muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1214, Karar No: 2021/5148, Tarih: 16.06.2021

şirketin kurulduğunu, 2011 yılında "KÖSEOĞLU" ibaresini ihtiva eden 4 adet marka tescil başvurusunun davalı şirket adına yapıldığını, taraflar arasındaki iş ortaklığının 10.10.2013 tarihinde sonlandırıldığını, anılan markaların önce davacı şirkete, ardından davacı ...'a devredildiğini, davacı şirketin ise markalar üzerinde lisans hakkı tesis edip bu hakkını TPMK nezdinde tescil ettirdiğini, taraflar arasındaki ortaklık süreci devam ederken davalı ...'nın kötüniyetle, müvekkillerinin bilgisi haricinde 21.03.2013 tarihinde müvekkilinin markaları ile benzer olan 2013/26322 sayılı "AHMET KÖSEOĞLU" markasını müvekkilinin mülkiyet ve lisans hakkına sahip olduğu aynı sınıflarda tescil ettirdiğini, bu markanın müvekkili markaları ile benzerliği sebebiyle iltibas oluştuğunu, taraf markalarında "KÖSEOĞLU" ibaresinin asli ve baskın unsur olarak kullanıldığını, işaretin çok daha önceden müvekkil şirketçe kullanılıp ihdas edilmesi sebebiyle aynı KHK'nın 8/3. maddesi uyarınca da hükümsüzlüğü şartlarının oluştuğunu, yine müvekkili şirketin ticaret unvanı "KÖSEOĞLU" ibaresinden oluştuğundan davacı şirketin 8/5. madde uyarınca da hükümsüzlük talep hakkına sahip olduğunu, müvekkili şirketin dava konusu işarete tanınmışlık kazandırdığını, bu yönden de davalı markasının hükümsüz kılınması gerektiğini, ortaklık ilişkisi devam ederken yapılan davalının tescil başvurusunun kötüniyet taşıdığını, davalıların markayı kötüniyetle kullandıklarını, bu kullanımlarının tescilli markadan da farklı olduğunu, kullanımda müvekkili markalarına yanaşıldığını, ambalaj rengi ve markanın ambalaj üzerindeki kullanımı gibi unsurlarda davacı markasının taklit edildiğini, böylece müvekkilinin tanınmışlığından yarar sağlanmak, taraflar arasında bağ kurulmak istendiğini, yine davalı ...'nın "KÖSEOĞLU" ibaresini taşıyan 5 adet web sitesi alan adını aldığını, bu alan adlarının da müvekkilinin markalarına tecavüz teşkil ettiğini, davalı fiillerinin TTK'da belirtilen haksız rekabet halini de oluşturduğunu ileri sürerek asıl davada davalıların kullanımları ile müvekkili adına tescilli markalara tecavüzlerinin tespitini, sona erdirilmesini, haksız rekabetin tespitini, önlenmesini, alan adlarının kullanımının önlenmesini, alan adlarının terkinini, birleşen davada davalı ... adına tescil edilen 2013/26322 sayılı "AHMET KÖSEOĞLU" markasının hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Asıl ve birleşen davada davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının tescilli markasına yönelik davalı tarafın marka hakkına tecavüz ettiğinin ve haksız rekabette bulunduğunun tespitine, sona erdirilmesine, önlenmesine, davalılardan ... adına tahsis edilen "www.koseogluakkukurt.org" internet alan adının davalı tarafından kullanımının önlenmesi ile terkinine, diğer alan adlarına yönelik davanın husumetten reddine, 2013/26322 sayılı markanın hükümsüzlüğüne, sicilden terkin edilmesine, diğer istemlerin reddine dair verilen kararın asıl ve birleşen davada davalılar vekilince temyizi üzerine Dairemizce asıl davaya yönelik temyiz itirazları reddedilmiş, karar birleşen davada davalı ... yararına bozulmuştur.

