muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/492, Karar No: 2023/2453, Tarih: 06.07.2023

Aynı Kanun'un 87 inci maddesinin dördüncü fıkrasında ise, kasten yaralama sonucunda ölümün meydana gelmesi halinde failin nasıl cezalandırılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak maddedeki atfın 86 ıncı maddenin birinci ve üçüncü fıkralarına yapılmış olması nedeniyle, bu hükmün aynı maddenin ikinci fıkrasında kalan yaralanma eylemleri açısında uygulanması mümkün değildir.

Basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilir nitelikte yaralanma sonucunda mağdurun ölmesi halinde, 5237 sayılı Kanun'un 23 ve 87/4. maddelerinin uygulanması imkânının bulunmadığından, failin sorumluluğunun genel hükümler kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Meydana gelen sonuç, (ölüm) öngörülebilir ise ve fail bu öldürme suçunu düzenleyen 85. maddesi uyarınca, öngörülebilir sonuç fail tarafından da öngörülmüş ancak istenmemiş ise fail bilinçli taksirle öldürme suçundan Kanunun 85 ve 22/3. maddeleri uyarınca, fail öngördüğü sonucu kabullenerek fiilini icra etmiş ise bu kez de, olası kastla öldürme suçundan sorumlu tutulmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında oluşa ve dosya kapsamına göre;

Polis memuru olan dört sanığın, olay yerine gittiklerinde herhangi bir kavga ortamının olmadığı, kendileri de hazır bulundukları sırada; ... isimli şahsın ... isimli karşı taraftaki şahsa elindeki jop ile vurduğu, ...'ın jopu ...'nin elinden aldığı esnada jopu almak isteyen sanık ...'in başarılı olamayınca...'in yüzüne biber gazı sıktığı, akabinde cezalandırılan diğer sanıkların arbede ortamına biber gazı sıktıkları, bu sırada bazı beyanlara göre kavganın taraflarını ayırmaya çalışan müteveffa ...'in de sıkılan gazdan etkilendiği, müteveffanın kendisinde var olan beyin damar anevrizması sebebiyle yaşadığı efor ve stresle de birleşen bu etkinin tesiri ile öldüğü anlaşılmıştır.

Dosyada mübrez Adli Tıp Kurumu raporlarına göre, ölenin yaralanmasının hayati tehlike arz etmediği, kişinin üzerindeki etkisinin basit tıbbı müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğu anlaşılmıştır. Sanıkların öleni hedef alarak, yakın mesafeden yoğun olarak doğrudan ölenin yüzüne biber gazı sıktıkları ve ölenin hasta olduğunu söylemesine rağmen gaz sıkılmaya devam edildiği hususu her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delillerle ispatlanamamış olduğundan, sanıkların kasıtlı hareket ettiklerinin kabulü mümkün değildir. Kasıtla hareket etmeyen sanıkların davranışının, yaralanmanın niteliği de göz önünde bulundurularak 5237 sayılı Kanun'un 87 inci maddesinin dördüncü fıkrası bakımından değerlendirilmesi söz konusu değildir.

İki kişi arasında aniden gelişen, kavgayı ayırmaya çalışanlarla birlikte aniden alevlenen ortamda her hangi bir uyarıda da bulunmaksızın maddi güç olarak kabul edilen biber gazını sıkmak suretiyle kavganın etkisiz hale getirilmesi yolu tercih edilerek, üç polisin de biber gazı sıkması yetki kullanımında taksirli davranış olarak değerlendirilmiştir.

İki kişi arasında aniden gelişen, kavgayı ayırmaya çalışanlarla birlikte aniden alevlenen ortamda her hangi bir uyarıda da bulunmaksızın maddi güç olarak kabul edilen biber gazını sıkmak suretiyle kavganın etkisiz hale getirilmesi yolu tercih edilerek, üç polisin de biber gazı sıkması yetki kullanımında taksirli davranış olarak değerlendirilmiştir.

Mahkemece biber gazı kullanan sanıklar ..., ... ve ...'nin 5237 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesi bağlamında ortaya çıkan ölüm neticesinden sorumluluklarının söz konusu olacağı , sanıkların kademeli ve orantılı olarak olaya müdahale etmeleri gerektiği halde; her hangi bir uyarı da yapmaksızın bir üst maddi gücü kullanarak olayı etkisizleştirmiş olmalarının kusur niteliğinde bulunduğu ve mesleki tecrübe ile görevin gerektirdiği dikkat ve özen bağlamında taksirli bir eylem olarak değerlendirilmesi gerektiği, yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olması da değerlendirilerek biber gazı kullanan sanıkların eylemlerinin taksirle öldürme suçunu oluştuğu değerlendirilerek uygulama yapıldığından, mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma öneren görüşlere iştirak edilmemiştir.

2. Katılanlar vekilinin sanıklar müdafiinin temyiz istemi yönünden;

Ayrıntısı yukarıda açıklandığı üzere, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin cezalandırılan sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, beraat eden sanığın biber gazı kullandığına ilişkin yeterli kanıt olmadığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılanlar vekili ve sanıklar müdafinin yerinde görülmeyen tüm temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yalova 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.08.2015 tarihli ve 23.06.2016 tarihli ve 2014/71 Esas , 2016/289 Karar sayılı kararında katılanlar vekili ile sanıklar müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11190, Karar No: 2014/2232, Tarih: 20.02.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/11190 E.  ,  2014/2232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karabük Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 02/08/2013

NUMARASI : 2013/252-2013/49

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı H.. K.. tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 156 ada 5 parsel sayılı 15968,74 m² yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğiyle kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit edilmiştir.

Davacı Orman Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır.

Mahkemece, davanın kabulüne ve dava konusu parselin orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı H.. K.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Kanununun 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki; hükme dayanak alınan orman bilirkişi raporunda kullanılan 1957 tarihli eski memleket haritasının yapımına esas teşkil eden hava fotoğrafları getirtilip taşınmazın hava fotogğaflarındaki konumu belirlenmemiş, rapor ekinde aplikeli (kadastro paftası ve memleket haritası) kroki renkli olmayıp, siyah beyaz fotokopi olduğundan rapor denetlenememektedir. Aynı zamanda, taşınmazın 1983 ve 1994 tarihli hava fotoğraflarındaki konumu kadastro paftası ile aplikeli olarak gösterilmediği gibi, gösterim orijinal renkli olmayıp, siyah beyaz fotokopi olduğundan rapor denetlenememektedir. Ayrıca, dosya arasında bulunan ziraatçı bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazda hâli hazırda buğday ekili olduğu yaklaşık %20 eğimli, toprak yapısı bakımından kumlu, tınlı, hafif çakıllı yapı arz ettiği, üzerinde tek olarak muhtelif yerlerde 30-40 yaşlarında meşe ağaçlarının bulunduğu ifade edilmiştir. Hükme dayanak alınan orman bilirkişi raporu çekişmeli taşınmazın memleket haritasındaki beyaz renkli açıklık alanda gözükmesine rağmen, eylemli olarak meşe ağaçları bulunduğu bu nedenle orman bütünlüğünü bozduğunu belirtmesi karşısında taşınmazın üzerindeki meşe ağaçlarının sayısı ve yaşı, taşınmazın hangi bölümlerini hangi yoğunlukta kapladıkları ve kapalılık oranı hususlarını ayrıntılı olarak içermemektedir. Yine, davalı taraf tapu kaydına dayandığna göre, mahkemece tapu kaydı ilk oluşumundan itibaren revizyonları ile birlikte sorulup getirtilmemiş, yerel bilirkişi ve fen bilirkişi aracılığı ile yerine usûlunce uygulanıp tapu kaydının kapsamı tam olarak belirlenmemiştir. Bu nedenlerle, mahkemece yapılan araştırma ve karara dayanak alınan bilirkişi raporu çekişmeli taşınmazın orman olup olmadığını ve hukukî durumunu belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmayıp, bu rapora dayanılarak hüküm kurulamaz.

Orman sınırlandırılması yapılmayan veya sınırlandırılmanın ilk olarak yapıldığı yerlerde, bir yerin orman niteliğinin ve hukukî durumunun 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanun hükümlerine göre çözümlenmesi gerekir. 3116 sayılı Kanun ile sadece Devlet Ormanları belirlenmiştir. 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince 2. maddesinde sayılan istisnalar dışında bütün ormanlar devletleştirilmiş, devletleştirilen ormanlardan bazıları sonradan yürürlüğe giren 5658 sayılı Kanun ile iadeye tâbi tutulmuş, iadenin koşulları aynı Kanunda gösterilmiştir.

