muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3723, Karar No: 2018/2645, Tarih: 27.02.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/3723 E.  ,  2018/2645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte, ifadelerin Anayasa ve AİHS ve AİHM içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasın arağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. Thorgeir Thorgeirson/İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir (Thorgeir Thorgeirson v/İzlanda, 13778/88, 25.06.1992)

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir. Siyasetçiler bu nedenle basın ve gazeteciler tarafından getirilen eleştirilere daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadırlar.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan cezaalmasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (Dabrowski /Polonya ,18235/02, 19.12.2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

Cumhurbaşkanlığı seçimi öncesinde destekledikleri Cumhurbaşkanı adayı lehine yaptıkları propaganda çerçevesinde seçime katılan adaylara ilişkin seçim propagandası amacıyla hazırlanan broşürü dağıtan sanıkların eylemlerinin, demokratik hayatın vazgeçilmez unsuru olan seçim çalışması niteliğinde olduğu değerlendirildiğinde, söylendiği yer ve zaman unsurları da dikkate alındığında, mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçunda; temel cezanın doğrudan TCK'nın 125/3-a maddesi gereğince belirlenmemesi

Kanuna aykırı, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27/02/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/760, Karar No: 2018/975, Tarih: 23.01.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/760 E.  ,  2018/975 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalılardan ....avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Hukuk Dairesi davalılardan ... avukatının istinaf başvurusunu hukuki yarar yokluğu nedeni ile reddetmiştir.

....Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Dava dilekçesinin özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde .... aleyhine “ feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine ve yasal sonuçlarına “ hükmedilmesi talebi ile dava açmıştır.

Yargılamanın devamı sırasında davacı vekili Mahkemenin 02.03.2016 tarihli oturumdaki 1 no’ lu HMK. nın 124. maddesinin işletilmesine yönelik ara kararı uyarınca 16.03.2016 tarihinde UYAP’dan çıkartılan dilekçesi ile “…davacı işçinin ....nin işçisi olmayıp, ....işçisi olduğunu tespit ettiklerini..” belirterek davayı bu davalıya yöneltmiştir.

B) Davalının Cevabı:

İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sırasında öncelikle .... vekili davacının davalı ....’ ın işçisi olmadığını savunarak davanın husumet yokluğundan reddini talep etmiştir.

HMK. nın 124. maddesi işletilerek dava yöneltilen bbbb vekili feshin haklı nedene dayandığını savunmuştur.

C) İlk Derece Mahkemesinin Kararı:

İlk Derece Mahkemesi tarafından davanın kabulüne, feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine ve işe iadenin yasal sonuçlarına karar verilmiş ise de;

Gerekçeli karar başlığında dava dilekçesinde davalı gösterilen .....davalı olarak yazılmış,

HMK.nın 124. maddesi işletilerek dava yöneltilen.... karar başlığında gösterilmediği gibi,

Gerekçede davacının kimin işçisi olduğu belirtilmemiş, HMK.nın 124. maddesinden söz edilmemiş, davacının hangi şirket nezdinde işe iade edildiğine ilişkin bir açıklama yapılmamıştır.

D) İstinaf Aşaması:

İlk Derece Mahkemesi’nin kararına karşı “HMK.nın 124. maddesi işletilerek dava yöneltilen”..... vekili tarafından süresinde istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesi’ nin Kararı:

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunan.....nin istinaf başvurusunu “istinafa başvuran ..... hakkında mahkemece kurulmuş bir hüküm bulunmamaktadır. Gerekçeli kararda taraf olarak gösterilmemiştir. İstinafa başvurmasında hukuki yararı yoktur" gerekçesi ile .... nin istinaf başvurusunun hukuki yarar yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiştir.

F) Temyiz:

E) Bölge Adliye Mahkemesi’ nin Kararı:

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunan.....nin istinaf başvurusunu “istinafa başvuran ..... hakkında mahkemece kurulmuş bir hüküm bulunmamaktadır. Gerekçeli kararda taraf olarak gösterilmemiştir. İstinafa başvurmasında hukuki yararı yoktur" gerekçesi ile .... nin istinaf başvurusunun hukuki yarar yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiştir.

F) Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı.... vekili “ davanın HMK.nın 124. maddesi uyarınca davalı .....ne teşmil edildiğini, şirketin 26.04.2016 tarihi itibarı ile davalı sıfatını aldığını, bu nedenle kararı istinaf etmekte hukuki yararlarının bulunduğunu belirterek temyiz etmiştir.

Dava dilekçesinde davalı gösterilen ........vekili gerekçeli kararın kendilerine tebliğ edilmediğini, kararın gerekçesiz olduğunu, hangi davalı yönünden işe iade kararının verildiğinin belli olmadığını belirterek temyiz etmiştir.

