muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4032, Karar No: 2020/5802, Tarih: 19.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/4032 E.  ,  2020/5802 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, 25/03/2020 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki kamu davasının reddine dair İzmir 51. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/09/2019 tarihli ve 2019/85 esas, 2019/27 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 08/06/2020 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında, 06/07/2018 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, erteleme kararının tebliğ edildiği ancak itiraz hakkının gösterilmediği,

2- Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce gönderilen uyarılı ilk başvuru davetiyesi tebliğini müteakip sanığın kuruma müracaat ettiği ancak tedbirin infazı sırasında yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle erteleme kararı kaldırılarak dava açıldığı,

3- Yapılan yargılama sonucunda, İzmir 51. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/09/2019 tarihli ve 2019/85 esas, 2019/27 sayılı kararıyla "… 1 yıl içerisinde 2 ihlalden söz edilemeyeceği ve dolayısıyla kovuşturma şartının bulunmadığı…" gerekçesiyle, “kamu davasının reddine” ve “kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararında yer alan denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasının devamına” karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde yer alan, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki, 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4. maddesinde “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesinde yer alan "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler karşısında, mahkemece kovuşturma şartının henüz gerçekleşmediği kanaatine varılması durumunda 5271 Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden,

yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, İzmir 51. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/09/2019 tarihli ve 2019/85 esas, 2019/27 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

Bu nedenle, dosya kapsamında mevcut delil durumu ve Mahkemenin takdirine göre, TCK’nın 191/4. maddesi uyarınca kovuşturma şartının gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” karar verilmesi gerekirken, “davanın reddine” karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu gibi, CMK’nın 223. maddesinde sayılıp davanın esasını çözen karar türlerinden “ret” kararı ile yargılamanın sonlandırıldığı ve bu kararın sonucu olarak sanığın bütün yükümlülüklerinin ortadan kalkması gerektiği halde, ayrıca “sanık hakkındaki tedbirin infazının devamına” karar verilerek hüküm karıştırıldığından, kararın infaz kabiliyetinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Açıklanan nedenlerle, somut olayda kovuşturma şartının gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilebilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, “kamu davasının reddine” karar verilerek davanın esasını çözen bir kararla yargılama sonlandırıldıktan sonra, sanki durma kararı verilmişcesine “sanık hakkındaki tedbirin infazının devamına” karar verilerek hükümde çelişkiye neden olunması ve hükmün karıştırılması yasaya aykırı olduğundan, hükmün karıştırılması halinde Mahkemenin iradesi açık şekilde ortaya çıkmadığı için kazanılmış haktan da söz edilemeyeceğinden kanun yararına bozma talebi bu yönüyle ve değişik gerekçeyle kabul edilmiştir.

Ayrıca soruşturma aşamasında sanık hakkında verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin karara sanığın itiraz hakkı bulunduğu halde, kararda ve tebliğ evrakında, sanığa bu karara itiraz hakkı bulunduğunun belirtilmediği, itiraz süresi ve merciinin gösterilmediği anlaşılmış olup, sanık hakkında Mahkemece durma kararı verildikten sonra tedbirin infazına devam edileceği aşamada sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu hususunun tebligat evrakına şerh yazılmak suretiyle kararın yeniden tebliğ edilmesi mümkün görülmüştür.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; İzmir 51. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/09/2019 tarihli ve 2019/85 esas, 2019/27 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanunun 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 19.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1429, Karar No: 2025/2771, Tarih: 29.05.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/1429 E.  ,  2025/2771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1220 E., 2023/1388 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Taşköprü Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/152 E., 2019/388 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; ... ilçesi, ... köyünde bulunan 109 ada 16 parsel sayılı taşınmazın 109 ada 17 parsel sayılı Köy Tüzel Kişiliğine ait taşınmazın devamı niteliğinde olduğunu, 109 ada 16 parsel sayılı taşınmazda davalıların hakkı bulunmadığını belirterek tapu kaydının iptali ile 109 ada 17 parsel sayılı taşınmaza eklenmek suretiyle ya da müstakilen Köy Tüzel Kişiliği adına tescilini, 108 ada 24 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının Köy Tüzel Kişiliğine ait 108 ada 25 parselin devamı niteliğinde olduğunu, bir kısmının yol vasfında olduğunu, bir kısmının ise davacıların dedelerine ait 108 ada 22 parsel sayılı taşınmazın devamı niteliğinde olduğunu belirterek tapu kaydının iptali ile bir kısmının 108 ada 22 parsele tevhiden tescilini, olmadığı takdirde müstakilen tescilini, bir kısmının 108 ada 25 parsel ile tevhiden Köy Tüzel Kişiliği adına tescilini, olmadığı takdirde müstakilen Köy Tüzel Kişiliği adına tescilini, bir bölümünün paftasında yol olarak gösterilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar ... ve ...; 109 ada 16 parsel sayılı taşınmaz için davacıların dava açmakta hukuki yararları bulunmadığını, menfaat yokluğundan davanın reddedilmesi gerektiğini, dava konusu taşınmazların muris ...’dan miras yolu ile intikal ettiğini, zilyetliğin sürekli olarak sürdürüldüğünü, davacılarla ilgisi bulunmadığını belirterek davanın reddini istemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI, BOZMA VE BOZMA SONRASI YARGILAMA

İlk Derece Mahkemesinin 04.12.2019 tarihli ve 2017/152 Esas, 2019/388 Karar sayılı kararı ile; köy boşluğu olan yerde bir duvar veya sınır çit olmayıp engelleyici bir durum bulunmamasından dolayı 108 ada 24 parsel yönünden davacının talebinin reddine, 108 ada 22 parsel yönünden ise davalılara ait olan iki katlı ahşap evin sınırında arka tarafta kalan tarla yönünden doğal sınırının ziraat bilirkişi raporunda fotoğrafta görünen sınır olduğu, bu durumu mahalli bilirkişi ....'nun "108 ada 22 parseldeki sınır eskiden tarlanın çok içinde idi zamanla tarla eve daha çok yaklaştı" şeklindeki beyanından, ....'in "108 ada 22 parseldeki sınır eskiden tarlaya daha yakındı zamanla eve daha yakın hale geldi birkaç yıldır bu hale geldi, eskiden sınır eve daha uzak bir mesafede idi" yönündeki beyanından belli olduğu, 108 ada 22 parsel yönünden açılan davanın gerek ispat külfetinin yerine getirilememesi, gerekse taşınmazın zilyetliğinin davalı tarafta olmasından dolayı reddedildiği, 108 ada 25 parsel yönünden eskiden burada köy odasının olduğunun tüm tanıklarca belirtildiği, kimi tanıkların garajın 3-4 sene evvel yapıldığını, kimilerinin geçen kış yapıldığını, davacı tanığı ....'ın 5-6 sene evvel yapıldığını beyan etse de yapılan garajın derme çatma, raporlarda görüleceği üzere 4 adet ağaç kazık üzerine geçirilmiş çadırdan ibaret olduğu, garajın olduğu yerde bir temel görülmediği, eskiden köy odası olsa bile bu odanın çok eski zamanlarda yıkıldığının belli olduğu, köyde olan hane halkının köyün ilçe merkezine çok uzak olması, orman köyü olması nedeni ile nüfusunun çok az olduğu, bu nedenle köy odasına gelebilecek kadar nüfus olmadığı, davacının buranın zilyetliğini Kadastro Kanunu'nda belirtilen kadastro tespiti öncesi 10 yıllık süre veya Türk Medeni Kanunu'nda gösterilen 20 yıllık zamanaşımı süreleri nezdinde ispat edemediği, bu nedenle bu taşınmaz yönünden davanın reddi gerektiği, ayrıca 108 ada 24 parsel yönünden talep garaj ile alakalı olup benzer talep nitelikte olması nedeniyle bu taşınmaz yönünden de talebin reddi gerektiği, 109 da 16 parsel yönünden ise Köy Tüzel Kişiliğinin veya köyde oturan başka bir şahsın taşınmazda zilyetliğinin olduğunun ispatlanamadığı, ispat külfetinin yerine getirilemediği gerekçesiyle davanın reddine kesin olarak karar verilmiş, karara karşı davacılar vekilinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine Mahkemece verilen 24.12.2019 tarihli ek kararla, verilen kararın kesin olduğu belirtilerek istinaf talebi reddedilmiş, ek karara karşı davacılar vekili istinaf talebinde bulunmuştur. Bölge Adliye Mahkemesinin 06.03.2021 tarihli ve 2020/602 Esas, 2021/301 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesince 24.12.2019 tarihli ek kararı ile davacı vekilinin istinaf başvuru talebinin kararın kesin olması nedeniyle HMK'nın 346. maddesi gereğince reddine karar verilmiş ise de 28.07.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2020 tarih 7251 sayılı Kanun'un 53

