muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9567, Karar No: 2017/4179, Tarih: 25.09.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/9567 E.  ,  2017/4179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Basit cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 19.03.2012 muayene tarihli raporda mağdurenin vereceği ifadelere ancak ana hatları ve kuvvetli delillerle desteklendiği takdirde itibar edileceğinin belirtilmesi, olayın mağdurenin babası olan ...'nin sanığı yaralaması üzerine yaklaşık üç sonra intikal ettirilmesi, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında mağdurenin soyut iddiası dışında sanığın cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşıldığından, müsnet suçlardan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15261, Karar No: 2014/17343, Tarih: 16.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/15261 E.  ,  2014/17343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/02/2011

NUMARASI : 2010/550-2011/60

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Bir davanın tarafları (veya taraflardan biri) o dava­da gerçekten (davacı veya davalı olarak) taraf sıfatına sahip değilse, mahkeme, taraf sıfatına haiz olmayan kişi yönünden, dava konusu hakkın esası (mevcut olup olmadığı) hakkında inceleme yapıp karar veremez.

Mahkeme, davanın sıfat (husumet) yokluğundan reddine karar verir. Kimin işçi ve işveren olduğu, İş Kanunu'nun kapsamında bulunduğu, maddi hukuk sorunu olup, husumet çerçevesinde "sıfat"a ilişkin bu sorunun hâkim tarafından kendiliğinden "resen" nazara alınması gerekir. Diğer taraftan özellikle davalının taraf sıfatı olup olmadığında yanılgı, bir başka anlatımla husumetin tevcihinde hata yapılması halinde, dava husumetten reddedilmemeli, davacıya dava dilekçesini taraf olan davalıya yöneltme olanağı tanınmalıdır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 124/4 maddesi uyarınca “Dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya dayanıyorsa, hâkim karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği talebini kabul edebilir”.

Somut olayda, dava dilekçesinde davanın M. Sağlık ve Eğitim Kurumları İşletmeleri A.Ş. açıldığı ancak tırnak içinde Ö. M.Hastanesi olarak davalının gösterildiği, hastanenin adresinin adres olarak belirtildiği, tebligatın Ö.M. Hastanesini evrak yönetim sorumlusu H.İ. tarafından tebliğ alındığı anlaşılmıştır. Söz konusu hastane M. M. Sanayi A.Ş. tarafından işletilmektedir. Ticaret sicil kayıtlarına göre iki şirkette aynı adreste faliyet göstermektedirler. Davacı tarfından maddi hata sonucu davalı şirketin davalı gösterildiği, asıl amacın çalıştığı hastaneye dava açmak olduğu, davacı tarafın talebide dikkate alınarak dava dilekçesinin gerçek davalıya tebliğ edilerek taraf olarak davaya dahil edilmesi için davacı tarafa süre verilmesi, taraf olarak davaya M.M.Sanayi A.Ş. dahil edilirse işin esasına girilerek karar verilmesi gerekirken davanın pasif dava ehliyeti yokluğundan reddilmiş olması hatalıdır.

SONUÇ: Açıklanan sebepler ile temyiz edilen kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 16.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2019/2092, Karar No: 2019/4415, Tarih: 07.10.2019

**4. Hukuk Dairesi         2019/2092 E.  ,  2019/4415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

Yargılamanın yenilenmesini isteyen ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 04/08/2017 gününde verilen dilekçe ile yargılamanın yenilenmesinin istenmesi üzerine ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda davanın usulden reddine dair verilen 21/11/2017 günlü karara karşı davacının adli yardım talepli olarak istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; harç ve gideri yatırılmayan istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince verilen 28/03/2019 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi yargılamanın yenilenmesini talep eden davacı tarafından adli yardım talepli olarak süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, temyiz dilekçesi ile birlikte adli yardım isteminde de bulunmuştur. Adli yardım istemi kanun yoluna başvuru sırasında istendiğinden, 6100 sayılı HMK’nın 336/3. maddesi uyarınca davacının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

6100 sayılı HMK’nın 334. maddesinde “(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuka korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır” hükmü getirilmiştir. Aynı Kanun’un 336. maddesinde ise “(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delileri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali duruma ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dilekçeye ekli dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının 1993-2013 yılları arası SGK hizmet döküm listesini ve daha önce başkaca yargılama dosyalarında lehine verilen adli yardım isteminin kabulüne ilişkin kararları sunmuş ise de, adli yardım kararının hangi dava veya iş için verilmişse, sadece o dava veya iş için geçerli olacağı, zira her davada haklılık ve mali durum koşullarının ayrı ayrı değerlendirileceği, davacının temyiz harcını ödeme gücünden yoksun olduğunu ve adli yardım koşullarının oluştuğunu kanıtlayacak istemine mesnet belge sunmadığı ve adli yardım isteminin yukarıda belirtilen Kanun hükmünün

öngördüğü şartları taşımadığı anlaşıldığından, adli yardım isteminin kabulü mümkün olmayıp, reddi gerekmiştir.

Temyiz harç ve giderleri yönünden 6100 sayılı HMK 366. maddede yapılan yollama nedeniyle HMK 344/1 ve 346/2. maddeleri hükümlerinin temyizde de kıyasen uygulanması gerekir. 344. maddenin sonucu olarak; temyiz dilekçesi verilirken, temyiz kanun yoluna başvuru için gerekli harçlar ve tebliğ giderleri de dâhil olmak üzere tüm giderlerin ödenmesi gerekli olup, bunların hiç ödenmediği veya eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren mahkeme tarafından verilecek bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi hâlde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi, verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkemece başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekir. HMK hükümlerine göre temyizde de kıyasen uygulanması gereken 05/01/1949 tarih, 1944/2 esas, 1949/1 karar sayılı içtihadı birleştirme kararına göre bu kararı verme yetkisi temyize konu kararı veren mahkemeye ait olduğundan Yargıtayca bu karar verilemez. Mahkemece verilecek bu karara karşı temyiz yoluna başvurulması hâlinde, 346'ncı maddenin ikinci fıkrası hükmünün kıyas yoluyla uygulanması gerekir. Kıyas yoluyla uygulanacağı belirtilen 346/2. maddenin sonucu olarak ise; bu karara karşı tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilmesi mümkün olup, temyiz yoluna başvurulduğu ve gerekli giderler de yatırıldığı takdirde dosya, kararı veren mahkemece Yargıtaya gönderilecek, Yargıtay tarafından; bu karar yerinde görülmezse, ilk temyiz dilekçesine göre gerekli inceleme yapılacaktır.

Adli yardım talebinin reddine dair Yargıtay kararının kesinleşmesi halinde davacı ...’ın temyiz itirazlarının incelenebilmesi için yukarıda açıklanan şekilde işlem yapılarak temyiz harç ve masraflarının da tamamlatılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1) Davacının adli yardım talebinin REDDİNE,

2) Kararın davacıya tebliğine,

3) HMK’nın 6459 sayılı Kanunla değişik 337/2. maddesi uyarınca bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceğine,

4) Davacı tarafından adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz dilekçesi verilmesi halinde, dosyanın HMK’nın 11/04/2013 tarih ve 6459 sayılı Kanun'un 23. madesi ile değişik 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli Yargıtay 5. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmek üzere Başkanlığımıza gönderilmesine,

5) Adli yardım talebinin reddine ilişkin kararımızın itiraz edilmeyerek kesinleşmesi halinde ise, temyiz harç ve giderlerinin ikmal edilmesi için 6100 sayılı HMK’nın 366. maddesi yollamasıyla uygulanması gereken aynı Kanun'un 344. maddesi uyarınca işlem yapılmasına, (anılan hükümler uyarınca adli yardım isteminin reddi kararının tebliğ ile temyiz harç ve giderinin yatırılmaması halinde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verme görevi ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine aittir)

Yukarıda gösterilen nedenlerle gerekli işlemler tamamlandıktan sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 07/10/2019 gününe oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12820, Karar No: 2015/12124, Tarih: 20.10.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/12820 E.  ,  2015/12124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİOSMANPAŞA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/01/2014

NUMARASI : 2009/383-2014/7

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakanları S.. T..'in kayden maliki olduğu 309 parsel sayılı taşınmazını davalı oğlu S.. T..'e, 310 parsel sayılı taşınmazını ise kiracı olan diğer davalı K.. A..'a satış suretiyle temlik ettiğini, bilahare taşınmazların tevhit ve imar işlemlerine tabi tutulması ile oluşan 14870 parsel sayılı taşınmazda davalı Kadir'in payını satış suretiyle davalı Sedat'a devrettiğini, temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, payları oranında tapu iptali ve tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, temliklerin muvazaalı olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı S.. T.. vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi .........’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, mirasbırakanın çekişmeli taşınmazı kız çocuklarından mal kaçırmak amacıyla davalı oğluna temlik ettiği saptanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olduğuna göre; davalı S.. T..'in temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 7.684.50.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalı S.. T..'den alınmasına, 20.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11857, Karar No: 2016/9105, Tarih: 31.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/11857 E.  ,  2016/9105 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :TCK’nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın saat 00:10 sıralarında idaresindeki belediye otobüsü ile seyri sırasında su içerken, suyun genzine kaçması sebebiyle öksürmeye başlaması ve direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonrası kırmızı ışıkta beklemekte olan ticari taksiye arkadan çarpması sonucu takside yolcu olan katılanlardan ...’nin hayat fonksiyonlarını 3 derecede etkileyen kemik kırıkları oluşacak şekilde, ...’nin ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilir derecede yaralanmalarına neden olduğu olayda, sanığın tam kusurlu olduğunun tespit ve kabul edilmesi karşısında; iki sınır arasında temel ceza belirlenirken adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, alt sınırdan ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sanığın bir kişinin yaralanmasından sorumlu olduğuna ve eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 31/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14396, Karar No: 2015/22303, Tarih: 18.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/14396 E.  ,  2015/22303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 15.06.2006 tarihinde işe başladığını, başörtüsü kullandığı için 30.06.2014 tarihinde idareye çağrılarak iş akdinin şifahen feshedildiğini, bilahare gönderilen ihtarname ile yazılı olarak feshin bildirildiğini, işverence fesih yetkisinin keyfi olarak kullanıldığını ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 01.05.2008 tarihli iş sözleşmesi ile ..... de çalışmaya başladığını, aynı gün Personel Yönetmeliği’ni de imzaladığını ve işyeri kurallarının tebliğ edildiğini, Şirketin hisselerinin 01.06.2013 tarihinde dava dışı 3. kişilerce devralınarak hissedarının, yönetiminin değiştiğini, ticaret unvanının ise .... olarak değiştirilip yeni işyeri kuralları oluşturulduğunu ve çalışanlara tebliğ edildiğini, taraflar arasında imzalanan 01.05.2008 tarihli iş akdinde işyerinin personel yönetmeliğinin hizmet akdinin eki olarak kabul edeceğinin yer aldığını, 17.02.2014 tarihinde yürürlüğe giren Şirket İçi Yönetmeliğin “Kıyafet Prosedürü” başlıklı 5 inci maddesinde işyeri çalışanlarının uymakla yükümlü olduğu kıyafet kurallarının yer aldığını, bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihte personele tebliğ edilmesi için yapılan davet bildiriminde davacı haklı bir sebep sunmaksızın Yönetmeliği tebliğden imtina ettiğini, bunun üzerine savunma talep edildiğini, 24.02.2014 tarihli savunmada Yönetmelikteki örtü kullanılamaz ibaresinin anayasal özgürlüklerini kısıtladığı beyanında bulunduğunu, bu savunmanın haklı bir dayanağının bulunmadığını, davacının savunmasından da anlaşılacağı üzere Yönetmeliğin içeriğinden haberdar olduğunu, buna rağmen 27.06.2014 tarihinde işyeri kıyafet kurallarına aykırı olarak üretim sahasına girdiğinin tespit edildiğini ve tutanak altına alınarak savunmasının talep edildiğini, savunmasında yönetmelik ile getirilen başörtüsü yasağının anayasal özgürlüklerini kısıtladığını ve kendisinin baskı altında hissettiğini, bu konudaki rahatsızlığını uzun süre dile getirmesi karşısında bone takmasının istendiğini, bunun ise kendisini kısıtlandığını, arkadaşlarından tecrit edilmiş hissettirdiğini ve başörtü ile çalışmak istediğini açıkladığını, bu durumda davacının şirket içi yönetmeliğe aykırı davrandığının açık olduğunu, Şirketlerinin elektronik kart üreten bir firma olduğunu, üretim kapsamında yapılan işlerde kıyafetlerin sağlık ve iş güvenliği açısından üretime uygun olması gerektiğini, çalışanlarının üretim sahasına girerken sağlık sebebiyle özel önlük giymek ve ayakkabılarının dışına topuk bandı takmak zorunda olduğunu, aynı şekilde başörtüsü kullanmak istenmesi halinde Şirketin verdiği bonelerin kullanılmasının zorunlu olduğunu, aksi halde çalışanların takacakları başörtüleri elektrik geçirgenliğini sağlayamayacağından sağlıklarına zarar verebileceğini ve iş kazalarına sebep olabileceğini, bu sebeple Şirketin vereceği boneler dışında örtü, bandana, başörtüsü v.s

.s. kullanılmasının mümkün olmadığını, bu durumun keşif ve bilirkişi incelemesi ile tespit edilebileceğini, davacının iş sözleşmesinin feshinin dava dilekçesinde bahsedildiği gibi gerçekleşmediğini, davacının 2008 yılından bu yana, aynı işyerinde kılık kıyafet kurallarına uygun çalıştığını, önceki yönetimlerce çalışanlara bone takma hakkı dahi tanınmamış iken getirilen yeni düzenleme ile bayan çalışanlara işverence sağlanacak boneyi kullanarak çalışma hakkının verildiği, iddiaların samimi olmadığını, 6 yıldır başörtüsü takmadan çalıştığı işyerinde yeni personel yönetmeliği yürürlüğe girdikten 5 ay sonra fesih konusu eylemin gerçekleştirildiğini, sözlü ve yazılı ihtarlara rağmen işverenin talimatlarına aykırı davrandığını, bu nedenle davacının iş akdinin feshinin haklı nedene dayandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, davacının işyerince belirlenen kılık kıyafet kurallarına aykırı davranmasının fesih sebebi olarak gösterildiğinin sabit olduğunu, başörtülü olarak işini yapmasının işin güvenliğini tehlikeye düşüreceği hususu ispatlanamadığı, bu nedenle başörtülü olarak çalışmak istemesinin işyeri kıyafet yönetmeliğine aykırı olduğu gerekçesi ile iş akdinin feshedilmesinin haksız ve geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İşçinin davranışlarına dayanan fesih, herşeyden önce, iş sözleşmesinin işçi tarafından ihlal edilmesini şart koşmaktadır. Bu itibarla, önce işçiye somut olarak hangi sözleşmesel yükümlülüğün yüklendiği belirlendiği, daha sonra işçinin, hangi davranışı ile somut sözleşme yükümlülüğünü ihlal ettiğinin eksiksiz olarak tespit edilmesi gerekir. Şüphesiz, işçinin iş sözleşmesinin ihlali işverene derhal feshetme hakkını verecek ağırlıkta olmadığı da bu bağlamda incelenmelidir. Daha sonra ise, işçinin isteseydi yükümlülüğünü somut olarak ihlal etmekten kaçınabilip kaçınamayacağının belirlenmesi gerekir. İşçinin somut olarak tespit edilmiş sözleşme ihlali nedeniyle işverenin işletmesel menfaatlerinin zarar görmüş olması şarttır.