muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4437, Karar No: 2024/4713, Tarih: 24.06.2024

Anılan maddede belirtilen hata kavramından amaç; hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta hata olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyen ve çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık hatalardır.

Uygulamada zaman zaman görüldüğü gibi Yargıtay denetimi sırasında da uyuşmazlık konusuna ilişkin maddi olgularda, davanın taraflarında veya vekillerinde, uyuşmazlık sürecinde, uyuşmazlığa esas başlangıç ve bitim tarihlerinde, zarar hesaplarına ait rakam ve olgular ile bunlara benzer durumlarda yanlış algılama sonucu, açık ve belirgin hatalar yapılması mümkündür.

Dosya içeriğine göre; temyiz incelemesi sonucunda verilen Daire kararında, açık ve belirgin bir hatanın bulunmadığı anlaşıldığından kısıtlı adayının düzeltme dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Kısıtlı adayının düzeltme dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan harcın istek halinde yatırana geri verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3633, Karar No: 2018/6810, Tarih: 08.10.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/3633 E.  ,  2018/6810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 27/06/2018 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına ilişkin İstanbul Anadolu 41. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/10/2017 tarihli ve 2017/45 esas, 2017/514 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 02/07/2018 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli hakkında, 04/01/2016 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan soruşturma sonucunda TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının beş yıl süre ile ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, ayrıca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması halinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunun ihtar edilmesine karar verildiği,

2- Denetimli serbestlik ve tedavi tedbirinin infazı aşamasında, şüphelinin yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiği gerekçesi ile kamu davasının ertelenmesi kararı kaldırılarak kamu davası açıldığı,

3- Yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 41. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/10/2017 tarihli ve 2017/45 esas, 2017/514 sayılı kararı ile “yükümlülüklere uymamakta ısrar etme şartının gerçekleşmediği” gerekçesiyle kovuşturma şartı bulunmadığından bahisle “hüküm kurulmasına yer olmadığına” ve “tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına” karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

3- Yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 41. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/10/2017 tarihli ve 2017/45 esas, 2017/514 sayılı kararı ile “yükümlülüklere uymamakta ısrar etme şartının gerçekleşmediği” gerekçesiyle kovuşturma şartı bulunmadığından bahisle “hüküm kurulmasına yer olmadığına” ve “tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına” karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde düzenlemeler karşısında, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında kamu davası açılmasının ertelenmesi koşullarına uygun sonuç ve biçimde değerlendirilme yapılmak üzere dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, anılan Kanun'da düzenlenmeyen karar verilmesine yer olmadığı şeklinde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, İstanbul Anadolu 41. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/10/2017 tarihli ve 2017/45 esas, 2017/514 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

Somut olayda, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın cezalandırılması isteğiyle açılan davada, "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda, Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, CMK’nın 223. maddesinde karar ve hüküm türleri arasında sayılmayan “hüküm kurulmasına yer olmadığına” dair karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu, bununla birlikte mahkemece “tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına” karar verilmiş olması karşısında, mahkemece verilen kararın esasen “durma kararı” niteliğinde olduğu ve bu şekildeki bir yasaya aykırılığın 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendinin kıyasen uygulanması ile Dairemizce düzeltilmesinin mümkün olduğu değerlendirilerek kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

D) Karar :

Açıklanan nedenlerle, kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden; hüküm kurulmasına yer olmadığına ilişkin İstanbul Anadolu 41. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/10/2017 tarihli ve 2017/45 esas, 2017/514 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yer alan “sanık hakkında yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına” şeklindeki ibarenin ÇIKARILMASINA, çıkarılan bu ibarenin yerine “kamu davasının durmasına” ibaresinin YAZILMASINA, hükmün gereklerinin bu şekilde yerine getirilmesine, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 08.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/62, Karar No: 2024/5657, Tarih: 21.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/62 E.  ,  2024/5657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1797 E., 2022/2008 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/188 E., 2020/28 K.

