muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/595, Karar No: 2018/1885, Tarih: 11.12.2018

Burada vurgulanması gereken bir başka husus da AİHM’nin bir çok kararında yer bulan maddi olgu - değer yargısı ayrımıdır. Maddi olgular ile değer yargısı arasında dikkatli bir ayrıma gidilmelidir.  Maddi olgular ispatlanabilse de, değer yargılarının doğruluğunu ispatlamanın mümkün olmadığı hatırda tutulmalıdır (Lingens/Avusturya, Başvuru No: 9815/82, 8.7.1986, § 46). AİHM başka kararlarında da, “Gerçeklerin var olduğu gösterilebilirken değer yargılarının gerçekliğinin kanıtlanması mümkün değildir. Bir değer yargısının gerçekliğini kanıtlama konusunda bir gereksinimi yerine getirmek imkânsızdır ve AİHS’nin 10. maddesinin garanti ettiği hakkın temel bir parçası olan düşünce özgürlüğünün bizzat kendisini ihlal eder.” demektedir (Jeruselam/Avusturya, Başvuru No: 26958/95 27.02.2001, Dichand ve Diğerleri/Avusturya, Başvuru No: 29271/95, 26.02.2002). Mahkeme Dalban/Romanya davasında verdiği 28 Eylül 1999 tarihli kararında da “Gerçekliğini kanıtlamaksızın eleştiri niteliğinde bir değer yargısını ifade etmesinin engellenmesi bir gazeteci için kabul edilemez olacaktır.” demiştir.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne ilişkin değerlendirmeleri bağlamında akademik özgürlükler konusu üzerinde de durulması gerekmektedir. AİHM akademisyenlerin çalıştıkları kurum veya sistem ile ilgili görüşlerini özgürce dile getirebilmesinin ve herhangi bir sınırlama olmaksızın bilgi ve gerçekleri yayma özgürlüğünü içeren akademik özgürlüklerin önemine işaret etmiştir (Sorguç/Türkiye, Başvuru No: 17089/03, 23.06.2009). Mahkemeye göre akademisyenlerin araştırma yürütmelerine ve bulgularını yayımlamalarına yönelik sınırlamalar bu konuda oldukça dikkatli bir denetimi beraberinde getirecektir (Lunde/Norveç, Başvuru No: 38318/97 13.02.2001).

Konunun iç hukukumuzda nasıl yer aldığına gelince;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının 25. maddesine göre “Herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir. Her ne sebep ve amaçla olursa olsun kimse, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; düşünce kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz.”

Anayasa’nın 26. maddesi gereğince “Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar… Bu hürriyetlerin kullanılması, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabilir.”

Bilim ve sanat hürriyetini düzenleyen Anayasa’nın 27. maddesine göre “Herkes, bilim ve sanatı serbestçe öğrenme ve öğretme, açıklama, yayma ve bu alanlarda her türlü araştırma hakkına sahiptir.” Dolayısıyla akademik ifade özgürlüğü Anayasa tarafından açıkça tanınmıştır.

Anayasa’daki akademik ifadeler kapsamında bir başka düzenlemede 130. maddede yer almaktadır. Maddenin dördüncü fıkrası “Üniversiteler ile öğretim üyeleri ve yardımcıları serbestçe her türlü bilimsel araştırma ve yayında bulunabilirler. Ancak, bu yetki, Devletin varlığı ve bağımsızlığı ve milletin ve ülkenin bütünlüğü ve bölünmezliği aleyhinde faaliyette bulunma serbestliği vermez” hükmünü içermektedir. Maddede görüldüğü üzere akademik ifadeler açısından araştırma yapma ve yayınlama ile sınırlı olarak yine ifade özgürlüğü tanınmıştır (Karan, U.; İfade Özgürlüğü Anayasa Mahkemesine Bireysel Başvuru El Kitapları Serisi-2, Avrupa Konseyi 2018, s. 68-69).

Düşünce ve kanaat özgürlüğü sınırının aşılması ve kişilik hakkına saldırı seviyesine ulaşması hâlinde, olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 49. (6098 sayılı TBK m. 58) ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddeleri gereğince manevi tazminat istenebilecektir.

