muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4627, Karar No: 2016/8813, Tarih: 02.05.2016

**4. Ceza Dairesi         2016/4627 E.  ,  2016/8813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, Dairemizin ... esas sayılı dosyalarına, kendisi hakkında ... Dr. ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesince verilen 04/03/2014 tarihli ve ... Üniversitesi Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen ... tarihli rapor fotokopileri ibraz etmesi ve raporda sanrısal bozukluk teşhisiyle beraber "TCK'nın 32/1. maddesinden yararlanır, cezai ehliyeti yoktur" görüşüne yer verilmesi, ancak bu dosyada ... Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 31/10/2007 tarihli raporda ise sanık hakkında "Herhangi bir aktif psikopatoloji saptanmadı, ceza ehliyetine sahiptir" şeklinde kanaat bildirilmesi karşısında, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi bakımından, Adli Tıp Kurumu 4.İhtisas Kurulundan atılı suçları işlediği sırada ve şimdiki hali itibariyle akli durumu ve cezai ehliyeti ile ilgili olarak TCK'nın 32. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukuki sonuçlarını algılama yeteneğinin bulunup bulunmadığı ya da suç tarihinde davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı hususunda rapor aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9679, Karar No: 2012/9095, Tarih: 19.09.2012

**5. Ceza Dairesi         2009/9679 E.  ,  2012/9095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20/09/2011 günlü 2011/5-104 Esas, 2011/183 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere TCK'nın 53/5. maddesinin uygulanmaması kazanılmış hak niteliğinde olup aleyhe bozma yasağına konu olacağından suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlendiği kabul edilmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Gerekçeli kararda “... Sanığın eylemi suç tarihi itibariyle kullanma zimmetini oluşturacaktır. Bu nedenle mahkememizce sanığın kullanma zimmeti suçunu işlediği anlaşılmıştır.” denildikten sonra yine gerekçenin devamında “... 247/3 maddesi uygulanmamıştır. Çünkü sanığın parayı devredip devretmediği kesin olmadığı gibi madde metninde belirli bir süre kullandıktan sonra iade edilmek üzere işlenmesi halinde verilecek cezanın indirileceği belirtilmektedir.” denilerek çelişkiye düşülmesi,

Dosya kapsamından sanığın köye ait boğayı 2002 yılında sattığı ve ardından 21/10/2002 tarihinde istifa etmek suretiyle görevden ayrıldığı anlaşılmasına göre eylemin sübutu halinde suç tarihinin görevin devredildiği 21/10/2002 olmasına rağmen şikayet tarihi olan 23/06/2004 tarihi kabul edilmesi, buna bağlı olarak lehe kanun değerlendirmesi yapılırken suç tarihi olan 2002 yılı itibariyle suç konusunun değeri olan 1000 TL pek hafif olmasına rağmen hafif kabul edilerek 765 sayılı TCK'nın 219/3. maddesi uygulanırken 2/3 indirim yapılması yerine yarı oranında indirim yapılarak bulunan netice cezanın karşılaştırmaya esas alınması suretiyle 765 sayılı TCK hükümlerinin lehe olduğu gözetilmeden, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK hükümleri uygulanarak sanığa fazla ceza tayin edilmesi,

5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun koşullu salıverme tarihinden itibaren uygulanamayacağı gözetilmeksizin altsoyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde sanığın 53/1-c maddesindeki hakların tümünü koşullu salıverilmeye kadar kullanmaktan mahrum bırakılmaya hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5347, Karar No: 2019/2937, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5347 E.  ,  2019/2937 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7285, Karar No: 2014/10084, Tarih: 07.04.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/7285 E.  ,  2014/10084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2013/637-2013/813

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlular S.. I.., G.. A.. ve S.. İ.. usulsüz tebligat şikayetinde bulunmuş, Mahkeme, şikayetin kısmen kabulü ile borçlulardan S.. I.. ve G.. A.. için şikayetin kabulüne diğer borçlu S.. İ.. yönünden ise şikayetin reddine karar vermiştir.

Mahkemece, borçlulardan birinin şikayeti reddedildiğine ve alacaklının yargılamada kendisini vekil ile temsil ettirdiğine göre, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince alacaklı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6905, Karar No: 2020/1608, Tarih: 10.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/6905 E.  ,  2020/1608 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4540, Karar No: 2024/1070, Tarih: 21.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4540 E.  ,  2024/1070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/149 E., 2023/2646 K.

