muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11052, Karar No: 2013/13344, Tarih: 03.05.2013

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, mahkemece bilirkişinin salt iddiaya göre hesapladığı fazla çalışma ücretine hükmedilmişse de bu kabul dosya kapsamına uygun değildir.

Davacı fazla çalışma iddiasını tanıkla ispatlamaya çalışmış bu kapsamda tanık dinletmiştir. Tanıklardan sadece davacı tanığı ...'ın çalışma şartlarına ve süresine ilişkin beyanda bulunduğu görülmüştür. Bahsi geçen tanık, davacının haftada 5,5 gün ve günlük 08.30-17.00 saatleri arasında çalıştığını ve ara dinlenmesinin 1,5 saat olduğunu söylemiştir.

Öncelikle davacı tanığı ... yeniden celbedilerek, tanığa Cumartesi günü çalışmasının saat kaçta sona erdiğinin sorulup, açıklattırılması ve tespit edilecek beyana göre davacının haftanın 5 günü ve günlük 08.30-17.00 saatleri arasında çalıştığı, ara dinlenmesinin 1,5 saat olarak verilerek ve tanığın belirteceği Cumartesi günü çalışma saatlerinin eklenerek fazla çalışma süresinin tespiti gerekirken, hatalı bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8202, Karar No: 2025/5829, Tarih: 26.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/8202 E.  ,  2025/5829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1346 E., 2022/1541 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ: Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/49 E., 2021/204 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek veisteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2,220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53.

maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilenmahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği, silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmayan ancak, örgüt liderinin çağrı dönemlerine denk gelen dönemlerde Bank Asya'da bankacılık işlemlerini yapan kişinin işlem yaptığı tarihlerde bu bankanın iltisaklı olduğu yapının silahlı terör örgütü olduğunu bilerek, örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve örgüte yardım etmek kastıyla para yatırması veya yatırım işlemleri yapmasının ispatı halinde bunun örgüte yardım suçunu oluşturabileceği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11198, Karar No: 2016/1270, Tarih: 20.01.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/11198 E.  ,  2016/1270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların, taraf ve dava ehliyetine sahip olmaları dava şartlarından ( HMK. m. 114/1 -d) olup, bu husus kamu düzeniyle ilgilidir. Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırmakla yükümlüdür. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. (HMK. m. 115/1) Davada, davacı erkeğin delil olarak dayandığı .... Cumhuriyet Başsavcılığı' nın 2013/903 Soruşturma numaralı dosyadaki savunmasından ve 15.1.2014 tarihli sosyal inceleme raporundaki beyanlarından psikolojik rahatsızlıklarının olduğu, intihar girişiminde bulunduğu,.... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nde yatarak tedavi gördüğünün anlaşılmış bulunmasına göre, mahkemece yapılacak iş: Türk Medeni Kanununun 405. ve Hukuk Muhakemeleri Kanununun 56/1. maddeleri uyarınca davacının vesayet altına alınmasının gerekip gerekmediğinin araştırılması ve bu hususun bir ön sorun sayılması, gerekirse Türk Medeni Kanununun 462/8. maddesi uyarınca işlem yapılması ve sonucuna kadar yargılamanın bekletilmesinden ibarettir. Bu yön gözönünde tutulmadan yargılamaya devam olunarak işin esası hakkında karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ1: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.20.01.2016 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2022/3565, Karar No: 2023/4362, Tarih: 11.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/3565 E.  ,  2023/4362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/197 Esas, 2021/1062 Karar

HÜKÜM : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasındaki yöneticinin sorumluluğu davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının müvekkili şirketin müdürü iken açılan dava sonucunda şirket müdürlüğünden azline karar verildiğini, müdürlük görevi sırasında şirketi zarara uğrattığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı tutmak kaydıyla şimdilik 57.576,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; 12.09.2013 tarihinde ortaklar arasında yapılan protokol hükümlerine göre müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını, davacının ileri sürdüğü tüm iddiaların mesnetsiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemenin 09.12.2014 tarih, 2014/495 E., 2014/697 K. sayılı kararı ile davacı şirketin "devreden" ve "devralan" tüm ortaklarının 12.09.2013 tarihli protokolde yer alması nedeniyle protokolün davacı şirket yönünden bağlayıcı olduğu, protokol hükümlerine gereği davalının davacı şirket tarafından ödenen 886,00 TL vergi cezasından ve ayrıca şirkete ait araçların satışı nedeniyle sigorta sözleşmesinin iptalinden doğan ve şirkete iadesi gerekirken davalının kredi kartı hesabına geçen 491,60 TL ve 131,38 TL olmak üzere toplam 1.508,98 TL'den sorumlu olduğu, ancak diğer alacak kalemleri nedeniyle protokol hükümlerine göre dava açılamayacağı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 1.508,98 TL'nin 06.12.2013 temerrüt tarihinden itibaren yürütülecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

B. Bozma Kararı

Dairemizin 27.10.2015 tarih, 2015/3779 E., 2015/11107 K. sayılı kararı ile "Mahkemece, 12.09.2013 tarihli protokolün bir çağrısız genel kurul toplantısı olarak kabul edilmesinde bir isabetsizlik bulunmasa da anılan protokole dayalı olarak bir kısım alacak kalemleri hakkındaki davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı zira Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre, geçerli bir ibra kararından söz edilebilmesi için konunun açıkça tartışılıp neticesinde gerekli nisapla ibra kararı alınması gerektiği, yöneticinin iş ve eylemleri belirtilmeden ibranın söz konusu olmayacağı, 12.09.2013 tarihli protokolün içeriği itibarıyla geçerli bir ibra niteliğinde olmadığı, nitekim davacı şirketin, zararı, zikredilen protokolün imzalanması ve davalının müdürlük görevinden ayrılmasından sonra şirket kayıtlarını inceleyerek tespit ettiğini iddia ettiği, bu hale göre, Mahkemece, davalının müdürlükten azline ilişkin dava dosyası ve 18.07.2013 tarihli ortaklar kurulu toplantısında alınan kararlar da gözetilerek davalının açıkça ibra edilip edilmediğinin tespit edilmesi, geçerli bir ibra bulunmadığı sonucuna varılması halinde ise davalının şirket müdürü sıfatıyla iş bu davaya konu her bir talep bakımından sorumlu olup olmadığı ayrı ayrı tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinin doğru olmadığı" gerekçesiyle hükmün bozulmasına ve dosyanın Mahkemeye gönderilmesine karar verilmiştir.

C. Mahkemece Bozma İlamına Uyularak Verilen Karar

C. Mahkemece Bozma İlamına Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 12.09.2013 tarihli protokol, bir çağrısız genel kurul kararı niteliğinde olsa da anılan protokolün içeriği itibarıyla geçerli bir ibra olarak nitelendirilemeyeceği, davalının müdürlükten azline ilişkin Bursa 3.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2011/265 E. sayılı dosyasında alınan 28.03.2013 tarihli bilirkişi raporu ve Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2008/475 E. sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporlarıyla, davacı şirketten Nevacan isimli şirkete yoğun bir şekilde öğrenci kaydırıldığının tespit edildiği, davacı şirket ve ortaklarının 12.09.2013 tarihinde imzalanan protokolün yapıldığı tarihte bu duruma sözü edilen bilirkişi raporlarıyla vakıf oldukları ancak buna rağmen çağrısız genel kurul toplantısı niteliğinde olan bu protokolle davalıyı ibra ettikleri dolayısıyla bu kalem yönünden davanın reddi gerektiği, davalının şirket müdürü sıfatı sebebiyle davacı şirkette işçi statüsünde çalışıp maaş alamayacağı ancak genel kurul kararıyla maaş alabileceği, bu nedenle davalının, şirketten haksız olarak aldığı maaşın taleple bağlı olarak 20.000,00 TL'sinin davacıya iadesine karar verildiği, davalının bunun yanında, davacı şirket tarafından ödenen, Nevacan şirketine ait telefon faturalardan, kredi kartı borcu ile krediden ve 16 ...596 plakalı araç için ödenen vergi ve trafik cezalarından da sorumlu olduğu, davalının sigorta poliçelerinin iptal edilmesi sebebiyle kendisine ait kredi kartına ödenen sigorta primlerini de davacıya iade etmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 39.964,95 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline,

fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; 12.09.2013 tarihli protokolün geçerli bir ibra niteliğinde olduğunu, anılan protokolün "Şirket Borçlarından Sorumluluk" başlığını taşıyan 4 üncü maddesine göre işbu davaya konu edilen tüm taleplerden müvekkilinin sorumlu olmadığını, keza protokolün "Hukuki Süreç" başlığını taşıyan 5 inci maddesine göre de davaya konu edilen talepler hakkında müvekkiline dava açılamayacağını, eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

2. Davacı vekili katılma yoluyla ileri sürdüğü temyiz dilekçesinde özetle; Mahkeme gerekçesinin aksine davalının açık veya zımmi bir şekilde ibra edilmediğini, Mahkemece, davacı şirket ve ortaklarının, davacı şirketten Nevacan isimli şirkete yoğun bir şekilde öğrenci kaydırıldığını azil davasında alınan bilirkişi raporlarıyla öğrendiği belirtilmişse de dava dilekçesiyle, davacı şirketten Fezanur ve Nevacan isimli özel eğitim kurumlarına kaydırılan öğrencileri dava konusu ettiklerini, azil davasında alınan bilirkişi raporunda, sadece Nevacan isimli kuruma öğrenci kaydırıldığı tespitine yer verilmiş olup Fezanur'a kaydırılan öğrencilere ilişkin bir tespit yapılmadığını, müvekkilinin adı geçen kuruma yapılan nakilleri 2014 yılının Ocak ayında öğrendiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, limited şirket müdürünün sorumluluğundan kaynaklı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6762 sayılı Kanun) 336 ncı maddesi

3. Değerlendirme

1. Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki (2), (3), (4) ve (5) numaralı paragrafların, davacı vekilinin ise (6) numaralı paragrafın kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Dava, limited şirket müdürünün sorumluluğundan kaynaklanan tazminat davasıdır. Davacı şirket, davalının şirketi temsil ve ilzama münferiden yetkili olduğu dönemde taşıt kredisi kullanmak suretiyle 16...06 plakalı aracı satın almış, davalının azlinden sonra bu araca ilişkin ve Nisan 2013 dönemine ait 2.273,00 TL kredi borcunu ilgili bankaya ödemiştir. Davacı yan, davalının ödenen bu bedelden sorumlu olduğunu iddia etmiş ise de 12.09.2013 tarihli protokolde, davalının bu borçtan sorumlu olduğuna ilişkin açık bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle davalı, şirket müdürü sıfatıyla bu bedelden ancak usulüz işlem yapıp şirketi zarara uğratması sebebiyle sorumlu tutulabilir. Ancak davacı yan, davalının müdür olduğu dönemde gerçekleşen bu işlemde bir usulsüzlük bulunduğunu ve şirketin bu nedenle zarara uğradığını iddia dahi etmemiş olup dosya kapsamında da buna dair bir emare bulunmamaktadır. Bu hale göre, Mahkemece, anılan talep bakımından davanın reddine karar verilmesi gerekirken gerekçesi gösterilmeden davalının bu kalemden sorumlu tutulması doğru görülmemiştir.

