muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1439, Karar No: 2021/1388, Tarih: 11.11.2021

Şu durumda; davalıların, iki yıl öncesine ait bir organizasyon için davacıya soruşturma raporundan anlaşıldığı üzere 29 TL tutarında fazla harcırah ödendiği konusunda oda seçimlerine az bir zaman kala özellikle davalı ...’in kendisinin de iki günlük harcırah almasına ve katılımcıların tümüne ikişer günlük harcırah ödendiğini bilebilecek durumda olmasına karşın salt bu yöndeki duyumlarını gerekçe göstererek kendisinin bir günlük, davacının ise üç günlük harcırah aldığı yönünde şikâyetçi olmasında, diğer davalı ...'ın da davalı ...'e ait şikâyet dilekçenin aynısının altına salt duyuma dayalı şüphesi nedeniyle imza atarak şikâyetçi olmasında hak arama özgürlüğü sınırlarının aşıldığı ve hakkın kötüye kullanıldığı sonucuna varılmıştır. Davacının on yılı aşkın süredir oda yönetiminde görevli olması nedeniyle oda içinde var olan itibarının söz konusu şikayet nedeniyle zedelenmiş olduğunun kabulü ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı yararına uygun bir manevi tazminata hükmedilmek gerekirken davanın tümden reddine karar verilmiş olması isabetli olmamış gösterilen nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir’’gerekçesiyle karar oy çokluğu ile bozulmuştur.

Direnme Kararı:

10. Ankara 25. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.07.2016 tarihli ve 2016/307 E., 2016/383 K. sayılı kararı ile; önceki karar gerekçesi tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

11. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayda davalıların şikâyet hakkının yasal sınırlar içerisinde kullanılıp kullanılmadığı, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olup olmadığı; buradan varılacak sonuca göre davalıların manevi tazminatla sorumlu tutulup tutulmayacakları noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

13. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle konuyla ilgili kavram ve yasal düzenlemelerin irdelenmesinde yarar vardır.

14. Manevi zarar, kişilik değerlerinde oluşan objektif eksilmedir. Duyulan acı, çekilen ızdırap manevi zarar değil, onun görüntüsü olarak ortaya çıkabilir. Acı ve elemin manevi zarar olarak nitelendirilmesi sonucu, tüzel kişileri ve bilinçsizleri; öte yandan, acılarını içlerinde gizleyenleri tazminat isteme haklarından yoksun bırakmamak için yasalar manevi tazminat verilebilecek bazı olguları özel olarak düzenlemiştir.

15. Bunlar kişilik değerlerinin zedelenmesi [Türk Medeni Kanunu (TMK) m. 24], isme saldırı (TMK m. 26), nişan bozulması (TMK m. 121), evlenmenin butlanı (TMK m. 158/2), boşanma (TMK m. 174/2) bedensel zarar ve ölüme neden olma [818 sayılı Borçlar Kanunu (BK) m. 47, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu (TBK) m. 56] durumlarından biri ile kişilik haklarının zedelenmesi (818 sayılı BK m. 49, 6098 sayılı TBK m. 58) olarak sıralanabilir.

16. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesi ile Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddesi diğer yasal düzenlemelere nazaran daha kapsamlıdır.

17. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde;

16. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesi ile Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddesi diğer yasal düzenlemelere nazaran daha kapsamlıdır.

17. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde;

“Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse, hakimden, saldırıda bulunanlara karşı korunmasını isteyebilir.

Kişilik hakkı zedelenen kimsenin rızası, daha üstün nitelikte özel veya kamusal yarar ya da kanunun verdiği yetkinin kullanılması sebeplerinden biriyle haklı kılınmadıkça, kişilik haklarına yapılan her saldırı hukuka aykırıdır” düzenlemesi mevcuttur.

18. Dava konusu şikâyet dilekçelerinin verildiği tarihte yürürlükte bulunan TBK’nın 58. maddesinde ise;

“Kişilik hakkının zedelenmesinden zarar gören, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat adı altında bir miktar para ödenmesini isteyebilir.

