muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2481, Karar No: 2019/2696, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/2481 E.  ,  2019/2696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13959, Karar No: 2017/3104, Tarih: 10.04.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/13959 E.  ,  2017/3104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, icra takibine yapılan itirazın iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 298'inci maddesinde hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu belirtilmiştir. Kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur. Asıl olan kısa karardır. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararında buna uygun olarak düzenlenmesi gereklidir. Kararın hüküm fıkrası ile gerekçesi birbirine sıkı sıkıya bağlı olup, aralarında çelişki bulunmaması gerekir. Hükümlerin çelişkiden uzak ve infaza elverişli olması kamu düzeniyle ilgili olup, hükmü temyiz etmeyen yönünden de sonuç doğurması gerekeceği de gözetilerek, gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gerekir.

Somut olayda; kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de; 14.04.2015 tarihli kısa kararda 27.531.03 TL asıl alacak, 7.065.14 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 34.596.17 TL üzerinden takibin devamına karar verildiği halde gerekçeli kararda miktarların farklı yazılması yukarıda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin usul ve kanun hükümlerine aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 10.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3867, Karar No: 2024/140, Tarih: 10.01.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/3867 E.  ,  2024/140 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/741 Esas, 2022/34 Karar

vekili Avukat ...

vekili Avukat ...

HÜKÜM : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/458 E., 2018/371 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, ana iştigal konularının iplik üretimi olduğunu, özellikle polyester ve polipropilen olmak üzere yüksek katma değerli filament iplik sektöründe önde gelen firmalardan olduklarını, marka olarak tescil ettirmek istedikleri "FRP" ibaresinin "Flame Retardant Polyester" kelimelerinin baş harflerinin birleşmesinden oluştuğunu, bunlardan flame'in "ateş, alev", reterdant’ın "geciktirici, yavaşlatıcı", polyester’in de "polimerlerin bir kategorisi, ana bağları içinde ester fonksiyonel grupları içeren yoğuşma polimerleri" anlamına geldiğini, FRP’nin ürettikleri bir polyester iplik çeşidi olduğunu, ateşe dayanıklı olduğunu, bu yüzden ürettikleri polyester ipliğinin ısıya dayanıklı olma özelliği nedeniyle marka olarak düşünüldüğünü, "FRP" ibaresinin hiçbir yerden esinlenmeden kendileri tarafından oluşturulduğunu, markadaki şekil unsurunda üzerine çarpı atılmış ateşin polyesterin ateşe dayanıklı olduğunu belirtmek amacıyla tasarlandığını, "FRP" ibaresinin lifli polimer anlamına geldiği görüşünün doğru olmadığını ileri sürerek YİDK’nın 2017/M-8684 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu "şekil+FRP" ibaresinin 09, 22, 23, 24 ncü sınıflarda başvurusunun yapıldığı, soyut ve somut ayırtedicilik yönü ile tanımlayıcılık yönünden ele alındığında benimsenen bilirkişi raporunda da izah edildiği gibi "FRP" ibaresinin “Flame Retardant Polyester” kelimelerinin baş harflerinin birleşmesinden oluştuğu, bu ibaredeki flame’in İngilizce’de "ateş, alev", reterdant’ın "geciktirici, yavaşlatıcı", polyester’inde "polimerlerin bir kategorisi, ana bağları içinde ester fonksiyonel grupları içeren yoğuşma polimerleri" anlamına geldiği, yani “Flame Retardant Polyester” ibaresinin bir polyester iplik çeşidi olduğu, bu iplik çeşidinin ateşe dayanıklı olduğu, bu yüzden