muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/26607, Karar No: 2015/23323, Tarih: 25.11.2015

Taraflar arasında fesih tarihi itibariyle işverence otuz veya daha fazla işçi çalıştırılıp çalıştırılmadığı ve dolayısıyla davacının işgüvencesi kapsamında kalıp kalmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18.maddesidir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18.maddesinin birinci fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak için otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerinde çalışmak gerekir. Aynı maddenin dördüncü fıkrasına göre işverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan sayısı bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. İşçi sayısına ilişkin bu hüküm nispi emredici olduğundan, daha az işçi sayısını öngören sözleşme hükümleri geçerli kabul edilmektedir.

Otuz işçi sayısının belirlenmesinde fesih bildiriminin işçiye ulaştığı tarih itibariyle belirli-belirsiz süreli, tam-kısmi süreli, daimi-mevsimlik sözleşmelerle çalışan tüm işçiler dikkate alınır.

Kanun koyucu tarafından yurtdışında aynı iş kolundaki işyerlerinde çalışan işçilerin dikkate alınmayacağı yönünde açık bir düzenleme yapılmadığı gibi aynı iş kolundaki işyerlerinin sadece ülke sınırları çerçevesinde değerlendirileceğine ilişkin bir yasal düzenleme de bulunmamaktadır. Uluslararası çalışan ve birçok ülkede işyeri açan bir kuruluşun açtığı işyerini bulunduğu ülke mevzuatına göre kurması ve bu şubenin ayrı bir tüzel kişilik alması, aynı iş kolunda birçok işyeri olduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz. Bu nedenle uluslararası çalışan ve Türkiye'de şubesi ya da acentesi bulunan şirketler bakımından Türkiye'deki işyerinde çalışan işçi sayısının 30'dan az olduğu gerekçesi ile o işyerlerinde çalışan işçilerin iş güvencesinden yoksun bırakılması yasanın gerekçesine ve ölçülülük ilkesine uygun olmayacaktır.

Somut olayda, davalı şirketin uluslararası alanda faaliyet gösteren ve Türkiye'de şubesi bulunan bir şirket olduğu, Türkiye’de 14, dünya genelinde ise 2000’in üzerinde çalışanı olduğu hususları taraflar arasında ihtilaflı olmayıp ihtilaf, yurt dışındaki şubelerde çalışan işçilerin de işçi sayısı ve iş güvencesi hükümleri bakımından dikkate alınıp alınmayacağı noktasındadır. Yukarıda belirtilen ilkeler ve benzer bir olayda İstanbul 9. İş Mahkemesinin yurt dışında aynı işkolunda çalışan işçi sayısını da dikkate alarak verdiği davanın kabulü yönündeki kararın Yargıtay 9. HD tarafından onanmış olması da gözetildiğinde, mahkemece, davalı işyeri bakımından fesih tarihinde 30 işçi şartının oluştuğunun kabulü ile işin esasına girilip çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile 30 işçinin belirlenmesinde salt Türkiye’de çalışan işçi sayısının nazara alınmasının gerektiği gerekçesiyle davanın reddi isabetli olmamıştır.

Mahkemece bu yön üzerinde durulmaksızın hatalı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

Mahkemece bu yön üzerinde durulmaksızın hatalı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 25.11.2015 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5947, Karar No: 2021/183, Tarih: 18.01.2021

**1. Ceza Dairesi         2018/5947 E.  ,  2021/183 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Sincan T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulunun, süreli süresiz yayınların kargo ve posta yoluyla gönderilmesi hâlinde; yasaklı yayın, kapatılan yayın evleri tarafından basılan kitapların kuruma gönderilip, muhatap bulunamaması, hükümlü/tutukluların kitapları hukukî olarak kabul etmeyip, emanet eşya deposu ve eğitim servisinde birikmelere yol açtığından dolayı posta kargo yoluyla gönderilen bu kitapların ve açık görüş haftalarında ceza infaz kurumuna ziyaretçi ve yasal temsilcileri tarafından getirilen süreli, süresiz yayınların kuruma alınmamasına dair 10/05/2018 tarihli ve 2018/3127 sayılı kararına karşı tutuklu ... tarafından yapılan şikâyetin reddine ilişkin ... İnfaz Hâkimliğinin 27/07/2018 tarihli ve 2018/4453 esas, 2018/4470 sayılı kararına yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/08/2018 tarihli 2018/2636 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Ceza İnfaz Kurumlarında Bulundurulabilecek Eşya ve Maddeler Hakkında Yönetmeliğin 15 inci maddesinin son fıkrasında; "Ceza infaz kurumu işyurdu yönetim kurulunca kantinde satışına karar verilen, bu Yönetmelikte sayılmayan ve kurum güvenliğini tehlikeye düşürmeyen eşyaların stok oluşturmayacak şekilde koğuş, oda ve eklentilerde bulundurulmasına izin verilebilir." şeklindeki hüküm gereğince malzemelerin niteliği ve hükümlülerin kullanımına izin verilmesi hususunun idarenin takdirine bırakıldığı;

