muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15838, Karar No: 2023/2455, Tarih: 21.03.2023

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümde; temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşılması, 5237 sayılı Kanun'un 52 inci maddesinin dördüncü fıkrasının ve 54 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili hukuka aykırılıklar düzeltilerek, hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. İzinsiz kenevir ekme suçu yönünden kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen düzeltilerek esastan ret kararı nazara alınarak 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer verilen; “İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarını artırmayan Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Uyuşturucu madde ticareti yapma suçu yönünden kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarında açıklanan gerekçeler ile suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirleri tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, delillerin takdirinde ve hukuki nitelendirmesinde usul

ve yasaya aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. İzinsiz kenevir ekme suçu yönünden kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Uyuşturucu madde ticareti yapma suçu yönünden kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 03.06.2021 tarihli ve 2021/1190 Esas, 2021/1016 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Elmalı Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21/03/2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6697, Karar No: 2008/6927, Tarih: 03.11.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/6697 E.  ,  2008/6927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya İcra Mahkemesi

Yükümlülüklerin yerine getirilmemesi suçundan borçlu ...'un, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 337. maddesi gereğince 10 gün disiplin hapsi ile cezalandırılmasına dair, Alanya İcra Mahkemesinin 18/10/2007 tarihli ve 2007/2404 esas, 2007/2365 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Tebliğname ile; Alanya İcra Müdürlüğünün 2007/719 sayılı takip dosyasında borca esas kambiyo senedinin üzerinde borçlu-sanığın açık kimliğinin bulunmadığı, keza yargılama aşamasında sanığın açık kimliğinin araştırılmadığı ve nüfus kaydının getirilmediği, karar başlığında da ad ve soyad dışında açık kimliğinin yazılmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/2-b maddesine aykırı olacak ve infazda tereddüt yaratacak şekilde yazılı biçimde karar verilmesinde isabet gorülmemekle anılan kararın 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yuksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 18.06.2008 gün ve 34669 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 16.07.2008 gün ve 2008/138643 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosyanın incelenmesinden; borçlu hakkında yürütülen takip dayanağı olan bonoda borçlunun kimliğine ilişkin olarak sadece 1954 doğumlu bilgisinin bulunduğu, icra takip dosyasında ve yargılama aşamasında bu yönde bir araştırma yapılmadığı gibi nüfus kaydı da getirtilmeden borçlunun 10 gün disiplin hapsi cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, gerekçeli kararda borçlunun açık kimliğinin yazılmadığı, bu haliyle hükmün 5271 sayılı CMK’nun 232/2-b maddesine aykırı olması ve infazda tereddüt yaratacak durumda bulunması nedeniyle verilen kararda isabet görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay C.Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine atfen düzenlendiği tebliğname yerinde görülmekle Alanya İcra Mahkemesinin 18.10.2007 gün ve 2007/2404-2365 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sair işlemlerin mahallinde ifasına, dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 3.11.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26636, Karar No: 2014/31374, Tarih: 15.12.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/26636 E.  ,  2014/31374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bir fiilin suç olup olmadığı işlendiği tarihte yürürlükte bulunan yasalara göre belirlenir. Diğer bir anlatımla, sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan yasalar uygulanır. İstisnası suç tarihinden sonra yürürlüğe giren lehe yasanın geçmişe uygulanmasıdır. 765 sayılı TCK.nun 2. maddesinde olduğu gibi 5237 sayılı Yasanın 7. maddesinde de, sonradan yürürlüğe giren lehe yasadan söz edilmektedir. Degişikliğin yasalarla yapılmayıp idari kararlarla yapılması yahut köy merasının suç işlendikten sonra imara açılması, köy yerleşim yeri olarak kabul edilmesi gibi statü değişikliğinin olması hallerinde lehe yasanın uygulanmasından söz edilemez. Sonradan yürürlüge giren yasa, önceki yasada suç olarak kabul edilen fiili suç olmaktan çıkarmalı veya suçun unsurlarında sanık veya hükümlüler lehine değişiklik yapmalıdır. Bu hallerde lehe yasanın uygulanması gerekmektedir. Kural olarak suçun unsurlarıyla ilgili idari düzenlemenin suçun oluşumunu etkilemeyeceği kabul edilmekle beraber, yürürlükten kaldırılan 1918 sayılı Kaçakçılığın Men ve Takibine Dair Kanunun ek 7. maddesinde olduğu gibi “ithalat ve ihracat rejimi kararlarında veya 1615 sayılı Gümrük Kanunu'nun 19 ve 20. maddelerine göre, Bakanlar Kurulu'nca alınan kararlarda lehe değişiklik yapılması veya bu kararların yürürlükten kaldırılması halinde, lehe olan kanun ve kanun hükümleri uygulanır” şeklinde yasayla özel bir düzenleme yapılması halinde, idari kararlar lehe sonuç doğurabilir. Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.1987 gün, 612/145; 11.10.1993 gün, 213/236; 13.12.1993 gün, 308/312 ve 20.12.1993 gün, 299/334 sayılı kararlarında işgal edilen ve orman sayılan taşınmazın sonradan 6831 sayılı Yasanın 2/B maddesine göre orman dışına çıkarılmasının oluşan suçu ortadan kaldırmayacağı, ancak manevi unsurun değerlendiri mesi gerektiği kabul edilmiş, 05.12.1994 gün 304/329 sayılı kararında da suç işlendikten sonra idarece çıkarılan tebliğle yazar kasa kullanma zorunluluğunun ortadan kaldırılmasının işlenen suçu etkilemeyeceği belirtilmiştir.

