muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4574, Karar No: 2020/5067, Tarih: 22.10.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/4574 E.  ,  2020/5067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Evliliğin Mutlak Butlan Sebebiyle İptali

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, evlenmeleri sırasında eşinin evlenmeye engel olacak derecede akıl hastası olduğunu, davalının çok uzun zamandır psikolojik rahatsızlığı bulunduğunu, şizofren hastası olduğunu, iyileşme imkanının bulunmadığını, tedavi gördüğünü ve tedaviyi bıraktığında çok tehlikeli sonuçlar doğabileceğini söylediğini, davalı tarafın, gerek evlenmeden önce, gerekse evlendikten sonra müvekkili ve ailesinden bu durumunu sakladığını, hile yaparak tarafların evlenmesini sağladıklarını, müvekkilinin bu durumu bilmiş olsa idi davalı ile evlenmeyeceğini ileri sürerek, evliliğin bu sebeple butlanına karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar, 11.10.2013 tarihinde evlenmişlerdir. Milas Devlet Hastanesinin 11.10.2013 tarih ve 3044 okunur sayılı psikiyatri uzmanı tarafından düzenlenen raporunda; 11.10.2013 tarihinde psikiyatrik polikliğinde 11359206 protokol ile kişinin (Serpil Özer) yapılan muayenesinde; şizofreni tanısı ile 13 yıldır tedavi gören kişinin yapılan muayenesinde, psikotik bulgusunun olmadığı, hastalığının remisyonda olduğu, bu durumun evlenmesine engel teşkil etmediği tıbbi kanaatine varıldığı, dosya arasında bulunan Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığınca düzenlenen 20.10.2015 tarihli raporda davalıda şizofreni hastalığının tespit edildiği, evlenme sırasında bu rahatsızlığın var olduğu, rahatsızlığın düzenli takip ve tedavi ile remisyona girebildiği, ancak tam iyileşmenin mümkün olmadığı, rahatsızlığın evlilik birliği içerisinde ortak hayatı çekilmez kılabileceği, rahatsızlıkta kullanılan ilaçların hamilelik sırasında çocuğa zararlı olabileceğinden ve hamilelik sırasında ilaç kesilmesi halinde hastalığın aktifleşerek kişiye ve çevresine zarar verebilme olasılığından dolayı çocuk sahibi olamayacağı kanaatinin bildirildiği, Muğla Adli Tıp Şube Müdürlüğünde görevli adli tıp uzmanının raporunda ise şahsın mevcutlu gelmediğinden muayenesi yapılamadı ise de; 19/10/2013 evlenme tarihinden 1 hafta önce psikiyatri uzmanmca yapılan muayene bulguları değerlendirildiğinde, şahsın 19/10/2013 evlenme tarihi itibariyle evlenmeyi engel olacak derecede akıl hastalığının bulunmadığı kanaatinin bildirildiği görülmüştür. Raporlar arasında çelişki mevcut olup ayrıca bu haliyle raporlar yetersizdir.

Eşlerden birinin evlenme sırasında sürekli bir sebeple ayırt etme gücünden yoksun bulunması veya evlenmeye engel olacak derecede akıl hastası olması, evliliği mutlak butlanla sakatlar (TMK. m. 145/2-3). Ancak, ayırt etme gücünün sonradan kazanılması veya akıl hastalığının iyileşmiş olması durumlarında mutlak butlan davasını, yalnızca ayırt etme gücünü sonradan kazanan veya akıl hastalığı iyileşen eş açabilir. Bu hallerde dava hakkı,

sonradan iyileşen eşe aittir (TMK. m. 147/2). 11/10/2013 tarihli raporda "Hastalığın remisyonda" olduğu ifade edildiğine göre, davalının ayırt etme gücünü sonradan kazanmış veya akıl hastalığının iyileşme sürecinde olması ihtimal dahilindedir. İyileşme veya ayırt etme gücünün sonradan kazanılması halinde de, Türk Medeni Kanunu'nun 147/2. maddesi hükmüne göre, dava hakkı ayırt etme gücünü sonradan kazanan veya akıl hastalığı iyileşene ait olacaktır. Türk Medeni Kanunu'nun 145/2. maddesindeki sebeple evliliğin iptaline karar verilebilmesi için, eşlerden birinin evlenme sırasında sürekli bir nedenle ayırt etme gücünden yoksun bulunması halinin her türlü şüpheden uzak sağlık kurulu raporu ile belirlenmesi gerekir. Mahkemece, tarafların evlenme tarihinde davalı kadının fiil ehliyetinin bulunup bulunmadığı yönünde yapılan araştırmanın yeterli olmadığı da gözetildiğinde, davalı kadının evlenme tarihinde sürekli bir sebeple ayırt etme gücünden yoksun bulunup bulunmadığı veya evlenmeye engel derece akıl hastası olup olmadığı hususunun, davalının, dosya içerisindeki tüm tedavi kayıtları ve raporlarla birlikte bir kez de Adli Tıp Kurunuma sevk edilerek Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden rapor alınmak suretiyle tespit edilmesi; buna göre mutlak butlan sebebi mevcutsa butlana karar verilmesi; davalı iyileşmiş ise, Türk Medeni Kanunu'nun 147/2. maddesi hükmü de nazara alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekmektedir. Bu husus üzerinde durulmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.22.10.2020 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/733, Karar No: 2021/5026, Tarih: 24.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/733 E.  ,  2021/5026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Mağdurun soruşturma aşamasında, olayın sıcaklığı ile alınan ilk ifadesindeki iddiasını doğrulayan doktor raporu içeriğine göre; sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine, mağdurun, sanığı suçtan kurtarmaya yönelik huzurda alınan beyanına itibar edilerek yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2)Sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının "dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına" ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d. maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/298, Karar No: 2010/2790, Tarih: 27.05.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/298 E.  ,  2010/2790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair ... Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 20.11.2009 gün ve 330/376 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, miras yoluyla intikal ve eklemeli kazanmayı sağlayan zilyetlik nedenlerine dayanarak Hazine adına kayıtlı bulunan 175 ada 6 nolu parselin tapu kaydının iptaliyle adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, kazanma koşulları oluşmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 175 ada 6 nolu parsel, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu ve hiç kimsenin zilyetliğinde bulunmadığı gerekçesiyle 12.06.2006 tarihinde kadastro yoluyla ham toprak niteliğinde Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir.

Dava; TMK. nun 713/1, 3402 sayılı Kanunun 14.maddesi uyarınca iptal ve tescil isteğine ilişkindir. Dosya kapsamına, dava evrakı ile yargılama tutanakları içeriğine, yerel bilirkişi ve tanıklar tarafından 1995 yılında dava konusu taşınmaz bölümüne hayvan barınağı yapıldığı, arı kovanları konmak suretiyle kullanıldığı ve köy hayvanlarının otlatıldığı, üzerinde tarımsal faaliyet yapılmadığı ve mera niteliğindeki yerlerden olduğu bildirildiğine, ziraatçı uzman bilirkişi tarafından %50-60 eğimi nedeniyle erozyona maruz, taşlık, kayalık bir yapıda olduğu, üzerinde tarımsal faaliyet yapılmadığı ve hayvan otlatılan yerlerden olduğu açıklandığına göre, mahkemece davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacının tüm temyiz itirazlarının reddiyle hükmün açıklanan nedenlerle ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15,60 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 1,55 TL’nın temyiz edenden alınmasına 27.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1059, Karar No: 2011/1401, Tarih: 31.10.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/1059 E.  ,  2011/1401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı banka nezdinde altı adet döviz hesabı açtırdığını, bu hesaplara çeşitli tarihlerde toplam 33.050 USD yatırıldığını, 05.09.2002 tarihinde para çekmek amacıyla bankaya gittiğinde hesaplarındaki paranın çekilmek suretiyle hesaplarının kapatıldığını öğrendiğini, müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmadığını, davalı banka yetkililerinin gerekli dikkat ve özeni göstermediğini, alacağın tahsili için başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı sonucu durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline, % 40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Yargılama sırasında davalının iflası üzerine dava, kayıt kabul davasına dönüşmüştür.