Tüm bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay incelendiğinde; davalı ... haber/yazı tarihinde Hacettepe Üniversitesi İdari Bilimler Fakültesi Kamu Yönetimi Bölümü Başkanıdır. Yazının başlığı “Türkiye İçin En Uygun Sistem Başkanlık” şeklindedir. Yazının ana konusu başkanlık sistemi olup, Anayasa Mahkemesi ya da üyeleri değildir. Ayrıca davalı ... bu değerlendirmelerini bilim adamı sıfatıyla ve kendisinin uzmanlık alanı olan bir konuda yapmıştır. Dava konusu görüşler Anayasa Mahkemesi başkan ve üyelerinin kişiliklerine yönelik olmayıp, üyelik statüsü ile ilgili genel değerlendirmelerdir. Yazının hiçbir bölümünde bir başkan ya da üyenin ismine yer verilmemiş, şahıslarına yönelik bir ifade kullanılmamıştır. Yazıda, davalı ..., bir kısım kurumların yanı sıra Anayasa Mahkemesi’ni, üyelerini ve kararlarını Mahkeme’nin kurulduğu 1961 tarihinden itibaren ve yazının yayınlandığı dönemdeki olaylar açısından bilimsel bilgi ve birikimi doğrultusunda değerlendirmiştir. Yapılan değerlendirmeler bilimsel nitelikte olup hiçbir üye şahsen hedef alınmamıştır.

İfade özgürlüğü anayasal güvence altında olduğu gibi ülkemizin tarafı olduğu sözleşmeler kapsamında uluslararası hukuk kuralları ve AİHS ile de koruma altındadır. Düşünce ve kanaatler yalnızca olumluyu değil olumsuzu da içerebildiği gibi incitici ve aykırı da olabilirler. Önemli olan değer yargılarına ilişkin düşünce ve kanaatlerin serbestçe ifade edilebilmesidir. Dava konusu ifadelerin değer yargısı niteliğinde olduğu Anayasa Mahkemesi üyesi olan davacılar tarafından da kabul edilmiş ve dava dilekçelerinde açıkça belirtilmiştir.

Yazıdaki “Anayasa Mahkemesi üyeleri bu görev için yetersiz” başlığı altında diğer ülkelerin Anayasa Mahkemelerinin oluşum şekli hakkında bilgilere yer verilmiş ve davacılara yönelik bir beyanda bulunulmamıştır. Çarpıcı ve abartılı başlık kullanılması okuyucunun dikkatini çekmeye yönelik bir gazetecilik tekniği olup, suç unsuru içermediği sürece sorumluluk gerektirmez.

Dava konusu yazı bir bütün olarak ele alındığında, kullanılan ifadeler, Özel Daire bozma kararında belirtildiği ve mahkemenin kabulünde olduğu üzere ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gereken sert eleştiri mahiyetindedir. Yazı içeriğinde davalı ... tarafından davacılar hakkında küçültücü veya hakaret teşkil eden herhangi bir ifadeye yer verilmediği gibi yazının da hukuka aykırılığından bahsedilemeyeceğinden yukarıda vurgulanan yasal düzenlemeler ve AİHM içtihatları karşısında ifade özgürlüğü kapsamında korunması gerektiği, davacıların kişilik haklarına saldırı teşkil etmediği kabul edilmelidir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, hâkim ve savcılarla yüksek mahkeme üyelerinin de diğer kamu görevlileri gibi kamu güvenine sahip olmaları gerektiği, bu sebeple asılsız suçlamalardan korumanın Devletin görevlerinden olduğu, demokratik bir toplumda, bireylere, yargı sistemi ve ona dâhil olan kamu görevlilerini eleştirme ve onlar hakkında yorum yapma hakkı tanınmış olmakla birlikte, bu eleştirilerin kişilerin şeref ve itibarlarının korunmasını isteme haklarını ihlal eder boyuta ulaşmaması gerektiği, kamu güvenini ciddi bir şekilde zarara uğratabilecek temelsiz saldırılara karşı-özellikle yargıçların kendilerini hedef alan eleştirilere karşı cevap vermelerine engel olan bir sağduyuya sahip oldukları göz önünde bulundurulduğunda-korumak gerektiği, hâkimin toplum nazarında bağımsızlığını ve tarafsızlığını etkileyecek şekilde soyut iddialar ile eleştirilmesinin mümkün olmadığı, dava konusu haberde, haberin içeriğine uygun düşmeyen bir üslubun kullanıldığı, böylece kamu görevlilerinin katlanması gereken kabul edilebilir sert eleştiri sınırlarının aşılarak öz ile biçim arasındaki dengenin bozulduğu, ifadelerin davacıların doğrudan kişilik değerlerine yönelik olduğundan hukuka aykırılık unsurunun gerçekleştiği, yayında yer alan ifadelerin amacı ne olursa olsun başlı başına kişilik haklarına haksız bir saldırı oluşturduğu, bu nedenle direnme kararının yerinde olduğu belirtilmişse de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde görülmemiştir.

