muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/29891, Karar No: 2016/20548, Tarih: 06.12.2016

Belirli süreli iş sözleşmesinden bahsedilebilmesi için, sözleşmenin süreye bağlanmış olması ve belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması için objektif nedenlerin bulunması gerekir. Objektif neden olsa bile, sözleşmenin akdedildiği tarihte, iş ilişkisinin sona ereceği tarih belli değil veya belirlenebilir de değil ise, belirsiz süreli iş sözleşmesi söz konusu olur. İş sözleşmesi taraflarca açık olarak belirli bir süreye bağlanmasa bile, işin amacından belirli süreli olduğu anlaşılıyorsa, sözleşmenin örtülü olarak süreye bağlanması söz konusu olur.

Belirli iş sözleşmesinin varlığının kabulü için hangi durumların objektif neden olarak kabul edilebileceği İş Kanunu’nun 11’inci maddesinde örnek kabilinden sayılmıştır: İşin niteliği gereği belirli bir süre devam etmesi, belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması. Kanun’da gösterilen bu nedenler tahdidi olarak değil; örnek kabilinden verilmiş; benzer hallerde belirli iş sözleşmesi kurulması imkanı açık tutulmuştur. Zira, söz konusu hükümde açık olarak “..gibi objektif koşullara bağlı olarak” ifadesine yer verilmiştir.

İş Kanunu’nun 11’nci maddesinin 2 ve 3’üncü fıkralarında zincirleme yapılan belirli süreli iş sözleşmelerinin esaslı bir nedene dayanması halinde belirli süreli olma özelliğini koruyacağı; aksi takdirde belirsiz süreli iş sözleşmesi sayılacağı düzenlenmiştir. Belirli süreli iş aktinin yapılmasının objektif nedeni varsa ve bu neden devam ediyorsa veya yeni bir neden ortaya çıkmışsa belirli süreli iş sözleşmeleri yenilenebilir şeklinde değerlendirilmelidir. Zincirleme iş sözleşmelerini belirli süreli niteliğini koruyabilmeleri için her birinde aranan objektif nedenlerin aynı olması da şart değildir.

Taraflar arasında, İş Kanunu’nun 11’nci maddesinin 1 ve 2’nci fıkraları anlamında esaslı neden olmadan akdedilen belirli süreli sözleşme, belirsiz süreli sayılacağından, işveren, sürenin sona ermesiyle sözleşmenin sona erdiğini bildirdiğinde, işçi, sözleşmenin belirsiz süreliye dönüştüğünü, işverenin bildirim şartına uymadan iş sözleşmesini feshettiği gibi geçerli bir sebep gösterilmeden feshedildiğini ileri sürerek bir aylık hak düşürücü süre içerisinde dava açabilecektir. Bir aylık hak düşürücü sürenin başlangıcı işverenin belirli süreli sözleşmeli gibi kabul ederek sürenin geçmesiyle sözleşmenin sona erdiğini bildirdiği, belirsiz süreli sözleşmeye dönüştüğü için işverence bildirim süresine uyulmadan yapılan bir fesih anlamı kazanan bildirimin yapıldığı tarihtir.

Alt işveren; bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanununun 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir.

Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanununun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

Burada dikkat edilmesi gereken nokta, asıl işin hizmet alımı yolu ile ihale edilmesidir. Yapılan ihalede, ihale yapan kurum veya kuruma ait bağlı kuruluş tarafından araç temini sağlanır, asıl işte alt taşeron işçileri ile hizmeti alan işveren işçileri birlikte çalışıyorlar, yönetim hakkı hizmeti alana ait ise, kısaca ihale işçi teminine yönelik ise, ihaleye veren ile ihaleyi alan kişi arasında alt işveren-asıl işveren ilişkisinden sözedilemeyecektir. Hizmet alımı yapma ile bu hizmetin yürütülmesi için personel (işçi) temini farklı olgulardır. Hizmet alımı ve hizmetin yaptırılması ibarelerinin, iş mevzuatının yasakladığı ticari amaçlı işçi teminine olanak tanıdığı şeklinde yorumlanarak sonuca ulaşılması hukuken mümkün değildir. Bunda kamu yararı da yoktur. Bu yönde yapılan ihale sözleşmeleri geçersizdir.

