muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/79, Karar No: 2007/89, Tarih: 10.04.2007

Ceza Genel Kurulu 2007/YYB-79 E., 2007/89 K.

**Ceza Genel Kurulu 2007/YYB-79 E., 2007/89 K.**

**- GÖREVLİ MERCİİ TAYİNİ**- 4628 S. ELEKTRİK PİYASASI KANUNU [ Madde 5 ]

- 1705 S. TİCARETTE TAĞŞİŞİN MEN’İ VE İHRACATIN MURAKABES... [ Madde 6 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanığın 1705 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında;

Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesince 01.06.2004 gün ve 1403-1127 sayı ile;

Bayilik sözleşmesi olmadan motorin satışı yapmak eyleminin 5015 sayılı Yasanın 8. maddesi yollaması ile aynı Yasanın 19/a-4. maddesi uyarınca idari para cezasını gerektirdiği ve idari para cezasını verme görevinin aynı Yasanın 25. maddesi uyarınca Enerji Piyasası Düzenleme Kuruluna ait olduğu gerekçesiyle CMUY'nın 7 ve 263. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine karar verilerek dosya, Enerji Piyasası Düzenleme Kuruluna gönderilmiş, gönderilen dosya Kurul yerine daire başkanının 26.12.2006 tarihli yazısıyla mahkemesine iade edilmiştir.

Dosya görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmekle okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanığa yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesinin mi yoksa, Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunun mu görevli olduğunun belirlenmesi hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında ilke ve gerekçeleri belirlendiği üzere;

1- Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri gibi makamlar, yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makamlardan olmaları nedeniyle, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

2- 4628 sayılı Yasanın 5. maddesinde Enerji Piyasası Düzenleme kurulunun oluşumu düzenlenmiş olup, 5015 sayılı Yasanın 25. maddesiyle anılan Yasaya eklenen 5/b maddesinde ise, Kurulun petrol piyasası ile ilgili görevlerine yer verilmiştir. Maddenin son fıkrasında, "Petrol Piyasası Kanunu hükümlerine, çıkarılan yönetmelik hükümlerine, Kurul tarafından onaylanan tarife ve yönetmeliklere, lisans hüküm ve şartlarına ve Kurul kararlarına aykırı davranıldığı durumlarda, idari para cezası vermek ve lisansları iptal etmek," Kurulun görevleri arasında sayılmıştır, hal böyle iken Mahkemenin görevsizlik kararı üzerine, yaptırım uygulama bakımından kısmen kaza yetkisi verilmiş bulunan makamlardan olan Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunca karar verilmesi yerine, Daire başkanı yazısıyla gönderilen dosyada, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca henüz usulünce verilmiş bir karar bulunmadığından, bu aşamada Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Bu itibarla, gereğinin yerine getirilmesi ve görevsizlik kararının Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu'nca verilebilmesini temin için dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

Kaza yetkisini haiz mercii tarafından verilmiş bir karar bulunmaması nedeniyle, bu aşamada Yargıtay Ceza Genel Kurulunca, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca çözümü gereken bir görev uyuşmazlığından söz edilemeyeceğinden, dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 10.04.2007 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9, Karar No: 2016/3772, Tarih: 14.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/9 E.  ,  2016/3772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/09/2015

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçeşinde; davalının müvekkilinin babası olduğunu, davalının çok sayıda taşınmazı olup maddi durumunun iyi olduğunu, müvekkilinin ise işsiz olup herhangi bir gelirinin olmadığını ileri sürerek; davalıdan 1.000 TL yardım nafakasının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacı için aylık 250,00 TL yardım nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; yardım nafakası istemine ilişkindir.

TMK.'nun 364/1. maddesinde; "herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üst soyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür".

