muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/19033, Karar No: 2010/21562, Tarih: 23.12.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/19033 E.  ,  2010/21562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde itirazın iptali icra inkar tazminatının faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, davalıya satılıp teslim edilen yeni bedelinin ödenmediği ileri sürülerek icra takibine vaki itirazın iptali istenilmiş; mahkemece alım-satıma konu emtianın davalının kızı imzasına teslim edildiği, böylece davalıya teslim edilen malların bedelinin ödendiği hususunun ispat edilemediği ileri sürülerek itirazın (kısmen) iptaline karar verilmiştir.

Kural olarak; taraflardan herbiri iddia ve savunmasını dayandırdığı olguların varlığını usule uygun şekilde ispatla yükümlüdür (TMK.md.6.)

Somut olayda davalı hayvanların başkasına ait olduğunu, kendisinin bakıcı olduğunu savunmuş olmasına göre, alım satım aktinin varlığı ve aktin mevzuu olan şeyin davalı (alıcıya) teslim edildiğini ispat yükü davacıya aittir. Bu ispat yükünün yerine getirilmesi halinde savunmanın ispatı aranmalıdır. Mahkemece salt teslim olgusunun varlığı üzerinde durularak sair hususlar araştırılmaksızın eksik ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı hüküm kurulmuştur. Nitekim davalı, uyuşmalığa konu alım-satım aktinin tarafı olmadığını dolayısı ile hukuki ilişkiyi inkar ettiğini beyanla tanık dinlenmesine olur vermediğine göre aktin taraflar arasında gerçekleştiği hususunun (yemin dahil) yazılı delille ispatı aranmalıdır. Eksik incelmeye dayalı hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de, taraflar arasında alım-satım akti isbat edilmeksizin davalının küçük kızı imzasına teslim edilmiş bulunmasına ve salt bu (teslim) olgusuna dayalı olarak akti ilişkinin varlığı kabul edilip borcun ödenmediği gerekçesiyle istemin kısmen kabulü yönünde hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33785, Karar No: 2014/29505, Tarih: 14.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/33785 E.  ,  2014/29505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/07/2012

NUMARASI : 2011/817-2012/1049

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı S.. K..’a ait A. Ç . işyerinde 15.05.2006 tarihinde çalışmaya başladığını, işyerinin daha sonra A.. Ş.. adını aldığını, fazla mesai ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini,maaşının sigorta bildiriminde eksik gösterildiğini bu nedenlerle iş akdini haklı nedenle feshettiğini, belirterek kıdem tazminatı ve işçilik alacaklarının ödemesini istemiştir.

Davalılar savunmada bulunmamışlardır.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesini haklı nedenle fesih hakkı verdiği işyerinde fazla mesai yapıldığını ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıldığı, gerekçesi ile kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarının kabulü ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Karar davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı A.. Ş.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından, çalışılmayan süre için fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacağı hesaplanması ve kabul edilen kıdem tazminatı miktarı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı önce şahıs firması olan S.. K.. işçisi olarak çalışmakta iken, şirketleşme sonucu A.. Ş..’nde çalışmasını sürdürdüğüne göre, S.. K..’ın işçilik alacaklarından sorumluluğu şirketleşme tarihindeki ücret seviyesine göre ve o tarihte doğan işçilik alacaklarından ibarettir. Toplam süre üzerinden diğer davalı şirket ile birlikte S.. K..’ın sorumlu tutulması yerinde değildir.

3- Öte yandan Mahkemece davacının işyerinde 15.05.2006- 04.07.2011 tarihleri arasında çalıştığı kabul edilmesine karşın, bilirkişi tarafından çalışma süresi dışındaki 15.5.2005-14.5.2006 tarihleri arası için de, fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacakları hesaplanmasına ilişkin rapora itibar ile belirtilen döneme dair anılan alacakların kabulü hatalıdır

3- Öte yandan Mahkemece davacının işyerinde 15.05.2006- 04.07.2011 tarihleri arasında çalıştığı kabul edilmesine karşın, bilirkişi tarafından çalışma süresi dışındaki 15.5.2005-14.5.2006 tarihleri arası için de, fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacakları hesaplanmasına ilişkin rapora itibar ile belirtilen döneme dair anılan alacakların kabulü hatalıdır

4- Mahkeme gerekçeli kararında davacının bilirkişi tarafından hesaplanan 7.123,80 TL kıdem tazminatı alacağının bulunduğu açıklamasına karşın, kısa karda maddi hata sonucu, 7.723,80TL kıdem tazminatı alacağına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilgiliye iadesine, 14.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2602, Karar No: 2010/4103, Tarih: 14.07.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/2602 E.  ,  2010/4103 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca teslimdeki gecikme sebebiyle cezai şart ve gecikme tazminatı alacaklarının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın ıslahla artırılan miktar da dikkate alınarak davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Yanlar arasında imzalanan 18.09.2002 tarihli sözleşmenin 13. maddesinde “İşbu sözleşmeye uymayan taraflar 1.000.000.000 (Bir milyar) TL (eski) tazminat ödeyeceklerdir” şeklinde düzenleme yapılmıştır. Bu düzenleme ve hüküm BK’nın 158/I. maddesinde yazılı seçimlik ceza niteliğindedir. Sözleşmeye aykırılık halinde taraflardan her biri aksi kararlaştırılmamış ise ya sözleşmenin yerine getirilmesini ya da seçimlik cezanın ödetilmesini isteyebilir.

