muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3111, Karar No: 2018/9393, Tarih: 14.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/3111 E.  ,  2018/9393 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozma ilamına uyulmak suretiyle verilen kararada, ilâmında belirtildiği şekilde, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağını oluşturan ve İş kazası ve meslek hastalığının oluşumuna, “...kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve işgüvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi...” ile etkide bulunan işveren yönünden madde içeriğinde sıralanan nedenlerle ve kusura dayalı sorumluluk ilkesi temelinde sorumluluk gereğine yönelik düzenleme içeren 506 sayılı Yasanın 26/1. maddesine eklenen, “İşçi ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.” cümlesinin, maddede sayılan kusurlu davranışları nedeniyle tazminle sorumlulukları yoluna gidilen işverenlerin, iş kazasının oluşumunda etkili olan kaçınılmazlıktan da sorumlu tutulmaları gereğini öngörür şekilde yorumlanması, buna bağlı olarak objektif sorumluluğa olanak tanımayan madde hükmü karşısında, işverenin kaçınılmazlık etkeninden kaynaklanan bölümden, kısmen de olsa sorumluluğunun kabulü mümkün değildir.

Bu bakımdan, meslek hastalığı işin niteliğine göre tekrarlanan bir sebeple veya işyerinde işin yürütüm şartları yüzünden ortaya çıkan ve sigortalıyı geçici veya sürekli şekilde hasta, sakat veya ruhen arızalı bırakan bir olgu olup, işveren bu konuda her türlü tedbiri almış olsa bile işin ve işyerinin niteliği sebebiyle bu hastalığın ortaya çıkması muhtemel olduğundan, belli orandaki bir kaçınılmazlıktan söz edilmesi gerekeceği tartışmasızdır. Bu sebeple meslek hastalığındaki kaçınılmazlık kavramı ile, iş kazasında söz konusu olabilen kaçınılmazlık birbirinden farklı olup, buna ilişkin bilirkişi incelemesi de farklıdır.

12.06.1990 tarihinde tespit edilen meslek hastalığı (pnömokonyoz) sonucu %81.6 oranında meslekte kazanma güzü kaybı oluşan sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelir ve yapılan tedavi masrafının 506 sayılı Kanunun 26. maddesi gereğince davalılardan rücuan tahsilinin istenildiği eldeki davada, Mahkemece, davalı işverenlerin %40 oranında kusurlu, dava dışı işverenlerin %30 oranında kusurlu, kazalının %15 oranında kusurlu olduğunu ve olayda %15 oranında kaçınılmazlık faktörünün etkili olduğunu belirten kusur raporu esas alınmak suretiyle, %70 kusur üzerinden hüküm tesis edildiği anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan kusur raporunda, sigortalının dava dışı diğer işyerlerindeki çalışmalarının niteliği ve bu çalışmalarının meslek hastalığına etkisi irdelenmemiş olup, sigortalının iş göremezliğinin 12.06.1990 tarihinde tespit edilmesine rağmen raporda 06.09.2002 tarihine kadar geçen çalışmalarının esas alınması hatalıdır. Yine iş bu raporda kazalıya verilen kusur gerekçesi de isabetsizdir.

Değinilen yasal mevzuat ve yapılan açıklamalar çerçevesinde; cam üzerine kumlama işi yapan davalılara ait işyerinde cam kesme ve dekorasyon işleri bölümünde çalıştığı anlaşılan sigortalının, .......... Hastanesince 12.06.1990 tarihinde “......” teşhisi konularak meslek hastalığına yakalandığının anlaşılması üzerine, sigortalının yaptığı işin özellikleri, yakalandığı meslek hastalığına yol açan etkenler, hastalığın önlenebilmesi için alınması gereken önlemler ile bunların gerçekleştirilme ve önlemlere uyum durumları ile kaçınılmazlık faktörü de değerlendirilmek suretiyle, bir miktar kaçınılmazlık faktörünün de etkisi olduğu göz önünde bulundurularak, davaya konu alanda işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda uzman kişilerden oluşturulacak bilirkişi kurulundan; işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına uygun, yargısal denetime elverişli, ayrıntılı irdeleme içeren ve verilen kusur oran ve aidiyetlerinin yanında kusur gerekçelerini de gösteren rapor alınıp, dosyadaki deliller ışığında yapılacak değerlendirmeyle bir sonuca varılması gereğinin gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Dava konusu dosyada, sigortalının davalılara ait işyeri haricinde başka işyerlerinde de çalışmalarının olduğu hususu sigortalıya ait hizmet döküm cetveli ile sabittir. Sigortalının meslek hastalığına yakalanmasında bu işyerlerindeki faktörlerin de etkili olup olmadığı irdelenmelidir. Bu sebeple mahkemece kurum kayıtlarından sigortalının çalışmış olduğu önceki işyerlerinin hangi iş kollarında faaliyet gösterdiği tespit edilmeli, bu çalışmalarının meslek hastalığına yakalanmasındaki etkisi irdelenmek suretiyle ilgili işverenlere de kusur verilmesi gerektiği gözetilmeli ancak işverenler arasında teselsül sorumluluğunun olmayacağı gözönünde tutulmalı, sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece sigortalının dava dışı diğer iş yerlerindeki çalışmalarının niteliği ve bu çalışmaların meslek hastalığına etkisi irdelenmeksizin düzenlenen kusur raporunun hükme esas alınması hatalı olup bozmayı gerektirir.

Kabule göre de; meslek hastalığına dayalı rücuan tazminat davalarında teselsül hükümlerine dayanılamayacağı hususu karşısında, Mahkemece davalıların, davalı işverenler ve dava dışı işverenlerin toplam kusur oranı olan %70 kusurdan sorumlu tutulmak suretiyle hüküm tesis edilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Kabule göre de; meslek hastalığına dayalı rücuan tazminat davalarında teselsül hükümlerine dayanılamayacağı hususu karşısında, Mahkemece davalıların, davalı işverenler ve dava dışı işverenlerin toplam kusur oranı olan %70 kusurdan sorumlu tutulmak suretiyle hüküm tesis edilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 14.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2009/10941, Karar No: 2010/1249, Tarih: 09.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2009/10941 E.  ,  2010/1249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı ..., ilk tesis kadastro paftasında dere yatağı olarak gösterilen çekişmeye konu yerin, imar uygulaması sonucu 1250 ada 2 sayılı imar parseli kapsamına alındığını, taşınmazın halen davalı Turkuaz A.Ş. Adına kayıtlı bulunduğunu, dere yatağı niteliğindeki kısmının özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, dava konusu 1250 ada 2 parsel sayılı taşınmazın dere yatağı vasfındaki kısmının tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescili isteğinde bulunmuştur.

Davalı Şirket, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişmeye konu yerin aktif dere yatağı olup, kamu malı niteliğinde, özel mülkiyete konu olamayacak ve tescile tabi bulunmayan yerlerden olması nedeniyle, bu yere ilişkin imar uygulama işleminin yok hükmünde bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile tapu kaydının iptali ile terkinine karar verilmiştir.

Karar, davalı şirket vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 09.2.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden Turkuaz Petrol Ürünleri San.A.Ş. vekili Avukat ... ile temyiz edilen Hazine vekili Avukat ..., Depolama San. vekili Av.... ve Gübre Fabrikaları A.Ş. vekili Av.... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalı şirketin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının ve aşağıda yazılı 810.00.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 09.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/38319, Karar No: 2025/5019, Tarih: 18.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/38319 E.  ,  2025/5019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1122 E., 2021/1130 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ: Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/37 E., 2020/104 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek veisteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7-son, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220 nci maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği, silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmayan ancak, örgüt liderinin çağrı dönemlerine denk gelen dönemlerde Bank Asya'da bankacılık işlemlerini yapan kişinin işlem yaptığı tarihlerde bu bankanın iltisaklı olduğu yapının silahlı terör örgütü olduğunu bilerek, örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve örgüte yardım etmek kastıyla para yatırması veya yatırım işlemleri yapmasının ispatı halinde bunun örgüte yardım suçunu oluşturabileceği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre;

A- Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunda suç tarihinin yardım teşkil eden eylem ve faaliyetin son olarak gerçekleştiği tarih olduğu kabul edildiğinden, Bölge Adliye Mahkemesinin ve İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli karar başlıklarında, suç tarihinin "11.09.2014" yerine “14.01.2020 ve 14.01.2020 ve öncesi" olarak gösterilmesi,

B- İlk derece mahkemesi gerekçeli karar başlığında suç adının silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek yerine silahlı terör örgütüne üye olmak olarak yazılması,

B- İlk derece mahkemesi gerekçeli karar başlığında suç adının silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek yerine silahlı terör örgütüne üye olmak olarak yazılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19873, Karar No: 2011/5145, Tarih: 23.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19873 E.  ,  2011/5145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 23.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4533, Karar No: 2015/8113, Tarih: 15.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4533 E.  ,  2015/8113 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/81226

MAHKEMESİ : Bakırköy 29. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/12/2011

NUMARASI : 2010/456 (E) ve 2011/1940 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

SUÇ TARİHİ : 08/07/2010

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık M.. S..'ın katılanın yetkilisi olduğu L.. Tekstil ve Otomotiv San. Tic. Ltd. Şti. 'nde çalıştığı, görevinin şirketin dışardan fason dikim ve yıkama işlerini takip etmek olduğu, sanığın olay tarihinde yıkanması için E.. Tekstil isimli firmaya teslim edilen 1009 adet pantolonu teslim aldığı halde kendisine verilen bir talimat olmamasına rağmen sanıklar S.. K.. ve S.. K..'nın sahibi olduğu U.. Tekstil isimli firmaya teslim ettiği, ertesi gün ise işten ayrıldığı, sanıklar S.. K.. ve S.. K..'nın ise pantolonları 2.500 TL karşılığında katılana iade ettiği, bu suretle sanıkların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia olunan somut olayda; şüpheden sanık yararlanır ilkesi de gözönüne alındığında sanıkların atılı suçu işlediklerine dair cezalandırılabilmeleri için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15/12/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3167, Karar No: 2012/5914, Tarih: 09.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/3167 E.  ,  2012/5914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Gaz. A.Ş ve diğeri aleyhine 21/07/2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalılar vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ve davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının 28 Temmuz 2009 tarihli "Bu ne biçim 'kişisel ilişki'ymiş?" başlıklı yazıya yönelik temyizi reddedilmelidir.

2-Davalıların temyiz itirazlarına gelince;

Davacı, davalı şirkete ait ... isimli gazetenin 21.07.2009 ve 28.07.2009 tarihli sayısında davalı ... tarafından kaleme alınan "Arsızlık mı, yüzsüzlük mü" ve "Bu ne biçim kişisel ilişki'ymiş?" başlıklı yazılarda kendisine yönelik ağır hakaret ve isnatlarda bulunulduğunu, yazıların abartılı ve gerçek olmayan ifadeler içerdiğini belirterek, davalıların "Arsızlık mı, yüzsüzlük mü?" başlıklı yazı için 15.000 TL, "Bu ne biçim kişisel ilişki'ymiş?" başlıklı yazı için 20.00 TL manevi tazminatla sorumlu tutulmalarını istemiştir.

Davalılar, yazıların basın özgürlüğü çerçevesinde, kamuoyunu aydınlatmak için kamuoyu yararı uyarınca yapıldığını, haber verme sınırları içerisinde görünen gerçekliğe uygun bulunduğunu, davacının kişilik haklarını rencide etmeye yönelik olmadığını, "Arsızlık mı, yüzsüzlük mü?" başlıklı yazıda davacının ismine yer verilmediğini belirterek davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Davalılar, yazıların basın özgürlüğü çerçevesinde, kamuoyunu aydınlatmak için kamuoyu yararı uyarınca yapıldığını, haber verme sınırları içerisinde görünen gerçekliğe uygun bulunduğunu, davacının kişilik haklarını rencide etmeye yönelik olmadığını, "Arsızlık mı, yüzsüzlük mü?" başlıklı yazıda davacının ismine yer verilmediğini belirterek davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece; gazetenin 21 Temmuz 2009 tarihli sayısında davalı ... köşesinde yayınlanan "Arsızlık mı, yüzsüzlük mü?" başlıklı yazıda HSYK'da korsan kararnameyi cebinden çıkartarak kurula dikte etmeye çalışan üyenin bulunduğu, bu üyenin de yazı içeriğindeki anlatımlarda "arsız" olarak nitelendirildiği, aynı gazetenin 3. sayfasındaki haberde ise korsan kararnameyi öne süren kişinin davacı olduğunun açıkça belirtilerek davacının fotoğrafı ile birlikte yayımlandığı, bu şekilde sanık sıfatındaki kişileri kayırarak "arsızlık" yaptığı yönündeki ithamın davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesiyle istemin bir bölümü kabul edilmiş, 28 Temmuz 2009 tarihli "Bu ne biçim 'kişisel ilişki'ymiş?" başlıklı yazının sert eleştiri niteliğinde olduğu, davacının Yüksek Kurul üyesi ve bulunduğu konum göz önünde bulundurulduğunda bu sert eleştiriye katlanması gerektiği bu haliyle kişilik haklarına saldırı mahiyetinde görülmeyen yazıya yönelik istemin reddine karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.