Bu kez, asıl ve birleşen davada davacılar vekili ile asıl davada davalılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, asıl ve birleşen davada davacılar vekili ile asıl davada davalılar vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl ve birleşen davada davacılar vekili ile asıl davada davalılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 10,30 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 520,95 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen asıl ve birleşen davada davacılar ile asıl davada davalılardan ayrı ayrı alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine,16.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23870, Karar No: 2012/26398, Tarih: 26.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/23870 E.  ,  2012/26398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş ve davalı avukatınca duruşma talep edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanmadığını ileri sürerek feshin geçersizliğin tespiti ile işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın ve usule aykırı olarak feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının davalı şirkette

Karar, taraflar avukatlarınca temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18 ve devamı maddeleridir. 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun'un 19. maddesinin 1. fıkrasına göre işveren fesih bildirimini yazılı yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Fesih bildirimi yazılı yapılmamışsa veya fesih sebebi açık ve kesin bir şekilde belirtilmemişse aynı Kanun'un 21. maddesi gereğince geçerli sebep gösterilmediği kabul edilir. Buna karşılık, aynı Kanun'un 25. maddesinde öngörülen, işverenin haklı sebeple derhal feshinde ise yazılı şekil şartı aranmamaktadır.

Davalı iş yerinde temsili lisanslama hukuk yetkilisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, iş arkadaşı hakkında asılsız dedikodu ve duyumlara dayalı olarak görevi gereği bildiği konuları kasten çarpıtmak sureti ile isnatlarda bulunduğu ve bu suretle işverenin diğer çalışanına sataştığı görevinde yetkisini kötüye kullandığı, görevini kasten ihmal ettiği ve savsadığı, güveni kötüye kullandığı, işveren hakkında iftirada bulunduğu sebepleri ile haklı sebeple feshedildiği anlaşılmaktadır.

Davalı iş yerinde temsili lisanslama hukuk yetkilisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, iş arkadaşı hakkında asılsız dedikodu ve duyumlara dayalı olarak görevi gereği bildiği konuları kasten çarpıtmak sureti ile isnatlarda bulunduğu ve bu suretle işverenin diğer çalışanına sataştığı görevinde yetkisini kötüye kullandığı, görevini kasten ihmal ettiği ve savsadığı, güveni kötüye kullandığı, işveren hakkında iftirada bulunduğu sebepleri ile haklı sebeple feshedildiği anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamına göre, davalı iş yerinde genel lisanslama yetkilisi olarak çalışan ...'nun özel e-postalarına izinsiz girildiği iddiası ile davacıdan söz edip sendika işyeri kuruluna şikayet dilekçesi vererek konunun araştırılmasını talep ettiği, davacıdan bu şikayet dilekçesine karşı yazılı görüşü istenildiği, yazılı görüşünü sunduğu 27.09.2010 tarihli dilekçede yaptığı iş ve işlemlerden söz ettiği, ayrıca ...'nun yönetim kurulu üyesinin baskısı ile deneyim ve donanımı olmamasına rağmen sendika sözleşmesine aykırı işe alındığını belirttiği, ayrıca davacının hukuk birimi yetkilisinin elinde bulunan dosyalar hakkında bilgi isteyen e- postasına verdiği cevaplarda bilgilerin dosyalarda bulunduğu, dosyaların dolapta olduğu, isterse dolabı odasına gönderebileceği, isterse dosyaları gönderebileceği şeklinde talebe aykırı cevaplar verdiği, davacı hakkında işverini tarafından Cumhuriyet Başsavcılığına yapılan şikâyete karşı yaptığı savunmalarında da aynı tutumunu sürdürdüğü dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmakta olup, işverenin diğer çalışanına sataştığı, işveren hakkında isnatlarda bulunduğu, davacının eylemleri doğruluk ve bağlılığa uygun bir davranış olmadığından, davalı işverence fesih için haklı sebep teşkil etmektedir. Bu itibarla davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalı olup, hüküm bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 40,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre1.200,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin ... temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 26.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8362, Karar No: 2018/3743, Tarih: 15.05.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/8362 E.  ,  2018/3743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık hakkında kasten yaralama suçunan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında hükmolunan doğrudan adli para cezasının miktarı bakımından, 14/04/2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, üç bin liraya kadar olan mahkumiyet hükümlerinin kesin nitelikte olması ve temyiz kabiliyetinin de bulunmaması nedeniyle sanık ... (Cik) savunmanlarının temyiz isteğinin, CMUK'nın 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık hakkında yağma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yakınan ...’in, olay günü, oğlu olan sanık ...’ın (...), bıçak tevcih etmek suretiyle, aralarındaki ihtilaf konusu olan evin tapu kaydını kendisine devretmesini istediğini ileri sürdüğü,