Taraflar arasındaki meslek hastalığından kaynaklanan tazminat istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin murisi babası ...'nın davalı işyerinde çalışırken meslek hastalığına yakalandığını ve bunun sonucunda 02.04.2018 tarihinde vefat ettiğini, davacının murisinin meslek hastalığı sonucu ölümü sebebiyle maddi ve manevi zarara uğradığını, ölümü nedeniyle büyük üzüntü duyduğunu belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 1,00 TL maddi tazminatın ölüm tarihi olan 02.04.2018 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; olayda müvekkilinin kusuru olmadığını, davacının murisinin ölümünün başka işyerlerindeki kötü çalışma koşullarından doğmuş olduğunu, müteveffanın başka yer çalışmalarının da bulunduğunu, ölümün meslek hastalığı sonucu meydana gelmediğini belirterek; haksız ve yersiz davanın reddi gerektiğini bildirmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle; iddia, savunma, celbedilen kayıtlar, birbiri ile uyumlu SSGM, YSK ve Adli Tıp yetkili İhtisas Dairesi raporları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacı murisinin ölüm olayının kendisinde mevcut kronik hastalıklar sonucu meydana gelmiş olduğu, kişinin ölümü ile meslek hastalığı arasında illiyet bağı kurulamadığı, en son aldırılan Adli Tıp raporunda da açıkca murisin ölüm sebebinin tespit edildiği ve ölümün meslek hastalığı sonucu olmadığına karar verildiği anlaşıldığından davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilimsel yayınlarda uzun süre madenlerde çalışanlarda solumun siteminde hem hava yolları hem de akciğerlerinde oluşan etkilenme hava yollarında kronik bronşit, amfizem ve bunların birlikteliğinden oluşan KOAH (kronik Obstruktif akciğer hastalığı) en sık görünen hastalık olduğu zamanla kişide kendisini öksürük, balgam, nefes darlığı ile kendini gösterdiği, daha küçük tozların bronşları geçerek hava keseciklerinde birikerek buralarda bunlara karşı doku reaksiyonu geliştiği buna pnomokonyoz denildiği, bu birikimin önce akciğerlerde mikroskobik küçük dokusal birikimlere zamanla akciğerlerde katılaşma, nasırlaşmaya yol açarak havalanmayı engelleyecek solunum yetmezliğine gidecek ciddi değişikliklere yol açacağı bu değişikliklerin kısa zamanda kanserleşmeye de yol açarak bronş akciğer kanseri gelişmesine neden olacağı belirtilmiştir. Bu sebeplerle kişinin sağlığında görmüş olduğu tüm tedavi ve şikayetlerin solunum sistemi ve hava yolları ile akciğerlerle ilgili olması, başkaca bir hastalık ve tedavinin bulunmaması ve otopsinin de yapılmamış olması aleyhimize değrelendirilmemesini ve tespit edilen akciğer hastalıklarının mesleki çalışma koşullarından oluştuğunun ve ölümün bu hastalıklar ve koplikasyonları sonucu geliştiğini, meslek hastalıklarının ölüme etkisi olduğunun kabulü gerekmekte ve emsal içtihatlar gereğince bu durumun ve raporun müvekkil aleyhine yorumlanmaması ve ölümün mesleki olduğunun kabulüne karar verilmesi gerekirken davanın reddinin usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyanın incelenmesinde; birbiri ile uyumlu SSGM, YSK ve Adli Tıp İhtisas Dairesi raporları ile tüm dosya kapsamına göre; davacı murisinin ölüm olayının kendisinde mevcut kronik hastalıklar sonucu meydana gelmiş olduğu, kişinin ölümü ile meslek hastalığı arasında illiyet bağı kurulamadığı, en son aldırılan Adli Tıp raporunda da (Adli Tıp Kurumunca 23.10.2019 tarihli rapor ile kişinin ölümünün kendisinde mevcut kronik hastalıklar (Hipertansiyon, Konjestif, Kalp Yetmezliği, Kronik Obstrüktif Akciğer Hastalığı, Serebrovasküler Hastalık) ve gelişen komplikasyonlar sonucu meydana gelmiş olduğunu, kişide mevcut pnömokonyoz meslek hastalığının ölümüne etkisi ve katkısı bulunmadığına, muriste mevcut meslek hastalığının ölüme etkisi ve katkısının olmadığına oy birliği ile karar verildiği) açıkca murisin ölüm sebebinin tespit edildiği ve ölümün meslek hastalığı sonucu olmadığına karar verildiğinden davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Adli Tıp Kurumundan alınan raporun yeterli görülmesi yerinde değildir. Zira Kurulda görevli tek göğüs hastalıkları uzmanının uzmanlık alanı tüberküloz olup meslek hastalıkları ve pnomokonyoz konusunda hiç bir uzmanlığı olmayan tek göğüs hastalıkları uzmanının görüşü alınarak düzenlenen rapor tıbbi ve hukuki açıdan yeterli olmadığı, kurulda yer alan diğer üyelerin dava konusu ile ilgili bir uzmanlıkları bulunmadığı, Anayasa Mahkemesinin 2019/16400 Başvuru numaralı 28.07.2022 tarihli kararında da açılan davanın muğlak ifadeler içeren bir rapora dayalı olarak reddedilmesi hukuk güvenliği ilkesiyle ve devletin pozitif yükümlülükleriyle uyumlu olmadığına başvurucunun mülkiyet hakkının ihlal edildiğine ve bu ihlalin sonucunun ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunduğuna karar verildiğini, Anayasa Mahkemesinin 2013/146 E. 2014/137 K. sayılı 11.9.2014 günlü ve 12.12.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan kararında Adli Tıp Kurumuna başvurma zorunluluğu bulunmadığından çelişki ve kuşkuları giderecek şekilde kesin ölüm sebebinin mesleki olup olmadığı yönünden dava konusu hastalık konusunda uzman profesör düzeyinde Tıp Fakülteleri Ana Bilim dalından resmi bilirkişi olarak yararlanılması ve yeniden bu şekilde oluşturulacak bilirkişi kurulundan rapor alınmasına yönelik talebimiz de usul ve yasaya aykırı olarak reddedilmek suretiyle davanın reddine karar verilmesi suretiyle müvekkilimizin adil yargılanma hakkı ihlal edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığı neticesinde vefat eden sigortalı yakının destekten yoksun kaldığı iddiasıyla maddi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

