muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3265, Karar No: 2018/8407, Tarih: 22.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2016/3265 E.  ,  2018/8407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Sanığın, burger hastası olduğu ve sosyal güvencesinin bulunmadığı, olay tarihinde rahatsızlanması nedeniyle Suşehri Devlet Hastanesi'ne gittiği, hasta kayıt işlemleri sırasında görevli memurlara resmi bir kimlik ibraz etmeksizin suç tarihinden önce adına Samsun Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden almış olduğu ilaç kullanım raporunu gösterdiği, hastane kayıtlarına ismi ile kayda girdiği ve acil serviste yapılan tedavi sonunda kurum zararının oluştuğu, sanığın bu suretle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan somut olayda; sanığın hiçbir sosyal güvencesinin olmaması ve ödeme gücünün bulunmaması nedeniyle kendisinden acil sağlık hizmet bedellerinin alınamayacağı ve bu nedenle herhangi bir kurum zararının söz konusu olmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, atılı suçun sübut bulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, 22/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6684, Karar No: 2022/1523, Tarih: 01.03.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/6684 E.  ,  2022/1523 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... vd.

DAHİLİ DAVALI : ...

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.01.2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, kal ve ecrimisil talebi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulü ile; 848 ada 61 ve 62 parsel no'lu taşınmazda bulunan fen bilirkişi raporunda A harfi ile gösterilen binanın davacıya ait 62 no'lu parselde kalan 85,28 m2'lik kısmına davalının müdahalesinin önlenmesine, davacının taşınmazında kalan binanın yıkım masrafı olan 18.497,23 TL'den davalıların hisseleri oranında 3.144,53 TL'nin davalı ...'ın, 15.352,7 TL'nin davalı ...'e ait olmak üzere kal'ine, davacının ecrimisil talebinin kısmen kabulü ile; toplam 8.307,00 TL ecrimisil alacağının 1.000,00 TL'sinin dava tarihi olan 19.01.2011 tarihinden, kalanının ıslah tarihi olan 17.10.2012 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte 1.412,19 TL'nin davalı ...'tan, 6.894,81 TL'nin davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine dair verilen 14.10.2020 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili, duruşmasız olarak incelenmesi ... tarafından istenilmekle, tayin olunan 01.03.2022 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden bir kısım dahili davalılar vekili Av. ... ile karşı taraftan davacı vekili Av. ... geldiler. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Dava; elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Davacı, paydaşı bulunduğu 62 parsele, komşu 61 parsel sayılı taşınmazda inşaa edilen binanın taşkın yapılandığını ileri sürerek elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil isteminde bulunmuştur.

Davalı, inşaatın yapıldığı tarihte belediyenin imar durumunda değişiklik yaptığını ve imar uygulaması nedeniyle davacının taşınmazında azalma olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Dahili davalı ..., davanın reddini savunmuştur.

Davacı, paydaşı bulunduğu 62 parsele, komşu 61 parsel sayılı taşınmazda inşaa edilen binanın taşkın yapılandığını ileri sürerek elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil isteminde bulunmuştur.

