muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2706, Karar No: 2022/5134, Tarih: 21.06.2022

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/486 Esas 2014/482 Karar sayılı dosyasında davacı tarafça tasarlanan "Kiraz Ayak" isimli ürünün hükümsüzlüğüne yönelik talebin reddine karar verildiği, kararın temyiz incelenmesinden geçerek 27/06/2016 tarihinde kesinleştiği, davalının internet sitesinde yer alan kiraz ayak ürününün davacının 2011/01537 tescil numaralı tasarımında görünen mobilya ayağı tasarımı ile ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu ve davacının 2011/01537 tescil numaralı tasarımının yeniliğini etkileyecek bilgi ve belgeye rastlanmadığı gerekçesi ile, asıl davanın kısmen kabulü ile davalıya ait kiraz ayak isimli mobilya ayağı ürünlerinin üretim ve satışlarının durdurulmasına, internet sitesinden kaldırılmasına, bu ürünlerin içerisinde yer aldığı katalogların toplatılmasına, ayrıca tecavüze konu ürünler dışındaki diğer ürünlerin üretimini engellemeyecek şekilde münhasıran dava konusu ürünleri üretmeye yarayan kalıp ve makinalara el konulmasına, 626,67 TL maddi, 626,67 TL manevi tazminatın 21/05/2014 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine ve hükmün ilanına karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre; asıl davada davacı, karşı davada davalı vekili tarafından sunulan faturayı düzenleyen şirketin cevabında ilgili kataloğun taraflarınca basıldığı ve kataloğun 2010 yılının Eylül ayında basıldığı ilgili faturanın da kendileri tarafından düzenlendiği beyanına, 554 sayılı KHK'nın 17. maddesi uyarınca tescilli tasarımın kullanılmasının münhasıran tasarım hakkı sahibine ait olduğu, Kayseri 3. AHM'nin 2013/486 Esas 2014/482 Karar sayılı dosyasında davacı karşı davalı tarafça tasarlanan "Kiraz Ayak" isimli ürünün hükümsüzlüğüne yönelik talebin reddine karar verildiği ve bu kararın temyiz incelenmesinden geçerek kesinleştiği, ispat yükü kendisine düşen karşı davanın davalısının dava konusu tasarımın yer aldığı kataloğun 2010 yılı Eylül ayında basıldığını ispat ettiği gerekçeleriyle asıl davanın kısmen kabulüyle, asıl davada davacıya ait 2011/01537 tescil numaralı mobilya ayağı tasarımı ile davalıya ait kiraz ayak isimli mobilya ayağı ürününün ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğundan bu ürünlerin üretim ve satışlarının durdurulmasına, internet sitesinden kaldırılmasına, bu ürünlerin içerisinde yer aldığı katalogların toplatılmasına ayrıca tecavüze konu ürünler dışındaki diğer ürünlerin üretimini engellemeyecek şekilde münhasıran dava konusu ürüne yönelik üretmeye yarayan kalıp ve makinalara el konulmasına, maddi tazminat talebinin kabulü ile 1.000,00 TL maddi tazminatın tecavüzün ilk defa tespit edildiğinin bilirkişi raporuyla belirlendiği 21.05.2014 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 626,67 TL manevi tazminatın 21.05.2014 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine ve karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

I- Dosyadaki yazılara, bölge adliye mahkemesince uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı-karşı davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

II- Asıl dava; endüstriyel tasarım hakkına tecavüzün tespiti ve meni ile maddi ve manevi tazminat istemlerine; karşı dava ise; dava konusu tasarımın hükümsüzlüğü ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dairemizin yerleşik uygulamaları gereğince, tecavüz ve hükümsüzlük davaları birlikte görülüyorsa öncelikle hükümsüzlük davasının sonuçlandırılması gerekmektedir.

II- Asıl dava; endüstriyel tasarım hakkına tecavüzün tespiti ve meni ile maddi ve manevi tazminat istemlerine; karşı dava ise; dava konusu tasarımın hükümsüzlüğü ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dairemizin yerleşik uygulamaları gereğince, tecavüz ve hükümsüzlük davaları birlikte görülüyorsa öncelikle hükümsüzlük davasının sonuçlandırılması gerekmektedir.

