muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6003, Karar No: 2013/11988, Tarih: 15.04.2013

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda;davacı 18.3.2010 tarihinde çalışmakta olduğu iş yerinin kapatıldığını,kendilerine ibraname imzalatılmak istendiğini ve kapatılan iş yeri sahibinin kurucu ortak olduğunu iş yerinin tüm aktif ve pasiflerinin diğer bir işverene geçtiğinden bahisle bundan sonra yeni iş yerinde çalışacaklarının bildirildiğini ancak bunun kendisi tarafından kabul edilmediğini, sonrasında izne ayrıldığını,izin dönüşünde yeni şirketin de kapatıldığını öğendiğini, söz konusu yeni şirkette bir çalışmasının bulunmadığını beyanla 18.3.2010 tarihinde iş akdini haksız fesheden davalıdan feshe bağlı tazminatlarını ve diğer işçilik alacaklarını talep etmiştir.

Davalı işveren ise iş yerinin başka bir şirkete devredildiğini davacının kendilerinden herhangi bir talepte bulunamayağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı işveren ise iş yerinin başka bir şirkete devredildiğini davacının kendilerinden herhangi bir talepte bulunamayağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacının devredilen yeni şirkette çalışmaya başlaması,ortada önceki işveren tarafından yapılan bir feshin bulunmaması gerekçe gösterilerek kıdem ve ihbar tazminatlarının ve yıllık izin alacağının reddine karar vermiş ise de mahkemenin bu kabulü dosya kapsamına uygun düşmemiştir.

Herşeyden önce somut olayda davacının ikinci şirkette çalıştığına ilişkin yeterli kanıt bulunmamaktadır. Salt Hizmet döküm cetvelinde davacının ikinci şirket üzerinden sigortalılığının bulunması,fiili çalışma olgusunu doğrulamaz. Gerek davacının iddiası gerekse tanık anlatımlarından davacının yeni iş yerinde fiili bir çalışmasının bulunmadığı kanısı uyanmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş,davacının ikinci şirket nezninde fiili çalışmasının olup olmadığınının kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi,bu çalışmanın varlığı halinde çalışmanın halen devam edip etmediğinin tespiti,çalışma fiilen devam ettiğinin anlaşılması halinde şimdiki gibi karar verilmesinden ibarettir.

Mahekemece yapılacak araştırma sonucunda ikinci şirket nezninde herhangi bir çalışmasının bulunmadığının veya böyle bir çalışma olmakla birlikte dosyada iddia edildiği gibi davacının ücretsiz izne çıkarılarak bir işveren feshinin bulunduğunun tespiti halinde ise bu davanın davalısının devir nedeniyle işçilik alacaklarından iki yıl süreyle sorumlu olacağı dikkate alınarak davacının talebi doğrultusunda ilk işveren olan davalının kendi çalışma dönemi ile ilgili sorumluluğuna hükmedilmesi gerekmektedir.

Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma ile feshe bağlı işçilik alacaklarına hükmedilmesi isabetsiz olup, hükmün açıklanan nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/870, Karar No: 2014/3452, Tarih: 05.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/870 E.  ,  2014/3452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2012

NUMARASI : 2011/179-2012/1462

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. İ.. D.. ile davalı kooperatif vekili Av. ... gelmiş, diğer davalılar tarafından gelen olmadığından, onların yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatif üyesi olduğunu, ödemelerini tam olarak yaptığını, üyelik haklarını Melahat isimli ortaktan devraldığını, önceki ortak davalı G.. S..'nın açtığı dava sonucunda müvekkiline yapılan tahsisin iptaline karar verildiğini, diğer davalılar Z.. S.. ve M.. A.. ile kira sözleşmesi imzalandığını, ancak davalıların kira bedelini kendisine değil diğer davalı G.. S..'ya ödediklerini ileri sürerek, kira bedeli, işgal tazminatı, mahrum kalınan kar, menfi-müspet zarar ve diğer tüm zararlara karşılık olmak üzere 80.000,00 TL'nin 14.08.2009 tarihinden itibaren avans faizi ile davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı koperatif ve G.. S.. vekilleri ile diğer davalılar davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacının üyelik haklarını devraldığı M. T. davalı G.. S.. yerine kooperatife ortak alındığı, davalı G.. S.. hakkında alınan ihraç kararının iptal edildiği, konutun davacı yanca davalılar M.. A.. ve Z.. S..'e kiralanmasına rağmen, 2004 yılından bu yana kira parasının davalı G.. S..'ya ödendiği, ilk tahsisin davalı G.. S..'ya yapıldığı, ihraç kararları iptal edildiğinden davacıya yapılan tahsisin baştan itibaren geçersiz olduğu, bu nedenle davacının kira bedeli isteyemeyeceği, gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, kendisine yapılan konut tahsisi iptal edilen kooperatif ortağının tazminat istemine ilişkindir. Davacı, 10.01.1998 tarihli karar ile ortaklığa kabul edilmiştir. Davacının, istifası ya da ortaklıktan çıkarılması sözkonusu olmadığına göre, karar gerekçesinde kabul edilenin aksine, davacı ile davalı kooperatif arasında geçerli bir ortaklık ilişkisi doğmuş ve halen devam etmektedir. Davacı tarafın ortaklığının devir yolu ile edinilmesi ve davacıya üyelik devri yapan eski ortağın yerine üyeliğe kabul edilen davalı G.. S.. hakkında alınan ihraç kararının ihracının iptaline karar verilmiş olması davacının ortaklığının geçersiz sayılması için bir neden olamaz.

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 23. maddesinde ortaklar arasında hak ve vecibelerde eşitlik öngörülmüştür. Diğer ortaklara konut teslimi yapıldığı halde davacıya yapılmamış ise eşitlik ilkesi gereğince davacının diğer üyelere teslim edilen tarihten davanın açıldığı tarihe kadar oluşan kira kaybını davalı kooperatiften isteyebileceği kabul edilmelidir.

Bu durumda, mahkemece, davacının kooperatife borcu olup olmadığı, borcu olsa bile benzer durumdaki ortaklara konutlarının teslim edilip edilmediği, teslim edilmişse hangi tarihte teslim edildiği araştırılarak, davacının kira geliri elde ettiği dönem de dikkate alınarak, dava tarihi itibariyle mahrum kaldığı kira bedeli hesaplanıp, davalı kooperatiften tazminine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile davanın kooperatif yönünden de reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı kooperatiften alınarak davacıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13858, Karar No: 2019/1872, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/13858 E.  ,  2019/1872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/785, Karar No: 2023/1767, Tarih: 29.03.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/785 E.  ,  2023/1767 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/245 E., 2022/230 K.

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İncelenmeden iade

Arpaçay Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2022 tarihli kararının sanık ve suçtan zarar gören vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Yargılama sırasında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesinde yer verilen, "... soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir." şeklindeki düzenleme gereği durma kararı verildiği, aynı Kanun’un 223 üncü maddesinin birinci fıkrasında belirtilen hüküm türleri dikkate alındığında durma kararının hüküm niteliğinde olmaması nedeniyle temyiz incelemesine tabi olmadığı, kaldı ki 5271 sayılı Kanun’un mezkûr maddesinin sekizinci fıkrasının son cümlesi gereği söz konusu kararın itiraz yoluna tabi olduğu, aynı Kanun’un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz." şeklindeki düzenleme de dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşıldığından dava dosyasının, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23472, Karar No: 2013/6762, Tarih: 11.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/23472 E.  ,  2013/6762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği,fiille olan ilişkisi,mağdurun durumu,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanıklardan ...'ın oğlu olan ... 'ın yüz sinirini tutan tümör nedeni ile ameliyat olması gerektiği, bu nedenle sanık ... 'un kardeşi olan diğer sanık ...'ın oğlu ...'ın sağlık karnesine... 'ın fotoğrafını yapıştırıp hastaneye ibraz ettikleri, ikinci ameliyatın yapılacağı sırada durumun fark edildiği şeklinde gerçekleşen eylemde, sağlık karnesi üzerindeki sahteciliğin iğfal kabiliyetinin olmaması, belgenin aldatıcılık vasfının bulunmaması nedeni ile dolandırıcılık suçunun oluşmayacağı gerekçesi ile verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16923, Karar No: 2018/315, Tarih: 11.01.2018

**12. Ceza Dairesi         2015/16923 E.  ,  2018/315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 67/2, TCK'nın 62, 52/2-4, 53. maddeleri

gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tarihinde Diyarbakır İl Jandarma Komutanlığı görevlilerince, İstanbul'dan ... isimli şahıs tarafından sanık ... adına gönderilen kargoda tarihi eser bulunduğu duyumunun alınması üzerine başlatılan soruşturmada, Cumhuriyet Başsavcılığının yazılı emri ile Yurtiçi Kargo Bismil Şubesine gelen kargoya sanık ... tarafından teslim alındıktan sonra el konulduğu, kargonun açılması üzerine 126 adet eserin ele geçirildiği olayda, sanık ...'ün dava konusu eserleri ticaret suçuna konu etmek kastı ile teslim aldığına dair dosya kapsamında delil bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın 2863 sayılı Kanunun 70. maddesi gereğince cezalandırılması yerine, anılan Kanunun 67/2. maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1) Dava konusu eserler üzerinde, üniversitelerin arkeoloji ve sanat tarihi kürsülerine mensup öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak, mevcut durumları itibariyle bilim, kültür, din veya güzel sanatlarla ilgileri, tasnif ve tescile tabi, bildirim zorunluluğu olan, yani 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli taşınır kültür varlıkları olup olmadıkları tespit edilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, dosyanın tarafı konumundaki Müze Müdürlüğünde görevli uzmanlar tarafından hazırlanan rapor hükme esas alınmak suretiyle hüküm tesis edilmesi kanuna aykırı,

