muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11053, Karar No: 2013/13345, Tarih: 03.05.2013

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E,  2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, mahkemece bilirkişinin salt iddiaya göre hesapladığı fazla çalışma ücretine hükmedilmişse de bu kabul dosya kapsamına uygun değildir.

Davacı fazla çalışma iddiasını tanıkla ispatlamaya çalışmış bu kapsamda tanık dinletmiştir. Tanıklardan sadece davacı tanığı ...'ın çalışma şartlarına ve süresine ilişkin beyanda bulunduğu görülmüştür. Bahsi geçen tanık, davacının haftada 5,5 gün ve günlük 08.30-17.00 saatleri arasında çalıştığını ve ara dinlenmesinin 1,5 saat olduğunu söylemiştir.

Öncelikle davacı tanığı ... yeniden celbedilerek, tanığa Cumartesi günü çalışmasının saat kaçta sona erdiğinin sorulup, açıklattırılması ve tespit edilecek beyana göre davacının haftanın 5 günü ve günlük 08.30-17.00 saatleri arasında çalıştığı, ara dinlenmesinin 1,5 saat olarak verilerek ve tanığın belirteceği Cumartesi günü çalışma saatlerinin eklenerek fazla çalışma süresinin tespiti gerekirken, hatalı bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19763, Karar No: 2008/6642, Tarih: 28.04.2008

21. Hukuk Dairesi 2007/19763 E., 2008/6642 K.

**21. Hukuk Dairesi 2007/19763 E., 2008/6642 K.**

**- AYAKTA DİK POZİSYONLANDIRMA CİHAZI

- EKSİK ARAŞTIRMA VE İNCELEME İLE KURULAN HÜKÜM

- SİGORTALININ YENİDEN ÇALIŞMA HAYATINA KAZANDIRILMASI**- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Ek Madde 32 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 32 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, sağlık kurulu raporu ile belirlenen rahatsızlığı nedeniyle kullanılması uygun günden cihaz bedelinin faizi ile tahsiline, aksine kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi M…

….. Y…

….. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi..

K A R A R

Dava, davacı sigortalının sağlık kurulu raporu ile belirlenen T4 Parapleji rahatsızlığı nedeniyle kullanılması uygun görülen "Ayakta Dik Pozisyonlandırma Cihazı" bedelinin faizi ile tahsili talebine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen karar verilmiş ise de bu sonuca eksik inceleme ve araştırma ile gidilmiştir.

