muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2347, Karar No: 2018/217, Tarih: 14.02.2018

Davacı vekili müvekkilinin davalıya ait işyerinde çalışmakta iken meslek hastalığına yakalandığını, maluliyet oranının %11,2’den %18’e yükseldiğini, aradaki fark %6,8 oranındaki maluliyet sebebiyle uğramış olduğu zararlardan dolayı fazlaya dair talep hakkı saklı kalmak kaydıyla 1,00 TL maddi tazminatın maluliyet tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir ve maddi tazminat talebini 8.106,91 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı TTK Genel Müdürlüğü vekili meslek hastalığı nedeniyle açılan tazminat davalarında esas alınacak zamanaşımının Borçlar Kanununun 60’ıncı maddesi gereği 1 yıl olduğunu, davada zamanaşımı süresinin geçtiğini, meslek hastalığının müvekkillinin Kurum işyeri çalışmalarından doğmadığını bu nedenle müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, ayrıca meslek hastalıklarının özellik ve nitelikleri gereği ne kadar önlem alınırsa alınsın engel olunamayan hastalık türlerinden olduğundan müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, davacının meslek hastalığı nedeniyle efor kaybına uğramadığını, davacının işyerinde hâlen çalışmaya devam etmesinin bu durumu kanıtladığını, ayrıca davacının meslek hastalığının oluşumunda müterafik kusuru ile kaçınılmazlık durumunun zarar hesabında dikkate alınması gerektiğini, maddi tazminat hesaplanırken PMF cetvelinin esas alınmaması gerektiğini belirterek davanın reddinin gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacın meslek hastalığı nedeniyle %6,8 fark maluliyetinin bulunduğu, davacı tarafından açılan meslek hastalığından kaynaklanan fark maluliyetine ilişkin manevi tazminat dosyasında kaçınılmazlığın kabul edildiği ve Yargıtay tarafından onanarak kesinleştiği, kaçınılmazlığın kesinleşmesi nedeniyle taraflar yönünden bağlayıcı hâle geldiğinden maddi tazminat dosyasında kusur incelemesine gerek olmadığını, bu nedenlerle davacının %6,8 oranındaki fark maluliyet nedeniyle maddi kaybının 8.106,91 TL olduğuna karar verilmiştir.

Davalı TTK vekilinin temyizi üzerine hüküm Özel Dairece başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel mahkemece önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davalı TTK vekili temyize getirmektedir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olay bakımından davacı sigortalıda meydana gelen meslek hastalığı nedeniyle artan maluliyete bağlı manevi tazminat davasında kabul edilen kaçınılmazlık olgusunun, maddi tazminat dosyasında kabul edilip edilmeyeceği, burada varılacak sonuca göre mahkemece meslek hastalığının meydana gelmesi yönünden kusur incelenmesi yapılmasına gerek olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olay bakımından davacı sigortalıda meydana gelen meslek hastalığı nedeniyle artan maluliyete bağlı manevi tazminat davasında kabul edilen kaçınılmazlık olgusunun, maddi tazminat dosyasında kabul edilip edilmeyeceği, burada varılacak sonuca göre mahkemece meslek hastalığının meydana gelmesi yönünden kusur incelenmesi yapılmasına gerek olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İnceleme konusu dosyadaki ihtilafın halli için öncelikle kaçınılmazlık kavramının açıklanmasında fayda vardır. Öğretide, yargısal kararlarda ve yasalarda kötü tesadüf, fevkalade hâl, umulmayan durum, tesadüfi olay olarak da adlandırılan kaçınılmazlık, hukuksal ve teknik anlamda “fennen önlenmesi olanaksız”, başka bir anlatımla işverence mevzuatın öngördüğü tüm önlemler alınmış olunsa bile önlenemeyecek olan durumları ifade eder. Kaçınılmazlığın unsurları; 1-İrade dışında meydana gelen olay, 2-Davranış kuralının veya sözleşme borcunun ihlali, 3-İlliyet bağının bulunması ve 4-Önlenemezliktir. Bu unsurlardan özellikle sonuncusu olan olayın önlenemezliği hususunu biraz açmak gerekirse; buradaki önlenemezliğin olayla ilgisi yoktur. Önlenemezlik unsuru, tamamen davranış normu ve borca aykırılıkla ilgili olup, alınabilinecek tüm tedbirler alınmış olunsa dahi bir davranış normunun veya sözleşmeden doğan bir borcun ihlalinin ifadesidir. Yani olay önlenemez olmasına rağmen bir davranış kuralına ya da sözleşmeden doğan borca aykırılık önlenebiliyorsa artık kaçınılmazlıktan söz etme imkânı yoktur. Bilimsel ve teknolojik gelişmeler önlenemez olaylara karşın bir davranış kuralını ve borca aykırılığı önleme olanağını sağlamaktadır. Örneğin; bir inşaat işçisinin üzerinde çalışacağı tabiyeyi hazırlamak için duvara beton çivisi çakarken çivinin başının kırılıp gözüne kaçması olayında çivinin kırılması irade dışı ve önlenemez bir olay olmakla birlikte kırılan bu çivinin işçinin gözüne kaçması önlenemez bir olay değildir. Zira çalışma esnasında gözlük kullanılarak bu neticenin önüne geçilebilinir. O hâlde böylesi bir durumda olayın önlenemezliğinden bahisle kaçınılmazlıktan bahsetme imkânı yoktur. Kaçınılmazlık beklenmeyen hâl olarak nitelendirilir. Kaçınılmazlığın bir başka adı da aksi tesadüftür. Kaçınılmazlık öngörülebilir fakat engellenemeyen hadiseleri ifade eder. Bazen her türlü önlemin alınması durumunda dahi iş kazası ya da meslek hastalığı meydana gelebilir. Kaçınılmazlık durumunda zararın tümüne işçinin katlanması hakkaniyete uygun düşmez Yargıtay uygulamalarında kaçınılmazlık durumunda sorumluluğun paylaştırılması kural olarak %60 işveren, %40 kazalı kusuru olarak sorumluluğun paylaştırılması şeklindedir.

