muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/1470, Karar No: 2010/5447, Tarih: 05.05.2010

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Somut olayda; dava gününde yürürlükte bulunan 2767 sayılı Sıtma ve Frengi İlaçları İçin Yasa'nın 1. maddesi gereğince, potasyum iyodür ve potasyum iyodat ürünlerinin dışalım yetkisi davalı ...'nin tekeli altındadır. Davalı ..., kamu yararına çalışan bir yardım kuruluşudur. Yasa ile kendisine tanınan bu dışalım yetkisi ile kendisine gelir sağlamaktadır. Davacı firmanın potasyum ürünlerinin dışalımını yaparak sattığına ilişkin duyumlar alınması ve firmanın internet sitesinde de bu durumun belirtilmesi üzerine davalı, cumhuriyet başsavcılığına verdiği şikayet dilekçesi ile tekelindeki dışalım yetkisine zarar verildiğini belirterek davacı şirketin cezalandırılmasını istemiştir. Yapılan ceza soruşturması sonunda davacının bu maddeleri kendi fabrikasında üreterek yurtiçine ve yurtdışına sattığı, dış alım yapmadığı belirlenmiştir.

Davalı Dernek, davacı firmanın bu ürünlerin dışalımını yaptığı yönünde belirti (emare) bulunması nedeni ile şikayetçi olmuştur. Yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, şikayet hakkını hak arama özgürlüğü sınırları içinde kalarak kullanan davalının eylemi, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmaz ve davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını gerektirmez.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, davalının tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA; davacının tüm, davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine 05/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2916, Karar No: 2022/7036, Tarih: 17.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2916 E.  ,  2022/7036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 16.01.2018 tarih ve 2017/62 E. - 2018/6 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 25.02.2021 tarih ve 2018/1368 E. - 2021/391 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının soba, kuzine, döküm tencere ve tava gibi malların üretimini gerçekleştiren öncü bir şirket olduğunu, ayrıca TPMK nezdinde 26/10/2011 başvuru tarihli ve 2011/06592 sayılı tava tasarımının sahibi olduğunu, 2011 yılından beri yeni ve ayırt edici olan bu tava tasarımının davacı tarafından piyasaya sürülmekte olduğunu, ancak davacının bu tasarımının genel izlenim itibariyle ayırt edilemeyecek kadar benzerinin davalı tarafından üretilerek piyasaya sunulduğunu, söz konusu ürünün httpp://www.lavashops.com/lava-yuvarlak-kulplu-tava-cap16cm/ adlı resmi internet sitesi üzerinden online olarak da satışa sunduğunun tespit edildiğini, bunun üzerine davalıya ihtarname keşide edildiğini, ancak davalının cevabi ihtarnamesinde eyleminin hukuka aykırı olmadığını belirttiğini, imalattan gelen hiçbir teknik zorunluluk olmamasına rağmen davalı tarafından tasarımının taklit edilerek piyasaya sürüldüğünü, bunun SMK 59. maddesine aykırı olduğunu, aynı Kanun'u 81. maddesinde tasarım hakkına tecavüz sayılan fiilerin sıralandığını, ayrıca TTK 54 ve 56. maddesi gereğince haksız rekabet şartlarının da oluştuğunu belirterek sonuç olarak 6769 sayılı SMK'nın 149. maddesi kapsamında davalının, müvekkilinin tescilli tasarımlarına tecavüz teşkil eden fillerin tespiti ve durdurulması önlenmesine tecavüze sebebiyet veren ürünlere el konulmasına imhasına, TTK 56. madde uyarınca haksız rekabetin tespiti, refi ve mennine ve hükmün gazetede ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili firma tarafından üretilen ürünler ile dava konusu tasarımın farklı ürünler olduğunu, müvekkili firma tarafından üretilen üretilen ürünün " geleneksel bakır sahanlardan" esinlenerek üretildiğini, davalının ortaya koyduğu ürünün, davacının tasarımına tecavüz etmeyecek şekilde net ayrımlara sahip olduğunu, dava konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik özelliklerine haiz olmadığını, Zwilling grubunun üyesi olan dava dışı Staub isimli firmanın 2008 yılından itibaren dava konusu tasarımla aynı olan ürünü ürettiğini ve piyasaya sunduğunu, bu ürünün kamuya arz tarihinin davacının tasarımından çok önce olduğunu, yenilik ve ayırt edicilik özelliğinin bulunmadığını, müvekkili firmanın kullandığı tasarımın yüzyıllardır süre gelen geleneksel bakır sahanlardan esinlenerek yapıldığını belirterek dava konusu tasarım ile davalı müvekkil şirket tarafından üretilen ürünün, görünüm olarak farklı olması ve bilgilenmiş kullanıcı üzerinde yarattığı genel izlenimde farklılıklar bulunması ve farklı olarak algılandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, alınan bilirkişi raporları doğrultusunda, davalı ürünü ile davacı tarafın 2011/06592 sayılı çoklu tasarım belgesi karşılaştırılarak, tasarımcının ürünün işlevini yerine getirmesi için zorunlu olan yükseklik, büyüklük, kulp taşıması gibi özellikler inceleme dışı bırakılarak, davalı ürününün kulbunun davacı tasarımından farklı olarak dışa doğru kapanan bir formda olması, iç boşlukları, yan görünümde kulbun et kalınlığı, dış yüzeydeki kırmızı rengin davacı tasarım tescilinde gövdenin tamamını ve kulpun aşağı bakan yüzeyini kaplamışken davalı ürünününde belli bir kademede bırakıldığının tespit edildiği anlaşılmakla davalı ürününün bilgilenmiş kullanıcı üzerinde bıraktığı izlenim ile davacı tasarımının farklı olduğu davacının tasarım tescilinden kaynaklanan haklarına tecavüz edilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, hükme esas alınan raporların denetime elverişli ve oluşa uygun bulunduğu ve bu nedenle ilk derece mahkemesinin davanın reddine dair vermiş olduğu kararın da yerinde olduğu gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun HMK 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 17/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/61, Karar No: 2010/7807, Tarih: 03.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/61 E.  ,  2010/7807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HMUK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14979, Karar No: 2014/14087, Tarih: 14.10.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/14979 E.  ,  2014/14087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Göksun Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2013/151-2013/578

