muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/69, Karar No: 2016/18948, Tarih: 02.06.2016

110. Hedef alınan kişinin rol ve fonksiyonu ve röportaj ve/veya fotoğrafa konu faaliyetin niteliği bir önceki kriterle bağlantılı önemli başka bir kriter oluşturmaktadır. Burada normal bireyler ile kamusal şahıs ya da siyasi kişilik olarak kamusal alanda hareket eden bireyleri ayırmak yerinde olur. Kamu tarafından tanınmayan bir kişi özel hayat hakkına ilişkin özel bir korumadan yararlanmayı talep edebilirken, kamu tarafından tanınan bireyler için böyle bir şey söz konusu değildir (Minelli/İsviçre (kabuledilebilirlik üzerine karar), no 14991/02, 14 Haziran 2005, ve Petrenco, yukarıda geçen, § 55). Mesela resmi bir görev yerine getiren siyasi kişilikler hakkında demokratik toplumdaki bir tartışmaya katkı sunabilecek olaylardan bahseden bir röportajı, böyle bir görev yerine getirmeyen bir kişinin özel hayatıyla ilgili detaylar üzerine yapılan bir röportajla bir tutamayız (Von Hannover, yukarıda geçen, § 63, ve Standard Verlags GmbH, yukarıda geçen, § 47).” biçimindeki tespitleriyle “ifade özgürlüğü” yönünden ayrıntılı değerlendirmeler yapmış ve bu konuda kriterler belirlemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/02/2007 tarih ve 2007/1-28 E, 2007/34 K. sayılı kararında da; 5187 sayılı Basın Kanunu kapsamındaki cevap ve düzeltme istemleri hususunda yapılan değerlendirmede; “Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır.

Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır. Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir.” denilmektedir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Kanun yararına bozma istemine konu somut olayda ... Gazetesinin 22/01/2015 tarihli nüshasının 12. sayfasında yer alan "Paralel devlet yapılanmasının şemasını açıklıyoruz” başlıklı “.../...-2012 Mayıs ayına kadar PDY bünyesinde...'de faaliyet gösteren Balcı, Haziran 2012'de ... İl İmamı olarak tayin edildi. 2014 Kasım ayı itibarıyla .... A.Ş. bünyesinde görev yapıyor.”

Yönündeki habere ilişkin yazı nedeniyle ilgilisi ... vekilinin talebine yönelik olarak itiraz merciince ilgilinin kişilik haklarının ihlal edilip edilmediği hususunda yukarıda anılan kararlardaki kriterlere uygun değerlendirme yapılmayıp, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 14/1 maddesi kapsamında “Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapıldığı” kabul edilerek olaya ve dosya kapsamına uygun olmayan gerekçelerle düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmamasına ilişkin karara yapılan itirazın kabulü ile düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmasına karar vermiştir.

Açıklanan nedenlerle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden...Sulh Ceza Hakimliğinin 25/02/2015 tarihli ve 2015/429 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, cevap ve düzeltme yazısının yayımlanmamasına, 02/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18945, Karar No: 2023/1281, Tarih: 08.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/18945 E.  ,  2023/1281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Cinsel taciz, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanan) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Pamukova Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli ve 2014/277 Esas, 2016/48 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılan ...'ye yönelik cinsel taciz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; katılanalar ... ve ...'e karşı kasten yaralama suçundan aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 16.12.2020 tarihli ve 14-2016/369372 sayılı, kasten yaralama suçundan basit yargılama usulüne dair düzenlemenin değerlendirilmesi; cinsel taciz suçundan kurulan hükümde ise iddianamede yer almayan fiilin hükme esas alınması nedeniyle kararların bozulması görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği

Kasten yaralama suçu yönünden haksız tahrik ve meşru müdafaa hükümlerinin uygulanması gerektiğine, cinsel taciz eyleminin olmadığına, atılı suçların kanuni unsurlarının oluşmadığına, ruh sağlığının bozuk olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği

Kasten yaralama suçu yönünden haksız tahrik ve meşru müdafaa hükümlerinin uygulanması gerektiğine, cinsel taciz eyleminin olmadığına, atılı suçların kanuni unsurlarının oluşmadığına, ruh sağlığının bozuk olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanların beyanları, iddia, sanık savunması genel adli muayene formları ve diğer delillerin birlikte değerlendirildiği yargılama süreci sonucunda; ..., ..., ... ve ...'nin, davaya konu olay tarihinde ... Dinlenme Tesislerine gittikleri, ...'nin dinlenme tesisinin içerisine girdiği sırada tesiste işçi olarak çalışan sanık ...'in, ...'yi görünce "Vay vay vay karıya bak" diyerek ...'yi sözlü olarak taciz ettiği, ...'nin arkasında bulunan eşi ... 'in bu sözleri duyması üzerine "Sen kimin karısına laf atıyorsun" diyerek sanığın üzerine yürüdüğü, yumruk atmaya çalıştığı bu esnada ayağı kayarak yere düştüğü, ...'in yere düşen ...'e tekmelerle vurduğu, ...'in arkasından tesise giren ... ve ...'in, ...'e vurduğu, katılan sanıklar ... ve ...'in tezgah üzerinde bulunan bardak ve tabakları fırlatarak ...'e vurdukları, ...'in de tezgahın üzerinde bulunan adli emanette kayıtlı bıçağı ...'e fırlattığı, sanık ...'in kavga sırasında ... ve ...'e tekmelerle vurduğu ve tezgahta bulunan bardak, tabak ve sürahiyi fırlattığı, sonrasında tesis çalışanlarının araya girerek tarafları ayırdıkları bu esnada ...'in ...'e hitaben "Ben polis amiriyim senin işin bitti" diyerek ...'i tehdit ettiği, dosya içerisinde mevcut genel adli muayene formları tanıklar ..., ... ve ..., ..., ..., ... ile katılan ...'nin anlatıma uygun beyanlarından anlaşılmakla, sanığın atılı suçları işlediği kanaatine varılarak hükümler kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın işlediği kabul edilen eylemlerin suç tarihi itibarıyla lehe olup 6545 sayılı Kanun değişikliğinden önceki 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinde düzenlenen cinsel taciz ile 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen kasten yaralama suçlarını oluşturup, öngörülen cezaların üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektirmesi ve mahkemece mahkumiyet hükümlerinin kurulmasının ardından 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemeden sonra 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “Kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “Basit yargılama usulü” yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk olması nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Pamukova Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim edilen 25.09.2014 tarihli iddianamede, sanık ...'in olay tarihinde katılan ...'yi görüp "Vay vay vay karıya bak'" diyerek cinsel taciz suçunu işlediği ve 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği belirtildiğinden, Tebliğname'deki görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Pamukova Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli ve 2014/277 Esas, 2016/48 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1189, Karar No: 2010/8129, Tarih: 26.04.2010

**4. Ceza Dairesi         2009/1189 E.  ,  2010/8129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik Asliye 4.Ceza Mahkemesi

SANIK(LAR) : ...

SUÇ(LAR) : Tehdit

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Ret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre hükmün temyiz edilemez olduğu,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY.nın 317.maddesi uyarınca Üst Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 26.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2023/7275, Karar No: 2023/11331, Tarih: 25.10.2023

**4. Hukuk Dairesi         2023/7275 E.  ,  2023/11331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/151 E., 2022/358 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın Kısmen Kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen kurum zararına dayalı alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece kararın bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ...'nin müdürlüğünü yaptığı diğer davalı şirket tarafından işletilen Balçova Özel-Öz Egem Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi hakkında bakanlık müfettişleri tarafından yapılan inceleme sonucu düzenlenen 20.07.2009 tarihli rapora göre, 2006 yılı Haziran ayı ile 2007 yılı Nisan ayı arasındaki dönemde ücretsiz okutulması gereken öğrenci bildiriminde bulunulmadığını, ayrıca stajyer öğretmenin temel ve hazırlayıcı eğitimlerini tamamlamadan ve tamamladıktan sonra 20 saatten fazla özel eğitim, çalışma ve rehabilitasyon programlarını imzaladığını belirterek yersiz ödenen 15.986,46 TL'nin 24.03.2010 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; ıslah dilekçesi ile 15.986,46 TL' nin haksız fiilin meydana geldiği Haziran 2006 tarihinden itibarin işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; müvekkilleri tarafından yapılan işlemlerin her ay düzenli olarak Milli Eğitim Müdürlüğü tarafından denetlendiğini ve uygunluk onayı verildiğini, ücretsiz öğrenci okutulmamasının söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 19.06.2014 tarihli 2010/406 Esas 2014/391 sayılı kararı ile 9.720,00 TL asıl alacak ve 366,93 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 10.086,93 TL'nin 24.03.2010 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte “davalıdan” alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesi kararına karsı taraflar temyiz isteminde bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 19.06.2014 tarihli 2010/406 Esas 2014/391 sayılı kararı ile 9.720,00 TL asıl alacak ve 366,93 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 10.086,93 TL'nin 24.03.2010 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte “davalıdan” alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesi kararına karsı taraflar temyiz isteminde bulunmuştur.

Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 08.11.2016 tarihli 2015/9377 Esas 2016/10943 sayılı kararı ile "...Davacı dava dilekçesinde; 15.986,46 TL alacağın “davalılardan müştereken ve müteselsilen” tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, 9.720,00 TL asıl alacak ve 366,93 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 10.086,93 TL'nin 24/03/2010 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte “davalıdan” alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. HMK'nun 297/2. maddesi uyarınca; hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Bu yön, kamu düzenine ilişkindir. Mahkemece, yukarıda gösterilen kurallar gözetilmeksizin, davada iki davalı bulunmasına ve tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili talep edilmesine karşın; infazda tereddüt oluşacak şekilde“... Davalıdan alınarak davacıya verilmesine ...” şeklinde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir." gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İkinci Bozma Kararı

Bozmaya uyan mahkemece verilen 15.05.2018 tarihli ve 2017/978 Esas 2018/358 sayılı kararla; davaya konu merkezin davalı şirket tarafından işletildiği, davalı ...'nin şirketin yetkili temsilcisi olduğu, dava konusu alacaktan şirketin sorumlu tutulması gerektiği gerekçesiyle davalı ... yönünden davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalı şirket yönünden kısmen kabulü ile 9.720,00 TL'nin 24.03.2010 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketten tahsiline karar verilmiştir.

Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 18.04.2019 tarihli 2018/4826 Esas 2019/2417 sayılı kararı ile "...Uyuşmazlığın yasal dayanağı; olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 41 ve devamı maddelerinde düzenlenen haksız fiil sorumluluğudur. Davalı ..., haksız fiil faili olarak taraf gösterilmiş olup kendisine husumet düşer. Mahkemece, adı geçen davalı yönünden davanın husumetten reddine hükmedilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir... Dava dilekçesinde, 12.587,76 TL asıl alacak ve 3.398,70 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 15.986,46 TL'nin ödemeye davet yazısının davalı yana tebliğ edildiği 24/03/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili talep edilmiştir. 17/12/2011 tarihli ıslah dilekçesinde ise; aynı miktara haksız fiilin meydana geldiği 2006 yılı Haziran ayından itibaren yasal faiz yürütülmesi istenilerek dava dilekçesi faiz yönünden ıslah edilmiştir. Mahkemece, yersiz ödemenin (asıl alacağın) 9.720,00 TL olduğu tespit edilerek bu miktarın 24/03/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesine karar verilmiştir. Davaya konu olayda davacı idarenin zararı, haksız yere yapılan ödeme tarihlerinde doğmuş olup davacı bu tarihten itibaren faiz talep etmeye hak kazanmıştır. Davacının ıslah dilekçesindeki istemi ödeme tarihlerini de kapsar niteliktedir. Şu halde; ödeme tarihleri belirlenerek her bir yersiz ödemenin yapıldığı tarihlerden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir." gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 25.04.2013 tarihli bilirkişi raporunun gerekçeli ve denetime uygun olduğu, hükme esas alınması gerektiği ancak faiz başlangıcı yönünden ödeme tarihlerine ilişkin davacı kurum tarafından bilgi ve belge sunulmadığından faizin bozma öncesinde olduğu gibi 24.03.2010 olarak kabul edilmesi gerektiği gerekçesi ile 9.720,00 TL asıl alacak ve 366,93 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 10.086,93 TL'nin 24.03.2010 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsil tahsil edilerek davacıya verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; teftiş raporu ile zarar ispatlanmasına karşın davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu, tam kabul kararı verilmesi gerektiğini, faiz başlangıcının ıslah dilekçesindeki talep gibi ödeme tarihinden başlaması gerekirken 24.03.2010 tarihinden itibaren karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; teftiş raporu ile zarar ispatlanmasına karşın davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu, tam kabul kararı verilmesi gerektiğini, faiz başlangıcının ıslah dilekçesindeki talep gibi ödeme tarihinden başlaması gerekirken 24.03.2010 tarihinden itibaren karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalı şirket tarafından işletilip davalı ...'nin müdürü olduğu Balçova Özel-Öz Egem Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezine davacı tarafından yapılan yersiz ödemelere dayalı kurum zararının tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 41 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

25.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3361, Karar No: 2019/12801, Tarih: 11.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3361 E.  ,  2019/12801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda, müdafiinin yüzüne karşı verilen 30.04.2015 tarihli kararın, sanığa kendi istemiyle Baro tarafından atanan müdafii tarafından temyiz edilmediği, sanığın 09.06.2014 tarihli duruşmada müdafii huzurunda beyanda bulunduğu ve atanan müdafiinden haberdar olduğu, bu nedenle karara karşı temyiz süresinin sanığın müdafiine tefhiminden itibaren başladığı anlaşılmakla 30.04.2015 tarihinde müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 20/05/2015 tarihinde temyiz eden sanığın süresinde olmayan temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 11/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25385, Karar No: 2017/11011, Tarih: 17.05.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/25385 E.  ,  2017/11011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK 155/2, 43, 62, 52, 51 maddeleri gereği mahkumiyet

Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Katılana ait ... Eczanesinde sorumlu müdür olarak çalışan sanığın farklı zamanlarda eczane kasasına ilaç satımı nedeniyle giren paraların tespit edilemeyen miktarda bir kısmını kasaya koymayarak cebine attığı ve uhdesine geçirdiği iddia olunan olayda; sanığın aşamalardaki inkara dayalı beyanları ile dosya kapsamındaki eczane çalışanı olan tanıkların, kasada para üstü olmadığı zamanlarda sanığın cebinden müşterilere para üstü verip sonradan bunu kasaya girecek paradan ikame ettiğini, bunun sıradan bir uygulama olduğunu, sanık dışında katılanın eşinin de herhangi bir kayda girmeksizin kasadan sıklıkla para aldığını beyan etmeleri ile dosya kapsamında alınan bilirkişi raporlarında eczanenin defter ve kayıtlarının düzenli tutulmaması karşısında herhangi bir açık olup olmadığının net şekilde tespit edilememesi karşısında, sanığın CD inceleme dökümleri ile cebine koyduğu paraların müşterilere cebinden ödediği paraların karşılığı da olabileceği göz önüne alınarak, şüpheden sanık yararlanır ilkesi karşısında, sanığın beraati yerine mahkumiyetine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin sübuta dair temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.