ürettikleri polyester ipliğinin ısıya dayanıklı olma özelliği nedeniyle marka olarak düşünüldüğü, markadaki şekil unsurunda üzerine çarpı atılmış ateşin polyesterin ateşe dayanıklı olduğunu belirtmek amacıyla tasarlandığı, “Flame Retardant Polyester” ibaresinin herkes tarafından kullanılan bir terim olduğu, belirli bir ticari kaynağa ait bir işaret olarak algılanmasının mümkün bulunmadığı, dava konusu “FRP” ibareli markanın, üzerinde kullanılacağı 09, 22, 23 ve 24 ncü sınıflara giren tüm emtialar bakımından, "yanmayı geciktirici polimer" malzemeden yapılmış olması ve bu şekilde ateşe/yanmaya dayanıklı olduğunun vurgulanması mümkün görüldüğünden, “marka olabilecek nitelikte ayırt edici bir ibare” olmadığı, dava konusu edilen markanın somut ayırt edici niteliğinin de bulunmadığı, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 5 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) ve (c) bentlerine göre mutlak ret sebebine bağlı marka olarak tescilinin mümkün olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilinin markasının “Flame Retardant Polyester” ibaresinin baş harflerinden oluştuğunu, müvekkilinin bu ibareyi kendisinin bulduğunu, ayırt ediciliğinin olduğunu, www.google.com adresinde arama yapıldığında bu kısaltmanın aynı sonucu vermediğini, markadaki şekil ibaresinin ayırt edicilik kattığını, "FRP" ibareli bir çok marka bulunduğunu ve başvurularının en azından başvurulan sınıflar yönünden bir incelmeye tabi tutulması gerektiğini zira kabul anlamına gelmemekle birlikte kısmen ayırt edici nitelikte olabileceğini ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 5 nci maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1582, Karar No: 2023/4670, Tarih: 11.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1582 E.  ,  2023/4670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/14 E., 2022/2375 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/613 E., 2021/649 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın her iki taraf vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince tarafların istinaf başvurusunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kısmen kaldırılarak bu yönlerden yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; erkeğin, kadını eski eşiyle sürekli kıyasladığını, ilgisiz olduğunu, ortak çocukların yanında kadına sinkaflı sözlerle küfür ve hakaretler ettiğini, tehditlerde bulunduğunu, darp ettiğini, aile ortamında ve akrabalarının yanında sürekli aşağıladığını, kadının ailesini küçük ve fakir görerek seni istemiyorum, baban seni götürsün gibi söylemlerde bulunduğunu, ortak evin ve çocukların ihtiyaçları ile ilgilenmediğini ve geceleri pavyonlarda hunharca para harcadığını, kadına harçlık dahi vermediğini, kadını komşusu ve akrabaları ile yakıştırdığını, hırsızlıkla suçladığını, en son şiddet uygulamasının 23.06.2019 tarihinde çocukların önünde gerçekleştiğini, kadının bu duruma bile sabrettiğini, erkeğin babasının yaşanan olaylardan dolayı hak vererek kızım sen gitme istersen, ben oğlumu kovarım burada kal dediğini ancak sonrasında kayın pederi ve amcasının ortak çocukları ve kadını babasının evine bıraktığını, erkeğin bu süreçte aramadığını ve kendi babasını çocukları alması için babasının evine gönderdiğini, erkeğin babasının çocuklar bizim, size gelmeyecek diyerek zorla annelerinin elinden aldığını, sonrasında da çocukları geri getirmediğini, bu süreç içerisinde erkeğin çocukları baskıyla annelerinden uzaklaştırmaya çalıştığını, anne ile çocukların görüşmesine izin vermediğini belirterek evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar için ayrı ayrı aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın lehine aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; kadının