muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/584, Karar No: 2020/3338, Tarih: 24.06.2020

Uyuşmazlık, ilaç fiyat farkının davacı eczane tarafından alınmadığı iddiasına dayalı olarak yapılan kurum işleminin iptaline ilişkindir.

Taraflar arasındaki akdedilen ve cezai işleme esas alınan 2012 yılı protokolünün 5.3.6. maddesi, "Kurumun mahsup suretiyle tahsilini yaptığı haller hariç olmak üzere, alınması gereken ilaç katılım payları ve/veya poliklinik muayene katılım payı tahsil etmeyen veya hastaya iade eden eczacılara, ilk tespitte 500,00 (beşyüz) TL cezai şart uygulanarak eczane yazılı olarak uyarılır, yazılı uyarıya rağmen tekrarı halinde sözleşme feshedilir ve 1 (Bir) ay süre ile sözleşme yapılmaz. Tespit işlemi Kurumca yapılabileceği gibi ilgili ... odası tarafından da yapılabilir. Tespit işleminin, ilgili ... odası tarafından yapılması ve Türk Eczacıları Birliği Merkez Heyetince onaylanarak Kuruma yazılı olarak bildirilmesi halinde Kurum tarafından madde hükümleri uygulanır. ... odası tespiti ve TEB Merkez Heyeti onayına istinaden yapılan işlemlerin yargı kararı ile haksız yapıldığına karar verilmesi durumunda, eczacının uğradığı her türlü maddi ve manevi zarar, tespiti yapan ... odası ile Türk Eczacıları Birliğince müteselsilen karşılanır. Ancak, Kurum aleyhine dava açılması halinde, açılan dava Türk Eczacıları Birliğine ihbar edilir. ... tarafından, poliklinik muayene katılım payı tahsil edilmemesi veya iade edilmesi halinde uygulanacak cezai şart tutarının hesaplanmasında (6.17) numaralı madde hükmünün son fıkrası uygulanmaz. Provizyon sisteminde, eşdeğer ilaç uygulaması nedeniyle oluşan fiyat farklarının eczane tarafından tahsil edilmediğinin tespiti halinde, bu madde hükmü uygulanır." şeklindedir.

Somut olayda hükme esas alınan 11/03/2016 tarihli bilirkişi raporunda, davaya konu edilen sigortalıların tümünün emekli olduğu, tüm kesintilerin maaşlarından yapıldığı, sadece ilaç fiyat farkı bedelinin tahsil edileceği, ilaç fiyat fark ücreti var ise eczacının bu farkı alıp almama kararının kendisine ait olduğu, bunun ilaç karından fedakarlık olduğu, kurum zararının bulunmadığı belirtilmiş, davalı kurum tarafından sözleşme hükümlerinin yok sayılamayacağı belirtilmek suretiyle rapora itiraz edilmiştir.

Mahkemece alınan raporlarda ilaç fiyat fark bedellerinin emekli olan sigortalıların maaşlarından kesilmediği ve bu bedellerin davacı eczane tarafından alınması gerektiği belirlenmiştir. Mahkemece dinlenen tanıklardan ... beyanında "Raporuma binaen aldığım ilaçlar için fark ödemem, diğer ilaçları için emekli olduğumdan dolayı alınması gereken farklar maaşımdan kesilir. Ben sadece 3 TL bir para ödedim başka bir para ödemedim." dediği, yine tanıklardan ...'un " İlaçları ben kendim alırım. Emekli olduğum için ve ilaç raporum olduğu için eczaneye herhangi bir fark ücreti ödemem." şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmıştır. Mahkemece dinlenen tanıklardan bir kısmının ilaç fiyat farkı ödemediklerini beyan etmeleri ve taraflar için bağlayıcı olan sözleşmenin 5.3.6. maddesinde açıkça, eşdeğer ilaç uygulaması nedeniyle oluşan fiyat farklarının eczane tarafından tahsil edilmediğinin tespiti halinde cezai işlemin uygulanacağının belirtilmesi karşısında bilirkişi raporunda ilaç fiyat fark ücretinin alınıp almama kararının eczacıya ait olduğunu görüşünün kabul edilmesi mümkün değildir.