6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Yasanın 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe giren 1/3. madde ve fıkrasına göre, büyükşehir belediyesi kurulan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belde belediyeleri ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır. Geçici 1. maddenin 3. fıkrasında, tüzel kişilikleri kaldırılan belediye ve köylerin taşınmaz mallarının ilçe belediyesine devredileceği, 13. fıkrasına göre de tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesinin taraf olacağı düzenlenmiştir. Görüldüğü gibi 6360 sayılı Yasa ile TCK.nun 154. maddesinde değişiklik yapılmadığı gibi, yasanın yürürlüğe girmesinden önceki suçlara ilişkin olarak geçici bir madde ile düzenleme yapılmamıştır. Aksine aynı hak sahiplerinin yararlanmaya devam edecekleri anılan yasanın 16. maddesiyle kabul edilmiş, davalarda köy tüzel kişiliği yerine ilçe belediyelerinin taraf olacağı hükme bağlanmıştır. Dolayısıyla, yasayla yapılan bir idari yapılanma değişikliği olup, suç tarihinde köylünün ortak yararlanmasına tahsis edilmesi nedeniyle tecavüz edilmesi suç teşkil eden köy merasının, sonradan bir belediyeye katılması kullanım şeklini ve bunlardan yararlanabilecekleri etkilememekte, değiştirmemektedir. 6360 sayılı Yasanın 16. maddesi uyarınca mahalleye dönüşen köy, köy bağlısı ve belediyelerce kullanılan mera, yaylak, kışlak gibi yerlerden bu mahalle sakinleri ve varsa diğer hak sahipleri 25.02.1998 tarihli ve 4342 sayılı Mera Kanunu hükümleri çerçevesinde yararlanmaya devam edecek olması nedeniyle idari yapının değişmesine rağmen kullanım şekli değişmediği ve 6360 sayılı Yasanın suçun unsurlarını değiştirmediği gözetildiğinde anılan yasadan önce işlenen fiillerin suç niteliği devam etmektedir. Öte yandan Büyükşehir Belediyelerinin kurulmasına ilişkin 2972 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden sonra da, yürürlük tarihinden önce işlenen fiiller suç olmaya devam etmiştir. Benzer uygulama, meranın köy yerleşim alanına dönüştürülmesinde de devam etmiştir. Ayrıca 6360 sayılı Yasada açık bir hüküm bulunmadığı ve TCK.nun 154. maddesinde değişiklik yapılmadığı halde yasadan önce işlenen fiillerin suç teşkil etmeyeceğinin kabulü halinde kesinleşmiş, infaz edilmemiş, infazı devam eden veya infazına başlanmamış olan mahkumiyet hükümlerinin de uyarlama yargılaması ile yeniden degerlendirilmesi ve eylemin suç olmaktan çıkarılması görüşüyle beraaat kararı verilmesi gerekmektedir. 6360 sayılı yasayla özel bir hüküm getirmeyen ve 5841 sayılı Yasanın 1. maddesinde olduğu gibi, TCK.nun 154. maddesinde değişiklik yapmayan yasa koyucunun 6360 sayılı Yasa ile 765 sayılı TCK.nun 513. ve 5237 sayılı TCK.nun 154/2

