muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/478, Karar No: 2010/527, Tarih: 20.10.2010

3-Dava konusu taşınmazların niteliğinin orman olduğu hususunda ihtilaf bulunmamaktadır. Ancak, dava konusu taşınmazlar 6831 sayılı Orman Kanununun 4/C.maddesine göre hususi ormandır.  6831 sayılı Kanunun 55.maddesi, hususi ormanların idare ve muhafazalarının Devletin kontrol ve murakabesi altında Orman Kanunu hükümlerine göre sahiplenince yapılacağını amirdir. Yine TC Anayasasının 169/1.maddesi Ormanların korunması ve geliştirilmesini düzenlerken özel ormanla devlet ormanı ayrımını yapmamış, genel olarak bütün ormanların gözetiminin devlete ait olacağını belirlemiş, 169/2.maddesi ise sadece Devlet ormanlarının mülkiyetinin devredilemeyeceğini düzenlemiştir. Devlet ormanları gibi özel ormanlarda Anayasa ve kanunla Devletin koruması ve kontrolü altındadır.  Hal böyle iken dava konusu taşınmazların, Kadıköy Asliye Hukuk Mahkemesinin 6.10.1944 tarih, 1943/251 Esas, 1994/800 Karar sayılı ilamı ve bu karara uygun olarak Orman İdaresince yapılan çalışma ve uygulamalarla kesinleşen özel orman niteliğinin değiştirilerek Devlet ormanı haline dönüştürülmesi de doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle sayın çoğunluğun bozma yönünde oluşan görüşlerine katılmıyorum.

KARŞI OY YAZISI

Yüce Genel Kurulun 20.10.2010 tarihli gündeminin 4.sırasında yer atan 2010/20-478 sayılı tapu iptali ve tescil davasında, Pendik 1 .Asliye Hukuk Hakimliğinin direnme kararının bozulmasına ilişkin üç aşamalı kararın ilk iki aşamasında sayın çoğunluğun görüşüne şu nedenlerle katılamıyorum:

Oncelikle, çekişmeli taşınmazlarında içerisinde bulunduğu alanın 3116 Sayılı Yasaya göre, 1942 yılında orman tahdit sınırları içerisine alınmasından sonra kayıt maliki tarafindan Kadıköy Asliye Hukuk Mahkamesinde açılan dava sonucu, davacı dayanağı 20 adet tapu kaydının kapsamı krokiye bağlanmış; eldeki davada niza konusu olan taşınmazlar da dahil olmak üzere anılan kapsamın “devlet ormanından çıkarılmasına, orman yönteminin elatmasının önlenmesine, karar verilmiş, 6.10.1944 tarih 251.800 sayılı karar 1.Hukuk Dairesince 5.2.1945 tarih 400-629 sayılı kararla onanarak kesinleşmiştir. Bu davada, Hazine taraf değilse de, çekişmeli yerlerin tapu kapsamında kaldığı ve devlet ormanı olmadığı” yönünden güçlü delil halini almıştır. Bu yönüyle, hükmün bağlayıcı olmasının tartışılamayacağı” hukuki istikrar ve hukukun saygınlığı ilkesinin bir sonucudur. Pendik Asliye Hukuk Mahkemesinin 1994/67-68-69 Esas sayılı davalarında verilen kararlarda, bu hususun teyidi anlamında olup, Yüksek Daire tarafindan onanmıştır. Sonradan 1744-2896-3302 Sayılı Yasalar uyarınca yapılan işlemler orman tahdidine alma olmayıp, önceden mahkeme kararıyla devlet orman dışına çıkarılan yerlerin yeniden çıkarılması olup sonucuna etkili değildir. Maki tefrik işlemi iptal edilmiş, idarece 4785 Sayılı Yasa nedeniyle tapu makiline bedel ödemesi de söz konusu olmamıştır.

Bu durumda, sorunun çözümlenmesi bakımından 59 nolu orman kadastro komisyonunun uygulaması yetersiz görülüyorsa, anılan ilamın kapsamlı ve bilim ve tekniğe uygun biçimde uygulanması, nizalı taşınmazların bu kapsamda kalıp kalınadığının belirlenmesi gerektiğini düşünüyorum.

İkinci aşamada oylamaya sunulan davanın niteliği konusunda gerek dava dilekçesinde açık beyanlardan ve gerekse yargılama sırasındaki 15.12.2004 ve 25.1.2005 tarihli dilekçelerde davanın açıkça “miktar fazlasına yönelik olduğu, orman niteliğinin tartışılmasına gerek bulunmadığı” bildirilmiştir. Tescilin yolsuzluğuna ilişkin ifadeler de, bu kapsamda düşünülmelidir.