Hâkim, bu tazminatın ödenmesi yerine, diğer bir giderim biçimi kararlaştırabilir veya bu tazminata ekleyebilir; özellikle saldırıyı kınayan bir karar verebilir ve bu kararın yayımlanmasına hükmedebilir.” hükümleri yer almaktadır.

19. Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddelerinde belirlenen kişisel haklar, bedensel ve ruhsal tamlık ve yaşam ile nesep gibi insanın, insan olmasından güç alan varlıklar ya da kişinin adı, onuru ve sır alanı gibi dolaylı varlıklar olarak iki kesimlidir.

20. Görüldüğü üzere TBK'nın 58. maddesi gereğince kişilik hakları zarara uğrayanların manevi tazminat isteme hakları vardır.

21. Bu aşamada “hak arama hürriyeti” ve “iddia ve savunma dokunulmazlığı” kavramlarına değinmekte fayda bulunmaktadır.

22. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa), “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine göre;

“Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” düzenlemesi mevcuttur.

23. Anayasa’nın 36. maddesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (TCK) “Yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde yapılan yazılı veya sözlü başvuru, iddia ve savunmalar kapsamında, kişilerle ilgili olarak somut isnatlarda ya da olumsuz değerlendirmelerde bulunulması halinde ceza verilemez” şeklindeki 128. maddesi ile iddia ve savunma dokunulmazlığı anayasal ve yasal teminat altına alınmıştır. Her hakta olduğu gibi iddia ve savunma dokunulmazlığı da sınırsız olmayıp, madde devamında, “Ancak, bunun için, isnat ve değerlendirmelerin, gerçek ve somut vakıalara dayanması ve uyuşmazlıkla bağlantılı olması gerektiği” bildirilmiştir.

24. Söz konusu madde ile her ne kadar dokunulmazlığın kullanımına şekil, yer ve ölçülülük yönünden sınırlama getirilmiş olsa da maddi gerçeklerin iddia ile savunmanın çarpışması sonucu ortaya çıkacağı dikkate alındığında bu sınırlamaların mümkün olduğunca dar yorumlanması gerekmektedir. Yargılama esnasında kullanılan ifadelerin ve eleştiri hakkının makul olmayan ölçüde sınırlandırılmasının Anayasa’nın 36. maddesi altında güvence altına alınan hakların gereğince yerine getirilmesini engelleyeceği unutulmamalıdır. Yargının işleyişine halel getirmemek adına davanın tarafları herhangi bir müeyyide veya ceza tehdidi altında kalmamalıdırlar (Kenan Gül, B. No: 2015/17892, 19.02.2019, § 45-46).

25. Anayasa’nın ve TCK’nın kabul ettiği esasa göre, iddia ve savunma hakkının kullanılması ancak meşru vasıta ve yollardan yararlanmak suretiyle olmalıdır. İddia ve savunma hakkının her türlü etkiden uzak olarak kullanılması esastır. Yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde yapılan yazılı veya sözlü başvurular ile bir davada tarafların yargı mercileri önünde iddia ve savunmalarını hiçbir endişeye kapılmadan serbestçe yapmaları gerekir. Ancak bu serbesti, başvuru veya dava konusu olayın aydınlığa kavuşması, bir başka anlatımla hakkın meydana çıkarılmasına vesile olması amacına hizmet etmelidir. Böyle olduğu takdirde Anayasa’nın öngördüğü meşru vasıta ve yollara başvurulmuş olur. Ancak başvuru veya dava sebebiyle söylenmesinde ve yazılmasında yarar bulunmayan, diğer bir deyişle davanın aydınlığa kavuşmasında ve hakkın meydana çıkarılmasında hiçbir olumlu etkisi olmayan iddialarda bulunulmasında veya yazı ve sözlerin kullanılmasında meşruiyet vardır denilemez. Bu gibi durumlarda iddia ve savunma sınırı aşılmış olur.