"Temyiz incelemesinin kapsamı" açısından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369, 370 ve 371 inci maddeleri, "Tazminat miktarının tayin ve tespiti" açısından 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417 ve 114 üncü maddesi delaletiyle 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55 ve 56 ncı maddeleri, "Olayın meslek hastalığı olarak tespiti ile SGK yönünden sonuçları" için 5510 sayılı Kanun'un 14, 16, 19, 20, 21, 95 inci maddeleri ve Kurum raporlarına karşı 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararıdır.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle sigortalının ölümünün meslek hastalığına bağlı olmadığının dosya kapsamında alınan raporlarla tespit edilmiş olmasına ve söz konusu raporların dosya kapsamı ile Dairemizce benimsenen ilkelere uygun olmasına göre Bölge Adliye Mahkemesi kararı gerekçesinde açıklanan sebeplerin de bu kapsamda yerinde olduğu dikkate alınarak, davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenlerin, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiş olması gözetilerek, temyiz itirazlarının reddiyle hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA,

2.Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgilisine yükletilmesine,

3.Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16241, Karar No: 2015/6551, Tarih: 25.05.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/16241 E.  ,  2015/6551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucunda ... çalışma alanında bulunan 105 ada 3 parsel sayılı taşınmaz 58.688,22 metrekare, 105 ada 4 parsel sayılı taşınmaz 46.710,92 metrekare ve 105 ada 5 parsel sayılı taşınmaz 50.597,66 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar Toprak Tevzi Komisyonunca oluşturulan tapu kayıtları uyarınca sırasıyla davacılar ... ve ...; davalı ... ve davalı ... adına tespit edilmiştir. Davalı ... yapılan sınırlandırmanın toprak tevzi haritasına uygun olmadığından bahisle tespite itiraz etmiş, itirazın Kadastro Komisyonunca kabul edilmesi sonucu davacı adına tespit edilmiş 105 ada 3 parsel sayılı taşınmazdan haritasında (J) harfi ile gösterilen 3.352,48 metrekarelik kısmının 234 ada 2 parsel numarası ile dere vasfıyla ... adına tesciline, (L) harfi ile gösterilen 2.832,20 metrekarelik kısmının ifrazı ile 105 ada 4 parsel sayılı taşınmaza eklenmesine, (I) harfi ile gösterilen 2.524,99 metrekarelik kısmının ifrazı ile 105 ada 5 parsel sayılı taşınmaza eklenmesine ve bu hali ile 105 ada 3 parsel sayılı taşınmazın 49.978,55 metrekare, 105 ada 4 parsel sayılı taşınmazın 49.782,83 metrekare ve 105 ada 5 parsel sayılı taşınmazın 54.749,23 metrekare olarak tespit malikleri adına tesciline karar verilmiş, karar itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir. Davacılar ... ve ... adlarına kayıtlı 105 ada 3 parsel sayılı taşınmazdan komisyon kararınca ifraz edilen (J), (L) ve (I) harfi ile gösterilen taşınmaz bölümlerinin tekrar parsellerine eklenerek sınırlandırmanın toprak tevzi haritasına uygun hale getirilmesi için tapu kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulü ile 234 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacılar adına tesciline, 105 ada 4 