Tüm bu nedenlerle, Yüce Kurulun bu konularda verdiği “ilamın bağlayıcı olmadığı” ve “davanın taşınmazların tamamına yönelik bulunduğu” yönündeki kararında sayın çoğunluğun görüşlerine katılamıyorum.

KARŞI OY

Davacı Hazine vekili, 13.11.2000 günlü dava dilekçesi, cevaba cevap dilekçesi, bilirkişi raporuna karşı beyanlarını içeren 28.12.2004 günlü dilekçesiyle davanın, tapu kayıt miktar fazlasının iptali isteğine dayanan tapu iptal ve tesçil davası olduğunu; dava konusu taşınmazların orman olup olmadığı tartışmasına girmediklerini; bu davaların Orman Genel Müdürlüğü ve vatandaş arasında görülüp, sonuçlandırıldığını, tapu kaydı miktar fazlalıklarının Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki özel mülkiyete konu olmayacak kamu malı niteliğindeki yerlerden olduğunu ileri sürerek; 235, 236, 237 (389 ve 391) parsel sayılı taşınmazların, kayıt miktar fazlalıklarının iptali ile Hazine adına tapuya tesçilini istemiştir.

Davanın reddine ilişkin olarak kurulan hüküm, davacı Hazine vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece davalı yararına oluşturulan sicil kaydının yok hükmünde olan bir işlemle yolsuz olarak oluşturulduğu gerekçesiyle, davaya konu özel orman parsellerinin tapu kayıtlarının iptaline, bitişiğindeki kadastrosu kesinleşen ve Hazine adına tesçil edilmiş olan orman parselleri ile birleştirilerek Hazine adına tesçiline karar verilmesi gerektiğinden söz edilerek bozulmuş; yerel mahkemece, direnme kararı verilmiştir.

Yerel Mahkeme ile Özel Daire arasındaki uyuşmazlık, talebin aşılıp aşılmadığı, Kadıköy Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1943/251 Esas, 1994/800 sayılı ve daha sonra görülen Pendik 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1994/67, 68, 69 Esas sayılı dava dosyasının, bu dava yönünden kesin hüküm veya güçlü delil oluşturup oluşturmayacağı; davacı Hazinenin davasının kabulünün gerekip gerekmediği noktalarında toplanmaktadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelere, bilirkişi raporlarına göre, aşağıdaki hususlar tespit edilmiştir;

Dosyadaki bilgi ve belgelere, bilirkişi raporlarına göre, aşağıdaki hususlar tespit edilmiştir;

3116 sayılı Yasa'ya göre 1942 yılında yapılan ilk orman tahdidi sırasında, davaya konu yerlere ait tapu kayıtlarının kapsadığı alanlar, Devlet Ormanı sınırları içerisinde bırakılmıştır. Kayıt maliki bu tahdide süresinde itiraz ederek, dava konusu taşınmazların da içinde bulunuduğu alanı Kadıköy Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1943/251 Esas, 1944/800 Karar sayılı hükmü ile orman sınırları dışına çıkarttırmıştır. Anılan karar, Yargıtay 1.Hukuk Dairesi'nin 5.2.1945 gün, 1945/400-629 sayılı kararıyla onanarak kesinleşmiştir. 13.07.1945 tarihinde mevcut olan bütün ormanların devletleştirilmesine dair olan 4785 sayılı Kanun yürürlüğe girmiş; taşınmazlar üzerinde 3116 sayılı Kanun'un “orman” saydığı bitki örtüsü bulunması nedeniyle davaya konu yerler idarece Devletleştirilmiş sayılmıştır.

31.03.1950 tarihinde, 4785 sayılı Kanun'la Devletleşen yerlerden belirli koşullara sahip olanların sahiplerine iadesi öngörüldüğünden kayıt malikleri, 28.07.1950 tarihinde Orman İdaresine başvurmuşlar; mülkleri içinde 4785 sayılı Kanun kapsamında kalan yerleri var ise 5658 sayılı Kanun'a göre iadesini, iade mümkün değilse bedelini talep etmişlerdir. İdare inceleme yaparak, yürürlükteki hükümlere göre taşınmazlar, Devlet ormanı sayılan yerlerden olmadıkları için Devletleştirme bedeli ödenmesine gerek olmadığı sonucuna varmış; bu yerleri Orman Genel Müdürlüğü'nün 14.01.1952 tarih, 5010-45/44 sayılı emri ile sahiplerine iade etmiştir.

