muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/109, Karar No: 2023/301, Tarih: 24.05.2023

Yol üzerinde karşılaştıkları andan sınıftan ayrılmalarına kadar geçen zaman aralığında sanığın, önce aniden mağdureye arkasından sarılması, devamında şaşırarak kendisinden uzaklaşan mağdurenin omzuna elini atması, yol üzerinde, okulun koridorunda ve mağdurenin sınıfında birden fazla defa mağdureyi yüzünün çeşitli yerlerinden öpmesi, sınıf içerisinde yanağından öptükten sonra dudağına doğru hamle yapması ve nihayetinde mağdurenin hızla sınıftan ayrılması üzerine eylemine son vermek durumunda kalması hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın ani bir hareket niteliğinde olmayıp süreklilik gösteren cinsel davranışlarını, mağdurenin vücuduna dokunmak ve yüzünün çeşitli yerlerinden öpmek suretiyle ısrarlı bir şekilde sürdürmesi ve mağdureye yönelik bu davranışlarını uzun bir süre devam ettirmesi karşısında, sanığın eyleminin sarkıntılık düzeyini aşarak TCK'nın 103. maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesi kapsamında kalan çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla İlk Derece Mahkemesinin sanığın eyleminin TCK'nın 103. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında kalan çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğuna ilişkin direnme gerekçesinin isabetli olduğuna, diğer yönleri de usul ve Kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.03.2020 tarih ve 456-73 sayılı hükmündeki direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Usul ve kanuna uygun bulunan İlk Derece Mahkemesinin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA,

3- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.05.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/155, Karar No: 2019/3340, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/155 E.  ,  2019/3340 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15195, Karar No: 2016/9052, Tarih: 26.05.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/15195 E.  ,  2016/9052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 01.09.2011 tarihinde meydana gelen zararlandırıcı olay sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının karşılanması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine (Her ne kadar davacı dava konusu olayda 01/09/2011 günü davalı şirkette şoför olarak çalışırken yolculardan birinin saldırısna maruz kalarak diz kapağının kırılması şekilnde ki olayın iş kasası olduğu iddia edilse de, mahkememiz kusur konusunrda ki bilirkişi mütalaasının görüşünün aksine bu olayda davalı şirketin herhangi bir k usurunun olmadığını, asayiş ve güvenlik ve emniyet konusunda şe hirlerde iş içleri bakanlığına bağlı emniyet güçlerinin yetkili ve sorumlu olduğunu pratik olarak işverenlerin her çalışanın yanına saldırıya uğramaması için ayrıca özel güvenlik görevlisi tayin etmesinin imkansız olduğu, olayın bir iş kazası olmadığının, asayiş meselesi olduğunu, davacının bu yaralanmadan dolayı müracaatının dizini kıran kendine darbe uygulayan insana karşı tevcih etmesi gerektiği gerekçesiyle) karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davaya konu olayın Kurum tarafından iş kazası olarak kabul edildiği, ve yine Kurum tarafından davacıda meydana gelen sürekli işgöremezlik derecesinin % 11,1 olduğu, davacıya 01.09.2011-25.02.2012 tarihleri aralığında 178 gün karşılığı olarak 3.240,14 TL geçicic iş göremezlik ödeneği ödendiği, 10.12.2014 tarihli kusura ilişkin bilirkişi raporunda davalı işverene kural olarak çalışanların ve de servis hizmeti yapanların iş sağlığı ve iş güvenliği hususlarında, ayrıca da herhangi bir kavgaya karışmamaları ya da saldırıya maruz kalmamaları için, müşteri ya da yolcularla nasıl iyi diyalog kurmaları gerektiği hususlarında eğitim yapılmadığı gerekçesiyle % 30 oranında kusur izafe edildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK'nın bilirkişiye başvurulmasını gerektiren haller başlıklı 266. maddesinde Mahkemenin, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar vereceği düzenlenmiştir. Şüphesiz meydana gelen bir olayın iş kazası olup olmadığı, iş kazası ise olayın meydana gelmesinde etkili olan kişilerin hangi oranda sorumlu olması gerektiği sorununun çözülmesi hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgiyle çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir haldir. O halde mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesinde davalı işverene kusur yüklendiği halde bilirkişinin bu görüşünün aksine bir inceleme yaptırılmadan sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

Yapılacak iş; olay tarihinde yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanununun 77 ve devamı maddeleri hükümleri doğrultusunda, iş sağlığı ve güvenliği uzmanlarından oluşan bilirkişi heyetince inceleme yaptırılarak, tarafların kusur ve sorumluluklarının belirlenmesi ve çıkacak sonuca göre bir karar verilmesinden ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/178, Karar No: 2023/11776, Tarih: 28.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/178 E.  ,  2023/11776 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜMLER : 1. İstinaf başvurularının esastan reddi