. Bölge Adliye Mahkemesinin 06.03.2021 tarihli ve 2020/602 Esas, 2021/301 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesince 24.12.2019 tarihli ek kararı ile davacı vekilinin istinaf başvuru talebinin kararın kesin olması nedeniyle HMK'nın 346. maddesi gereğince reddine karar verilmiş ise de 28.07.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2020 tarih 7251 sayılı Kanun'un 53. maddesi ile 3402 sayılı Kanun'a eklenen EK-6 maddesinin "Kadastro Mahkemesinin veya otuz günlük askı ilan süresinden sonra, kadastro öncesi nedene dayalı olarak açılan davalarda genel mahkemelerin verdiği kararlar ile orman kadastrosuna ilişkin davalarda bu mahkemelerce verilen kararlara karşı, miktar ve değere bakılmaksızın 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerine göre istinaf veya temyiz kanun yoluna başvurulabilir" hükmü gereğince istinaf ve temyiz yolunun açık olduğu gerekçesiyle ek kararın kaldırılmasına, davacının istinaf talebi yönünden istinaf incelemesi yapılmasına; dava konusu 108 ada 24 sayılı parselin fen bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen bölümleri üzerinde davacı tarafın ekonomik amaca uygun zilyetliğinin bulunmadığı, davacı taraf lehine TMK'nın 713 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddelerinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı ile iktisap şartlarının gerçekleşmediğinin anlaşıldığı, köy halkından olan davacıların çekişmeli taşınmazın bir bölümünün yol olarak gösterilmesi için dava açmakta aktif dava ehliyeti bulunmakta ise de davacı tarafın iddia ettiği gibi, 108 ada 24 sayılı parselin dava konusu edilen taşınmaz bölümünün köylünün kullanımında kadim yol olmadığının anlaşıldığı, ayrıca somut olayda her ne kadar davacılar, davalıların murisi adına tespit ve tescil edilen dava konusu 108 ada 24 parsel sayılı taşınmazın bir bölümü ile yine dava konusu 109 ada 16 parsel sayılı taşınmazın tamamının aslında köye ait olduğunu ve köy halkı tarafından kullanıldığını belirterek davalılar adına olan tapu kayıtlarının iptali ile Köy Tüzel Kişiliği adına tescili talebiyle dava açmışlar ise de köy adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi ile köy aleyhine açılan davalarda köyü temsil yetkisi 442 sayılı Köy Kanunu'nun 37/7. maddesi uyarınca köy muhtarına ait olduğu,köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması (husumet, menfaat çatışması vb.) durumunda ise bu yetkinin aynı Kanun'un 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanındığı, bu açıklamalara göre davacı tarafın köyün menfaatini ileri sürerek şartlar oluşmadan köy adına veya köyü temsilen dava açma yetkileri bulunmadığı da gözetildiğinde, sonuç itibariyle bu talebin de reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir. Karara karşı davacılar vekilinin temyiz isteminde bulunması üzerine, Dairenin 03.04