Somut olayda; karşı davada hükümsüzlüğü istenilen 2011/01537 sayılı endüstriyel tasarımın 08.03.2011 tarihli olduğu, karşı davanın davacısı tarafından davaya konu tasarımın bizzat karşı davalı tarafından 2010 yılı kataloğunun 51. sayfasında bastırılarak tüm piyasaya tanıtıldığını, 2010 yılına ait bir kataloğun bir önceki yılın sonunda ya da en geç öngörülen yılın başında sektöre arz edildiğini, dava konusu tasarıma ait ürünün piyasaya sunulmasının üzerinden 12 aydan daha fazla bir süre geçtikten sonra tasarımın başvuru konusu yapılması nedeniyle yenilik kriterinden yoksun olduğunu ileri sürmüş ve buna ilişkin bir de katalog sunmuştur. Dairemiz 11.12.2019 tarih ve 2019/1061 Esas.- 2019/8105 Karar sayılı bozma ilamında da belirtildiği gibi, “… Bu durumda ispat yükü yukarıda arz edilen olağan halin dışında bir vakıayı savunarak bu davada lehine sonuç çıkaran karşı davanın davalısına ait olup, karşı davalının bu yöndeki iddiasını ispatlaması için gereken bilgi ve belgelerin elinde olduğu da düşünülecek olursa ispat yükünün davalı üzerinde olduğunun kabulü gerekir”. Her ne kadar önceki bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, kataloğun 2009’da değil 2010’da ve geriye doğru 12 ay içerisinde basıldığı iddiası karışışında karşı davalının talebi üzerine, katalog basımını yapan Harikakalem Ltd. Şti.’ye yazılan müzekkere cevabına istinaden Mahkemece karşı davanın reddine karar verilmiş ise de, esasen anılan şirketin 19.12.2020 tarihli cevabında, taraflar arasında sadece 08.10.2010 tarihli irsaliyeli faturaya konu 2010 yılı katalog basım işinin yapıldığını beyan ettiği, 2009 yılı katalog basımı konusunda bir beyanı olmadığı gibi, bu kataloğu kendisinin basmadığını ifade ettiği, bu şirketin bastığı kataloğun 2011 yılı kataloğu olduğu, 2009 yılında basılan 2010 yılı kataloğuna ilişkin karşı davalı tarafından bir bilgi ve belge sunulamadığı ve 554 sayılı Tasarım KHK’nın 8. maddesi uyarınca, başvuru tarihinden geriye doğru oniki aydan daha öncesinde davaya konu tasarımı kamuya açıklamış olması nedeniyle 08.03.2011 tarihi itibariyle tasarımın yeni olmadığının kabulü ile karşı davanın kabulüne ve tasarımın hükümsüzlüğüne, asıl davanın ise karar verilmesi gerekirken hatalı inceleme sonucu karşı davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve hükmün davalı-karşı davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddine, (II) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacı vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı-karşı davacı yararına BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalı - karşı davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 102,10 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı - karşı davalıdan alınmasına,21/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1360, Karar No: 2015/17850, Tarih: 27.05.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/1360 E.  ,  2015/17850 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/157102

