muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/24720, Karar No: 2010/31277, Tarih: 22.11.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/24720 E.  ,  2010/31277 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/206753

MAHKEMESİ : İpsala Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/04/2007

NUMARASI : 2007/71 Karar - 2007/25 Esas

SUÇ : Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık S.. K.. hakkında verilen hükme yönelik temyiz isteminin bulunmadığı ve sanıklar S.. E.. ile A.. Y..'in daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum oldukları anlaşıldığından,hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan,5271 sayılı CYY’nın 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle,sanıklar Sehat ve Ahmet hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1-Birlikte suç işleyen sanıklardan yargılama giderlerinin eşit yerine müteselsilen alınmasına karar verilmesi,

2-Sanık E.. E..'nin sabıkasına esas ilamları getirtilip silinme şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak ve sanık S.. G..'in daha önce kasıtlı bir suçtan mahkumiyetinin bulunmadığı nazara alınarak 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa'nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231.maddesi uyarınca ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7.maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek;sanıklar E.. E.. ve S.. G..'e hükmolunan cezaların tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-5237 Sayılı TCK.nun 53/1-c maddesinde belirtilen kendi alt soyu üzerindeki velayet hakkından;vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca koşullu salıverme tarihine kadar uygulanacağı gözetilmeden sanıklar Sehat ve Ahmet hakkında TCK'nın 53/1.maddesindeki haklarından mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş,o yer C.Savcısı ile sanıklar S.. G.. , E.. E.. , S.. E.. ve A.. Y..'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA,22/11/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5587, Karar No: 2011/4397, Tarih: 28.06.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/5587 E.  ,  2011/4397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve arkadaşları tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 323 ada 7 parsel sayılı 276,49 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... ve ... ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını öne sürerek dava açmıştır. Yargılama sırasında ... ... mirasçıları davaya dahil edilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın tespit dışı bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı ... ve arkadaşları tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece dava konusu 323 ada 7 parsel sayılı taşınmazın aktif dere yatağı ve dere etkisi altında kalan yerlerden olduğundan söz edilerek hüküm kurulmuş ise de yapılan araştırma, uygulama hüküm vermeye yeterli değildir.

Taşınmaz üzerinde iki kere keşif yapılmış, jeolog bilirkişilerden raporlar alınmıştır. Birinci keşif sonrası alınan jeolog bilirkişisi raporu ile ikinci keşif sonrasında alınan jeolog bilirkişisi raporları birbiriyle çelişmektedir. Söz konusu çelişki giderilmeden, varsa nedenleri açıklanmadan dava konusu taşınmazın aktif dere yatağında kalıp kalmadığı açıklık kazanmadan hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde sağlıklı sonuca varılabilmesi için yöreyi iyi bilen, elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman, fen, ziraat ve üçlü jeolog bilirkişiler heyeti ile tarafların aynı yöntemle gösterecekleri tanıklar hazır olduğu halde taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, özellikle taşınmazın dere yatağı veya etkisi altında olup olmadığı üzerinde durulmalı, uzman bilirkişiden keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye imkan verecek şekilde ayrıntılı gerekçeli rapor alınmalı, dıştan komşu taşınmazların dayanağı kayıtlar getirtilerek sözü edilen kayıt ve belgelerde nizalı parsel yönünün ne biçimde ve kimin yeri olarak sınır gösterildiği üzerinde durulmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu olgular gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi mahkeme hükmünden sonra 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Kadastro Kanunu’nun 36/A ve geçici 11. maddelerinde “Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekalet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz ve bu hüküm henüz infaz edilmemiş yargı kararlarına da uygulanır.” hükmü öngörülmüştür. Bu yasal değişiklik nedeniyle davalı aleyhine vekalet ücreti dahil yargılama giderine hükmolunmaması gerekirken, yasal düzenlemelere aykırı şekilde mahkemece hüküm oluşturulması dahi isabetsiz olup, davalı ... ve arkadaşlarının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, talep halinde 91.05 TL temyiz harcının davalılara iadesine, 28.06.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5960, Karar No: 2021/4228, Tarih: 29.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/5960 E.  ,  2021/4228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 27.04.2017 tarih ve 2015/231 E. - 2017/96 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 24.02.2020 tarih ve 2017/4241 E. - 2020/439 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının Türkiye'nin en büyük ikinci özel sektör şirketi olduğunu, ticari faaliyetlerini yürütürken 2013/03458 numaralı tescil belgesine konu endüstriyel tasarımını da kullandığını, davalı şirketin “DİESEL” markası ile faaliyetlerini sürdürdüğü akaryakıt istasyonlarında davacı adına tescilli endüstriyel tasarımların aynısını kullanarak tasarım haklarına tecavüz ettiğini, davalı kullanımlarının Orhangazi Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/16 D.iş sayılı dosyasından tespit edildiğini ileri sürerek 554 sayılı KHK uyarınca davalının tecavüz teşkil eden fiillerinin tespitini, durdurulmasına ve önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı taraf dava dilekçesine cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının TPMK'da tescilli 2013/03458 sayılı endüstriyel tasarımına bilgilenmiş kullanıcı gözüyle bakıldığında, davalının yakıt istasyonlarında "istasyon, kanopi, fiyat panoları, işaret panoları, müşteri hizmet birimlerini gösteren levha ve panolarında" endüstriyel tasarım açısından KHK'nın tanımladığı şekilde bir benzerlik görülmediğinden herhangi bir tecavüzün söz konusu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili istinaf etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, davacı vekilinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, endüstriyel tasarıma tecavüzün tespiti ve men’i istemidir. Davacı vekili, davalı kullanımının adına tescilli “Akaryakıt İstasyonu” başlıklı tasarıma tecavüz teşkil ettiğini ileri sürmüş, ilk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmiş, kararın istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, endüstriyel tasarıma tecavüzün tespiti ve men’i istemidir. Davacı vekili, davalı kullanımının adına tescilli “Akaryakıt İstasyonu” başlıklı tasarıma tecavüz teşkil ettiğini ileri sürmüş, ilk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmiş, kararın istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Ancak, 554 sayılı KHK madde 7/1; Bir tasarımın ayırt edici niteliğe sahip olması, bu tasarımın bilgilenmiş kullanıcı üzerinde yarattığı genel izlenim ile ikinci fıkrada belirtilen herhangi bir tasarımın böyle bir kullanıcıda yarattığı genel izlenim arasında belirgin bir farklılık olması anlamındadır....7/son; Ayırt edici niteliğin değerlendirilmesinde, birbirleri ile kıyaslanan tasarımların ilke olarak farklılıklarından çok ortak özelliklerinin değerlendirilmesine ağırlık verilir ve tasarımcının tasarım geliştirme açısından ne kadar seçenek özgürlüğüne sahip olduğu göz önüne alınır.” düzenlemesi mevcuttur.