Diğer taraftan, bir alt işveren, bir asıl işverenden sözleşme ile üstlendiği mal veya hizmet üretimi için belirli bir organizasyona, uzmanlığa ve hukuksal bağımsızlığa sahip değilse, kısaca üretim ya da hizmet sunumuna ilişkin ekonomik faaliyetin bağımsız yönetimini üstlenmemişse asıl işveren alt işveren ilişkisinden çok olayda, asıl işverene işçi temini söz konusu olacaktır.

Somut olayda davacı, ... A.Ş. bünyesinde kok bataryaları sıcak tamir işinde örüm-söküm ustası olarak davalı şirket nezdinde çalışmıştır. Davalı ile dava dışı ... A.Ş. arasında akdedilen sözleşmede, işin 1 ve 2 nolu kok bataryaları sıcak tamir işi olduğu, süresinin 600 iş günü olarak belirtildiği; tamir yapılacak bataryaların her birinde 69 adet fırın ve 70 adet ısıtma duvarı bulunduğunun belirtildiği, ... A.Ş. tarafından Mahkemeye verilen 13/01/2016 tarihli müzekkere cevabında 2003-2006 yılları arasında Erenco A.Ş. kontrollüğünde .... tarafından, 2006-2007 arasında ... A.Ş. kontrolünde Oypa A.Ş. tarafından işin yapıldığı, 2014-2015 yılları sıcak tamir çalışmalarının ....'ne yaptırıldığını, işin rutin bir zaman aralığına bağlı olmadığını, bataryalarda ve refrakter yapıda incelemeler sonrasında ve üretim projeksiyonlarına bakılarak alınan kararlara göre yapıldığı ifade edilmiştir. Tanıklar emsal dosyalarda .... ve Pırıl İnşaat Şirketlerinde aynı işte çalıştıklarını ayrıca kok bataryalarında sürekli tamir işlerinin de devam ettiğini beyan etmişlerdir.

Mahkemece davalı şirket ile dava dışı ... A.Ş. arasında yapılan sözleşme kapsamında belirtilen işlerin devam edip etmediği, sürekli çalışan tamirci usta ve usta yardımcılarının bulunup bulunmadığı, çalışanlar var ise kadrolu veya alt işveren işçisi olup olmadıkları, bu bölümde yıl bazında çalışan işçi sayısı, yapılan işin asıl iş veya yardımcı iş kapsamında bulunup bulunmadığı hususları demir-çelik sektöründe uzman bilirkişiler ve insan kaynakları veya endüstri mühendisi tarafından mahallinde keşfen incelenerek, ihale konusu işin faaliyet devam ettiği sürece mevcut ve devamlı bir iş olup olmadığı belirlenmelidir. Sürekli ve devam eden bir iş olması halinde sırf ihalenin süreli olmasının işi belirli süreli yapmayacağı da ortadadır. Mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 06.12.2016 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8916, Karar No: 2024/11607, Tarih: 12.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/8916 E.  ,  2024/11607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1071 E., 2024/1380 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 36. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/625 E., 2024/31 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

12.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/46511, Karar No: 2018/3208, Tarih: 14.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/46511 E.  ,  2018/3208 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 06.03.2006-01.06.2016 arasında davalı işyerinde adliyede şoför olarak çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin ATGV Yönetim Kurulunun kararı ile 4857 sayılı Kanunun 25/II maddesi gereğince tek taraflı haksız ve dayanaksız olarak feshedildiğini ileri sürerek işe iadesini, işe başlatmama tazminatının belirlenmesini ve boşta geçen süre için ücret ve diğer haklarının ödenmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının istinaf başvurusunun kabulüyle İlk Derece Mahkemesi kararının HMK. 353/1-b 2 maddesi gereğince kaldırılmasına, işverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine oyçokluğuyla karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Uyuşmazlık, iş sözleşmesinin işverence haklı veya geçerli nedene dayalı olarak feshedilip feshedilmediği noktasındadır.