Davalı, inşaatın yapıldığı tarihte belediyenin imar durumunda değişiklik yaptığını ve imar uygulaması nedeniyle davacının taşınmazında azalma olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Dahili davalı ..., davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ilk kararda davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir. Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 16.09.2014 tarihli ve 2014/1079 Esas, 2014/14264 Karar ilamı ile "...dava konusu 62 parsel sayılı taşınmazda tüm paydaşları bağlayan fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı, oluşmuşsa çekişmeli bölümün kim veya kimlerin paylarına isabet ettiği ve kimler tarafından kullanıldığı, oluşmamışsa davacının kullanabileceği yer bulunup bulunmadığı ortaya konulmuş değildir. Hâl böyle olunca, yukarıda değinilen ilkeleri kapsar biçimde araştırma ve inceleme yapılması, tarafların bildirdikleri tüm delillerin toplanması, yerinde uzman bilirkişiler aracılığıyla keşif yapılarak tüm paydaşları bağlayan fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığının, oluşmuş ise kimin nereyi kullandığının belirlenip krokiye yansıtılması, fiili kullanma biçimi oluşmamışsa davacının payına karşılık taşınmazda kullandığı veya kullanabileceği yer bulunup bulunmadığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde saptanarak varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir..'' gerekçesiyle bozulmuş; mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sorucunda davanın kabulü ile; 848 ada 61 ve 62 parsel nolu taşınmazda bulunan bilirkişi ...'ün 16.09.2019 tarihli raporunda A harfi ile gösterilen binanın davacıya ait 62 no'lu parselde kalan 85,28 m2’lik kısmına davalının müdahalesinin önlenmesine, davacının taşınmazında kalan binanın yıkım masrafı olan 18.497,23 TL’den davalıların hisseleri oranında 3.144,53 TL’nin davalı ...'ın, 15.352,7 TL’nin ise davalı ...'e ait olmak üzere kal'ine, davacının ecrimisil talebinin kısmen kabulü ile, toplam 8.307,00 TL ecrimisil alacağının 1.000,00 TL'sinin dava tarihi olan 19/01/2011 tarihinden, kalanının ıslah tarihi olan 17/10/2012 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte 1.412,19 TL’nin davalı ...'tan 6.894,81 TL’nin ise davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalılar vekili ve dahili davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1)Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalılar vekili ve dahili davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2)Davalılar vekili ve dahili davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

1)Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalılar vekili ve dahili davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2)Davalılar vekili ve dahili davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 30. maddesinde; ‘‘Bir işin yapılmasına mütedair ilam icra dairesine verilince icra memuru 24'üncü maddede yazılı şekilde bir icra emri tebliği suretiyle borçluya ilamda gösterilen müddet içinde ve eğer müddet tayin edilmemişse işin mahiyetine göre başlama ve bitirme zamanlarını tayin ederek işi yapmağı emreder. Borçlu muayyen müddetlerde işe başlamaz veya bitirmez ve iş diğer bir kimse tarafından yapılabilecek şeylerden olur ve alacaklı da isterse yapılması için lazımgelen masraf icra memuru tarafından ehlivukufa takdir ettirilir. Bu masrafın ilerde hükme hacet kalmaksızın borçludan tahsil olunup kendisine verilmek üzere ifasına alacaklı muvafakat ederse alınıp hükmolunan iş yaptırılır. Muvafakat etmezse ayrıca hükme hacet kalmadan borçlunun kafi miktarda malı haciz ile paraya çevrilerek o iş yaptırılır. İlam, bir işin yapılmamasına mütedair olduğu takdirde icra dairesi tarafından ilamın hükmü borçluya aynı müddetli bir emirle tebliğ olunur. Bu emirde ilam hükmüne muhalefetin 343 üncü maddedeki cezayı müstelzim olduğu yazılır. (Ek son fıkra: 17/7/2003-4949/9 md.) Bir işin yapılmasına veya yapılmamasına dair olan ilâm hükmü yerine getirildikten sonra borçlu, ilâm hükmünü ortadan kaldıracak bir eylemde bulunursa, mahkemeden ayrıca hüküm almaya gerek kalmadan, önceki ilâm hükmü tekrar zorla yerine getirilir.’’ düzenlemesi mevcut olduğundan, hüküm sonucunun 1.fıkrasında gerekçeli kararda yer alması gerekmediği halde mahkemece ‘‘...davacının taşınmazında kalan binanın yıkım masrafı olan 18.497,23 TL'den davalıların hisseleri oranında 3.144,53 TL'nin davalı ...'ın 15.352,7 TL'nin davalı ...'e ait olmak üzere kal'ine,’’ şeklinde hüküm kurulması doğru değildir.

Ayrıca mahkemece, her ne kadar “..8.307,00 TL..” üzerinden ecrimisil talebinin kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, hüküm fıkrasında tahsiline karar verilen miktar ecrimisil bedeli olmayıp, niza konusu kısmın toplam arsa değerinin (16.614,00 TL’nin) davacıya düşen ½ hisse bedeli olduğu görülmektedir. Bu şekilde, toplam 3.904,79 TL ecrimisil alacağına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde 8.307,00 TL’ye karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

Ne var ki, anılan hususlar kararın bozulmasını gerektirmiş ise de yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Ne var ki, anılan hususlar kararın bozulmasını gerektirmiş ise de yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte yazılı nedenlerle davalılar vekili ile dahili davalının diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bent uyarınca davalılar vekili ile dahili davalının temyiz itirazlarının kabulü ile, hüküm sonucunun 1. bendinin “..davalının müdahalesinin önlenmesine,” kelimelerinden sonra gelen “..davacının taşınmazında kalan binanın yıkım masrafı olan 18.497,23 TL'den davalıların hisseleri oranında 3.144,53 TL'nin davalı ...'ın 15.352,7 TL'nin davalı ...'e ait olmak üzere kal'ine,” cümlesinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına, yerine “..davacının taşınmazında kalan binanın kal'ine,” cümlesinin yazılmasına, hüküm sonucunun 2. bendinin hükümden çıkarılarak yerine "Davacının ecrimisil talebinin kısmen kabulü ile; toplam 3.904,00 TL ecrimisil alacağının 1.000,00 TL'sinin dava tarihi olan 19/01/2011 tarihinden, 2.904,00 TL’nin ıslah tarihi olan 17/10/2012 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte 663,68 TL’nin davalı ...'tan, 3.240,32 TL’nin ise davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine," cümlesinin yazılmasına, hükmün Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 3.815,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’e verilmesine, 01/03/2022 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

(Muhalif)

K A R Ş I O Y

(Muhalif)

K A R Ş I O Y

Yargıtay Yüksek 1. Hukuk Dairesi 16/09/2014 tarih 2014/1079 Esas 2014/14264 Karar sayılı kararın da "(...) Hâl böyle olunca; davada yer almayan 61 parsel sayılı taşınmazın paydaşlarından .. 'a husumet tevcih edilmesi, taraf teşkilinin sağlanması, taraf taşınmazlarının kadastral tesis kayıtlarından itibaren tüm tedavüllerinin ve krokilerinin getirtilerek yerinde uzman bilirkişiler aracılığıyla yeniden keşif yapılması, çekişme konusu taşınmazdaki taşkınlığın imar uygulaması ile oluşup-oluşmadığının açıklanan ilkeler doğrultusunda duraksamaya yer bırakmayacak şekilde saptanması, tecavüzün imar uygulaması ile oluştuğunun belirlenmesi halinde 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 18. maddesi çerçevesinde değerlendirme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir..." şeklindeki gerekçesi ile, Diyarbakır 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 11/12/2012 tarih, 2011/78 Esas 2012/581 Karar sayılı kararını temyiz eden davalı lehine bozmuştur. Örneği getirtilen ve dosya içerisinde yer alan Tapu Kütüklerinden, gerek 61, gerekse 62 sayılı parsellerin 15/07/1976 tarihinde ifrazen oluştuğu anlaşılmaktadır. 30/12/2011 tarihli keşifte yeminli olarak dinlenen tanın ... "Ben davaya konu binanın kaç yılında yapıldığını tam olarak hatırlamıyorum. Ancak tahminen 30 yıl kadar önce söz konusu binanın inşaatında çalıştım. İnşaatı temelden sonuna kadar biz yaptık. İnşaatı yaparken kadastro gelip kazık çakmıştı ve ip çekmişti. Biz bu ip çekilen alan içerisinde inşaatı yaptık. İnşaatı yaptığımız zaman ... inşaata gelip giderdi. Biz birlikte akşamları otururduk. Hatta ...'in arsada ortağı olan ...'de inşaatta bizimle birlikte çalıştı. Davaya konu binayı ... tek başına yaptırdı..." şeklindeki beyanı ile, Yargıtay Yüksek 1. Hukuk Dairesi'nin yukarıda özetlenen bozma kararı birlikte değerlendirilerek, taşkın inşaatın ifrazdan önce mi yoksa sonra mı yapıldığı araştırılarak davalının iyi niyet savunması değerlendirilmeli, bu savunmaya bağlı olarak davalı vekilinin TMK'nun 725. Maddesine göre talep ettiği, dava konusu 61 parsel sayılı taşınmaz lehine irtifak kurulup kurulamayacağı konusunda red veya kabul kararı verilmesi gerekir.

Her ne kadar, bozma sonrasında bilirkişiler tarafından mahkemeye sunulan raporlarda, bölgede 1/1000 ölçekli imar planı yapılmadığı, bu nedenle 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 18. Maddesinin uygulanamayacağı yolunda görüş bildirmişler ve mahkemece bu raporlar dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmiş ise de, Yargıtay Yüksek 1. Hukuk Dairesi'nin yukarıda özetlenen bozma kararında araştırılması istenilen husus salt 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 18. Maddesinin uygulanıp uygulanamayacağı değildir. Araştırılması gereken, taşkın inşaat yapıldığında, gerek 61, gerekse 62 sayılı parsellerin mevcut olup olmadığı ve ifraz gören ana parselin imar durumudur. Ancak bilirkişilerce bu yönce bir araştırma yapılmamış ve raporlara da yansıtılmamıştır.

Davalı vekili tarafından delil olarak sunulan, davacı vekilinin de, temyize cevap dilekçesine eklediği İnşaat Ruhsatnamesi örneğinden, bu ruhsatın 02/08/1985 tarihinde ve "kat veya yapı ilavesi için" verildiği anlaşılmaktadır. Yani taşkın yapının, bu tarihten önce yapıldığı açıktır. Bu nedenle; yukarıda da değinildiği gibi, 61 ve 62 sayılı parsellerin 1976 tarihinde oluşturulduğu dikkate alındığında, inşaatın, ifrazdan önce yapılıp yapılmadığının araştırılması gerekmektedir.

Kabule göre de; davacının ecrimil talebinin kısmen kabulüne karar verilmiş olmasına rağmen, reddedilen kısım için davalı ... lehine vekalet ücretine hükmolunmaması usul ve yasaya aykırıdır. Kararın bu gerekçelerle bozulması gerektiği kanaatindeyim. Bu nedenle sayın çoğunluğun düzelterek onama görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/11362, Karar No: 2014/22299, Tarih: 30.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/11362 E.  ,  2014/22299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/08/2013

NUMARASI : 2010/282-2013/683

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 01.01.2001 tarihinde davalı şirkette boya işçisi olarak hizmet akdi ile çalışmaya başladığını, davalı şirketin merkezi İstanbul'da olmasına rağmen, ihale ile iş aldığı T.. firmasına ait işyerinde çalıştığını, davalı firma yetkililerinin işyerinde çalışan kendisinin de içinde olduğu işçileri gruplar halinde 28.02.2010 günü toplayarak iş akitlerinin fesih edildiğini, artık işe gelmemelerini kendilerine yeni iş bulmalarını bildirdiklerini, aynı şekilde ihale ile iş aldıkları T.. firması ile aralarındaki sözleşmenin de sona erdiğini, ilk mesai gününden itibaren bu firmaca da işyerine alınmayacaklarını tebliğ ettiklerini, bu tarihten sonra işyerine gittiğinde davalı firmaya ait işyerinde muhatap bulamadığını, çalışmakta oldukları işyerinin bulunduğu T.. firması görevlileri tarafından da davalı firma elemanı olduklarından bahisle işyerine alınmadıklarını, telefonla ulaştıkları işveren firma yetkilerinin kendilerine iş akitlerinin sona erdirildiğini bu nedenle başlarının çaresine bakmaları kendilerine söylediklerini, en son 810.00 TL net maaş almakta olmasına rağmen, asgari ücret üzeri olan kısmı elden kendilerine verilerek resmi kayıt ve bildirgelerde eksik ücretin işveren tarafından gösterildiğini, çalıştığı döneme ilişkin kıdem tazminatını alamadığı gibi, iş akdinin feshinde kendisine bildirim öneli veya buna ilişkin ihbar tazminatı da verilmediğini iddia ederek, fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydı ile; fesih tarihi olan 28.02.2010 tarihinde itibaren işleyecek en yüksek mevduat faizi ile birlikte 8.000 TL kıdem tazminatı ile 810.00 TL ihbar tazminatının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının istifa etmek sureti ile işten ayrıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı işverence işten çıkartıldığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı taraflar yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).