muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5813, Karar No: 2014/19039, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5813 E.  ,  2014/19039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2013/82-2013/466

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işyerinde yıllardan beri uygulanmakta olan yüzde/puan usulü ücretlendirme sisteminin kaldırıldığını, tek taraflı yapılan bu değişikliğin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 ve 62. maddelerine aykırı olduğunu, müvekkilinin yüzde/puan sistemi ile daha iyi gelir elde etmesi ve teklif edilen ücretin düşük olması sebebiyle değişiklik önerisini kabul etmemesi üzerine iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, işyerinde yıllardan beri iki farklı ücret sistemi uygulandığını, çalışanların aylık maktu ücrete tabi çalışanlar ve yüzde/puan usulü ücrete tabi çalışanlar olarak ikiye ayrıldığını, 12.12.2011 tarihinde davalı işverene müracaat eden O. Sendikasına üye olan ve maktu ücrete tabi çalışan 106 işçinin bu durumdan yakındığını, bunun üzerine üniversitelerin ilgili bölümlerinde uzman kişilerden rapor hazırlatıldığını, 2011 Aralık ayında “Ücret Yönetimi Sistemi – Stratejik Yönetim ve Hukuksal Bakış Açısıyla Analiz” isimli raporun düzenlendiğini, bu raporun savunmaların esasını oluşturduğunu, değişiklik teklifinin işyerinde çalışan herkese teklif edildiğini, bunun 494 kişi olduğunu, bu kişilerden 238'nin O.Sendikası üyesi, 256'sının sendika üyesi olmadığını, 494 işçiden 429'unun teklifi kabul ettiğini, kabul oranının yüzde 86,84 olduğunu, feshin geçerli sebebe dayandığını, değişiklikle birlikte davacıya bireysel emeklilik, sağlık sigortası, yılda dört ikramiye, sosyal yardım gibi toplu iş sözleşmesi yardımlarının da ödeneceğini, maaşların aslında düşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 150,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/92, Karar No: 2020/1167, Tarih: 05.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/92 E.  ,  2020/1167 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4680, Karar No: 2024/3126, Tarih: 02.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/4680 E.  ,  2024/3126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/686 E., 2022/1663 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, Bozma

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.10.2020 tarihli ve 2019/388 Esas, 2020/375 Karar sayılı kararı ile;

1. Sanık ...'un katılanlar ..., ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan iki kez 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine,

2. Suça sürüklenen çocuk ...'un katılanlar ..., ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan ayrı ayrı iki kez 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/1-2,31/3,63 maddeleri uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

3. Suça sürüklenen çocuk ...'in katılan ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/1-2,31/3,62,63 maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02.12.2022 tarihli ve 2021/686 Esas, 2022/1663 Karar sayılı kararı ile sanık ve suça sürüklenen çocuklar hakkında katılanlar ..., ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik Cumhuriyet savcısı ile suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz sebepleri; sanık ...'in diğer suça sürüklenen çocuklarla beraber iştirak halinde suçu işlediğine,

B. Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz sebepleri; suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, eksik incelemeye, öldürme kastı bulunmadığına, somut delil bulunmadığına,

C. Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz sebepleri; suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, eksik incelemeye, öldürme kastı bulunmadığına, somut delil bulunmadığına, suçu başkasının işlediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

B. Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz sebepleri; suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, eksik incelemeye, öldürme kastı bulunmadığına, somut delil bulunmadığına,

C. Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz sebepleri; suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, eksik incelemeye, öldürme kastı bulunmadığına, somut delil bulunmadığına, suçu başkasının işlediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olay tarihinde temyiz dışı sanık ... ve ... ile suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ...'nın birlikte alkol aldıkları, daha sonra sanık ...'un sevk ve idaresindeki babasına ait araç ile Yıldırım mahallesine geldikleri, bu sırada birlikte çalıştıkları iş yerinden çıkarak evlerine doğru yaya olarak gitmekte olan müştekiler ... ve ...'ın yanlarına yaklaşarak adres sorma bahanesi ile laf attıkları, bu nedenle aralarında sözlü tartışma başladığı, bunun üzerine ...'ın olay yerine yakın bir yerde bulunan arkadaşı katılan ...'u telefonla arayarak yardım istediği, bunun üzerine katılanlar ... ve ...'ın olay yerine geldikleri, iki grup arasında başlayan kavga sırasında suça sürüklenen çocuk ...'in katılan ...'a ve ...'un ise katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs eylemini gerçekleştirdikleri anlaşılmıştır.

A. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'a, suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sanık ... hakkında katılanları kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan beraat hükümleri yönünden;

A. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'a, suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sanık ... hakkında katılanları kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan beraat hükümleri yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs eyleminin suça sürüklenen çocuk ... tarafından katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs eyleminin ise suça sürüklenen çocuk ... tarafından kasten gerçekleştirildiğinin katılanların beyanları ve teşhis tutanakları ile saptandığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, katılanlardaki yara yerleri, isabet sayıları ve meydana gelen zarar göz önünde bulundurulduğuna suç vasfı tayininin isabetli olduğu, sanık ... hakkında katılanlara yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından hükümlülüğüne yeter nitelik ve derecede delil bulunmadığı gerekçesiyle beraatine hükmedilmesinde isabetsizlik bulunmadığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, olayda meşru savunma ve haksız tahrik koşullarının bulunmadığı, suça sürüklenen çocuk ... yönünden takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına, suça sürüklenen çocuk ...'ın ise sabıkasız olması dikkate alınarak takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden;

B. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden;

Olaydan beş gün sonra katılanlara yaptırılan fotoğraflı teşhis tutanağında katılanlara içinde suça sürüklenen çocuk ...'un da olduğu beş kişinin fotoğrafı gösterilerek eylemleri yapanların kim olduklarını teşhis etmeleri istendiğinde katılan ...'un kendisini yaralayan şahıs olarak suça sürüklenen çocuk ...'u gösterdiği, katılan ...'u da yaralayan şahsın bu şahıs olabileceğini belirttiği, aynı fotoğraflar katılan ...'a gösterildiğinde ise suça sürüklenen çocuk ...'ı göstererek "beni yaralayan şahıs budur" dediği ayrıca temyiz dışı sanık ...'yı göstererek bu şahıs da oradaydı dediği, ancak suça sürüklenen çocuk ...' a dair bir teşhiste bulunmadığının anlaşıldığı, olaydan bir gün sonra tanıkların Nuray ve Hayriye'ye yaptırılan yüzyüze teşhis işleminde ise müştekilerin katılan ...'u yaralayan kişi olarak suça sürüklenen çocuk ...'tan bahsetmedikleri ve suça sürüklenen çocuğun suçlamayı tüm aşamalarda reddettiği anlaşıldığından ani gelişen olay sırasında suça sürüklenen çocuğun daha önceden tanımadığı katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs eylemine doğrudan iştirak ettiğine veya eylemi kolaylaştırdığına ilişkin mahkumiyetine yeterli, kesin delil bulunmadığı nazara alındığında beraati yerine yanılgılı değerlendirme sonucu mahkumiyetine hükmedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'a, suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sanık ... hakkında katılanları kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan beraat hükümleri yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02.12.2022 tarihli ve 2021/686 Esas, 2022/1663 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısı ve suça sürüklenen çocuklar müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan suça sürüklenen çocuğun katılan ...'a yönelik eyleminin sabit olmaması nedeniyle suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02.12.2022 tarihli ve 2021/686 Esas, 2022/1663 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan suça sürüklenen çocuğun katılan ...'a yönelik eyleminin sabit olmaması nedeniyle suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02.12.2022 tarihli ve 2021/686 Esas, 2022/1663 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11110, Karar No: 2022/16115, Tarih: 05.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/11110 E.  ,  2022/16115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

KARAR

Dairemize, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine gönderilen dosyanın incelenmesinde, Dairemizin 04/04/2022 gün ve 2021/11682 – 2022/6675 sayılı ilamıyla “… başvuran (davacı) tarafından tahkime başvurulmadan önce davalı ... şirketine yapılan başvuruya dair dilekçe ve eki belgelerin davalıya tebliğ edildiğine dair tebligat alındı belgesinin dosya içine alınmadığı anlaşılmıştır. Belirtilen alındı belgesi dosya içine eklendikten sonra Dairemize gönderilmek üzere...” dosyanın geri çevrilmesine karar verildiği ancak, sadece mevcut belgelerin dosyaya tekrar eklendiği asıl evrakın davalı ... şirketine teslimine dair teslim belgesinin dosyaya eklenmediği anlaşılmıştır.

Şu halde; usul ekonomisi de gözetilerek, yargılamanın daha fazla uzamasına sebebiyet verilmemesi için gerekli dikkat ve özen gösterilerek teslim belgesinin davacı vekilinden de sorularak yapılacak açıklama ile birlikte dosyaya eklenmesinin ardından Dairemize gönderilmek üzere dosyanın Sigorta Tahkim Komisyonuna iletilmek üzere hakem kararı saklama kararını veren İstanbul Anadolu 8. Asliye Ticaret Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 05/12/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.