2) 2863 sayılı Kanunun 23. maddesi kapsamında müzelik değer taşıyan, tasnif ve tescile tabi taşınır kültür varlıklarının, aynı Kanunun 75. maddesi uyarınca Müze Müdürlüğüne teslimine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, müsaderelerine hükmedilmesi kanuna aykırı,

3) Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16282, Karar No: 2018/6647, Tarih: 05.04.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/16282 E.  ,  2018/6647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaza müdahalenin önlenmesi, eski hale getirme ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar ile davalı Nas İnşaat San. Tic. A.Ş vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaza müdahalenin önlenmesi, eski hale getirme ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece müdahalenin men'i ve eski hale iade talepleri yönünden, dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına; ecrimisil talebi yönünden ise davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar ile davalı Nas İnşaat San. Tic. A.Ş vekillerince temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinde, yargılama devam ederken davalı ... ... tarafından ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/61 Esas sayılı dosyasında bedel tespit ve tescil davası açtığı ve davanın bu dosyada bekletici mesele yapıldığı, neticesinde dava konusu alanın idare adına tescil edildiği anlaşılmıştır.

Bu itibarla, müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme talepleri yönünden konusuz kalan davada karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Ancak;

Dava konusu taşınmaza davalı idarece kamulaştırmasız el atıldığı sabit olduğundan, dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede mutat arsaların kullanım şekli belirlenerek, dava tarihinden geriye doğru ecrimisil istenen süre içinde kiraya verilip verilmedikleri, veriliyorsa nasıl ve ne şekilde kiralandıklarının taraflardan delilleri sorulmak suretiyle tespit edilmesi, varsa emsal kira sözleşmesinin ibraz ettirilerek, mahallinde keşif yapılıp, taşınmaz ile eksik ve üstün yönleri kıyaslanmak suretiyle ecrimisil hesabı yapılması gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile ecrimisil talebinin reddine karar verilmesi,

2)Davalılardan ... ..., dava konusu taşınmaza ....- ... arası Rehabilitasyon ve Metrobüs Hattı projesi kapsamında el atmış olup, davalı şirketler ... Büyükşehir Belediye Başkanlığının taşeronudur.

Bu nedenle; yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığından tahsiline karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar ile davalı ... İnşaat San. Tic. A.Ş vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 05/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9849, Karar No: 2014/15840, Tarih: 15.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/9849 E.  ,  2014/15840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/01/2012

NUMARASI : 2010/6-2012/18

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, hafta tatili ücreti, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan S.. Güvenlik Tic. Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı S.. Güvenlik Ltd. Şti. işçisi olarak diğer davalı yanında 01/12/2008 tarihinde çalışmaya başladığını, 29/12/2009 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, güvenlik görevlisi olarak cumartesi ve pazar ve ulusal bayram genel tatil günlerinde 07,00-18,00 saatleri arasında çalıştığını, iş akdinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili, fazla mesai ve yıllık izin ücretlerinin hüküm altına alınmasını istemiştir.Yargılama sırasında da 21.12.2009 da iş akdinin feshedildiğini 3 gün sonra D.. şirketinde işe başladığını kabul etmiştir.

Davacı vekili 30/03/2010 tarihli celsede, davalı D.. Gıda Tic. A.Ş. Aleyhine açmış olduğu davayı atiye bıraktıklarını beyan etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, Davalı S.. Güvenlik Ltd.Şti., davacının şirketlerinde 25.12.2008 tarihinde işe başladığını, D.. şirketinin davalılar arasındaki sözleşmeyi sona erdirmesi üzerine davacının iş akdine 21.12.2009 da son verildiğini davacının da D.. bünyesine geçerek orda çalışmasını sürdürdüğünü, D.. asıl kendilerinin alt işveren olduklarını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

D.. Gıda A.Ş. Vekili, vazgeçme nedeni ile müvekkili şirket yönünden davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilerek dava konusu isteklerini davalı S.. Güvenlik Ltd Şirketinden tahsiline karar verilmiş, D.. Gıda A.Ş hakkında hüküm kurmamıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalı S.. Güvenlik Ltd Şirketi temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılardan S.. Güvenlik Tic. Ltd. Şti. avukatı'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Öncelikle davacı, davalılardan D.. Gıda A.Ş aleyhine açtığı davadan vazgeçtiği halde bu şirket yönünden olumlu veya olumsuz hüküm kurulmaması usule aykırıdır.