Somut olayda davacı tarafından davalı aleyhine açılan meslek hastalığına bağlı olarak tespit edilen fark maluliyet nedeniyle manevi tazminat dosyasında kaçınılmazlık olgusu kabul edilmiştir Ancak mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 47. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56.) maddesinde düzenlenen manevi tazminatta kusurun gerekmediği, ancak takdirde etkili olabileceği, 22.6.1966 tarih ve 1966/7 Esas 1966/7 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıkça vurgulanmıştır. Bu kararın gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hâl ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar, her olaya göre değişebileceğinden, hâkim bu konuda takdir hakkını kullanırken, ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir. Bu durumda manevi tazminat dosyasında etken olmayan kusur maddi tazminat dosyasında çok önemli bir rol alacaktır.

Öte yandan söz konusu maddi tazminat dosyasında manevi tazminat dosyasında belirlenen kaçınılmazlık olgusunun kabul edilmemesinin bir diğer gerekçesi de maddi tazminat dosyasının ilerleyen aşamasında söz konusu olabilecek Kurum ile işveren arasındaki rücu ilişkisidir.

Uyuşmazlığın çözümüne dayanak olan 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 55’inci maddesi:

“Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır. Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa amacını taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya tazminattan indirilemez.”

Şeklinde düzenlenmiştir.

Adalet Komisyonu'nun 55’inci madde gerekçesine göre; “…sosyal güvenlik ödemelerinin, denkleştirme (indirim) işlevi görebilmesi, onun sorumluluğu doğuran olaya sebebiyet verenlere rücu edilebilmesine bağlıdır. Bu kural gereği, rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri; teknik arıza, tam kaçınılmazlık hallerindeki ödemeler, bu tazminatlardan indirilemez. Bağlanan gelirlerin, işçinin kusuru ve kaçınılmazlık gibi nedenlerle rücu edilemeyen kısmı da indirilemez. Bir kısmı rücu edilemeyen miktar dahi denkleştirilemeyeceği gibi, zarar görenin kusuruna (müterafık kusura) yansıyan sosyal güvenlik ödemeleri, tahsis tarihinden sonra meydana gelen sosyal güvenlik ödemelerindeki artışlar, kısmi kaçınılmazlık ve teknik arıza halindeki ödemeler ve benzerleri rücu edilemediğinden bu miktarlar dahi denkleştirilemez.”