. 6360 sayılı yasayla özel bir hüküm getirmeyen ve 5841 sayılı Yasanın 1. maddesinde olduğu gibi, TCK.nun 154. maddesinde değişiklik yapmayan yasa koyucunun 6360 sayılı Yasa ile 765 sayılı TCK.nun 513. ve 5237 sayılı TCK.nun 154/2. maddesine göre suç oluşturan ve kesinleşmiş bulunan mahkumiyet hükümlerini ortadan kaldırmak amacı bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamede yer alan düşünceye iştirak edilmemiş, TCK.nun 154/1. madde ve fıkrasına göre hapis cezası yanında adli para cezasına hükmedilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun sabit olmadığına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanığa tayin edilen kısa süreli hapis cezası TCK.nun 50/1...b maddesindeki tedbire çevrilirken, suçtan önceki hale getirme suretiyle zararın giderilmesine karar verilmesi gerekirken, "sanığın örmüş olduğu duvarın kararın kesinleşmesinden itibaren 6 ay içerisinde kaldırılarak suçtan önceki hale getirilmesine," karar verilerek infaz yetkisinin kısıtlanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, "sanığın örmüş olduğu duvarın kararın kesinleşmesinden itibaren 6 ay içerisinde kaldırılarak suçtan önceki hale getirilmesine" ibarelerinin çıkarılıp yerine "sanığa tayin edilen kısa süreli hapis cezasının suçtan önceki hale getirilmesi suretiyle zararın giderilmesi tedbirine çevrilmesine" ibaresinin yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8234, Karar No: 2012/17060, Tarih: 10.10.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/8234 E.  ,  2012/17060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınanın, 11.01.2002 günü polise müracaat ederek bölge müdürlüğünü yaptığı şirketin deposunun soyulduğunu beyan etmesi üzerine yürütülen soruşturmada, dosya kapsamı itibari ile kendilerine nasıl ulaşıldığı anlaşılamayan ve haklarında hırsızlık malını satın alma suçundan dava açılan Muzaffer Azer ve Muharrem Dedeoğlu'na sanık tarafından getirildiği iddia edilen teka marka bataryanın ele geçmediğinin anlaşılması karşısında; aşamalarda atılı suçu kabul etmeyen sanığın, söz konusu depoya girerek hırsızlık yaptığına ilişkin, adı geçenlerin sanığı teşhis etmeleri dışında başka kanıtlarla desteklenmeyen, sanık savunmasının aksine kuşkudan uzak, hukuka uygun, kuvvetli ve savunmayı çürütecek derecede delil bulunmadığı gözetilmeden; sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, açıklanan nedenle hükmün tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 10.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/597, Karar No: 2023/8435, Tarih: 09.10.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/597 E.  ,  2023/8435 K.**

**"İçtihat Metni"**

TUTUKLU

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : 1. Uyuşturucu madde ticareti yapma

: 2. Kenevir ekme

HÜKÜMLER : Esastan ret

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükmün onanması; sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hüküm yönünden

