muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8951, Karar No: 2023/5615, Tarih: 27.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/8951 E.  ,  2023/5615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/605 E., 2023/706 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık müdafiinin istinaf incelemesi neticesinde kurulan hükmü süresinde temyiz etmesinden sonra sanığın 25.08.2023 tarihli dilekçesi ile temyizden feragat ettiğini bildirdiği görülmekle diğer temyiz istemleri ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Zile Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2022 tarihli ve 2022/213 Esas, 2022/252 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi delaletiyle 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 yıl 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 12.04.2023 tarihli ve 2023/605 Esas, 2023/706 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz istemi

Sanığın cezasının teşdiden belirlenmesi gerektiğine, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması gerektiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, Mahkemece eylemde cebir unsuru kabul edilmesine karşın sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanmadığına, takdiri indirim hükümleri uygulanmadan üst hadden hüküm kurulması gerektiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

C. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, takdiri indirim hükümleri uygulanmadan üst hadden ceza verilmesi gerektiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

C. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, takdiri indirim hükümleri uygulanmadan üst hadden ceza verilmesi gerektiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Mağdurenin ailesinin ikamet ettiği evde bulunmakta iken, babasının köylüsü olmasından mütevellit zaman zaman evlerine gelen ve her geldiğinde yaşlı olması nedeniyle yemek ve çay ikramında bulunulan sanık, iddianamede suç tarihi olarak bildirilen tarihten on-on beş gün önce yine evlerine geldiği, mağdurenin annesi şikâyetçi Sevcihan, mutfakta bulunduğu sırada oturma odasında bulunan henüz dört yaşında bulunan kızının sanığa "Dur yapma" diyerek bağırdığını duyduğu, kızını bu odadan alıp .... isimli diğer kızının odasına götürdüğü, kızına neden bağırdığını sorduğunda sanık tarafından cinsel organına dokunulduğunu utanarak söylediği, kızının yaşı küçük olması ve durumu yanlış anlamış olabilmesi ihtimaline binaen olayın üzerine gitmediği, kızının sanığın evlerine gelmesinden oldukça rahatsızlık duyuyor olmasından kaynaklı durumu aydınlatabilmek için oturma odasındaki sehpanın üzerine diğer kızı olan ....'ye ait telefonu kamerasını açık vaziyette bıraktığı, mağdure olan kızının yine benzer şekilde sanığa "Yapma" diye bağırdığını duyması üzerine ... isimli kızına oturma odasında bulunan telefonu alıp gelmesini söylediği, telefon kamerasına yansıyan görüntüleri izlediğinde odada kızı ile baş başa kalan sanık tarafından mağdure olan kızının kalçasına ve cinsel organına dokunulduğunu gördüğü, mağdurenin Sivas Devlet Hastanesi Çocuk İzlem Merkezinde alınan ifadesinde, "Dede" olarak hitap ettiği bir şahsın ön bacak arası özel bölgesine dokunduğunu belirttiği, CD içeriğinde mevcut görüntülerin incelenmesinde sanık tarafından mağdureye ve cinsel organına farklı tarihlerde dokunulduğunun açık olduğu, sanığın eylemlerinin ani kesintili olmadığı, süregelen ve devam eden eylemler olduğu tam bir vicdani kanaatle kabul edilmiştir.

2. Sanığın aşamlardaki savunmalarında özetle; şikâyetçilerin evlerine ara sıra gittiğini, yemek ve çay ikram ettiklerini, bu zaman diliminde mağdurenin yanında oyuncağı ile oyun oynadığını, mağdureye dokunmadığını, istismar etmediğini, kendisine iftira atıldığını, beyan ettiği görülmüştür.

3. Şikâyetçi Sevcihan, sanığın evlerine geldiğinde, sanığa sofra kurduktan sonra kendi ev işleri ile meşgul olduğu, kendisinin yanında bulunduğu zaman diliminde bu olaylara tanık olmadığı, tanık olarak da beklenemeyeceği, şikâyetçinin yanında gerçekleşmiş olsaydı, bu hususun sanığın eylemlerine göz yumulması olacağı ve dolayısıyla sanığın eylemlerine iştirak olacağı, mağdurenin "Dur yapma" gibi sözlerini duyması üzerine, mağdure ile başka bir odada tepkisini sorduğunda, mağduruenin kendisine cinsel bölgesini gösterip "dokundu" demesi üzerine sanığın mağdureye yaptıklarını görmek ve suç işlemiş olması halinde kızına karşı gerçekleştirilen suçu delillendirmek üzere, vücut dokunulmazlığını korumak adına meşru hakkına istinaden, mağdure ve sanığın bulunduğu odaya video kaydı başlatılarak, mağdurenin tekrar sanığa sözlü tepkisini duyduğunda, telefondaki video kaydına baktığında, sanığın kızını istismar ettiğini gördüğü, video kayıtlarında; sanığın mağdure ile aynı odada yalnız kaldıktan sonra bir yandan odaya gelen olup olmadığını bakışları ile kontrol ederken, bir yandan mağdurenin vajinal bölgesine elbisesi üzerinden dokunmak ve elini orada tutup gezdirmek, mağdurenin bu bölgesini aralıksız olarak okşamak şekilde, en uzunu 20 ..

