muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4528, Karar No: 2023/2550, Tarih: 26.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/4528 E.  ,  2023/2550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR :Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, Kasten yaralama, Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Dinar Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02.12.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca; kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca; tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Dinar Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, 110 uncu maddesi, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin üçüncü fıkrası ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına; kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin üçüncü fıkrası ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına; tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin üçüncü fıkrası ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3.740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz isteği; suçların sübutuna, suç işleme kastı bulunmadığına, usul ve yasaya aykırı kararlar verildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz isteği; suçların sübutuna, suç işleme kastı bulunmadığına, usul ve yasaya aykırı kararlar verildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İncelemeye konu olay; sanık ile mağdurenin olay öncesinde aralarında gönül ilişkisi bulunduğu ancak ayrılmış oldukları, sanığın mağdureyi telefonla arayıp tehdit ettiği, olay günü ise mağdurenin çalıştığı güzellik merkezine giderek mağdureye "neden telefonlarıma cevap vermiyorsun" dediği ve yine tehdit ettiği, mağdurenin telefonunu eline alıp baktığı sırada, mağdurenin telefonunu sanıktan almak için hamle yaptığı ancak sanığın mağdurenin kolunu arkadan çevirip itmesi sonucunda mağdurenin sırtının koltuk kenarına gelmesi sonucunda nefes almakta güçlük çektiği, sanığın mağdurenin üzerine yürümesi üzerine mağdurenin korkup lazer odasına girip kendisini kilitlemeye çalıştığı ancak sanığın da arkasından gelerek kapıyı itip odaya girdiği kapıyı içeriden kilitleyip anahtarı cebine koyduğu, mağdurenin sırtındaki ağrıdan ağlayıp kendisini dışarı çıkarmasını istediği ancak sanığın kapıyı açmadığı, odada yaklaşık 10 dakika kaldıkları, mağdure fenalaşınca sanığın kapıyı açıp mağdureyi odadan çıkartarak yüzünü lavaboda yıkayıp oradan ayrıldığı, mağdurenin ise alt kat komşusuna giderek taksi çağırmasını istemesi ile hastaneye gitmesi, iddiasına ilişkindir.

2. 05.09.2015 tarihli İhbar Tutanağı'na göre; hastane yetkililerinin kolluk birimini arayarak durumu ihbar ettiği, anlaşılmıştır.

3. 05.09.2015 tarihli Dinar Devlet Hastanesi Raporu ve 09.10.2015 tarihli Isparta Devlet Hastanesi Raporu'na göre, mağdurenin yapılan muayenesinde; taraks BT'de sağ parsiyel pnömotoraks belirlendiği, akciğer ekspanse olduğu, minimal pnömotoraks görünümü izlendiği, göğüs boşluğunda hava birikimi nedeniyle yaşamı tehlikeye soktuğu, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı, duyularından veya organlarından birinin zayıflamasına veya işlevinin yitirilmesine neden olmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında kasten yaralama ve tehdit suçlarından kurulan hükümler yönünden

1. 05.09.2015 tarihli Dinar Devlet Hastanesi Raporu ve 09.10.2015 tarihli Isparta Devlet Hastanesi Raporu'na göre, mağdurenin yaralanmasının yaşamı tehlikeye sokan nitelikte olduğu gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin birinci fıkrasının d bendinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır

2. Katılanın anlatımını doğrulayan yaralanmasına ilişkin Adli muayene Rapor'ları ve sanığın tevilli ikrarı karşısında, sanık müdafiin bu yöndeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

2. Katılanın anlatımını doğrulayan yaralanmasına ilişkin Adli muayene Rapor'ları ve sanığın tevilli ikrarı karşısında, sanık müdafiin bu yöndeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden

1. Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

A. Tüm dosya kapsamına göre; sanık ile mağdurenin olay öncesinde aralarında gönül ilişkisi bulunduğu ancak ayrılmış oldukları, sanığın mağdureyi telefonla arayıp tehdit ettiği, olay günü 11.00 sıralarında mağdurenin çalıştığı güzellik merkezine giderek mağdureye "neden telefonlarıma cevap vermiyorsun" dediği, mağdurenin de karşılık olarak "seni ilgilendirmez" dediği, sanığın "senin ağzını burnunu kırarım" diyerek masa üzerinde bulunan mağdureye ait telefonu eline alıp baktığı sırada, mağdurenin telefonunu sanıktan almak için hamle yaptığı ancak sanığın mağdurenin kolunu arkadan çevirip itmesi sonucunda mağdurenin sırtının koltuk kenarına gelmesi sonucunda nefes almakta güçlük çektiği, mağdurenin sanıktan aldığı telefonunu balkondan dışarı attığı, bunun üzerine sanığın mağdurenin üzerine doğru yürüdüğü, mağdurenin de korkarak lazer odasına girip kendisini kilitlemeye çalıştığı ancak sanığın arkasından gelerek kapıyı itip odaya girdiği kapıyı içeriden kilitleyip anahtarı cebine koyduğu, mağdurenin sırtındaki ağrıdan ağlayıp kendisini dışarı çıkarmasını istediği ancak sanığın kapıyı açmadığı, odada yaklaşık 10 dakika kaldıkları, mağdure fenalaşınca sanığın kapıyı açıp mağdureyi odadan çıkartarak yüzünü lavaboda yıkayıp oradan ayrıldığı, mağdurenin ise alt kat komşusuna giderek taksi çağırmasını istemesi ile hastaneye gittiği anlaşılmakla; sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamında cebir, tehdit kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası üzerinden tayin edilmesi,

