muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1197, Karar No: 2020/11195, Tarih: 09.11.2020

Dosya kapsamına göre, müşteki Kimya Endüstri Merkezi Limited Şirketi'nin kimya endüstrisi alanında yurt içinde birçok sanayi şirketine ve yurt dışında da birçok şirkete ürünlerini tedarik eden bir şirket niteliğinde olduğu, bu sebeple de ürünlerin fiyatlarının piyasada ticari ilişki halinde bulunduğu şirketler tarafından bilindiği, şirket çalışanlarının ise ürünlerin fiyatlarının hatta maliyet fiyatları altında başka firma ve kişilere satışlar yapıldığı, şirketin pazarlama müdürü ve muhasebe çalışanları hakkında özel belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından yargılamanın devam ettiği, şirketin muhasebe kayıtlarını tutan şüphelilerin de denetim ve kontrol yükümlülüklerini yerine getirmediğinden bahisle atılı suçtan yapılan soruşturma sonunda, şüphelilerin müşteki şirkete ait faturalar üzerinde oynama yapılıp yapılmadığı, faturaların ürün fiyatını yansıtıp yansıtmadığı hususlarında denetim yetki ve görevlerinin bulunmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; iş hacmi geniş olan müşteki şirkete ait düzenlenen faturaların kayıtlarını tutan ve şirketin muhasebe işlerinden sorumlu şüphelilerin ilgili fatura kayıtların şirket defterlerine işlenmesi sırasında meydana gelebilecek usulsüzlükler konusunda yaptıklarında işin niteliği gereği gerekli dikkat ve özeni göstererek denetleme görevlerinin olduğunun kabul edilebilecek olması karşısında, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından müşteki şirkete ait faturalar ile şüphelilerin tuttuğu defter ve kayıtların temin edilerek alanında uzman bilirkişiler tarafından alınacak rapor doğrultusunda şüphelilerin hukukî durumlarının takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yeterli araştırma yapılmadan, eksik soruşturma sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Müşteki Kimya Endüstri Merkezi Limited Şirketi'nin kimya endüstrisi alanında yurt içinde birçok sanayi şirketine ve yurt dışında da birçok şirkete ürünlerini tedarik eden bir şirket niteliğinde olduğu, bu sebeple de ürünlerin fiyatlarının piyasada ticari ilişki halinde bulunduğu şirketler tarafından bilindiği, şirket çalışanlarının ise ürünlerin fiyatlarının hatta maliyet fiyatları altında başka firma ve kişilere satışlar yapıldığı, şirketin pazarlama müdürü ve muhasebe çalışanları hakkında özel belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından yargılamanın devam ettiği, şirketin muhasebe kayıtlarını tutan şüphelilerin de denetim ve kontrol yükümlülüklerini yerine getirmediğinden bahisle atılı suçtan yapılan soruşturma sonunda, şüphelilerin müşteki şirkete ait faturalar üzerinde oynama yapılıp yapılmadığı, faturaların ürün fiyatını yansıtıp yansıtmadığı hususlarında denetim yetki ve görevlerinin bulunmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; iş hacmi geniş olan müşteki şirkete ait düzenlenen faturaların kayıtlarını tutan ve şirketin muhasebe işlerinden sorumlu şüphelilerin ilgili fatura kayıtların şirket defterlerine işlenmesi sırasında meydana gelebilecek usulsüzlükler konusunda yaptıklarında işin niteliği gereği gerekli dikkat ve özeni göstererek denetleme görevlerinin olduğunun kabul edilebilecek olması (sm. smmm ve yeminli mali müşavirlik kanunu genel tebliği 29 haziran 1997 tarihli resmi gazete sayı: 23034 SIRA no:4'te belirtildiği üzere) karşısında, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından müşteki şirkete ait faturalar ile şüphelilerin tuttuğu defter ve kayıtların temin edilerek alanında uzman bilirkişiler tarafından alınacak rapor doğrultusunda ve ayrıca bahsi geçen ceza dava dosyasının da getirtilip incelenmesi suretiyle araştırma yapılması gerekirken, eksik soruşturma sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden; kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, itirazın reddine ilişkin Mersin 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 20/09/2017 tarihli ve 2017/2736 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde merciince yerine getirilmesine, 09/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5377, Karar No: 2016/1612, Tarih: 27.01.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/5377 E.  ,  2016/1612 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar Sağlık Bakanlığı ve ............ vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, iş sözleşmesinin emeklilik nedeni ile sona erdiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, asgari geçim indirimi ve ulusal bayram genel tatili alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının davalı Bakanlığa bağlı işyerinde 14.08.2001 tarihinde işe başladığı, çalışmasının altişverenler nezdinde devam ettiği, 01.11.2008-3l.12.2009 tarihleri arasında, davalı ............... ve birleşen dosya davalısı ............ ortaklığında ve son olarak 01.01.2010-30.04.2011 tarihleri arasında.......... nezdinde çalıştığı ve emeklilik nedeni ile iş sözleşmesinin sona erdiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle alt işveren şirketler arasında 01.01.2010 tarihinde gerçekleşen işyeri devri söz konusudur. Mahkemece davacının alacakları hüküm altına alınırken tüm dönem yönünden tüm davalılar müteselsilen ve müştereken sorumlu tutulmuştur. Oysa ki işyeri devrinde devreden işveren, devir aldığı ve kendi çalıştığı dönemi ile sınırlı olarak sorumludur. Bu nedenle davalı ............. yıllık izin alacağından sorumlu olmayıp kıdem tazminatı ile diğer alacaklardan devir aldığı ve çalıştırdığı dönem olan 14.08.2001-3l.12.2009 tarihlerini kapsayan dönem ve o dönemdeki ücret ile sınırlı olarak sorumlu olması gerekirken tüm dönemden sorumlu tutulması hatalı olup bozma nedenidir.

