muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/36085, Karar No: 2010/7166, Tarih: 18.03.2010

3) Diğer taraftan, ihbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir nedeni olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır.

Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanunun 24 ve 25. madde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve Kanunun 17. maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı söz konusu olacaktır. Yine haklı fesih nedenine rağmen işçi ya da işverenin 26. maddede öngörülen hak düşürücü süre içinde fesih yoluna gitmemeleri halinde sonraki fesihlerde karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğacaktır.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. Yine, işçinin 1475 sayılı yasanın 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Kabule göre, işveren tarafından gerçekleştirilmiş haklı nedene dayalı fesih söz konusu olduğundan, ihbar tazminatı isteğinin de reddi gerekirken gerekçe dahi gösterilmeksizin ihbar tazminatına hükmedilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1319, Karar No: 2014/4681, Tarih: 18.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1319 E.  ,  2014/4681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manavgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2013

NUMARASI : 2012/3-2013/541

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin 10.02.1992 tarihli devir gerekçe gösterilerek 02.11.2011 tarihli karar ile üyelikten ihraç edildiğini, daha önce müvekkili hakkında 2006 yılında verilen ihraç kararının Manavgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce iptal edildiğini, kooperatif yönetim kurulunun devir sözleşmesinin gereğini zamanında yerine getirmediğini, bu süreçte müvekkilinin üyeliğinin devam ettiğini ileri sürerek, yönetim kurulunun 02.11.2011 tarih ve 14 sayılı ihraç kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacının davalı kooperatife üye olduğu, kooperatif üye defterinde sürekli olarak kayıtlı bulunduğu, 1992 yılında üyelik hakkını devir sözleşmesiyle dava dışı A. Ö..'e devrettiği, ancak bu devir işleminin davalıya bildirilmediği ve işleme konulmadığı, bu devir sözleşmesi nedeniyle verilen paranın iadesi için A. Ö..'in açtığı alacak davasının zamanaşımı nedeniyle reddedildiği ve kararın kesinleştiği, devirden itibaren geçen uzun zaman diliminden sonra devrin işleme konarak ihraç kararı verilmesinin iyiniyet kurallarına uygun olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 02.11.2011 tarih ve 14 sayılı ihraç kararının davacı yönünden iptali ile kooperatif üyeliğinin tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9869, Karar No: 2023/670, Tarih: 27.02.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/9869 E.  ,  2023/670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteği süresinde yapılmamış ise de; 5271 sayılı Kanun'un 263 üncü maddesi gereğince "tutuklu bulunma halinde tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vermek suretiyle" kanun yoluna başvuruda bulunabileceği usulüne uygun ihtar edilmesi gerekirken, sanığa tefhim olunan karara karşı kanun yollarına başvuru usulünün 5271 sayılı Kanun'un 263 üncü maddesine göre ihtar edilmediği anlaşıldığından, sanığın 20.10.2021 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü gerekeceği, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.11.2015 tarihli ve 2015/258 Esas, 2015/765 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a-e) bentleri, 62 nci maddenin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddenin birinci fıkrası uyarınca 12 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, mükerrirlere özgü infaz rejimine karar verildiği,

2. Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.11.2015 tarihli ve 2015/258 Esas, 2015/765 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin 25.09.2019 tarihli ve 2019/8782 Esas, 2019/16925 Karar sayılı ilamı ile temyiz isteminin süreden reddine ilişkin Uzun Köprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.07.2016 tarihli ve 2015/258 Esas, 2015/765 Karar sayılı ek kararın onandığı,

3. Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 12.03.2021 tarihli ve 9483-2020-KYB sayılı yazıları ile hükmün sanık ... lehine 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi gereği haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle hükmün bozulmasına dair görüş bildirildiği,

3. Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 12.03.2021 tarihli ve 9483-2020-KYB sayılı yazıları ile hükmün sanık ... lehine 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi gereği haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle hükmün bozulmasına dair görüş bildirildiği,

4. Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 12.03.2021 tarihli ve 9483-2020-KYB sayılı yazıları üzerine Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin 23.11.2020 tarihli ve 2020/23539 Esas, 2020/17133 Karar sayılı kararı ile hükmün sanık lehine 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi gereği haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle bozulduğu,

5. Bozma sonrası Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.06.2021 tarihli ve 2021/162 Esas, 2021/223 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a-e) bentleri, 29 uncu maddenin birinci fıkrası, 62 nci maddenin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; lehe hükümler ve uzlaşmaya ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ... ile abisi ... arasında aile içi meselelerden dolayı çıkan tartışmada, olay günü sanık ...'ın evinin önündeyken abisi ...'in tüfekle geldiği, süren tartışmada ...'in tüfekle ateş edip Polat'ı yaraladığı, ayrıca burnuna tüfekle vurduğu, sanık ...’ın da balta ile abisi ...'e saldırıp, ...’i basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmaları, adli raporlar, tutanaklar, Yargıtay bozma ilamı, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri

Genel Müdürlüğünün Kanun Yararına Bozma görüşünü içeren evrak ve ekleri, bozma öncesi aşamalara ait belgeler, nüfus ve adli sicil kayıtları dosya arasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

1. Lehe hükümlere yönelen temyiz istemleri

a. Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas mahkûmiyeti ile birlikte daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar bulunması ve yeniden suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmadığı gerekçeleri ile sanık hakkında erteleme, seçenek yaptırımlar ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasın yer olmadığına karar verildiğinden, yasal ve yeterli gerekçe ile yapılan uygulamada hukuka aykırılık bulunmamıştır.

b. Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a-e) bentlerinin uygulanması durumunda atılı suçun 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin birinci fıkrasının b bendinin 1 numaralı alt bendi gereği uzlaşmaya tabi olmadığı, uzlaşma hükümlerinin yasal engel nedeniyle olayda uygulama olanağı bulunmadığından hükümde bu yönden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Vesair

b. Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a-e) bentlerinin uygulanması durumunda atılı suçun 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin birinci fıkrasının b bendinin 1 numaralı alt bendi gereği uzlaşmaya tabi olmadığı, uzlaşma hükümlerinin yasal engel nedeniyle olayda uygulama olanağı bulunmadığından hükümde bu yönden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Vesair

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Uzunköprü 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.06.2021 tarihli ve 2021/162 Esas, 2021/223 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3303, Karar No: 2018/614, Tarih: 11.01.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/3303 E.  ,  2018/614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5320 sayılı Kanun'un “Temyiz ve karar düzeltme” başlıklı 8. maddesine göre ise; Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca Resmi Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ila 326. maddeleri uygulanır. Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez. Dava dosyasında her ne kadar son hüküm 01.12.2016 tarihinde verilmiş ise de, Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13.12.2006 tarih, 2006/452 Esas ve 2006/695 sayılı karar ile sanık hakkında erteli mahkumiyet hükmü kurulduğu, dosyanın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay'a gönderildiği, Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 30.06.2010 tarih, 2009/25656 Esas, 2010/11742 Karar sayılı ilamı ile bozularak ilk derece mahkemesine iade olunduğu anlaşılmakla, yargı yolunun temyiz olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Anayasa'nın 141. ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230. ve 289. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetimine imkan verecek şekilde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde mevcut delillerin tartışılması, değerlendirilmesi, reddedilen veya kanıtlama yönünden üstün tutulan delillerin neler olduğu ve nedenlerinin gösterilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması, bir başka deyişle eldeki delillerle neden bu sonuca varıldığının anlatılması gerektiği, tüm bunların ışığında ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu kabul edilen eylemi, bunun yasal unsurları ve nitelendirmesi, uygulanacak kanun maddesi ve CMK’nın 230. maddesinde belirtilen diğer unsurların bulunması gerektiği gözetilmeden gerekçesiz hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a)Sanık ...'ın bütün aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan ettiği, sanığın araç ve aracın bagajındaki demir kesme makası üzerinde bulunana parmak

2- Kabule göre de;

a)Sanık ...'ın bütün aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan ettiği, sanığın araç ve aracın bagajındaki demir kesme makası üzerinde bulunana parmak

izlerinin ise haklarındaki soruşturma evrakı tefrik edilen... ve... ile birlikte denize gitmesi nedeniyle bu malzemelere dokunduğunu, suçsuz olduğunu savunması karşısında, soruşturma aşamasında evrakları tefrik edilen... ve... hakkında yapılan adli işlemlere ilişkin evraklar celp olunarak,... ile... hakkında kamu davası açılıp açılmadığı, açılmış ise akıbeti tespit edilip onaylı örnekleri bu dosya üzerine alınarak sanığın hukuki durumun tayini gerekirken eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

b)Somut olayda sanığın müştekiye ait iş yerinin kapısını zorladığı ancak açamadığı için hırsızlık eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı, dükkanın içine giremediği için hırsızlık suçuna konu olacak mallara ilişkin bir özgülemenin somut olayda belirlenebilir nitelikte olmadığı, sanığın ne çalacağı bilinmeden, çalınacak malın değerinin az sayılarak sanığa verilen cezada TCK'nın 145. maddesinin hatalı olarak uygulanması,

c)Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine, aynı maddenin diğer haklar ile a,b,d ve e bentlerindeki hak yoksunluğun ise infaz tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması, ayrıca T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın cezasının süresi bakımından kazanılmış haklarının korunmasına 11.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5975, Karar No: 2017/84, Tarih: 23.01.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/5975 E.  ,  2017/84 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten öldürme suçundan Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin 13/03/2009 tarihli ve 2009/97 müteferrik sayılı kararı ile müebbet hapis cezasını Bafra T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünde infaz etmekte olan hükümlü ...’ın şahsi kitap isteklerinin mektup gönderme yolu ile talep etmesi gerektiğine ilişkin Bafra T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 11/04/2016 tarihli ve 2016/1843 sayılı kararına karşı yapılan şikayetin kabulü ile anılan Kararın iptaline dair Bafra İnfaz Hakimliğinin 20/04/2016 tarihli ve 2016/797 esas, 2016/790 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile hayatın olağan akışına göre bir hükümlünün ayda en fazla beş kitabı okuyabileceği değerlendirildiğinden, hükümlünün kitap, dergi ve yayın adı altında ayda en fazla beş dilekçe verebileceğine, fazlaya ilişkin kısmın hakkın kötüye kullanılması mahiyetinde olduğuna, itirazın kabulü kararındaki gerekçeye göre mevcut kütüphane deposunda bekleyen kitaplardan, her aya ilişkin beş kitabın (cezaevi idaresi tarafından uygun görülen ve seçilen) hükümlüye tutanakla verilmesine, hükümlünün öğrenim görmesi halinde ders kitaplarının, bu sınırlamaya tabi olmaksızın kendisine verilmesine ilişkin Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin 09/05/2016 tarihli ve 2016/314 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 3. maddesinde yer alan “(1) Ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazı ile ulaşılmak istenilen temel amaç, öncelikle genel ve özel önlemeyi sağlamak, bu maksatla hükümlünün yeniden suç işlemesini engelleyici etkenleri güçlendirmek, toplumu suça karşı korumak, hükümlünün; yeniden sosyalleşmesini teşvik etmek, üretken ve kanunlara, nizamlara ve toplumsal kurallara saygılı, sorumluluk taşıyan bir yaşam biçimine uyumunu kolaylaştırmaktır.”, yine anılan Kanunun “öğretimden yararlanma” başlıklı 76. maddesinde yer alan “(1) Açık ceza infaz kurumları ile çocuk eğitimevlerinde bulunan hükümlülerin örgün ve yaygın, kapalı ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin yaygın öğretimden yararlanmaları sağlanır.”, Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzüğün “Öğretimden Yararlanma” başlıklı 106. maddesinde yer alan “(1) Açık kurumlar ile çocuk eğitimevlerinde bulunan hükümlülerin örgün ve yaygın, kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerin yaygın öğretimden yararlanmaları sağlanır. (2) Hükümlülere okuma-yazma öğretilmesi, örgün veya yaygın öğretim kurumları aracılığıyla, kuruma gelmeden önce eksik kalan eğitimlerinin tamamlattırılması ve öğrenimlerini devam ettirilmesi sağlanır. (3) İlköğretim ara sınıflarından terk olanlardan, örgün eğitim çağını geçirmiş onbeş ve daha üst yaşlarda bulunan her hükümlünün yaygın eğitime devam etmesi teşvik edilir.” ve 1982 Anayasasının 74/1. maddesinde yer alan “Vatandaşlar ve karşılıklılık esası gözetilmek kaydıyla Türkiye'de ikamet eden yabancılar, kendileriyle veya kamu ile ilgili dilek ve şikayetleri hakkında, yetkili makamlara ve Türkiye Büyük Millet Meclisine yazı ile başvurma hakkına sahiptir.” şeklindeki düzenlemeler gereğince hükümlünün dilekçe hakkının engellenmesi ve kısıtlanması sonucunu doğuran ve cezanın infazı ile istenilen amaca aykırılık oluşturan karara yönelik yapılan şikayetin kabulüne ilişkin kararın yerinde olduğu gözetilmeksizin, merciince yapılan itirazın reddi yerine hükümlünün okuyabileceği kitap sayısını sınırlar surette kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 03/11/2016 gün ve 94660652-105-55-7901-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin 09/05/2016 tarihli ve 2016/314 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12523, Karar No: 2015/9440, Tarih: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/12523 E.  ,  2015/9440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çumra Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2015

NUMARASI : 2015/209-2015/272

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Sakarya 2. Sulh Hukuk Çumra Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Talep, yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkindir.

Sakarya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.03.2011 tarih ve 2011/115 Esas - 2011/374 Karar sayılı ilâmı ile E.. C.. kısıtlanmış, S.. C.. kendisine vasi olarak atanmıştır.

Vasi S.. C.. 08.04.2015 tarihli dilekçesi ile oğlu Çumra'da bakımevine yattığından dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etmiştir.

Sakarya 2. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının MERNİS adresinin “H. Mah. Mustafa Kemal Bulvarı No:214/1 Çumra/KONYA” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Çumra Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının MERNİS adresinin Çumra Özürlü Bakım ve Rehabilitasyon Merkezine ait olduğun, vesayet makamınca kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmesine ilişkin bir karar olmadığı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Yine aynı Kanunun 22. maddesi uyarınca "Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

Vasinin talebi üzerine vesayet makamı olan Sakarya 2. Sulh Hukuk Mahkemesince yetkisizlik kararı verilmişse de bakım kurumuna konulma yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağından ve kısıtlı adayının bakım kurumuna konulmadan önceki son yerleşim yeri adresi “Tabakhane Mah 4025. Sok No:38 Merkez/SAKARYA” olduğundan uyuşmazlığın Sakarya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Sakarya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.