26. Hak arama özgürlüğünün kullanım şekillerinden biri olan şikâyet, yanlışları tartışmanın ve bunlara olası çözümler bulabilmenin bir yolu olduğuna göre serbestçe dile getirilebilmelidir. Hak arama özgürlüğü bağlamında ele alınacak olan şikâyet hakkı, meşru bir amaç için kullanılırken, içeriğine konu bilgi (olgular) ile kanaatler (değer yargıları) açısından bir değerlendirmeye tabi tutulabilir. Olgular kanıtlanabilir, oysa değer yargılarının doğruluğu kanıta başvurularak ortaya konamaz. Kanaatler bir olay ya da durum konusunda bir bakış açısını veya kişisel bir değerlendirmeyi dile getirir; bunların doğru ya da yanlış olduklarının kanıtlanması olanaksızdır. Fakat kanaatin temelini oluşturan olguların doğru ya da yanlış olduğunu kanıtlamak mümkündür.

27. Şikâyet, kullanılması bir hak olmasının yanında, kişiye sorumluluk da yüklemektedir. Şikâyet hakkının kötüye kullanılmış olup olmadığının tespitinde bakılacak unsur şikâyet hakkının amaca uygun olarak kullanılmış olmasıdır. Amaca uygunluk öz çıkarın korunması ile mümkündür. İlgili makamlara yapılan şikâyet ve ihbar, açılan ceza davaları, bu hakkın koruduğu çıkarı elde etmek için yapılmışsa amaca uygun bir davranış olarak hukuka da uygundur. Ancak bu hak öz çıkarın korunması yerine başkasını zarara uğratmak için kullanılmışsa artık hukuka uygunluktan söz edilemeyecektir. Başkasını zarara uğratmak için bir hakkın kullanımı iyiniyet kurallarına aykırıdır.

28. Şikâyet hakkı amaca uygun olmak yanında uygun araçlarla da kullanılmalı, hakkın kullanılmasında gerçek olaylara dayanılmalı ve aşırı davranılmamalıdır. Salt kötü düşünce ile yapılan ve temelindeki olaylar gerçek olmayan şikâyet veya ihbar hukuka aykırı davranış niteliğindedir.

29. Şikâyet hakkının kötüye kullanıldığından söz edebilmek için ihbar veya şikâyetin karşı tarafın suçsuzluğunu bilerek zarara uğratmak veya küçük düşürmek amacıyla yapılması yahut şikâyet konusu hakkında delil ve emare olmadığı hâlde şikâyetin yapılmış olması gerekir.

30. Bu nedenle ihbar veya şikâyetin temelini oluşturan maddi olguların ciddi ve inandırıcı deliller ile desteklenmesi gereklidir. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için, şikâyet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli delil olması zorunlu değildir.

31. Şikâyeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bu olgu veya emareye dayanılarak, başkalarının da böyle bir olay karşısında, davalı gibi hareket etmesinin uygun görüleceği, diğer bir anlatımla orta düzeydeki kişinin de somut olaydaki gibi davranacağı ve bu çerçevenin içinde kalan şikâyet hakkının yerinde kullanıldığı kabul edilmelidir. Aksi hâlde şikâyetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı ve şikâyet edilenin kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

32. Hak arama hürriyeti ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda, hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir.

32. Hak arama hürriyeti ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda, hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir.

33. Tüm bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay incelendiğinde; davacı ile davalıların TMMOB Jeofizik Mühendisler Odasının üyeleri oldukları, 09.08.2011 tarihli yönetim kurulu kararı ile davacı ile dava dışı ...’ın 13.08.2011 tarihinde Kocaeli Şube Başkanlığı tarafından düzenlenen iftar yemeğine katılmalarına ve zorunlu masrafların karşılanması yönünde karar alındığı, katılımcıların tamamına iki günlük harcırah ödendiği, davalıların davacının bu organizasyon için fazladan harcırah aldığı iddiasıyla 11.06.2013 tarihli ayrı ayrı şikâyet dilekçesi verdikleri, bunun üzerine şikâyet konusu olayı araştırmak için soruşturmacı tayin edildiği, soruşturma sonucu düzenlenen 25.10.2013 tarihli raporda ise iftar yemeğine katılan davacıya da diğer katılımcılar gibi iki günlük yol harcırahı ödendiği, konu ile ilgili iddiaların yanlış olduğu ve disiplin kovuşturması açılmasına yer olmadığına ilişkin karar verildiği anlaşılmaktadır.

34. Şu durumda, odanın yönetim kurulu seçimlerine az bir süre kala şikâyet dilekçelerinin verilmesi, iftar yemeğinin düzenlendiği tarih ile şikâyet dilekçelerinin verildiği tarih arasında yaklaşık bir yıl on ay gibi uzun bir sürenin bulunması, davalılardan ...’in iftar yemeğine katılmasından dolayı diğer katılımcılara iki günlük harcırah ödendiğini bilebilecek durumda olması, davalıların sırf duyumlara dayalı hareket ederek ve olayı araştırmadan davacıyı şikâyet ettikleri hususları gözetildiğinde; davalıların sırf davacıya zarar vermek kastıyla şikâyette bulundukları, böylece hak arama özgürlüğü sınırlarının aşıldığı, şikâyetin hukuken korunması gereken bazı emarelere dayanmadığı ve yasal sınırlar içinde kalmadığı, bu nedenlerle davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği sonucuna varılmaktadır.

35. Hâl böyle olunca; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

36. Bu nedenle, direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

36. Bu nedenle, direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440/III-1. maddesi uyarınca miktar yönünden karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11.11.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3925, Karar No: 2021/779, Tarih: 24.02.2021

**4. Hukuk Dairesi         2020/3925 E.  ,  2021/779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Milli Eğitim Bakanlığı vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Özel Psikolojik Danışmanlık Tic. Ltd. Şti. ve diğerleri aleyhine 01/09/2010 gününde verilen dilekçe ile kurum zararı nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/05/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davacı vekili; davalı kurumun Milli Eğitim Bakanlığına bağlı olarak engelli çocuklara rehabilitasyon eğitimi verdiğini, diğer davalıların ise kurumun müdür ve temsilcisi olduklarını, Milli Eğitim Bakanlığı müfettişlerince davalı kurum hakkında yürütülen tahkikat neticesinde tanzim olunan rapora göre, 2006 Haziran- 2008 döneminde mülga 625 sayılı Özel Eğitim Kurumları Kanunu’nun ek 4. maddesi ile 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu’nun 13/3 maddeleri gereğince ücretsiz öğrenci okutma yükümlülüğünün yerine getirilmediğini, ayrıca ödemeye esas olmayan sağlık kurulu raporuna sahip bazı öğrencilerin kurum ruhsatında bulunmayan programlara kaydettirildiğini ve karşılığında düzenlenen faturaların yersiz olarak davacı kurumdan tahsil edildiğini belirterek, yersiz ödemeye bağlı kurum zararının tahsili isteminde bulunmuştur.

Davalılar; davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; bilirkişi raporu hükme esas alınarak, olay tarihinde yürürlükte olan 03/04/1991 tarihli resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren “Özel Öğretim Kurumlarında Ücretsiz Okuyacak Öğrenciler Hakkında Yönetmelik” hükümlerine göre kurumda ücretsiz okuma yönünden müracaat şartının bulunduğu, ücretsiz öğrenci okutulması ile ilgili davalı kuruma başvuru olmadığı gerekçesi ile ücretsiz öğrenci okutma yükümlülüğünün yerine getirilmemesine ilişkin kurum zararının olmadığı ancak üç öğrencinin kurum ruhsatında bulunmayan programlara kaydettirildiği ve karşılığında düzenlenen faturaların yersiz olarak davacı kurumdan tahsil edildiği gerekçesi ile tespit edilen kurum zararı yönünden talebin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

