muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/9, Karar No: 2009/254, Tarih: 03.11.2009

14.06.2002 tarihinde alınan ek ifadesinde ise; Balkonda otururlarken H. K.’nun küçük çocuğun peşinden içeriye girdiğini gördüğünü, bir süre sonra da bağırdığını duyduğunu ancak arada geçen süreyi hatırlamadığını, bu bağırtı üzerine odadan çıktığında maktûlün kızı A.nin teyzen düşmüş diye kendisine hitaben bağırdığını ve o esnada sanık G.’ün balkonun açıldığı salonda telaşlı telaşlı dolaşıp ağlamakta olduğunu gördüğünü, hemen aşağıya indiğini G.’ün ise daha sonra geldiğini televizyon izlerken bir ara tuvalete gittiğinde maktûl teyzesi ile sanık G.’ün balkonda birlikte oturduklarını gördüğünü, balkona hiç çıkmadığı için taş görmediğini, kendisi gördüğünde maktûl ile sanığın sohbet ettiklerini, aralarında herhangi bir tartışma duymadığını, maktûl teyzesinin kafasına taşla kimin vurduğunu da bilmediğini beyan etmiş, duruşmada ise benzer şekilde anlatımda bulunmuş, gereği nedeniyle sorulması üzerine olaydan 1 ay öncesinde sanık G.’ün maktûl S.’ya ben seni bu evde istemiyorum, bu evden git dediğini ve tartıştıklarını duyduğunu söylemiş ve olay günü A.K.’nun mutfakta yemek yapmakta olduğu konusunda ısrar etmiş, çelişki nedeniyle tanık A.ve H.ile yüzleştirildiğinde sanık G.’ün balkonda maktûl ile birlikte olduğunu, mutfakta olmadığını ısrarla söylemiş, tanıklar A. ve H. ise mutfakta olanın A. değil, sanık G.olduğunu belirterek bu ifadelerinde ısrar etmeleri üzerine çelişki giderilememiştir.

Tutanak tanığı N.Ş., C.Savcılığı ve duruşmada; özünde tutarlı bir biçimde ... Karakol Komutanlığında görevli astsubay olduğunu, ...köyünde yaşlı bir kadının balkondan düşüp öldüğünün ihbar edilmesi üzerine, nöbetçi C.Savcısına haber verip olay yerine gittiğini ve gerekli güvenlik önlemlerini aldığını, C.Savcısı geldikten sonra birlikte soruşturmaya başladıklarını balkonda üzeri kanlı olan taşı kendisinin bulduğunu ve C.Savcısına gösterdiğini, taşın balkonda maktûlün düştüğü tarafın tam tersi yanında durmakta olduğunu ve fotoğraflarını çektiklerini, taşın çevresinde ve balkonda başkaca kan izi de bulunmadığını beyan etmiştir.

Tanık G.. S.. C.Savcılığı ve duruşmada; özünde tutarlı bir biçimde, olay tarihinde doktor bilirkişi olarak otopsiye katıldığını, otopsi tutanağında yer alan tespitlerin doğru olduğunu, kafada sol fronto pariatel bölgedeki kırıkların kişinin kafasını sert bir cisme vurduğunu gösterdiğini, maktûlün düştüğü yerde sert bir şeye çarpmış olabileceği gibi kafasına sert bir cisimle vurmaya bağlı olarak da gelişebileceğini, ancak cesedin bunun için yüzükoyun bulunması gerektiğini halbuki gördüklerinde ölenin sırtüstü yatmakta olduğunu, bu olayın ilk otopsisi olduğunu beyan etmiştir.

Jandarma Genel Komutanlığı Kriminal Laboratuarınca düzenlenen 24.05.2002 gün ve 388 sayılı ekspertiz raporu ile Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Biyoloji İhtisas Dairesince düzenlenen 26.11.2002 gün ve 1775 sayılı raporda birbirini doğrular şekilde incelenmek üzere gönderilen kanlı taş örneğindeki lekenin maktûl S.G.’na ait kan örneğiyle uyum sağladığı ve kan lekesinin maktûle ait olduğu belirtilmiştir.

Adli Tıp Kurumunca talep edilmesi üzerine, mezar açılarak maktûlün cesedi İstanbul Adli Tıp Kurumuna gönderilmiş ve Adli Tıp Kurumu Morg İhtisas Dairesince 19.05.2003 tarihinde otopsi yapılmıştır.

