muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/301, Karar No: 2022/483, Tarih: 23.06.2022

Suç tarihi itibarıyla FETÖ/PDY'nin silahlı terör örgütü olduğuna ilişkin kesinleşmiş bir mahkeme kararının bulunmaması, neticeyi bilerek ve isteyerek tipik hareketi gerçekleştiren sanığın kanuni yönden sorumlu tutulmasına engel teşkil etmeyecektir. Ayrıca örgüt piramidi içindeki konumu itibarıyla "mahrem alan" yapılanmasında yer alması, sanığın eğitim düzeyi, yaptığı görev nedeniyle edindiği bilgi ve tecrübeleri ile örgütteki konumu itibarıyla bu oluşumun bir silahlı terör örgütü olduğunu ve amaçlarını bilebilecek durumda olduğu anlaşıldığından; sanık hakkında TCK'nın 30. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hata hükmünün uygulanmamasına ilişkin kabul yasaya aykırı görülmemiştir.

Hükümde TCK'nın 62. maddesinin sanık hakkında uygulanmaması gerekçesi olarak gösterilen "cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri" ibaresi diğer gerekçeler göz önünde bulundurulduğunda sonuca etkili görülmemiş; bozma sonrası yapılan duruşmalarda Cumhuriyet savcısının bozma öncesindeki yargılamada verdiği mütalaası doğrultusunda sanığın silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılmasına karar verilmesini talep ettiği, bahse konu mütalaanın sanığa 29.04.2019 tarihinde tebliğ edilerek sanığın mütalaadan haberdar olmasının sağlandığı, sanığın mütalaaya karşı beyanda bulunarak savunmasını yaptığı, mütalaanın bildirilmediği yönünde bir itirazının bulunmadığı, bu hususu temyiz sebebi olarak da öne sürmeyen sanığın savunma hakkının kısıtlanmadığı anlaşılmıştır.

Bu itibarla, sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâlleri ile sanık ve müdafisinin temyiz itirazları doğrultusunda incelenmesi sonucunda, yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, sanığın örgütte kaldığı süre ve bu süre içerisindeki örgütsel eylemlerinin çeşitliliği itibarıyla suç kastının yoğun olması, örgütün mahrem yapılanmasında ve bu yapılanmanın da Yargıtay gibi örgüt tarafından büyük önem taşıyan Anayasal bir kurum içerisindeki örgütlenmesinde yer alması, bu örgütlenme içerisinde tanık beyanları ve diğer delillerle ispatlandığı şekilde örgütsel saikle hareket ettiği, gerçekleştirdiği eylemlerin vahameti karşısında işlediği suçla meydana gelen tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirildiğinde temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi dosya kapsamına uygun olup TCK'nın 3. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen "orantılılık" ilkesine aykırılık oluşturmadığı, TCK'nın 62. maddesi uyarınca indirim uygulanmamasının yerinde olduğu anlaşılan Özel Daire kararı isabetli bulunmuştur.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ... ve ...; "Somut davada, sayın çoğunluğun temyiz isteminin esastan görüşülerek hükmün onanmasına ilişkin kabulünden saygılarımızla ayrılıyoruz.

1-Usul Yönünden;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27/06/2019 tarih ve 2018/545 Esas, 2019/504 Karar sayılı ilamında ve konuyu değerlendirdiği diğer ilamlarında 'Temyiz nedeni olan hukuka aykırılık, muhakeme hukuku normunun ihlali (Örneğin, tanıklıktan çekinme hakkı bulunan tanığa bu hakkının hatırlatılmaması, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi gibi.) ya da maddi hukuk normunun ihlali (Örneğin, sanığın eylemi suç teşkil etmediği hâlde mahkûmiyet hükmü kurulması, suçun niteliğinin hatalı belirlenmesi, eksik araştırmaya dayalı olarak karar verilmesi gibi.) şeklinde ortaya çıkabilir. Maddi hukuk normunun ihlâli hâlinde temyiz edenin sıfatı da dikkate alınarak kararın bozulması gerekmekte ise de muhakeme hukuku normlarının ihlallerinde, ihlalin hükmü etkileyip etkilemediği gözetilmelidir.