O hâlde Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: 1-Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,

O hâlde Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: 1-Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,

2-Yukarıda (II) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 11.12.2018 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

Asıl ve birleşen davalar, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar vekilince asıl ve birleşen davalarda, Star Gazetesi’nin 15.12.2004 tarihli nüshasının 15. sayfasında “Türkiye İçin En Uygun Sistem Başkanlık” başlığıyla yayımlanan yazı içeriğinde kullanılan ifadelerin müvekkillerinin özellikle görevleri itibariyle kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu ileri sürülerek her bir davacı için ayrı ayrı olmak üzere 15.000 TL manevi tazminat talep edilmiştir. Yerel mahkemece dava konusu yazı içeriğindeki ifadelerin davacıların kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün davacılar vekili ile davalılardan ... vekilince temyizi üzerine Özel Dairece davacıların temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davalı ... vekilinin temyiz itirazları yönünden davanın reddedilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir. Yerel mahkemece önceki gerekçelerle direnme kararı verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davaya konu yazı bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davacıların kişilik haklarına saldırının bulunup bulunmadığı; diğer bir deyişle, davacılar yararına manevi tazminat koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

Her ne kadar Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 28. maddesi ve 5187 sayılı Basın Kanununun 3. maddesi ile güvence altına alınmış olan basın özgürlüğü, demokrasinin “olmazsa, olmaz” koşulu olarak kabul edilmesi gerekmekte ise de, basının bu ayrıcalıklı konumu ve hukuk düzeninin kendisine tanıdığı özgürlük, tüm özgürlükler gibi yine hukuk düzenince çizilen sınırlara tabidir. Basın, yaptığı yayımlarda, gerek Anayasanın “Temel Hak ve Ödevler” bölümünde yer alan ve gerekse de Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve 25. maddelerinde ve ayrıca özel yasalarda güvence altına alınmış olan kişilik haklarına saygı göstermek, bunlara saldırı niteliği taşıyabilecek yayımlardan kaçınmak zorundadır.

Bu cümleden olarak basın, belirli bir kişinin fikrini tartışmak zorunda kaldığı durumlarda bile, objektif bilgi vermekle ve eleştirmekle yetinmeli; olayları tahrif etmek veya kuşkuları yaymak gibi hukukun izin vermeyeceği yollara başvurmamalıdır. Özellikle de, hakaret niteliğinde ya da yersiz, onur kırıcı söz ve deyimlerin kullanılmasından kaçınmalıdır.

Öte yandan; adalet sisteminin düzgün işlemesi için görev yapan kamu görevlileri olan hâkim ve savcılarla yüksek mahkeme üyeleri de diğer kamu görevlileri gibi kamunun güvenine sahip olmalıdırlar (benzer bir karar için bkz. Saday/Türkiye, B. No: 32458/96, 30.03.2006). Bu sebeple adalet sisteminde görev alan hâkim ve savcılarla birlikte diğer yargı çalışanlarını asılsız suçlamalardan korumak Devletin görevlerindendir. Demokratik bir toplumda, bireylere, yargı sistemi ve ona dâhil olan kamu görevlilerini eleştirme ve onlar hakkında yorum yapma hakkı tanınmış olmakla birlikte, bu eleştirilerin kişilerin şeref ve itibarlarının korunmasını isteme haklarını ihlal eder boyuta ulaşmaması gerekir (Anayasa Mahkemesi, Emin Aydın, B. No: 2013/3178, 25.06.2015).

Demokratik bir toplumun hayati mekanizmalarından olan yargı sisteminin işleyişine ilişkin konular kamusal menfaatlerin alanında kalır. Bu kapsamda yargının toplum için özel rolü dikkate alınmalıdır. Adaletin garantörü olan ve hukukun üstünlüğünün egemen olduğu bir devlette hayati bir işlev gören yargı, görevlerini başarıyla yapabilmek için kamu güvenine ihtiyaç duymaktadır. Bu nedenle bu güveni ciddi bir şekilde zarara uğratabilecek temelsiz saldırılara karşı-özellikle yargıçların kendilerini hedef alan eleştirilere karşı cevap vermelerine engel olan bir sağduyuya sahip olma yükümlülükleri göz önünde bulundurulduğunda korumak gerekebilir (Morice/Fransa, 29369/10, 23.04.2015).