Adli Tıp Kurumu 1.İhtisas Kurulunca 24.10.2003 gün ve 673 sayı ile düzenlenen raporda; yukarıda belirtilen bütün raporlar yerel C.savcısı tarafından yapılan otopsi ve Adli Tıp Kurumu tarafından yapılan otopsi olay yeri ve ceset fotoğrafları da incelenmek suretiyle sonuç olarak, 01.05.2002 tarihinde evin balkonundan düşerek öldüğü veya başına taşla vurulduktan sonra düştüğü iddia edilen S.G. adına düzenlenmiş belgelerdeki bulgulara göre kişinin ölümünün kafa travmasına bağlı kafatası kırıkları ve beyin kanamasından ileri geldiği, otopsi tutanağı ve mezar açma sonrası yapılan otopsiye göre kişinin başında alın sol üstte tek bir çökme kırığı ve buradan çıkan çok sayıda kırık hatları bulunduğu, travma bölgesi ve yumuşak doku ile kemik doku değişimlerine göre söz konusu travmanın sert ve künt bir cismin direkt vurulmasıyla oluşabileceği gibi kişinin uygun zemine düşmesi, düşürülmesi veya yüksekten düşmesi ile de oluşabileceği aralarında ayrım yapılamayacağı belirtilmiştir.

Sanık G.K.hakkında Adli Tıp Kurumu Zonguldak Şube Müdürlüğünce düzenlenen 18.12.2002 gün ve 1773 sayılı raporda; kanbur görünümlü G.K.’nun omuz yüksekliğinin 110 cm. olarak ölçüldüğü, kişinin her iki kol ve ön kolda kas gücünün 5/5 olarak belirlendiği, nöromotor defisit saptanmadığı, omuz hareketlerinin olağan olup kısıtlılık bulgusu olmadığı, adliye memuru nezaretinde gönderilen 17x10 cm. ebadında ve 2675 gram ağırlığında üzeri lekeli  taş da incelendiğinde, G. K.’nun taşı 110 cm. yüksekliğe kaldırıp vurma gücüne sahip olduğu, şahısların hareketli varlıklar olup dolayısıyla kafasına vurulan kişinin de iddia edildiği gibi taşın vurulması esnasında yerde mi, sandalyede mi oturup oturmadığının belli olmadığı, ancak sandalyede oturduğunun sübutu halinde oturduğu sandalyenin oturma yüksekliği ile maktûlün kalça kafa arası uzunluğunun ki otopsi zabtında mağdurun 155 cm. boyunda olduğu yazıldığından, kalça kafa arasındaki uzunluğu yaklaşık olarak 60-70 cm. olarak kabul edilebileceği kanaatine varıldığı bildirilmiştir.

Aşamalarda sanık müdafiinin de işaret etmesiyle, tutanaklarda, sanık G. K.’nun fiziki olarak rahatsızlığının bulunduğu, elinden tutulduğu takdirde yürüye¬bildiği, duruşma salonuna ancak yardımla taşınarak geldiğinin gözlemlendiği belirtilmiştir.

Bütün bu bilgi ve belgeler değerlendirildiğinde;

Aşamalarda sanık müdafiinin de işaret etmesiyle, tutanaklarda, sanık G. K.’nun fiziki olarak rahatsızlığının bulunduğu, elinden tutulduğu takdirde yürüye¬bildiği, duruşma salonuna ancak yardımla taşınarak geldiğinin gözlemlendiği belirtilmiştir.

Bütün bu bilgi ve belgeler değerlendirildiğinde;

Sanığın aşamalardaki ifadeleri çelişkili olup, savunmalarına itibar edilmesine olanak bulunmamaktadır. Kaldı ki, sanığın fiziki rahatsızlığının bulunduğu ve olayda kullanılan taşı kaldırarak maktûle vuramayacağına ilişkin savunma da, Adli Tıp Kurumu Zonguldak Şube Müdürlüğünce düzenlenen 18.12.2002 gün ve 1773 sayılı rapor ile çürütülmüş ve her iki kol ve ön kolda kas gücünün 5/5 olarak belirlendiği, nöromotor defisit saptanmadığı, omuz hareketlerinin olağan olup kısıtlılık bulgusu olmadığı, olayda kullanılan 17x10 cm. ebadında ve 2675 gram ağırlığında üzeri lekeli taşı 110 cm. yüksekliğe kaldırıp vurma gücüne sahip olduğu bildirilmiştir.

Tanık T. Ç.’nın, aşamalardaki anlatımları nazara alındığında, olay öncesinde sanığın maktûlü öldürmek için husumet duyduğu belirlenmiş, ayrıca olay sırasında maktûl ile birlikte olduğu ve olay sonrasında telaşlı ve ağlar bir vaziyette olduğu anlaşılmıştır.

O halde, olay sırasında maktûlün yanında olan ve önceden husumeti bulunan sanığın, maktûlü öldürdüğü, tanık anlatımı ve bilirkişi raporu ile sabit olup, cezalandırıl¬masına karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına aykırı şekilde kanıt bulunmadığından bahisle ve olayda uygulanma yeri bulunmayan, kuşkudan sanık yararlanır ilkesine dayalı olarak beraatına karar verilmesi isabetsizdir.

Bu itibarla isabetsiz olan Yerel Mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Kurul Üyesi ise; incelenen dosya içeriğine göre, Yerel Mahkemenin direnme gerekçelerinin isabetli olduğu ve hükmün onanmasına karar verilmesi gerektiğinden bahisle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.06.2008 gün ve 33-105 sayılı direnme hükmünün BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.11.2009 günü yapılan müzakerede tebliğnamedeki isteme uygun olarak oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13585, Karar No: 2014/21401, Tarih: 24.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/13585 E.  ,  2014/21401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 23. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/02/2014

NUMARASI : 2013/580-2014/50

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş akdinin, nakliye hizmetlerinin alt işverene verilmesi gerekçe gösterilerek feshedildiğini, oysa ki davacının iş akdinin gerçekte sendikal nedenlerle feshedildiğini iddia ederek, davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili; davacının iş akdinin alınan işletmesel karar doğrultusunda feshedildiğini, feshin geçerli nedene dayandığını, davacının sendikal fesih iddiasının gerçeği yansıtmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davacının iş akdinin sendikal nedenlerle feshedildiğinin kanıtlanamadığı ancak davalı tarafça alınan işletmesel kararın objektif ve tutarlı olarak uygulanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde taraflarca temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşverence yapılan feshin sendikal nedene dayanıp dayanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Sendikal tazminat 2821 sayılı Sendikalar Kanununun 31 inci maddesinde düzenlenmiş, işçilerin işe alınmalarının, belli bir sendikaya girmeleri veya girmemeleri veya belli bir sendikadaki üyeliği korumaları veya üyelikten istifa etmeleri şartına bağlı tutulamayacağı ilk fıkrada hükme bağlanmıştır. Sözü edilen maddenin üçüncü fıkrasında ise, işverenin, sendika üyesi olan işçilerle sendika üyesi olmayan işçiler veya ayrı sendikalara üye olan işçiler arasında, işin sevk ve dağıtımında, işçinin mesleki ilerlemesinde, işçinin ücret, ikramiye ve primlerinde, sosyal yardım ve disiplin hükümlerinde ve diğer hususlara ilişkin hükümlerin uygulanması veya çalıştırmaya son verilmesi bakımından herhangi bir ayırım yapamayacağı kuralı getirilmiştir. Konuya dair bir başka güvence bahsi geçen maddenin beşinci fıkrasında öngörülmüş, işçilerin sendikaya üye olmaları veya olmamaları sebebiyle iş sözleşmelerinin feshedilemeyeceği, yine yasaya uygun sendikal faaliyetler sebebiyle işten çıkarılamayacakları ya da farklı uygulamaya tabi tutulamayacakları hükme bağlanmıştır.

İşverenin 2821 sayılı Sendikalar Kanununun 31 inci maddesinin üçüncü ve beşinci fıkralarına aykırı davranması halinde, işçinin bir yıldan az olmamak üzere sendikal tazminata hak kazanacağı hususu da Yasada ifadesini bulmuştur.

2821 sayılı Sendikalar Kanununun 31 inci maddesinde 4773 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik sonrasında, işçinin iş sözleşmesinin sendika üyeliği ya da sendikal faaliyetleri sebebiyle feshedilmesi halinde, doğrudan sendikal tazminat talep hakkının olmadığı açıklanmış, 4857 sayılı İş Kanununun iş güvencesine dair hükümlerinin uygulanacağı kuralı getirilmiştir. Fesih dışında kalan sendikal nedene dayanan ayrımcılık hallerinde ise, işçinin doğrudan sendikal tazminat davası açma hakkı bulunmaktadır.

4773 sayılı Yasa ile sözü edilen maddeye eklenen yedinci fıkrada ise, iş güvencesi hükümlerinin uygulaması dışında kalan hallerde ve feshe bağlı tazminat istekleriyle sınırlı olmak üzere ispat yükünün işverene ait olduğu öngörülmüştür. Bu durumda sendikal nedenle fesih iddiasıyla açılan feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iade davasında ispat yükü, önceden olduğu gibi işçi üzerindedir. Ancak, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayan bir işçinin açmış olduğu sendikal tazminat isteklerini içeren bir davada, aksinin ispatı işverene aittir.

Dairemizce, sendikal tazminat davalarında ispat yükünün işçide olduğu hallerde, işyerinde çalışan ve sendikaya üye olan işçilerin sayısı, hangi tarihlerde üye oldukları, üyelikten çekilen işçilerin olup olmadığı, işyerinde çalışmakta olan işçilerin bulunup bulunmadığı, aynı dönemde yetki prosedürünün işletilip işletilmediği, işyerinde önceki dönemlerde toplu iş sözleşmelerinin bağıtlanıp bağıtlanmadığı, yeni işçi alınıp alınmadığı ve alınmışsa yeni işçilerin sendikalı olup olmadığı gibi hususlarla, işverence ekonomik veya teknolojik nedenlere dayalı bir fesih yoluna gidilmesi durumunda teknik yönden bu durumun araştırılması gibi ölçütler belirlenmiştir.

Somut olayda; mahkemece davacının, iş akdinin sendikal nedenle feshedildiği iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle sendikal tazminat talebinin reddine karar verilmiş ise de, bu kararın yukarıdaki Dairemiz ilkeleri doğrultusunda yeterli araştırma yapılmaksızın, eksik incelemeye dayalı olarak verildiği görülmüştür. Her ne kadar işverenin savunması dikkate alınarak yapılan işletmesel karara ilişkin Mahkemenin kabulü dosya kapsamına uygun ise de, ispat yükü altında olan işçinin sendikal tazminat talebinin, davalı iş yerinde çalışan ve sendikaya üye olan işçilerin sayısı, hangi tarihlerde üye oldukları, üyelikten çekilen işçilerin olup olmadığı, üyelikten çekilen işçilerin iş yerinde çalışmaya devam edip etmedikleri, davacının iş akdinin feshedildiği dönemde sendika üyesi olupta iş akdi feshedilen başkaca işçilerin olup olmadığı, iş yerinde önceki dönemlerde toplu iş sözleşmelerinin bağıtlanıp bağıtlanmadığı, yeni işçi alınıp alınmadığı, alınmışsa yeni işçilerin sendikalı olup olmadığı gibi hususlar yeterince araştırılıp irdelenmeksizin karara bağlandığı anlaşılmıştır. Belirtilen sebeplerle Mahkemece eksik araştırma ve incelmeye dayalı olarak sendikal tazminat talebinin reddine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24/06/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3552, Karar No: 2012/4573, Tarih: 28.03.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/3552 E.  ,  2012/4573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 09.03.2011 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27.10.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayalı geçit irtifakı tesisi istemiyle açılmıştır.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava kabul edilmiş, davacının 10312 sayılı parseli lehine bilirkişi krokisinde kırmızı ile boyanan ve 3.seçenek olarak belirtilen yerden geçit irtifakı kurulmuştur.

Hükmü, 6977 sayılı parsel maliki ... temyiz etmiştir.

Geçit kurulan yer kısmen kadastro çalışmaları sırasında “... Yatağı” olarak kadastro dışı bırakılan taşınmaz bölümünü kapsamaktadır. Dere yatakları kural olarak Türk Medeni Kanununun 715. maddesi kapsamına giren devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerdendir. Bu özelliği itibariyle de kamu malıdır. Kamu malı olan bir yerin, kişinin özel istifadesine terki olanaklı değildir. Kısaca belirtmek gerekirse, dere yatağı üzerinden geçit kurulamaz. Kaldı ki, geçit davalarından amaç yol ihtiyacı içinde bulunan bir taşınmazı kesintisiz olarak genel yola ulaşımını sağlamaktır. Dere yatağı tapuya tescil edilmiş bir yer olmadığından, bu şekilde kurulan geçitle de kesintisizlik ilkesi ihlal edilmiş olur.

Mahkemece yapılması gereken iş, yol ihtiyacı içinde olan 10312 sayılı parsel için ... Yatağı dışında bir yerden geçit alternatiflerini aramak olmalıdır.

Yukarıda belirtilen ilkeye uygun düşmeyen karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 28.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3597, Karar No: 2016/771, Tarih: 10.02.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/3597 E.  ,  2016/771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı ve davacılar tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş, ancak miktar itibariyle duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için yapılan takibe itirazın iptali ve %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesi talebidir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacılar ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili dava dilekçesinde; Davacıların müştereken malik oldukları 2530 ada 360, 361, 362, 369, 374 parsel sayılı tarlaları 2007 yılından bu yana davalı ...'ın kiracı sıfatıyla ekip biçtiğini, önceleri sözlü olarak yapılan kira akdinin davalının ödemelerini aksatması nedeniyle 02/01/2009 tarihinde yapılan kira akdi ile yazılı hale getirildiğini, davalının kiralarını sözleşmede yazan hesap numarasına ödemesi gerektiğini, ödemelerde takip miktarı eksiklik bulunduğunu, kira bedelinin 2009 yılında dönüm başı 110,00 TL olarak belirlendiği, üç adet tarlanın toplam yüz ölçümünün 90,885 m² olduğu, yıllık kira bedelinin 9.997,35 TL olduğunu ancak bu bedelin sözleşmeye 10.000,00 TL olarak geçtiğini, 2010 ve 2011 yıllarında da tarafların karşılıklı sözlü anlaşmaları neticesinde sözleşmenin devam ettiğini, kira bedelinin 2010 yılı için dönüm başına 120,00 TL, 2011 yılı için dönüm başına 130,00 TL olarak belirlendiğini, 2012 yılında kiracı davalının kira ödemelerini geciktirmesinden dolayı sözleşmenin yenilenmediğini, davalının kira ödemelerini gerçekleştirmemesi üzerine alacağın tahsili amacıyla ... 5. İcra Müdürlüğü 2012/344 esas sayılı dosyasıyla icra takibine başlandığını ancak davalı tarafça itiraz edildiğinden takibin durduğunu, icra takibinin davalı-borçlu tarafında yapılan ödemeler düşüldükten sonra kalan bakiye kısım için başlatıldığını, davalının davacılara 23,860,60 TL bakiye borcu olduğunu, belirterek itirazın iptali ile... 5. İcra Müdürlüğünün 2012/344 esas sayılı takibin devamına, davalı tarafın %20 icra inkar tazminatına mahkum edilmesine, karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili cevap dilekçesinde; Davalı ...'ın davaya konu arsaları 35 yıldan beri ...'ndan mısır ekip biçmek maksadıyla kiralandığını, davacıların ...'nun vefatından sonra da davalıya aynı parsel numaralı tarlayı kiralamaya devam ettiğini, davalının, kiracı sıfatıyla gerek ...'na gerekse davacılara karşı 2011 yılına dek düzenli olarak ödemeleri yaptığını, 2011 yılında kiralananları ekmediğini, bu sebeple geçmişe dönük kira borcu bulunmadığını, belirterek davanın reddine ve haksız takip yapan davacı aleyhine %20 tazminata karar verilmesini talep etmiştir..

Davalı ile ...arasında 360,361,362 parsel sayılı taşınmazların kiralanması için 02/01/2009 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi imzalanmış olup sözleşmede bir senelik kira bedeli 10.000 TL olarak kararlaştırılmıştır. Davalı ile ...arasında 360,361 parsel sayılı taşınmazların kiralanması için 02/01/2010 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi imzalanmış olup sözleşmede bir senelik kira bedeli 6.370 TL olarak kararlaştırılmıştır. Davalı ile davacılar ... ve ... arasında 369 ve 374 parsel sayılı taşınmazların kiralanması için 02/01/2010 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi imzalanmış olup sözleşmede bir senelik kira bedeli 4.537,00 TL olarak kararlaştırılmıştır.

Davacılar vekili 24/01/2012 tarihinde başlattığı ... 5. İcra müdürlüğünün 2012/344 sayılı takip dosyasında ödenmeyen 1.139,35 TL 2009 yılı Tarla kirası, 10.906,20 TL 2010 yılı tarla kirası, 11.815,05 TL 2011 yılı tarla kirası, 1.316,08 TL İşlemiş yasal faiz olmak üzere toplam 25.176,68 TL nin tahsilini istemiştir. Ödeme emri davalıya 06/02/2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı süresinde yaptığı itirazında 2010 yılı dahil geriye dönük kira borçları bulunmadığını, 2011 yılında tarlayı sürdüğünü ancak ekmesine izin verilmediğini, başkasına ektirdiklerini, alacaklı görünene borcu bulunmadığını, belirtmiştir. Takip talebinden ve dava dilekçesinde davacıların hangi sözleşmeye göre hangi yılların kirasını istedikleri, kime ne kadar ödeme yapılacağı anlaşılamamaktadır. Bu durumda mahkemece davacılara hangi sözleşmeye göre hangi yılların kirasını istedikleri açıklattırılarak sonrasında uzman bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 10/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.