: Ret; sanık hakkında kenevir ekme suçundan kurulan hüküm yönünden

İlk Derece Mahkemesince, sanık hakkında "kenevir ekme" suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı dikkate alındığında,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, sanık hakkında "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen esastan ret kararının; 5271 sayılı Kanun’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği sanık müdafilerinin temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 06.07.2021 tarihli ve 2020/222 Esas, 2021/180 Karar sayılı kararı ile sanığın "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 10 yıl hapis ve 20.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/1941 Esas, 2021/1294 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

B. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/1941 Esas, 2021/1294 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

1. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 2. Temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmemesi gerektiğine, 3. Bölge Adliye Mahkemesi hükmünün gerekçesiz olduğuna, 4. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 5. Eksik inceleme yapıldığına, 6. Fikri içtima hükümlerine

aykırı karar verildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Suça konu uyuşturucu maddelerin ihbar üzerine ele geçirilmesi, uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği yerin sanığın arazisine olan konumu, sanığın arazisinden söz konusu araziye patika yolların yapılması, sulama hortumunun çekilmesi, olay yerinden elde edilen DNA profilinin sanığın DNA profili ile uyuşması, dikili kök sayısının ve ele geçen esrarın miktarı ile tüm dosya kapsamı birlikte nazara alındığında sanığın uyuşturucu madde ticareti suçunu işlediği gerekçesiyle cezalandırılmasına ve ele geçirilen uyuşturucu maddenin miktarı dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Kenevir Ekme Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden;

Sanık hakkında, ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 06.07.2012 tarihli ve 2020/222 Esas, 2021/180 Karar sayılı kararı ile “Kenevir Ekme” suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakebesi Hakkında Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca kurulan “4 yıl 2 ay” hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen “İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286

ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafilerinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafilerinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Sanık Hakkında Uyuşturucu Madde Ticareti Yapma Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden;

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, temel cezaların alt sınır aşılarak belirlenmesine ve delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesinin gerekçesine dayanılarak hüküm tesis edilmesi nedeniyle Bölge Adliye Mahkemesi hükmünün gerekçesiz kabul edilemeyeceği, tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde yargılamaya yenilik katacak bir işlem veya delilin bulunmaması nedeniyle eksik inceleme yapılmadığı, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının son cümlesinde kenevir ekiminin, tohumun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadarki süreci kapsadığının belirtildiği, esrar elde etmek amacıyla kenevir ekilmesi ve bitki yetiştikten sonra aynı amaçla kısmen veya bütünüyle sökülmesi ya da koparılması durumunda sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi anlamında "bir fiil" olduğundan söz edilemeyeceğinden hem "kenevir ekme", hem de "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçunun işlenmiş olacağı, bu durumda sanık hakkında fikri içtima hükümlerinin uygulanamayacağının anlaşılması karşısında temyiz itirazlarının yerinde olmadığı anlaşılmakla sanık müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında "Kenevir Ekme" Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik Temyiz Talebi Yönünden;

Gerekçe bölümünün (A) başlıklı bendinde açıklanan nedenle sanık müdafilerinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında "Uyuşturucu Madde Ticareti Yapma" Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik Temyiz Talebi Yönünden;

Sanık hakkında hükmolunan gün adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca "1000 gün" olarak belirlenmesinden sonra, aynı Kanun'un 52 nci

maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafında "833 gün" olarak belirtilmesi, ancak sonuç adli para cezasının doğru hesaplanması karşısında bu husus mahallinde Mahkemesince düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Sanık hakkında hükmolunan gün adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca "1000 gün" olarak belirlenmesinden sonra, aynı Kanun'un 52 nci

maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafında "833 gün" olarak belirtilmesi, ancak sonuç adli para cezasının doğru hesaplanması karşısında bu husus mahallinde Mahkemesince düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Gerekçe bölümünde (B) başlıklı bentte açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/1941 Esas, 2021/1294 Karar sayılı kararında sanık müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.10.2023 tarihinde karar verildi.