muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4956, Karar No: 2017/929, Tarih: 11.04.2017

Mağdurun 20.01.2011 tarihli duruşmada Mahkemede verdiği beyanında ise; bir berberde kalfa olarak çalıştığını, sanıklar ... ve ... müşterisi olmaları nedeni ile tanıdığını, her iki sanığın da telefonla tıraş olmak için randevu aldıklarını ancak randevu saatlerine riayet etmediklerini, bu durumun bir kaç kez tekrar ettiğini, bu nedenle sanıkların dükkana gelmelerini istemediğini, bu konuda bir kaç kez tartıştıklarını, suç tarihi olan 21.11.2009 günü saat 14.00 sıralarında sanık ...'ın dükkana geldiğini, kendisini dışarı çağırdığını, yine aynı konu yüzünden tartıştıklarını ve küfürleştiklerini, daha sonra sanık ...'ın bıçakla kendisini yaralayıp kaçtığını, şikayetçi olmadığını beyan ettiği,

Mağdurun Kayseri Adli Tıp Şube Müdürlüğünden alınan doktor raporuna göre, hayati tehlike geçirmeyecek, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığının belirtildiği,

Sanık ... 23.11.2009 tarihli kolluk ifadesinde, mağduru berber olması nedeniyle tanıdığını, aralarında herhangi bir alacak verecek meselesi olmadığını, olay günü kendisini telefonla aradığını ve sebepsiz yere tartıştıklarını, bunun üzerine işyerine gittiğini, tartıştıklarını ve akabinde kavga ettiklerini, elleriyle birbirlerine vurduklarını, para istemediğini, kaza yapmadığını, suçlamaları kabul etmediğini ifade ettiği,

Sanık ...'ın 26.05.2010 tarihinde görevsiz Kayseri 7. Asliye Ceza mahkemesince alınan savunmasında, mağdurun yaklaşık 10 yıllık berberi olduğunu, olay günü zamanında gelmemesi nedeniyle tartışma çıktığını, aralarında itiş kakış olduğunu, mağduru yaralamadığını, nasıl yaralandığını bilmediğini, kafasını bir yere çarpmış olabileceğini, barıştıklarını ifade ettiği,

Sanık ...'ın 20.01.2011 tarihinde Mahkemede alınan savunmasında ise; mağdurun arkadaşı olduğunu, hadise günü mağduru arayarak traşa geleceğini söylediğini ancak işleri nedeni ile gidemediğini, bunun üzerine mağdurun telefonla arayarak “senin yüzünden müşteriyi beklettim niye randevu alıp gelmiyorsun” diye bağırdığını, telefonda küfürleştiklerini, yarım saat sonra mağdurun işyerine gittiğini, aralarındaki bu tartışmanın devam ettiğini, dükkanın önünde eline aldığı sıvama bıçağı ile gelişi güzel mağdura vurduğunu, mağdurdan kesinlikle para istemediğini ifade etmesi karşısında;

Mağdur ...'ın olaydan hemen sonra alınan beyanında belirttiği gibi sanık ...'un suç tarihinden önce kaza yapıp yapmadığı araştırılıp, denetime olanak verecek şekilde dosya içine konulması ve mağdurun aşamalarda değişen beyanları arasındaki çelişki giderilerek, bu beyanlardan hangisine, ne sebeplerle üstünlük tanındığı karar yerinde denetime olanak verecek şekilde açıklanıp, sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yerinde ve yeterli olmayan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2- 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması,

3-T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 11/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12856, Karar No: 2023/4264, Tarih: 15.06.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/12856 E.  ,  2023/4264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.05.2015 tarihli ve 2015/372 Esas, 2015/564 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, aynı hükmün son cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. ... 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.05.2015 tarihli ve 2015/372 Esas, 2015/564 Karar sayılı kararının sanıklar tarafından temyizi üzerine Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin 27.02.2019 tarihli ve 2018/8072 Esas, 2019/4069 Karar sayılı kararı ile özetle adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması eleştirilmekle, katılanda meydana gelen yaralanmanın duyulardan veya organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olup olmadığı hususunda rapor aldırılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması, iddianamede talep edilmeyen 5237 sayılı Kanun’un 87 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi uyarınca sanıklara ek savunma hakkı verilmeyerek savunma haklarının kısıtlanması ve hak yoksunluklarına ilişkin kanun maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. ... 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2021 tarihli ve 2019/242 Esas, 2021/210 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (d) bentleri, aynı hükmün son cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların temyiz istemleri; suçu işlemediklerine, hükümlerin lehlerine bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılanın olay günü yanında arkadaşları tanıklar T.K. ve B.T. olduğu halde yürüdükleri sırada sanık ... ile arasında tartışma çıktığı, sanık ...'ın katılana hakaret edip "Seni bu mahallede görmeyeceğim" dediği, ardından sanıklar ... ve ...'nin katılanın kollarından tuttuğu, sanık ...'ın ise katılanı sağ el bileğinde ve çene sağda kesi oluşacak şekilde yaraladığı, ... Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi Adli Tıp Polikliniğince düzenlenen 06.04.2015 tarihli adli muayene raporunda katılanın sağ el bileğinde sinir ve arter kesisine neden olan yaralanmanın yaşamsal tehlikeye neden olduğu, Niğde Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 11.12.2020 tarihli adli muayene raporunda ise sağ medyan ve ulnar sinirde meydana gelen sinir hasarının duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğu tespitine yer verildiği anlaşılmıştır.

2. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine ve içeriğine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların eylemi nedeniyle katılanın yaşamsal tehlike geçirecek ve duyularından veya organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak şekilde yaralandığı olayda birden fazla nitelikli hal ihlali ile suç işleyen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 61 ... maddesinde yer verilen meydana gelen zararın ağırlığı ölçütü ve 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesine göre temel cezada alt sınırdan sonuca etkili olacak şekilde uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Sanıkların suçu işlemediklerine, hükümlerin lehlerine bozulması gerektiğine yönelen temyiz sebepleri yönünden;

2. Sanıkların suçu işlemediklerine, hükümlerin lehlerine bozulması gerektiğine yönelen temyiz sebepleri yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin katılanın aşamalardaki istikrarlı beyanları ve bu beyanı doğrular nitelikteki adli muayene raporu içerikleri ile tanık T.K.'nin aşamalardaki istikrarlı anlatımıyla saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2021 tarihli ve 2019/242 Esas, 2021/210 Karar sayılı kararında sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2516, Karar No: 2014/16020, Tarih: 17.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/2516 E.  ,  2014/16020 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/214909

MAHKEMESİ : Türkeli Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2012

NUMARASI : 2010/45 (E) ve 2012/36 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazlarının reddine ancak,

1) Dava konusu yere ilişkin, hazine adına Türkeli Mal Müdürlüğü tarafından dava konusu yerin orman olmadığı ve hazine adına tescil edilmesi gereken yer olduğuna dair, orman idaresi aleyhine Türkeli Asliye Hukuk Mahkemesi’ne dava açıldığı ve mahkemenin 2007/161 Esas sırasına kayıtlı olan davaya sanıkların da müdahil olduklarının anlaşılması karşısında, dava konusu yerin niteliğinin tespitine ilişkin açılmış olan söz konusu davanın bekletici mesele yapılarak, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tespiti gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Sanıklar H.. I.. ve H.. I.. hakkında 5271 sayılı CMK’nin 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılırken, objektif ve subjektif koşulların birlikte değerlendirilerek bir sonuca varılması yerine, bilirkişilerin zarar tespitinin bulunmadığı ve dava konusu yerde örtü tahribi yapılmadığına dair raporları karşısında, dosyayla bağdaşmayacak şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar M.. I.., H.. I.., H.. I.. ve katılan idare vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3122, Karar No: 2015/3786, Tarih: 09.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/3122 E.  ,  2015/3786 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ....'nin tüm, davalı Bakanlığın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine;

2-Davacı, davalı işyerinde aşçıbaşı olarak çalışırken, Eskişehir ilindeki davalı Bakanlığa ait işyerindeki ihale süresinin dolması nedeniyle oradan ayrılıp davalı şirketin İzmir ilindeki işyerinde çalışırken ücret alacaklarının eksik ödenmesi nedeniyle haklarını talep etmesi üzerine iş akdinin alt işveren şirket tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin feshedilmediğini, işi kendisinin bıraktığını, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davalı Bakanlığa ait işyerindeki çalışması ile davalı şirketin İzmir ilindeki çalışması iki ayrı çalışma olarak değerlendirilip iş akdinin alt işveren tarafından haklı neden olmadan feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Alt işveren ile –asıl işveren arasındaki ilişkinin davacının alacaklarına etkisi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı davalı ...'ne bağlı olarak 7.8.2008-4.6.2009 tarihleri arasında davalı şirketin alt işverenliğini yaptığı başka bir işyerinde 5.6.2009-31.12.2011 tarihleri arasında davalı Bakanlığa ait işyerinde, 7.1.2012-10.3.2012 tarihleri arasında davalı şirkete ait başka bir işyerinde çalışmış davacının, eksik ödenen veya ödenmeyen işçilik alacaklarını talep etmesi üzerine davacının iş akdinin haklı neden olmaksızın 11.3.2012 tarihinde sonlandırıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacı davalı ...'ne bağlı olarak 7.8.2008-4.6.2009 tarihleri arasında davalı şirketin alt işverenliğini yaptığı başka bir işyerinde 5.6.2009-31.12.2011 tarihleri arasında davalı Bakanlığa ait işyerinde, 7.1.2012-10.3.2012 tarihleri arasında davalı şirkete ait başka bir işyerinde çalışmış davacının, eksik ödenen veya ödenmeyen işçilik alacaklarını talep etmesi üzerine davacının iş akdinin haklı neden olmaksızın 11.3.2012 tarihinde sonlandırıldığı anlaşılmaktadır.

