muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3275, Karar No: 2023/5548, Tarih: 03.10.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkillerine husumet düşmediğini, bilirkişi raporunun yetersiz olduğunu, davaya konu eserlerin hazırlanması hususunda herhangi bir katkısı olmayan davacıların salt psikolog olmaları sebebiyle bu eserleri meydana getirebildiklerinin kabulünün hakkaniyete uygun olmadığını, hesaplamanın somut bir delile bağlanmadığını, telif hakkına ilişkin oranların bilirkişilerin sübjektif değerlendirmesi ile belirlendiğini, oranların ortak hak sahipliğinde nasıl farklı hesaplanabildiğin de anlaşılamadığını, ortak hak sahipliğinin kabulü halinde dahi müvekkili ... tarafından yapılan masrafların nazara alınması gerektiğini, dava konusu eserlere ait maddi hakların müvekkili ... tarafından diğer davalı müvekkiline devredildiğini, davacıların söz konusu eser üzerinde herhangi bir yasal hakkı bulunmadığını, ancak davacıların, müvekkilinin akademik çalışmalarının neticesi olan, işbu dava konusu eserlerinin ilk basısından tamamen farklı bir şekilde oluşturularak, diğer davalı yayınevi tarafından basılarak piyasa arz edilen ürünler üzerinden de hak talebinde bulunduklarını ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu çalışmaların, "ilim ve edebiyat eseri" oldukları, davacıların birlikte sahip oldukları dava konusu eserlerinin içeriğinde kısmi değişiklikler yapılarak davalı ...'nın isminin verildiği, eserlerin bu haliyle diğer davalı tarafından çoğaltılarak umuma arz edildiği, davalıların, davacı tarafların Kanun'dan kaynaklanan "Umuma arz yetkisi", "Adın belirtilmesi yetkisi" ve "Eserde değişiklik yapılmasını men yetkisi" ne ilişkin manevi haklarının ihlal edildiği, adı geçen davacı ve davalı yazarların birlikte eser sahibi sıfatı ile anılan eserler üzerinde manevi ve mali haklara sahip oldukları, davacıların telif bedeli taleplerinin haklı olduğu, ilk derece mahkemesince açıklanan ve benimsenen sebeplerle dosya içeriğine, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dosyadaki tespitlere ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmişitr.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerini tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, 5846 Sayılı Kanun kapsamında açılmış mali ve manevi hak ihlaline dayalı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerini tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, 5846 Sayılı Kanun kapsamında açılmış mali ve manevi hak ihlaline dayalı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu 68 ve 70 nci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davalılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Takdir olunan 17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacılara verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3432, Karar No: 2011/9149, Tarih: 12.07.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/3432 E.  ,  2011/9149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... köyü ... mevki 109 ada 22 parsel sayılı 472,16 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, çalılık niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı ... ... ..., öncesinde ... ... ... zilyetliğindeyken 2003 yılında zilyetliğin devri sözleşmesiyle devraldığı, ancak 18 aylık askerliği döneminde başı boş kaldığı, taşınmazın kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle adına tescili iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın REDDİNE, çekişmeli Söğüt köyü 109 ada 22 sayılı parselin tebit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1966 yılında seri bazında yapılıp 11.10.1968 tarihinde ilan edilen ve 11.01.1969 tarihinde kesinleşen orman tahditi, 1981 yılında yapılıp 13.05.1982 tarihinde ilan edilerek itirazsız yerlerde 13.05.1983, itirazlı yerlerde orman kadastro komisyonunca yapılan inceleme ve verilen kararların 30.07.1982 tarihinde ilandan sonra 30.07.1983 tarihinde kesinleşen, sınırlandırması yapılan ormanların aplikasyonu ve 6831 sayılı Yasanın, 1744 sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması, 1991 yılında yapılan aplikasyon ve 6831 sayılı Yasanın 3302 sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve eski tarihli memleket haritası, amenajmna planı ve hava fotoğraflarının uygulanmasına dayalı araştırma inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporlarıyla çekişmeli parselin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları dışında bırakılsada, hiç tarımda kullanılmayan kayalık ve taşlık niteliğinde oldu, içinden malzeme alınarak yarma yapıldığı, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinilecek yerlerden olmadığı belirlenerek davanın reddine karar verlimesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı gerçek kişinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 12/07/2011 günü oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2017/22027, Karar No: 2019/10768, Tarih: 15.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/22027 E.  ,  2019/10768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ... davalılardan ... vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalıların Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket tarafından, davaya karşı cevap verilmemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davacı ... davalı Bakanlık tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının ve davalı Bakanlığın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, iş yerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, iş yeri devri söz konusu olup davacının ...Taahhüt San. ve Tic. Ltd. Şti. nezdinde geçen çalışması 14.02.2012 tarihinde son bulmuştur. Davacının iş sözleşmesi dava dışı ... Ltd Şti.'nde çalıştığı sırada feshedilmiştir.

Bu halde, davalı ...Taahhüt San. ve Tic. Ltd. Şti.’nin feshe bağlı haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluğunun bulunmadığı, kıdem tazminatı yönünden ise kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumlu olduğu, fazla mesai ve hafta tatili yönünden ise devir tarihinden itibaren iki yıl süreli sorumluluğunun dava tarihi itibariyle son bulmuş olduğu ve devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı kabul edilerek hüküm kurulması gerekirken mahkemece yazılı gerekçe ile davalı ...Taahhüt San. ve Tic. Ltd. Şti. açısından açılan davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında ıslaha karşı zamanaşımı itirazının dikkate alınıp alınamayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında ıslaha karşı zamanaşımı itirazının dikkate alınıp alınamayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır.

Uygulamada, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulması, dava açma tekniği bakımından, tümü ihlal ya da inkâr olunan hakkın ancak bir bölümünün dava edilmesi, diğer bölümüne ait dava ve talep hakkının bazı nedenlerle geleceğe bırakılması anlamına gelir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca benimsenmiş ilkeye göre, kısmi davada fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmuş olması, saklı tutulan kesim için zamanaşımını kesmez, zamanaşımı, alacağın yalnız kısmi dava konusu yapılan miktar için kesilir.

Dava konusunun ıslah yoluyla arttırılması durumunda, 1086 sayılı HUMK hükümlerinin uygulandığı dönemde, ıslah dilekçesinin tebliğini izleyen ilk oturuma kadar ya da ilk oturumda yapılan zamanaşımı defi de ıslaha konu alacaklar yönünden hüküm ifade eder. Ancak, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamada, 371/2 ve 319. maddeler uyarınca ıslah dilekçesinin davalı tarafa tebliği üzerine iki haftalık süre içinde ıslaha konu kısımlar için zamanaşımı definde bulunulabileceği kabul edilmelidir.

1086 sayılı HUMK yürürlükte iken süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı itirazına davacı taraf süre yönünden hemen ve açıkça karşı çıkmamışsa(suskun kalınmışsa) zamanaşımı itirazı geçerli sayılmakta iken, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun uygulandığı dönemde süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı itirazının geçerli sayılabilmesi için davacının açıkça muvafakat etmesi gerekir. Başka bir anlatımla 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamalar bakımından süre geçtikten sonra ileri sürülen zamanaşımı itirazına davacı taraf muvafakat etmez ise zamanaşımı itirazı dikkate alınmaz.

Somut uyuşmazlıkta, davacı davasını 13.01.2016 tarihinde ıslah etmiş olup, ıslah dilekçesi davalıya 14.01.2016 tarihli celse elden tebliğ edilmiştir. Davalı Bakanlık tarafından 15.01.2016 tarihli dilekçede zamanaşımı def'i ileri sürülmüştür. Süresi içerisinde ileri sürülen zamanaşımı def'inin ıslaha karşı zamanmaşımı def'i olduğu kabul edilmek suretiyle, davacının hak kazandığı alacaklarının miktarının yöntemine uygun biçimde ileri sürülen ıslaha karşı zamanaşımı def'i değerlendirilerek belirlenmesi gerekmektedir.

Davalı Bakanlık vekilinin ıslah dilekçesine karşı süresinde ileri sürdüğü zamanaşımı def’i değerlendirilmeksizin hüküm kurulması hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2461, Karar No: 2023/5891, Tarih: 04.10.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/2461 E.  ,  2023/5891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1622 E., 2022/1577 K.

SUÇ : Eşi kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

1. Sanık ...'ün kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra, sanığın, 28.07.2023, 02.08.2023 tarihli dilekçeleri ile temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirdiği ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 266 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle sanığın temyiz isteminin REDDİNE karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.10.2022 tarihli, 2022/180 Esas, 2022/406 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında eşe karşı öldürmeye teşebbüs suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 82 nci

maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 11 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 18.11.2022 tarihli, 2022/1622 Esas, 2022/1577 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi; sanığın üst hadden cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğine, haksız tahrikin üst sınırdan uygulanmasının gerekçesiz ve hatalı olduğuna, takdiri indirim sebeplerinin uygulanmaması gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi; sanığın üst hadden cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğine, haksız tahrikin üst sınırdan uygulanmasının gerekçesiz ve hatalı olduğuna, takdiri indirim sebeplerinin uygulanmaması gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Katılan ile sanığın resmi nikahlı evli oldukları, müşterek iki çocuklarının bulunduğu, katılan ile aynı fabrikada çalışan tanık...ile katılan arasında gönül ilişkisinin bulunduğu ve durumun sanık tarafından olaydan yaklaşık 2 ay önce öğrenildiği, sanık ile katılan arasında bu durumun tartışma sebebi olduğu, olay günü ortak ikametlerinin mutfağında sanık ile katılan arasında, katılanın sanığı aldatması sebebiyle tartışma çıktığı, mutfakta bulunan bıçağı sanığın eline alarak katılanı burnundan çene altına kadar kestiği, kafatasının sol kısmını bıçakladığı, katılanın sanığın boğazını keseceğini düşünmesi üzerine elleri ile boğazını kapattığı bunun üzerine sanığın katılanın sağ el ve sol elini bıçakladığı, devamında katılanın karnını ve uyluk kısmını bıçaklayarak eylemini tamamlamadan suç aleti olan bıçağı ve elini yıkayarak ikametten ayrıldığı, Lüleburgaz İlçe Emniyet Müdürlüğü haber merkezine sanığın ikametinde aile içi kavga ihbarı ve KADES uygulamasından ihbar geldiği, anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmaları, katılan ve tanık beyanları, katılan hakkında düzenlenen ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 28.04.2022 tarihli raporu, sanığa ait nüfus ve adli sicil kayıtları, dosya içerisinde bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Katılan Bakanlık vekilinin; sanığın üst hadden cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğine, haksız tahrikin üst sınırdan uygulanmasının gerekçesiz ve hatalı olduğuna, takdiri indirim sebeplerinin uygulanmaması gerektiğine, yönelen temyiz sebepleri yönünden;

A. Sanığın, katılanı, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 28.04.2022 tarihli rapor içeriğine göre; ikisi yaşamını tehlikeye sokacak ölçüde, ikisi yüzde birbirine paralel derin cilt ve ekstansör tendon kesilerine yol açacak biçimde, toplam 9 bıçak darbesiyle yaraladığı somut olayda, söz konusu raporda belirtildiği halde, "yaralanmalarının yüzde sabit iz ya da duyu ve organlardan birinini işlev zayıflaması ya da yitirilmesi bakımından Adli Tıp Kurumu 2. Adli Tıp İhtisas Kurulundan randevu alınıp soruşturma dosyası ve tüm tıbbi belgeler ile birlikte şahsın muayene edilmek üzere gönderilerek Adli Tıp Kurumu 2. Adli Tıp İhtisas Kurulundan görüş" alınmadan yetersiz rapor ve eksik inceleme ile hüküm kurulması,

B. Katılan ile aynı iş yerinde çalışan ...'ın görgüye dayalı bir bilgisinin bulunmaması ve katılan ile gönül ilişkisi olduğu iddia edilen, ancak iddiaları reddeden tanık ...'in eşi olan tanık .....'in, "katılan ve eşi arasındaki herhangi bir şeye şahit olmadığına" dair beyanları karşısında, katılan ile ...'in kullandıkları telefonlar arasında arama ve mesajlaşma olup olmadığının tespiti bakımından, rızaları bulunması halinde suç tarihinden önceki HTS kayıtlar getirtildikten sonra, sonucuna göre "haksız tahrik" hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm tesisi,

C. Sanığın, savunması sırasında, olaydan sonra katılanın telefonundan 112'yi aradığını iddia etmiş olması karşısında, 112 kayıtları getirildikten sonra, "gönülllü vazgeçme" koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 18.11.2022 tarihli, 2022/1622 Esas, 2022/1577 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ... 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.10.2023 tarihinde karar verildi.