muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2302, Karar No: 2012/6212, Tarih: 19.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/2302 E.  ,  2012/6212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çorum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :29.01.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen yetkisizliğe dair olan hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kurum, kuruma bağlı “Çorum Huzurevi ve Rehabilitasyon Merkezinde” bakım ve koruma altında bulunan zihinsel özürlü 1977 doğumlu Ö. K..’in, 26.10.2004 tarihinde kuruluşu terk ettiğini, o tarihten beri kendisinden haber alınamadığını ileri sürerek, bu kişi hakkında gaiplik kararı verilmesini istemiştir. Buna göre istek, Türk Medeni Kanununun 32. maddesine dayanmaktadır.

Gaiplik kararı, kişinin Türkiye’deki son yerleşim yeri; eğer Türkiye’de hiç yerleşmemiş ise nüfus sicilinde kayıtlı olduğu yer, böyle bir kaydı da yoksa anasının veya babasının kayıtlı bulunduğu yer mahkemesinden istenebilir (TMK.md.32/2). Dosya içerisindeki 29.12.2010 tarihinde elektronik ortamda mernisten elde edilen nüfus kaydında, hakkında gaipliğine karar verilmesi istenilen Ö.K..’in yerleşim yerinin “C... Cad. .. Mah. No:.. Çorum” olduğu görülmektedir. Merkezi Adres Kayıt Sisteminde kayıtlı yerleşim yeri adresi, aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir (Adres Kayıt Sistemi Yönetmeliği md.13/1). İlgilinin, kayıtta yer alan yerleşim yeri adresini gösteren bilginin aksi yönünde dosyada bir delil bulunmamaktadır. Öyleyse işin esasının incelenmesi gerekirken, yetkisizlik kararı verilmesi doğru değildir.

2-Kabule göre de;

Hukuki yarar, dava şartıdır. Yargılamanın her aşamasında res’en gözetilir. Gaiplik kararı, ölüme bağlı hakların, aynen gaibin ölümü ispatlanmış gibi kullanılmasını sağlar (TMK.md.35/1). Bu itibarla bu kararın verilmesini, hakları bu kişinin ölümüne bağlı olanlar isteyebilir (TMK.md.32/1). Davacı kurumun ilgili hakkında gaiplik kararı istemesinde korunmaya değer ne gibi bir hukuki yararının bulunduğu tespit edilmeden hüküm kurulması da doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, oybirliğiyle karar verildi.19.03.2012 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/32488, Karar No: 2013/24227, Tarih: 01.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/32488 E.  ,  2013/24227 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında CMK 223/2-c maddesi gereğince beraat

2- Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62, 50/4-1-a, 52, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan katılan sanık ...'in beraatine, müşteki sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükümler, mahalli Cumhuriyet Savcısı, müşteki sanık ... müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılma isteminde bulunmasına rağmen, bu konuda herhangi bir karar verilmeyen müşteki sanık ...'ın, 5271 sayılı CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılma istemi hakkında karar verilmeyenler sıfatıyla hükmü temyiz hakkının bulunduğu, yaralanması nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılan ve hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyan şikayetçinin 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet Savcısı, katılan sanık ... müdafii ile katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet Savcısı, katılan sanık ... müdafii ile katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Olay gecesi, sanık ...'in sevk ve idaresindeki ticari taksi ile, aydınlatması bulunmayan bölünmüş yolda karlı hava ve buzlu zeminde seyri sırasında, aracının sağ önü ile, karşı yönden gelen sanık ...'ın sevk ve idaresindeki otomobilin önüne, sanık ...'ın seyrettiği yol bölümünde çarpması şeklinde meydana gelen olayda; sanık ...; aşamalardaki benzer beyanlarında; sanık ...'ın şerit ihlali yaparak kendi yol şeridine girdiğini önlem amacıyla sol şeride geçtiğini, bu sırada diğer sanık da durumu fark edip kendi şeridine geçince kazanın diğer sanığın şeridinde meydana geldiğini iddia etmiş , sanık ... da diğer ... sürücüsü olan sanık ...'in şerit ihlali yaptığını beyan etmiş ise de; her iki sanıktan da şikayetçi olmayan mağdur tanık ...'in soruşturma aşamasında alınan 14.01.2010 tarihli ilk beyanında; karşı şeritten gelen aracın birden kendilerinin şeridine geçip üzerlerine doğru gelmesi üzerine, kendisinin sanık ...'e sağa kırmasını söylemesine rağmen sanığın panikle sola kırması sonucu kazanın meydana geldiğini, karşıdan gelen aracın farlarının yandığını beyan etmesi; yine her iki sanıktan da şikayetçi olmayan mağdur tanık ...'un soruşturma aşamasında alınan ilk beyanında; aracın ön tarafında oturan ölenin birden bağırarak karşıdan gelen aracın lambasının yanmadığını söylediğini, akabinde sanık ... in aracı sola kırıp sellektör yapması üzerine karşı yönden kendilerinin şeridine doğru gelen aracın ışıklarını açıp yavaşlayıp kendi şeridine doğru yönünü düzelttiğini beyan etmesi; kaza tespit tutanağında çarpışma noktasının sanık ...'ın yol bölümünde ve sağ şeritte gösterilmesi; araçların olay akabindeki duruş pozisyonları, her iki aracın da olay akabinde sanık ...'ın seyir şeridinde duruşa geçmesi, araçların hasar durumları dikkate alındığında; ilk etapta şerit ihlali yapan sanık ... olmasına rağmen, sanık ...'in, sağa direksiyon kırma ihtimali bulunduğu, ancak sevk ve idare hatası ile sola direksiyon kırmak suretiyle, sanık ...'in de sanık ... ile olayın meydana gelmesine müştereken sebebiyet verdiklerinin ve eşit kusurlu olduklarının anlaşılması karşısında; eşit kusurlu olan sanıkların ayrı ayrı mahkumiyetlerine, olay sırasında 172 promil alkollü ... kullandığı tespit edilen sanık ... hakkında ayrıca bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması;