3- Taraflar arasındaki uyuşmazlık kıdem tazminatına hangi tarihten itibaren faizin işletileceğine ilişkindir.

4857 sayılı İş Kanununun 120'nci maddesi yollamasıyla, halen yürürlükte olan 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin birinci fıkrasının dördüncü bendinde, işçinin bağlı bulunduğu kurum veya sandıktan yaşlılık, emeklilik veya malullük aylığı yahut toptan ödeme almak amacıyla ayrılması halinde, kıdem tazminatına hak kazanılabileceği hükme bağlanmıştır. O halde anılan hüküm uyarınca, fesih bildiriminde bulunulabilmesi için işçinin bağlı bulunduğu kurum veya sandıktan yaşlılık, emeklilik, malullük ya da toptan ödemeye hak kazanmış olması şarttır. Bundan başka işçinin bağlı bulunduğu kurum ya da sandığa bahsi geçen işlemler için başvurması ve bu yöndeki yazıyı işverene bildirmesi gerekir. Böylece işçinin yaşlılık, emeklilik, mamullük ve toptan ödeme yönlerinden bağlı bulunduğu mevzuata göre hak kazanıp kazanmadığı denetlenmiş olur. Öte yandan işçinin, sosyal güvenlik anlamında bu hakkı kazanmasının ardından, ilgili kurum ya da sandığa başvurmaksızın kıdem tazminatı talebiyle işyerinden ayrılması ve bu yolla hakkın kötüye kullanılmasının önüne geçilmiş olur. İşçi tarafından bağlı bulunduğu kurum ya da sandıktan tahsise ya da tahsis yapılabileceğine dair yazının işverene bildirildiği anda işverenin kıdem tazminatı ödeme yükümü doğar. Faiz başlangıcında da bu tarih esas alınmalıdır.

Somut olayda davacının emekliliğe ilişkin belgeyi kurumdan alıp işverene ibraz ettiğine dair veya Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından davalılara bu yönde bir bildirim yapıldığına dair bir belgeye dosya içerisinde rastlanılamamıştır. Mahkemece yapılacak iş Sosyal Güvenlik Kurumundan veya davacıdan yaşlılık aylığın hak kazandığına dair belgeyi hangi tarihte işverene gönderildiği sorulup açıklığa kavuşturulduktan sonra belgenin işverene verildiği tarih aksi taktirde dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerektiği halde yazılı şekilde fesih tarihinden itibaren faize hükmedilmiş olması hatalı olup bozma sebebidir.

4- Davacı vekili, dava ve ıslah dilekçelerinde ulusal bayram genel tatil alacağını yasal faizi ile birlikte tahsilini talep ettiğinden alacağın en yüksek banka mevduat faiz oranını aşmamak üzere yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesi gerekirken doğrudan yasal faizi ile tahsiline hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalılar Bakanlık ve şirket vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ............’ne iadesine, 27.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8501, Karar No: 2018/16095, Tarih: 24.09.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/8501 E.  ,  2018/16095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tevliyete Ehil Vakıf Evladı Tespiti İstemli

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

... vekilli dava dilekçesinde, davacının ... oğlu eski ... (...) ... Vakfı'nın tevliyetine ehil vakıf evladı olduğunun tespitini istemiş; mahkemece yapılan yargılama sonucu davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava, mülhak vakfın tevliyetine ehil evlat olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

5737 sayılı Vakıflar Kanununun 3.maddesine göre, mülhak vakıf mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin yürürlük tarihinden önce kurulmuş olan yönetimi vakfedenlerin soyundan gelenlere şart edilmiş ve bu kişiler tarafından; mazbut vakıf ise bu kanun uyarınca Genel Müdürlükçe yönetilecek ve temsil edilecek vakıflar ile mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin yürürlük tarihinden önce kurulmuş ve 2762 sayılı Vakıflar Kanunu gereğince ...'nce yönetilen vakıflar olarak tanımlandıktan sonra, aynı Kanun'un 6. ve 7. maddelerinde ise mazbut vakıfların ... tarafından yönetilip temsil edileceği hükme bağlanmıştır.

Tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespitine karar verilebilmesi için öncelikle vakfeden ile soybağının ispatlanması sonra da vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerekir. Tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespiti mahkemeye, 5737 sayılı Vakıflar Kanununun 6. maddesi gereğince atama (tevcih) ise davalı idareye ait bir görevdir.

Davacı kesinleşen ... 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 27.01.1986 tarihli ve 720/2 sayılı kararı ile ... Vakfının evladı olduğunun; yine ... 10. Asliye Hukuk Mahkemesinin 24.11.1986 tarihli ve 343/612 sayılı kararı ile de diğer davacılarla (... ve ...) birlikte galle fazlasından istifadeye müstehak evlat oldukları tespit edilmiş olduğundan vakfeden ile soybağı yöntemince ispatlanmıştır.

Davaya konu ... (...) ... Vakfı'na ait 572 numaralı defterin 27. sayfa ve 20.sırasında kayıtlı Evâhir-i Zi'l-Hicce 981 H. (22 Nisan 1574 M.) tarihli vakfiyeye göre tevliyet "...evkaf-ı meşruhati'l evsafın tevliyeti kebirleri ciğer köşeleri olan ebna'i kiram ve mehadimi izamlarının zükuruna ve ebna'i ebnalarına ve ebna'i ebna'i ebnalarına ve ebna'i ebna'i ebnalarının aslahına neslen ba'de neslin fer'an isre aslin meşruta olup..." şeklinde yani nesiller boyu erkek evladın aslah'ına (en salih, en iyi) bırakıldığından, davacının varsa diğer erkek vakıf evlatlarına nazaran aslah bulunup bulunmadığı (sabıka kaydı, öğrenim durumu, sosyal durum araştırması vb...) araştırılmadan eksik inceleme ile davacının tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi ve 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 24.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4083, Karar No: 2012/11239, Tarih: 27.11.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/4083 E.  ,  2012/11239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve Karabent Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Kızıltepe Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29.12.2011 gün ve 652/825 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, imar ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki nedenlerine dayanarak mevkii ve sınırları dava dilekçesinde gösterilen tapusuz taşınmazın vekil edeni adına tapu siciline tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine temsilcisi, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davacı lehine kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle 07.12.2010 tarihli krokide A harfi ile işaretlenen 83.634,54 m2 yüzölçümündeki taşınmazların davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Hüküm süresinde, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14, 17 ve TMK.nun 713/1-3.maddeleri uyarınca açılmış tapusuz taşınmazın tapuya tescili isteğine ilişkindir. Bu tür davaların, yasal hasım durumundaki Hazine ve ilgili köy tüzel kişiliğine yöneltilmesi gerekir. Dava dilekçesinde Karabent Köyü Tüzel Kişiliği, Hazinenin yanında davalı olarak gösterilmesine rağmen, dava dilekçesi adı geçen köye tebliğ edilmemiştir. Bilindiği üzere, bir davanın görülebilmesi için, öncelikle davada taraf teşkilinin sağlanması gereklidir. Yargılamanın sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunma ile ilgili delillerin eksiksiz toplanıp tartışılabilmesi, davanın süratle sonuçlandırılabilmesi, öncelikle tarafların duruşma gününden haberdar edilmesi ile mümkün olur.

Bu husus davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK.nun 73.maddesinde: “Kanunun gösterdiği istisnalar haricinde hakim her iki tarafı istima veyahut iddia ve müdafaalarını beyan etmeleri için kanuni şekillere tevfikan davet etmedikçe hükmünü veremez.” şeklinde ifade edilmiştir. Sonradan yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK.nun 27.maddesinde de: “Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler.” hükmüne yer verilmek suretiyle, hukuki dinlenilme hakkı ifade edilmiştir. Bu hak Anayasanın 36.maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6.maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsurudur. Bu hak iddia ve savunma hakkı olarak bilinse de, iddia ve savunma hakkından daha geniş ve üst bir kavramdır.

Somut olayda; mahkemece her ne kadar işin esası hakkında karar verilmişse de, yargılama sırasında davalı ... Tüzel Kişiliğine dava dilekçesinin tebliği sağlanmamış, davada taraf sıfatıyla savunma hakkı tanınmamıştır. Açıklanan nedenlerle, öncelikle dava dilekçesinin davalı köye tebliğinin sağlanması, bundan sonra bildirmesi durumunda delillerinin toplanıp, tartışılıp, değerlendirilmesi daha sonra istek hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, bu husus yerine getirilmeden ve diğer yandan da davanın diğer taraflarına da delillerini sunmaları için uygun süre ve imkan verilmeden tensip zaptı ile taşınmazın bulunduğu yerde keşif yapılmasına karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından, dava konusu taşınmazın 1967 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında 766 sayılı Tapulama Kanununun 2. maddesine göre tespit dışı bırakıldığı belirlenmiştir. Böyle bir yerin, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 17. maddesine göre, emek ve masraf sarfı suretiyle imar ihya işlemlerinin tamamlanarak tarıma elverişli hale getirilmesine müteakip, kazanmayı sağlayacak zilyetlik süresinin geçmesi suretiyle aynı Kanunun 14. maddesi hükmüne göre kazanılması mümkündür.

Bir arazinin kullanım süresi ile niteliğini ve üzerindeki imar ihya işlemlerinin tamamlandığı tarihin en iyi belirlenme yöntemi hava fotoğraflarıdır. Hava fotoğraflarının en az iki ayrı zamana ilişkin olması gerekir. Bu konuda sağlıklı bir yargıya ulaşmak için tespit dışı bırakılma tarihinden sonra (1967 yılından sonra) olmak üzere, dava tarihinden geriye doğru 20-30 yıl öncesine ait (1980–1990 yılları arası) stereoskopik hava fotoğraflarının dosya arasına konulması ve bu fotoğrafların stereoskopla incelenmesi gerekir. Stereoskopik çift hava fotoğrafı, bir stereoskop altında incelendiğinde arazinin üç boyutlu görülmesi, taşınmazın çekim tarihindeki sınırlarının ve niteliğinin belirlenebilmesi, bu yolla ekilemeyen bakir alanların net bir biçimde tespitinin yapılabilmesi mümkündür. Mahkemece uyuşmazlığın çözüme kavuşturulabilmesi için gerekli bulunan hava fotoğraflarından gereği gibi yararlanılmamıştır. Jeolog ile ziraat ve harita mühendisleri tarafından sunulan raporlarda, 1984 tarihli hava fotoğrafının araziye uygulandığından söz edilmişse de, çekişme konusu taşınmazların harita üzerindeki yeri Yargıtay, yerel mahkeme ve yanların denetimine elverişli olacak şekilde işaretlenmediği gibi, üç boyutlu streoskopik aletle uygulamanın yapılıp yapılmadığı da açıklanmamıştır.

Hal böyle olunca, mahkemece yapılacak iş; öncelikle hava fotoğraflarının ilgili yerden tarihleri açıkça yazılmak suretiyle istenilerek dosya arasına konulması, bundan sonra, ziraat mühendisi, kadastro fen elemanı, jeodezi veya fotoğrametri uzmanı harita mühendisinden oluşacak üç kişilik uzman bilirkişi kurulu aracılığıyla yapılacak keşifte, belirtilen tarihlerde çekilmiş stereoskopik çift hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda inceleme yaptırılarak; çekişme konusu taşınmaz hava fotoğraflarında gösterilmeli, bu yerin önceki (çekim tarihindeki) ve şimdiki niteliğinin, imar ihyaya en erken ne zaman başlanıldığının ve tamamlandığının, arazinin ekonomik amacına uygun olarak tarım arazisi niteliğiyle zilyetliğine ne zaman başlanıldığının belirlenmesine çalışılması gerekir. Tanık ve yerel bilirkişi ifadeleri de bilimsel esaslara ve maddi bulgulara dayanılarak hazırlanan söz konusu bilirkişi raporuyla denetlenmeli, daha sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanan diğer tüm deliller birlikte değerlendirilerek karar verilmelidir. Eksik incelemeyle karar verilemez.

Bundan ayrı, tescile konu taşınmazın önceki niteliklerinin belirlenmesi bakımından mahkemece belirlenecek komşu taşınmazlara tapulama sırasında uygulanan varsa eski tarihli tüm revizyon kayıtları ile birlikte tapulama tutanaklarının onaylı ve okunaklı suretleri de getirtilerek, yerel ve teknik bilirkişiler aracılığıyla mahallinde yapılacak keşifte araziye uygulanması, bu yolla o tarihte dava konusu taşınmazların yönünü ne olarak gösterdiğinin belirlenmeye çalışılması, diğer yandan taşınmazların şu anki mevcut durumlarını gösteren değişik açılardan çekilmiş panoramik fotoğraflarının da dosya arasına konulması ve hüküm kurulurken göz önünde bulundurulması gerekirken, bu husus da mahkemece göz ardı edilmiştir.