muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/23157, Karar No: 2015/6365, Tarih: 13.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/23157 E.  ,  2015/6365 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme

Hüküm : CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraat

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ile sanık arasında görülen, katılanın sanık olarak yargılandığı....Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2011/692 esas sayılı dosyasında emniyeti suistimal suçundan kamu davası bulunduğu, katılanın bu davanın 31/05/2012 tarihli celsesinde rahatsızlığı nedeniyle katılamayarak, mazeret olarak hastaneden aldığı raporu mahkemeye sunduğu,....Asliye Ceza Mahkemesi dosyasında katılan sıfatını alan ve eczacı olan sanığın, katılanı aynı gün duruşma çıkışında adliye koridorunda görmesi nedeniyle katılanın hasta olmadığını düşündüğü ve ... Kurumu tarafından kullanılan MEDULA sistemine giriş yaptığında, göz hastalıkları ile ilgili bir alanda fizik tedavi ve rehabilitasyon uzmanı tarafından rapor verildiğini görmesi üzerine, MEDULA sisteminden katılanın hastaneye gidiş kayıtlarını alarak, katılanın hastaneye hiç gitmediği ve muayene olmadığını belirterek suç duyurusunda bulunması şeklinde gerçekleşen olayda;

Sanığın, MEDULA sistemine giriş yaparak, katılana ait hastane kayıtlarını temin ettikten sonra, katılan hakkında suç duyurusu ekinde delil olarak Cumhuriyet Başsavcılığına sunma biçimindeki eylemleri, TCK'nın 136/1. maddesinde düzenlenen verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçu kapsamında değerlendirilebilir ise de, kayıtları üçüncü kişi ya da kişilerle paylaştığı ve/veya çoğaltarak dağıttığına ilişkin hakkında bir iddia ileri sürülmeyen sanığın, katılan hakkındaki iddiasını ispatlama amacını taşıyan eyleminde, hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle hareket etmediği anlaşılmakla, tebliğnamede eksik inceleme nedeniyle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiş ve sanığın beraatine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 13.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36170, Karar No: 2015/15106, Tarih: 27.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/36170 E.  ,  2015/15106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş, davacı avukatı tarafından duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili davacı işçinin iş akdinin işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, fazla çalışmasına rağmen fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve fazla çalışma ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı işçinin iş akdinin feshedilmediğini, ihaleyi alan şirkette çalışmasına ara vermeden devam ettiğini, kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanamayacağını, 24 saat çalışıp 72 saat dinlendiği için fazla çalışması olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin yeni alt işverende çalışmasına devam ettiği, iş akdinin feshedilmediği gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin reddine, fazla çalışma ücret isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda takdiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunun incelenmesinden davacı işçinin fazla çalışma ücret alacağı hesabının davacının haftalık çalışmasın 45 saati aşmadığı için fazla çalışmalarının zamsız kısmının ücreti içinde ödendiğinin kabul edileceği, sadece % 50 zamlı kısmının ödenmesi gerekeceği kabul edilmiş ise de bilirkişinin dayanak kıldığı Dairemiz kararı somut olayın özelliklerine uymadığı gibi davacının ücreti yanı sıra yaptığı iş karşılığı prim yada bahşiş alan ya da parça başı iş yapan bir işçi değildir. Dosyada mevcut bordroların incelenmesinden davacının ücretinin saat karşılığı olmadığı, her ay maktu ücret aldığı da tartışmasızdır. Davacının fazla çalışmasının zamsız kısmını aylık ücretinin içinde olduğuna dair tespit doğru olmamıştır. Davacının fazla çalışma alacaklarının % 150 zamlı hesaplama yöntemi ile belirlenmesi gerekirken yerinde tespitler içermeyen bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

3-Davacı işçinin davalıya ait işyerinde 24 saat çalışıp 72 saat dinlendiği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunun incelenmesinden davacı işçi için her hafta 6 saat fazla çalışma hesabı yapılmış ise de davacının çalışma düzenine göre her haftada iki kez 24 saatlik çalışma yapmadığı, ayın bir haftasında sadece bir kez 24 saatlik çalışma yaptığı anlaşılmaktadır. Buna göre; davacı için aylık periyotta ilk üç haftalık dönemde haftalık 6’şar saat fazla çalışmadan 18 saat, takip eden 4’üncü hafta için 3 saat fazla çalışma hesabı yapılması gerekirken yerinde tespitler içermeyen bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

