muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/655, Karar No: 2018/56, Tarih: 20.02.2018

Bu açıklamalar ışığında sanıklara iftira atması için herhangi bir nedeni bulunmayan ve olaydan hemen sonra kolluğa başvuran katılanın aşamalarda özü değişmeyen ifadelerinde, sanıkların kendisini darp ettikten sonra cebinde bulunan senedi alıp zorla imza attırdıklarını ve olay yerinden araçla hızla uzaklaştıklarını belirtmesi ve bu anlatımın CD izleme tutanağı ile uyumlu olması, tanıklar Harun ve Sevdiye'nin, katılanın suça konu senedi imzalamadığı ve senedin katılanda kaldığına dair anlatımları, katılanın alnından, burnundan, yanaklarından, sağ elden, gövdesinden kesi ve sıyrıklar şeklinde yaralandığına ve özellikle sol el baş parmağında ağrı tanısı bulunduğuna dair adli rapor bulguları, kriminal polis laboratuvarı raporlarında yer alan, senet üzerindeki iki adet imza ile katılana ait imzaların istikrarsız olup ayniyet değil benzerlik gösterdikleri yönündeki mütalası ve bu mütalanın, senedin borçlu kısmındaki imzaların zorla atıldığı iddiasını doğrulaması; Adli Tıp Kurumunca düzenlenen raporda senetteki imza ve yazıların aynı kalem ürünü olduğuna dair bir belirlemenin bulunmamasının ise sanık ...'in senedin tümüyle aynı kalem kullanılarak doldurulduğu savunmasını mesnetsiz kılması, sanık ...'in suça konu senedin düzenlenme sebebi ile miktarı konusunda aşamalarda değişiklik gösteren ve birbiriyle çelişen savunması birlikte değerlendirildiğinde; sanık ...'in, katılana ait arazi ile buna komşu bulunan hisseli arazideki katılanın payına düşen kısmı satın almak istediği, ancak katılanın söz konusu arazi ile ilgili olarak diğer hissedarlardan kaynaklanan sıkıntılardan dolayı satışın yapılamadığını belirttiği, bunun üzerine sanık ...'in bu sıkıntıları gidermek için katılandan icra takibine konulmak üzere kendisini borçlu gösteren bir senet düzenleyip vermesini ve bu yolla araziyi satın aldıktan sonra bedelini ödemeyi teklif ettiği, tarafların anlaşması sonucu sanık ...'in 04.08.2014 tarihinde katılanın evine geldiği, burada borçlu kısmı katılan tarafından "... ucarı mah anamur ... ucarı mah" şeklinde doldurulan senedin düzenlendiği, tanık Fatma'nın da senet üzerine kefil sıfatıyla iki kez parmak bastığı, diğer kısımları boş bırakılan senedin katılan tarafından imzalanmadığı, sanıklar Kürşat Şamil ve Abdulkadir'in katılan ile birlikte 07.08.2014 tarihinde Anamur Tapu Sicil Müdürlüğüne geldikleri, katılana ait arazinin sanık ...'e devrinin yapılması için gerekli işlemlere başlandığı, ancak sanıkların arazi bedelini hemen ödemeye yanaşmamaları üzerine katılanın arazisini satmaktan vazgeçtiği, tapu sicil müdürlüğünden ayrılan katılan ile ardından gelen sanıkların tartışmaya başladıkları, tartışmanın büyümesi üzerine sanıkların katılanı, kafasına ve burnuna yumrukla vurmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladıkları, bu sırada sanık ...'in, yere düşen katılanın ellerini tuttuğu, sanık ...'in ise katılanın cebinde bulunan senet ile 80 Lirayı alıp, katılana bir kalem vererek senedi imzalamasını istediği, sanık ..

