muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/842, Karar No: 2022/211, Tarih: 24.02.2022

Özel Dairenin Birinci Bozma Kararı:

9. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulmuştur.

10. Yargıtay (Kapatılan) 19. Hukuk Dairesinin 02.04.2014 tarihli ve 2014/1188 E., 2014/6463 K. sayılı kararı ile;

“…1)Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı (karşı davalı) vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-a)Taraflar arasında akdolunan 21.03.2008 tarihli BP Gaz Standart Tüplü Bayilik Anlaşmasının 2/1. maddesinde “BP Gaz Bayinin faaliyet gösterdiği yerlerde dilediği kişileri bayi olarak yetkilendirmek ve dilediği müşteriye doğrudan tüp ve emtia satışı yapmak hakkına haizdir. Böyle bir durumun gerçekleşmesi halinde bayi, BP Gaz'dan herhangi bir hak talep etmemeyi kabul eder...” denilmektedir. Somut olayda davacı (karşı davalı) yanca bayilik sözleşmesi haklı sebeple feshedilmiş olup, belirtilen bu sözleşme hükmü de birlikte değerlendirildiğinde davacı tarafın aynı bölgede dava dışı kişiye bayilik verme hakkı bulunduğu gözetilerek mahrum kalınan kâr tutarının saptanması gerekirken yanılgılı gerekçeyle bu kalem istemin reddinde isabet görülmemiştir.

b)Davalı (karşı davacı) tarafın cezai şartı tutarının tenkisi istemiyle ilgili olarak ticari defterleri üzerinde inceleme yaptırılarak sonucuna göre bir yargıya varılması gerekirken davalı yanca vergi dairesine sunulan vergi beyannameleri esas alınarak cezai şart tutarından tenkis yapılması doğru görülmemiştir.

3)Kısmen kabulüne karar verilen karşı dava yönünden reddedilen bölümle ilgili olarak davacı (karşı davalı) yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken reddedilen kısım üzerinden hesaplanan 5.957,62 TL vekalet ücretinin davalı (karşı davacı) taraftan tahsili yerine davacıdan (karşı davalı) tahsiline dair karar verilmesi de bozmayı gerektirmiştir,...” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Özel Dairenin İkinci Bozma Kararı:

11. Özel Dairenin yukarıda belirtilen bozma kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

12. Yargıtay (Kapatılan) 19. Hukuk Dairesinin 26.01.2015 tarihli ve 2014/18346 E., 2015/960 K. sayılı kararı ile;

“…Yerel mahkemece davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen hüküm davacı (karşı davalı) vekilince yasal süresi içinde temyiz edilmiş, temyiz dilekçesi davalı vekilince 16.01.2013 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Yerel mahkemece davacı vekilinin temyizi üzerine dosya inceleme yapılmak üzere Dairemize gönderilmiş ve yapılan inceleme sonucunda 02.04.2014 gün 2014/1188 E. - 2014/6463 K. sayılı karar ile hükmün davacı yararına ilamda belirtilen sebeplerle bozulmasına karar verilmiştir.

“…Yerel mahkemece davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen hüküm davacı (karşı davalı) vekilince yasal süresi içinde temyiz edilmiş, temyiz dilekçesi davalı vekilince 16.01.2013 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Yerel mahkemece davacı vekilinin temyizi üzerine dosya inceleme yapılmak üzere Dairemize gönderilmiş ve yapılan inceleme sonucunda 02.04.2014 gün 2014/1188 E. - 2014/6463 K. sayılı karar ile hükmün davacı yararına ilamda belirtilen sebeplerle bozulmasına karar verilmiştir.

Ne var ki, davalı vekilinin bozma ilamının kendisine tebliği üzerine yasal süresi içinde vermiş olduğu 05.09.2014 tarihli karar düzeltme dilekçesinde belirtildiği üzere kendilerinin davacının temyizine karşı vermiş oldukları cevap dilekçesi ile hükmü temyiz ettiklerini ancak, bu temyizin incelenmediğini, bu nedenle karar düzeltme taleplerinin kabulü ile karşı temyizlerinin incelenmesini istemiştir.