B. Kabul ve uygulamaya göre de;

B. Kabul ve uygulamaya göre de;

Adli Muayene Rapor'ları ve mağdurenin beyanları karşısında; sanığın mağdureyi yaşamı tehlikeye sokan ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ölçüde yaralayarak, mağdureyi olay yerinde bırakıp ayrıldığı anlaşılmakla; 5237 sayılı Kanun'un 110 uncu maddesinde düzenlenen ''mağdurun şahsına zararı dokunmaksızın, güvenli bir yerde serbest bırakma'' şartlarının gerçekleşmediği ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulları oluşmadığı gözetilmeden, uygulanması suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık hakkında kasten yaralama ve tehdit suçlarından kurulan hükümler yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Dinar Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18.02.2016 tarihli kararında, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştiri konusu husus dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Dinar Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18.02.2016 tarihli kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 26.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1684, Karar No: 2012/4631, Tarih: 28.05.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/1684 E.  ,  2012/4631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : PENDİK 1. İCRA MAHKEMESİ

Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçundan sanık ...'in beraatine, tazminat isteminin reddine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle dosya, Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca istem gibi ONANMASINA, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5064, Karar No: 2016/3298, Tarih: 14.03.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/5064 E.  ,  2016/3298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 06/04/2010 gününde verilen dilekçe ile 6831 sayılı Kanun'a aykırılık nedeni ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/09/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... ve davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 6831 sayılı Orman Kanunu’na muhalefet nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 07/04/2009 tarihinde düzenlenen suç tutanağına göre davalının orman alanından açma yaptığını belirterek uğramış olduğu maddi zararın tazminini talep etmiştir.

Mahkemece, davalıların işgal ve faydalanma eylemi gerçekleştirerek idareyi zarara uğrattıkları belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; davalı ...'in... Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/529 esas, 2013/546 karar sayılı dosyasında yapılan yargılama sonunda 6831 sayılı Kanun'un 93/1. maddesi uyarınca işgal ve faydalanma suçundan mahkumiyetine hükmedildiği, aynı Kanun'un 93/2 maddesi uyarınca da eylemin kesinleşmiş orman sınırları içinde gerçekleşmesi nedeni ile artırım uygulanarak verilen cezanın temyiz edilmeden kesinleştiği, artırım maddesinin yeniden açma sureti ile işgal ve faydalanmadan dolayı olmadığı anlaşılmaktadır.

Davaya konu orman alanında davalının açma yaptığına ve ağaç kestiğine dair hakkında kesinleşmiş bir mahkûmiyet hükmü olmadığı gibi bu hususta dosya kapsamında ispata yeter nitelikte delil de bulunmamaktadır. Ceza dosyasında yapılan keşif sonucunda; davaya konu yerde ağaç kesme ve diri örtü sökme olmadığı, davalının açma yapmaksızın işgal ve faydalanmada bulunduğu belirlenmiştir. Şu halde; davalının 6831 sayılı Kanun'un 114. maddesi uyarınca ağaçlandırma giderinden sorumluluğuna karar verilemez. Açıklanan nedenlerle davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6341, Karar No: 2015/200, Tarih: 19.01.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/6341 E.  ,  2015/200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İle davalılar ... vs. arasındaki davadan dolayı ... Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 25.04.2013 gün ve 2008/353-2013/275 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmiş, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya gelmiş dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit istemine ilişkindir.

Davada, . ... Müdürlüğü'nün 2005/16928 sayılı dosyası ile girişilen icra takibinden dolayı borçlu olunmadığının tespiti istenmiş, mahkemece davanın kabulüne, ... İcra Müdürlüğü'nün 2005/16928 sayılı dosyası ile girişilen icra takibinde davacının davalılara 460.000,00 TL asıl alacak ve 98.643,00 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 558.643,00 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, karar davalı ... mirasçıları ..., ..., ..., ... ve ... vekilleri avukat ... ile davalı ... tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Davalı ... mirasçıları ..., ..., ..., ... ve .... vekilleri avukat ... temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuş, bu nedenle de temyiz harç ve masraflarını yatırmamıştır.

Adli yardım talebi kanun yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı HMK'nın 336/3. maddesi uyarınca davalıların adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtay’a aittir.