Sözleşmede ifa ile birlikte seçimlik cezanın istenebileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Davacı arsa sahibi davada gecikme tazminatı da istemek suretiyle akdin ifasını beklemek ve gecikmeden doğan zararlarını talep etmek şeklindeki BK’nın 106/II. maddesinde kendisine tanınan seçimlik hakkını ifayı beklemek biçiminde kullanmıştır. Bu durumda akdîn ifası istenildiğinden davacının cezai şart isteminin reddi yerine yanlış değerlendirme sonucu kabulü doğru olmamıştır.

15.H.D.

2010/2602

2010/4103

Gecikme tazminatı talebiyle ilgili olarak da; davadan önce bu alacak yönünden, davalı yüklenici BK’nın 101/I. maddesinde belirtildiği gibi usulen temerrüde düşürülmediği ve aynı Yasa’nın 101/II. maddesine göre kesin vade bulunmadığından dava dilekçesinde talep edilen miktar için dava, ıslahla artırılan bölüm için ıslah harcı yatırılarak ıslahın yapıldığı tarihten itibaren temerrüt faizine hükmedilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile alacağın tamamına inşaatın bitirilmesi gereken tarihten faiz uygulanası da usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

Belirtilen sebeplerle kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 14.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/45, Karar No: 2007/3005, Tarih: 06.03.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/45 E.  ,  2007/3005 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Tic. A.Ş vekili ... ...ile ... vekili ... ... ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 15.2.2006 tarih ve 737-52 sayılı hükmün Dairenin 3.10.2006 tarih ve 8541-12922 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, üretici olan davalı ile 9.1.2004 tarihinde bezelye yetiştirme sözleşmesi imzaladıklarını, davalıya 2.778.800.000 Tl tohum gübre, fide gibi ayni yardımda bulunduklarını ancak davalının sözleşmeye uymayarak ürünü teslim etmediğini belirterek sözleşmede kararlaştırılan 22.200.000.000 Tl cezai şart ile 2.778.800.000 TL ayni yardım bedelinin davalıdan alınmasını istemiştir.

Davalı, davacıdan ayni yardım aldığını kabul etmiş, ancak sözleşmenin ceza-i şarti düzenleyen ilk iki sayfasını imzalamadığını belirterek cezai-şarta ilişkin davanın reddini dilemiştir.

Mahkemenin davanın reddine dair kararının davacı tarafça temyiz edilmesi sonucu, hüküm Dairemizin 3.10.2006 tarih ve 2006/845-12922 sayılı kararıyla bozulmuş davacı karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır.

1-Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. Maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme itirazlarının reddi gerekir.

2-Dairemizce davacının temyizi üzerine davacının sair temyiz itirazlarının reddine,Davacı ve davalının 9.1.2004 tarihinde bezelye yetiştirme sözleşmesi imzaladıklarını ve bu sözleşme gereğince davacının davalıya ayni yardımda bulunduğu, davalının ayni yardım listesindeki imzaya itirazından da vazgeçtiğine göre bu talebinin kabulü gerekirken davacının talebinin yalnızca cezai şarta yönelik olduğu gerekçesi ile davanın tümden reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedeni olduğu belirtildiği 2007/45-3005

ancak kararın sonuç kısmında “davacı” yararına bozulduğu belirtileceğine sehven “davalı” yarına bozulmasına denmesi, zuhule dayalı olup davacının buna ilişkin karar düzeltme itirazının kabulüne ve Dairemizin 3.10.2006 tarihli 2006/8541-1292 sayılı kararın sonuç kısmındaki "davalı yararına" sözlerinin çıkartılarak" davacı yararına" sözlerinin yazılmasına, bozma karının bu şekilde düzeltilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davacının diğer karar düzeltme itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca davacının karar düzeltme itirazlarının bu bentte sınırlı olmak üzere kabulüne, dairemizin 3.10.2006 tarih ve 2006/8541-12922 sayılı kararının kaldırılmasına ve hükmün açıklanan şekilde BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 6.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19428, Karar No: 2012/18360, Tarih: 03.09.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/19428 E.  ,  2012/18360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 3.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7441, Karar No: 2014/12782, Tarih: 27.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/7441 E.  ,  2014/12782 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/265625

MAHKEMESİ : Bayramiç Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2012

NUMARASI : 2011/70 (E) ve 2012/113 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Üst Cumhuriyet savcısının, 1412 sayılı CMUK’un 310/3. maddesinde öngörülen sürede yapılmayan temyiz isteminin ayni Kanunun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Katılan idare vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde ;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Mahkemece, sanığın sorgusunda gözlemlenen durumu, tanık beyanları, sanık hakkında yaptırılan araştırma tutanağı ve dosyadaki ilaç raporuna göre; sanığın cezai ehliyetinin tam olup olmadığı hususunda tam teşekküllü ruh ve sinir hastalıkları hastanesi veya adli tıp kurumundan heyet raporu alınarak cezai ehliyetinin tam olmadığının tespiti halinde görevlendirilecek bir müdafii vasıtasıyla savunması alınarak sonucuna göre bir hüküm tesisi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş k.i.v.nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 27/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29455, Karar No: 2016/6452, Tarih: 14.04.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/29455 E.  ,  2016/6452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay günü sanık ...'nin sevk ve idaresindeki yolcu otobüsünün bagajında 50 karton kaçak sigaranın ele geçirildiği, .... 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06/03/2012 tarih, 2011/403 esas ve 2012/194 sayılı kararı ile aynı eylem nedeniyle otobüs muavini ... hakkında 4733 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan mahkumiyet kararı verildiği ve hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı, sanığın aşamalarda alınan istikrarlı savunmalarında, atılı suçlamayı kabul etmediğini, sigaralarla ilgisi bulunmadığını beyan ettiği ve iletişimin tespiti kayıtlarının sanığın mahkumiyetine yeterli, inandırıcı delil niteliğinde bulunmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/04/2016 günü oy birliğiyle karar verildi.