muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11995, Karar No: 2014/15713, Tarih: 02.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/11995 E.  ,  2014/15713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2013

NUMARASI : 2012/62-2013/97

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dışı S.İnşaat Mimarlık San.ve Tic. Ltd. Şirketi'nin Bursa ve İzmit ili ve çevresindeki yolların asfaltlama işini davalı şirketten aldığını, müvekkilinin de bu işte ve dava dışı S. İnşaat Mimarlık San. ve Tic. Ltd. Şirketi'nin işçisi olarak 06.01.2004 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin 30.11.2010 tarihinde haklı bir sebep olmaksızın işverence feshedildiğini, ancak hak ettiği tazminat ve alacaklarının ödenmediğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile müvekkil şirket arasında imzalanmış bir sözleşme olmadığını, müvekkil firmanın asfalt onarımı, asfalt yama işlerini dava dışı S. İnşaat Mimarlık San. ve Tic. Ltd. Şirketine ihale ile verdiğini, yapılan ihale sözleşmesi ile aralarında asıl işveren alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, bu sebeple davanın öncelikle husumet sebebiyle reddi gerektiğini, davacının çalışmasının hava şartlarına bağlı olduğunu, haftanın yedi günü sürekli çalışmasının mümkün olamayacağını, ayrıca zamanaşımı definde de bulunduklarını beyanla haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı ile dava dışı şirket arasında asıl işveren - alt işveren ilişkisi bulunduğu gerekçesi ile dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı, hafta tatili, fazla mesai yıllık ücretli izin ve genel tatil ücreti alacağı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda; davacının 06.01.2004-30.11.2010 ile 03.03.2011-15.04.2011 tarihleri arasında davalı asıl işveren şirket işyerinde asfalt yama işçisi olarak çalıştığı, mahkemece karara esas teşkil eden bilirkişi raporunda tanık beyanları ve meteorolojiden alınan hava raporları dikkate alınarak yağmurlu günler haricinde davacının haftanın yedi günü 07:00-19:00 saatleri arasında ara dinlenme ve hafta tatili talebi dikkate alınarak haftada on sekiz saat fazla mesai yaptığı kabulü ile fazla çalışma alacağının hesaplandığı anlaşılmaktadır. Davacının fazla mesai hesaplaması yapılırken davalı tanığın belirttiği yapılan işin niteliği gereği hava sıcaklığının belirli bir derecenin altında olması halinde çalışılmayacağı hususu işyeri kayıtları da getirtilmek suretiyle gerekirse yeniden bilirkişi incelemesi yapılarak tereddüte mahal vermeyecek şekilde hesaplanması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2336, Karar No: 2022/15722, Tarih: 28.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/2336 E.  ,  2022/15722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 13100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça konu aracın görevlilerce direksiyonun altındaki plastik kırılmış, kablolar koparılmış, farları yanmaz halde hasarlı olarak ele geçirilerek müştekiye teslim edildiği, müştekinin 16/05/2016 tarihli dilekçesi ile "Tüm zararları giderilmiş olduğundan ... ve ... hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini" bildirdiği, 18/05/2016 tarihli duruşmada da "Sanıkların olaydan sonra arabasına verdikleri zararı ödediklerini" söylediğinin anlaşılması karşısında, müştekiye zararının ne zaman giderildiği ve sanıklar hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızasının bulunup bulunmadığı sorularak sonucuna göre sanıklar ... ve ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-24/10/2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanık ...’ün eylemine uyan TCK'nın 165/1. maddesinde düzenlenen, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

3-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Turgutlu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/371 E., 2015/133 K. sayılı mahkumiyetine konu suçun 5237 sayılı TCK'nın 157/1 maddesinde yazılı ''Dolandırıcılık '' suçuna ait olduğu ve CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığının ve sanığın başka da tekerrüre esas alınabilecek sabıkası olmadığının anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması zorunluluğu,

4-18.06.2014 tarihinde kabul edilip 28.06.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi gereğince “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” hükmü gözetilmeden, sanık ... hakkında yazılı şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafii, sanık ... müdafii ve sanık ...’ün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 28/09/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14219, Karar No: 2017/21520, Tarih: 26.10.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/14219 E.  ,  2017/21520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Açığa imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : TCK'nın 209, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet.

Açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen açığa imzanın kötüye kullanılması suçu nedeniyle, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkralarındaki yeniden yapılan düzenleme gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 26/10/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3327, Karar No: 2006/6649, Tarih: 12.07.2006

11. Ceza Dairesi 2006/3327 E., 2006/6649 K.

**11. Ceza Dairesi 2006/3327 E., 2006/6649 K.**

**- BİLİŞİM SUÇU

- DOLANDIRICILIK

- DOLANDIRICILIK SUÇUNUN UNSURLARI

- HÜKMÜN KARIŞTIRILMASI

- KREDİ KARTININ İŞYERİNDE UNUTULMASI

- SAHTE OLUŞTURULMUŞ KREDİ KARTI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 245 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 157 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 504 ]

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanıklar B.... S.... T...., A.... T....., E.... Y......,S.... Ö....ve Hakan Özerhan'ın yapılan yargılamaları sonunda: Mahkumiyetlerine dair MUĞLA 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.12.2005 gün ve 2003/472 Esas, 2005/604 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanıklar müdafiileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığının bozma isteyen 27.04.2006 tarihli tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:

KARAR : I- Dolandırıcılık suçunda unsur olan hile ve desisenin, gerçek kişiye yönelmesi ve hataya düşürülerek bu işlem sonucunda onun veya bir başkasının mal varlığı aleyhine, sanığın kendine veya başkalarının yararına haksız bir menfaat sağlaması gerekir. Oluşa uygun olarak sübutu kabul edilen, katılan M…

….. A.. T…

….'in alış veriş yaptıktan sonra unuttuğu kredi kartını bulan işyeri sahibi A.... T.....'ın eşi sanık B.... S.... T....'ın bu kartı POS. cihazından geçirmek suretiyle alışveriş yapılmadığı halde yapılmış gibi gerçeğe aykırı olarak ürettiği 2 slip karşılığında 385.000.000 lirayı ve işyeri sahibi sanık A.... T.....'ın, sanıklar H…

…. Ö…

…… ,S.... Ö....ve E.... Y...... tarafından getirilen sahte oluşturulmuş kredi kartlarını yine POS. cihazından geçirmek suretiyle alışveriş yapılmadığı halde yapılmış gibi gerçeğe aykırı olarak ürettikleri toplam 4 silip karşılığında 8.530.000.000 lirayı işyeri hesabına aktarmaları eylemlerinde; gerçek kişiye yönelik bir hile ve desise bulunmadığından yüklenen dolandırıcılık suçunun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı ve sanık B.... S.... T.... ile diğer sanıkların açıklanan bu eylemlerinin bir bütün halinde suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sonradan yürürlüğe giren 5237 Sayılı Yasaya göre sanıklar lehine olan 765 Sayılı TCK.nun 525/b-2, 80. maddelerinde öngörülen bilişim suçunu ve ayrıca sanıklar H.... Ö...... ile S.... Ö.....'in sahte oluşturulmuş kredi kartlarıyla bir kısmında hükmü temyiz etmeyen sanık F.... K....'da olduğu halde değişik işyerlerinden alış veriş yapmaktan ibaret diğer eylemlerinin ise; fiillerden manyetik şeridi kopyalanan kredi kartlarını çıkartan yabancı bankaların zarar görmesi nedeniyle mağdur yabancı banka sayısınca dolandırıcılık suçlarını oluşturduğu gözetilmeden tüm sanıkların eylemlerinin teselsül eden tek dolandırıcılık suçunu oluşturduğunun kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

II- Kabule göre de;

II- Kabule göre de;

1- Sanıkların bankayı vasıta olarak kullanmak suretiyle gerçekleştirdikleri dolandırıcılık suçlarından dolayı 765 Sayılı TCK.nun 504. maddesinin 3. bendi yerine, 1. bendi ile ceza tayini,

2- Sanıklar hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 Sayılı TCK.nun hükümleri ile sonradan 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan hükmün, 5252 Sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca 765 Sayılı Yasa olarak belirlenip cezaların bu yasa gereğince tayininden sonra, 5237 Sayılı Yasanın 53. maddesinin tatbiki suretiyle karma uygulama yapılması,

3- Hüküm fıkrasında sanıklar E.... Y......, H.... Ö...... ve S.... Ö.....'e alt sınırdan ceza tayin olunduğu belirtilmesine rağmen hürriyeti bağlayıcı cezaların teşdiden uygulanması suretiyle hükmün karıştırılması,

SONUÇ : Kanuna aykırı, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 12.07.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8329, Karar No: 2014/7732, Tarih: 04.06.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/8329 E.  ,  2014/7732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TUFANBEYLİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/01/2014

NUMARASI : 2012/81-2014/14

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucunda H.Köyü çalışma alanında bulunan ada parsel sayılı 4.370,90 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz dava dışı aynı ada parsel sayılı taşınmaza uygulanan tapu kaydının miktar fazlası olduğu gerekçesiyle mera niteliği ile sınırlandırılmıştır. Davacı N.. D.. bağışlama ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın mera özel sicilindeki kaydının iptali ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, zilyetlikle iktisap koşullarının davacı yararına gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun değildir. Mahallinde yapılan keşifte dinlenilen yerel bilirkişi ve tanıklarca, çekişmeli taşınmazın tarım arazisi olarak kullanıldığı belirtilmiş ise de, 11.10.2013 tarihli ziraatçı bilirkişi raporundan, çekişmeli taşınmazın %25-30 eğimli ve yarısının taşlık kayalık olduğu, 09.01.2014 tarihli jeodezi uzmanı ek bilirkişi raporundan, incelenen hava fotoğraflarına göre 1987 yılından sonra taşınmazda bir zilyetliğin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar dava konusu taşınmazın mera niteliğinde olmadığı anlaşılmış ise de; teknik ve bilimsel rapora aykırı yerel bilirkişi ve tanık sözlerine değer verilerek davacı taraf yararına, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle mülk edinme koşullarının gerçekleştiğinden söz edilemez. Hal böyle olunca, Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması isabetsiz olup, davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazlarının açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 04.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7692, Karar No: 2018/4257, Tarih: 17.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/7692 E.  ,  2018/4257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 05/01/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlalinden kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/03/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalının İpekyol Haber Ajans Gazetecilik Dağıtım Ticaret Limited Şirketi olan adının tam olarak yazılmamış olmasının maddi hatadan kaynaklandığı anlaşılmakla, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Davacı vekili, davalı Gazetenin 10/12/2011 tarihli nüshasında, "Vakıf Mallarını Satanlar Tutuksuz Yargılanacak" başlıklı haberin gerçeği yansıtmadığını, asılsız ve hukuka aykırı olduğunu ve davacının kişilik haklarına saldırı içerdiğini belirterek, oluşan manevi zararının davalıdan tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı temsilcisi; davanın haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, haberin dava dışı Doğan Haber Ajansına ait olduğunu belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; düşünce ve basın hürriyetinin başkalarına hukuken kesinleşmemiş eylemlerden dolayı isnad ve ithamlarda bulunacak şekilde geniş yorumlanmasının hukuk düzeni tarafından korunamayacağı, davaya konu haberde ilgililer hakkında kesinleşmiş bir mahkumiyet hükmü bulunmamasına rağmen "Vakıf Mallarını Satanlar" şeklinde sanki kesin bir yargı kararı varmışcasına itham oluşturacak bir haberin basın hürriyeti ve habercilik kapsamı çerçevesinde değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. Maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış ./..

-2-

-2-

biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan

bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

AİHM 22 Nisan 2013 tarihli 48876/08 başvuru no'lu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri 69698/01 başvuru no'lu ve 16354/06 başvuru no'lu kararlarında da tekrar etmiştir.

Dosya içeriğinden; davacının, yayın tarihinde, habere konu eylemler nedeniyle başlatılan soruşturma kapsamında, ifadesinin tespiti için gözaltına alındığı, soruşturma neticesinde Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2012/44 esas sayılı dosyasında yargılandığı ve mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunamadığı gerekçesiyle beraat ettiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden; davacının, yayın tarihinde, habere konu eylemler nedeniyle başlatılan soruşturma kapsamında, ifadesinin tespiti için gözaltına alındığı, soruşturma neticesinde Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2012/44 esas sayılı dosyasında yargılandığı ve mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunamadığı gerekçesiyle beraat ettiği anlaşılmaktadır.

Şu durumda, dava konusu haberin güncel ve görünür gerçekliğe uygun olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğu, soruşturmaya konu bir olayın gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekecek nitelikte aktarıldığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı, davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddine karar verilmesi gerektiğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.