Diğer taraftan taşınmazlar maki işlemine tabi tutulmuşlar, 1963 yılında maki tefrik işlemleri iptal edilerek Orman  İdaresi tarafından ağaçlandırılmıştır.

Orman Genel Müdürlüğünün, İstanbul Orman Başmüdürlüğü'ne yazdığı 12.01.1966 tarih ve 389 sayılı yazısında, İdarenin iade yükümlülüğünün kapsamını yürürlükte bulunan kanun hükümlerine göre tayin etmesinden sonra, bu sahaların daha sonra yürürlüğe giren 6831 sayılı Kanun'a tabi olduğunun anlaşılmış olmasının, iadeden doğan kazanılmış hakkın bertarafını gerektirmeyeceğinden söz edilerek, 2613,5 hektarlık çiftliğin sahiplerine 6831 sayılı Orman Kanunu’nun 1/J maddesi çevresinde özel orman statüsünde iadesinin düşünülmesi gerekeceği belirtilmiştir.

6831 sayılı Kanun'un 1744, 2896, 3302-3373 sayılı Kanun'larla değişik 7. madde uygulamaları yapan orman kadastro komisyonları da 3116 sayılı Kanun'la yapılıp kesinleşen Devlet Orman Tahdidini aynen aplike etmişlerdir.

B...  Köyü ormanlarında 1744 sayılı Kanun'un gerektirdiği çalışmalar 1 no’lu Orman Kadastro Komisyonu tarafından 19-27 temmuz 1977 tarihleri arasında yapılmış; ilk malikler mahkeme kararını bu komisyona uygulatmak istemişlerse de bu talep komisyon tarafından geri çevrilmiştir. Ballıca Köyü'nde 1744 sayılı Kanun uygulamasını yapan komisyon, önce ilk orman tahdidindeki iç ve dış sınırları araziye aplike etmiş, sonra da 2. madde çalışmalarına geçmiştir.

1744 sayılı Kanun çalışmaları 19.11.1981 tarihinde kesinleşmiştir.

1744 sayılı Kanun çalışmaları 19.11.1981 tarihinde kesinleşmiştir.

B.. Köyü ormanlarında 2896 sayılı Kanun uygulamaları 1984 yılında yapılarak 15.08.1985 tarihinde kesinleşmiştir. Dava konusu yerlerin durumunda bu uygulamalar sırasında da bir değişiklik olmamıştır.

Kadıköy Asliye Hukuk Mahkemesinin 1943/251 Esas, 1944/800 sayılı Kararının uygulaması, 3302 sayılı Orman Kanunu'nu uygulamak amacıyla Ballıca Ormanlarında çalışan 59 no’lu Orman Kadastro Komisyonu tarafından yapılmıştır. Orman Genel Müdürlüğü Mülkiyet ve Kadastro Dairesi Başkanlığının 15 Mart 1989 tarih, 834 sayılı yazısına göre 59 no’lu komisyon çalışma alanı içindeki belde ve köylerde 3302 ve 3373 sayılı Kanunlarla değişik 6831 sayılı Orman Kanunu'na ya da 3402 sayılı Kadastro Kanunu hükümlerine göre, orman kadastrosu ve 2/B maddesi uygulaması ile, daha önce tahdit ve kadastrosu yapılmış yerlerde 2/B uygulaması yapmak üzere görevlendirilmiştir. Dosyadaki belgelere göre, 59 no’lu komisyon, Ballıca ormanlarındaki 2/B çalışmalarını 7-13 Haziran 1989 tarihleri arasında tamamlamış, mahkeme kararını ise, İstanbul Orman Bölge Müdürlüğü'nün 23.06.1989 tarih ve Kd-5-59/9396 sayılı yazısı gereğince, orman tahdit tutanak ve haritalarını askıya çıkarmadan 31.07.1989 tarihinde uygulamıştır. Komisyon, hem 15 Mart 1989 tarih ve OGM-3/834 sayılı iş emrinde kendisine verilen görevleri ve hem de mahkeme kararını mahalline uyguladığı bu çalışmaları tamamlayarak, Orman Bakanlığına göndermiştir. Komisyonun yaptığı Özel Orman tespitine olur veren Orman Genel Müdürlüğü, bu ormanlara ait dosyanın B... Köyü'nün orman kadastro dosyası ile birleştirilmesine karar vermiştir. Birleştirilen çalışmalar 14.11.1990 tarihinde ilan edilerek 15.05.1991 tarihinde kesinleşmiştir.

59 no’lu orman Kadastro Komisyonu eski tapuların araziye aplikasyonu işlemlerini, 1943/251 Esas, 1944/800 sayılı kesinleşmiş mahkeme kararına ekli krokiyi araziye uygulamak suretiyle gerçekleştirmiş; tapuların uygulanması sırasında yüzölçümlerini göz önüne almamış, doğal ve sabit sınırları göz önüne almak suretiyle uygulama yapmıştır.

Bilirkişi raporlarına göre dava konusu taşınmazların kadastro paftasındaki durumu;

59 no’lu orman Kadastro Komisyonu eski tapuların araziye aplikasyonu işlemlerini, 1943/251 Esas, 1944/800 sayılı kesinleşmiş mahkeme kararına ekli krokiyi araziye uygulamak suretiyle gerçekleştirmiş; tapuların uygulanması sırasında yüzölçümlerini göz önüne almamış, doğal ve sabit sınırları göz önüne almak suretiyle uygulama yapmıştır.

Bilirkişi raporlarına göre dava konusu taşınmazların kadastro paftasındaki durumu;

Ballıca Köyünde ilk kadastro çalışmaları 1962 yılında tamamlanmış; dava konusu parseller 1962 yılında hazırlanan kadastro paftalarında tespit dışı bırakılmışlardır. Dava konusu parsellerin evrakları hazırlanıp, özel ormana ait beyannameler düzenlenmiş, 7.11.1990 tarihinde Tapu Sicil Müdürlüğüne gönderilmiştir. Davalı taşınmazların 1-)Tarım Orman ve Köy İşleri Bakanlığı Orman Genel Müdürlüğü Kadastro ve Mülkiyet Dairesi Başkanlığının 06.09.1989 tarih ve 1411 sayılı yazısı; 2-)Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Tasarruf İşlemleri Daire Başkanlığının 08.10.1990 tarih ve 4111 sayılı yazısı; 3-)Tapu ve Kadastro bölge Müdürlüğünün 24.10.1990 gün ve 4599 sayılı yazısı; 4-)Pendik Tapu Sicil Müdürlüğü'nün 19.10.1989 tarih, 1434 ve 5.11.1990 tarih ve 054.T.34181/2405 sayılı yazılarına istinaden tescil beyannameleri hazırlanmış; 2.11.1990 tarih ve 7990 yevmiye ile Tapu Sicil Müdürlüğünce 10 adet özel ormanın tescili yapılmıştır. 237 parsel numaralı Sarıçamur Özel Ormanı D.S.İ. istimlak çalışmalarında 392, 393 ve 394 numaralı parsellere ayrılarak ifraz işlemine tabi tutulmuş, 393 no’lu parsel 14.12.2000 tarih ve 5701 yevmiye ile DSİ’nin mülkiyetine geçmiştir.

Orman Genel Müdürlüğü tarafından dava konusu taşınmazların son maliki kişi aleyhine açılan 1994/67, 68, 69 Esas sayılı tapu iptali ve tescil isteğini içeren davalar, sabit görülmeyerek reddedilmiş; bu kararlar, Yargıtay 20. Hukuk Dairesince onanmak suretiyle kesinleşmişlerdir.

Bütün bu anlatılanlar karşısında somut olaya bakıldığında;

1- Davacı Hazine tarafından, davalı tapu kayıt maliki kişi aleyhine, tapu miktar fazlasının iptal ve tesçili isteği ile dava açılmış; Özel Dairece, 1086 sayılı HMUK'nun 74.maddesine aykırılık oluşturacak şekilde, davalı adına oluşan tapu kayıtlarının iptali yolunda yerel mahkeme kararı bozulmuş, talep aşılmıştır.

Bütün bu anlatılanlar karşısında somut olaya bakıldığında;

1- Davacı Hazine tarafından, davalı tapu kayıt maliki kişi aleyhine, tapu miktar fazlasının iptal ve tesçili isteği ile dava açılmış; Özel Dairece, 1086 sayılı HMUK'nun 74.maddesine aykırılık oluşturacak şekilde, davalı adına oluşan tapu kayıtlarının iptali yolunda yerel mahkeme kararı bozulmuş, talep aşılmıştır.

2- Çekişmeli parsellerin bulunduğu yörede ilk orman tahdidi 3116 sayılı Yasa'ya göre 1942 yılında yapılmış; davalı parsellerin de içinde bulunduğu alan, Devlet Ormanı olarak sınırlandırılmış; davalı parsellerin tapu maliki tarafından orman tahdidinin iptali için dava açılmış; yapılan yargılama sonunda Kadıköy Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.10.1944 tarih ve 251/800 sayılı Kararıyla 1932 tarih, 13 ila 32 sıra nolu tapu kayıtlarının kapsamında kalan taşınmazlar orman sınırları dışına çıkartılmıştır. Verilen hüküm Yargıtay 1.Hukuk Dairesi tarafından onanmak suretiyle kesinleşmiştir. Daha sonra Orman Genel Müdürlüğü tarafından, pendik 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1994/67, 68, 69 Esas numaralarıyla son tapu kayıt malikine karşı açılan davalar reddedilmişler ve Yargıtay 20.Hukuk Dairesi'nce onanmak suretiyle kesinleşmişlerdir. Bu durumda Orman İdaresi aleyhine alınan hükmün, taşınmazların Devlet ormanı olan yerlerden bulunup bulunmadığı konusunda Hazineyi bağlayıcı kesin hüküm olarak kabul edilip edilmeyeceğinin çözümü gerekir. Her ne kadar önceki davada Orman İdaresinin, bu davada ise Hazinenin taraf olarak yer alması nedeniyle, taraf birliği bulunmadığı düşünülebilir ise de 07.01.1948 tarih, 16 Esas, 19/1 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile ormanlar hakkında açılacak tüm davaların Orman Genel Müdürlüğü tarafından takip edilmesi, Hazineye husumet tevcihine gerek bulunmadığı vurgulanmıştır. Sözü edilen İçtihadı Birleştirme Kararının açık anlamı, Orman İdaresinin ormanlar konusunda Devleti ve dolayısıyla Hazineyi temsil ettiği doğrultusundadır. O halde önceki davada ve bu davada taraf birliğinin varlığını kabul etmek gerekir.

Bu durumda tapu siciline özel orman olarak tescil edilen dava konusu taşınmazların, tapularının iptali için Hazine tarafından açılan davanın reddi yönündeki direnme kararı usul ve yasaya uygun olup, yerindedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle Genel Kurulun aksi yönde oluşan sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/17237, Karar No: 2013/15800, Tarih: 15.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/17237 E.  ,  2013/15800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki bakım tedbiri verilmesi istemine ilişkin davada Adana 2. Çocuk Mahkemesi ve Adana 7. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü; -K A R A R –

Dava, 15.07.2005 günü yayınlanıp yürürlüğe giren 5395 Sayılı Çocuk Koruma Yasasının 5/a maddesi gereğince Muhammet Bulut'un anne ve babasının boşanması ve her ikisi tarafından da ilgilenilmemesi ve nerede yaşadığının bilinilmemesi sonucu karşılaşacağı tehlikeler ve mesleki eğitime yönlendirilmesi hususunda tedbir kararı verilmesi istemine ilişkindir.

Adana 2. Çocuk Mahkemesince; Çocuk mahkemelerince sadece 5395 sayılı yasadaki tedbir hükümlerinin suça sürüklenen ve koruma ihtiyacı olan çocuklar hakkında uygulanabileceği, suça sürüklenen çocuk niteliğinde olmamaması nedeniyle davaya bakma görevinin Aile Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle, görevsizlik kararı verilmiştir.

Adana 7.Aile Mahkemesi ise, Çocuk Koruma Kanunu 5/ c maddesi uyarınca Çocuk Mahkemesi'nin görevli olduğu gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 5/1-c. maddesi uyarınca mağdur çocuk hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirlerden birine, aynı kanunun 8/3,11,48/3.maddeleri gereğince karar verilmesi istemine ilişkindir.

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun çocukların korunmasına, hakların ve esenliklerin güvence altına alınmasına ilişkin usul ve esasların düzenlenmesini amaç eden 1.maddesi ile koruma ihtiyacı olan çocuklar ile suça sürüklenen çocuklar ayrı ayrı tutulmuş ve aynı kanunun 3/a-1 maddesi ile “korunma ihtiyacı olan çocuk” ve 3/a-2 maddesi ile “suça sürüklenen çocuk” kavramları ayrı ayrı tanımları yapılmıştır.