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet Savcısı, katılan sanık ... müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 01.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5862, Karar No: 2018/12986, Tarih: 22.05.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/5862 E.  ,  2018/12986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Vakıfta Sükna Hakkına Müstehak Vakıf Evladı Olunduğunun Tespiti Mütevelliliğin İptali

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili dilekçesinde, davalı ...'ün mütevelliliğinin iptali ile davacının ... Vakfının tevliyete ehil evladı olduğunun tespitini istemiş; mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Mahkemenin mevcut vakıf mütevellisinin görevden alınması talebinin reddine ilişkin karar yönünden; dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir

2- Vakıfta tevliyete ehil evlat olduğunun tespiti mahkemeye, tevcihin ise ...'ne ait bir görev olduğu, davacının bu davayı açmakla hukuki yararı bulunduğu ve mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda da vakfın mevcut mütevellisi var iken tevliyete ehil evlat davası açılabileceği belirtildiği göz önüne alınarak, davacının tevliyetin tespitine ilişkin bu talebinin değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken yerine olmayan gerekçe ile reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 428. maddesi uyarınca

BOZULMASINA, (1) numaralı bentte yanılı nedenlerle sair temyiz itirazlarının reddine, taraflarca HUMK'nın 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek helinde temyiz edene iadesine, 22.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24167, Karar No: 2014/27822, Tarih: 09.07.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/24167 E.  ,  2014/27822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen infaz

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 27.07.2011 tarihli erteli mahkumiyete dair kararın süresinde temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 20.02.2013 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25720, Karar No: 2014/16804, Tarih: 12.06.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/25720 E.  ,  2014/16804 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/54694

MAHKEMESİ : Kayseri 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ 01/12/2011

NUMARASI : 2011/628 (E) ve 2011/760 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde, sanık hakkındaki başka dosyalarda ceza ehliyetinin tespiti için rapor aldırıldığının ileri sürülmesi, sanık ile ilgili olarak benzer bir suçtan verilen Kayseri 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 22.02.2012 tarih, 640-102 sayılı kararının temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizin 16.10.2012 tarih, 16808-43757 sayılı ilamı ile dosya içerisinde bulunan ve sanığın “zekasının klinik olarak azalmış” olduğuna dair Gülhane Askeri Tıp Akademisi Komutanlığı'nın 17.06.2011 tarihli raporu nedeniyle, ceza ehliyetinin araştırılması için bozulmasına karar verilmiş olması karşısında; sanığın 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi uyarınca suç tarihi itibariyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışları yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp azalmadığı konusunda Adli Tıp Kurumundan ya da ruh sağlığı ve sinir hastalıkları hastahanelerinden kurul raporu alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16187, Karar No: 2010/5283, Tarih: 01.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/16187 E.  ,  2010/5283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi gerekir. Somut olayda fesih nedeni açık ve kesin bir şekilde belirtilmediğinden davalının temyiz itirazlarınnı reddi ile sonucu itibariyle doğru olan kararın bu gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 01.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3013, Karar No: 2018/632, Tarih: 19.02.2018

**1. Ceza Dairesi         2017/3013 E.  ,  2018/632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK.nun 81/1, 35/2, 29, 53, 58. maddeleri uyarınca 3 yıl 8 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’nin, mağdur ...’a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin edilmiş, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık ve müdafiinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, katılan vekilinin haksız tahrik hükmünün uygulanmaması sanık hakkında verilen ceza miktarının az olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

Ancak; sanık ...’nin, eşi ile mağdur arasındaki ilişkiye yönelik duyumlar üzerine mağdurun evine giderek, av tüfeği ile mutfakta bulunan mağdura doğru mutfak camından ateş etmek suretiyle mağduru hayati tehlike geçirmeyecek, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı anlaşılan olayda;

1- TCK’nun 29. maddesinin uygulanması sırasında, mağdurdan kaynaklanan söz ve davranışların ulaştığı boyuta göre sanık hakkında asgariye yakın bir indirim yapılmasının yeterli olduğu gözetilmeden 2/3 oranında indirim tatbiki suretiyle eksik ceza tayini,

2- Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamanın hukuka aykırı olması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ve müdafiinin, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 19/02/2018 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17042, Karar No: 2022/17592, Tarih: 21.09.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/17042 E.  ,  2022/17592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.Öncelikle belirtilmelidir ki, sanığın sözlerindeki ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte, bu ifadelerin, Anayasa ve AİHS ve AİHM içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, ... sosyal paylaşım sitesi üzerinden katılan hakkında yazdığı kaba hitap tarzı ve ağır eleştiri niteliğindeki sözlerin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı, gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, ... sosyal paylaşım sitesi üzerinden katılan hakkında yazdığı kaba hitap tarzı ve ağır eleştiri niteliğindeki sözlerin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı, gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18324, Karar No: 2012/18093, Tarih: 03.09.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/18324 E.  ,  2012/18093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan kiracılığın tespiti isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 3.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.