O halde mahkemece, dosyanın daha önceki bilirkişiler dışında seçilecek konusunda uzman bilirkişi kuruluna tevdi ile taraflar arasındaki sözleşme hükümlerinin tanık beyanları ve dosya kapsamındaki belgeler çerçevesinde değerlendirilmesi için taraf ve Yargıtay denetimine açık rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'un 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'un 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16182, Karar No: 2016/7006, Tarih: 28.04.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/16182 E.  ,  2016/7006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar ... ve ...'ın suça konu olayın başından itibaren diğer sanık ...'la birlikte hareket ederek, hırsızlık sırasında araçta beklemek suretiyle gözcülük yapmaları, çalınan teybin bagaja konulmasının ardından birlikte hareket ederek olay yerinden ayrılmaları şeklinde gerçekleşen eylemlerinin bir bütün halinde suça doğrudan iştirak niteliğinde olduğu gözetilmeden, suça yardım olarak nitelendirilip haklarında verilen cezadan TCK'nın 39/1-2. maddesine göre indirim yapılması kanuna aykırı ise de, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre; sanıklar ..., ... ve ...'ın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 28/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4815, Karar No: 2024/6409, Tarih: 16.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/4815 E.  ,  2024/6409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI :2023/727 Esas, 2023/702 Karar

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

(... ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI :2022/327 E.,2022/767 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin "Nisan Kitapevi" ünvanlı ticari işletmenin sahibi ve işleticisi olduğunu, müvekkilinin iş yerinde kitap satışının yanında işletmesinde basım-yayım faaliyetleri de yaptığını, bu kapsamda 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu (5846 sayılı Kanun) uyarınca yazarlarla sözleşme yaparak bu kitapların basım - yayım - çoğaltma ve yayma haklarını satın aldığını, müvekkilinin tüm işlemleri kayıt içinde olan kitaplarına bandrol basma yükümlülüğü dahil tüm yasal yükümlülüklerini yerine getirerek ticaret hayatını devam ettirdiğini, davalıların müvekkilinin basım-çoğaltma-yayma haklarına sahip olarak bastığı ve yaydığı kitapları, fotokopi çekmek suretiyle çoğalttığını ve daha düşük fiyatlara satarak hem müvekkilinin kar kaybına neden olduğunu hem de açıkça 5846 sayılı Kanuna aykırı davrandığını, müvekkilinin davalı tarafı defalarca uyardığını ama buna rağmen eylemlerin devam ettiğini ileri sürerek davalı ...'nın işyerinde ve işyerinin karşısında yolda park halindeki ...'ya ait 26 AAY 110 plakalı araç içinde fotokopi yoluyla izinsiz kitap çoğaltma ve satış işlemlerini yaparak müvekkilinin belirtilen kitaplar üzerindeki mali haklarına tecavüz olduğunun tespitini, vaki tecavüzün ref'i ve fotokopi yoluyla izinsiz basılıp dağıtılan kitapların toplanmasını ve dağıtımın engellenmesini, davalı yanın bu kitapların çoğaltılması için kullandığı makine/cihazlarına tedbiren el konulmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde;müvekkilinin söz konusu işyerinde sadece orjinal, kanuna-yasalara uygun bir şekilde ders kitapları ve kırtasiye ürünleri sattığını, buna ilişkin tüm yasal faturalarının mevcut olduğunu, müvekkilinin kesinlikle yasalara aykırı bir fotokopi işlemi yapmadığı gibi davacı tarafı ya da herhangi bir çalışanını tanımadığını, davacı taraf müvekkili ile herhangi bir görüşme yapmadığını, ...'nın ve söz konusu aracın müvekkilinin iş yeri ile hiçbir ilgisi bulunmadığını, müvekkilinin sattığı kitapları yayınevleri ve toptancılardan alması sebebiyle ve araya aracı girmesinden ötürü satmakta olduğu yasal kitapları liste fiyatından daha aşağıda satmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Diğer davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince davacı tarafça dosyaya sunulan deliller, dava dilekçesinde ileri sürülen iddia ve vakıaları ispatlamaya yeterli görülmediği gerekçesi ile davanın reddine