Düzenleme karşısında tasarım kıyaslamasında farklılıklardan çok ortak özelliklere ağırlık verilmesi ve bu tasarımların bilgilenmiş kullanıcı nezdinde yarattığı genel izlenimin dikkate alınması gereklidir. Buna karşın yargılama aşamasında alınan 08.06.2016 tarihli ilk bilirkişi raporunda, tasarımlarda genel siluet benzerliği ve genel renklerdeki benzerlik bulunuyorsa da kullanılan malzeme, çizgilerdeki açılar dahil genel ve algı formunun farklılık taşıdığı ve netice olarak ürünlerin bazı yönlerden benzerlikler gösterse de genel anlamda farklıklar taşıdığı belirtilmiş, 08.02.2017 tarihli ikinci raporda ise davacı tasarımının kırmızı renk zeminde ve kırmızı beyaz renkte hazırlandığı, bilgilenmiş kullanıcı gözüyle ilk planda dikkat çeken unsurun kırmızının koyu tonu yanı sıra "PO" ve "O" içerisindeki işareti olduğu, davalı tasarımının beyaz zeminde turuncu rengin hakim olarak hazırlandığı, ayırt edici olarak kullanılan sembollerin benzer olmadığı belirtilmiş, ilk derece mahkemesince iki bilirkişi raporunun birbirini teyit ettiği gerekçesiyle hükme esas alınmışsa da yapılan değerlemeler 554 sayılı KHK 7/son ve 10. maddelerinde yer alan ilke ve kurallara uygun olmadığı gibi, raporlarda yalnızca genel görünümü farklılaştıran ayrıntıların bulunduğu belirtilmiş, ancak genel görünümün farklılaştığı yönünde somut kanaat bildirilmemiştir.

Bu halde, davacı vekilinin rapora karşı ciddi itirazlarını da karşılayacak şekilde ve 554 sayılı KHK 7/son ve 10. maddeleri doğrultusunda inceleme ve değerlendirme yapılarak aralarında sektörde uzman bir bilirkişinin de bulunduğu yeni bir bilirkişi heyetinden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, ilk derece mahkemesince yazılı şekilde karar verilmesi ve Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 29.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8579, Karar No: 2019/17010, Tarih: 25.09.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/8579 E.  ,  2019/17010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetler

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Ünye Devlet Hastanesinin 20.01.2015 tarihli raporunun kulak burun boğaz ve beyin cerrahi uzmanları tarafından ayrı ayrı düzenlendiği; beyin cerrahi uzmanının, yaralanmanın basit tıbbi müdahele ile giderilebilir olduğuna ilişkin düzenlediği raporun kesin rapor olduğunu belirtmesine karşın kulak burun boğaz uzmanının düzenlediği raporda yüzde sabit iz açısından değerlendirmenin 6 ay sonra yapılması gerektiğinin belirtildiği, bu kapsamda 22.07.2015 tarihinde kesin raporun Ordu Adli Tıp Şube Müdürlüğünden aldırıldığı ve raporda yaralanmanın katılanın yüzünde sabit ize neden olduğunun belirtildiği, her nekadar aynı raporda yüzde sabit ize neden olan yaralanmanın basit tıbbi müdahele ile giderilebileceği yazılı ise de, dairemizin yerleşik uygulamalarına göre, yüzde sabit ize neden olan yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği göz önünde tutulduğunda mahkemesince temel cezanın 5237 sayılı TCK’nin 86/1. maddesinden belirlenmesi isabetli olduğundan tebliğnamenin görüşüne iştirak edilmemiştir.

Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında yaralama suçundan kurulan hükümlerde katılandan kaynaklanan haksız tahrik teşkil eden hakaretin haksızlık boyutuna göre TCK'nin 3. maddesi uyarınca orantılılık ilkesi gözetilerek cezada makul oranda indirime gidilmesi gerekirken yazılı şekilde (1/2) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ...’ın başkaca tekerrüre esas sabıkası olmadığı gözetildiğinde, sanık hakkında tekerrüre esas alındığı kabul edilen adli sicil kaydındaki Ünye 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 23.05.2014 tarih 2014/169 Esas- 2014/124 Karar sayılı hükmü ile sanığın TCK’nin 106/1.1 maddesinden cezalandırıldığı, 5237 sayılı TCK'nin 106/1.1 maddesine uyan tehdit suçunun, hükümden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmış ise de, bu husus CGK'nin 13.12.2011 tarih 2011/10-214 Esas - 2011/270 sayılı kararı gereğince infaz aşamasında değerlendirilmesi olanaklı olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ... hakkında verilen hapis cezası yönünden Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ... hakkında verilen hapis cezası yönünden Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 25.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19098, Karar No: 2016/13428, Tarih: 31.10.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/19098 E.  ,  2016/13428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerlerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin \* kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekilince duruşmasız ... Köyü vekilince de duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 11.05.1987 tarihinden 2005 yılı sezon sonuna kadar davalı işverenlere ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden aleyhine hüküm kurulan ... İşletmeleri Anonim Şirketi'nin 03.03.1999 tarihli genel kurulu kararı ile tasfiyesinin sona erdirilerek ticaret sicilinden terkin edilmesine karar verildiği ve davalı şirketin sicil kaydının terkin edildiği anlaşılmıştır.

Dava ehliyeti, gerçek ve tüzel kişinin kendisinin veya yetkili kılacağı bir temsilci veya vekil aracılığı ile bir davayı takip etme ve usuli işlemlerini yapabilme ehliyetidir. Dava ehliyeti dava şartlarından olup davaya bakan hakim tarafından kendiliğinden gözönünde tutulması gerekir.

Anonim şirketin tüzel kişiliği ticaret sicilinden silinmesi (terkini) ile sona erer. Fesih ve tasfiye işlemi, bir tüzel kişiliğin son bulmasını ifade eder. Tüzel kişiliğini kaybeden anonim şirketlere davada husumet tevcih edilebilmesi için şirketin yeniden ihyasına gidilerek yargılamanın anonim şirket tüzel kişiliğine karşı devamının sağlanması gerekmektedir. Taraf sıfatının bulunmaması halinde dava, sıfat yokluğundan (husumet yönünden) reddedilecektir.

Tüzel kişiliği sona eren şirketin ihyası için tasfiye memuru ile Ticaret Siciline husumet yöneltilerek görevli Asliye Ticaret Mahkemesinde ayrı bir dava açılması için davacı tarafa HMK'nın 52 ve 54. maddeleri hükümleri uyarınca uygun bir önel verilmelidir. Dava açıldığı, takdirde ve alınacak sonuca göre eldeki davaya devam edebilme olanağı bulunduğu belirlendiğinde, tüzel kişiliğe tebligat yapılarak, usulüne uygun şekilde taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasına girilerek davanın sonuçlandırılması gerekir.

