muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13252, Karar No: 2025/8571, Tarih: 07.05.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/13252 E.  ,  2025/8571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1481 E., 2021/1201 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen beraat hükmüne yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle; 16.06.2018 ve 17.06.2018 tarihli paylaşımların suçun unsurlarını oluşturduğuna,

Katılan vekilinin temyiz istemi özetle; paylaşımların eleştiri ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğine, resen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması gerektiğine,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin ..., haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen ..., bireyin ..., ... ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, ..., ... ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli ... şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda sanığın eyleminin, muhatabın, ..., ... ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu paylaşımların tüm içeriği gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesinin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmeyerek, Tebliğnamedeki sanığın 17.06.2018 tarihli paylaşımının üzerine atılı suçun unsurlarını oluşturduğundan bahisle bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiş, yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca ... 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20524, Karar No: 2014/23953, Tarih: 17.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/20524 E.  ,  2014/23953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2014

NUMARASI : 2014/330-2014/445

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak 21.06.2005 tarihinde %10,20 oranında tespit edilen sürekli iş göremezliğinin 27.03.2008 tarihinde %11,20 oranına ulaşması nedeniyle hem %10,20 onanındaki maluliyet hemde %1 oranındaki fark maluliyet için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davalarında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davalarında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, davacının her iki maluliyeti açısından işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının ileride incelenmesine temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2811, Karar No: 2013/2933, Tarih: 14.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/2811 E.  ,  2013/2933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali, icra-inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, işe iadesine karar verildiği halde işe başaltılmadığından alacakları konusunda takibe geçtiğini ve yapılan itiraz üzerine takip durduğundan, haksız itirazın iptali ile takibin devamına %40 icra inkar tazmiantına karar verilmesini istemiştir.

Davalı takip ilama daynamdığından ve alcak likitte olamdığından davanın reddine kkarar verilemsini istemiştir.

Mahkemece itirazın iptaline takibin devamına %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar vermiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar. Hükmün hedefine ulaşılmasını engeller. Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz. Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir.

Somut olayda Konya 14. İcra Müdürülüğünün 2009/2381 sayılı dosyasında takip edilen alacaklar işe başlatmama tazminatı sekiz aylık, boşta geçen süre 4 aylık (doğmuş ücret olarak belirtilmiş), ilave tediye, ikramiye, sosyal yardım paketi olarak tek tek sayılmıştır. Bilirkişi incelmesinde ise sadece boşta geçen süre ve işe başlatmama tazminatı hesaplanmış diğer takip alacakları konusunda bir hesap yapılmamıştır. Mahkemece takibin devamına karar verilirken icra dosyasında istenen hangi kalem ve miktarlarının ret, hangi kalem ve miktarlarının ise kabul edildiği açıklanmadan infazda tereddüt oluşturacak şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18268, Karar No: 2010/17494, Tarih: 22.11.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/18268 E.  ,  2010/17494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığınk beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Oluşa, sanığın imzasına havi aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan suç zabıt varakasının muhteviyetı, mahallinde yapılan keşif sonucu tanzim olunan bilirkişilerin ayrıntılı raporlarında dava konusu yere ilişkin eski tarihli memleket haritası, meşcere haritası ve hava fotoğraflarından bu yerin devlet ormanı sayılan yerlerden olup 1.112 m2 lik sahanın üç tarafı orman olup diğer tarafıda sanığa ait tarım arazisi bulunmaktadır. Sanık tarafından üzerindeki diri örtü temizliği yapılarak güney sınırındaki ziraat alanını genişletme amacı güttüğü, yine sanık tarafından suça konu yer üzerinde 19 adet sarıçam ile 14 adet meşe ağaçlarını dikiliden motorlu testere ile kestiğine dair açık ikrarı dip kütüklerine ilişkin fotoğraflarının da dosya içerisinde mevcut olduğu, zabıt mümziilerinin yeminli anlatımları ve suç konusu yerin %60-65 eğime sahip, toprağının muhafaza karekteri taşıdığı, geçerli bir mülkiyet belgesinin ibraz edilmemesi sonucu sanığın üzerine atılı suçun sübuta erdiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil idare temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 22.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/33298, Karar No: 2017/12470, Tarih: 29.05.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/33298 E.  ,  2017/12470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait hastanede genel müdür olarak 07.01.2014 ila 02.06.2015 tarihlerinde çalıştığını, iş akdinin performans düşüklüğü sebebiyle feshedildiğini, ancak sözlü ya da yazılı uyarı yapılmadığı gibi savunmasının dahi alınmadığını, performans düşüklüğünün söz konusu olmadığını belirterek feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmesini, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücret alacaklarının tespit edilmesini talep etmiştir.

Davalıların Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle, davacının ... daki hastanede idari anlamda en yetkili kişi ve işveren vekili olarak çalıştığını, kendisine emir ve talimat verecek daha üst konumda bir çalışan olmadığını, işe alma ve işten çıkarma yetkisinin bulunduğunu, iş güvencesi kapsamında bulunmadığını, davacının performansı düşük olduğu için işten çıkarıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme davanın kabulüne karar vermiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı iş akdinin performans düşüklüğü sebebiyle feshedildiğini, ancak sözlü ya da yazılı uyarı yapılmadığı gibi savunmasının dahi alınmadığını, performans düşüklüğünün söz konusu olmadığını beyanla işe iadesini talep etmiş davalı ise davacının işveren vekili olduğunu, işe iade davası açamayacağını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma veya işten çıkarma yetkisi bulunan işveren konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ve yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki işyerinde genel veya genel müdür yardımcısı ünvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir. Bu hususta görev tanımı ve konunuma bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin 2. grubu, işletmenin değilde işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre işletmenin bütününü sevk ve idare edenler başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken, işletmenin değilde işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18. madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisine haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak birlikte aranır.

Somut olayda mahkemece davacının işe iadesine karar verilmiş ise de işveren vekili olup olmadığı konusunda yeterli araştırma yapılmamış, davacının işveren vekili olup olmadığı iddiası duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklığı kavuşturulmamıştır. Davacının işveren vekili olup olmadığının tespiti bakımından davacının görev tanımının, işyeri organizasyon şemasının davalı işverenden getirtilmesi, dosyaya sunulan bir kısım hekim sözleşmelerinin altında davacının imzasının da olduğu dikkate alınarak hekim dışında davacının genel müdür olarak çalıştığı, hastanede hastane çalışanlarının işe alınıp işten çıkarılması konusunda davacının yetkisinin bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bu hususların gözetilmemesi hatalı olmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.05.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12593, Karar No: 2014/5879, Tarih: 10.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/12593 E.  ,  2014/5879 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yönetimindeki otomobil ile gündüz, meskun mahalde olay yeri ışık kontrollü kavşağa geldiğinde, kendisine hitap eden yeşil ışıkta seyrine devam ettiği sırada, seyir yönüne göre yolun solundan karşısına geçmek için kırmızı ışıkta beklemekte olan araçların arasından aniden önüne fırlayan 2000 doğumlu yaya ...'a çarpması sonucu yaralanmayla sonuçlanan olayda,

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7462, Karar No: 2019/12306, Tarih: 11.09.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/7462 E.  ,  2019/12306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizin 02.05.2019 günlü 2018/14291 E, 2019/7278 Karar sayılı ilamı ile eksiklik nedeni ile dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdiine karar verildiği ancak, dosyanın eksiklik hususları tamamlanmadan yeniden dairemize geldiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında müştekiye karşı eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan kamu davası açıldığı, Niğde 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.09.2014 tarih, 2014/62 Esas ve 2014/358 Karar sayılı ilamı ile hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın denetim süresi içerisinde yeniden kasıtlı suç işlemesi nedeniyle Mahkemenin 01/10/2015 tarih, 2015/292 E. 2015/339 K sayılı kararı ile hükmün açıklandığı, ancak önceki dosyada bulunan ve hükme esas alınan soruşturma evraklarının ve kovuşturma aşamasındaki bir takım evrakların dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmış olup, eksik olan evrakların aslının veya onaylı suretlerinin denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine konulmasının ardından incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere yeniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 11.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.