Bu nedenle, mahkemece, dayanak tapu kaydının ilk oluşumundan itibaren tüm gittileri ve krokileri ile revizyon gördüğü tüm parsel tutanakları, komşu parsel ve dayanakları, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek üç orman mühendisi ve bir fen elemanı marifetiyle yeniden yapılacak inceleme ve keşifte çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle, taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanun 14

. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı; öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; keşifte, hâkim gözetiminde, taşınmazın dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı; raporda taşınmazın memleket haritasında yeşil alanda kalıp kalmadığı yeşilin niteliği ve hangi sembolle gösterildiği yeşil rengin neden kaynaklandığı hava fotoğrafları üzerinde yapılacak inceleme ile bilirkişilere açıklattırılmalı, taşınmazı üzerinde bulunan ağaçların cinsi, sayısı ve yaşı, taşınmazın hangi bölümlerini hangi yoğunlukta kapladıkları ve kapalılık oranı, hakim ağaç türü, varsa aşılı ağaçların kök yaşı ve aşı yaşı detayları hususları açıklanmalı, davalının yargılama sırasında dayandığı tapu kaydının mahalline uyup uymadığı tesbit edilerek tapu kaydının kapsadığı taşınmazları gösterir fennî bilirkişi tarafından düzenlenecek denetlemeye elverişli krokili rapor alınmalı, dayanılan tapu kayıtları çekişmeli taşınmaza uyuyor ise tapu kayıt malikleri ile davalı arasında akdî veya irsî irtibat bulunup bulunmadığı araştırıldıktan sonra, tapu kaydının 4785 ve 5658 sayılı kanunlar kapsamında hukukî değerini yitirip yitirmediği araştırılmalı, taşınmazın sınırında orman bulunduğundan tapu kaydının miktarı ile geçerli olacağı düşünülmeli, bundan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının talep halinde iadesine 20/02/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2423, Karar No: 2017/8694, Tarih: 09.11.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/2423 E.  ,  2017/8694 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik inceleme yapıldığına, kusura, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tarihinde Büyükşehir belediyesinde otobüs şoförü olarak çalışan sanığın duraktan yolcu almak üzere durduğu, el frenini çektiği, kapıları açarak yolcuları alıp kapıları kapattıktan sonra, el frenini çekmeden gaz verdiği, bu sırada vitesin D konumunda bulunduğu, ayağını gazdan çekmeyerek daha fazla gaz vermesi üzerine, araçtaki güç birikimi sonucu el freninin çekilmesi ile birlikte aracın ani ivmelenmesi ve şaha kalkması sonucu bu aracın sol tarafında beklemekte olan ve yolcu almaya çalışan halk otobüsüne binmek isteyen yolculara çarparak, bir kişinin ölümüne, bir kişinin hayati tehlike geçirecek, bir kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda, sanığın tam kusurlu olması nedeniyle alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayininde bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte oluşa uygun olmayacak derecede fazla surette ceza tayini suretiyle teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5358, Karar No: 2019/2942, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5358 E.  ,  2019/2942 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3254, Karar No: 2023/2079, Tarih: 14.04.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/3254 E.  ,  2023/2079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KARAR : İtirazın reddine

Kasten yaralama suçundan Erciş Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'in, iş bu cezasının infazı sırasında denetimli serbestlikten faydalanma talebinin kabulü ile cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine ilişkin Erciş İnfaz Hâkimliğinin 06.01.2021 tarihli ve 2021/17 Esas, 2021/17 Karar sayılı kararını müteakip, hükümlü hakkında tehdit suçundan Erciş Cumhuriyet Başsavcılığınca iddianame düzenlendiğinden bahisle, Erciş Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün hükümlünün açık ceza infaz kurumuna gönderilmesi hususunda değerlendirilme yapılmasına yönelik talepte bulunulması üzerine, hükümlü hakkında açılan davanın halen derdest olduğu, kovuşturma sonucunda beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, davanın reddi veya düşme kararı verilebileceği, henüz hükümlünün işlediği iddia olunan