. olmak üzere birden fazla kez ellediği ve okşadığı, sanığın bu eylemi sırasında "ohhh ohhh" şeklinde sözel tepki vererek cinsel haz için davranışlarını sergilediğini belli ettiği, sanığın davranışlarını hemen algılayamayan mağdurenin eylem yoğunluğunun artması ve sürenin uzaması üzerine sanığa "anne izin vermiyor buna" diye bağırarak, cinsel organını parmağı ile göstermek suretiyle sanığa eylemini istemediğini söylemek suretiyle tepki gösterdiği, video kayıtlarına göre sanığın mağdureye farklı tarihlerde birden fazla kez vajinal bölgesini elleyip parmaklarını gezdirmek şeklinde zincirleme şekilde istismar ettiğinin görüldüğü, yaşı itibarıyla kendisini savunamayacak durumda olan mağdurenin ayakları ile sanığın vajinal bölgesini ellemesini engellemeye çalışmasına rağmen, sanığın cebri güç kullanarak onun direnmesini etkisiz hale getirerek mağdurenin belirtilen yerlerini ellemeye devam ettiğinin, mağdurenin bağırması üzerine eylemlerine son verdiğinin görüldüğü, dinlenen tanıkların da olaya ilişkin video kayıtları ile uyumlu olarak sanığın istismar eylemlerine dair beyanda bulunduklarının görüldüğü, sanık söz konusu davranışlarını, mağdure ile şakalaşmak için yaptığını iddia ederek suçlamayı inkar etmişse de, mağdureyi ellediği sırada "ohhh" şeklinde cinsel bir tepki vermesi, mağdurenin vajinal bölgesini elledikten sonra mağdureye değen parmaklarını kendi dudaklarına ve burnuna götürmesinin eylemleri icra ediş saikinin cinsel amaçlı olduğunu ortaya koyduğu, sanığın yaşı itibarıyla kendisini savunamayacak durumdaki mağdureyi ellerken ve okşarken ani ve kesik hareketlerle davranmadığı, ardı ardına yirmi saniyeye varacak şekilde elini mağdurede gezdirmeye devam ettiği göz önüne alındığında sanığın eyleminin sarkıntılık düzeyini aştığının, mağdurenin ayakları ile sanığı uzaklaştırmaya çalışmasına rağmen onun bu tepkisini etkisiz kılacak cebri davranışlarla mağdurenin vajinal bölgesine yeniden elini daldırdığı ve orada bir süre okşamak suretiyle tuttuğunun ve bu suretle mağdureyi istismar ettiğinin tüm açıklığı ile dosyada sabit olduğu anlaşılmakla; sanığın üzerine atılı sübut bulan, olay tarihi itibarıyla on iki yaşını tamamlamamış mağdureye yönelik cinsel istismar eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi delaletiyle 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca suçun işleniş biçimi, sanığın kastının yoğunluğu, amaç ve saiki, suçun konusunun önem ve değeri göz önüne alınarak takdiren 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın eylemini aynı suç işleme kararının icrası kapsamında farklı zamanlarda aynı mağdura karşı birden fazla işleyerek eylemini zincirleme suç kapsamında gerçekleştirdiği sabit olmakla hakkında tayin olunan cezanın aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiren 1/4 oranında arttırılarak 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın yargılama sürecindeki davranışları lehine takdiri indirim sebebi kabul edilerek sanığa verilen cezadan aynı

ile cezalandırılmasına, sanığın eylemini aynı suç işleme kararının icrası kapsamında farklı zamanlarda aynı mağdura karşı birden fazla işleyerek eylemini zincirleme suç kapsamında gerçekleştirdiği sabit olmakla hakkında tayin olunan cezanın aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiren 1/4 oranında arttırılarak 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın yargılama sürecindeki davranışları lehine takdiri indirim sebebi kabul edilerek sanığa verilen cezadan aynı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 10 yıl 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği belirtilmiştir

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmemekle, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince ceza tertip edilirken üzerine atılı suçun on iki yaşından küçük mağdureye yönelik çocuğun cinsel istismarı olduğu tespiti yapılmış olmasına ve uygulamanın da bu yönde yapılmış olmasına rağmen uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi olarak yazılması suretiyle meydana gelen kanuna aykırılığın 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca duruşma yapılmaksızın düzeltilmesi mümkün bulunup ''... ilk derece mahkemesinin incelemesi yapılan kararının hüküm kısmının 1. maddesinde yer alan "TCK'nın 103/1-1 cümle maddesi" ibaresi çıkarılarak bunun yerine "TCK'nın 103/1-1-3.cümle maddesi" ibaresi yazılmak suretiyle,...'' istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçelerinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 12.04.2023 tarihli ve 2023/605 Esas, 2023/706 Karar sayılı kararında Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı, katılan Bakanlık vekili ve katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Zile Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10161, Karar No: 2006/13008, Tarih: 05.10.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/10161 E.  ,  2006/13008 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-... Özürlüler Derneği .... 2-Bedensel Engelliler Der. .... 3-Yardımseverler Der..... aralarındaki alacak davası hakkında ... 1.Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 2.6.2005 ... ve 2257-572 sayılı hükmün Dairenin 5.4.2006 tarih ve 2257-5072 sayılı ilamiyle onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davalı ... Der. .... tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı 10 000 000 000 TL alacak için istemde bulunmuş, mahkemece 2.6.2005 gününde toplam 1.115 YTL nin davalıdan alınmasına karar verilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK nun 440 III-1 maddesindeki karar düzeltme ile ilgili parasal sınır 6.580.000.000 TL’ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 ... ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davalı ... Başkanlığı tarafından karar düzeltme istenen bölüm miktar itibariyle 6.580.000.000 TL yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen HUMK nun 440 III-I maddesi gereğince davalının karar düzeltme hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin karar düzeltme dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine 5.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13581, Karar No: 2014/21397, Tarih: 24.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/13581 E.  ,  2014/21397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 23. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/02/2014

NUMARASI : 2013/584-2014/54

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş akdinin, nakliye hizmetlerinin alt işverene verilmesi gerekçe gösterilerek feshedildiğini, oysa ki davacının iş akdinin gerçekte sendikal nedenlerle feshedildiğini iddia ederek, davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili; davacının iş akdinin alınan işletmesel karar doğrultusunda feshedildiğini, feshin geçerli nedene dayandığını, davacının sendikal fesih iddiasının gerçeği yansıtmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davacının iş akdinin sendikal nedenlerle feshedildiğinin kanıtlanamadığı ancak davalı tarafça alınan işletmesel kararın objektif ve tutarlı olarak uygulanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde taraflarca temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşverence yapılan feshin sendikal nedene dayanıp dayanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Sendikal tazminat 2821 sayılı Sendikalar Kanununun 31 inci maddesinde düzenlenmiş, işçilerin işe alınmalarının, belli bir sendikaya girmeleri veya girmemeleri veya belli bir sendikadaki üyeliği korumaları veya üyelikten istifa etmeleri şartına bağlı tutulamayacağı ilk fıkrada hükme bağlanmıştır. Sözü edilen maddenin üçüncü fıkrasında ise, işverenin, sendika üyesi olan işçilerle sendika üyesi olmayan işçiler veya ayrı sendikalara üye olan işçiler arasında, işin sevk ve dağıtımında, işçinin mesleki ilerlemesinde, işçinin ücret, ikramiye ve primlerinde, sosyal yardım ve disiplin hükümlerinde ve diğer hususlara ilişkin hükümlerin uygulanması veya çalıştırmaya son verilmesi bakımından herhangi bir ayırım yapamayacağı kuralı getirilmiştir. Konuya dair bir başka güvence bahsi geçen maddenin beşinci fıkrasında öngörülmüş, işçilerin sendikaya üye olmaları veya olmamaları sebebiyle iş sözleşmelerinin feshedilemeyeceği, yine yasaya uygun sendikal faaliyetler sebebiyle işten çıkarılamayacakları ya da farklı uygulamaya tabi tutulamayacakları hükme bağlanmıştır.

İşverenin 2821 sayılı Sendikalar Kanununun 31 inci maddesinin üçüncü ve beşinci fıkralarına aykırı davranması halinde, işçinin bir yıldan az olmamak üzere sendikal tazminata hak kazanacağı hususu da Yasada ifadesini bulmuştur.