4-Dosyanın incelenmesinden dava dosyasına işyerindeki çalışma düzeni veya sistemini gösteren belge sunulmadığı dikkate alındığında davacının fazla çalışmalarının yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanmadığı, takdiri delil niteliğindeki tanık beyanları ile ispat edildiği anlaşıldığından belirlenen fazla çalışma ücret alacağından uygun bir oranda takdiri indirim yapılmaması da ayrıca bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 27.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1083, Karar No: 2023/2882, Tarih: 11.04.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/1083 E.  ,  2023/2882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ :Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziosmanpaşa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin ,02.04.2014 tarihli ve 2012/9 Esas, 2014/443 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi maddeleri uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Gaziosmanpaşa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.04.2014 tarihli ve 2012/9 Esas, 2014/443 Karar sayılı kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 05.12.2016 tarihli ve 2016/16381 Esas, 2016/16454 Karar sayılı kararı ile eksik inceleme nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Gaziosmanpaşa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin,30.01.2023 tarihli ve 2016/1263 Esas ,2023/153 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi maddeleri uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; mahkemece eksik incelme neticesinde verilen beraat kararın usul ve yasaya aykırı olduğu ve re'sen gözetilecek hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın eylemine uyan mühür bozma suçu için 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca öngörülen 8 yıllık olağan zamanaşımının, sanığın sorgusunun yapıldığı 17.01.2014 tarihinden 30.01.2023 tarihli hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilerek; kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiştir.

IV. KARAR

III. GEREKÇE

Sanığın eylemine uyan mühür bozma suçu için 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca öngörülen 8 yıllık olağan zamanaşımının, sanığın sorgusunun yapıldığı 17.01.2014 tarihinden 30.01.2023 tarihli hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilerek; kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziosmanpaşa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.01.2023 tarihli ve 2016/1263 Esas, 2023/153 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13159, Karar No: 2019/12141, Tarih: 29.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/13159 E.  ,  2019/12141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Dairemize gönderilen dava dosyası içeriğinin incelenmesinden;

UYAP sisteminde bir başka dosya içinde tarandığı görülmekle birlikte bilirkişi kök raporu aslının, (bilirkişi raporunda bahsedilen) davaya konu dönemlere ilişkin toplu iş sözleşmelerinin-vardiya nöbet çizelgelerinin-süt verme tutanakları ve çizelgelerinin dosya kapsamında mevcut olmadığı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, davalı tarafça temyiz isteminde süresi içinde ıslaha karşı zamanaşımı def’ini içeren dilekçe ibraz edildiği belirtilmekte olup söz konusu dilekçeye dosya içeriğinde ve UYAP sisteminde rastlanılamamıştır.

Anılan sebeplerle;

Yukarıdaki paragraflarda açıklanan hususlara dikkat edilmek ve birleştirme veya tefrik işlemleri sebebiyle başka bir dava dosyası içeriğinde kalması hususu da göz önünde bulundurulmak suretiyle söz konusu evrakların akibetlerinin araştırılarak eklenmelerinden sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13184, Karar No: 2015/12961, Tarih: 22.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13184 E.  ,  2015/12961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 22.12.2015 günü için yapılan tebligat üzerine, davalılardan ... vekili Av. ... geldi, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

... köyünde 1991 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında 137 ada 14 ve 15 parsel sayılı sırasıyla 46550,00 m² ve 42200 m² yüzölçümündeki bahçe niteliğindeki taşınmazlar 137 ada 1 ilâ 21 (16, 17 ve 18 parsel hariç) ve 134 ada 1 parsellerin tamamı tek parça halinde 1937 tarih ve 229 numaralı vergi ve 1963 tarih ve 14 numaralı tapu kaydı ile ... adına kayıtlı olup, uygulanan her iki kaydın da hudut ve mevki itibariyle zemine uyup kuzey hududunda okuduğu şahıs ...’in zeminde mevcut olup adı geçen şahsında 1937 tarihli vergi kaydını ...ye ait olan yeri hudut olarak mera okuduğu, ancak tapunun içinde bulunan parsellerin aralıklarla taksime uğrayıp adı geçen şahıslarca kullanıldığı (14 parsel ..., 15 parsel ...) belirtilerek anılan parsellerin tamamı ... adına; aynı yer 137 ada 16 parsel sayılı 17900 m² yüzölçümündeki taşınmaz ise üzerinde meşe ağaçlarının bulunduğu kimsenin kullanımında olmadığı açıklanmak suretiyle niteliğiyle ... adına tespit edilmiştir.

Davacı ... 137 ada 14 ve 16 sayılı parselleri; davacı ... ise 137 ada 15 parsel sayılı taşınmazı ... isimli kişiden 27/03/1972 tarih 283 yevmiye numaralı noter satışı ile satın aldıkları iddiasıyla kadastro tespitine itiraz ederek taşınmazların adlarına tescilini istemişlerdir.

Mahkemece dava dosyaları birleştirildikten ve 16 parsel sayılı taşınmazla ilgili dosya eldeki dosyadan tefrik edildikten sonra 11/12/1993 gün ve 1992/15-98 sayılı kararla; davacı ... tarafından açılan davanın reddine, 137 ada 15 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline, davacı ... tarafından açılan davanın kısmen kabulüne, 137 ada 14 numaralı parselin (A) harfiyle işaretli 2200 m²'lik bölümü çıktıktan sonra geriye kalan 40.000 m²'lik bölümün 14 parsel numarası altında davacı ..., (A) harfiyle işaretli 2200 m²'lik bölümün ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hükmün davacı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 29/03/1994 gün ve ... sayılı ilâmıyla bozulmuştur.