Sanığın ise tüm aşamalarda, ihtilafa konu evin, kendi parası ile yapılmış olduğunu, bu nedenle mağdurun kendisine borçlu olduğunu savunduğu, tamamı sözlü yargılamadan oluşan dosyada, birinci derecede kan hısmı olan tarafların anılan evin yapımına harcanan masraflara ilişkin herhangi bir belge de ibraz etmedikleri dikkate alındığında,

Öncelikle, taraflar arasında tartışmaya neden olan bir ev bulunup bulunmadığı, varsa niteliği ve piyasa değeri ile tarafların ne miktarda ve/veya ne şekilde masraf yaptıklarına dair tüm deliller toplanıp, sonucuna göre mağdur ...’in sanığa herhangi bir borcu olup olmadığı duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlendikten sonra, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi gerektiği düşünülmeden, eksik soruşturma ile yetinilip, duruşmaya devamla, yerinde yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabul ve uygulamaya göre; suçun silahla ve gece vakti işlendiği kabul edilmesine karşın, 5237 sayılı TCK’nun 149. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi yanısıra (h) bendi ile uygulama yapılması gerekirken, aynı madde ve fıkranın, olayda uygulama olanağı bulunmayan (d) bendi ile uygulama yapılması,

3-Ceza davalarında yargılama giderinin, hükmün tamamlayıcı parçası olduğu ve denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı dökümü ile hüküm fıkrasında gösterilmesi gerektiği, zira, sanığın neyi ne miktarda ödeyeceğini bilme hakkı bulunduğu, dolayısıyla sanığın temyizinin yargılama gideri adı altında hükmolunan miktarı da kapsadığı dikkate alındığında, tefhimle infaza esas kısa kararın ve gerekçeli kararın hüküm fıkralarında yargılama giderinin tahsil şeklinin gösterilmemesi,

3-Ceza davalarında yargılama giderinin, hükmün tamamlayıcı parçası olduğu ve denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı dökümü ile hüküm fıkrasında gösterilmesi gerektiği, zira, sanığın neyi ne miktarda ödeyeceğini bilme hakkı bulunduğu, dolayısıyla sanığın temyizinin yargılama gideri adı altında hükmolunan miktarı da kapsadığı dikkate alındığında, tefhimle infaza esas kısa kararın ve gerekçeli kararın hüküm fıkralarında yargılama giderinin tahsil şeklinin gösterilmemesi,

4-Mahkumiyet hükmünün doğal sonucu olan TCK'nın 53. maddesine ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 gün, 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile ortaya çıkan değişikliğin karar yerinde yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... (...) savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: -, Karar No: 2012/103, Tarih: 20.03.2012

**Ceza Genel Kurulu         2011/2–339 E.  ,  2012/103 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No :                 Karar No :                 İtirazname :

2011/2–339               2012/103                    2007/242176

Hırsızlık suçundan sanık A... Y... ’ın yapılan yargılaması sonucunda, Ankara 27. Asliye Ceza Mahkemesince 24.06.2008 gün ve 377–764 sayılı kısa kararda, sanığın TCY’nın 141, 62 ve 51. maddeleri uyarınca on ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve ertelemeye hükmolunmuş ve hükmün temyiz yasa yoluna tabi olduğu açıklamasına yer verilmiş, gerekçeli kararın açıklama bölümünde, katılan kurumun zararını karşılamadığından sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığı belirtilmiş, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise, sanığın 5237 sayılı TCY’nın 142/1–a maddesi uyarınca iki yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Yasanın 231/5–6. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği belirtilmiş ve hükmün tabi olduğu yasa yolu da itiraz olarak gösterilmiş,

Katılan vekilinin itirazı üzerine dosyayı inceleyen Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesince 07.11.2008 gün ve 1071 sayı ile itirazın reddine karar verilmiştir.

Yerel mahkemece, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu ve asıl hükmün duruşmada tefhim olunan kısa karar olduğu, kısa kararda da sanığın erteli on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek, hükmün temyiz yasa yoluna tabi olduğunun gösterildiği, bu nedenle katılan vekilinin itirazının temyiz olarak algılanması gerektiği yönündeki tutanağı ile dosyanın gönderildiği Yargıtay 2. Ceza Dairesince 07.12.2010 gün ve 25024–32889 sayı ile;

“5271 sayılı CMK’nun 231/5. maddesine göre verilen ve davayı esastan sonuçlandırır nitelikte olmayan ‘hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına’ ilişkin karara karşı, aynı Kanunun 231/12. maddesince itiraz yolu açık olup, temyiz olanağı bulunmadığından, katılan vekilinin 10.10.2008 havale tarihli dilekçesi itiraz niteliğinde olup, temyiz talebi de bulunmadığından, Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesince 07.11.2008 gün ve 1071 sayılı kararla itiraz değerlendirilmiş olduğundan, dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine” karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 29.09.2011 gün ve 242176 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 29.09.2011 gün ve 242176 sayı ile;

“Sanığa, kısa kararla TCK 141, 62 ve 51. maddeleri uyarınca on ay hapis cezası verilmiş ve cezası bir yıl denetimli serbestlik öngörüsüyle ertelenmiş, gerekçeli kararda ise, TCK 142/1–a ve CMK 231. maddeleri uyarınca iki yıl hapis cezası ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. Gerçekten de gerekçeli karar ile son duruşma tarihinde açıklanan kararın delilleri denetime olanak sağlayacak şekilde belirtilir, yine kısa karar ile sınırlandırılan cezanın ayrıntıları ve açıklamalarına yer verilir. O halde sanık hakkında verilen asıl karar olmalı, gerekçeli karar da kısa karara aykırı olmamalıdır. Sonuç itibarıyla mahkemece temyize açık kısa karar ile sanık hakkında verilen erteli 10 ay hapis cezasını içeren ilam için temyiz incelemesi yapılmalıdır” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire kararının kaldırılmasına ve dosyanın incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Dosya, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın hırsızlık suçundan cezalandırılmasına hükmolunan ve kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki olduğu konusunda duraksama bulunmayan somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ile Özel Daire arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın ve katılan vekilinin yokluğunda tefhim olunan kısa kararda, “hükmolunan on ay hapis cezasının ertelenmesine”, gerekçeli kararın açıklama bölümünde “katılan kurumun zararı karşılanmadığından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına”, hüküm fıkrasında ise “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” karar verildiğinin belirtilmiş olması karşısında, hükmün tabi olduğu yasa yolunun itiraz mı, yoksa temyiz mi olduğunun belirlenmesine ilişkindir.

1412 sayılı Ceza Yargılamaları Usulü Yasasının 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte olan 305. maddesi uyarınca, ceza mahkemelerince verilen; “iki milyar liraya kadar (iki milyar dâhil) para cezasına dair olan hükümler, yukarı sınırı on milyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri ile bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler” ayrık olmak üzere temyiz yasa yoluna tabidir.

1412 sayılı Ceza Yargılamaları Usulü Yasasının 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte olan 305. maddesi uyarınca, ceza mahkemelerince verilen; “iki milyar liraya kadar (iki milyar dâhil) para cezasına dair olan hükümler, yukarı sınırı on milyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri ile bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler” ayrık olmak üzere temyiz yasa yoluna tabidir.

Anılan düzenlemeyle ceza yargılama sistemimizde temyiz yasa yolu yalnızca hükümler için kabul edilmiş, hükümler de 5271 sayılı Yasanın 223. maddesinde “beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbiri, davanın reddi veya düşmesi, adlî yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararı” olarak gösterilmiştir. Yasada hükümler sınırlı olarak sayılmış ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları ise hükümler arasında gösterilmemiştir. Bu nedenle hüküm niteliğinde olmayan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının temyiz yasa yolu ile incelenmesi olanağı da bulunmamaktadır. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı başvurulabilecek yasa yolu ise, 5271 sayılı Ceza Yargılaması Yasanın 231. maddesinin 12. fıkrasında açıkça “itiraz” olarak belirtilmiştir.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının hüküm niteliğinde olmadığı ve temyiz yasa yolu ile incelenmelerine de olanak bulunmadığı açıklandıktan sonra, kısa karar ile gerekçeli karara da değinilmesi ve duruşmada tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğunda hangisine değer verilmesi gerektiğinin de belirlenmesi gerekmektedir.