5580 sayılı Özel Eğitim Kurumları Kanunu'nun 13. maddesi ve bu Kanun ile yürürlükten kaldırılan 625 sayılı Kanunun ek 4. maddesi ile özel eğitim kurumlarının, öğrenci kapasitelerinin kanunda öngörülen oranlardan az olmayacak sayıda öğrenciyi ücretsiz okutacakları belirtilmiştir. Ücretsiz okuyacak öğrencilerin seçimi ve bununla ilgili işlemler ise; davalı kurumla ilgili inceleme döneminde yürürlükte olan Özel Eğitim Kurumlarında Ücretsiz Okuyacak Öğrenciler Hakkında Yönetmelik ile söz konusu Yönetmeliği yürürlükten kaldıran, 11/02/2009 tarihli resmi gazetede yayınlanmış Özel Eğitim Kurumlarında Ücretsiz veya Burslu Okuyacak Öğrenci ve Kursiyerler Hakkında Yönetmelik de gösterilmiştir. Gerek söz konusu yasa maddelerinde gerekse konuyla ilgili yönetmeliklerde ücretsiz eğitim talebiyle ilgili yeterli başvuru olmaması halinde, özel eğitim kurumunun bu yükümlülükten kurtulacağına ilişkin bir düzenleme yer almamaktadır.

Şu durumda, dava konusu talebin kapsadığı tarihlere ilişkin olarak dönem içerisinde okutulan öğrencilerin 625 sayılı Mülga Özel Eğitim Kurumları Kanunu'nun yürürlükte olduğu dönem için %2, 580 sayılı Özel Eğitim Kurumları Kanunu'nun yürürlükte olduğu dönem için %3' ünün eğitim giderleri hesaplatılarak, zarar kapsamı belirlenip hüküm altına alınması gerekirken, yazılı gerekçe ile karar verilmesi doğru olmamış, bu nedenle kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davacının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine 24/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3501, Karar No: 2020/1470, Tarih: 07.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/3501 E.  ,  2020/1470 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8377, Karar No: 2025/5479, Tarih: 24.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/8377 E.  ,  2025/5479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/973 E., 2022/1560 K.

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle ve sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesi gereği reddine karar verilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanıklar hakkında göçmen kaçakçılığı suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiiinin temyiz istemi; suçun unsurlarının oluşmadığına, maddi menfaat elde edilmediğine, suçun taksirle işlenmesinin mümkün olmadığına, sanığın söz konusu firmada ilk defa sefere çıktığına, yedek şöfor vasfında olduğuna, araçta türk yolcuların da bulunduğuna, normal sefer yaptığına, sanığın suçu işlediğine dair dosyada delil olmadığına, zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağına, kararın bozularak sanığın beraatine karar verilmesi talebine yönelik olduğu,

Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; sanığın yolcuların kimliklerini kontrol etmesinin mümkün olmadığına, otobüste şöfor olduğuna, bilet kesenin ve para alanın sanık olmadığına, sanığın sadece yevmiyesini aldığına, göçmenlerin serbest dolaşım hakları olduğuna, kararın bozulması talebine yönelik olduğu,

Sanık ...'ın temyiz istemi; bilet satışında görevli olduğuna, firmadan aldığı ücret dışında bir menfaati olmadığına, belgelerin sahte olduğunu anlamasının mümkün olmadığına, aleyhine bir anlatım veya delil olmadığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına, kararın bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. GEREKÇE

A-Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Sanık savunması, göçmenlerin ve tanığın beyanları, olay tutanağı, kriminal raporu ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine ve lehe hükümlerin uygulanmamasına ilişkin Mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığa yükletilen göçmen kaçakçılığı eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,