Aynı Kanun’un 3 maddesinin 1.fıkrasının (c) bendi ile 7/1 maddesi uyarınca koruyucu ve destekleyici tedbirlerin "çocuk hakimi" tarafından alınacağı, görevli mahkemeler yönünden ise suça sürüklenen çocuklardan söz etmeyen geçici 1. maddesinin 4. fıkrasında, çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde, bu mahkeme kurulup göreve başlayıncaya kadar korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında tedbir kararlarının, görevli aile ve asliye hukuk mahkemelerince alınacağı, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 26 maddesinin 1,2 ve 3 fıkrası ile bu kanunun uygulamasına ilişkin yönetmeliğin, usul ve esaslar hakkındaki 4. Maddenin (e ) fıkrası ile " mahkeme; çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerini, çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde aile yada asliye hukuk mahkemeleri ile ceza mahkemelerini" demekle ve çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde görevli mahkemelerin çoçuk mahkemeleri sıfatıyla yargılama yapacaklarına dair hüküm bulunmadığından, suça sürüklenen çocuklarda ceza mahkemeleri yetkili kılınmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2010/19331, Karar No: 2011/3975, Tarih: 08.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19331 E.  ,  2011/3975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 08.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15817, Karar No: 2018/10456, Tarih: 04.06.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/15817 E.  ,  2018/10456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Olay tarihinden birkaç gün önce katılan ...'ın suça sürüklenen çocuğa yaptığı şaka nedeniyle aralarında husumet oluştuğu, olay günü saat 23:00 sıralarında ...'in katılanın bulunduğu büfe önüne gelerek katılanı çağırdığı ve birlikte yürüyerek suça sürüklenen çocuğun beklediği yere gittikleri, burada taraflar arasında kavga olayının başladığı, ...'in katılanın kollarından tuttuğu, suça sürüklenen çocuğun ise olaydan sonra ele geçirilemeyen kesici alet ile katılanı sol boyun kısmından, Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun 06.05.2013 ve 29.08.2014 tarihli raporlarına göre, sol karotis arter ve vagal sinir lezyonuna, yaşamını tehlikeye sokan bir duruma ve yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaraladığı olayda; katılanda meydana gelen zararın ağırlığı, kullanılan aletin niteliği, suçun işleniş biçimi ve suç kastının yoğunluğu dikkate alınarak, temel cezaya hükmedilirken hakkaniyete uygun olacak şekilde üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini,

Kabule göre de;

2) 5237 sayılı TCK'nin 51. maddesi gereğince hapis cezası ertelenen suça sürüklenen çocuk hakkında, aynı maddenin 3. fıkrası gereğince denetim süresi belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11726, Karar No: 2023/1753, Tarih: 16.03.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/11726 E.  ,  2023/1753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki ihalenin feshi şikayeti nedeniyle yapılan incelme sonunda İlk Derece Mahkemesince şikayetin reddi ile şikayetçi aleyhine ihale bedeli üzerinden %10 oranında para cezasına hükmedilmiştir.

Kararın şikayetçi taşınmaz maliki tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayetçi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Şikayetçi taşınmaz maliki şikayet dilekçesinde; ihale konusu taşınmazı 13.01.2020 tarihinde satın aldığını, taşınmaz satın alınırken şerhler hanesinde haciz miktarının 11.935,30 TL olarak belirtildiğini, tapu siciline güvenerek taşınmaz alındığını, bu konuya ilişkin olarak açtıkları davanın davanın derdest olduğunu, borçlunun eski eşi tarafından ihale gününden bir gün önce tedbir talepli açılan davada taşınmaz üzerine tedbir şerhi konulduğunu, mahkemece tedbirin icra satışına engel olmadığına dair yazı yazıldığını, mahkemenin tedbirin satışa engel olmadığına dair kararına ve ihale şartnamesinde yer almamasına rağmen tellal tarafından tapuda tedbir şerhi olduğu hususunun bildirildiği bu nedenle ihaleye alacaklı dışında kimsenin katılmadığını ve taşınmazın değerinin çok altında satıldığını, kendisine ve ihale alıcılarına hiçbir açıklama yapılmadığını, pey sürme haklarının hatırlatılmadığını, satış ilanının tirajı yüksek bir gazetede ilan edilmediğini, belediye panosunda ilan yapıldığına dair evrakın dosyada mevcut olmadığını, ihale bedelinin düşük olduğunu, satış süreçlerine riayet edilmediği, ihale saatinde ihale yerine satış memurlarının gidip gitmediğinin denetlenmesi gerektiğini, ihale bedelinin satış masraflarının ve rüçhanlı alacakların altında kaldığını belirterek ihalenin feshini talep etmiştir.

II. CEVAP

Alacaklı, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI