muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4298, Karar No: 2024/5587, Tarih: 20.05.2024

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7215, Karar No: 2011/15692, Tarih: 31.10.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/7215 E.  ,  2011/15692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, Milli Eğitimden arıyoruz denilerek kendisiyle yapılan telefon görüşmesinden sonra davalı firmadan evine gelen yetkililerin çocuğu için kitap verdiklerini, kitapları teslim ettiklerine dair sözleşme imzalattıklarını ancak senet yapılmadığını, daha sonra yaptığı araştırmadan kitapların gereksiz olduğunu öğrendiğini ve firmayı arayıp kitaplarını geri almalarını istediğini, bugün yarın alacağız diyerek kendisini oyaladıklarını belirterek kitapların iadesi ile borçlu olmadığının tespitini istemiştir.

Davalı, cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacıya satılan ürünlerin kültür ve eğitim amaçlı olup, 4077 sayılı kanunun Kapıdan satışlara ilişkin uygulama usul ve esaslar hakkındaki Yönetmeliği 14/b bendi gereğince; eğitim ve kültürel amaçlı satışlarda bu kanunun uygulanmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; hükme esas alınan Kapıdan satışlara ilişkin Uygulama usul ve esasları hakkındaki Yönetmeliğin 14/b bendi gereğince; davanın reddine karar verilmiş ise de; anılan yönetmelik metninin 29/08/2006 tarihli 26274 Sayılı Resmi Gazetede yayınlanan yönetmeliğin 3.maddesi ile değişikliğe uğrayıp, “Eğitim ve kültürel amaçlı satışlarda 4077 sayılı kanunun uygulanmayacağına ilişkin hükmün” yürürlükten kaldırıldığı anlaşılmış olmakla, anılan yön gözetilmeksizin yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, BOZMA nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle ile davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA,31.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8005, Karar No: 2012/12140, Tarih: 01.11.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/8005 E.  ,  2012/12140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ VE TAZMİNAT VE ECRİMİSİ

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava, taraflar arasındaki hasılat kirası sözleşmesinden kaynaklanan ve sözleşmenin koşullarının yerine getirilmediği iddiasına dayalı müdahalenin men'i ve alacak istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 6.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE,01.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11609, Karar No: 2018/985, Tarih: 05.02.2018

**6. Ceza Dairesi         2014/11609 E.  ,  2018/985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Mağdur ... aşamalarda alınan ifadesinde özetle; olay günü saat 16:00 sularında arkadaşı ... ile birlikte Eyyübi Tepesi adlı yere motosiklet ile geldiklerinde ... ile karşılaşıp yanına gittikleri sırada, burada bulunan sanıkların motosikleti kendilerine vermesini istediklerini, olumsuz yanıt vermesi üzerine darp edip ve bıçak tevcih ederek kendisine ait motosikletini ve cebindeki 12,00.-TL parasını zorla aldıklarını ileri sürdüğü;

Mağdur ...'nun, olaydan sonra yakalanan sanık ...'ı teşhis edemediği,

Sanık ...'ın soruşturma evresinde alınan ifadesinde; sanık ...'ye ait olan suça konu motosikletin, kışın polis tarafından çekildiğini, olay günü pazardan döndüğü sırada Selahattin Eyyubi parkında ..., ..., ... ve abisi ...'ı gördüğünü, onlara "mağdurun sanık ...'ye ait motosikletini kullandığını gördüğünü" belirtip haber verdiğini, mağdur ...'nun, sanık ...'in üzerine yürüdüğünü, onunda mağdura bıçak tevcih edip motosikleti istediğini, sanıklar ... ve ...'in mağdura

vurduğunu, kendisinin ise olaylara bu aşamada hiç bir şekilde karışmadığını ileri sürdüğü, kovuşturma evresinde suçlamayı kabul etmediğini belirttiği,

Sanık ...'ın ise olay anında sanık ...'in yanlarında bulunmadığını, sonradan yanlarına geldiğini beyan ettiği anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca;

Sanık ...'ın, motosikletin mağdur tarafından kullanıldığını diğer sanıklara bildirip, göstermesi ile olayların başlangıcı ve devamında ortaya koyduğu eylem ve söylemleriyle diğer sanıkların yağma suçunun işlenmesine manevi destek vererek kolaylaştırdığı dikkate alınarak, yardım eden sıfatıyla sorumluluğu kabul edilip, hakkında TCK'nun 39. maddesiyle uygulama yapılması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2) 31.05.2009 tarihli yakalama muhafaza altına alma tutanığına göre; sanık ... kolluk kuvvetlerince yakalandığında, mağdur ...'ya ait motosikletin yerini gösterip kolluk kuvvetlerine teslim edildiği, bu suretle sanıkların kısmi iadede bulunduğu dikkate alındığında; kısmi iade nedeniyle yakınana etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği hususu sorularak, sonucuna göre, sanıklar hakkında TCK’nın 168/3-4. maddesinin uygulama olanağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

3) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 gün, 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmiş olması nedeniyle, anılan değişikliğin sanık ... yönünden karar yerinde yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

3) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 gün, 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmiş olması nedeniyle, anılan değişikliğin sanık ... yönünden karar yerinde yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

4) T.C.Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239 maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

5) Yargılama giderlerinin, her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, “eşit” olarak alınmasına karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/190, Karar No: 2013/40017, Tarih: 13.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/190 E.  ,  2013/40017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyizin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Mağdurun zararının karşılandığına dair dosyada bilgi-belge bulunmaması, sanığın zarar giderme girişimi olmaması ile mahkemenin bu yöndeki kabulü karşısında , CMK'nin 231. maddesi şartlarının somut olayda gerçekleşmediği anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Diğer itirazların reddine, ancak;

Sanığın talimat yoluyla alınan ifadesinde; şizofreni hastası olup buna ilişkin tedavi gördüğünü beyan ederek rapor sunması karşısında sanığın Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesi veya tam teşekküllü Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine sevk edilerek 5237 sayılı TCK'nin 32/1-2 maddesi anlamında akıl hastalığı olup olmadığı yönünde rapor aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği nazara alınmadan eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13/11/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9475, Karar No: 2010/15021, Tarih: 11.11.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/9475 E.  ,  2010/15021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece 03.05.2010 tarihinde incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/409 Esas-2009/221 Karar, Dairenin:2009/1543 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2008 yılı) gelen veri listesindeki biber veriminin bu dosya içerisinde bulunan veri listesindeki biber verimi ile aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, biber verimleri arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının sorularak 2008 yılı biber ürününün ve ayrıca 2009 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, biber ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/33713, Karar No: 2019/4319, Tarih: 21.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/33713 E.  ,  2019/4319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

Dosyanın incelenmesinde, temyiz isteminde bulunan davalılar vekilinin vekaletnamesinin ayrı ayrı 31.12.2014 ve 31.12.2016 tarihinlerine kadar geçerli ve süreli vekaletname olduğu anlaşılmış, süre bitiminde yeniden vekaletname verildiğine ilişkin dosyada başka bir vekaletnameye rastlanmadığından davalı vekilinin süreli vekaletinin bitimi sonrasında davalı şirketler tarafından yeniden vekil olarak tayin edildiğini gösterir vekaletnamenin eklenmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6357, Karar No: 2025/428, Tarih: 20.01.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/6357 E.  ,  2025/428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/553 E., 2024/1310 K.

DAVA TÜRÜ : İpoteğin Kaldırılması

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 10. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/183 E., 2022/537 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı vekili tarafından davanın reddi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Dava; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 194 üncü maddesi hükmü gereğince ipoteğin kaldırılması istemine ilişkindir. 4721 sayılı Kanun'un 194 üncü maddesinin birinci fıkrasına göre; “Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz." Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi “konulmuş olmasa da” eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma, aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Zira dava konusu taşınmaz şerh konulmasa da aile konutudur. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta, aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh kurucu değil açıklayıcı şerh özelliğini taşımaktadır. Anılan madde hükmü ile getirilen sırınlandırma, emredici niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak belirli olan bir işlem için verilebilir. 4721 sayılı Kanun'un 193 üncü maddesi hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte aynı Kanun'un 194 üncü madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal, işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “aile birliğinin korunması” amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin “açık rızası bulunmadıkça” aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunun ipotek edilmesi gibi “tek başına” bir ayni hakla sınırlandıramaz. Bu sınırlandırma ancak diğer eşin açık rızası alınarak yapılabilir.

2.4721 sayılı Kanun'un 194 üncü maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak da verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin "açık” olması gerekir.

3.Somut olayda, toplanan delillerden dava dava konusu taşınmazın ipotek tarihinde aile konutu olduğu sabit olup davalı eş kendi adına kayıtlı ve taraflarca aile konutu olarak kullanılan taşınmaz üzerine davalı ... yararına ipotek tesis etmiş, bu işlem sırasında davacı malik olmayan eşin açık rızası ise ispat edilememiştir. Hukuk Genel Kurulu'nun 15.04.2015 tarih ve 2013/2-2053 Esas, 2015/1201 Karar sayılı kararında açıkça ifade edildiği ve Dairemizce de aynen benimsendiği üzere eşin açık rızası alınmadan yapılan işlemin geçerli olduğunu kabul etmek imkansızdır. Eş söyleyişle eşin "açık rızası alınmadan" yapılan işlemin "geçersiz olduğunu" kabul etmek zorunludur. Gerçekleşen bu durum karşısında yukarıda açıklanan yasal düzenleme ile ilkelere uygun değerlendirme yapılarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ipotek işlemlerinin yapılması esnasında hazır olduğu ve ipotekten habersiz olmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu gerekçesi ile ret hükmü kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,20.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/219, Karar No: 2017/1937, Tarih: 25.05.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/219 E.  ,  2017/1937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma ve bu suça yardım.

HÜKÜM : 1- Sanıklar ... ve ... hakkında;

TCK.nun 86/3-e, 87/4-son-c, 39/2-c, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 3 yıl 9 ay hapis cezası.

2- Sanık ... hakkında;

TCK.nun 86/3-e, 87/4-son-c, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in, öldürme eyleminin sübutu kabul, kusurluluğu azaltan haksız tahrik ve cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık ... müdafiinin eksik soruşturmaya, haksız tahrik nedeniyle cezadan yapılan indirimin az olduğuna, ceza miktarına, katılan ... vekilinin haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanma yeri bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

a- Oluşa, mevcut delillere ve tüm dosya kapsamına göre; sanık ...'in, maktulün sol uyluk bölgesinde büyük damarların bulunduğu bölgeyi hedef alarak kesici delici aletle şiddetli biçimde vurduğu, kesici delici aletin etkisini arttırmak amacıyla kesici delici aleti yaranın içerisinde döndürmek suretiyle o bölgedeki femoral arterin tam kat kesilmesine ve bu kesilmeye bağlı olarak gelişen kanama sonucu ölümün gerçekleştiği olayda; sanığın öldürmeye elverişli nitelikte olan kesici delici aleti derhal ölüm sonucunu doğuracak şiddette etkili biçimde kullanması, meydana gelen yaranın niteliği birlikte değerlendirildiğinde sanığın açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve bu nedenle sanık ...'in, kasten öldürme suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin darbenin tek olduğu ve kavga ortamında gerçekleştirildiği gerekçesiyle yazılı şekilde neticesi sebebiyle ağırlaşan yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan hüküm kurulması,

b- Olay anında maktulün yanında olan görgü tanığı ...’in soruşturma aşamasında olayın sıcaklığı ile alınan 21.10.2013 tarihli ilk beyanı irdelendiğinde, daha önce birbirlerini tanımayan, aralarında husumet olmayan taraflar arasında ani gelişen kavgadan kaçmaya çalışan sanıklar ..., ...ve...’a karşı, maktulün arkalarından kovalayıp onlara yetiştiği esnada, suçun işlenmiş olması karşısında, sanıklar... ve ...’ın, ani gelişen kavga ortamında, diğer sanık ... ile aralarında iştirak iradesi içerisinde olduklarına dair delil bulunmaması karşısında, beraatleri yerine yazılı şekilde cezalandırılmalarına karar verilmesi,

Kabule göre de;

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar ..., ... ve... müdafilerinin, katılan ... vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 25/05/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17488, Karar No: 2023/7010, Tarih: 25.05.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/17488 E.  ,  2023/7010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1531 E.,2021/715 K.

HÜKÜM/KARAR : Davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2018/144 Esas- 2019/430 Karar

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacıların murisi ile davalı sigorta şirketi arasında hayat sigorta poliçeleri düzenlendiğini, murisin poliçe teminat süresi içinde öldüğünü açıklayıp poliçe teminat bedeli olan 40.000 USD'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; talebin teminat dışında kaldığını, poliçe tanzimi sırasında murisin beyan yükümlülüğüne aykırı davranarak kendisinde var olan hastalıklarını bildirmediğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen karar ile ölüm rizikosu ile bildirilmeyen hastalık arasında illiyet olduğu, bu sebeple davacıların tazminat talep hakkı olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde; sigortalının ölümünün doğal ölüm olduğunu, aniden gelişen rahatsızlık sonucu öldüğünü, poliçe tanzimi sırasında bildirilmeyen hastalık ile ölüm arasında illiyet bağı bulunmadığını belirtmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç