muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/22981, Karar No: 2015/13427, Tarih: 01.07.2015

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur.

Yazılı şekil, ayrıca açıklık, aleniyet ve ispat fonksiyonu haizdir. Yazılı şekil, 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi uyarınca yapılacak fesihler için geçerlilik şartı olarak aranmaktadır. Madde uyarınca, işveren fesih bildirimini yazılı yapmak zorunda olduğu gibi fesih sebeplerini de yazılı olarak göstermek zorundadır. Buna karşılık, aynı Kanun’un 25. maddesinde öngörülen işverenin haklı sebeple derhal feshinde yazılı şekil şartı aranmamaktadır. “Geçerli bir sebep” yazılı fesih bildirimi ile belirtme zorunluluğu, iş güvencesi kapsamı içindeki işçiler için zorunludur.

4857 sayılı Kanun’un 19. maddesinde öngörülen yazılı şekil şartına uymamak feshi geçersiz kılar. Yazılı fesih bildiriminde, fesih açık ve kesin sebebinin gösterilmemesi, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesi anlamında feshin geçersizliği sonucunu doğurur. İşverenin fesih iradesi açık ve kesin olarak ortaya konulmalıdır. Kullanılan ifade o kadar açık ve seçik olmalı ki, işçi açısından, iş sözleşmesinin sona erdirildiği açıkça anlaşılır olmalıdır. Fesih bildiriminde, sözleşmeyi sona erdirme iradesi yanında ayrıca, sona erme zamanı da yeteri kadar açık ve yanlış anlaşılmaya sebebiyet vermeyecek şekilde ifade edilmiş olmalıdır. Sadece fesih bildiriminin değil fesih sebeplerinin de yazılı olması ve işverence fesih bildirimi ile gerekçelerini kapsayacak şekilde altının imzalanması gerekir. İşveren, fesih bildiriminde gösterdiği fesih sebebi ile bağlıdır. İşe iade davasındaki savunmasında ilaveten başka bir sebep ileri süremeyeceği gibi bu sebepten farklı bir sebebe dayanamaz.

Dosya içeriğine göre davalı işveren davacı işçinin iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi uyarınca Yönetim Kurulu kararı ile feshetmiştir. Fesih bildirimine yönetim kurulu kararı eklenmediği gibi yönetim kurulunun kararının ne olduğu açıkça yazılmamış, fesih bildirimi yazılı yapılmasına rağmen fesih sebebi açık kesin olarak belirtmemiştir. Fesih sebebinin açık ve kesin olarak belirtilememesi, yapılan fesih işlemini geçersiz kılar. Bu nedenle yapılan fesih bildirimi İş Kanununun 19. maddesindeki şekli usule uygun olmadığından başka hususların incelenmesine de gerek bulunmamaktadır.

Bu tespitler karşısında Dairemizin, 14/08/2014 tarihli mahkeme kararının bozulmasına ilişkin 28/01/2015 tarihli kararının maddi hataya dayandığı anlaşılmakla davacının maddi hatanın düzeltilmesi talebi kabul edilmeli Dairemiz kararı ortadan kaldırılmalı, davalı vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile mahkemenin 14/08/2014 tarihli kararı onanmalıdır.

Bu tespitler karşısında Dairemizin, 14/08/2014 tarihli mahkeme kararının bozulmasına ilişkin 28/01/2015 tarihli kararının maddi hataya dayandığı anlaşılmakla davacının maddi hatanın düzeltilmesi talebi kabul edilmeli Dairemiz kararı ortadan kaldırılmalı, davalı vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile mahkemenin 14/08/2014 tarihli kararı onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının maddi hatanın düzeltilmesi talebinin kabulüyle; mahkeme kararının bozulmasına ilişkin Dairemizin 28/01/2015 tarihli, 2014/17131 Esas, 2015/776 Karar sayılı kararının ortadan kaldırılmasına, davalının temyiz itirazlarının reddiyle mahkemenin 14/08.2014 tarihli 2014/60 Esas, 2014/44 Karar sayılı kararının yukarıda belirtilen nedenlerle ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 01.07.2015 gününde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15064, Karar No: 2015/6122, Tarih: 05.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/15064 E.  ,  2015/6122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/143359

MAHKEMESİ : Karaman 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2012

NUMARASI : 2012/808 (E) ve 2012/1026 (K)

SUÇ : Mala zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kavga olayına karışan sanığı adli işlem yapılmak üzere polis merkezine davet eden katılan polis memurlarına sanığın “niye geldiniz a... koyduğumun çocukları, size ne oluyor lan, o... çocukları, lan sizi öldüreceğim” dediği ve katılan polis memurlarından M.. K..’yi basit tıbbi müdahale gerektirecek, diğer polis memuru M.. A..’ın burnunda kırık oluşturacak biçimde yaraladığı, ekip aracının nezarethane kısmındaki lambaları tekme atarak kırdığı ve nezarethane demirlerini eğdiği iddia ve kabul edilen somut olayda;

1- Görevi yaptırmamak için direnme ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Sanığın görevi yaptırmamak için direnme ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçlarını işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

İddianamede, sanığın olay günü katılan M.. A..’a karşı ikinci derece kemik kırığı oluşturacak biçimde yaralama suçunu işlediğine ilişkin açık ve kapsamlı anlatım bulunması ve yerel mahkemece bu bağlamda ek savunma alınarak neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamede ilgili suç yönünden açılmış bir kamu davası bulunmadığından bahisle bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Hakaret suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Sanığın görevli katılan polis memurlarına yönelik tahkir edici sözlerle hakaret suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hapis cezasından uygulama yapılırken, 1 yıl 9 ay hapis cezası 1/4 oranında artırıldığında 1 yıl 14 ay 7 gün yerine 2 yıl 2 ay 7 gün olarak fazla belirlenmek suretiyle sonuç cezanın fazla tayin edilmesi,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hapis cezasından uygulama yapılırken, 1 yıl 9 ay hapis cezası 1/4 oranında artırıldığında 1 yıl 14 ay 7 gün yerine 2 yıl 2 ay 7 gün olarak fazla belirlenmek suretiyle sonuç cezanın fazla tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki 2 yıl 2 ay 7 gün ibaresi çıkartılarak yerine, 1 yıl 14 ay 7 gün ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3- Mala zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne gelince;

Sanığın tekme atarak polis aracına zarar verdiği anlaşıldığından kamu malına zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/1 maddesinde yapılan değişikliğe göre, öngörülecek ceza miktarının üst

sınırının altı yıldan dört yıla indirilmesi ve sanık hakkında hüküm kurulurken alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tertip edilmesi karşısında söz konusu kanun değişikliğine göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6116, Karar No: 2019/13145, Tarih: 25.12.2019

**13. Hukuk Dairesi         2019/6116 E.  ,  2019/13145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 02.05.2019 tarihli, 2018/6978 Esas, 2019/7643 Karar sayılı "adli yardım talebinin reddine" dair ilamına davalı tarafından itiraz edilmekle, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

. .. 9. İcra Hukuk Mahkemesinin 10.04.2015 tarih, 2015/287 Esas, 2015/273 sayılı kararı, davalı tarafından adli yardım talebinde bulunularak temyiz edilmesi üzerine Yangıtay 12. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonucunda 02.05.2019 tarih, 2018/6978 Esas, 2019/7643 Karar sayılı ilamla, adli yardım talebinde bulunan tarafın, adli yardım talebini mali durumunu göstermeye yeterli belgeye dayandırmadığından, adli yardım talebinin reddine, temyiz harcının tamamlanması için HUMK’nun 434. maddesi gereğince işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline geri çevrilmesine itiraz yasa yolu açık olmak üzere karar verilmiş, davalı tarafından bu karara itiraz edilmesi üzerine dosya Dairemize gönderilmiştir.

Dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin davalının adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan davalının yerinde olmayan itirazının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay 12. Hukuk Dairesince davalının adli yardım talebinin reddine ilişkin vermiş olduğu karara yapılan itirazın 6100 sayılı HMK.’nun 337. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın Yargıtay 12. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 25/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16524, Karar No: 2015/9416, Tarih: 24.12.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/16524 E.  ,  2015/9416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın bilgisi dahilinde atanan zorunlu müdafinin yüzüne karşı verilen kararın müdafi tarafından temyiz edilmediği gibi, sanığa ayrıca yapılan tebliğinde sanık açısından yeniden temyiz süresi başlatmayacağının anlaşılması karşısında,

Sanığın yokluğunda atanan müdafinin yüzüne karşı 26/03/2013 tarihinde verilerek usulüne uygun olarak tefhim edilen hükmün 1412 sayılı CMUK'un 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 18.04.2013 tarihinde sanık tarafından yapılan temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 24/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3928, Karar No: 2017/8078, Tarih: 20.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/3928 E.  ,  2017/8078 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davalılar ... ve... hakkındaki davaların reddine, diğer davalılar hakkındaki davaların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ile davalı ... vekilleri ve davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacı Kurum, 19.08.2009 tarihli iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin rücuan tahsilini talep etmiş olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'dur.

5510 sayılı Kanun'un iş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21'inci madde hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün, olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumu'na karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanun'un 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverinin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Dosya kapsamında mahkemece, işin alındığı TEAŞ ile davalılar ve davalıların kendi aralarındaki ilişkinin niteliği, asıl işverenlik-alt işverenlik ilişkisi bulunup, bulunmadığı araştırılıp, irdelenmemiştir.

Mahkemece, açıklanan hususlar çerçevesinde öncelikle işin alındığı TEAŞ ile davalılar ve davalıların kendi aralarındaki ilişkinin niteliği, asıl işverenlik-alt işverenlik ilişkisi bulunup, bulunmadığı irdelenip, belirlenmeli ve olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden bu çerçevede yeniden uygun bir kusur raporu alınmalı, varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

2-Davalılar ..., ...,... ve ... ceza dosyasında sanık olarak yargılanmış olup ...’in asli kusurlu olduğu diğer davalıların tali kusurlu oldukları, kazalı sigortalının kusursuz olduğu tespit edilmiş olup ...,... ve ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, ... hakkında verilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir. Ceza dosyasında hükme esas alınan kusur raporu ile eldeki davada hükme esas alınan kusur raporu arasında çelişki ortaya çıkmakla, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak, ortaya çıkan çelişki de giderilmeli ve hasıl olacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, öngörülen ilkeler gereğince uzman bilirkişi heyetinden yeniden yöntemince rapor aldırılarak davalıların kusur oranına göre sorumluluğu belirlendikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum ile davalı ... vekilleri ve davalı ...’in bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ... ve davalı ...'e iadesine, 20/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14467, Karar No: 2013/17884, Tarih: 12.12.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/14467 E.  ,  2013/17884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen yoksulluk nafakasının kaldırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların ... 15/06/2009 tarihli kararı ile anlaşmalı olarak boşandıklarını, kararın kesinleştiğini, anlaşmalı boşanmaya ilişkin süreçte, davalının başka biriyle yaşamaya başladığı duyumunu aldığını, bir an önce boşanabilmek için davalıya 800 TL nafaka vermeyi kabul ettiğini, davacının boşanmadan sonra kendisine ait kuaför salonunu devrettiğini, kredi borçlarını ödeyemediğini, yüksek miktarda borcu olduğunu iddia ederek yoksulluk nafakasının kaldırılmasını mümkün olmadığı takdirde miktarının düşürülmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, sözleşme yapıldığı zamandaki şartların davacı yönünden olağanüstü şekilde ağırlaşması veya hakkaniyetin yoksulluk nafakasının kaldırılmasını gerektirmesi hallerinin gerçekleşmesinin sözkonusu olmadığı kanaatine varıldığından bu sebeple nafakanın dava tarihinden geçerli olarak tamamen kaldırılması veya azaltılması talebi yerinde görülmediği, ilgili sağlık kurulu raporu ve davalının hamileliğinin başlangıç tarihi dikkate alındığında yoksulluk nafakasının 03/03/2012 tarihi itibariyle kaldırılması şartlarının oluştuğu sonuç ve kanaatine varıldığından TMK 176/3. maddesi gereğince yoksulluk nafakasının 03/03/2012 tarihinden itibaren kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK’nun 176/3.maddesi uyarınca; irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi ya da taraflardan birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması, yoksulluğunun ortadan kalkması ya da haysiyetsiz hayat sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır.