Adli yardım 6100 sayılı HMK'nın 334 vd. maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre adli yardımın şartları “ödeme gücünden yoksun olma” ve "talebin açıkca dayanaktan yoksun olmaması" dır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması (m. 334/1) ve adli yardım talebinde bulunan kimsenin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren malî durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir (m. 336/2). Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Somut olayda adli yardım talebinde bulunan davalılar delil olarak ... İl Müdürlüğü tarafından davalılar ... ve ...'a gönderilmiş ödeme emirlerini ve ... Mahallesi Muhtarlığı tarafından bu davalılar hakkında verilen iki adet fakirlik ilmuhaberini ibraz etmişlerse de bu belgeler içerikleri ve mahiyetleri itibariyle adli yardım talebinin kabulü için yeterli bulunmamaktadır. Diğer davalılar ..., .... ve ... ile ilgili olarak ise herhangi bir delil ibraz edilmemiştir. Adli yardım talebinde bulunan davalılar adli yardım koşullarının oluştuğunu kanıtlayamadıklarından taleplerinin reddi gerekmiştir.

6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesinin yollamasıyla uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK'nın 434/III. maddesinde temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamının ödeneceği, bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa kararı veren hakim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek 7 günlük kesin süre içinde tamamlanması gerektiği, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirileceği, verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verileceği düzenlenmiştir. Adli yardım talebinin reddine dair Yargıtay kararının kesinleşmesi halinde adı geçen davalıların temyiz itirazlarının incelenebilmesi için HUMK'nın 434/III. maddesine göre işlem yapılarak temyiz harç ve masraflarının tamamlatılması gerekmektedir.

Diğer yandan temyiz incelemesinin yapılabilmesi için ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/161 esas sayılı dosyanın incelenmesi de gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1-Davalı ... mirasçıları ..., ..., ..., ...ve ...'nın adli yardım taleplerinin reddine,

2-Kararın adı geçen davalıların vekiline tebliğine,

3-HMK’nın 6459 sayılı Yasayla değişik 337/2 maddesi uyarınca bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edilebileceğine,

4-İtiraz dilekçesi verilmesi halinde dosyanın HMK’nın 6459 sayılı Yasayla değişik 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli ... Hukuk Dairesi Başkanlığı’na gönderilmek üzere Başkanlığımıza gönderilmesi,

5-Kararın kesinleşmesi halinde temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılması için 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesinin yollamasıyla uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK’nın 434/III. maddesi uyarınca işlem yapılmasına,

6-... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/161 esas sayılı dosyasının mahkemesinden istenerek dosyaya eklenmesine,

Yukarıdaki bentler uyarınca işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7713, Karar No: 2018/5573, Tarih: 12.09.2018

**14. Hukuk Dairesi         2016/7713 E.  ,  2018/5573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 09.09.2014 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16.02.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davacı, paydaşı bulunduğu 145 ada 7 parsel sayılı taşınmaz lehine, 138 ada 2 ve 4 parsel sayılı taşınmazlar üzerinden geçit hakkı kurulmasını talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davacının taşınmazı ile kendi taşınmazı arasında dere olduğunu, dava açıldıktan sonra davacı tarafından hiç bir kurumdan izin ve onay almadan dere üzerine köprü yapıldığını, kesintisizliğin sağlanmadığını başka alternatiflerin değerlendirilmesini ve davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının hissedarı olduğu, 145 ada 7 sayılı parsel lehine davalı ... adına kayıtlı 138 ada 2 parsel sayılı taşınmazın Fen Bilirkişisi raporu ve ek 2 krokisinde "B" harfi ile gösterilen 98,50 m2 lik kısmı ile davalı ... adına kayıtlı 138 ada 4 parsel sayılı taşınmazın aynı raporda "C" harfi ile gösterilen 122,88 m2 lik kısmında geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır..

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır.

Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle ... alanlarında, nihayet bir ... aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3m) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle ... alanlarında, nihayet bir ... aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3m) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artırarak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni ... Sicil Tüzüğünün "irtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili" başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince, davacının paydaşı olduğu lehine geçit hakkı tesisi istenen 145 ada 7 parsel sayılı taşınmaz yararına, davalılara ait 138 ada 2 ve 4 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde geçit hakkı tesis edilmiş ise de, lehine geçit hakkı tesis edilen taşınmaz ile yükümlü taşınmazlar arasında dere bulunması ve bu dere üzerine davacı tarafından yapılan köprünün projesiz ve onaysız olması nedeni ile geçit yerinin kesintisizliği sağlanabilmiş değildir. Bu durum geçit yerlerinin kesintisiz olarak genel yola bağlanmasını amaçlayan kesintisizlik ilkesine aykırıdır.

Dere yatakları kural olarak Türk Medeni Kanununun 715. maddesi kapsamına giren devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerdendir. Bu özelliği itibariyle de kamu malıdır. Kamu malı niteliğinde olan bir yerin, kişinin özel istifadesine terki olanaklı değildir. Kısaca belirtmek gerekirse, dere yatağı üzerinden geçit kurulamaz. Kaldı ki geçit davalarındaki amaç, yol ihtiyacı içinde bulunan bir taşınmazın, kesintisiz olarak genel yola ulaşımını sağlamaktır. Dere yatağı tapuya tescil edilmiş bir yer olmadığından bu şekilde kurulan geçitle kesintisizlik ilkesi de ihlal edilmiş olur.