Somut olayda; 13.05.2016 tarihinde İcra Müdürlüğünce icra dosyalarına ilişkin yapılacak icrai işlemlere araç şoförü olarak katılan ve davalı işveren şoförlerinden olan davacının görev esnasındaki davranışlarına ilişkin olarak 17.05.2016 tarihli tutanak tutulduğu görülmektedir. Bu tutanakta; 13.05.2016 tarihinde icra katibi memur ...’ın Avukat ...’un 16 dosyasının haczi için görevlendirildiği belirtilerek gelişen ve yaşanan olayları ...’ın anlatmasının istenildiği, ...’ın 13.05.2016 tarihinde saat 11.30 sularında icraya çıkmak için ATGV araç park yerine gelerek hangi aracın sırada olduğunu sorduğunda ... plakalı araç şoförü ...'ın lakayt bir şekilde sıra bende ama siz benle çıkmak istemezsiniz diyerek kendisiyle alay edercesine tavır takındığını, kendisinin de bu laf üzerine evet sizinle çıkmak istemiyorum dediğini, bu esnada ikinci sırada olan ... plakalı araç şoförü ismini sonradan öğrendiği ...’ın ben sizinle çıkarım çok dosyaları severim diye söylediğini, kendininde bunun üzerine Celalettin beyle hacze çıktığını, araçta Avukat ...’un katibi ...'dan 10 TL para isteyerek aldığı paranın akşam araç parasından düşeceğini söylediğini (“bu yaşanan olayların o esnada 27. İcra Müdürlüğünde bulunan İbrahim Ünal'ında teyit ettiği”) katibin ‘abi tüm paraları haciz için dosyaya yatırdım bende para yok’ demesi üzerine şoför ...’ın ‘bu ne biçim iş böyle şey mi olur’ diye söylenerek ‘ben cumartesi pazar parasız ne yapacağım’ diye söylendiğini, bu söylemlerini haciz boyunca bir kaç kez söylediğini, gün içerisinde avukat katibi İbrahim Ünal'dan defalarca bıktırırcasına sigara isteyerek zor durumda bıraktığını, yemek yemek için ısrar edildiğini ve daha sonra yemeğe giderken ‘sizde mi şoförün yemek parasını vermeyenlerdensiniz bazı avukatlar memurun yemek parasını verip şoförün yemek parasını vermiyor, sizin yemek limitiniz ne kadar’ diye söylenerek avukat katibini zor da bıraktığını, yemek yedikten sonra kendisinin yemek parasını ödediğinde ‘oldu mu şimdi’ diye söylendiğini, bu olayları Savcı ile gidip konuşmak istediğini fakat önce sizinle konuşmak, paylaşmak bilgilendirmek ve gerekli işlemleri yapacaklarına inandığı için paylaştığını beyan ettiği, 27. İcra Müdürünün de olayın takipçisi olacağını bundan sonra memuruna en ufak imalı söz ve harekette bile gerekli yasal işlemleri yapacağını, bundan sonraki hacizlerde ... ve ...’ı 27. İcra Müdürlüğü hacizlerinde görevlendirilmesini istemediğini olayın bundan ibaret olduğunu beyan ettiği görülmektedir. Söz konusu tutanak İcra Müdürü, İcra Katibi ..., ATGV ... Adliyesi Başşoförü ve Başşoför Yardımcısı tarafından müştereken imzalanmıştır. Bu tutanağın üzerinde “Bu tutanaktaki ifadelere aynen katılıyorum ... 17.05.2016” ibaresi ve avukat katibi ...’ın imzasının bulunduğu görülmektedir. 20.05.2016 tarihinde davacıdan savunma isteminde bulunulmuş, davacı 23.05.2016 tarihli savunmasında gelişen olaylarla ilgili olarak özetle, “katip ...’a ‘İbrahim kardeş yanlış anlamada paramı diğer pantalonumda evde unuttum

..., ATGV ... Adliyesi Başşoförü ve Başşoför Yardımcısı tarafından müştereken imzalanmıştır. Bu tutanağın üzerinde “Bu tutanaktaki ifadelere aynen katılıyorum ... 17.05.2016” ibaresi ve avukat katibi ...’ın imzasının bulunduğu görülmektedir. 20.05.2016 tarihinde davacıdan savunma isteminde bulunulmuş, davacı 23.05.2016 tarihli savunmasında gelişen olaylarla ilgili olarak özetle, “katip ...’a ‘İbrahim kardeş yanlış anlamada paramı diğer pantalonumda evde unuttum. Bana 10 TL borç ver akşam görev bitimi 10 TL eksik verirsin’ dedim. İbrahim de bana ‘abi üzerimde para yok araç ücretleri hesaptan gönderilecek’ dedi. Ben de kendisine ‘tamam o zaman gerek yok sağol dedim’. Görev esnasında katip İbrahim ‘bir yerde yemek yiyelim’ dedi. ...’ta ‘evet acıktık yemeğe gidelim’ dedi. Ben de ‘bildiğiniz bir yer var mı’ dedim. ... ‘farketmez yol üstü temiz ve düzgün bir yer olsun’ dedi. Ben de ‘... ve ... civarında bildiğim bir yer yok yolumuzun üzerinde Siteler olabilir’ dedim. Lokantaya yaklaştığımızda katip ...'e ‘size sıkıntı olmasın ben yemeğe katılmayayım siz yiyin’ dedim. ... ‘olur mu öyle şey abi sıkıntı olmaz. Bize banka 50 TL’ye kadar yemek parası veriyor’ dedi. Lokantada tesadüfen iş arkadaşım ...’u gördüm. Kendisine durumu anlatıp sigara ve yemek için borç para istedim. Kendisi de veremeyeceğini söyledi. Katip İbrahim Ünal’dan görev bitinceye kadar dört, beş tane sigara istemişimdir. Yaşananlar tamamen bu şekilde olmuştur. Bundan sonra bu konularda daha titiz ve dikkatli davranacağım.” şeklinde savunmada bulunduğu görülmektedir. ATGV Keşif Araçları İşletme Müdürü H.Hüseyin Bozer’in ATGV Yönetim Kurulu Başkanlığına davacı hakkında gerekli değerlendirmenin yapılmasına ilişkin yazısında, İşletme Müdürü olarak Avukat katibi ...’la yapmış olduğu telefon görüşmesinde davacının ve kendisinin yemek ücretini ödediğini, memur ...’ın bu teklifi kabul etmediği ve kendi ücretini ödediğini beyan ettiği hususu dile getirilmiştir. 01.06.2016 tarihli yazılı fesih bildirimi ile ATGV Yönetim Kurulunun 31.05.2016 tarih ve 22/7 sayılı kararı ile 4857 sayılı İş Kanununun 25/II maddesi gereği iş akdinin 01.06.2016 tarihinde fesih edilerek tazminatsız olarak işten çıkarıldığı davacıya aynı tarihte tebliğ edildiği görülmektedir.

Yargılama esnasında davacı tanığı ...’ın beyanlarında, boş beklemektense dolaşarak geçecek zamanın daha iyi olması sebebiyle böyle düşünüldüğünü zannettiği de ifade edilerek kendi düşüncesi belirtilmekle birlikte olay günü davacının çok dosyalı işi sevdiğini söylediğini beyan etmiştir. Avukat katibi ...’da yargılamada davalı tanığı olarak dinlenmiştir. Duruşmadaki beyanlarında, geçmiş gününü tam hatırlamadığını belirtmekle tahminen 1-2 hacizden sonra davacının aracın içerisinde cüzdanını evde unuttuğu için bilahare geri ödeyeceğini de belirterek sigara parası olarak 10 TL istediğini, kendisinin de bizde paralar dosyaya yatıyor, yanında da verebileceği nakit olmadığından, kendisine para veremeyeceğini hayır diyerek söylediğini, bunu kesinlikle avanta olarak istediğine dair herhangi bir imaj kendisinde oluşmadığını, çalıştıkları gün boyunca aralarında lafı edilmeyecek şekilde bir iki sigara içmek üzere ikram ettiğini, bunun tamamen kendi rızasına bağlı olduğunu ve aynı gün aynı araca binen icra memuru ...’ın yemek vakti gelince yemeğe gidebileceklerini söylediğini, yerini tam hatırlamadığını, iş arasında bir lokantada yemeğe oturduklarını, yemek ücretini bankamatik kartı ile araçtaki icra memuru dahil, şoför dahil kendisinin ödemek istediğini, genelde icralardaki uygulamanın böyle olduğunu, ancak, icra memurunun ben kendim ödeyeceğim diyerek, kendi ücretini kendisini ödediğini, ancak, davacının ücretini de kendi rızası ile ödediğini, zaten avukatın günlük 50 TL’ye kadar kendisine yemek parası harcama yetkisi verdiğini, araçta davacının sorulduğu gibi şoförün yemek parasını veriyor musunuz vermiyor musunuz türünden bir sorusu olduğunu bundaki maksadının ille yemek parasının ödenmesini ister nitelikte değil, soru olarak sorduğunu, aralarında yemek limitine ilişkin herhangi bir konuşmanın geçmediğini, ayrıca davacının kendisinden 10 TL'yi sigara parası olarak isteyip, akşam parayı öderim dediğini, içerdeki şoförlerin birinden bulup sana borcumu öderim, bunu da gizli olarak değil ortalık yerde dediğini, davacının 10 TL para isteği sonrasında olmayıp, veremeyeceğime dair yukarıdaki beyanımdan sonra "bu ne biçim iş, ben cumartesi pazar ne yapacağım" türünden bir söz söylediğini hatırlamadığını ifade ettiği görülmektedir.

Davacının 13.05.2106 tarihindeki görevi esnasında gerçekleştirdiği eylemlere ilişkin olarak tutulan 17.05.2016 tarihli resmi tutanağa ve bu tutanaktaki avukat katibi davalı tanığının olaydan kısa bir süre sonra tutanaktaki ifadelere aynen katıldığına dair 17.05.2016 tarihli imzalı beyanına itibar edilmemesi doğru görülmemiştir. Kaldı ki, davalı tanığı olarak beyanda bulunan avukat katibi ...’ın tutanağa ilişkin yazılı beyanları ile duruşmada alınan beyanları arasında da çelişki olduğu ve bu çelişkinin giderilemediği anlaşılmaktadır. Ancak bu tanığın duruşmadaki beyanları ile davacının savunmasındaki beyanlarında dahi davacı eylemlerinin bir kısmının tevilli olarak ifade edildiği görülmektedir.

Dosya kapsamı ile tüm yukarıda belirtilen hususlar davacının eylemleri ile birlikte değerlendirildiğinde, davalı işveren açısından haklı fesih sebebi oluşturacağı kabul edilmelidir. Bu anlamda, haklı fesih sebebine dayalı olarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 19.10.2017 tarih ve 2017/1829 Esas-2017/2214 Karar sayılı kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 35,90 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 29,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 6,70 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalı tarafından yapılan 80,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile bu davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 2.180,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, karardan bir örneğin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

7-Taraflarca yatırılan gider avanslarından varsa kullanılmayan bakiyelerinin ilgili tarafa iadesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.02.2018 tarihinde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.