sürekli huzursuz tavırlar sergilediğini, erkeğe ve ailesine karşı saygısızca davranışlarda bulunduğunu, kadının iddialarının gerçek dışı olduğunu, ortak çocukların bakımıyla ilgilenmediğini, kadının annesi ve kardeşinin de sürekli arayıp küfür ve hakaretler ettiklerini, ortak çocuklara şiddet ve baskı uyguladığını, kadının erkeği sürekli etraftan birileriyle yakıştırdığını, her seferinde kırıklarının yanından geliyorsun diye iftira attığını, davalının abisiyle birlikte iş yapmalarından dolayı sürekli abisiyle iş yaptıkları yere gittiğini, davacının davalının işten her dönüşünde abisinin eşini davalıya yakıştırdığını ve evlilik birlikteliğine yakışmayan ithamlarda bulunduğunu, davacının davalının babasına beni babamgile götür, götürmezsen intihar ederim, götürmezsen başkasıyla giderim diye bağırdığını ve tehdit ettiğini, davalının babasının da davacının üç dört gün kendi kendine kalıp dinlenmesi için istediğini yaptığını ve davacıyı babasının evine götürdüğünü, daha sonra davalının davacıyı defalarca aradığını ancak eşine ulaşamadığını, davalının babasının da beş kere davacının babasının evine gittiğini ancak davacıyı müşterek evine dönmeye ikna edemediğini, davalının babasının davacının hakaretlerine maruz kaldığını, davacının babasının davalının babasına sıpalarınızı alın götürün dediğini, bunun üzerine davalının babasının tarafların ortak çocuklarını alarak babalarına getirdiğini belirterek davanın boşanma yönünden kabulüne, ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesine, kadının nafaka ve tazminat taleplerinin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; erkeğin, kadını eski eşini kast ederek o senden daha iyiydi gibi laflar söyleyerek kadını eski eşi ile kıyasladığı, kadının hamilelik sürecinde ilgilenmediği, kadını babası veya kayınpederinin doktora götürdükleri, kadına sürekli şiddet uyguladığı, pavyonlara gittiği, eve geç saatlerde geldiği, pavyonda konsomatris olarak çalışan kadınlarla eğlendiği, kadına hakaret ve küfür ettiği, kadının ise erkeğe hakaret ve küfür ettiği, 2019 Haziran fiili ayrılıkta kayınpederine beni Konya'ya götür, götürmezsen intihar edeceğim dediği, bunun üzerine kayınpederinin kadını ve ortak çocukları götürüp babasının evine bıraktığı, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında kadının az, erkeğin ağır kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, yaşları, psiko-sosyal gelişimlerine dair menfaat ve ihtiyaçları dikkate alınarak ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar ile baba arasında kişisel ilişki tesisine, çocuklar için ayrı ayrı aylık 200,00 TL tedbir nafakasına, ortak çocuklar .... ve ... için ayrı ayrı aylık 300,00 TL, ortak çocuk ... için aylık 250,00 TL iştirak nafakasına, yasal koşulları oluştuğundan kadın lehine aylık 300,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile yasal faiziyle birlikte 20.000,00 TL maddî ve 20.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının kusurunun ispatlanmadığını, hükmedilen nafaka ve tazminat miktarlarının az olduğunu ileri sürerek; kusur belirlemesi, nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin kusuru olmayıp kadının kusurlu olduğunu, kadın lehine nafakalara ve tazminatlara hükmedilmesinin hatalı olduğunu, ortak çocukların velâyetlerinin babaya bırakılması gerektiğini ileri sürerek; kusur belirlemesi, velâyet, nafakalar ve tazminatlar yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesince erkeğin, kadının hamilelik süreçlerinde ilgilenmediği yönüyle kusurlu bulunduğu ancak af kapsamında kalmakla kusur olmaktan çıkartılması gerektiği, erkeğe yüklenen diğer kusurların yerinde olduğu, erkeğin ayrıca fiili ayrılık döneminde çocukların anneleri ile görüşmesini engellediği yönüyle tanık ..