....

Davacı taraf, boşanma davası aşamasında davalının başka biri ile yaşadığı duyumunu aldığını, bu nedenle bir an önce boşanmanın gerçekleşmesi için nafaka ödemeyi kabul ettiğini dava dilekçesinde belirtmiştir. Davalının başka birisiyle yaşadığı, ondan hamile kaldığı, akabinde de resmi olarak evlendiği anlaşıldığından yoksulluk nafakasının dava tarihinden itibaren kaldırılması gerekirken,davalının hamileliğinin başladığı tarihten itibaren kaldırılması doğru görülmemiş, bozmayı gerktirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2008/2356, Karar No: 2008/3595, Tarih: 25.03.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/2356 E.  ,  2008/3595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, 355 parsel sayılı taşınmazın devir bedelinin tespiti ile Hazine adına tescili istenilmiş, yargılama sırasında davacı tarafça dava konusu taşınmazın ... alanı kapsamında kaldığından kaydının terkinine karar verilmesi isteminde bulunulmuştur. Mahkemece davanın kabulü ile devir bedelinin 5.639 YTL olarak tespiti ile taşınmazın tamamının tapudan terkinine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dava 2942 sayılı Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 30. maddesi hükmüne göre açılmış olup ortada bir kamulaştırma değil iki kamu tüzel kişisi arasındaki devir bedelinin tespiti olduğu halde gerekçeli kararın hüküm fıkrasında devir bedeli yerine kamulaştırma bedeli olarak yazılması, ayrıca taşınmazın tamamının tapudan terkinine denilmekle yetinilip ne için terkin edildiğinin belirtilmemiş olması, doğru değil ise de kararın infazında duraksamaya yol açacak yukarıdaki hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden mahkeme kararının hüküm fıkrasının 1 nolu bendindeki "kamulaştırma" sözcüğünün "devir" olarak düzeltilmesine "tamamının" sözcüğünden sonra gelmek üzere "baraj gölü alanı olarak" sözcüklerinin yazılarak hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 25.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8244, Karar No: 2015/9584, Tarih: 09.09.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/8244 E.  ,  2015/9584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/12/2013

NUMARASI : 2010/1080-2013/778

Davacı M.. M.. vekili Avukat Birsel tarafından, davalı Y.. Ç.. aleyhine 20/12/2010 gününde verilen dilekçe ile fazladan yapılan ödeme nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 31/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, fazladan yapılan ödeme nedeniyle tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından, dava konusu olayla ilgili olarak Özel Ö. L. Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi'nde görevli müdür ve öğretmenler hakkında dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlaması ile Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/313 esas ve 2012/329 karar sayılı dosyası üzerinden ceza davası açıldığı ve dosyanın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 53. (6098 sayılı TBK’nın 74.) maddesi gereğince hukuk hâkimi ceza mahkemesinin kararı ile bağlı değilse de; ceza mahkemesince belirlenecek maddi vakıalar hukuk hâkimi yönünden de bağlayıcıdır. Bu nedenle; Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/313 esas ve 2012/329 karar sayılı ceza dosyasının sonucu beklenmeli ve varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeden karar verilmesi doğru bulunmamış, temyiz edilen kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle taraflar yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.