karar verilmiş, karar davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesince önceki karar ile davanın ispatlanamamış olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi üzerine Dairece verilen kararda, davacının talebinin hangi esere ilişkin olduğu, hangi haklarının ihlal edildiği, davalı tarafın hangi eylemlerinin dava konusu edildiğinin dava dilekçesinde somutlaştırılmadığı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 31 inci maddesinde, hakimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup, hakim uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği ve delil gösterilmesini isteyebileceğinin düzenlendiği bu durumda Mahkemece, öncelikle 6100 sayılı Kanun'un 31 inci maddesinde düzenlenen hakimin davayı aydınlatma görevi kapsamında, davacıya dava dilekçesinin açıklattırılması ile dava konusunun kesin olarak tespitinin yapılması, sonucuna göre taraf delillerinin değerlendirilmesi ve gerektiğinde bilirkişi incelemesi yaptırılması, oluşacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerektiğinin belirlendiği, bu kararın davacı vekiline tebliği sonrası davacı tarafça dosya kapsamına kitap isimlerinin yazılı olduğu bir dilekçe sunulduğu, bunun haricinde kaldırma kararında belirlenen hususlara ilişkin ayrıntılı bir beyan sunmadığı gibi bir talepte de bulunulmadığı, bu itibarla da mahkemenin, davacı tarafça dosyaya sunulan delillerin, dava dilekçesinde ileri sürülen iddia ve vakıaları ispatlamaya yeterli görülmediği yönündeki gerekçesinde bir isabetsizliğin olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Fikir ve Sanat Eseri Kanunu'na aykırılıktan kaynaklanan tecavüzün tespiti, refi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2.Dairemizin 05.06.2018 tarih ve 2016/16594 E., 2018/4304 K. sayılı kararı.

3. Değerlendirme

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Fikir ve Sanat Eseri Kanunu'na aykırılıktan kaynaklanan tecavüzün tespiti, refi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2.Dairemizin 05.06.2018 tarih ve 2016/16594 E., 2018/4304 K. sayılı kararı.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 16.09.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5548, Karar No: 2019/3018, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5548 E.  ,  2019/3018 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25709, Karar No: 2015/7818, Tarih: 13.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/25709 E.  ,  2015/7818 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1)Dava konusu taşınmaz üzerinden geçen enerji nakil hattının 1982 tarihinde tesis edildiği, bilirkişi raporunda ise değerlendirmeye alınan bina yaşının 6-10 yaş kabul edilerek % 12 oranında yıpranma bedeli düşüldüğü anlaşılmaktadır. Binanın yapım tarihi araştırılıp enerji nakil hattının tesis edildiği tarihten sonra yapıldığının anlaşılması halinde bina bedelinin değer hesabına dahil edilmemesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2)Taşınmaz üzerinde tesis edilen irtifak ve pilon alanlarının ölçekli krokide ayrı ayrı gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1614, Karar No: 2010/8250, Tarih: 31.05.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/1614 E.  ,  2010/8250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece 03.05.2010 tarihinde incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/409 Esas-2009/221 Karar, Dairenin:2009/1543 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2008 yılı) gelen veri listesindeki biber veriminin bu dosya içerisinde bulunan veri listesindeki biber verimi ile aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, biber verimleri arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının sorularak 2008 yılı biber ürününün ve ayrıca 2009 yılı itibariyle münavebeye alınan buğday, kavun, biber ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10371, Karar No: 2016/13358, Tarih: 14.12.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/10371 E.  ,  2016/13358 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme, tehdit, hakaret, cinsel taciz

Hükümler : 1- Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan dolayı TCK'nın 136/1, 62/1, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Tehdit suçundan dolayı TCK'nın 106/1-1, 62/1, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