.1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir. Karara karşı davacılar vekilinin temyiz isteminde bulunması üzerine, Dairenin 03.04.2023 tarih ve 2021/6367 Esas, 2023/2004 tarihli ilamıyla; İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçe kısmının düzeltilmesi de dahil istinaf isteminin kısmen dahi kabulüne karar verilecek olsa, İlk Derece Mahkemesi kararının tamamen kaldırılması ve tüm hükümlerin yeniden kurulması gerektiği, İlk Derece Mahkemesi tarafından davanın reddine karar verildiği, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından usule ve yasal düzenlemelere aykırı şekilde, bir yandan İlk Derece Mahkemesinin ret gerekçesi değiştirildiği halde, davacılar vekilinin istinaf taleplerinin HMK’nın 353/(1)-b.1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesinin doğru görülmediği açıklanarak Bölge Adliye Mahkemesi kararı bozulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararı ile İlk Derece Mahkemesinin istinaf talebinin reddine dair 24.12.2019 tarihli ek kararı kaldırılmış, dava konusu 108 ada 24 sayılı parselin fen bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen bölümü üzerinde davacı tarafın ekonomik amaca uygun zilyetliğinin bulunmadığı, davacı taraf lehine MK'nın 713. ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddelerinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı ile iktisap şartlarının gerçekleşmediği, köy halkından olan davacıların çekişmeli taşınmazın bir bölümünün yol olarak gösterilmesi için dava açmakta aktif dava ehliyeti bulunmakta ise de davacı tarafın iddia ettiği gibi 108 ada 24 sayılı parselin dava konusu edilen taşınmaz bölümünün köylünün kullanımında kadim yol olmadığı, davacıların dava konusu 108 ada 24 sayılı parselin bir kısmının adlarına tescil, bir kısmının ise yol olarak bırakılmasına ilişkin Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, her ne kadar davacılar, davalıların murisi adına tespit ve tescil edilen dava konusu 108 ada 24 parsel sayılı taşınmazın bir bölümü ile yine dava konusu 109 ada 16 parsel sayılı taşınmazın tamamının aslında köye ait olduğunu ve köy halkı tarafından kullanıldığını belirterek davalılar adına olan tapu kayıtlarının iptali ile Köy Tüzel Kişiliği adına tescili talebiyle dava açmışlar ise de köy adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi ile köy aleyhine açılan davalarda köyü temsil yetkisinin 442 sayılı Köy Kanunu'nun 37/7. maddesi uyarınca köy muhtarına ait olduğu, köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması (husumet, menfaat çatışması vb.) durumunda ise bu yetki aynı Kanun'un 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanındığı, anılan yasa hükümleri karşısında davacıların köy adına dava açma hususunda aktif taraf sıfatı bulunmadığı, Mahkemece, dinlenme olanağı bulunmayan davanın HMK'nın 114/1-d ve 115/2. maddesi gereğince aktif taraf sıfatı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken, davanın esasına girilerek davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı, HMK'nın 353/1-b/2. maddesi gereğince yeniden esas hakkında karar vermenin öncelikli koşulunun İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılması olduğu gerekçeleri ile davacı tarafın istinaf başvuru talebinin kısmen kabulüne karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davacıların dava konusu 109 ada 16 parsel sayılı taşınmazın tamamının, 108 ada 24 sayılı parselin ise bir kısmının Köy Tüzel Kişiliği adına tescili istemiyle açtıkları davanın 6100 sayılı HMK'nın 114/1-d ve 115/2. maddesi gereğince aktif taraf sıfatı yokluğu nedeniyle usulden reddine, 108 ada 24 sayılı parselin bir kısmının adlarına tescili, bir kısmının ise yol olarak bırakılmasına ilişkin davalarının esastan reddine dair yeniden hüküm kurulmuştur.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; Bölge Adliye Mahkemesi kararının hatalı olduğunu, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini, iddialarının tanık ve bilirkişi beyanları ile ispatlandığını, Yerel Mahkemenin her parsele yönelik gerekçesinin hukuki değerlendirilmesinin yanlış olduğunu, bu sebeple davanın usulden ve esastan reddine karar verilmesinin isabetsiz olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Kadastro sonucunda; .... ili, .... ilçesi, ... köyü çalışma alanında bulunan 108 ada 24 ve 109 ada 16 parsel sayılı sırasıyla 438,52 m² ve 172,29 m² yüz ölçümündeki taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle eşit paylı olarak ölü oldukları tutanağın beyanlar hanesinde gösterilmek suretiyle ... ve ... adına tespit ve tespit malikleri adına tapuya tescil edilmiştir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun/HMK) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 187,80 TL bakiye onama harcının, temyiz eden davacılardan alınmasına,

Dosyanın Taşköprü Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

29.05.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12562, Karar No: 2023/919, Tarih: 09.03.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/12562 E.  ,  2023/919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜM : Makûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mustafakemalpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.05.2016 tarihli ve 2015/131 Esas, 2016/416 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (d) bentleri, aynı maddenin üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, müsadereye ve mahsuba karar verilmiştir.

2. Mustafakemalpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.05.2016 tarihli ve 2015/131 Esas, 2016/416 Karar sayılı kararının katılan vekili, o yer Cumhuriyet savcısı(lehe) ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 23.11.2020 tarihli ve 2020/13019 Esas, 2020/17072 Karar sayılı kararı ile Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden katılanın yaralanmasına ilişkin kati rapor aldırıldıktan sonra hukuki durumunun değerlendirilmesi, kabule göre en ağır cezayı gerektiren katılanı organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflamasına ve yaşamını tehlikeye sokan duruma neden olacak şekilde yaralanması nedeniyle ceza verilmesi gerekirken ayrıca 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin üçüncü fıkrasına göre artırım yapılması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.