MAHKEMESİ : Kırıkhan 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2013

NUMARASI : 2011/272 (E) ve 2013/80 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanıklar H.. B.. ve İ.. B.. hakkında katılan H.. S..'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarları, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, sanıklar müdafii ve katılan H.. S.. vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2) Sanıklar İ.. B.., A.. B.., A.. B.. ve H.. B.. hakkında katılan M.. S..'a karşı kasten yaralama, sanık A.. B.. hakkında katılan M.. S..'a karşı hakaret suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar müdafii ve katılan M.. S.. vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 27/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13109, Karar No: 2017/2950, Tarih: 23.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/13109 E.  ,  2017/2950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.10.2015 tarih ve 2014/1412-2015/1313 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 23.05.2017 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı-karşı davacılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında düzenlenen 28.10.2008 tarihli limited şirket hisse devir sözleşmesine göre davalılar tarafından şirket adına kayıtlı aracın müvekkiline devredileceğinin taahhüt edildiğini, davalı tarafın bu yükümlülüğü yerine getirmediğini ileri sürerek, araç bedeli olan 45.000 TL'nin 05.11.2010 tarihinden itibaren uygulanacak yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, araç müvekkilleri adına kayıtlı olmadığından davanın husumet nedeniyle reddi gerektiğini, davacının protokole aykırı davranması nedeniyle aracı devir borcunun yerine getirilmediği savunarak, davanın reddi istemiştir. Karşı davada ise, taraflar arasındaki protokolün 2. maddesine göre şirketin devir tarihine kadar mevcut olan ve muhasebe kayıtlarında gözüken borçlarından müvekkillerinin sorumlu olacağını, buna karşılık devir tarihinden önce mevcut olup muhasebe kayıtlarında gözükmeyen borçlarından devreden davacının sorumlu olacağının düzenlendiğini, müvekkillerinin şirketin devir tarihinde muhasebe kayıtlarında gözükmeyen borçları ödemek zorunda kaldığını, protokole göre bu borçlardan davacı karşı davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek, şimdilik 25.000 TL'nin ödeme tarihinden itibaren uygulanacak en yüksek mevduat faizi ile birlikte karşı davalıdan tahsilini talep etmiş, karşı davacılar vekili ıslah dilekçesiyle, talep sonucunu 50.000,00 TL’ye çıkarmıştır.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında limited şirket hisse devir sözleşmesi nedeniyle düzenlenen protokole göre davalıların şirket adına kayıtlı aracı davacıya devretmeyi taahhüt ettiği, ancak davalıların devir borcunu yerine getirmediği, davacının davalılardan 32.500 TL alacaklı olduğu, protokolün 2. maddesinde şirketin devir tarihine kadar olan ve muhasebe kaydında yer alan borçlarından devralanlar, devir tarihinde mevcut olup şirketin muhasebe kaydında gözükmeyen borçlardan ise devreden ...’nun sorumlu olacağının düzenlendiği, devir tarihi itibariyle şirketin muhasebe kayıtlarına intikal ettirilmemiş ancak mevcut olan ve hisse devrinden sonra ödenen 50.000 TL borç bulunduğu, karşı davacıların takas isteminde bulunduğu, davacının alacağını talep ettiği tarihte aracın değeri 32.500 TL olduğundan karşı davacının alacağının bu nispette azalacağı, bu durumda davacının alacağına temerrüte bağlı sonuçların uygulanmayacağı gerekçesiyle, davalılar tarafından davacıya ödenmesi gereken 32.500,00 TL'nin karşı davalının karşı davacılara ödemesi gerektiği 50.000,00 TL ile takas edilmesi nedeniyle bakiye 17.500,00 TL'nin karşı dava tarihi olan 27.12.2011 tarihinden itibaren uygulanacak avans faizi ile birlikte karşı davalıdan alınarak karşı davacılara verilmesine karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Asıl ve karşı dava limited şirket hisse devir sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın kabulüne, davalılar tarafından davacıya ödenmesi gereken 32.500,00 TL'nin karşı davalının karşı davacılara ödemesi gerektiği 50.000,00 TL ile takas edilmesi nedeniyle bakiye 17.500,00 TL'nin karşı davalıdan tahsiline karar verilmiş olup kendisini vekille temsil ettiren karşı davacı yararına 17.500,00 TL üzerinden vekalet ücretine hükmedilmiştir. Ancak mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, asıl davada kendisini vekille temsil ettiren davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken asıl davada davacı yönünden vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru olmamıştır. Yine karşı davada kabul edilen miktar 50.000,00 TL olmasına rağmen mahsup sonucu hükmedilen 17.500,00 TL üzerinden karşı davacılar lehine vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiş ise de anılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 3 nolu bendinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “Asıl davada davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden AAÜT uyarınca hesaplanan 3.875,00 TL vekalet ücretinin davalı-karşı davacılardan alınarak davacı-karşı davalıya verilmesine, Karşı davada karşı davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden AAÜT uyarınca hesaplanan 5.800,00 TL vekalet ücretinin davacı-karşı davalıdan alınarak davalı-karşı davacılara verilmesine, ” ibaresinin eklenmesi suretiyle düzeltilmesine ve kararın düzeltilmiş bu durumu ile ONANMASINA, takdir olunan 1.480,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacı-karşı davalıdan alınarak davalı-karşı davacılar ... ile ...'e verilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 23.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6862, Karar No: 2021/9942, Tarih: 12.10.2021

**10. Ceza Dairesi         2019/6862 E.  ,  2021/9942 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... 8. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Şüpheli hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, şüphelinin bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve mercinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar şüpheli tarafından öğrenilmiş olsa bile, 10/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 12/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17688, Karar No: 2016/18983, Tarih: 02.06.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/17688 E.  ,  2016/18983 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek keşide etme suçundan şüpheli... - ... Tic. Ltd. Şti. hakkında yürütülen soruşturma evresi sonucunda, ...Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 09/07/2014 tarihli ve 2014/1327 soruşturma, 2014/761 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın kabulüne ve soruşturmanın genişletilmesi talebiyle soruşturma evrakının ...Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine ilişkin ...2. Sulh Ceza Hakimliğinin 16/10/2014 tarihli ve 2014/905 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 09/09/2015 gün ve 59827 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09/10/2015 gün ve KYB. 2015-316711 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

...2. Sulh Ceza Hakimliğince itirazın kabulü ile soruşturmanın genişletilmesi için evrakın ...Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmiş ise de; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, “Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder...” şeklindeki düzenleme karşısında, soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi sebebiyle Cumhuriyet savcılığından talep edilen hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, bu yapılmadan itirazın kabulüne ve soruşturmanın genişletilmesine yönelik olarak yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı itirazı düzenleyen CMK.'nın 173. maddesi " (1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir. (2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir. (3) (Değişik fıkra: 18/06/2014-6545 S.K./71. md) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir. (4) (Değişik fıkra: 25/05/2005-5353 S.K./26.mad) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir. (5) Cumhuriyet savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu Madde hükmü uygulanmaz. (6) İtirazın reddedilmesi halinde; Cumhuriyet savcısının, yeni delil varlığı nedeniyle kamu davasını açabilmesi, önceden verilen dilekçe hakkında karar vermiş olan sulh ceza hâkimliğinin bu hususta karar vermesine bağlıdır." şeklindedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 04/12/2007 tarih 2007/2-247 esas 257 sayılı kararı ile 28/04/2009 tarih 2009/6-35 esas 103 sayılı kararında da belirtildiği üzere; CMK.'nın 173/3. maddesinin " (Değişik fıkra: 18/06/2014-6545 S.K./71. md) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir;...." hükmü ilk bakışta, lafsen yorumlandığında, itiraz mercii Sulh Ceza Hakimliğinin kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görmesi halinde dosyayı Cumhuriyet Savcısına iade etme yetkisinin bulunmadığı sonucuna varılabilir. Ancak, itiraz merciince eksik soruşturma yapıldığının tespit edilmesi halinde mercii tarafından ne şekilde karar verileceği hususunun CMK.'nın soruşturma evresine ilişkin diğer maddeleri de göz önüne alınarak çözümlenmesi yerinde olacaktır.

5271 sayılı CMK.'nın 160. maddesinde Cumhuriyet Savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlayacağı ve maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlü olacağı, 161. maddesinde Cumhuriyet Savcısının görev ve yetkileri, 170. maddesinde de kamu davasını açma görevinin Cumhuriyet Savcısı tarafından yerine getirileceği düzenlenmiştir.

CMK.'nın 171. maddesinde Cumhuriyet Savcısının kamu davasını açmada takdir yetkisi düzenlendikten sonra, hangi hallerde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verileceği CMK.'nın 172. maddesinin "(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.(2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz. (3) (Ek fıkra: 11/04/2013-6459 S.K./19. md) Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın etkin soruşturma yapılmadan verildiğinin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmesi üzerine, kararın kesinleşmesinden itibaren üç ay içinde talep edilmesi hâlinde yeniden soruşturma açılır." hükmü ile açıklanmıştır.