Davacının, davalı Bakanlığa ait işyerindeki çıkış bildirimi, ihale süresinin dolması ve yeni ihalenin alınamaması nedeniyle SGK nezdinde işyeri tescil kaydının kapatılmasındaki zorunluluk nedeniyle yapılmış olup, bu durum teknik anlamda bir fesih değildir. Davacı ve davalı şirket tarafından ihale süresinin bitim tarihi olan 31.12.2011 tarihinde iş akdinin feshedildiğine dair bir beyanda bulunulmamış, bu yönde bir savunma da yapılmamıştır.

Bu durumda, 31.12.2011 tarihinden sonrada alt işveren yanında çalışmaya devam eden davacının iş akdinin bilahare, davalı şirket tarafından gerçekleştirilen haksız fesih sonucu son bulduğu kabul edilmelidir. Davacının hak kazandığı kıdem tazminatı ile diğer işçilik alacaklarından davalı Bakanlık ancak 5.6.2009-31.12.2011 tarihleri arasındaki kendi dönemi ile sınırlı olarak sorumludur. 31.12.2011 tarihinde fesih olmadığına göre; bu tarihten sonra doğan alacaklar ile feshe bağlı alacaklar olan ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağından Bakanlık sorumlu tutulamaz. Mahkemece yazılı şekilde verilen karar hatalıdır.

O halde davalı Bakanlık vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı şirkete yükletilmesine, 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4173, Karar No: 2011/6944, Tarih: 01.07.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/4173 E.  ,  2011/6944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak yapılan yargılamada Mersin 1.Sulh Hukuk ve Ermenek Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, vasinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Mersin 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının adresinin Ermenek İlçesi sınırları içinde olması nedeniyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Ermenek Sulh Hukuk Mahkemesi ise, kısıtlının rehabilitasyon merkezine gelmeden önceki en son yerleşim yerinin ... Mahallesi, ... Caddesi, 50003. Sokak, No :12/12, ..., Mersin olduğunu bildirerek yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda, ..., Mersin 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin 1989/442 esas, 1989/608 karar sayılı ilamıyla kısıtlanmış ve uzun süredir devam eden kısıtlılık döneminde kendisine en son olarak ... vasi olarak atanmıştır.

Vesayet kararı verilmekle kısıtlının yerleşim yeri artık karar veren vesayet makamının bulunduğu yer olur. (TMK.md.21/2) Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. ( TMK. md.412/1) Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirildiğine ilişkin vesayet makamının herhangi bir izni bulunmamaktadır. Böyle bir izin alınmaksızın kısıtlının vesayet makamının bağlı bulunduğu yer

2011/4173

2011/6944

dışına gitmiş olması veya başka bir yerde oturuyor olması o yeri yetkili kılmaz. Bu durumda uyuşmazlığın vesayet makamı olan Mersin 1.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Mersin 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16158, Karar No: 2015/4069, Tarih: 23.03.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/16158 E.  ,  2015/4069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya kitap satışı yapmakta olduğunu, taraflar arasında cari hesaba dayalı ticari ilişki olduğunu, davalının bakiye 10.645,15 TL olan borcunu ödemediğini, alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu belirterek, itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kitap sektöründe ödemelerin sezon başında avans çekleri verilmek suretiyle yapıldığını, sezon içinde mal aldıkça malların bedellerinin çeklerden mahsup edildiğini, müvekkilinin de davacıdan satın almış olduğu tüm kitapların bedellerini 30/06/2010 tarihinde vermiş olduğu toplam 50.000,00 TL bedelli 5 adet avans çekiyle ödediğini,bu çeklerin bedellerinin de süresinde ödendiğini, ancak davacı bu ödemeleri hesaptan düşmediği gibi sezon sonunda mutabakat işlemini gerçekleştirmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; taraflar arasında yazılı sözleşmenin bulunmadığı, kitap alım satımına dair ticari ilişki kapsamında kitap bedellerinin davalı tarafından 5 adet toplam 50.000,00 TL bedelli avans çekiyle ve süresinde ödendiği, davacı yanın davalıdan dava konusu fatura alacağı dışında alacağının olmadığı, davacının çek bordrosuna ve çekle ödemeye ilişkin bir itirazının da olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 23.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.