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemesi yer almaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun ...sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; davacı Hatice'nin, davanın açıldığı tarih itibari ile ev hanımı olup herhangi bir gelirinin olmadığı,yargılama sürer iken 01.02.2015 tarihinde emekli olduğu anlaşılmaktadır. Her dava açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirilir. Davacı, dava tarihi itibari ile kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun olduğundan yardım nafakası talebi haklıdır. Ancak davacının emekli olduğu tarih itibariyle kendi geliriyle yaşamını sürdürme imkanı kazandığı düşünüldüğünde, mahkemenin, davacı Hatice yararına emekli olduğu tarihle sınırlı olacak şekilde nafakaya hükmedilmemiş olması usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 1. fıkrasında yer alan; "250 TL yardım nafakasının" sözcüklerinden sonra “davacının emekli olduğu tarih olan 01.02.2015 tarihine kadar” ifadelerinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11375, Karar No: 2023/5933, Tarih: 22.06.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/11375 E.  ,  2023/5933 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/3258 E., 2022/194 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

SUÇ TARİHLERİ : 14.07.2019, 19.11.2019

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.01.2021 tarihli ve 2020/350 Esas, 2021/10 Karar sayılı kararı ile Bakırköy 18. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/411 Esas sayılı dosyası ile aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunması sebebiyle her iki dosyanın birleştirilmesine, yargılamaya Bakırköy 18. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/411 Esas sayılı dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

B. Bakırköy 18. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.10.2021 tarihli ve 2020/411 Esas, 2021/405 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 63 üncü maddesi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ile 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 17 yıl 2 ay 7 gün hapis ve 34.360,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

C. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, 25.01.2022 tarihli ve 2021/3258 Esas, 2022/194 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

C. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, 25.01.2022 tarihli ve 2021/3258 Esas, 2022/194 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. 19.11.2019 tarihli olayda CD görüntülerinde görüldüğü üzere kolluk görevlilerinin yetki aşımı ile yaptıkları aramanın hukuka aykırı olduğuna, 4. 19.11.2019 tarihli tutanakta sanığın sokak üzerinde yakalandığı belirtildiği halde sanığın çayevinde yakalanması nedeniyle taraflı ve gerçekten uzak şekilde düzenlenen tutanağa itibar edilmemesi gerektiğine, 5. 14.07.2019 tarihli olayda kolluk tarafından fiziki görgüye dayalı bir alışverişin söz konusu olmadığına, kolluk tarafından düzenlenen tutanağın tanık ve sanık beyanlarıyla çeliştiğine, 6. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

19.11.2019 tarihinde sanığın bildirilen adresinde yapılan aramada kullanım sınırının üzerinde net 42.0 gram eroin ve 6-mam içeren maddenin, üzerinde eroin kalıntısı bulunan 2 adet terazi, kaşık ve telefon kartının, çok sayıda klipsli poşetlerin ve paket lastiğinin ele geçirilmesi, sanığın savunması, olay tutanağı ve bu tutanağı doğrulayan tutanak tanıklarının beyanları, uzmanlık raporu ve telefonunda uyuşturucu ticaretine ilişkin olduğu değerlendirilen mesajların tespit edilmesi hususları nedenleriyle ve 14.07.2019 günü kolluk görevlilerinin şüphelenerek tanıklar ...ve ...'ı göz takibine aldıkları sırada şahısların yanlarına gelen sanığa para vererek sanıktan bir cisim aldığının tutanak tanıklarınca net olarak görülmesi, kovalamaca esnasında ...in elindeki 0,6 gram eroin ve 6-mam içeren maddeyi bir aracın altına atması, ...'ın ise elindeki maddeyi burnuna çekmesi, sanığın kaba üst aramasında üzerinden 180,00 TL paranın çıkması, keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporuna göre suç yerinin ortaokula 150 metre, camiye 154 metre mesafede bulunması, ...'ın sanığı tanımadığına ilişkin beyanına rağmen sanığın ... ile karşılaştıklarını beyan etmesi nedeniyle suç tarihleri 14.07.2019 ve 19.11.2019 olan olayların aynı suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirildiği ve suç tarihleri arasında hukuki kesinti bulunmadğı değerlendirilerek, sanığın zincirleme şekilde uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Zincirleme suça ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesiyle uygulama yapılabilmesi için cezalandırılabilir nitelikte birden fazla eylemin bulunması gerektiği, sanığın 14.07.2019 tarihli eylemi sabit ise de; 19.11.2019 tarihli eylemde sanığın evinde yapılan arama ile ilgili usulüne uygun olarak verilmiş arama kararı veya yazılı arama emri bulunmadığından sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinde öngörülen "zincirleme suç" hükümlerinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

2. Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Büyükçekmece 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.01.2016 tarihli, 2014/1065 Esas ve 2016/43 Karar sayılı 2,240,00 TL adli para cezasına ilişkin mahkûmiyetin kesin nitelikte olup temyiz yeteneği bulunmadığından tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, 25.01.2022 tarihli ve 2021/3258 Esas, 2022/194 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Bozma nedeni ile tutukluluk süresi ve tutuklama koşullarında değişiklik bulunmaması karşısında sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Bakırköy 18. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1062, Karar No: 2020/599, Tarih: 30.01.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/1062 E.  ,  2020/599 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8594, Karar No: 2013/13034, Tarih: 25.10.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/8594 E.  ,  2013/13034 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62, 50, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İşçi olarak çalıştığı iş yerinde yapılan haciz işlemi sonrasında yediemin sıfatıyla teslim edilen malların muhafazası amacıyla adrese gidildiğinde iş yerinde başka bir şirketin faaliyet gösterdiği ve hacizli malların yerinde bulunmadığının tespit edildiği tüm dosya kapsamından anlaşılmakla haciz işleminden sonra işyerinden ayrılan sanığın bu durumu icra dairesine de bildirmeyerek, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kendisine teslim edilen malların kaybolmasına sebebiyet veren sanığın eyleminin TCK'nın 289/3. maddesindeki suçu oluşturacağı, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 25.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/701, Karar No: 2017/6884, Tarih: 26.09.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/701 E.  ,  2017/6884 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Kaş ilçesi, Sahil Kılınçlı köyü 168 ada 1 parsel sayılı 4.453,17 m2 yüzölçümü ile tarla vasfıyla mirasçıları adına; 168 ada 2 parsel 1687,02 m2 yüzölçümü ile tarla vasfıyla ... adına; 168 ada 4 parsel 2.204,34 m2 yüzölçümü ile tarla vasfıyla ... adına; 168 ada 5 parsel 1239,21 m2 yüzölçümü ile tarla vasfıyla ... adına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle belgesizden davalılar adına tesbit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili, 14.04.2009 tarihli dilekçesinde; çekişmeli taşınmazların imar-ihya edilmedikleri taşlık, kayalık, çalılık vasfında Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden oldukları iddiası ile her bir parsel için ayrı ayrı dava açmak suretiyle Hazine adına tescilini talep etmiştir. Mahkemece yargılama aşamasında tüm dosyalar birleştirilmiştir.

Müdahil Orman Yönetimi vekili 31.07.2015 tarihli dilekçesinde; çekişmeli taşınmazların ormanın uzantısı oldukları iddiasıyla orman vasfıyla Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Mahkemece davacı Hazinenin davasının reddine, müdahil Orman Yönetiminin davasının ise kabulüne, dava konusu taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile orman vasfı ile adına tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmiş hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 3116 sayılı Kanuna göre orman tahdidi köy sınırları esas alınarak 1949 yılında, 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile değişik aplikasyon ve 2/B uygulamaları 2001 yılında, 6831 sayılı Kanunun 4999 sayılı Kanun ile değişik 9. madde uygulamaları 2008 yılında, 3402 sayılı Kanuna göre kadastro çalışmaları 1993 yılında ilan edilerek kesinleşmişlerdir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 26/09/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/751, Karar No: 2018/12056, Tarih: 25.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2017/751 E.  ,  2018/12056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Evlenmenin Butlanı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalılar tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dava, evliliğin mutlak butlanına yönelik olup, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından açılmış ve mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Cumhuriyet Savcısı, kanunda açıkça öngörülen hallerde hukuk davası açar veya açılmış olan hukuk davasında taraf olarak yer alır (HMK m.70/1). Mutlak butlan davası açma Cumhuriyet savcısı için bir görev olduğundan (TMK m.146/1) duruşmalarda hazır bulunma da görevin doğal sonucu olarak bir zorunluluktur. Bu nedenle Cumhuriyet Başsavcılığının duruşmalara katılması sağlanmadan yokluğunda yargılamaya devamla hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Toplanan delillerden davalı ...'ın önceki eşi ile yabancı mahkemede 2006 tarihinde kesinleşen karar ile boşandığı, yabancı mahkeme ilamının tanındığı, tanıma kararının dava tarihinden önce kesinleştiği ve dava tarihinden önce ilk evliliğin son bulduğu anlaşılmaktadır. Bu sebeple davanın reddine karar verilecek yerde kabulü doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. ve 2. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.10.2018(Prş.)