2821 sayılı Sendikalar Kanununun 31 inci maddesinde 4773 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik sonrasında, işçinin iş sözleşmesinin sendika üyeliği ya da sendikal faaliyetleri sebebiyle feshedilmesi halinde, doğrudan sendikal tazminat talep hakkının olmadığı açıklanmış, 4857 sayılı İş Kanununun iş güvencesine dair hükümlerinin uygulanacağı kuralı getirilmiştir. Fesih dışında kalan sendikal nedene dayanan ayrımcılık hallerinde ise, işçinin doğrudan sendikal tazminat davası açma hakkı bulunmaktadır.

4773 sayılı Yasa ile sözü edilen maddeye eklenen yedinci fıkrada ise, iş güvencesi hükümlerinin uygulaması dışında kalan hallerde ve feshe bağlı tazminat istekleriyle sınırlı olmak üzere ispat yükünün işverene ait olduğu öngörülmüştür. Bu durumda sendikal nedenle fesih iddiasıyla açılan feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iade davasında ispat yükü, önceden olduğu gibi işçi üzerindedir. Ancak, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayan bir işçinin açmış olduğu sendikal tazminat isteklerini içeren bir davada, aksinin ispatı işverene aittir.

Dairemizce, sendikal tazminat davalarında ispat yükünün işçide olduğu hallerde, işyerinde çalışan ve sendikaya üye olan işçilerin sayısı, hangi tarihlerde üye oldukları, üyelikten çekilen işçilerin olup olmadığı, işyerinde çalışmakta olan işçilerin bulunup bulunmadığı, aynı dönemde yetki prosedürünün işletilip işletilmediği, işyerinde önceki dönemlerde toplu iş sözleşmelerinin bağıtlanıp bağıtlanmadığı, yeni işçi alınıp alınmadığı ve alınmışsa yeni işçilerin sendikalı olup olmadığı gibi hususlarla, işverence ekonomik veya teknolojik nedenlere dayalı bir fesih yoluna gidilmesi durumunda teknik yönden bu durumun araştırılması gibi ölçütler belirlenmiştir.

Somut olayda; mahkemece davacının, iş akdinin sendikal nedenle feshedildiği iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle sendikal tazminat talebinin reddine karar verilmiş ise de, bu kararın yukarıdaki Dairemiz ilkeleri doğrultusunda yeterli araştırma yapılmaksızın, eksik incelemeye dayalı olarak verildiği görülmüştür. Her ne kadar işverenin savunması dikkate alınarak yapılan işletmesel karara ilişkin Mahkemenin kabulü dosya kapsamına uygun ise de, ispat yükü altında olan işçinin sendikal tazminat talebinin, davalı iş yerinde çalışan ve sendikaya üye olan işçilerin sayısı, hangi tarihlerde üye oldukları, üyelikten çekilen işçilerin olup olmadığı, üyelikten çekilen işçilerin iş yerinde çalışmaya devam edip etmedikleri, davacının iş akdinin feshedildiği dönemde sendika üyesi olupta iş akdi feshedilen başkaca işçilerin olup olmadığı, iş yerinde önceki dönemlerde toplu iş sözleşmelerinin bağıtlanıp bağıtlanmadığı, yeni işçi alınıp alınmadığı, alınmışsa yeni işçilerin sendikalı olup olmadığı gibi hususlar yeterince araştırılıp irdelenmeksizin karara bağlandığı anlaşılmıştır. Belirtilen sebeplerle Mahkemece eksik araştırma ve incelmeye dayalı olarak sendikal tazminat talebinin reddine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24/06/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9149, Karar No: 2022/4011, Tarih: 09.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2020/9149 E.  ,  2022/4011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi’nin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince, davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi’nce HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle zamanaşımı nedeniyle davanın reddine dair yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dava konusu İstanbul İli, Pendik İlçesi, Emirli Köyü, 222 parsel sayılı 10.440 m² yüzölçümlü taşınmazın 1965 yılında yapılan tapulama çalışmalarında davacılar ve mirasbırakanları adına tespit ve tapuya tescil edildiği, Orman Genel Müdürlüğü tarafından Pendik 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1996/724 Esas - 2002/193Karar sayılı dosyası ile açılan davada taşınmazın tapu kaydının iptali ile orman olarak Hazine adına tapuya tesciline karar verildiği ve bu kararın temyiz edilmeksizin 27.10.2003 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın ise 09.06.2016 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi dolduktan sonra açıldığı anlaşılmıştır.

Davanın esastan reddine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca hükmün gerekçesi düzeltilmek suretiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davacılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.