Bu kapsamda, muhakeme hukukuna aykırılık iddiasının temyiz nedeni olarak açıkça ileri sürülmesi gerekmektedir. Muhakeme hukukuna aykırılık iddiasına dayanan temyiz taleplerinde Yargıtay hem muhakeme normunun doğru uygulanıp uygulanmadığını hem de ilk derece veya bölge adliye mahkemelerince muhakeme normunun uygulandığı olayın doğru tespit edilip edilmediğini denetleyecektir. Temyiz dilekçesinde muhakeme hukukuna aykırılık iddiasının temyiz sebebi olarak gösterilmemesi ya da gösterilmekle birlikte hükme etki edecek nitelikte olmadığının anlaşılması durumunda usul hükümlerine uygunluk bakımından sadece 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesi kapsamında hukuka kesin aykırılık hâlleriyle sınırlı bir temyiz incelemesi yapılacak, inceleme sırasında tespit edilen ancak hükmü etkilemeyen muhakeme hukukuna aykırılıklar Yargıtay tarafından bozma nedeni yapılmayarak kararda işaret edilmekle yetinilecektir.' görüşünü istikrarlı bir şekilde tekrarlamıştır.

Temyiz incelemesi yapılan ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 2021/14 Esas sayılı dosyasının 12/04/2021 tarihinde yapılan duruşmasında, SEGBİS çözümlemesinde tespit edildiği üzere iddia makamını temsilen duruşmaya katılan Cumhuriyet savcısından esas hakkındaki mütalaası sorulmuş, Cumhuriyet savcısı esas hakkındaki mütalaasında 'Sayın Başkanım önceki celse esas hakkında mütalaamızı sunmuştuk. O mütalaamız doğrultusunda sanığın cezalandırılmasına karar verilmesini talep ediyoruz.' şeklinde beyanda bulunmuştur.

15/03/2021 tarihinde yapılan ve SEGBİS çözümlemesinde tespit edildiği üzere iddia makamını temsilen duruşmaya katılan Cumhuriyet savcısından esas hakkındaki mütalaası sorulduğunda 'Sayın Başkanım biz bozma öncesi esas hakkında mütalaamızı sunmuştuk. O esas hakkında mütalaamız doğrultusunda sanığın silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan takdiren ve teşdiden cezalandırılmasına, alacağı ceza dikkate alınarak hükümle birlikte tutukluluk halinin devamına karar verilmesini talep ediyoruz.' şeklinde beyanda bulunduğu görülmüştür.

15/03/2021 tarihinde yapılan duruşmada ve 12/04/2021 tarihinde yapılan hüküm duruşmasında Cumhuriyet savcısının tekrarladığı mütalaa duruşmada okunmadığı gibi, duruşmada elden sanığa tebliğ de edilmemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25/01/2022 tarih ve 2017/793 Esas, 2022/50 Karar sayılı ilamında ve konuyu değerlendirdiği diğer ilamlarında 'Ceza muhakemesinin amacı olan somut gerçeğin ortaya çıkarılması için delillerin duruşmada ortaya konulmasından sonra, bu delillerden sonuç çıkarma, yani tartışma safhası başlamaktadır. Böylece ortaya konulan delillerle ilgili taraflara 5271 sayılı CMK'nın 216/1. maddesinde belirtilen sıraya göre söz hakkı verilecek ve tartışma imkânı sağlanacaktır.

Buna göre; delillerin tartışılmasında ilk önce söz katılana veya vekiline, daha sonra Cumhuriyet savcısına ve en son olarak da sanığa ve müdafisine veya kanunî temsilcisine verilir. Görüldüğü üzere kanun koyucu, önce iddia, daha sonra da savunma makamında bulunan kişilerin söz alıp görüşlerini açıklaması gerektiğini kabul etmiştir. Cumhuriyet savcısı, katılan veya vekili, sanığın, müdafisinin veya kanuni temsilcisinin açıklamalarına; sanık ve müdafisi ya da kanuni temsilcisi de Cumhuriyet savcısının ve katılanın veya vekilinin açıklamalarına cevap verebilir. Bu kurallar tez (iddia) ile antitezin (savunmanın) çatışmasıyla sonuca (karara) ulaşılan bir sürecin karşılığı olan muhakeme sonunda sağlıklı bir karara ulaşabilmenin gerekli ve zorunlu şartıdır.

Öte yandan, iddia makamının esasa ilişkin görüşünü anlaşılır ve açık bir biçimde sunmasının savunma hakkının kullanılmasıyla da ilintili olduğunda kuşku yoktur. Zira sağlıklı bir savunma ancak sağlıklı bir iddia üzerine oturtulabilir.

Kamusal iddia makamını temsil eden Cumhuriyet savcısı, karar verilmeden önce, toplanan kanıtlara göre esasa ilişkin görüşünü açık ve anlaşılır bir biçimde ve eğer görüşü mahkûmiyete ilişkin ise mevzuatta yer alan yasa ve maddelerini de göstermek suretiyle açıklamak zorundadır.

Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasının alınmasından sonra yine CMK’nın 216. maddesinde yer alan sıralama gözetilerek taraflara söz hakkı tanınacağından, Cumhuriyet savcısının, davanın esasına ilişkin görüşü alınmaksızın ve hazır bulunan sanığa esas hakkında savunma yapma imkânı tanınmaksızın hüküm kurulması, ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri olan savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.' görüşünü istikrarlı bir şekilde tekrarlamıştır.

Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasının alınmasından sonra yine CMK’nın 216. maddesinde yer alan sıralama gözetilerek taraflara söz hakkı tanınacağından, Cumhuriyet savcısının, davanın esasına ilişkin görüşü alınmaksızın ve hazır bulunan sanığa esas hakkında savunma yapma imkânı tanınmaksızın hüküm kurulması, ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri olan savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.' görüşünü istikrarlı bir şekilde tekrarlamıştır.

Temyiz incelemesi yapılan bu dosyada her ne kadar sanık ve müdafii temyiz dilekçesinde anılan hususu temyiz nedeni olarak göstermemiş iseler de, kamusal iddia makamını temsil eden Cumhuriyet savcısının karar verilmeden önce, toplanan kanıtlara göre esasa ilişkin görüşünün açık ve anlaşılır bir biçimde ve görüşün mahkumiyete yönelik olması nedeniyle mevzuatta yer alan yasa ve maddelerini de göstermek suretiyle alınması gerektiğine ilişkin muhakeme hukuku normunun ihlali neticesinde sanığın savunma hakkı kısıtlandığından ve bu husustaki ihlalin de CMK'nun 289/g ve h bentleri uyarınca bozma nedeni olması karşısında hükmün bozulması gerekmektedir.

2-Esas Yönünden;

2-Esas Yönünden;

Sanık 15/04/2021 tarihinde yapılan duruşmada son savunmasını yaparken '... mahkemenizce alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini düşünülür ise de hukuki konumla benimle benzer olduğu kabul edilerek, benim ve onlar hakkında mahkemenizce ceza belirlenirken failin örgüt hiyerarşisindeki konumu, eylemlerin çeşitliliği, örgütte kaldığı süre ve kastın yoğunluğu gerekçesine dayanılarak bir çok eski Yargıtay Üyesi hakkında alt sınır veya alt sınırdan bir miktar uzaklaşılarak yarı oranda artırım ile birlikte 7, 8, 9, 10 yıl gibi cezalar verilmekle hukukilik ve orantılılığın gereği olarak benim hakkımda da benzer bir cezanın belirleneceğini düşünüyorum. Dosya içinde mevcut Yargıtay Savcılığının 13.04.2018 tarih, 2018/642 sayılı yazısı ve ekindeki 03.05.2018 tarihli, 265775 sicilli Emniyet Amiri ve 276170 sicilli polis memuru tarafından Bylock verilerinden hareketle düzenlenen raporda ek-2 organizasyon şeması olarak gösterilen şemada eski Yargıtay Üyesi sanık.... Ceza Daireleri grup sorumlusu, ... Hukuk Daireleri grup sorumlusu olduğu iddia edilmiştir. Şahsımın ismi bu şemada yer almamış, şemada gösterilmemiş, başkaca da herhangi bir şemada gösterilmemiştir. Bilindiği üzere mahkemenizce normal Yargıtay Üyesi sanığa göre, grup sorumluları olduğu iddia ve kabul edilenleri hiyerarşide daha üst konumda kabul edilmekte ve ceza miktarı belirlenirken de ona göre daha ağır bir ceza değerlendirilmesi yapılmaktadır. Dosyada şahsımın grup sorumlusu olduğuna dair bir iddia yer almadığı gibi mahkemenizce hakkımda bu yönde bir tespit de yapılmamıştır. Mahkemenizce yukarıdaki grup sorumlusu olduğu iddia edilen şahıslardan yarı oranında artırımla birlikte Abdi Cengiz'e 11 yıl, ...'ya 12 yıl, ...'a 10 yıl 6 ay, ..'a 12 yıl hapis cezaları verilmekle bana verilen ve çelişkili olduğu kabul edilen 13 yıl 6 ay cezanın orantılı olmadığı görülmektedir.' şeklinde beyanda bulunmuştur.

Yargıtay 9. Ceza Dairesinin ilk derece mahkemesi olarak yargılamasını yaptığı dosyalarındaki deliller itibariyle sanık ile benzer konumda bulunan eski Yargıtay üyelerine, silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan temel cezanın 7 veya 8 yıl olarak belirlendiği bilinen bir gerçektir.

Dosya kapsamında sübut bulan eylemlerine göre sanık hakkında temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak verilmesi gerekmekte ise de; sanığın dosya kapsamında kanıtlanan eylemleriyle başka dosyalarda yargılanan FETÖ/PDY üyesi eski Yargıtay üyelerinin eylemleri ve örgütün Yargıtay yapılanmasında hiyerarşik olarak sanığın üzerinde bulunan temsilci veya mesul konumundaki Yargıtay üyelerine tayin edilen sonuç cezalar da karşılaştırıldığında, hakkaniyete uygun bir ceza tayini gerekirken, temel cezanın alt sınırdan fazlasıyla ayrılmak suretiyle 9 yıl hapis cezası olarak tayin edilmesinin, oluşa ve dosya kapsamına uygun, ..., hak ve nesafet kuralları ve orantılılık ilkesiyle bağdaşacak şekilde ve isabetli olmadığı kabul edilmelidir.

Açıklanan nedenlerle;

Açıklanan nedenlerle;

İlk derece mahkemesi sıfatı ile Yargıtay 9. Ceza Dairesince verilen kararın bozulması düşüncesinde olduğumuzdan sayın çoğunluk görüşüne muhalifiz." şeklindeki,

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Somut davada, sayın çoğunluğun sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan verilen mahkumiyet kararının onanması yönündeki kabulüne katılmıyorum. Şöyle ki;

Dosya kapsamında sübut bulan eylemlerine göre sanık hakkında temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak verilmesi gerekmekte ise de; sanığın dosya kapsamında kanıtlanan eylemleriyle başka dosyalarda yargılanan FETÖ/PDY üyesi eski Yargıtay üyelerinin eylemleri ve örgütün Yargıtay yapılanmasında hiyerarşik olarak sanığın üzerinde bulunan temsilci veya mesul konumundaki Yargıtay üyelerine tayin edilen sonuç cezalar da karşılaştırıldığında, hakkaniyete uygun bir ceza tayini gerekirken, temel cezanın alt sınırdan fazlasıyla ayrılmak suretiyle 9 yıl hapis cezası olarak tayin edilmesinin, oluşa ve dosya kapsamına uygun, ..., hak ve nesafet kuralları ve orantılılık ilkesiyle bağdaşacak şekilde ve isabetli olmadığı kabul edilmelidir.

Yukarıda arz ettiğim nedenlerle;

İlk derece mahkemesi sıfatı ile Yargıtay 9. Ceza Dairesince verilen kararın bozulması düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluk görüşüne katılmamaktayım." biçimindeki,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu üyesi de; kararın bozulması gerektiği yönündeki,

Düşüncelerle karşı oy kulanmışlardır.

Açıklanan nedenlerle;

1)Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 12.04.2021 tarihli ve 14-18 sayılı; sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün ONANMASINA, oy çokluğuyla,

2)Onama kararı ve sanığın tutuklukta geçirdiği süre göz önüne alınarak sanık hakkındaki salıverilme isteklerinin REDDİNE, oy birliğiyle,

3)Dosyanın, Yargıtay 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 23.06.2022 tarihinde yapılan müzakerede karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10413, Karar No: 2019/4638, Tarih: 19.06.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/10413 E.  ,  2019/4638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar ... ve ..., ... İlçesi Elvanpaşa Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmaz bölümü hakkında, irsen intikal, taksim, satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 105 ada 98, 106 ve 107 parsel sayılı taşınmazların doğusunda bulunan ve kadastro bilirkişi raporunda (A) ve (B) harfleriyle gösterilen 309,63 metrekarelik bölümün tapu kaydının iptali ile, davacılar adına eşit miktarda tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 713/1. ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddeleri gereğince açılan tapusuz taşınmazın tescili isteğine ilişkindir. Mahkemece, çekişmeli taşınmaz bölümünde davacılar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme şartlarının gerçekleştiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan değerlendirme ve varılan sonuç dosya kapsamına uygun değildir. 4721 sayılı TMK'nın 713/1. ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddelerinde; orman sayılmayan, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki tescil harici taşınmazlardan imar-ihya edilerek dava tarihine kadar 20 yıl süreyle çekişmesiz ve aralıksız olarak zilyet edilenlerin zilyetleri adına tescil edilebileceği hüküm altına alınmıştır. Terk edilmiş dere yatakları, kayalık, taşlık, yol ve yol boşluğu gibi taşınmazlar ancak imar-ihya yolu ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesi uyarınca iktisap edilebilirken; ham toprak, hali arazi, köy boşluğu gibi basit ameliye ile zilyet edilebilecek yerler ise aynı Yasa'nın 14. maddesi gereğince iktisap edilebilir. Somut olayda, çekişmeli taşınmaz bölümü kadastro sırasında çıkmaz yol olarak tescil harici bırakılmıştır. Yapılan keşif ve toplanan diğer tüm delillere göre, çekişmeli taşınmaz bölümü, davacılar tarafından yol olarak kullanılmış ve halen de aynı şekilde kullanılmaya devam edilmektedir. Taşınmazda yol olarak kullanılma dışında yürütülen başka türlü bir zilyetlik söz konusu değildir. Davacılar tarafından bu şekilde yürütülen zilyetlik ekonomik amaca uygun bir zilyetlik olarak kabul edilemez. Çekişmeli taşınmaz bölümünde yürütülen zilyetlik, ekonomik amaca uygun bir zilyetlik olmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek davanın kabulüne karar verilmesi isabetsizdir. Öte yandan, dava tapusuz taşınmazın tescili isteğine ilişkin olmasına rağmen, ortada tapulu bir taşınmaz varmış gibi

tapu iptal ve tescil hükmü kurulması da isabetsiz olup, davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12300, Karar No: 2019/7234, Tarih: 04.04.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/12300 E.  ,  2019/7234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın psikolojik rahatsızlığı bulunduğuna dair 19.02.2019 havale tarihli dilekçe ekinde bulunan Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine ait evraklardan sanığın aksiyete bozukluğu nedeniyle tedavi gördüğünün anlaşılması karşısında; sanığın olay tarihinde işlediği suçu etkileyecek düzeyde akıl hastası olup olmadığının, hastalığının işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığını saptamak için 5271 sayılı CMK'nin 74. maddesi gereğince usulü işlemler yerine getirilerek, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile sanığın hukuki durumunun tespit ettirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre;

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden hukuki durumun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 04.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12701, Karar No: 2023/12857, Tarih: 28.09.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/12701 E.  ,  2023/12857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/176 Esas,2021/811 Karar

SUÇ : Tehdit, hakaret, kasten basit yaralamaya teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık hakkında Yatağan Cumhuriyet Başsavcılığının 18.09.2012 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106/1-1. cümle, 125/1, 86/2, 35, 53, 58 maddeleri uyarınca kamu davası açılmıştır.

2.Yatağan Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2013 tarihli ve 2012/524 E, 2013/445 K sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik tehdit, hakaret ve kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından sırasıyla 5237 sayılı Kanun’un 106/1, 62/1, 53, 58 maddeleri gereğince 5 ay hapis; 125/1,62/1,53,58 maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis ve 86/2,35,62,53,58 maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis, cezaları ile cezalandırılmasına, mükerrir olduğuna ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3.Hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 26.11.2018 tarihli ve 2016/4155 Esas,2018/20333 Karar sayılı ilamı ile;