...'in, yere düşen katılanın ellerini tuttuğu, sanık ...'in ise katılanın cebinde bulunan senet ile 80 Lirayı alıp, katılana bir kalem vererek senedi imzalamasını istediği, sanık ...'in de "Bu senedi imzalamazsan seni öldüreceğiz" diyerek katılanı tehdit ettiği, suça konu senedi cebir ve tehdit yoluyla alıp katılana imzalatan sanıkların araçlarıyla kaçtıkları, bu şekilde sanıkların atılı nitelikli yağma suçunu işlediklerinin sabit olduğu, cezalandırılmalarını önleme amacına yönelik sanık savunmaları ile aynı amaca yönelik diğer tanık anlatımlarına itibar edilmesinin mümkün olmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, yerel mahkeme hükmü ile bu hükmü onayan Özel Daire kararı isabetli olduğundan, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.02.2018 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7368, Karar No: 2019/9897, Tarih: 05.11.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/7368 E.  ,  2019/9897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı Hazine, taşlık kayalık olduğu gerekçesiyle tespit harici bırakılan 2700m² alanlı taşınmazın 3402 sayılı kanunun 18. maddesi uyarınca tarım alanına veya ekonomik yarar sağlaması mümkün olan bir taşınmaza dönüştüğü gerekçesiyle Hazine adına tescili ile davalı ...'ın elatmasının önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2305 m²'lik kısmın Hazine adına tesciline ve bu kısma yönelik davalı ...'ın elatmasının önlenmesine dair verilen karar, belediye vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere; 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnemalerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 2. maddesi ile "Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, ..., İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun Büyükşehir Belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır. ", 3. maddesi ile "Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır." şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda; yukarıda yazılı kanun maddeleri uyarınca davalı Limonlu Belediyesinin tüzel kişiliği kaldırılmış, bağlı bulunduğu ilçe olan Erdemli Belediyesine katılmıştır.

Hal böyle olunca, davanın Erdemli Belediye'sine yöneltilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenle davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, Kabulüyle, hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 05/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34436, Karar No: 2018/643, Tarih: 24.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/34436 E.  ,  2018/643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplumu oluşturan bireyler olduğu, 5237 sayılı TCK'nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre bu durumda yani suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireyler olması halinde tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılamayacağından meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de durumun değişmeyeceği cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler nedeniyle sanık hakkında Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.04.2014 tarih 2013/464 esas, 2014/149 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2015/34245 esası ile aynı gün incelemesi yapılan, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 23.09.2014 tarih 2013/462 esas, 2014/258 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2016/8471 esası ile aynı gün incelemesi yapılan, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.04.2014 tarih 2013/458 esas, 2014/153 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2015/32632 esası ile aynı gün incelemesi yapılan, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06.11.2014 tarih 2013/473 esas, 2014/331 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2016/12170 esası ile aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmalarına karar verilen dava dosyalarının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyaların getirtilip incelenerek mümkün olması halinde birleştirilerek, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

Kabule göre;

Sanık hakkında hükmolunan 6000 TL adli para cezasının 24 eşit taksitte ödenmesine karar verilmesi sırasında uygulama maddesi olan 5237 sayılı TCK.'nun 52/4. maddesinin ve taksit aralığının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK.'nun 232/6. maddesine ve 5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre;

Sanık hakkında hükmolunan 6000 TL adli para cezasının 24 eşit taksitte ödenmesine karar verilmesi sırasında uygulama maddesi olan 5237 sayılı TCK.'nun 52/4. maddesinin ve taksit aralığının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK.'nun 232/6. maddesine ve 5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/502, Karar No: 2020/1988, Tarih: 12.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2020/502 E.  ,  2020/1988 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/472, Karar No: 2012/1357, Tarih: 24.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/472 E.  ,  2012/1357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin olarak Dairemizin 13.10.2011 gün 2011/1441 Esas 2011/1009 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacılar vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı kooperatif üyesi olup, 05.11.1994 tarihinde yapılan olağanüstü genel kurul toplantısında emanet komisyonu üyesi olarak seçilen kişilere inşaat maliyetinin %13 oranında huzur hakkı ödenmesinin kararlaştırıldığını, bu kararın mutlak butlanla malül olduğunu ileri sürerek, anılan kararın batıl olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu kararın batıl olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 13.10.2011 gün 2011/1441 Esas 2011/1009 Karar sayılı kararı ile dava konusu kararın yasa ve anasözleşmeye aykırı olmadığı ve mutlak butlanla malül olmadığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Bu kez, davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,70 TL harç ve takdiren 203,00'er TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 24.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8277, Karar No: 2015/5119, Tarih: 09.04.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/8277 E.  ,  2015/5119 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .... Adına ... ile davalı .... arasında görülen itirazın iptali davası hakkında ...Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 12/11/2013 gün ve 2009/624-2013/550 sayılı hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av. ... ile davalı vek. Av. ...'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

1- Kararın ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliğ edildiği davalı vekili Av. ...'a verilen vekaletnamenin süresinin 31.12.2009'da sona erdiği anlaşıldığından adı geçen vekil daha sonraki tarihte vekalet verildiğine ilişkin vekaletnamenin eklendikten sonra yeniden gönderilmesi için,

2- Heyetçe incelenmesine gerek görülen ve davalı lehine tesis edildiği anlaşılan 21.05.2003 tarihli ipotek resmi senedinin okunaklı ve tasdikli tüm sayfalarının bir örneği ile bu ipoteğin hangi tarihte kaldırıldığının gerektiğinde ilgili tapu müdürlüğünden sorularak tespit edildikten sonra yeniden gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentte belirtilen noksanlıklar giderildikten sonra yeniden Dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7756, Karar No: 2011/7705, Tarih: 14.06.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/7756 E.  ,  2011/7705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 19/12/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 09/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken, kusurları sonucu kişilere zarar vermelerinden kaynaklanan ve zarar görenlerin kamu görevlileri aleyhine açtıkları tazminat davasıdır.

Sorun, kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken, kişilerin zarar görmesi halinde, zarar görenin kamu görevlisinin şahsına karşı açtığı davada, kamu görevlisinin hizmet kusurundan ayrılabilen kişisel kast ve kusurunun araştırılmasına gerek olup olmadığı ve netice itibariyle davanın esastan mı yoksa husumetten mi reddine veya kabulüne karar verileceği ve bu konuda yorum yolu ile sonuca ulaşmanın ve uygulama yapmanın mümkün olup olmadığına ilişkindir.

Bu durumda, kamu görevlisinin görevini yaparken kusurlu davranışta bulunmasının hizmet kusuru mu yoksa hizmetten ayrılabilen kişisel kusuru mu olacağının tespiti gerekmektedir. Kamu kurumları kamu hizmeti yaparlar. Ancak kamu kurumları tüzel kişilik olduklarından ve bu kişilik maddi değil soyut bir kişilik olduğundan, kamu hizmetini bizzat yerine getiremezler. Kamu hizmeti, gerçek kişi konumunda olan kamu görevlileri ve bunların kullandıkları araç ve gereçlerle yerine getirilir. Bunun sonucu olarak, kamu görevlilerinin veya bunların kullandıkları araç ve gereçlerin kusur, ihmal ve hatalarından dolayı kamu hizmetinin yerine getirildiği sırada kişilerin zarar görmesi halinde meydana gelecek kusur kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Burada, kamu görevlisinin hizmetten ayrılabilen kişisel kusurundan bahsetmek kesinlikle mümkün değildir. Kamu görevlisinin buradaki kusuru hizmet kusurunu oluşturur.

Hizmetten ayrılabilen kişisel kusur ise kamu hizmeti ile ilgisi olmayan kamu görevlisinin özel hayatı ile tamamen özel tutum ve davranışlarından kaynaklanan bir kusurdur.

Konunun iyi anlaşılabilmesi için örnek vermek gerekirse:

Hizmetten ayrılabilen kişisel kusur ise kamu hizmeti ile ilgisi olmayan kamu görevlisinin özel hayatı ile tamamen özel tutum ve davranışlarından kaynaklanan bir kusurdur.

Konunun iyi anlaşılabilmesi için örnek vermek gerekirse:

Sabahleyin aracı ile kamu hizmetini yapmak için çalıştığı hastaneye gelen doktorun, aracını park ederken kendisinden önce tedavi olmak için hastaneye gelmiş olan bir hastanın aracına çarpıp zarar vermesi halinde bu, doktorun kamu hizmetiyle alakalı olmayan kişisel kusurudur. Aynı doktorun aracını park ettikten, hastanedeki poliklinik odasına girdikten sonra görevi olan sağlık hizmeti ile ilgili yaptığı (teşhis, tedavi ve ameliyat gibi) eylemlerde bir kusur olursa bu kusur hizmet kusurudur.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemeleri incelememiz gerekir.

Anayasa’nın 129/5 maddesinde; memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken (görevlerini yaparken) işledikleri kusurlardan doğan tazminat davaları rücu edilmek kaydıyla kanunun gösterdiği şekil ve şartlara uygun olarak ANCAK idare aleyhine dava açılabilir.

657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın (kişilerin uğradıkları zararlar başlıklı) 13. maddesinde; kişiler kamu hukukuna tabi görevlerle ilgili olarak uğradıkları zararlardan dolayı bu görevleri yerine getiren personel aleyhine DEĞİL ilgili kurum aleyhine dava açarlar.

Borçlar Yasası’nın (Haksız muamelelerden doğan borçlar başlıklı) 41/1 maddesinde; gerek kasten gerek ihmal ve teseyyüp yahut tedbirsizlik ile haksız bir surette diğer kimseye bir zarar ika eden şahıs o zararın tazminine mecburdur.

Anayasa’nın 129/5 maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13. maddesinin Borçlar Yasası’nın 41/1 maddesi ışığında yorumlayarak kamu görevlileri aleyhine kişisel kast ve kusurlarının varlığı halinde Adli Yargı’da dava açılabileceğinin kabulü mümkün değildir. Zira: Borçlar Yasası’nın 41/1 maddesi genel bir hüküm olup, yine genel olarak “zarar ika eden şahsı” esas almış olup, kamu görevlisi veya memurdan bahsetmemektedir.

Bir konuda hem genel hüküm, hem de özel hüküm varsa, o takdirde özel hükümlere üstünlük verilerek uygulama yapılması hukukun temel prensiplerindendir.

Yukarıda açıklanan Anayasa’nın 129/5 ile 657 sayılı Devlet Memurlara Yasası’nın 13. maddesi karşısında Borçlar Yasası’nın 41/1 maddesi esas alınarak kamu görevlilerinin kast ve kusurlarından dolayı kamu görevlileri aleyhine dava açılabileceğinin yorum yoluyla kabul edilmesi de mümkün değildir.

Bir konuda hem genel hüküm, hem de özel hüküm varsa, o takdirde özel hükümlere üstünlük verilerek uygulama yapılması hukukun temel prensiplerindendir.

Yukarıda açıklanan Anayasa’nın 129/5 ile 657 sayılı Devlet Memurlara Yasası’nın 13. maddesi karşısında Borçlar Yasası’nın 41/1 maddesi esas alınarak kamu görevlilerinin kast ve kusurlarından dolayı kamu görevlileri aleyhine dava açılabileceğinin yorum yoluyla kabul edilmesi de mümkün değildir.

Anayasa’nın 129/5 maddesiyle 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13. maddesi, yorum gerektirmeyecek kadar açık, net ve amirdir. Diğer yandan yasalar iptal edilmedikçe veya değiştirilmedikçe yürürlüktedir. Ve mevcut hükümleri ile uygulanmaları gerekir. Yargı, uygulamaları ve bir kısım sosyal ihtiyaçlar nedeni ile yasaların yetersizliği veya değiştirilmesi gerektiği düşünce ve kanaatinde olsa dahi, yorum yolu ile yürürlükteki Anayasa ve yasa maddelerini uygulamayarak atıl bırakamaz. Yorum yolu ile Anayasa ve Yasalara aykırı uygulama yapamaz ve karar veremez. İhtiyaç varsa yeni yasal düzenlemeler yapılabilir. Ve Yasal düzenleme yapma yetki ve görevi T.B.M.M.’ne aittir.

Sonuç olarak kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kasıtlarından ve kusurlarından dolayı doğan tazminat davalarında kamu görevlilerinin aleyhine değil ANCAK kamu idaresi aleyhine dava açılabileceğinin kabulü gerekir.

Davaya konu edilen olayda İlçe tarım Müdürü ve kamu görevlisi olan davalının, kamusal yetkilerini kötüye kullanarak davacıya fiğ tohumu vermediği, devletin yaptığı kuraklık yardımını almasına engel olduğu, davacıyı makamından kovduğu ,hakaret ettiği belirtilerek davacının kişilik haklarımn haksız olarak saldırıya uğradığı ileri sürülmüş bu nedenle maddi ve manevi tazminat isteminde bulunulmuştur. Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, davanın idari yargı yerinde ve idareye karşı açılması gerekir. Davalıya husumet yöneltilemez. Husumet yokluğu nedeniyle davanın reddi yerine, işin esasının çözümlenmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre, öteki temyiz itirazlarının ise incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/06/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz. 30/06/2011