3. Davacı şirket, davalının azlinden sonra şirkete ait kredi kartına ilişkin 13.295,00 TL borcu ilgili bankaya ödemiş olup bu kredi kartıyla yapılan harcamaların şirketin ihtiyaçları için değil davalının kişisel ihtiyaçları için yapıldığını, davalının bu bedelden sorumlu olduğunu iddia etmiş, davalı ise harcamaların şirketin ihtiyaçları için yapıldığını savunmuştur. Davalının söz konusu kredi kartıyla şahsi harcamalar yaptığının tespiti halinde bu bedelden sorumlu olacağı şüphesiz olup bu husustaki ispat külfeti davalıya aittir. Bu hale göre, Mahkemece, davalıdan, söz konusu kredi kartıyla, uyuşmazlık konusu dönemde yapılan harcamaların şirket ihtiyaçları için yapılıp yapılmadığına ilişkin delilleri sorulup hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak davalının bu tazminat kaleminden sorumlu tutulması doğru olmamıştır.

4. Davacı yan, davalının organik bağı bulunduğunu iddia ettiği Nevacan isimli şirkete ait 2 adet telefon hattına ilişkin faturaların davacı şirketin banka hesabından ödendiğini iddia ederek ödenen bu tutarların davalıdan tahsilini talep etmiştir. Söz konusu hatlardan biri için aboneliğin en başından beri Nevacan isimli şirket adına açıldığı ve bu hatta ilişkin faturaların davacı şirketin banka hesabından ödendiği tespit edildiğinden Mahkemece, bu hatta ilişkin ödemelerin davalıdan tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak bu hatlardan 0552....191 numaralı hatta ilişkin abonelik, ilk başta davacı şirket adına açılmış olup davacı şirket, ilgili GSM şirketinin kayıtlarında 11.10.2010-08.11.2011 tarihleri arasında bu hattın abonesi olarak gözükmektedir. Ancak dosyada mübrez kayıtlardan, sonraki süreçte davalının başvurusuyla bu hatta ilişkin aboneliğin Nevacan şirketi adına açıldığı ve adı geçen şirketin 02.11.2013 tarihi itibariyle bu hattın abonesi olduğu anlaşılmaktadır. Davacı şirket, dosyaya sunulan delillerle, aboneliğin kendisine ait olduğu dönemde hattın Nevacan isimli şirket tarafından kullanıldığını ispat edemediğinden Mahkemece, bu dönem ayrıştırılmadan anılan hatta ilişkin olarak davacı şirket tarafından ödenen tüm faturaların davalıdan tahsiline karar verilmesi doğru olmamıştır.

5. Davacı şirket, davalı müdürün, genel kurul kararı olmaksızın kendi maaşını farklı aylarda ve farklı miktarlarda artırarak zimmetine para geçirdiğini iddia etmiş ve bu tutarlarının davalıdan tahsilini istemiştir. Mahkemece, davalının şirket müdürü sıfatı sebebiyle davacı şirkette işçi statüsünde çalışıp maaş alamayacağı ancak genel kurul kararıyla maaş alabileceği, bu hususta alınmış bir genel kurul kararı bulunmadığından haksız olarak aldığı bu maaşları iade etmesi gerektiği gerekçesiyle bu talebin kabulüne karar verilmiştir. Ancak davalı, davacı şirket bünyesinde, şirketin kurulduğu 2005 yılından azledildiği 2013 yılına kadar şirket müdürü sıfatıyla görev yaptığı gibi bu süreçte, şirkete ait rehabilitasyon merkezinin müdürü sıfatıyla da görev yapmıştır. Davacı şirket genel kurulunca, davalının gerek şirket gerekse de kurum müdürü sıfatıyla alacağı maaşa ilişkin olarak herhangi karar alınmamış ise de Anayasa ile düzenleme altına alınan angarya yasağı gereğince davalının belirtilen görevleri herhangi bir ücret almadan yapması düşünülemez. Bu hale göre, Mahkemece, uyuşmazlık konusu dönemde, davacı şirketle aynı bölgede ve aynı iştigal kolunda faaliyet gösteren benzer bir şirkette davalı ile aynı sıfatta görev yapmış bir kimsenin aldığı ücret belirlenerek varsa fazladan alınan ücretin iadesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle karar verilmesi doğru görülemiş, bozmayı gerektirmiştir.