Öte yandan, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir.Bu Kanunun 2’nci maddesine göre “Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlâka ilişkin kuralları, gerçekleştirildikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanır”. Kurumca bağlanan gelirlerin peşin sermaye değerinin ve geçici iş göremezlik ödeneklerinin hesaplanan zarardan indirilmesi, Kurumun rücu hakkının korunması ve mükerrer ödemeyi önleme ilkesine dayandığından, kamu düzenine ilişkin olarak kabul edilmiştir. Kaldı ki, 6098 sayılı Kanunun 55’inci maddesi de emredici bir hükme yer verdiğinden gerçekleştiği tarihe bakılmaksızın tüm fiil ve işlemlere uygulanmalıdır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, her ne kadar manevi tazminat dosyasında kaçınılmazlık olgusu kabul edilmiş ve bu husus kesinleşmiş ise de maddi tazminat dosyasında kusur incelemesi yapılmadan kaçınılmazlık olgusunun kabul edilmesinin Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığının rücu ilişkisini zedeleyeceği ve Kurumun rücu hakkının korunmasının kamu düzenine ilişkin olduğu göz önünde bulundurulduğunda, mahkemece işçi sağlığı ve güvenliği konularında uzman bilirkişilerden İş Kanununun 77’inci maddesi ile ilgili yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınması ve kusur değerlendirilmesi yapılması gerekmektedir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, somut olay bakımından tarafları aynı olan meslek hastalığına dayalı manevi tazminat dosyasında kesinleşen kaçınılmazlık olgusunun aynı nedenlere dayalı ve tarafları aynı olan maddi tazminat dosyasında bağlayıcı hâle geldiği, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı tarafından ileride açılma ihtimali olan rücu dosyasında tekrar kusur incelemesi yapılabileceği, bu nedenle direnme kararının onanması gerektiği ileri sürülmüş ise de, bu görüş kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç: Davalı TTK vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14.02.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17098, Karar No: 2014/9415, Tarih: 13.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/17098 E.  ,  2014/9415 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/186806

MAHKEMESİ : İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2009

NUMARASI : 2008/470 (E) ve 2009/322 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, SGK emeklisi F. F. verdiği vekaletname ile ölen eşinden Bağkur aylığını çekerek kendisine verdiği ancak F. F. H. 15/05/1998 tarihinde ölmesine rağmen bu ölüm kaydını bildirmeden maaşını çekmeye devam ettiği iddia edilen olayda; ölen kişinin bankamatik kartı ile ATM'den para çekilmesi halinde gerçek kişiye yönelen bir hile olmadığından dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluşmayacağı, eylemin TCK 245/1. maddesinde öngörülen, zincirleme şekilde banka kartının kötüye kullanılması suçunu oluşturduğu gözetilerek sanığın, F. F. maaşını öldükten sonra bankadan mı banka kartı ile ATM'den mi çektiği hususu araştırılıp sonucuna öre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10670, Karar No: 2015/14904, Tarih: 17.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/10670 E.  ,  2015/14904 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 09/08/2010 gününde verilen dilekçe ile kamu zararının tazmininin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava kamu zararının tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, .... Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen bir soruşturma sonucu .... Çocukları Özel Eğitim ve Rehabilitasyon merkezine kurumun eğitim seviyesiyle uyuşmayan öğrencilerin kaydedildiğinin ayrıca ücretsiz öğrenci okutma yükümlülüğüne uyulmadığının ve kuruma devam etmeyen öğrencilere eğitim verilmiş gibi gösterildiğinin tespit edildiğini, kurum temsilcisi olan davalının bu şekilde haksız kazanç sağladığını ileri sürerek söz konusu zararın tahsilini istemiştir.

Davalı, iddiaları kabul etmediğini, özürlü öğrencilerin eğitim giderleri devlet tarafından karşılandığı için kendilerinin ücretsiz öğrenci okutma yükümlülüklerinin olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece alınan bilirkişi raporları doğrultusunda istem kabul edilmiştir.

Dosya kapsamından; dava konusu olayla ilgili yürütülen soruşturma sonucu .... Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kamu davası açıldığı ve adı geçen davanın .... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/207 esas sayılı dosyasında derdest olduğu anlaşılmaktadır.