Dava, sigortalı için sağlık kurulu raporu ile kullanılması uygun görülen "Ayakta Dik Pozisyonlandırma Cihazı" bedelinin faizi ile tahsili talebine ilişkin olup; davanın yasal dayanağı 506 Sayılı Yasanın 32. ve devamındaki maddelerdir. Anılan yasanın 34/son maddesinde Kurumun, sigortalının iyileşmesine yarayacak, yahut iş göremezliğini az çok gidermesi için gerekli görülecek protez araç ve gereçlerini, maddede belirtilen süreler ile bağlı olmaksızın sağlamak, onarmak ve tespit edilen süre ve şartlarla yenilemekle yükümlü olduğu belirtilmiştir. Görüldüğü gibi; protez araç ve gereçlerin temini konusunda yasa iki şart öngörmüştür. Bunlar; "sigortalının iyileşmesine yarayacak" olma veya "işgöremezliği az çok giderecek" olma ifadeleri ile belirtilmiştir. Aynı hüküm yasanın Ek 32. Maddesinde de yer almaktadır. Söz konusu hükümlerle, sigortalının iyileşmesine yada iş göremezlik derecesine olumlu yönde katkısı olmayacak, hayati öneme haiz veya hayatını idame ettirmesi için zorunlu olmayan, protez, araç ve gereçlerin Kurumca karşılanmasının mümkün olmadığı ifade edilmekle, yapılacak sağlık yardımlarının kapsamı ve amacı belirlenmiş olmaktadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden,mahkemece alınan Adli tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu raporunda davaya konu cihazın tıbben ve fennen sigortalının iyileşmesine veya iş göremezlik derecesinin azalmasına katkıda bulunup bulunmayacağı hususunda bir açılık bulunmadığı belirtilmediği,Ankara Üniversitesi FTR AD Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Uzmanı bilirkişilerce düzenlenen raporda cihazın hayati öneme haiz olmadığı ,bu cihazın işlevini yapabilecek daha ekonomik ve daha basit yardımcı cihazların bulunduğunun belirtildiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; davaya konu cihazın, tıbben ve fennen sigortalının iyileşmesine veya iş göremezlik derecesinin azalmasına katkıda bulunup bulunmayacağı hususunda Adli Tıp Genel Kurulundan rapor almak suretiyle belirlemektir. Saptama yapılırken, iş göremezlik derecesini azaltma kavramının, sigortalının hayat kalitesini iyileştirme niteliğinde değerlendirilmemeli ve bu kavramının çalışma hayatı ile ilgili bulunduğu ve özellikle sigortalının yeniden çalışma hayatına kazandırılması amacıyla işgöremezlik derecesinin az veya çok giderilmesi şeklinde anlaşılması gerekeceği göz önünde tutulmalıdır. Şayet; cihazın kullanımının sigortalının iyileşmesi ve iş göremezlik derecesinin giderilmesi yönünde hayati öneme haiz ve zorunlu olduğu sonucuna varılırsa, bu taktirde harcama miktarının yerindeliği denetlenmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda inceleme yapılarak karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7146, Karar No: 2022/894, Tarih: 08.02.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7146 E.  ,  2022/894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce bozmaya uyularak davanın reddine dair verilen 23.09.2020 tarih ve 2020/1394 E. - 2020/800 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı şirkette % 50 oranında pay sahibi olduğunu, diğer pay sahiplerinin ise % 25’er pay ile ortaklar ... ve Serpil Şener olduğunu, müvekkilinin hiçbir genel kurul toplantısına dahil edilmediğini, çağrılmadığını, işleyiş ile ilgili olarak bugüne kadar kendisine hiçbir bilginin verilmediğini, dava konusu 28.12.2016 tarihli genel kurul toplantısından da haberdar edilmediğini, tebligat yapılmadığını, müvekkilinin bu toplantının yapıldığını İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2017/417 E. sayılı dosyasında görülmekte olan “şirket feshi davası” kapsamında rapora esas olmak üzere dosyaya sunulan şirket kayıtlarından öğrendiğini, limited şirketlerde genel kurulun nasıl toplanacağının TTK’nın 617. maddesinde açık bir şekilde belirtildiğini, müvekkiline hiçbir tebligat yapılmaması nedeniyle 28.12.2016 tarihli ve 2016/1 karar sayılı genel kurul kararlarının yok hükmünde olduğunu, bu kararların yasaya, esas sözleşmeye ve iyi niyet kurallarına aykırı kararlar olduğunu ileri sürerek, dava dosyasının İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2017/417 Esas sayılı dava dosyası ile birleştirilmesine, davalı şirketin 28.12.2016 tarihli genel kurul kararlarının yok hükmünde olduğunun tespitine, bu toplantıda alınan kararların uygulanmasının yargılama sonuna kadar tedbiren durdurulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu toplantıya ilişkin çağrının 05.12.2016 tarihli Ticaret Sicil Gazetesinde ilan edildiğini, davacı tarafından müvekkili şirkete adres bildirimi yapılmadığı için davacıya iadeli taahhütlü bildirim yapılamadığını, davacının davasında gerekçe olarak sadece toplantı çağrısının usulsüz yapıldığını ileri sürdüğünü, kararların yok hükmünde olması için TTK’nın 447. maddesinde sayılan hususlarda karar alınması gerektiğini, alınan kararların bu nitelikte olmadığını, bir an için toplantıya çağrının usulsüz olduğu kabul edilse dahi bu nedenle açılacak iptal davalarının toplantı tarihinden itibaren 3 ay içerisinde açılması gerektiğini, bu sürenin hak düşürücü süre olduğunu, birleştirme isteğinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; çağrıdaki usulsüzlüğün bir butlan sebebi olmadığı, 6102 sayılı TTK’nın ''iptal sebepleri'' başlıklı 445. maddesi ile TTK'nın 620.maddesi düzenlemeleri gereğince karar alınabileceği, davanın dava konusu 28.12.2016 tarihli genel kurul toplantısından itibaren 3 aylık hak düşürücü süresi geçtikten sonra 17.10.2018 tarihinde açıldığı, toplantıya şirketin 500 payının % 50’sinin katıldığı ve kararların ise oy birliği ile alındığı, somut olayda; davacının dava konusu toplantıya çağrılmamasının toplantı ve karar yeter sayılarını etkilemediği gibi, başkaca bir nedene dayalı olarak ileri sürülen yokluk ve geçersiz iddiası da bulunmayıp, davacının davaya konu genel kurulda alınan kararlara karşı ancak iptal davası açma hakkı olduğu ve iptal davasının 3 aylık hak düşürücü süre içerisinde açılması gerekirken davanın 3 aylık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı gerekçesiyle davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince bozma ilamına uyularak ve tarafların usulü kazanılmış hakları gözetilerek yapılan yargılamada; davacının usule uygun olarak toplantıya çağrılmamasının butlan sebebi olmadığı, uyuşmazlık konusu genel kurulda şirket sermayesinin %50’sinin temsil edildiğinin ve kararların oy birliği ile alındığının tespit edilmediği, huzur hakkı ve müdürün maaşının belirlenmesi ile müdürün ibrasına ilişkin kararlarda, 6102 sayılı TTK'nın 620. maddesinde özel bir toplantı nisabı öngörülmediği, kararların toplantıya katılanların salt çoğunluk oyu ile alınmasının gerekli ve yeterli olduğu, ibrada müdür olan ortak oy yoksunu olduğundan, müdür olan ortağın oyunun, nisabın bulunup bulunmadığı değerlendirilmesinde hesaba katılmayacağı, müdür olan ortağın oyu hariç tutulduğunda %25 hissenin salt çoğunluğu ile karar alınmasının gerekli ve yeterli olduğu ve somut olayda müdür sıfatı olmayan %25 hisseye sahip ortağın oyu ile ibra için gerekli ve yeterli oy nisabının sağlanmış olduğu, alınan kararlarda kanuna ve ana sözleşmeye aykırılık bulunmadığı ve 3 aylık hak düşürücü süre geçtikten sonra 17.10.2018 tarihinde genel kurul kararlarının iptali istemli davanın açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, Bölge Adliye Mahkemesince uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, Bölge Adliye Mahkemesince uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 08/02/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21402, Karar No: 2013/30992, Tarih: 10.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/21402 E.  ,  2013/30992 K.**