parsel sayılı taşınmazın (L) harfi ile gösterilen 2.832,20 metrekarelik kısmının tapu kaydının iptali ile davacılara ait 105 ada 3 parsele eklenerek davacılar adına tesciline ve 105 ada 5 parsel sayılı taşınmazın (I) harfi ile gösterilen 2.524,99 metrekarelik kısmının tapu kaydının iptali ile davacılara ait 105 ada 3 parsele eklenerek davacılar adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... ve Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu 105 ada 4 ve 5 parsel sayılı taşınmazlar ile 105 ada 3 parsel sayılı taşınmaz arasındaki sınırın, toprak tevzi haritasında dere olarak gösterilen ve 17.03.2014 tarihli fen bilirkişi raporunda (K) ve (H) harfi ile gösterilen kısım olduğu kabul edilmek suretiyle karar verilmiş ise de; kayıt uygulaması usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Çekişmeli taşınmazlara uygulanan tapu kayıtlarının 4753 sayılı Yasa hükümlerine göre oluştuğu ve dosya kapsamından tapu kayıtlarının haritasının bulunduğu, 105 ada 4 ve 5 parsel sayılı taşınmazlara uygulanan tapu kayıtlarının 105 ada 3 parsel sayılı taşınmaz hududunu “dere” olarak okuduğu, aynı şekilde 105 ada 3 parsel sayılı taşınmaza uygulanan tapu kaydının da 105 ada 4 ve 5 parsel sayılı taşınmaz hududunu “dere” olarak okuduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece hükme esas alınan 17.03.2014 tarihli fen bilirkişi raporunda toprak tevzi haritasında dere olarak gösterilen taşınmazın sarı renge boyalı (K) ve (H) harfleri ile gösterildiği, zemindeki derenin ise kırmızı renge boyalı “dere” vasıflı 234 ada 2 parsel sayılı taşınmaz olduğunun belirtildiği, hükümden sonra dosyaya ibraz edilen ve aynı bilirkişiler tarafından düzenlenmiş olan 15.12.2014 havale tarihli raporda ise bilirkişilerin 17.03.2014 tarihli raporlarında zemindeki dereyi sehven “toprak tevzi haritasındaki dere” olarak gösterdikleri, toprak tevzi haritasındaki dereyi ise sehven “zemindeki dere” olarak gösterdiklerini bildirdikleri anlaşılmıştır. Tapu kayıtlarının kapsamını tayinde; 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20/A maddesi uyarınca, tapu kayıtları harita, plan ve krokiye dayanmakta ve bunların yerlerine uygulanmaları mümkün bulunmakta ise, harita, plan ve krokideki sınırlara itibar edileceği tartışmasızdır. Dava konusu 105 ada 4 ve 5 parsel sayılı taşınmazlar ile 105 ada 3 parsel sayılı taşınmaz arasındaki sınırın dere olduğu kuşkusuz olmakla birlikte mahkemece toprak tevzi haritasındaki derenin, tevzi tarihindeki yeri kesin olarak belirlenmemiştir. O halde doğru sonuca ulaşılabilmesi için; mahallinde elverdiğince yaşlı, tarafsız, taşınmazların bulunduğu yeri iyi bilen kişiler arasından seçilecek yerel bilirkişilerle; aynı yönteme göre tespit edilecek taraf tanıkları, tespit bilirkişileri, huzuruyla yeniden keşif yapılmalıdır. Keşif sırasında tarafların dayandığı ve tespite esas teşkil eden tapu kayıtları uygulanıp, kapsamı ve toprak tevzi haritasındaki derenin, tevzi tarihindeki yeri kesin olarak 3402 sayılı Kadastro Yasası'nın 20/A maddesi gereğince haritasına göre belirlenmeli bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalı ...'a iadesine,

25.05.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.