Bununla birlikte, Ceza ve Güvenlik Tedbirleri Hakkındaki Tüzüğün 92 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde; "Hükümlü hediye olarak ancak kitap veya giyim eşyası kabul edebilir." şeklinde düzenleme bulunduğu ve hükümlüye hediye olarak da kurum dışından sadece kitap ve giyim eşyası gönderilebileceğinin bunun dışındaki eşyaların kuruma dışardan gönderilmesinin olanaklı olmadığı belirtilmiş ise de;

Bununla birlikte, Ceza ve Güvenlik Tedbirleri Hakkındaki Tüzüğün 92 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde; "Hükümlü hediye olarak ancak kitap veya giyim eşyası kabul edebilir." şeklinde düzenleme bulunduğu ve hükümlüye hediye olarak da kurum dışından sadece kitap ve giyim eşyası gönderilebileceğinin bunun dışındaki eşyaların kuruma dışardan gönderilmesinin olanaklı olmadığı belirtilmiş ise de;

Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 12/02/2007 tarih 2007/930 Esas ve 2007/919 Karar sayılı ilâmında özetle; "Terör ve organize suç örgütü üyelerinin bulunduğu yüksek güvenlikli ceza infaz kurumlarında örgütsel bağların devam ettirilmesinin ve güçlendirilmesinin engellenmesi ile yönetici konumundaki hükümlü ve tutukluların alt kademedeki örgüt üyeleri ile ilişkilerinin kesilmesi hususlarında idarenin bir kısım tedbirler almasının kurum içi disiplin kurallarının temin edilmesi bakımından önemli olduğu" hususunun belirtildiği ve Yargıtay 9. Ceza Dairesinin kararında da belirtildiği üzere terör ve örgütlü suçların barındırıldığı yüksek güvenlikli ceza infaz kurumlarında terör örgütlerinin örgütsel bağlarını devam ettirmesi ve güçlendirilmesini sağlamak için her türlü yolu denedikleri bunun en önemli ayağıda örgütsel haberleşme ve örgütsel talimatların iletilmesi olduğu, bu kapsamda söz konusu malzemelerin kullanıldığı, ceza infaz kurumuna gelen kitapların arasına yerleştirilmiş çok sayıda örgütsel döküman ve örgütsel talimatın ele geçirildiği, söz konusu karara göre ceza infaz kurumuna posta kargo yoluyla gönderilen bu kitapların ve açık görüş haftalarında ceza infaz kurumuna ziyaretçi ve yasal temsilcileri tarafından getirilen süreli, süresiz yayınların kuruma alınması halinde kontrol edilmesinin oldukça zor olacağı ve kurum güvenliğini tehlikeye düşüreceği gözetilmeksizin, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 13/12/2018 gün ve 94660652-105-06-13796-2018-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/08/2018 tarihli 2018/2636 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18/01/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14182, Karar No: 2025/8436, Tarih: 20.05.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/14182 E.  ,  2025/8436 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/181 E., 2024/168 K.

1-2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İlk Derece Mahkemesi kararının davalılardan ... tereke temsilcisi Av. ... tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, asılın adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de Mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; (adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından), adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren İlk Derece Mahkemesi tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337. maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde Mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay (11). Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344. maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

2- Ayrıca Kurumda ... sicil numaralı dosyasında işlem gören ... unvanlı işyerinden 01.11.2013-31.03.2014 tarihleri arasında davacı adına bildirilen hizmetler ile 1518731.035 sicil numaralı dosyasında işlem gören ... unvanlı işyerinden 06.06.2014-30.06.2014 tarihleri arasında yine davacı adına bildirilen hizmetler ile ilgili olarak, Araştırma Raporu bulunup bulunmadığı, anılan işyerlerinden bildirilen hizmetlerin iptal edilip edilmediği hususunun Kurumdan sorularak, gelen bilgi ve belgeler dosyaya eklendikten sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

20.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6557, Karar No: 2012/2869, Tarih: 16.04.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/6557 E.  ,  2012/2869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve ... Belediye Başkanlığı aralarındaki tescil davasının reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 26.05.2011 gün ve 64/209 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı ve Hazine vekilleri taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; mevki ve sınırlarını açıkladığı taşınmazın vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, dava konusu yerin 2634 sayılı Turizmi Teşvik Kanunu kapsamında kalan yerlerden olduğunu açıklayarak dava konusu yerin 8/a maddesi gereğince Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Belediye Başkanlığı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, "davacının davasının reddine, dava konusu 595,26 m2'lik yerin kargir bina vasfıyla Hazine adına tesciline, teknik bilirkişi Ramazan Solak ve Şahin İnce’nin 4.11.2011 tarihli krokisinde gösterilen 138,38 m2 miktarındaki kargir binanın mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine" karar verilmesi üzerine, hüküm davalı Hazine ve davacı vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dava, kadastrodan önceki kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki sebebine dayalı olarak TMK. nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Dava, kadastrodan önceki kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki sebebine dayalı olarak TMK. nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu yerin Turizm Teşvik Kanunu kapsamında kalan yerlerden olduğu gerekçesiyle davacının davasının reddine ve dava konusu yerin kargir bina niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmiştir. ... Kadastro Şefliğinin 12.11.2008 tarih ve 90 sayılı karşılık yazılarında, taşınmazın bulunduğu bölgede yapılan kadastro çalışmalarına ilişkin tutanakların 04.09.1974 tarihinde kesinleştiği, dava konusu taşınmazın taşlık niteliğiyle tespit dışı bırakıldığı açıklanmıştır. Keşifte dinlenen yerel bilirkişiler, davacı ve eşinin yaklaşık 40 yıl önce taşınmazın üzerinde ev yaptıklarını, daha önceleri kadınların, küçük çocukların altında kullanılmak üzere buradan toprak taşıdıklarını, daha önceleri buraların taşlık ve kayalık niteliğinde bulunduğunu beyan etmişlerdir. Her ne kadar keşifte dinlenen uzman bilirkişiler ve jeoloji mühendisi dava konusu yerin kültür arazisi niteliğinde bulunduğunu açıklamış iseler de, dosya arasında bulunan fotoğraflar ile diğer bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde dava konusu taşınmazın tepenin eteğinde yer aldığı, üst kısmının kayalık niteliğinde bulunduğu saptandığına göre taşınmazın bu nitelikleri itibariyle TMK.nun 715 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddesinde yer alan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunun, zilyetlikle edinilecek yerlerden olmadığının TMK. nun 999. maddesi gereğince özel mülkiyete konu olabilecek şekilde tapu kütüğüne tescili mümkün olmayan taşınmazlardan sayıldığının kabulü gerekir. Saptanan bu olgu karşısında davacı vekilinin işin esasına yönelik temyiz itirazları yerinde bulunmadığından reddi ile hükmün esasının ONANMASINA,

Davacı vekilinin dava konusu yerin kargir bina niteliğiyle Hazine adına tesciline yönelik temyiz itirazlarına gelince: Dava dilekçesi ile dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre davacı vekili sadece dava konusu taşınmazın yani binanın üzerinde oturduğu yerin (zeminin) tesciline, Hazine vekili de, 8.5.2008 tarihli yargılama oturumunda tescili istenen taşınmazın 2634 sayılı Kanun hükümleri uyarınca Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir. Her iki tarafında yerin kargir bina niteliğiyle tescili yolunda bir dava ve istekleri bulunmamaktadır. Bundan ayrı hüküm fıkrasının 3 nolu bendinde teknik bilirkişilerin rapor ve krokilerinde 138,38 m2 miktarındaki kargir binanın mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine yönelik bir istek ve davada bulunmamaktadır. Öte yandan taşınmazın kargir bina niteliğiyle Hazine adına tescili ile mülkiyetin tespitine ilişkin hüküm fıkraları birbirleriyle çelişmektedir. Mahkemenin bu yöndeki kabulü ve görüşü bu bakımdan yerinde görülmemiştir. Dava konusu taşınmaz az yukarıda açıklandığı biçimde TMK.nun 715, 999 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddeleri kapsamında bulunduğuna ve özel mülkiyete konu olacak biçimde tapuya tescili olanaklı olmadığına göre böyle bir yerin üstündeki binayla birlikte Hazine adına tesciline karar verilmesi de doğru değildir. Bundan ayrı dava konusu yerin kargir bina vasfıyla Hazine adına tescili taşınmaz üzerindeki binanın mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespiti yönündeki hüküm fıkraları da HUMK.nun 74. (HMK.m.26) maddesine aykırı düşmektedir. Hakim, istekle bağlı olup, ondan fazlasına ve başka bir şeye karar veremez. Davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerindedir. Davalı Hazine vekilinin, taşınmaz üzerindeki binanın mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine ilişkin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüştür. Davalı Hazine vekilinin tescil isteğinin açıklanan nedenlerle reddine karar verilmelidir.

Davacı vekili ile davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca Hazine adına yerin kargir bina vasfıyla tesciline ve 138,38 m2 miktarındaki kargir binanın mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine ilişkin hüküm fıkraları bakımından BOZULMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 18,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 2,75 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına 16.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12794, Karar No: 2014/18924, Tarih: 14.05.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/12794 E.  ,  2014/18924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen infaz

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 27.11.2008 tarihli mahkumiyete dair kararının süresinde temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 10.10.2013 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11639, Karar No: 2013/18411, Tarih: 01.07.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/11639 E.  ,  2013/18411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :24.12.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen,  yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili Av. H. K. 18.06.2013 tarihinde verdiği dilekçesiyle davadan feragat ettiğini bildirdiğinden bu husus gözetilerek bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeple hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, oybirliğiyle karar verildi.01.07.2013
Yargıtay — Esas No: 2015/5236, Karar No: 2015/7766, Tarih: 01.10.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/5236 E.  ,  2015/7766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2015

NUMARASI : 2015/61-2015/36

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı araç kirası-itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 01/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8285, Karar No: 2022/3793, Tarih: 28.03.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/8285 E.  ,  2022/3793 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İZMİR 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz ... bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 19/01/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz ... bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 28/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.