**"İçtihat Metni"**

... ile .....vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla) verilen 08.11.2012 gün ve 2011/35 2012/519 sayılı hükmün davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, davalı şirket çalışanlarının evlerine gelip bakanlıkla işbirliği içinde olduklarını söyleyerek kitap sattıklarını, söz konusu kitapların çocuğunun dersleriyle ilgili olmadığını, hileyle satış yapıldığını ve fiyatın fahiş olduğunu ileri sürerek sözleşmenin feshine, kitapların iadesine ve ödediği taksitlerin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının eğitim seti aldığını, sözleşmeyi serbest iradesiyle imzaladığını ve cayma hakkını süresinde kullanmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK’ nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL’ye çıkarılmıştır. Yine 1.6.2005 tarih ve 5236 sayılı yasanın 19. maddesiyle eklenen Ek madde 4 uyarınca temyiz parasal sınırının Maliye Bakanlığınca tespit ve ilan olunan yeniden değerlendirilme oranında arttırılıp her takvim yılı başından geçerli olacak şekilde uyarlanacağı hükme bağlanmıştır. Yeniden değerlendirme oranı 2012 yılı için % 7.80 olarak açıklanmış olmakla bu durumda temyiz sınırı 1.820 TL'dir. Davacı tarafından temyizi istenen ve mahkemece görev yönünden reddedilen miktarın değeri karar tarihi itibariyle 1.820 TL'yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427 maddesinin 2.fıkrası gereğince davacının temyiz talebinde bulunma hakkı yoktur. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle davacının temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4749, Karar No: 2023/993, Tarih: 28.03.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/4749 E.  ,  2023/993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1..1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2014/54 Esas, 2016/173 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi gereğince neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl süre ile elektrik mühendisliği yapmaktan yasaklanmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 18.09.2020 tarihli 2016/246629 sayılı hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... Müdafiinin Temyiz İstemi;

1. Sanığın kusuru bulunmadığına,

2. Bilirkişi raporunun yeterli olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre

Yerel Mahkemenin Kabulü;

1. Sanık ...'un sahibi olduğu .. İnşaat Elektrik Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti tarafından . Köyü'nde elektrik direği dikim işinin üstlenildiği, olay günü saat 15.00 sıralarında işçilerin elektrik direğini insan gücüyle kaldırarak önceden açtıkları çukura yerleştirmek isterlerken direğin ... kısmının, direk çukurunun hemen üstünden geçen enerjili 31,5 kv yüksek gerilim hattına takıldığı, elindeki metalle direğe destek vermeye çalışan işçi ...'ın yüksek gerilime kapılarak öldüğü olayda; mahkemece meydana gelen kazada sanık ...'un asli kusurlu olduğu kabul ve tespit edilerek uygulama yapılmıştır.

2. Müşteki ... şikayetçi olmadığını, davaya katılmak istemediğini beyan etmiştir.

3. Sanık ...;

''Ben bu konuya ilişkin daha önce ifade vermiştim, ifademi aynen tekrar ederim, bu olay gerçekleştiği zaman ben ... ilçesinde değildim, şebeke sorumlusu ... beni arayarak elerktrik çarpması sonucu ...'ın yaralandığı haberi verildi, ben haberi alır almaz ... ilçesine gittim, ...'e varmadan ...'ın öldüğü haberini aldım, ben gerekli önlemleri almıştım, suçsuzum, beraatimi talep ederim" şeklinde savunmada bulunmuştur.

4. Tanık ... talimatla alınan beyanında;