerin köy boşluğu olduğunu, 11 yıldır bu yeri davacının sahiplendiğini ve ekip biçerek kullandığını, nizalı taşınmaz bölümünün yanında, davacının evi olduğunu, davacının evinin daha önce köyün aşağı kısmındayken, heyelanda evi yıkılınca bu evi yaptığını beyan etmiş; tespit bilirkişisi..., dava konusu taşınmazın evvelinden beri mera olduğunu, davacının köyün aşağısında olan evi heyelanda yıkılınca mahalleli tarafından nizalı taşınmaz bölümünün yanındaki yere ev yapmasına izin verdiklerini, 11-12 yıldır da nizalı taşınmazı davacının kullandığını beyan etmiş; davacı tanığı ... ise, bu yerin davacının babasından davacıya kaldığını, öncesinde davacının köyün aşağısında olan evinin heyelanda yıkılması üzerine nizalı taşınmaz bölümünün yanındaki evi yaptığını ve 15 yıldır da davacının bu yeri kullandığını beyan etmiştir. Bozma sonrası mahallinde 26/07/2019 tarihinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişiler ... , nizalı taşınmaz bölümünün davacının babasından taksimen davacıya kaldığını, davacının babasının bu yeri Hazineden satın aldığını, kendini bildi bileli bu yeri davacının kullandığını, bu yerlere hayvan otlatmaya geldiklerinde davacının dedesinin, nizalı taşınmaza hayvanların girmesine izin vermediğini beyan etmiş; davacı tanığı ..., nizalı yerin davacıya babasından geldiğini, bu yerlere yapılan evlerin 15-20 yıllık olduğunu, şu zamana kadar bu yerin kullanımı ile ilgili herhangi bir ihtilaf çıkmadığını beyan etmiş; davacı tanığı ... ise, nizalı yerin davacıya babasından geldiğini, bu yerleri 5-6 hanenin kullandığını, bu zamana kadar kullanımla ilgili olarak herhangi bir niza olmadığını beyan etmiştir.

Dosya arasında bulunan, Şebinkarahisar Kaymakamlığından 3091 sayılı Yasa uyarınca verilen idari men kararı ve dayanağı belgeler incelendiğinde; dava konusu taşınmazın bulunduğu Toplukonak köyünden şikayetçiler ... ve ...’in, mülkiyeti Hazineye ait bulunan 210 ada 22 ve 209 ada 55 parsel sayılı taşınmazlara, eldeki davanın davacısı ... ve dava dışı kişiler tarafından, ağaç kesmek, ağaç dikmek ve yer çevirmek gibi eylemlerle tecavüz ettiklerinden bahisle Kaymakamlığa şikayette bulunmaları üzerine yapılan soruşturma sırasında ... 15/05/2013 tarihli beyanında, Hazineye ait 210 ada 22 parsel sayılı taşınmaz içerisinde, kadastro çalışmaları sırasında adına tespit ve tescil edilmiş bulunan kargir ev vasıflı 210 ada 15 parsel sayılı taşınmazının bulunduğunu, 210 ada 15 parsel sayılı taşınmazın etrafındaki bir kısım (210 ada 22 parsel sayılı taşınmaz içerisinde bulunan) yeri, tarım yapmak suretiyle kullandığını, sebze ektiğini, taşınmaz içerisinde çeşitli yaşlarda meyve ağaçlarının bulunduğunu, bu yerleri 10 yıldır kullandığını, evinin daha önce mahalle içerisinde olduğunu, heyelan olunca Kaymakamlığa başvurduklarını, muhtar aracılığıyla kendilerine yer gösterildiğini ve ev yapmak için yardımda bulunduklarını, kendisine 150 torba çimento ve demir yardımı yapıldığını, evi bu malzemelerle kendisinin yaptığını, evinin etrafında bulunan yer dışında tarım yapacağı bir yerin olmadığını, 210 ada 22 parsel sayılı taşınmazın kendi kullanımında bulunan bölümü dışında kalan kısmında hayvan otlatıldığını, 2 yıl önce kendisine ecrimisil ihbarnamesi gönderildiğini ve cezayı da ödediğini belirtmiştir.

Dava konusu taşınmazın nizalı bölümünün, teknik bilirkişiden bozma kararından önce aldırılan raporda (F), bozma kararından sonra aldırılan raporda (A) harfi ile gösterilen bölümü olduğu; 04/10/2014 tarihli ziraat mühendisi bilirkişi raporunda, nizalı taşınmaz bölümünün çevresinin tahta kazıklarla örülü çitle çevrili olup, taşınmazın yüzeyinin işlenmiş ve meyve/sebze yetiştiriciliğine uygun hale getirilmiş olduğu belirtilmiş; 20/08/2019 tarihli ziraat mühendisi bilirkişi kurulu raporunda ise, taşınmazın takriben aralıksız olarak 15-20 yıldır kullanıldığı, taşınmaz üzerinde takriben 10-20 yaşlarında 6 adet armut, 15-25 yaşlarında 8 adet ceviz ağacı, 15-20 yaşlarında 2 adet vişne ağacı, 15-18 yaşlarında 1 adet kayısı ağacı, 16-18 yaşlarında 3 adet kiraz ağacı, 10-20 yaşlarında 5 adet elma ağacı, 10-18 yaşlarında 2 adet dut ağacı ve 3-4 yaşlarında muhtelif meyve ağacı fidanlarının bulunduğu, taşınmazın keşif tarihinde karışık meyve bahçesi olarak imar edildiği ve bir kısmında kültürel üretim yapıldığı, taşınmazın, çevresinde bulunan ziraat alanları ile aynı özellikte olduğu belirtilmiştir. Harita mühendisi ve teknik bilirkişiden aldırılan 05/08/2019 tarih ve 06/01/2020 tarihli raporlarda, dosya arasında dava konusu taşınmaza ait 1973 ve 2004 yıllarına ait hava fotoğrafları bulunduğu, bu fotoğraflar üzerinde yapılan incelemede, dava konusu taşınmazın nizalı bölümünde 1973 yılında herhangi bir kullanım olmadığı, 2004 yılında ise kullanım olduğu belirtilmiştir. Dosya arasında bulunan hava fotoğraflarının, Mahkemenin 2018/148 Esas sayılı dosyasının arasından alındığı, bu dosyanın UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemesinde ise, Mahkemece dava tarihi olan 2012 yılından geriye doğru 15-20 ve 25 yıl öncesine ait hava fotoğraflarının istendiği ancak 1973 ve 2004 yıllarına ait hava fotoğraflarının gönderildiği, bu tarihler arasına ilişkin olarak Harita Genel Müdürlüğünde başka hava fotoğrafı bulunmadığı anlaşılmıştır.

Şebinkarahisar Kaymakamlığının 3091 sayılı Yasa uyarınca yaptığı soruşturma sırasında davacının verdiği beyan, mahallinde yapılan keşif sırasında dinlenen yerel bilirkişi ve davacı tanıklarının beyanları, bozma sonrası ziraat mühendisi bilirkişi kurulundan aldırılan raporda, taşınmazın kullanım süresine ilişkin değerlendirme ve taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların yaşları, keşfin yapıldığı tarih ve raporun düzenlenme tarihi ile birlikte değerlendirildiğinde, dava konusu taşınmazın nizalı bölümü üzerinde, dava konusu taşınmazın tespit tarihine kadar, davacı taraf lehine 3402 Sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesinde düzenlenen zilyetlikle taşınmaz edinim koşullarının oluşmadığı anlaşılmıştır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

V. SONUÇ

V. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle; davalı Hazine temsilcisinin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı Yasa'nın geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3256, Karar No: 2015/3201, Tarih: 03.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/3256 E.  ,  2015/3201 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 12. İş Mahkemesi

Tarihi : 30/10/2013

Numarası : 2012/735-2013/646

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı dava dilekçesinde davalı işverene karşı ücret alacaklarının tahsili amacıyla icra takibi yapmış olduğundan işverence kasıtlı olarak ücretlerinin yatırılmadığını ve bu suretle işveren tarafından eşit davranma yükümlülüğüne aykırı hareket edildiğinden 4 aylık brüt ücret tutarı kadar ayrımcılık tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının ayrımcılık tazminatına hak kazanıp kazanmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, iş hukuku bakımından işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasasının 10 uncu ve 55 inci maddelerinde ifade edilmiş, 10 uncu maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55 inci maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, Avrupa Ekonomik Topluluğu Andlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır.

İstihdam ve Meslek Konularında Kadın ve Erkeğe Eşit Muamele ve Fırsat Eşitliği İlkesinin Uygulanmasına Dair 5 Temmuz 2006 tarihli Avrupa Parlamentosu ve Konseyinin 2006/54/EC Sayılı Direktifinin “Analık (Doğum) İzninden Dönüş” başlıklı 15 inci maddesinde, “doğum iznindeki bir kadının, doğum izninin bitiminden sonra işine veya eşdeğer bir pozisyona kendisi için daha dezavantajlı olmayan koşul ve şartlarda geri dönmeye ve çalışma koşullarında yokluğu sırasında yararlanmış olacağı her türlü iyileştirmeden yararlanmaya hakkı vardır” şeklinde kurala yer verilerek, doğum iznini kullanan kadın işçi yönünden işverenin eşit davranma borcuna vurgu yapılmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın eşitlik ilkesini düzenleyen 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir.

İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez

4857 sayılı Yasanın 5'inci maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiştir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kollektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşulları gerekmektedir.

Yasanın 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemleri de kapsadığı açıktır.

Bundan başka 4857 sayılı Kanunun 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde sözü edilen sendikal nedenlere dayalı ayrım yasağı da mutlak ayrım yasağı kapsamında değerlendirilmelidir. Yasanın 5'inci maddesiyle 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan haller sınırlayıcı olarak düzenlenmiş değildir. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi sebebiyle ayrım yasağı da buna eklenebilir. Yine siyasî sebepler ve dünya görüşü gibi unsurları esas alan bir ayrımcılık da korunmamalıdır.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Somut olayda davalı işverenlik tarafından 17/08/2012 tarihinde sadece işverenlik aleyhine icra takibi açmayanlara ödeme yapıldığı kabul edilerek ayrımcılık tazminatına hükmedilmişse de 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. Maddesinde "İş ilişkisinde dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefî inanç, din ve mezhep ve benzeri sebeplere dayalı ayırım yapılamaz." hükmünün bulunduğu, madde içerisinde geçen "ve benzeri sebeplerle" ifadesinden eşitliğe aykırılık oluşturan ve ayrımcılık tazminatını gerektirecek hallerin tahdidi olarak sayılmadığı anlaşılmaktaysa da somut olayda işverenin ekonomik sıkıntıları nedeniyle bazı işçilerin ödemelerini geciktirmesi kanunun lafzında geçen "ve benzeri sebeplerle" ifadesi kapsamında değerlendirilemeyeceğinden davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 03.03.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Türk hukukunda eşit davranma borcu 4857 sayılı İş Kanunu'nun 5'inci maddesinde "Eşit davranma ilkesi" başlığı altında işverenin genel anlamda borçları arasında düzenlenmiştir.

Eşit davranma borcu nispi nitelikte bir işveren borcudur. Ayrım yasağının mutlak olduğu sınırlı nedenler dışında eşit davranma borcu nispi nitelik taşır.

İş Kanunu'nun 5'inci maddesinin 1'inci fırası, mutlak ayrımcılık yasağını düzenlemektedir. Mutlak anlamda eşit davranma borcu çoğunlukla şekli eşitlik anlamında ayrım yapmama yükümlülüğü bakımından sözkonusu olur. Irk, etnik köken, cinsiyet, cinsel eğilim, dini ve felsefi inanç, siyasal düşünce vs. gibi.

Yasanın 5'inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli-kısmi süreli işçi ile belirli süreli-belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş, dördüncü ve beşinci fıkrada işverenin ücret ödeme borcunu ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmiştir. Burada sözü edilen ücret genel anlamda ücret olup ücretin dışında kalan ikramiye prim vs. ödemeleride kapsar.

Yasanın 5'inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli-kısmi süreli işçi ile belirli süreli-belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş, dördüncü ve beşinci fıkrada işverenin ücret ödeme borcunu ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmiştir. Burada sözü edilen ücret genel anlamda ücret olup ücretin dışında kalan ikramiye prim vs. ödemeleride kapsar.

Eşit davranma borcu, işverenin haklı nedenler bulunmaksızın işçiler arasında farklı davranmaması, yani haksız ayrımda bulunmaması, keyfi davranışlardan kaçınması, haklı nedenler varsa ayrımda bulunması, farklı davranması yükümlülüğünü ifade eder. Ayrımcılığın kaynağında ölçütün kendisi değil, yarattığı sonuç yatar.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırılığın yaptırımı 5'inci maddenin altıncı fıkrasına göre dört aya kadar ücret tutarında tazminat ile yoksun bırakıldığı hakların talep edilebilmesi ve İş Kanunu'nun 99. maddesine göre idari para cezasıdır. İş Kanunu'nun 99/1-a maddesinde 5'inci maddede öngörülen tüm ilke ve yükümlülüklere aykırı davranan işveren veya işveren vekiline bu durumdaki her işçi için elli milyon lira para cezası verileceği bildirilmiştir.

İş Kanunu'nun 5'inci maddesinin sistematik düzenlemesinde yaptırım olarak ön görülen dört aya kadar ücret tutarında tazminata ilişkin fıkranın mutlak ayrımcılık yasağının düzenlendiği birinci fıkradan hemen sonra yer almaması, mutlak ayrımcılık yasağından sonra gelen nispi ayrımcılık yasaklarına ilişkin ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarından sonra gelmek üzere altıncı fıkrada yer almış olması, ayrıca işçinin aykırılık halinde yoksun bırakıldığı haklarını talep edebileceğine ilişkin düzenleme ile tazminatın aynı fıkrada düzenlenmiş olması, İş Kanunu'nun 99. maddesinde cezai yaptırım olarak göngörülen idari para cezasının sadece birinci fıkradaki mutlak ayırımcılık yasaklarına değil 5'inci maddede öngörülen tüm ilke ve yükümlülüklere aykırılık halinde verileceğine ilişkin düzenleme yapılmış olması kanun koyucunun amacının tazminatın yalnızca birinci fırada düzenlenen mutlak ayrımcılık yasağının değil nispi ayrımcılık yasağınında yaptırımı olarak öngörüldüğünü göstermektedir.

Somut olayda davalı işverence işyerinde çalışan işçilerin ücretlerinin iki yıldır düzensiz ödenmesi üzerine davacınında içinde bulunduğu 45 işçinin 2012 Ocak ayından itibaren ödenmeyen ücretlerinin tahsilini sağlamak amacıyla 10/07/2012 tarihinde ilamsız icra takibi yaptığı, davalı işverence 17/08/2012 tarihinde ödenmemiş iki aylık ücret tutarını aynı bölümde çalışan icra takibi yapmayan 20 kadar işçiye ödeyip icra takibine girişen davacı ve arkadaşlarına ödememek suretiyle ayrımcılık yaptığı dosya kapsamı ile sabit olup, mahkemecede bu gerekçe ile davacı yararına eşit davranmama tazminatına hükmedilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle eşit davranmama tazminatının yalnız birinci fıkrada düzenlenen mutlak ayrımcılık yasaklarının değil, nispi ayrımcılık yasaklarınında yaptırımı olduğu ve mahkemece davacıya eşit davranmama tazminatı verilmesine ilişkin karar yerinde olup ONANMASI görüşünde olduğumdan, Sayın Çoğunluğun eşit davranmama tazminatının ancak İş Kanununun 5'inci maddesinin 1'inci fıkrasında düzenlenen mutlak ayrımcılık halleri (dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep ve benzeri sebepler) ile sınırlı olarak verilebileceği, somut olayın 5'inci maddenin 1'inci fıkrasında sözü edilen benzeri sebep sayılamayacağı gerekçesiyle verdiği BOZMA kararına katılmıyorum.03/03/2015
Yargıtay — Esas No: 2013/6069, Karar No: 2013/11264, Tarih: 30.05.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/6069 E.  ,  2013/11264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

... İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının 8 bendinde "derelerin iki tarafından kadastral sınırından itibaren 100 metrelik yapı yaklaşma mesafesi bırakılır." hükmü yer almakta iken; 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı ....Kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında; temizlik bakım ve onarımların yapılabilmesi maksadıyla imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ile dere işletme bantları idarece kamulaştırılır." hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değişmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı, ilgili ... ve imar planlarını yapan Belediyelerden sorularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.