DAVA TARİHİ : 06.11.2018

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4.Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/175E.-2022/610 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine, ara karar kadının ziynet alacağı yönünden davanın tefrikine karar verilmiştir. Kararın davalı- karşı davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince kesinleşen hususlarda yeniden karar verilmesine yer olmadığına, kadın vekilinin istinaf talebinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının istinafa gelen yönlerden kaldırılmasına,usulü eksikliklerin giderilmesi ve yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesi'ne gönderilmesine, sair istinaf taleplerinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve karşı dava yönünden verilen boşanma hükmü kesinleştiğinden bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, asıl davacının maddî ve manevî taleplerine yönelik verilen hüküm kesinleştiğinden bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, kadın yararına toptan yoksulluk nafakasına karar verilmiştir.

Kararın davacı- karşı davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine,Bölge Adliye Mahkemesince davacı- karşı davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı- karşı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda,

6100 sayılı Kanun'un öngördüğü yargılama sistemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup, bu hâlde İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen ilk karara karşı davacı- karşı davalı kadın tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur. Davacı- karşı davalı kadının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının istinafa gelen yönlerden kaldırılmasına, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesi'nce verilen son karara karşı davalı- karşı davacı erkek tarafından kusur belirlemesi, kadının tazminat taleplerinin reddine karar verilmemesi, kadın yararına hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuş, Bölge Adliye Mahkemesi'nce istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi'nin ilk kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davalı-karşı davacı erkeğin kadın yararına hükmedilen tedbir nafakası yönünden, kadın yararına usulü kazanılmış hak teşkil ettiğinden Bölge Adliye Mahkemesi'nin esastan ret kararına karşı temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle; davacı- karşı davalı kadının lehine hükmedilen tedbir nafakası yönünden temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

Davacı- karşı davalı erkeğin reddedilen yön dışında gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı- karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; kadının kendisini küçük düşürdüğünü, erkeğin ailesini reddettiğini ve saygı göstermediğini, erkeğe ve ailesine ağır hakaretlerde bulunduğunu, babasının erkeği tehditlerine sessiz kaldığını, erkeği küs olduğunda ev işlerini yapmadığını, tehdit ettiğini, ''keşke hiç evlenmeseydim'' dediğini, Elazığ'a ailesinin yanına gittiğini, bir daha da eve dönmeyeceğini kendisine bildirdiğini iddia ederek, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile tarafların boşanmalarına, 30.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı- karşı davacı kadın vekili cevap- karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin beyanlarının gerçek dışı olduğunu, aksine erkeğin kadını aşağılandığını, hakaretlerde bulunduğunu, kadını evden kovduğunu, ailesinin kadına hakaretlerine sessiz kaldığını, kadını dinen boşamakla tehdit ettiğini, kadının ailesini istemediğini ve evlerine gitmediğini, ekonomik şiddet ve baskı uyguladığını, maaşını elinden aldığını, tehditte bulunduğunu, kadını kıskandığını, tek başına dışarı çıkmasını yasakladığını, eve misafir kabul etmediğini, psikolojik şiddet uyguladığını, her tartıştığında "def ol git, yapıştın kaldın" gibi ifadeler kullandığını iddia ederek; asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, nafakanın her yıl Üfe/Tüfe oranında arttırılmasına, 30.000.TL maddî ve 40.000.TL manevî tazminata, şimdilik yasal faizi ile 1.000,00 TL ziynet alacağının karşı taraftan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 16.10.2019 tarih ve 2018/1934 Esas, 2019/770 karar sayılı kararı ile; dinlenen tanık anlatımı, dosya kapsamı itibariyle tarafların birbirlerine karşı kullanmış oldukları tanık beyanlarına yansıyan sözler, tutum ve davranışların, evlilik birliğini temelden sarstığı, geçimsizlikte iki tarafın da kusurlu olduğu, geçimsizlikte eşit kusurlu oldukları gerekçesi ile açılan asıl ve karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, tarafların karşılıklı olarak maddî ve manevî tazminat istemlerinin reddine, ara karar ile kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir nafakasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, reddedilen maddî ve manevî tazminat, yoksulluk nafakası ve nafaka artış oranı yönünden hüküm kurulmaması, tedbir nafakası miktarı yönlerinden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, reddedilen maddî ve manevî tazminat, yoksulluk nafakası ve nafaka artış oranı yönünden hüküm kurulmaması, tedbir nafakası miktarı yönlerinden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin 14.02.2022 tarih ve 2020/164 Esas, 2022/179 Karar sayılı kararı ile, İlk Derece mahkemesince tarafların eşit kusurlu olduğu belirtildiği halde, hangi tarafa hangi kusurun yüklendiği açıklanmadığı taraflara yüklenen vakıaların somut olarak belirtilmediği, gerekçenin yetersiz olduğu, davalı- karşı davacının yoksulluk nafakası ve nafakaya artış talebi hakkında olumlu yada olumsuz bir karar verilmemesinin de doğru görülmediği, bu haliyle delillerin hiç değerlendirilmemiş olduğu gerekçesi ile kadın vekilinin istinaf talebinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi ve 355 inci maddesi gereğince kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının istinafa gelen yönlerden kaldırılmasına, usulü eksikliklerin giderilmesi ve yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesi'ne gönderilmesine, davalı- karşı davacının sair istinaf taleplerinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; asıl dava dilekçesi, karşı dava dilekçesi ve tüm dosya kapsamının hep birlikte değerlendirilmesinde, taraflar arasında geçimsizlik bulunduğu, davacının davalıya "bana yapıştın kaldın, şerefsiz köpek" diye laflar ettiği, davalının ise davacıyı kendisinin üniversite mezunu olması, kocasının lise mezunu olmasını bahane ederek onu küçümsediği bu haliyle her iki tarafın da birbirine duygusal şiddet uyguladığı; yine Elazığ'a geldiklerinde kadının, erkeğin ailesinin yanına gitmediği, bir uğrayıp dönüp kendi ailesinin yanında kalmayı tercih etmesinin duygusal şiddet oluşturmakta olup davacının, davalı kadının arkadaşları ile dışarı çıkmasına izin vermemesinin de sosyal şiddet olarak değerlendirildiği, mesaj kayıtları incelendiğinde her iki tarafın da birbirine ağır hakaretler ve küfürler ettiğinin sabit olduğu, geçimsizliğe ve huzursuzluğa sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları, birinin kusurunun diğerine göre fazla olmadığı gerekçesi ile asıl ve karşı dava yönünden verilen boşanma hükmü kesinleştiğinden bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, asıl davacının maddî ve manevî taleplerine yönelik verilen hüküm kesinleştiğinden bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, davalı- karşı Davacı Kadının iş bu kararın kesinleştiği tarihten itibaren toptan 40.000,00 TL yoksulluk nafakası takdir ve tayinine, bu nafakanın kararın kesinleşmesinden sonra bir defaya mahsus olmak üzere davacı- karşı davalıdan alınarak davalı- karşı davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı- karşı davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı- karşı davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; ziynet eşyası için icra takibinde erkeğin bakiye 37.313,20 TL borcunun bulunduğunu, KHK kapsamında memuriyetten çıkartıldığını, Ankara 26. Ağır Ceza Mahkemesi'nde yapılan yargılama sonucunda 2 yıl 1 ay hapis cezası aldığını, cezanın kesinleşmesi halinde bir işte çalıyamayacağını, hali hazırda asgari ücretle özel bir şirkette vasıfsız işçi olarak çalışmakta olduğunu, hayatını idame ettirecek zorunlu ihtiyaçlarını ailesinin kendisine yardımı ile ancak karşılayabildiğini, tek seferde ödenecek toptan yoksulluk nafakası ve tedbir nafakasının kaldırılmasını talep ettiklerini, deliller incelemeden yargılamanın sonuçlandırıldığını, kadının lisans ve yüksek lisans mezunu olduğunu, kadının ağır kusurlu olduğunu, kadının tazminat ve nafaka taleplerinin reddine karar verilmesini talep ettiklerini beyan ederek, kusur belirlemesi, kadının tazminat taleplerinin reddine karar verilmemesi, kabul edilen yoksulluk ve tedbir nafakası yönlerinden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; her ne kadar İlk Derece Mahkemesince davalı - karşı davacı kadının maddî ve manevî tazminat talebi hakkında olumlu yada olumsuz bir karar verilmemiş ve davacı- karşı davalı erkek tarafından kadının tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi istenmiş ise de, açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları, eşit kusurlu olan eş yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilemeyeceği, kadın tarafından daha sonrasında da talep edilmesinin mümkün bulunmadığı, bu itibarla bu yönde İlk Derece Mahkemesince hüküm kurulmamasının sonuca etkili olmadığı, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davacı- karşı davalı tarafın istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1)inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı - karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı- karşı davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek, kabul edilen yoksulluk ve tedbir nafakası yönünden temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadın yararına toptan yoksulluk nafakası şartlarının somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediği ile miktarının uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 ve 176ncı maddesi.

3.Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı- karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı- karşı davacı erkek vekilinin tedbir nafakasına yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2. Davacı- karşı davalı erkek vekilinin diğer hususlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

1. Davalı- karşı davacı erkek vekilinin tedbir nafakasına yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2. Davacı- karşı davalı erkek vekilinin diğer hususlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.