6098 sayılı TBK 74. (818 BK 53) maddesi gereğince, kural olarak, ceza mahkemesince verilen beraat kararları hukuk hakimini bağlamaz ise de; verilecek mahkumiyet kararı ve belirlenen maddi olgular hukuk hakimi yönünden bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği dikkate alındığında ceza davasının sonucunun beklenmesinin gerektiği anlaşılmaktadır. Mahkemece ceza dosyasının kesinleşmesi beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre uygun bir karar verilmelidir. Bu yön gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle taraflar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2806, Karar No: 2018/3913, Tarih: 17.05.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/2806 E.  ,  2018/3913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin kat maliki olduğu binada 07/06/2009 tarihinde yapılan genel kurulda ....'ın yönetici seçildiğini, daha sonra 08.11.2009 tarihinde toplantı yapıldığı iddia edilerek yönetim tarafından bir tutanak imzalatıldığını ve bu tutanağın doğalgazın mutfak ve şofbenlerde kullanımı için yönetim kuruluna yetki verilmesine ilişkin olduğunun belirtildiğini, ancak yönetici ...tarafından boş olarak imzalatılan bu tutanağın kat maliklerinin iradelerine aykırı olarak merkezi yakıt sisteminden ferdi yakıt sistemine geçiş işlemlerinin yapılması yönünde olarak sonradan doldurulduğunu, bu durumun usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek 08.11.2009 tarihli kat malikleri kurul kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davacının iptali istenen toplantıya katılarak olumlu oy kullandığı, dolayısıyla dava açma hakkının dahi bulunmadığı, bir an için toplantıya katılmadığı düşünülse bile bu kez kanunun aradığı 6 aylık dava açma süresinin de geçtiği bundan ayrı olarak iptali istenen kararın yok veya mutlak butlanla hükümsüz olmasının da sözkonusu olmadığı gerekçesiyle; davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; 18.11.2009 tarihli kat malikleri genel kurulunda alınan kararın iptali istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi; ''Kat malikleri kurulunca verilen kararlar aleyhine, kurul toplantısına katılan ancak 32 nci madde hükmü gereğince aykırı oy kullanan her kat maliki karar tarihinden başlayarak bir ay içinde, toplantıya katılmayan her kat maliki kararı öğrenmesinden başlayarak bir ay içinde ve her halde karar tarihinden başlayarak altı ay içinde anagayrimenkulün bulunduğu yerdeki sulh mahkemesine iptal davası açabilir; kat malikleri kurulu kararlarının yok veya mutlak butlanla hükümsüz sayıldığı durumlarda süre koşulu aranmaz...'' hükmünü amir olup, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre; dava konusu toplantının olağanüstü toplantı olduğu, davacının toplantıya katıldığı ve muhalefet şerhi koymadığı, alınan kararların yoklukla malul ya da mutlak butlan niteliğindeki kararlardan da olmadığı belirlenerek, süresinde açılmayan davanın reddi yönünde hüküm kurulduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, onama harcının temyiz edene yükletilmesine 17/05/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5100, Karar No: 2016/16286, Tarih: 21.11.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/5100 E.  ,  2016/16286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: T.. T.. Genel Müdürlüğü hakkında açılan davanın kabulüne, TEDAŞ Genel Müdürlüğü aleyhine açılan davanın ise pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı T.. T.. Genel Müdürlüğü vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece T.. T.. Genel Müdürlüğü hakkında açılan davanın kabulüne, TEDAŞ Genel Müdürlüğü aleyhine açılan davanın ise pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davalılardan T.. T.. Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacıya ait taşınmazdan geçirilen enerji nakil hattının işletme ve bakım sorumluluğu davalılardan TEDAŞ'a ait olup, TEDAŞ ile davalı T.. T.. Genel Müdürlüğü arasında yapılan sözleşme kendi aralarındaki iç ilişkiyi düzenlemektedir.

Bu durumda, davacıya ait taşınmaza enerji nakil hattı geçirilmek suretiyle kamulaştırmasız el atıldığı ve söz konusu hattın işletme ve bakım sorumluluğunun da davalı TEDAŞ'a ait olduğu gözetilerek TEDAŞ hakkında açılan davanın kabulüne, diğer davalılar aleyhinde açılan davaların ise pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı T.. T.. Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2410, Karar No: 2013/3152, Tarih: 04.04.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/2410 E.  ,  2013/3152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında Gökçeovacık Köyü çalışma alanında bulunan 251 ada 1 parsel sayılı 3423.13 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmaz üzerindeki zeytin ağaçlarının ... kullanımında olduğu, 251 ada 2 parsel sayılı 3423.01 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmaz üzerindeki zeytin ağaçlarının ... kullanımında olduğu, 251 ada 3 parsel sayılı 3424.87 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmaz üzerindeki zeytin ağaçlarının ve binanın ... kullanımında olduğu şerhi verilerek tarla niteliği ile, 251 ada 4 parsel sayılı 464.27 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı şerhi verilerek ham toprak niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazların kendi kullanımında olduğunu belirterek lehine zilyetlik şerhi verilmesi istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 251 ada 1, 2, 3 parsel sayılı taşınmazların Hazine adına tescillerine, beyanlar hanesindeki şerhlerin korunmasına, çekişmeli 251 ada 4 parsel sayılı taşınmazın blok kayalık vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, 04.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.