3- Hakaret suçundan dolayı TCK'nın 125/2. maddesi yollamasıyla aynı Kanun'un 125/1, 43/1, 62/1, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

4- Cinsel taciz suçundan dolayı TCK'nın 105/1, 43/1, 62/1, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme, tehdit, hakaret ve cinsel taciz suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme, tehdit ve hakaret suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın, mağdurun özel yaşam alanına ilişkin olmayan resimlerini kullanıp, mağdurun adını ve soyadını taşıyan sahte facebook hesabı açması, mağdurun cep telefonuna, “Evinizin önünde 14 tane bi şarjör boşaltayım da inan napıcama” biçimindeki mağdurun üzerinde objektif olarak ciddi bir korku yaratmaya elverişli nitelikte mesaj göndermesi, bir suç işleme kararının icrası kapsamında mağdura gönderdiği mesajlarındaki “o.ospu”, “iğrenç şey” ve benzeri sözlerle mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide etmesi eylemlerinin sübut bulduğuna, sübut bulan eylemlerin verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme, tehdit ve zincirleme şekilde hakaret suçlarını oluşturduğuna ilişkin yerel mahkemenin kabulünde dosya kapsamına göre bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 136/1. maddesinde bir yıldan dört yıla kadar hapis cezası öngörülmüş iken, anılan maddede, suç tarihinden sonra ve karar tarihinden önce 06.03.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6526 sayılı Terörle Mücadele Kanunu ve Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 4. maddesi ile yapılan değişiklikle ceza miktarının iki yıldan dört yıla kadar hapis cezası olarak belirlenlenmiş olması karşısında, TCK'nın 7/2. maddesi gereğince, suçun işlendiği zamandaki kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunun ilgili tüm hükümlerinin somut olaya ayrı ayrı uygulanması ve her iki kanuna göre hükmedilecek sonuç cezalar belirlendikten sonra sanığın lehine olan kanunun tespiti ile lehe kanunun bir bütün halinde uygulanması ve bu durumun kararın gerekçesine yansıtılması suretiyle hüküm kurulması gerektiği gözetilmemiş ise de, asgari hadden tayin edildiği açıklanan temel cezanın 1 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi nedeniyle yerel mahkemece suç tarihindeki lehe düzenleme uyarınca uygulama yapıldığı ve 6526 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile yapılan değişikliğin sanık aleyhine sonuç doğuracağı açıkça anlaşıldığından, bu husus bozma nedeni olarak kabul edilmemiştir.

Temel cezalar belirlenirken, TCK'nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle aynı Kanun'un 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiillerin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddelerde öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeden, temel cezaların asgari hadden tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sübuta ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştiri dışında, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

B) Cinsel taciz suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

B) Cinsel taciz suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın, mağdurun cep telefonuna gönderdiği, “Ulan kardeş dedim, laf anla.. adımı zorla mı şer işletecen, ne zaman verecen?” mesajında geçen ve cinsel taciz olarak kabul edilen “ne zaman verecen?” sözlerinin, gerek sanığın savunmasına gerek mağdurun beyanlarına göre, sanığın mağdura borç olarak verdiğini iddia ettiği paranın ödenmesi talebi ile ilgili olup, cinsel arzu ve istekleri tatmin maksadı ile yazılmadığı gözetilmeden, mağduru cinsel amaçlı olarak taciz etmeyen sanık hakkında unsurları itibariyle oluşmayan cinsel taciz suçundan dolayı beraat kararı verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülüp, dosya kapsamına uygun düşmeyen yazılı gerekçelerle mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

TCK'nın 43/1. maddesindeki zincirleme suç hükmünün uygulanabilmesi için, bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi gerekli olup, sanığın, “ne zaman verecen?” sözlerini içeren mesajı dışında hangi mesajlarının cinsel taciz suçu kapsamında değerlendirildiği denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan, koşulları oluşmadığı halde, sanığa hükmedilen temel cezada TCK'nın 43/1. maddesi gereğince artırım yapılarak fazla ceza hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.