Hâkimlerin eleştirilmemesinin savunulması elbette mümkün değildir. Böyle bir savunma ayrıcalıklı bir kesimi oluşturur ki, bu hukuk sistemi tarafından kabul edilemez. Elbette dayanaksız iddialar ortaya atmadan ve hâkime şahsen saldırmadan da eleştiri getirilebilir (Barfod/Danimarka, 11508/85, §33). Ayrıca seçilen yargılama usulü ve verilen karar sert bir şekilde eleştirilebilir ki, hâkimler bunu hoşgörü ile karşılamalıdır (Nikula/Finlandiya, 31611/96). Şu unutulmamalıdır ki, yargı görevlileri kabul edilebilir sınırlar içinde eleştirilere konu olabilirler. Ancak bu durum yargı görevlilerinin davranışlarının tıpkı politikacılar gibi sürekli denetim altında olacağı ve bu nedenle her türlü eleştiriye göğüs germeleri gerektiği anlamına gelmemektedir. Aksine görev başındaki bu kişilerin sözlü hakaret mahiyetindeki saldırılara, toplum nazarında tarafsızlığını zedeleyecek soyut iddialara karşı korunması gereklidir.

Soyut zanlar üzerine kurulu bir şekilde olmamak üzere yapılan yargısal faaliyetin sert olmak da dâhil eleştirilmesi mümkündür. Ancak hâkimin toplum nazarında bağımsızlığını ve tarafsızlığını etkileyecek şekilde soyut iddialar ile eleştirilmesi mümkün değildir.

Soyut zanlar üzerine kurulu bir şekilde olmamak üzere yapılan yargısal faaliyetin sert olmak da dâhil eleştirilmesi mümkündür. Ancak hâkimin toplum nazarında bağımsızlığını ve tarafsızlığını etkileyecek şekilde soyut iddialar ile eleştirilmesi mümkün değildir.

Mahkemelerin bir boşluk içinde çalışmadığı genel olarak kabul gören bir olgudur. Mahkemeler, uyuşmazlıkların çözülmesi için birer forum işlevi görmekle birlikte bu söz konusu uyuşmazlıkların önceden ister uzmanlık dergileri, ister genel olarak basın, ister genel olarak kamuoyu, başka yerlerde tartışılamayacağı anlamına gelmez. Ayrıca kitle yayın organları yargının düzgün işleyişinin gereklerinin belirlediği sınırları aşmamakla yükümlü olmakla birlikte kamu yararını ilgilendiren başka alanlarda olduğu gibi mahkemelerin gördüğü davalar konusunda da bilgi vermek ve fikirleri yaymak görevleridir. Sadece medyanın bu tür bilgi ve fikir yayma görevi yoktur; halkında bunlara ulaşmak hakkı vardır. Ancak bu özgürlük hâkimlerin kişilik haklarına yönelik saldırı niteliğinde olmamalıdır. Hâkimin yaptığı yargısal faaliyet hukuki dayanakları ile birlikte sert de olsa eleştirilebilmeli ancak kişiliğine yönelmemelidir. Ciddi temeli olmayan hâkimin toplum nazarında bağımsızlığını ve tarafsızlığını yıkıcı saldırılara karşı korunması zorunludur.

Nitekim aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.12.2014 tarihli ve 2013/4-1300 Esas, 2014/1017 Karar sayılı kararında da vurgulanmıştır.

Nitekim aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.12.2014 tarihli ve 2013/4-1300 Esas, 2014/1017 Karar sayılı kararında da vurgulanmıştır.