suç ile ilgili yapılan yargılamasında hakkında verilen kesin bir hükmün bulunmadığı, hükümlü hakkında açık ceza infaz kurumuna iade kararı verilmesinin, ileride telafisi mümkün olmayan sonuçlar doğurabileceği, bu aşamada hükümlü lehine düşünülmesi gerektiği kaldı ki, hükümlünün davasının mahkumiyetle sonuçlanması ve kesinleşmesi halinde her zaman Hâkimlikten bu hususta talepte bulunulabileceği gerekçesiyle, talebin reddine dair Erciş İnfaz Hâkimliğinin, 22.12.2021 tarihli ve 2021/1333 Esas, 2021/1337 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Erciş Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.02.2022 tarihli 2021/1189 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.03.2023 tarihli ve 94660652-105-65-6199-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.03.2023 tarihli ve 2023/31931 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.03.2023 tarihli ve 2023/31931 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“ 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A maddesinin yedinci fıkrasında "(Yeniden Düzenleme:14.4.2020-7242/46 md.) Hükümlü hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmaya başlandıktan sonra işlediği iddia olunan ve cezasının alt sınırı bir yıl veya daha fazla hapis cezasını gerektiren kasıtlı bir suçtan dolayı kamu davası açılmış olması hâlinde, denetimli serbestlik müdürlüğünün talebi üzerine infaz hâkimi tarafından, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilebilir. Kovuşturma sonucunda beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, davanın reddi veya düşme kararı verilmesi hâlinde, hükümlünün cezasının infazına denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak devam olunmasına infaz hâkimi tarafından karar verilir" şeklinde düzenlemenin yer aldığı,

Dosya kapsamına göre, hükümlü hakkında Erciş İnfaz Hâkimliğinin, 06.01.2021 tarihli ve 2021/17 Esas, 2021/17 Karar sayılı kararı ile denetimli serbestlik kararı uygulanmaya başladıktan sonra 25.07.2021 tarihinde işlediği iddia olunan nitelikli tehdit suçuna ilişkin olarak Erciş Cumhuriyet Başsavcılığının 07.10.2021 tarihli ve 2021/2906 soruşturma, 2022/878 Esas, 2021/705 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasının Erciş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2021/371 esasına kayden devam ettiği,

Hükümlünün denetim süresi içinde işlemiş olduğu kasıtlı bir suçtan dolayı hakkında kamu davası açılmış olması sebebiyle Erciş Cumhuriyet Başsavcılığınca hükümlünün açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmesi talebi üzerine, hükümlü hakkında açılan davanın halen derdest olduğu, kovuşturma sonucunda hükümlü hakkında beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, davanın reddi veya düşme kararı verilebileceği, hakkında verilen kesin bir hükmün bulunmadığından bahisle Erciş İnfaz Hâkimliğinin 22.12.2021 tarihli kararıyla talebin reddedilerek hükümlü hakkındaki denetimli serbestlik tedbirinin aynen devamına hükmedildiğinin, anılan karara karşı yapılan itirazın ise reddine karar verildiğinin anlaşılması karşısında,

5275 sayılı Kanun’un 105/A maddesinin yedinci fıkrasının birinci cümlesi gereğince denetimli serbestlik tedbiri uygulanmaya başlandıktan sonra işlediği iddia olunan ve cezasının alt sınırı bir yıl veya daha fazla hapis cezasını gerektiren kasıtlı bir suçtan dolayı kamu davası açılmış olan hükümlü hakkında

denetimli serbestlik müdürlüğünün talebi üzerine infaz hâkimi tarafından, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmesi hususunda İnfaz Hâkimliklerine takdir hakkı tanındığı, ancak aynı fıkranın ikinci cümlesinde ise “..kovuşturma sonucunda beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, davanın reddi veya düşme kararı verilmesi hâlinde, hükümlünün cezasının infazına denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak devam olunmasına infaz hâkimi tarafından karar verilir" düzenlemesinin yer aldığı, somut olayda, Erciş İnfaz Hâkimliğince bahsi geçen ikinci cümlede yer alan açıklamalar gerekçe gösterilmek suretiyle hükümlünün açık ceza infaz kurumuna gönderilmesi talebinin reddine karar verilmiş ise de, anılan cümlenin gerekçe olarak gösterilmesinin ilk cümlede yer alan düzenlemenin uygulanma ihtimalini ortadan kaldıracağı nazara alındığında, 5275 sayılı Kanun’un 105/A maddesinin yedinci fıkrasının birinci cümlesinin işlevselliğinin bertaraf edilmemesi gerektiği gözetilerek, Erciş İnfaz Hâkimliğinin 22.12.2021 tarihli kararında yer alan gerekçe ile talebin reddine karar verilemeyeceği gözetilmeden itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 ncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;