İncelenen dosya kapsamında; Dairemizin bozma kararının davalıya tebliğ aşamasına kadar geçen süreçte davalı vekilinin hükmü cevapla birlikte karşı temyiz talebinde bulunduğuna ilişkin temyiz niteliğinde bir dilekçeye rastlanılmamıştır. Bu kez, davalı vekili karar düzeltme dilekçesi ekinde temyiz dilekçesini sunmuş ve mahkemece 18.09.2014 tarihli tutanakla belirtildiği üzere karşı temyiz isteminin yapıldığı ve karşı temyizin 30.01.2013 tarihinde harcının ikmal edildiği anlaşılmıştır. Dilekçe ekinde harç yatırıldığına dair makbuz bulunduğu görülmüştür. Bu durumda, davalı vekilinin karşı temyizi yönünden yapmış olduğu karar düzeltme isteminin kabulü ve temyizinin incelenmesi gerekmiştir.

Davalı vekilinin karşı temyizi incelendiğinde; davacı tarafından davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün temyizine ilişkin dilekçe davalı vekiline 16.01.2013 tarihinde tebliğ edilmiş olup karşı temyiz ise 30.01.2013 tarihinde yapılmıştır. HUMK'nun 433/2 maddesi uyarınca karşı temyiz süresi (katılma yolu ile temyiz süresi) 10 gündür. Bu durumda davalı vekilinin katılma yolu ile yapmış olduğu temyiz, yasal süresinden sonra olduğundan reddi gerekmiş ve Dairemizin 02.04.2014 tarih 2014/1188 E. - 2014/6463 K. sayalı bozma kararına davalının katılma yolu ile yapmış olduğu temyizin reddinin ilave edilmesi suretiyle yerel mahkeme hükmünün bozulması gerekmiştir,…” gerekçesiyle davalı vekilinin hükmü temyiz ettiği yönündeki karar düzeltme isteminin kabulüne, yasal süre geçirildikten sonra yapılan temyiz isteminin reddine, davalı vekilinin temyiz isteminin reddine dair kararının Özel Dairenin 02.04.2014 tarihli ve 2014/1188 E., 2014/6463 K. sayılı kararının (1) nolu bendine ilave edilmesine ve mahkeme hükmünün ilave edilen kısmı ile birlikte ilamda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiştir.

Direnme Kararı:

Direnme Kararı:

13. İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesinin 23.10.2017 tarihli ve 2015/1133 E., 2017/829 K. sayılı kararı ile; davacı-karşı davalıya kâr kaybı ödenmesi gerektiği yönündeki bozma kararına direnilmesine, diğer bozma nedenlerine uyulmasına karar verilerek önceki karar gerekçesi yanında davacının Salihli’deki pazar satış payına göre iki bayisi bulunması gerektiği, hâlen de iki bayii ile faaliyetine devam ettiği, sözleşmede yeniden bayi açmanın davacıya tanınmış bir hak olduğu, ancak her hakkın iyi niyet ve doğruluk kurallarına uygun şekilde kullanılması gerektiği, bir ilçede sonradan ihdas edilen bayii yerine sözleşme sona ermeden yeniden bayilik ihdası sebebiyle davacının kâr kaybı talebinin iyi niyet kurallarına aykırı olduğu, sözleşmedeki kâr kaybı hükümlerine bakıldığında somut gerçek kâr kaybını değil, ton başına 500USD olarak kâr kaybı ödeneceğinin yazılı olduğu, bu düzenlemenin uygulanılabilir, bağlayıcı bir hüküm olarak kabul edilemeyeceği gibi davalı yerine ihdas edildiği anlaşılan üçüncü bayinin de davalı-karşı davacıya yakın tutarlarda mal sattığının belirlendiği, somut olayda davacının ayrıca talep edilebilecek kâr kaybı bulunmadığı gerekçesiyle davacı-karşı davalının kâr kaybı talebine ilişkin önceki kararda direnilmesine, davalı-karşı davacının incelenen ticarî defterlerinde cezai şartın tamamına karar verilmesi hâlinde davalı-karşı davacının ekonomik yönden mahvına sebebiyet vereceğinin alınan bilirkişi raporunda tespit edildiği dikkate alınarak, cezai şarttan önceki kararda olduğu gibi %40 oranında indirim yapılması gerektiği gerekçesiyle, asıl davada, sözleşmenin 21. maddesi ve ek sözleşmenin 4. maddesi gereğince talep edilen cezai şart istemlerinin reddine, iade olunmayan tüp bedelleri yönünden davanın kısmen kabulü ile 3.265USD alacağın davalı-karşı davacıdan tahsiline, fazlaya dair istemin reddine, karşı davada ise teminat mektubu bedelinden tahsil olunan 25.000USD cezai şart tutarına %40 oranında yapılan tenkis sonucu 10.000USD karşılığı 17.925TL ile, kâr kaybı nedeniyle yapılan 10.187,50TL kesinti toplamı 28.112,50TL'nin davacı-karşı davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

14. Direnme kararı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

15. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; asıl davada davacı-karşı davalı lehine kâr kaybına hükmedilmesinin gerekip gerekmediği, buradan varılacak sonuca göre mahkemece verilen kararın yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

16. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle, direnme kararının usulüne uygun olup olmadığı ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

IV. GEREKÇE

II. UYUŞMAZLIK

15. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; asıl davada davacı-karşı davalı lehine kâr kaybına hükmedilmesinin gerekip gerekmediği, buradan varılacak sonuca göre mahkemece verilen kararın yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

16. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle, direnme kararının usulüne uygun olup olmadığı ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

IV. GEREKÇE

17. Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin taleplerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

18. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 294. maddesinin 3 fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir. Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

19. Somut olaya gelince; mahkemece verilen birinci kararda, asıl davada davacı-karşı davalının kâr kaybı talebinin reddine karar verilmiş, kararın temyizi üzerine Özel Dairece bozma kararının 2-a) bendinde, asıl davada davacı-karşı davalının kâr kaybı tutarının saptanması gerekirken bu alacak kaleminin reddine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle bozma kararı verilmiş, mahkemece Özel Dairenin davacı-karşı davalıya kâr kaybı ödenmesi gerektiği yönündeki bozma kararına direnilmesine karar verildikten sonra 23.10.2017 tarihli kısa kararda, “…C) Bozma ilamının 2/a bendinde belirlenen ve davada kar mahrumiyetinin ödenmesine ilişkin, bozma ilamına karşı mahkememizin önceki hükmünde direnilmesine,…” denilmiş, aynı şekilde direnmeye ilişkin gerekçeli kararında da “…C) Bozma ilamının 2/a bendinde belirlenen ve davada kar mahrumiyetinin ödenmesine ilişkin, bozma ilamına karşı mahkememizin önceki hükmünde direnilmesine,…” şeklinde hüküm kurulmuştur.

20. Mahkemece verilen direnme kararında yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış, sadece “…bozma ilamına karşı mahkememizin önceki hükmünde direnilmesine,…” denilerek önceki karara atıf yapılmakla yetinilmiş, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz karar kurulmamıştır.

21. Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

21. Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

22. Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

23. Direnme kararının bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Direnme kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince usulden BOZULMASINA,

Bozma nedenine göre tarafların temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

İstekleri hâlinde temyiz peşin harçlarının yatıranlara geri verilmesine,

Kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.02.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36498, Karar No: 2016/2519, Tarih: 15.02.2016

**4. Ceza Dairesi         2013/36498 E.  ,  2016/2519 K.**

**"İçtihat Metni"**

##########

MAHKEMESİ :##########Sulh Ceza Mahkemesi

##########

##########

##########

SUÇ : Tehdit

##########

HÜKÜM : Mahkumiyet

##########

##########

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, olay tarihinde Elazığ Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nde tedavi görmekte olduğunu, o esnada ilaç aldığı için ne söylediğini hatırlamadığını savunması karşısında, suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış ya da önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda usulünce sağlık kurulu raporu alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre de;

a-5237 sayılı TCK'nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun süresi ve kapsamı açısından anılan Kanun maddesinin 3. fıkrası hükmünün gözetilmemesi,

b-Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'nın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

##########

##########

##########

##########

##########

##########
Yargıtay — Esas No: 2024/11744, Karar No: 2024/13833, Tarih: 25.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/11744 E.  ,  2024/13833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/349 E., 2023/1376 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bozova 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2018/733 E., 2022/705 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı asıl dava dilekçesinde; adına Şanlıurfa SGK İl Müdürlüğü 29.11.1993 tarih 693345 sayılı ilk işe giriş bildirgesi ile 1823.63 sicil sayılı dosyada işlem gören ... unvanlı iş yerinden 15.11.1993 işe başlama tarihinin bildirildiğini, ancak sigortalı çalışmasına rastlanmadığı gerekçesiyle hizmet başlangıç tarihinin 15.11.1993 tarihine çekilmesi başvurusunun reddedildiğini, işe giriş bildirgesi bulunması nedeniyle 5 yıllık hak düşürücü süreden söz edilemeyeceğini beyanla davacının sigortalı hizmetinin başlangıç tarihinin 15.11.1993 olduğunun tespiti ile iş akdinin askıya alındığı 29.04.1994 tarihleri arası sigortalılık primlerinin dönem bordrolarına yansıması neticesi sigortalılık süresinden sayılmasını, bu süreler içinde yatırılmayan primlerin davalı tarafından yatırılmasını, kazanılan hizmet neticesi bu hizmetlerinin diğer hizmetleri ile birleştirilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1- Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davaya bakmakla yetkili mahkemenin Bozova Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu, davacının çalışmasının sigortaya bildirildiği kadar olduğunu, kamu kurumlarının tüm işlem ve bilgilerinin belge üzerinden yapılması nedeniyle ispatının da belge ile yapılmasının gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

2- Feri müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde; davaya bakmakla yetkili mahkemenin Bozova Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu, davacının tespit isteminin zamanaşımına uğradığını, söz konusu işyeri bordrolarında davacının ismine rastlanılmadığını, davacının davasını yazılı belge ile ispat etmesi gerektiğini, tanık beyanlarından hareketle hüküm tesis edilmemesini, sonraki işe giriş bildirgesinde davacının imzasının olup olmadığının araştırılmasını, davanın kuşkuya yer bırakmayacak şekilde kesin delillerle aydınlatılmasının gerektiğini, davanın kabulüne karar verilmesi durumunda çalışmaya ilişkin bilgi, belge ve kayıtların yanlış bildirilmesinden Kurumlarının sorumlu olmadığını, Kurum dava açılmasına sebep olmadığından aleyhlerine yargılama giderine hükmedilmemesi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile ... T.C. Kimlik, 6301021504364 Sigorta sicil numaralı ...'ın, davalı ... Belediyesi (4273.63.04 sicil numarasıyla tescilli) iş yerinde 15.11.1993 - 29.04.1994 tarihleri arasında hizmet akdiyle asgari ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ile feri müdahil Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ... vekili ile feri müdahil Kurum vekillerinin, Bozova Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla)'nin 2018/733 Esas, 2022/705 Karar sayılı ilamına yönelik istinaf başvurularının HMK'nin 353/1-b maddesinin (1) numaralı alt bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde; davacının taleplerinin hak düşürücü süreye uğradığını, davacının, çalışmasının Kuruma bildirilen gün kadar olduğunu, davalının resmi sıfatı bulunan kamu kuruluşu olduğunu, kamu kuruluşu niteliğinde bulunan kurumların kayıtlarının esas alınması gerektiğini, mahkemenin sadece tanık beyanlarını dikkate almasının doğru olmadığını, kaldı ki dinlenen tanıkların da dava konusuna ilişkin somut beyanlarda bulunmadıklarını, tahmin ve duyumlara dayalı olarak beyanda bulunduklarını, salt tanık beyanları ile karar verilmesi doğru olmadığını, Kamu kurumlarının tüm işlem ve bilgileri belge üzerinden yürüdüğünden ispatı da belge ile yapılması gerektiğini, gerekli araştırmalar yapılarak karar verilmesi gerekirken, mahkemenin yeteri kadar araştırma yapmadan karar verdiğini, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının 15.11.1993 - 29.04.1994 tarihleri arasında davalı ... nezdinde geçen çalışmalarına ilişkin hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ... vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9787, Karar No: 2014/12638, Tarih: 14.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/9787 E.  ,  2014/12638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/02/2014

NUMARASI : 2013/597-2014/85

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi ve görevi olmayan işlerin yaptırılması nedenleri ile haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla mesai alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdini feshinin haksız olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdini feshinin haklı olduğu gerekçesiyle kıdem tazminatı talebinin kabulüne, fazla mesai talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.