Bu ilke ve açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; manevi tazminat isteminin dayandırıldığı Star Gazetesi’nin 15.12.2004 tarihli nüshasının 15. sayfasında “Türkiye İçin En Uygun Sistem Başkanlık” başlığıyla yayımlanan yazı içeriğinde “Anayasa Mahkemesinin demokratik sistem üzerinde vesayetçi bir yaklaşım içinde bulunduğu, milletin temsilcilerinin yaptığı kanunları Anayasa Mahkemesinin bozduğu, Anayasa Mahkemesinin amacının devleti değil hükümeti sınırlamak olduğu, sol cenah iktidar olduğu dönemlerde mahkemenin hiç çalışmadığı, maksadının orta sağ iktidarlara bir fren mekanizması kurmak olduğu, Anayasa Mahkemesinin tıpkı TSK gibi ideolojik bekçilik yaptığı, üyelerinin vasıfları itibariyle çok yetersiz oldukları, bu göreve getirilen kişilerin yeterli entelektüel birikime, görgü ve tecrübeye sahip olmadıkları, gelişen dünyada hukuki ve iktisadi gelişmeleri takip edip buna göre pozisyon alacak kişiler olmadıkları, taşrada hakimlik yapmış, tüm zamanı adliye, hakimevi ve evinin arasında geçmiş, Yargıtay’da Danıştay’da hâkimlik yapmış kişiler yeterli donanıma sahip olmayınca, Türkiye için çok önemli olan hadiseleri kavrayamayınca işin kolayına kaçıp katı hukuki kuralları uygulayıp ideolojik tavır alma yolunu seçtikleri, türban meselesini bugünkü Anayasa Mahkemesinin bu hale getirdiği, kendisini yasa koyucunun yerine koyacak karar aldığı ve üyelerinin vasıflarının yükseltilmesi gerektiği” ifadelerine yer verildiği ve verilen haberin içeriğine uygun düşmeyen bir üslubun kullanıldığı, böylece kamu görevlilerinin katlanması gereken kabul edilebilir eleştiri sınırları aşılarak öz ile biçim arasındaki dengenin bozulduğu, ifadelerin davacıların doğrudan kişilik değerlerine yöneldiği anlaşıldığından hukuka aykırılık unsuru gerçekleşmiştir. Yayında yer alan ifadeler amacı ne olursa olsun başlı başına kişilik haklarına haksız bir saldırı oluşturduğundan manevi tazminata hükmedilmesi gereklidir.

Hâl böyle olunca, yerel mahkemenin kişilik haklarına saldırının varlığını kabul eden direnme kararı yerindedir.

Belirtilen nedenlerle, direnme kararı yerinde olduğundan, onanması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluğun direnme kararının bozulması yönündeki görüşüne katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2016/9312, Karar No: 2018/2139, Tarih: 20.03.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/9312 E.  ,  2018/2139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/.../2015 tarih ve 2014/930-2015/825 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin %50 hissesinin sahibi ve yöneticisi olduğunu, diğer davalının da %50 hisseye sahip ve yöneticisi olduğunu, şirketin 2010 yılında kurulmasından sonra davalı ...'ın dava dışı ...'ı vekil tayin ettiğini ve şirket işleri ile ilgilenmediğini, müvekkilinin vekil ile birlikte şirketi idare ettiğini, şirketin teminat amaçlı verilen çeklerinin teminat dışında kullanılması nedeniyle ekonomik olarak sıkıntıya girdiğini, bu süreçte davalının vekili ...'ın da şirket işleri ile ilgilenmeyip şirketten uzaklaştığını, müvekkilinin diğer davalıya da ulaşamadığını, tek başına ekonomik sıkıntıyla mücadelede bulunduğunu, fakat şirketin gayrifaal hale düştüğünü, halen gayrifaal olduğunu, ileri sürerek davalı şirketten çıkmasına izin verilmesini istemiştir.

Davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davalının münferit yetkili müdür olduğu, bu durumda kendisinin de şirketin işleyişini sağlamak üzere yetkili bulunduğu, şirketin gayri faal ve borçlu olmasının şirketten çıkma konusunda ...'nin 638. maddesine göre haklı neden oluşturmadığı, davacının müdür yetkisi ile fesih ve tasfiye yoluna başvurması gerektiği, gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 20/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/25769, Karar No: 2009/5498, Tarih: 16.03.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/25769 E.  ,  2009/5498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Saray (Tekirdağ) İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/07/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Mahkemece verilen kısa kararda, 1.436,79 YTL faiz üzerinden takibin devamına karar verilmiş, gerekçeli kararda ise, 900 YTL faiz üzerinden takibin devamına hükmedilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

Anayasa yargılamanın aleniyeti ilkesini benimsemiştir. Bunun anlamı, yargılama açık olarak yapılacak ve yargılama sonunda verilen karar da açıkça belirtilecektir. HUMK'nun 382.maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın da, kısa karara uygun olması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunun 10.04.1992 tarih ve 1991/2 E, 1992/4 K. sayılı ilamında da, kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunması bozma nedeni olarak belirtilmiştir.

Bu durumda, mahkemece yapılacak iş; bozmadan sonra, hakimin önceki kısa karar ile bağlı olmaksızın, çelişikliği kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre yeni bir karar vermekten ibarettir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 16.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.