muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6956, Karar No: 2019/17006, Tarih: 23.10.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/6956 E.  ,  2019/17006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30561, Karar No: 2019/3302, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2015/30561 E.  ,  2019/3302 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2974, Karar No: 2017/8235, Tarih: 13.12.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/2974 E.  ,  2017/8235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Hizmetleri İnşaat Tur. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine 17/09/2013 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 08/07/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davacı ... tarafından davalı özel eğitim kurumuna yapılan ödemelerin iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı idare, davalı özel eğitim merkezinde yapılan inceleme ve denetimler sonucunda kurumdan eğitim alan bazı öğrencilere verilen seansların "Mebbis-Özürlü Modülü"ne "Eğitim Bilgileri" girişinin, kayıtlı olduğu örgün eğitim kurumunun ders saati ile çakışması nedeniyle yapılamadığından, eğitim merkezine gitmedikleri tarihlerde Mebbis-Özürlü Modülü'ne eğitim bilgileri girişi yapılarak ders verilmiş gibi kayıtlar yapıldığı, ayrıca örgün eğitime devam eden öğrencilerin okullarına devam ettiğine dair belge alması gerekirken almadığı, davalıya bildirim yapılmasına rağmen geri ödeme yapılmadığından, yapılan ödemelerin iadesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacının iddialarının gerçeğe aykırı olduğunu, rapora süresinde itiraz ettiklerini, ilgili yönetmelikte yapılan değişiklikle belge sunma zorunluluğunun kaldırılmış olduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, zorunlu örgün eğitim kurumlarına kayıtlı olan zihinsel engelli ... ve ... isimli öğrencilerin, davalı kurumdan almış oldukları destek eğitime ilişkin karşılıklarının, davalı kuruma ödenmesi işleminin mevzuata uygun olduğu, kamu zararının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; mahkemenin 28/05/2015 tarihli bilirkişi raporunu hükmüne dayanak aldığı anlaşılmıştır. Söz konusu bilirkişi raporunun incelenmesinde dosyanın esasına dair teknik bir inceleme yapılmak yerine, tarafların iddia ve savunmaları özetlenerek ilgili mevzuat maddeleri de eklendikten sonra, öğrenciler ... ile ...'ın davalı kurumdan almış olduğu destek eğitimine ilişkin İlköğretim Kurumları Yönetmeliğinin 31/a maddesine de değinilerek karşılıklarının ödenmesinde bir aykırılık olmadığı kanaatini bildirilmiş ise de; dosya arasında mevcut ile

...'ın raporlarının kapsam olarak farklı olduğu (... için örgün eğitime devam edemeyeceğinin bildirilmesi gibi bireysel farklılıklar), bilirkişi raporunun bu farklılıkları karşılayacak nitelikte olmadığı, raporda bu hususların irdelenmediği görülmüştür. Bilirkişi raporu bu hali ile denetime açık ve anlaşılır, uyuşmazlığı çözecek nitelikte değildir. Davaya konu olay nedeniyle davacı idare müfettişlerince yapılan denetimler sonucu hazırlanan 28/05/2015 tarihli soruşturma raporu ve ekleri dosyada mevcuttur. Özel eğitime ihtiyacı olan bireylerin alacağı destek eğitiminin türü ve süresi konusunda RAM raporunun belirleyici olduğu da gözetilerek, her bir öğrenciye ait RAM raporları da dosyaya kazandırıldıktan sonra, dosyanın konusunda uzman bilirkişi heyetine tevdii ile talebe konu ödemelerin yapıldığı öğrencilerin her biri için gün ve saat karşılaştırması da yapılarak, ayrıntılı, açık, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli rapor alınıp dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 13/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/169, Karar No: 2019/2322, Tarih: 15.04.2019

**4. Hukuk Dairesi         2019/169 E.  ,  2019/2322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 03/04/2015 gününde verilen dilekçe ile hakaret nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne dair verilen 14/04/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile katılma yolu ile davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının 44,40 TL'sinin davacıya, 136,62 TL'sinin de davalılara yükletilmesine, peşin alınan harçların bundan mahsubuna 15/04/2019 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Muhalefet şerhinde davacı ... tarafından açılan davada, davalıların söyledikleri sözlerden dolayı tazminat ödemeye mahkûm edilmiş olmalarının, davalıların ifade özgürlüğü ile davacının kişilik (şeref ve itibar) haklarının korunması arasında makul bir dengenin gözetilip gözetilmediği hususlarına değinerek Sayın Çoğunluk görüşüne neden katılmadığımı açıklamaya çalışacağım.

A-İfade Özgürlüğü Yönünden Değerlendirme

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine ( AIHM ) ve Anayasa Mahkemesine ( AYM ) göre ifade özgürlüğü, demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan olup, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil incitici, şok edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. İfade özgürlüğü, yokluğu hâlinde demokratik bir toplumdan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir (AİHM: ......, B.No: 5493/72, 7/12/1976, par.49; Von Hannover/Almanya (No:2 ), B.No: 40660/08 ve 60641/08, 7/2/2012, par.101 ); (AYM: ......, B.No: 2014/4548, 5/12/2017, par.18;...... (3), B.No: 2015/1220, 18/7/2018, par.28).

Öte yandan; Anayasa'nın 17. maddesi gereğince, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara üçüncü kişilerin saldırılarını önlemek de yargı mercilerinin görevleri arasındadır. Mahkemeler, Anayasa'nın 17. maddesi gereğince kişilik haklarını korurken aynı zamanda Anayasa'nın 26. maddesi gereğince ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili bir biçimde korunmasını sağlama yükümlülüğü sebebiyle yarışan haklar arasında adil bir denge kurmak zorundadır. Bu denge kurulurken Anayasa’nın 13. maddesi kapsamında hakkın özüne dokunulmamalı, demokratik toplum düzeninin gerekleri ve sınırlama amacı ile aracı arasındaki ölçü gözetilmelidir (AYM; ......, B. No: 2012/1184, 16/7/2014, par.43). Bu anlamda, mahkemenin dayandığı gerekçelerin, ifade özgürlüğünü kısıtlama bakımından “demokratik toplum düzeninin gerekleri” ve “ölçülülük” ilkelerine uygun olduğunu inandırıcı bir şekilde ortaya koyup koyamadığı bakımından denetlenmesi gerekir. Mahkeme, düşüncelerin açıklanması ve yayılmasına yönelik olarak tazminata karar verirken düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğünün kullanılmasından kaynaklanan yarardan çok daha ağır basan, korunması gereken bir yararın varlığını somut olgulara dayanarak göstermelidir (AYM;......, B. No: 2012/1272, 4/12/2013, par.114).

Somut olayda, davacının, davalıların annesi olduğu, taraflar arasında ortak murislerinden kalan taşınmazların paylaşımından kaynaklanan anlaşmazlık nedeniyle meydana gelen tartışmada davalıların davacıya hitaben “Senden anne olmaz ...... belanı versin, seni süründüreceğiz.”şeklinde (ceza yargılamasındaki mahkûmiyete esas sübûta göre) sözler söylemek suretiyle hakaret ve tehdit ettiklerinden bahisle kesin nitelikte adli para cezası ile cezalandırıldıkları, eldeki davanın ise buna istinaden açıldığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu ifadelerin kişilik haklarına saldırı teşkil etmeyecek beddua niteliğinde ve mirasın paylaşılmasına ilişkin anlaşmazlığın verdiği kızgınlıkla söylenmiş yakışıksız, icapsız ve tarafların akrabalık durumları göz önüne alındığında rahatsız edici sözler olduğu açıktır.

Ancak, somut olayın özellikleri ile birlikte tarafların akrabalık durumları, sözlerin söylendiği ortam göz önüne alındığında korkutma ve aşağılama kastından çok miras paylaşımına ve aralarındaki anlaşmazlığın sürdürülmesine yönelik sözler olduğu anlaşıldığından ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmelidir.

B-TBK’nın 74. Maddesi Yönünden Değerlendirme

Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 74. maddesi uyarınca hukuk hâkimi; zarar verenin kusurunun olup olmadığı ve ayırt etme gücünün bulunup bulunmadığı hususlarında karar verirken, ceza hukukunun sorumlulukla ilgili hükümleriyle ve ayrıca ceza hâkimi tarafından verilen beraat kararıyla bağlı değildir. Aynı hükümde ayrıca, kusurun değerlendirilmesine ve zararın belirlenmesine ilişkin ceza mahkemesi kararlarının da hukuk hâkimini bağlamayacağını öngörülmektedir.

Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 74. maddesi uyarınca hukuk hâkimi; zarar verenin kusurunun olup olmadığı ve ayırt etme gücünün bulunup bulunmadığı hususlarında karar verirken, ceza hukukunun sorumlulukla ilgili hükümleriyle ve ayrıca ceza hâkimi tarafından verilen beraat kararıyla bağlı değildir. Aynı hükümde ayrıca, kusurun değerlendirilmesine ve zararın belirlenmesine ilişkin ceza mahkemesi kararlarının da hukuk hâkimini bağlamayacağını öngörülmektedir.

İlk derece mahkemesi; davalıların, tehdit ve hakaret suçlarından ...... 2. Sulh Ceza Mahkemesince yargılanıp kesin nitelikte adli para cezasına mahkûm edildiklerinden bahisle söz konusu eylemler nedeniyle davalılar aleyhine manevi tazminata hükmetmiştir.

İfade özgürlüğünün niteliği gereği, ceza yargılamasında eylemin suç olduğu kabul edilse dahi görmekte olduğu somut davada hukuk hâkimi, bağımsız olarak davaya konu edilen sözleri değerlendirerek bir sonuca varmalıdır. Aksi takdirde ceza yargılamasında varılan sonucun benimsenmesi hâlinde ifade özgürlüğü ile şeref ve itibarın korunması hakkı arasındaki adil dengeyi sağlama konusunda hukuk hâkiminin hiçbir inisiyatifi kalmayacaktır.

Nitekim doktrinde, TBK’nın 74. maddesinin haksız fiil unsurlarından yalnızca kusurdan söz etmesinin diğer unsurlar bakımından hukuk hâkiminin ceza hâkiminin kararlarıyla bağlı olduğu sonucuna varılamayacağı, maddede sadece kusur unsurundan söz edilmesinin örnek niteliğinde olduğu, hukuk hâkiminin ceza mahkemesinin mahkûmiyet ve beraat kararları ile bağlı olmaksızın haksız fiilin tüm unsurlarını yeniden inceleyebileceği, ancak hukuk hâkiminin ceza mahkemesinin kararından ayrılmak istediğinde bunun gerekçelerini göstermek zorunda olduğu benimsenen görüşler de mevcuttur (......, Borçlar Hukuku, 9. Baskı, İstanbul, 2006, s.792).

Ayrıca şu hususu belirtmek gerekir ki kanun koyucu, esasen ceza ve hukuk yargılaması sonucu verilen kararların bağlayıcılığı üzerine çok keskin bir çizgi çizmemiştir. Hukuk hâkiminin ceza yargılamasında verilen kesin nitelikteki sonuçla bağlı olmasının esas amacı hukuki güvenlik ilkesinin bir gereğidir. Aynı eyleme aynı hukuk düzeni içerisinde iki farklı sonuç bağlanması hukuk güvenliğini zedeler. Ancak hukuk ve ceza yargılamalarının ulaşmak istedikleri sonuç aynı olmadığı gibi iki yargı kolunun vardığı sonuçları, verdikleri kararların konuları ve tarafları aynı olmadığı için aynı etkiyi doğurması düşünülemez. Gerçekten ceza yargılamasının amacı suçun işlenip işlenmediğini, işlenmiş ise verilecek cezanın belirlenmesini ceza hukukunun kendi prensipleri içerisinde yürütülmesini gerekli kılar. Hâlbuki tazminat hukuku özelinde hukuk yargılaması farklı değerlendirmelerle sonuca ulaşır. Hukuk yargılamasında hukuka aykırı eylem belirlenir. Bu eylemin zarara neden olup olmadığı, olmuş ise davalının kusurunun bulunup bulunmadığı ya da kusura bakılmaksızın sorumlu olup olmadığı, zarar ile kusur arasında uygun illiyet bağının bulunup bulunmadığı değerlendirilerek sonuca ulaşılır. Dolayısıyla hukuk ve ceza yargılamalarının aynı ilkelere tabi tutarak aynı sonuca ulaşmaları beklenmemelidir.

TBK’nın 74. maddesi esasında hukuk hâkiminin bağımsızlığı prensibini ortaya koymaktadır. Buna göre hukuk hâkimi kararını verirken bağımsızdır ve ceza yargılaması sonucundan serbest hareket etmelidir. Bu prensip hâkimin takdir yetkisinin sonucu olup sınırsız da değildir. Gerçekten maddi hakikate ulaşmayı prensip edinen ceza yargılamasında, olayın sübutuna ilişkin varılan kanaat ile suçun işlendiği yönündeki kesinleşmiş kanı, hukuk hâkimini kesin delil veya kesin hüküm nedeniyle bağlayacaktır. Bunun aksini kabul etmek hukuka güveni zedeler.

Diğer yandan belirtmeliyim ki; somut olayda söylenen sözlerin ifade özgürlüğü kapsamında kalmasına rağmen TBK’nın 74. maddesinin zorunlu sonucu olarak, ceza mahkemesince verilen mahkûmiyet kararının, hukuk hâkimini bağlayacağı prensibi ile verilen tazminata ilişkin kararlar aleyhine bireysel başvuru yoluyla AYM veya AİHM'e taşınması hâlinde, ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varılabilecek ve bu durum yeniden yargılama sebebi sayılabilecektir. Çünkü Anayasa’nın 90. maddesinin son fıkrası uyarınca temel hak ve özgürlükler söz konusu olduğunda tarafı olduğumuz Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS), TBK’nın ilgili hükmünden üstün nitelikte bir norm olarak karşımıza çıkmaktadır. Anılan Anayasa hükmü uyarınca AYM ve AİHM’nin temel hak ve özgürlüklere ilişkin yorum ve uygulamaları tüm yargı mercilerini bağlayıcı niteliktedir. Bu durumda hukuk hâkimi tarafından TBK'nın 74. maddesi gereğince kesinleşmiş ceza mahkûmiyeti nedeniyle zorunlu olarak karar verildiği artık savunulamaz. Şu hâlde hukuk hâkimi, esasen ifade özgürlüğü kapsamında kaldığını tespit ettiği bir olayda, ceza mahkemesince verilen mahkûmiyet kararının bağlayıcılığını esas alarak tazminata hükmettiğinde, ifade özgürlüğünü değerlendirme dışı bırakmak suretiyle hukuka aykırı davranmış olacaktır.

Sonuç itibarıyla, ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilebilecek sözler nedeniyle davacı lehine manevi tazminata hükmedilmemesi gerekirken, ceza mahkemesinin kesin nitelikteki mahkûmiyet kararının hukuk hâkimini bağlayacağı ve eylemlerin suç teşkil ettiği gerekçesiyle davalılar aleyhine manevi tazminata hükmedilmesi ifade özgürlüğünü kısıtlayıcı niteliktedir. Davacının kişilik haklarının haksız saldırıya uğradığı yönündeki Sayın Çoğunluğun görüşüne katılamıyorum. Saygılarımla.15/04/2019
Yargıtay — Esas No: 2010/12617, Karar No: 2011/14382, Tarih: 29.09.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/12617 E.  ,  2011/14382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gülşehir Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :26.3.2010
Yargıtay — Esas No: 2011/504, Karar No: 2012/17493, Tarih: 15.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/504 E.  ,  2012/17493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Sosyal Güvenlik Kurumu' ndan davacının gayrimenkullerine koyulan hacze dayanak icra takip dosyalarının celbedilmesi ile takip borçlusu olduğu anlaşılan ... San. Ve Tic. AŞ isimli şirketin sicil dosyasının istenilmesi, .......... Müdürlüğü'nden takip dosyasındaki şirketin, kuruluşundan itibaren ortaklarını, şirket yetkililerini, yönetim kurulu üyelerini, müdür ve yöneticilerini ve imza yetkililerini gösterir ticaret sicili kayıtlarının istenerek eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15/10/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4998, Karar No: 2014/5693, Tarih: 01.12.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/4998 E.  ,  2014/5693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 81/1, 29, 62/1, 53, 63 maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası,

5237 sayılı TCK'nun 81/1, 35, 29, 62/1, 53, 63 maddeleri uyarınca 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanığın, mağdur ...'a av tüfeği ile ateş ederek sol uyluk bölgesinden isabetle sol bacakta siyatik sinir yaralanmasına ve sürekli işlev zayıflamasına neden olacak şekilde öldürmeye teşebbüs ettiği olayda, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören TCK’nın 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza verilmesi yerine, alt sınırdan 9 yıl hapis cezasına hükmolunarak eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in kasten öldürme ve kasten öldürmeye teşebbüs suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı haksız tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri sebebi dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suçun sübutuna, vasfına, yasal savunmaya yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 01/12/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8915, Karar No: 2019/1819, Tarih: 31.01.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/8915 E.  ,  2019/1819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık müdafii tarafından dosyaya sunulmuş temyiz dilekçesi bulunmadığından ve yine sanığın sonradan uzlaştırma kapsamına giren 5237 sayılı TCK'nin 106/1-1 cümlesi maddesinde tanımlanan tehdit suçunu, uzlaştırma kapsamında olmayan TCK'nin 86/1, 87/3 maddelerinde düzenlenen nitelikli kasten yaralama suçu ile birlikte işlediğinin anlaşılması karşısında, 5271 sayılı CMK'nin 253/3. maddesi gereğince uzlaşma olanağı olmadığından tebliğnamenin bu yöndeki görüşlerine iştirak edilmemiştir.

1) Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı ONANMASINA,

2) Sanık ... ve Serhan hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Aydın Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 25.12.2014 tarihli rapor içeriğine göre, müzekkere ekinde bulunan iki adet CD görtüntüsünün çok kötü olduğu, ayak bileği kemiklerinde kırık olup olmadığının saptanmasının mümkün olmadığı, şahsın olay tarihindeki CD içindeki grafileri de incelenerek ayak bileği kemiklerinde kırık olup olmadığının bildirilmesinin istendiği, Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Ana bilim dalına ait 12.01.2015 tarihli raporuna göre, sol kalkaneusta fraktür olduğu ve yaralanmanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğunun bildirildiği, olay tarihli Aydın Kuyucak Devlet Hastanesi raporunda, sağ ayak ve bileğinde ağrı ve hareket kısıtlılığı olduğunun belirtildiği, raporlar arasında çelişki olduğu anlaşılmakla, olay tarihi olan 30.08.2013 tarihinde çekilen film, grafilerin ve tüm tıbbi evrakın temini ile birlikte özellikle katılanda sol ayak bölgesinde mevcut olan kırığın sanıkların eylemleri nedeniyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin ve işlev zayıflaması niteliğinde olup olmadığının tespiti ile 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerindeki tüm unsurları da içerecek şekilde Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2.İhtisas Kurulundan rapor aldırılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 31.01.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.