Davalı vekili, hesap kapatma işleminin davacı ve üçüncü kişi olan...'in işbirliği ile gerçekleştirildiği yönünde kuvvetli emare bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonrasında; iflas tarihi itibariyle davacı alacağının 51.008,61 TL olduğu, takip masraflarının da eklenmesi ile alacak miktarının 51.303,45 TL olduğu gerekçesiyle, bu miktarın iflas masasına kayıt ve kabulüne, 5.863,38 TL nispi vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2) Dava, davacının, müflis banka hesabından üçüncü kişilerce para çekilmesinden dolayı oluştuğunu ileri sürdüğü alacağının iflas masasına kayıt kabul istemine ilişkindir. Bir güven müessesesi olan olan banka, akdi ilişki gereğince mudiden aldığı parayı güvenle saklamak ve koşulları oluştuğunda yine mudiine iade etmekle yükümlüdür. Mudiin de nüfus cüzdanı ve kimliğini belirleyecek diğer belgeleri korumakta gerekli dikkati göstermesi, şahsi bilgilerinin üçüncü kişilerin eline geçmesinde kusurunun bulunmaması gerekmektedir. Bu durumda, hesap sahibi mudiin de BK'nun 98/II maddesi yollaması ile aynı yasanın 44. maddesi hükmü uyarınca zararın oluşumunda birlikte kusurunun bulunup bulunmadığının değerlendirilmemesi yerinde görülmemiştir.

Diğer yandan, davanın, kayıt kabul davası olduğu gözetilerek maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Diğer yandan, davanın, kayıt kabul davası olduğu gözetilerek maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 31.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19208, Karar No: 2022/14344, Tarih: 10.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/19208 E.  ,  2022/14344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Serik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen karara karşı, davacı vekili ile davalılar vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davalı ... vekili ile davalı ... vekili tarafından temyizi istenilmekle, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 08/07/2012 tarihinde davacı idaresindeki motorsiklete davalı sürücü Hasan’ın davalı ... şirketine trafik sigorta poliçesi ile sigortalı araçla tam kusurla çarpması ile meydana gelen trafik kazasında davacının yaralandığını, aracının hasar gördüğünü, manevi zarara uğradığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.150,00 TL davacı aracında meydana gelen hasar bedelinin, 2.000,00 TL geçici iş göremezlik, 10.000,00 TL daimi iş göremezlik tazminatının, 20.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini istemiş; 08/02/2018 tarihli ıslah dilekçesi ile geçici iş göremezlik tazminatını 4.546,24 TL’ye, sürekli iş göremezlik tazminatını 118.941,87 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı ... vekili, manevi tazminat taleplerinin zorunu mali sorumluluk sigortası poliçe teminatı kapsamı dışında kaldığını, maluliyet tazminatı talebi ile ilgili davacının şirkete herhangi bir başvurusunun bulunmadığını, kusur oranının tespit edilmesi gerektiğini, kaza tarihinden itibaren faiz istenemeyeceğini, poliçe limiti ile sorumlu olduklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., meydana gelen kazadaki % 100 kusur oranını kabul etmediğini, davacının kaza sırasında alkollü olduğunu, kaza anında motosikletin farının yanmadığını, davacının maluliyetinin tespiti için rapor alınması gerektiğini, motosikletteki hasarın karşılanıp karşılanmadığını sigorta şirketinden sorulması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., meydana gelen kazadaki % 100 kusur oranını kabul etmediğini, davacının kaza sırasında alkollü olduğunu, kaza anında motosikletin farının yanmadığını, davacının maluliyetinin tespiti için rapor alınması gerektiğini, motosikletteki hasarın karşılanıp karşılanmadığını sigorta şirketinden sorulması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan yargılamada toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü ile 548,70 TL araç hasar bedeli, 2.000,00 TL geçici iş göremezlik bedeli, 10.000,00 TL sürekli iş göremezlik bedelinin davalı ... şirketinden dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle, davalı ...'dan kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle; ıslah edilen 2.546,24 TL geçici iş göremezlik bedeli, 108.941,87 TL sürekli iş göremezlik bedelinin sigorta şirketinden ıslah tarihi olan 11/01/2019'dan, davalı ...'dan ise olay tarihinden işleyecek yasal faiziyle tahsiline; 15.000,00 TL manevi tazminatın ise davalı ...'dan kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle tahsiline dair verilen karara karşı, davacı vekili, davalı ... vekili ile davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, tarafların istinaf müracaatlarının kabulü ile kararın kaldırılarak faiz başlangıcı ve geçici iş göremezlik yönünden hükmün yeniden oluşturulmasına karar verilmiş; karar, davalı ... vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri re'sen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına; dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre, davalı ... vekili ile davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK'nın 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA; HMK'nın 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 4.591,23 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 10/11/2022 gününde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3780, Karar No: 2011/10306, Tarih: 05.07.2011

10. Hukuk Dairesi 2011/3780 E., 2011/10306 K.

**10. Hukuk Dairesi 2011/3780 E., 2011/10306 K.**

**- ÇALIŞMA SÜRESİNİN TESPİTİ**- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 63 ]

- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 24 ]

- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 25 ]

- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 46 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 6 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 77 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 2 ]

- 657 S. DEVLET MEMURLARI KANUNU [ Madde 164 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 328 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 334 ]

- 1475 S. İŞ KANUNU ( 14. maddesi yürülükte ) [ Madde 41 ]

- 1475 S. İŞ KANUNU ( 14. maddesi yürülükte ) [ Madde 49 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava, davacının 04.02.1978-31.12.2001 tarihleri arasında, davalı işyerinde sürekli olarak çalıştığının ve son ücretinin 210 TL olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, bozma üzerine, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Ebru Pakin Akın tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacının, davaya konu dönemde, DİE nezdinde geçici personel olarak, 657 sayılı Kanunun 4/c maddesi kapsamında çalıştığı, ancak Sosyal Sigortalar Kurumuna, 10793376 sicil ile yapılan bildirimlerin kısmi olduğu anlaşılmaktadır. Anılan yasal düzenleme kapsamında geçici personel, bir yıldan az süreli veya mevsimlik hizmet olduğuna Devlet Personel Dairesinin ve Maliye Bakanlığının görüşlerine dayanılarak Bakanlar Kurulunca karar verilen görevlerde ve belirtilen ücret ve adet sınırları içinde sözleşme ile çalıştırılan ve işçi sayılmayan kimselerdir. Yine aynı Kanunun 164. maddesinde, geçici personelin gündeliklerinin gün hesabıyla hafta veya ay sonlarında ödeneceği belirtilmiştir.

Bozma sonrası, hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda, Cumartesi-Pazar günlerinin ücretli ve sigortalı kabul edilmemesinin, 506 sayılı Kanunun 2. ve 6. ve 1475 sayılı İş Kanunu'nun 41.ve 49. maddelerine aykırı olduğunun kabulü ile 2/5 oranlaması yapılarak davacının eksik bildirilen 1729 gününün tespiti gerektiği sonucuna varılmıştır.

657 sayılı Kanunun 4/c maddesi kapsamında çalışanların, sosyal güvenlikleri yönünden, SSK'ya tabi olmaları, yani hizmet akdi ile çalışıyor olmaları, ancak buna rağmen işçi sayılmamaları, onların Borçlar Kanunu'na tabi olmaları sonucunu doğurmaktadır. Bu durum, hafta tatilleri için de geçerlidir.

Hafta tatili kavramı, 1924 yılında çıkarılan 394 sayılı Hafta Tatili Kanunu'nda düzenlenmiştir. Yasa, çalışanların haftada bir gün tatil yapmaları gerektiğini belirtmiştir. Hüküm bu ifade ile yetindiğinden, bu kişilere tatil sırasında çalışmadan ücret ödenmesi söz konusu olmamaktadır.