2. Temyiz isteminin reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinde yer alan tebligatın, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılacağına; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinin, bilinen en son adresi olarak kabul edilip tebligatın buraya

yapılacağına ilişkin düzenlemesi dikkate alındığında; sanık müdafii Av. ... 'nun yokluğunda verilen hükmün öncelikle bilinen en son adresi olan ve sanık müdafiinin 25.03.2021, 01.04.2021 ve 20.04.2021 tarihli dilekçelerindeki adrese gönderilmesi gerekirken UYAP sistemindeki adresine gönderildiği anlaşıldığından, 07.07.2021 tarihinde yapılan tebliğin usulsüz olduğu, sanık müdafiinin 28.09.2021 tarihli temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu anlaşılmakla; 07.10.2021 tarihli, 2021/1389 Esas ve 2021/1743 Karar sayılı ek karar kaldırılarak yapılan incelemede; UYAP üzerinden yapılan araştırmada 09.07.2021 tarihli vekaletnameyi 09.09.2021 tarihinde sunduğu anlaşılan sanık müdafii Av. ...'ün 27.09.2021 tarihli temyiz dilekçesi verdiği görülmekle, yapılan incelemede;

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.09.2021 tarihli ve 2020/262 Esas, 2021/171 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 63 üncü maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ve 16.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 11.06.2021 tarihli ve 2021/1389 Esas, 2021/1743 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 11.06.2021 tarihli ve 2021/1389 Esas, 2021/1743 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına, 4. Kararda, delillerin tartışılması ve sonuç kısımları arasında çelişki bulunduğuna, 5. Usulüne uygun olmayan gerekçeli karar tebliğine ilişkin işlemin iptal edilmesi gerektiğine, 6. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 7. Re'sen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olay günü, bildirilen adreste uyuşturucu madde ekimi yapılacağına dair ihbar üzerine dıştan camları renkli olup iç kısmının görünmediği evde Cumhuriyet savcısından alınan yazılı arama kararı üzerine daire kapısı çilingir marifetiyle açılarak yapılan aramada, salon ve bir odada uyuşturucu madde yetiştirmek için düzeneğin kurulu, 103 saksıda ekili hint keneviri olduğunun, bitkileri yetiştirmek amacıyla 2'şer adet termometre ve ısıtıcı, 4 adet lamba görünümünde ışık düzeneğinin kurulu olduğunun, odada kavanoz içinde 400; cam şişede 70; sanığın üzerinde 2,70 gram uyuşturucu maddenin ele geçirildiği, uzmanlık raporuna göre, net 22650 gram olan bitkilerin % 5 oranında, 1132,5 gram esrar elde edilmesine elverişli; net 1 gram olan bitki parçasının % 60 oranında, 0,6 gram esrar elde edilmesine elverişli olduğunun, cam şişede (daralı 87; net 3,7 gram krem renkli toz maddenin) esrar kalıntısı olduğunun, cam şişedeki (daralı 420; net 180 gram yeşil renkli toz maddenin) maddenin THC ihtiva eden esrar olduğunun tespit edildiği olayda; sanığa ait ikamette dikili, farklı boylarda toplam 103 kök kenevirin, bitki besinlerinin ele geçirilmesi, kenevir ekimi için özel düzenek kurulmuş olması, kavanoz içerisinde ayrıca THC içeren esrar maddesi ile esrar kalıntısı tespit edilen cam kavanozun ele geçirilmesi, ailesi ile birlikte oturduğunu söyleyen sanığın evi olaydan 1,5 ay öncesinde kiraladığına dair beyanı, ele geçen kenevir bitki kök sayısı ve bu bitkilerin kriminal rapora göre olgunlaştıklarında elde edilecek esrarın ele geçen diğer uyuşturucu ile birlikte kişisel kullanımı için gerekli miktardan fazla olması hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın uyuşturucuyu kullanmak amacıyla bulundurduğuna ve keneviri kişisel kullanım ihtiyacını karşılamak amacıyla yetiştirdiğine dair suçtan kurtulmaya yönelik savunmasına itibar edilmeyip, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma ve esrar elde etmek amacıyla kenevir yetiştirme suçlarını işlediği kabul edilerek oy çokluğu ile hüküm kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, dosyadaki delillerin suçun sübutunu tayinde yeterli olduğu

anlaşılmakla; sanık müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 11.06.2021 tarihli ve 2021/1389 Esas, 2021/1743 Karar sayılı kararında sanık müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.12.2023 tarihinde karar verildi.

#########
Yargıtay — Esas No: 2020/15451, Karar No: 2022/13489, Tarih: 30.05.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/15451 E.  ,  2022/13489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan cezaalmasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (Dabrowski /Polonya ,18235/02, 19/12/2006)