G) Gerekçe:

Yukarıda ilk derece mahkemesinin kararının özetlendiği kısımdaki açıklamalar karşısında;

Kural olarak istinaf yoluna başvurmayan tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı yok ise de;

Dosyada ilk derece mahkemesinin gerekçeli kararının “ gerekçeli kararda davalı olarak gösterilen .... tebliğ edildiğine ilişkin bir tebliğ belgesine rastlanılmamıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince yapılması gereken ilk usulü işlem ilk derece mahkemesinin gerekçeli kararının gerekçeli kararda davalı olarak gösterilen ve görünüşte aleyhine hüküm kurulduğu izlenimi edinilen ....tebliğini sağlayıp, istinaf başvurusunda bulunulursa ....istinaf başvurusunu da değerlendirmektir.

Bu nedenle gerekçeli karar tebliğ edilmediğinden istinaf başvurusunda bulunamayan gerekçeli kararda davalı olarak gösterilen... tebligat yapılabilmesi ve kanun yoluna başvurusunun sağlanması için Bölge Adliye Mahkemesinin kararın bozulması gerekmiştir.

Açılan davada HMK.nın 124. maddesi uyarınca kendisine husumet tevcih edilen ...nin temyizine gelince;

Davacı işçinin işvereni olan ve kendisine husumet tevcih edilen ....yukarıda ilk derece mahkemesinin kararının özetinde açıklandığı üzere “ içerik itibarı ile gerekçesiz ve işe iadenin kime yapıldığını açıklamayan....nin davadaki hukuki durumlarını irdelemeyen..” ilk derece mahkemesinin kararını temyizde açık hukuki yararı olduğu halde, dosya içeriği ve HMK. nun 124. maddesi değerlendirilmeden, sadece gerekçeli kararda davalı olarak ....gösterilmesine dayanılarak BEDA A.Ş.nin istinaf başvurusunun “ hukuki yararı olmadığı “ gerekçesi ile reddi hatalı olup, kararın bozulması gerekmiştir.

H) SONUÇ:

H) SONUÇ:

.... Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi’nin kararının yukarıda belirtilen sebeplerden dolayı her iki temyiz eden yararına BOZULMASINA, dava dosyasının öncelikle ilk derece mahkemesinin gerekçeli kararının gerekçeli kararda davalı olarak gösterilen ....tebliği işlemlerinin yapılması ve bu işlemden sonra istinaf başvurusunda hukuki yararı bulunduğundan ... istinaf sebeplerinin esastan değerlendirilmesi için Bölge Adliye Mahkemesine, kararın bir örneğinin İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 23.01.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2024/2512, Karar No: 2024/5322, Tarih: 11.07.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/2512 E.  ,  2024/5322 K.**

**"İçtihat Metni"**

İTİRAZ

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/542 E., 2023/115 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İTİRAZA KONU KARAR: Onama

İTİRAZ EDEN: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 25.12.2023 tarihli ve 2023/4852 Esas, 2023/8401 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.02.2024 tarihli ve KD-2023/36368 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesi uyarınca yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanık ... hakkında kurulan hükümde ''Olay yerinde seyyar satıcılık yapan tarafsız tanıklar ..., Barlas ve Mesut sanık ...'ı değil, ...'ı teşhis etmişlerdir. Maktule saldıran kişinin kıyafetler...'ın profil resmindeki kıyafeti ile birebir aynı olup, olay tarihinden önce ...'ın hapis cezası mahkumiyeti bulunduğu halde ...ın herhangi bir mahkumiyeti bulunmamaktadır. Tüm bu tespitler doğrultusunda sanık ...'un ...'ı öldürdüğüne dair cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin yeterli ve inandırıcı herhangi bir delil bulunmadığı, sanığın kasten öldürme suçunu işlediğine dair yerel mahkeme kabulünün dosya kapsamındaki delillerle örtüşmediği ve şüpheden sanık yararlanır kuralı gereğince sanığın atılı suçu işlediği sabit kabul edilemeyeceğinden beraatine karar verilmesi gerektiği halde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı olduğundan'' temyiz istemlerinin esastan reddi ile onanmasına karar verilmesi nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 11.12.2023 tarihli 2023/5089 Esas, 2023/7684 Karar sayılı kararında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ Üye ... ve Üye ...'in itirazın kabulü yönündeki karşı oyları ve oy çokluğu ile REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 11.12.2023 tarihli ve 2023/5089 Esas, 2023/7684 Karar sayılı onama kararı ile ilgili itirazı incelemek

üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.07.2024 tarihinde karar verildi.

(Karşı oy) (Karşı oy)

K A R Ş I O Y