Somut olayda; davalı ... İşletmeleri Anonim Şirketi'nin tüzel kişiliğinin tümüyle ortadan kalktığının anlaşılmasına göre, açılan davada pasif husumetin yöneltilebilmesi için yukarıda açıklandığı üzere şirketin ihyasının sağlanması hususunda davacıya önel verilerek neticesine göre karar verilmesi yerine, terkin edildiğinden tüzel kişiliği sonlanmış ... İşletmeleri Anonim Şirketi aleyhine açılan bu davada yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde aleyhine hüküm kurulması hatalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözardı edilerek kurulan hüküm usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Deçemko Tatil Köyü'ne iadesine

31.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8841, Karar No: 2019/1562, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/8841 E.  ,  2019/1562 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22220, Karar No: 2014/5553, Tarih: 12.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/22220 E.  ,  2014/5553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Mut Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :28.02.2013

NUMARASI :Esas no: 2012/339 Karar no:2013/81

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanma davasının münhasıran zina sebebiyle (TMK.md.161) açılmış bulunduğunun anlaşılmasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 12.03.2014 (Çrş.)

KARŞI OY YAZISI

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, kadının güven sarsıcı davranışları gerçekleşmiştir. “Zina” sebebine dayanan boşanma talebi, toplanan deliller zinayı kabule yeterli olmadığında, “evlilik birliğinin temelinden sarsılması” sebebiyle boşanma kararı verilmesini gerektirecek yeterlikte ise, “af" olmadıkça veya "dava hakkı düşmedikçe", Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi gereğince boşanma kararı verilmesi isteğini de içinde barındırır. Çünkü, zina mutlak boşanma sebebidir ve bu olayın evlilik birliğini temelinden yıktığı, kanunun bunu tek başına mutlak boşanma sebebi saymasıyla baştan kabul edilmiştir. Bu bakımdan kadının güven sarsıcı davranışları gerçekleştiğine, bu husus mahkemece de sabit kabul edildiğine göre, boşanma davası kabul edilmeli ve Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi gereğince boşanma kararı verilmelidir. Hükmün bu sebeple bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluk kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2006/10388, Karar No: 2006/13736, Tarih: 17.10.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/10388 E.  ,  2006/13736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi ve muarazanın giderilmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı gerçek kişi, 09.03.2000 günlü dilekçe ile 1994 yılında satış senedi ile satın aldığı ve alarak üzerine konut yaparak kullandığını ileri sürdüğü ... Köyünde bulunan 2000 m2 yüzölçümündeki taşınmazın 1942 yılında yapılarak kesinleşen orman sınırları içinde ise de, makiye ayrıldığı halde, ... tarafından 1942 tahdit sınırları esas alınarak konutun tahliyesinin istendiğini iddia ederek Orman Yönetiminin elatmasının önlenmesini ve çekişmenin giderilmesini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, elatmanın önlenmesi ve çekişmenin giderilmesi istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 Sayılı Yasaya göre 1942 yılında yapılarak kesinleşen orman kadastrosu ile 18.06.1981 tarihinde ilan edilen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değinilen 2. madde uygulaması, 15.08.1985 tarihinde ilan edilen aplikasyon ve 2896 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması ve 14.11.1990 tarihinde ilan edilerek kesinleşen 3302 ve 3373 Sayılı Yasalar ile değişik 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve ... Köyünde yer alan çekişmeli taşınmazın 3116 Sayılı Yasaya göre 1942 yılında yapılarak kesinleşen orman kadastrosunda ... Devlet Ormanı sınırları içinde bulunduğu gibi 1977, 1985 ve 1990 tarihlerinde yapılan 2. ve 2/B madde uygulamalarına konu edilmeyip, 1942 tahdidinde olduğu gibi orman sınırları içinde bırakıldığına, taşınmazın da içinde bulunduğu ... Devlet Ormanının 1961 yılında yapılan tapulama çalışmalarında paftasında Devlet Ormanı yazılmak suretiyle tespit dışı bırakılmış ise de, tapuya tescilli orman niteliğinde olmadığından söz edilerek 2. ve 2/B madde uygulamalarına konu olmayan ve itiraza uğramayan bölümleri 2000 yılında yapılan kadastro tespiti sonucu ... Köyü 383 parsel numarası ile 3481972,84 m2 yüzölçümünde ve orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescil edildiğine, 21.07.1952 tarihinde ... tefrik tutanağı düzenlenerek 14.08.1952 tarihli 1/10.000 ve