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından duruşma istenilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve davalı vekilinin duruşma istemi yeteri kadar davetiye masrafı eklenmemiş olması nedeniyle reddedildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası uyarınca bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün (dava tarihi) esas tutulur. Buna göre tarım arazisi olan dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihindeki (2013 yılı) mevki ve şartlarına (sulu arazi niteliğine) göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirinin tespitinde, münavebeye alınacak ürünlerin 2013 yılına ait dekar başına asgari ve azami verimi ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerekir. Kural böyle iken, 2012 yılına ilişkin resmi verilere göre bedel tespiti doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporunda münavebeye alınan buğday, saman, ayçiçeği, kuru fasülye ve şeker pancarının 2013 yılında dekar başına asgari ve azami verimini, satış fiyatını ve üretim giderlerini gösteren veri listesindeki verilere göre bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, oluşacak sonuç doğrultusunda hüküm kurulmalıdır.

Kabule göre de;

2-Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan masrafların faiz karşılığı, genel idari giderler ve arazi kirası düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan masrafların faiz karşılığı, genel idari giderler ve arazi kirası düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 14.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7088, Karar No: 2010/4527, Tarih: 15.06.2010

**1. Ceza Dairesi         2008/7088 E.  ,  2010/4527 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2008/10486

MAHKEMESİ : (KOCAELİ) İkinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 29/06/2007 gün ve 390/220

SUÇ : Kasten öldürmek

S.. U..'u kasten öldürmekten sanık E.. Ö.., işbu suça yardımdan sanıklar S.. Ö.. ile A.. Ö.., U.. D.., Murat Tayburgen, A.. C.., B.. K.., M.. S.. ile İ.T'in yapılan yargılanmaları sonunda: Ersin, Soner, Adem'in hükümlülüklerine, İsmail hakkında açılan kamu davasının tefrikine ve adları geçen sanıklar Uğur, Murat, Aydın, Barış ile M.. S..'nın beraatlerine ilişkin (KOCAELİ) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29/06/2007 gün ve 390/220 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar Soner, Ersin, Adem müdafii ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş ve hüküm kısmen re'sen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)Sanık İsmail hakkında açılan kamu davası ile ilgili verilen tefrik kararının temyiz kabiliyeti bulunmadığından katılan vekilinin bu yöndeki temyiz isteminin CMUK’nun 317.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2)Aynı eylemden yargılanıp mahkum olan sanıklar Adem ve Soner ile beraat eden sanıklar Barış, Aydın ve M.. S..’nın kendi aralarında savunma açısından çıkar çatışması bulunduğu, bu nedenle sanıkların aynı vekillerle temsili usulüne aykırı olduğu anlaşılmakla, Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu’nun 20.10.2009 gün ve 85/242 sayılı kararı da dikkate alınarak, her bir sanık için ayrı müdafi atanması gerektiğinin düşünülmemesi suretiyle, 1136 Sayılı Avukatlık Kanunun 38 ve CMK’nun 152. maddelerine aykırı davranılması,

Usule aykırı olup bozmayı gerektirmiş, sanıklar Adem ve Soner müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sanıklar Adem, Soner, Barış, Aydın ve M.. S.. hakkında kurulan hükümlerin öncelikle bu nedenle, sanıklar Ersin, Uğur ve M.T hakkında kurulan hükümlerin de irtibat nedeniyle sair yönleri incelenmeksizin tebliğnamedeki düşünceden farklı gerekçeyle (BOZULMASINA), 15/06/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1284, Karar No: 2024/4337, Tarih: 26.11.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/1284 E.  ,  2024/4337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 45. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/113 E., 2024/201 K.

KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/36 E., 2020/645 K.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı şirkete finansman sağlanması için müvekkili tarafından, davalı şirket yetkililerinin talimatı ve bilgisi dahilinde müzakereler yürütüldüğünü, yapılan müzakereler sonucu QNB Finansbank'tan davalı şirkete 20.000.000,00 TL değerinde nakit teminat karşılığı proje kredi limiti ve 40.000,00 TL tutarında kredi kartı limiti tahsis edildiğini, kredi tahsisi ile birlikte yüklendiği edimi yerine getirmiş olan müvekkili şirketin danışmanlık sözleşmesinin 4.1.maddesi gereği hizmet bedeline hak kazandığını, hizmet bedeli davalı şirket tarafından ödenmediği için sözleşme hükümleri ihlal edildiğinden sözleşmenin 10.1.maddesi gereğince talep edilen cezai şart alacağının da ödenmesi gerektiğini beyan ederek 237.888,00 TL hizmet bedeli ile şimdilik 162.112,00 TL tutarında cezai şart olmak üzere toplam 400.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren en yüksek ticari reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, davalının sözleşme imzalamasındaki amacın projeye kefalet, ipotek, gayrimenkullerin teminat gösterilmek suretiyle kredi teminine yönelik olduğunu, davalının 20.000.000 TL nakdi parası olsa zaten finansman zorluğunun bulunmayacağını, bunun için danışmanlık hizmeti alması gerekmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince; sözleşmenin amaçsal yorumu dikkate alındığında davalı şirketin finansman sorunu bulunduğu, bu sorunu aşabilmek amacıyla projeye finansman sağlamak ve gerekirse projede bulunan gayrimenkullerin teminat gösterilerek kredi kullanma için sözleşme yapıldığını, nitekim davalı şirketin yazılı talebi ile davacı tarafından dava dışı QNB Finansbank ile ilk başta bu konuda görüşmeler yapıldığı, ancak QNB Finansbank tarafından projenin ya da projedeki gayrimenkullerin teminat gösterilmek suretiyle kredi istemi uygun görülmeyerek reddedildiğini, sözleşmenin 3.6 maddesine göre garantör müşterinin önceden yazılı onayı olmadan müşteriyi borç ve yükümlülük altına sokacak herhangi bir şey yapmamayı taahhüt ettiğini, bu kapsamda davacının davalıya kredi limiti tahsis ettirmesinin TMK’nun 2. maddesine de aykırılık teşkil etiğini ve bu kapsamda davacının sözleşmede üstlendiği edimleri yerine getirmediği ve sözleşmeyi feshinde haklı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 45. Hukuk Dairesi’nce davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

İlk Derece Mahkemesince verilen kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 45. Hukuk Dairesi’nce davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava, tacirler arası hizmet sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık, 04/01/2018 tarihli sözleşme ile verilecek danışmanlık hizmetinin kapsamı noktasında toplanmaktadır. Davacı taraf, sözleşmenin 4.1. maddesine göre davalı şirkete 20.000.000,00 TL değerinde nakit teminat karşılığı proje kredi limiti ve 40.000,00 TL tutarında kredi kartı limiti tahsis edildiğini ve bu şekilde hizmet verildiğini ileri sürerken davalı, sözleşme imzalamasındaki amacın projeye kefalet, ipotek, gayrimenkullerin teminat gösterilmek suretiyle kredi teminine yönelik olduğunu savunmuştur.

Taraflar arasında 04/01/2018 tarihli Proje Finansmanı ve Risk Yönetimi Danışmanlık Sözleşmesinin imzalandığı, tarafların sözleşme imzalanmadan önce ve sözleşme süresi içerisinde mail yazışmaları yaptığı görülmüştür.

Sözleşmenin 1.maddesinde, "Konusu"; "...Müşteri tarafından geliştirilmekte olan Prava Kartal Projesi (Proje) kapsamında Taraflar'ın kuracakları işbirliği ilişkisinin hüküm ve koşullarının saptanmasından ibarettir."

Sözleşmenin 2. maddesinde, "Süresi"; "İşbu sözleşmenin süresi, imzalandığı tarihten itibaren 180 gündür. Süre bitiminde herhangi bir Tarafça fesih bildiriminde bulunulmadığı sürece ilk bildirime kadar kendiliğinden uzamış sayılacaktır."

Sözleşmenin 3.maddesinde, "Tarafların Yükümlülükleri";

“3.1.Müşteri, Proje'nin, inşaatının yapılabilmesi için ihtiyaç duyduğu finansmanın sağlanması ve uluslararası reasüransı yapılmış inşaat tamamlama sigortasına uygun bir yapının yürütülmesi için Garantörüm'den hizmet almayı istemektedir.”

Sözleşmenin 4.maddesinde "Hizmet Bedeli ve Diğer Ücretler";