5271 sayılı Yasanın 232. maddesinin 3. fıkrasında “hükmün gerekçesi, tümüyle tutanağa geçirilmemişse açıklanmasından itibaren en geç on beş gün içinde dava dosyasına konulur”

Aynı Yasa maddesinin 6. fıkrasında ise, “hüküm fıkrasında, 223 üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir” düzenlemesine yer verilmiştir.

Ceza Genel Kurulunun yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere; ceza yargılaması işlemleri, onlara belge kanıtı değerinin tanınması amacıyla duruşmada okunarak tutanaklara yansıtılmakta ve yetkililerce imzalanarak resmi belge niteliğine kavuşturulmaktadır. Gerekçeli karar, duruşma tutanağının devamı niteliğinde bulunup, onun hükümlerine tabidir.

Nitekim Ceza Genel Kurulunun 27.03.1995 gün ve 53–82, 09.05.1994 gün ve 119–145 ile 02.03.2004 gün ve 29–63 sayılı kararlarında da bu husus açıkça vurgulanmıştır.

Nitekim Ceza Genel Kurulunun 27.03.1995 gün ve 53–82, 09.05.1994 gün ve 119–145 ile 02.03.2004 gün ve 29–63 sayılı kararlarında da bu husus açıkça vurgulanmıştır.

Bu konu öğretide de değerlendirilmiş, “hüküm fıkrasının tutanağa geçirilip okunmasından sonra gerekçenin hazırlandığı hallerde, hükmün duruşma tutanağından bağımsız biçimde tekrar yazılması, başlık kısmının yasaya uygun olarak düzenlenmesi ve duruşmada hazır bulunanların (hâkim, savcı, kâtip) adlarına yer verilmesi gerektiği” belirtilmiştir. (Prof. Dr. Nur Centel–Doç. Dr. Hamide Zafer, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. bası, 2010, s.709)

Bu durum karşısında hükmün esasını oluşturan kararın, duruşmada tefhim edilerek hukuken geçerlilik kazanan kısa karar olduğunun kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Duruşmada tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki, hükmün infazında karışıklığa neden olabilecek bir hukuka aykırılıktır. Gerekçeli kararın, tefhim olunan kısa karar ile çelişki doğuracak şekilde yazılması, tefhimle geçerli hale gelerek hükmün esasını oluşturan kısa kararın sıhhatinin zedelenmesine yol açabilecek ise de, çelişkili durumlarda itibar edilmesi ve infaza esas alınması gereken, tefhimle geçerli hale geldiğinde hiçbir kuşku bulunmayan kısa karar olduğundan, hükmün tabi olduğu yasa yolunun da kısa karara göre belirlenmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde;

Yerel mahkemece, hükmün esasını oluşturduğunda hiçbir duraksama ve kuşku bulunmayan kısa kararda, sanık hakkında TCY’nın 141, 62 ve 51. maddeleri uyarınca on ay hapis cezasına ve ertelemeye hükmolunmuş, hükmün tabi bulunduğu yasa yolu da temyiz olarak gösterilmiştir. Gerekçeli kararın, tefhim olunan kısa kararla çelişki doğuracak şekilde yazılması ve hükmün tabi olduğu yasa yolunun itiraz olarak gösterilmesi, hükmün temyiz edilebilirlik niteliğini ortadan kaldırmayacağından, Özel Dairece katılan vekilinin dilekçesi temyiz niteliğinde kabul edilip, itiraz merciinin kararı kaldırılarak hükmün esasının incelenmesi gerekmektedir.

Bu itibarla, haklı nedenlere dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazın kabulüne, Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin itirazın reddi kararı ile Özel Dairenin iade kararının kaldırılmasına,  hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.11.2008 gün ve 1071 sayılı ret kararı ile Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 07.12.2010 gün ve 25024–32889 sayılı iade kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.03.2012 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.