...'nin beyanı kapsamında kusurlu bulunduğu, erkeğin tehdit edildiği yönündeki vakıasının boşanma dava tarihinden sonra gerçekleştiği anlaşılmakla kadına kusur verilmemesinin yerinde olduğu, erkeğin kusurları dikkate alındığında kadının müşterek haneden ayrılmak istemesi makul görülerek baba evine götürmediği takdirde intihar edeceğini söylemesi yönüyle verilen kusurun kusur olmaktan çıkartılması gerektiği, kadına verilen diğer kusurun yerinde olduğu, her ne kadar tanıklarca kadının kayınvalidesine iki kez fiziksel müdahalede bulunduğu ifade edilmiş ise de tanık beyanlarında geçen olayların zamanı belli olmadığından kadına kusur olarak verilemeyeceği, kadına verilecek başkaca bir kusur bulunmadığı anlaşılmakla tarafların kusura yönelik istinafının kısmen kabulüne, gerçekleşen kusur durumuna göre erkeğin ağır kusurlu olduğu yönündeki mahkemenin kusur dağılımı isabetli bulunarak boşanma hükmünün kesinleştiğinin belirtilmesine, ortak çocukların annesi ile birlikte yaşadığı, yaşadığı ortamın gelişimine uygun olduğu, sosyal inceleme raporunda çocukların velâyetinin annede bırakılmasının çocuğun menfaatine olacağının tespit edildiği, çocuğun anne yanında kurulu düzeninin oluşması anne bakım gözetim ve şefkatına muhtaç olduğu dönemde olması nazara alınarak çocukların velâyetinin annesine verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle erkeğin velâyete ilişkin istinaf talebinin reddine, 4721 sayılı Kanun'un 169 uncu maddesi gereğince kadın ve ortak çocuklar lehine tedbir nafakası takdirinde bir hukuka aykırılık bulunmadığı, takdir edilen miktarın ise günün ekonomik şartlarına tarafların ekonomik sosyal durumlarına ve hakkaniyete uygun olduğu anlaşıldığından tarafların bu yöne ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine, tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumlarına, günün ekonomik şartlarına, hakkaniyete ve ölçülülük ilkesine göre yoksulluk nafakası miktarının az olduğuna, kadın lehine aylık 750,00 TL yoksulluk nafakasına, tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumlarına, günün ekonomik şartlarına, hakkaniyete ve ölçülülük ilkesine, çocukların yaşı ve ihtiyaçlarına göre iştirak nafakalarının yetersiz olduğuna, ortak çocuklar lehine ayrı ayrı aylık 500,00 TL iştirak nafakasına, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, evlilikte geçen süre, boşanmaya yol açan olaylardaki erkeğin kusurunun mahiyeti, paranın alım gücü, boşanma yüzünden zedelenen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamı, hakkaniyet ilkesi dikkate alındığında kadın yararına takdir edilen maddî ve manevî tazminat miktarının ölçülülük ilkesine uygun olduğu gerekçesiyle tarafların tazminatlara yönelik istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde de belirtilen sebeplerle kusur belirlemesi, velâyet, nafakalar ve tazminatlar yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; boşanma davasında kusur belirlemesinin yerinde olup olmadığı, kadın lehine nafakalara ve tazminatlara hükmedilmesinin ve miktarlarının, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesinin dosya kapsamına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci, 182 nci, 336 ncı maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,11.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6679, Karar No: 2013/6153, Tarih: 04.06.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/6679 E.  ,  2013/6153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, genel güvenliği kasten tehlikeye sokma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Hükmolunan ceza tutarı itibariyle sanık müdafiilerin duruşma isteminin CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddi ile incelemenin duruşmasız olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın "olaydan önce bunalım geçirdiği için ilaç kullandığı, bunun etkisiyle kardeşi ile tartışıp kuru sıkı tabanca ile ateş ettiği" yönündeki savunmasına, kardeşinin "sanığın sinir hastası" olduğuna dair beyanına ve olayın hemen sonrasında alınan genel adli muayene raporundaki sanığın "bilincinin bulanık olduğu" şeklindeki bulgulara göre; kullandığı ilaçların sanık üzerindeki etkisi ve bu kapsamda yüklenen fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğini etkileyip etkilemediği araştırılmadan eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Sanığın tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunması nedeniyle TCK'nın 58/6-7. maddelerine göre sanığa verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiilerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 04/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.