muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1546, Karar No: 2019/5855, Tarih: 26.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1546 E.  ,  2019/5855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasındaki davadan dolayı İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 11.09.2015 gün ve 2014/627-2015/842 sayılı hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesinin davalı ... vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

1- Dava, nakliyat emtia sigorta poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın davalı Özduman Nakliyat ve Ticaret Ltd. Şti. yönünden husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı ... vekilince temyiz edilmiş; adı geçen davalı vekili, temyiz harç ve giderleri yönünden adli yardım talebinde bulunmuştur. 6100 sayılı Yasa'nın 335 vd. maddeleri uyarınca, adli yardım talebinde bulunan kimsenin, kendisiyle ailesini geçindirmek bakımından önemli bir zarurete düşürmeksizin davanın gerektirdiği giderleri ödemekten kısmen veya tamamen acz içinde bulunduğunu (fakirlik şartı) ve davasında veya savunmasında haklı olduğunu (haklı olma şartı) ispat etmesi gerekir. Aynı Yasa’nın 336/2. maddesine göre de talepte bulunan kişi, iddiasını dayandırdığı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. Somut uyuşmazlıkta ise, adı geçen tarafça temyiz dilekçesi ekinde mali durumuna ilişkin herhangi bir belge sunulmamıştır. Bu durumda, 6100 sayılı HMK’nın konuyla ilgili ve emredici nitelikteki 336/2. maddesi hükmünün hilafına, davalı ... vekilince adli yardım talebini haklı gösterecek bilgi ve belge sunulmadığından adli yardım talebinin makul ve inandırıcı olmadığı kanısına varılmakla, davalı ... vekilinin kanun yoluna ilişkin harç ve giderler bakımından adli yardım talebinin HMK’nın 337/2. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Yukarıdaki (1) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Dairemizce adli yardım talebinin reddine karar verildiğinden, bu kez mahkemece mümeyyiz davalı ... vekiline adli yardım talebinin reddi kararının tebliği, bu karara itiraz süresinin beklenmesi, itiraz edilmediği veya itirazı reddedildiği taktirde, 1086 sayılı HUMK 5236 sayılı Kanun ile değişik 434. maddesi uyarınca peşin temyiz harcının ve dosyanın Yargıtay’a sevk giderinin ikmali için gerekli işlemlerin yapılması gerekmektedir.

Ayrıca davalı ... vekili tarafından Dairemizce verilen adli yardım talebinin reddine ilişkin karara itiraz edildiği taktirde, 11/04/2013 tarihli 6459 sayılı Yasa'nın 23. maddesi ile değişik HMK'nın 337/2. maddesi gereğince işlem yapılması gerektiğinden dosyanın mahalline iadesine karar verilmiştir.

Ayrıca davalı ... vekili tarafından Dairemizce verilen adli yardım talebinin reddine ilişkin karara itiraz edildiği taktirde, 11/04/2013 tarihli 6459 sayılı Yasa'nın 23. maddesi ile değişik HMK'nın 337/2. maddesi gereğince işlem yapılması gerektiğinden dosyanın mahalline iadesine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle mahkemece Dairemizin adli yardım talebinin reddi kararının mümeyyiz davalı ... vekiline tebliği ve sonucuna göre işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline İADESİNE, 26/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5401, Karar No: 2020/933, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/5401 E.  ,  2020/933 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/907, Karar No: 2013/9358, Tarih: 07.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/907 E.  ,  2013/9358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, ortadan kaldırma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanıklar ... (1965 doğumlu), ..., ... ve ... yönünden verilen hükmün incelenmesinde ;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine ortadan kaldırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozma üzerine verilen hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince kararın 1.maddesinde “... ortadan kaldırılmasına,” ibaresinin “5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE“ şeklinde değiştirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2) Sanıklar ... ve ... (1947 doğumlu)haklarında verilen hükmün incelenmesinde ;

Dava konusu yerle ilgili suç tutanağının 27/03/2004 tarihinde tanzim edilmesine, mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda sanıklardan ... kullanımındaki alanda 2004 yılı 3. ayında ölü örtü tahrip edilerek kestane fidanı dikildiğinin, sanık ... kullanımındaki alanda ise açmanın 1990 yıllarının başında yapıldığının belirtilmesine, bilirkişi raporu kapsamına göre sanıkların eylemlerinin işgal ve faydalanma suçunu oluşturup bu suçun temadi eden suçlardan olması nedeniyle suç tarihinin tutanak tarihi olarak kabulu gerekmesine,dava konusu yerle ilgili 27/03/2004 tarihinde tutanak düzenlenmiş bulunmasına göre;

Suç tarihi olan 27/03/2004 tarihi ile karar tarihi arasında 765 sayılı TCK’nin 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanıklar ... ve ... müdafileri ile katılan idare vekili temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozma üzerine verilen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanıklar ... ve ... hakkında açılan kamu davasının CMUK’un 322/1. maddesinin verdiği yetki ile 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddelesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, orman alanında kaldığı tespit edilen kestane fidanlarının müsaderesine, 07/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8720, Karar No: 2021/15410, Tarih: 28.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/8720 E.  ,  2021/15410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Kocahasanlı Sebze Halinde Ulus Narenciye isimli iş yeri bulunan müşteki ...’un, iş yeri önüne açık alana akşam vakti bıraktığı limonlarını suça sürüklenen çocuğun gece vakti çalması şeklinde gerçekleşen olayda; Dairemizce de kabul edilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 19.12.2017 tarihli 2014/2-445 E. 2017/556 K. sayılı kararında belirtildiği üzere TCK'nun 142. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki nitelikli hâlin uygulanabilmesi için hırsızlık suçuna konu eşyanın, âdet veya tahsis ya da kullanımı gereği açıkta bırakılmış olmasının gerekmesi, hırsızlık suçuna konu eşyanın âdet gereği açıkta bırakıldığının kabulü için bu konuda süreklilik kazanmış genel bir alışkanlığın bulunmasının zorunlu olması ve âdetlerin zamana, yere ve bölgeye göre değişebilmesi hususları göz önüne alındığında, suçun işlendiği yörede pazarcılık yapan kişilerin, satışa sunduğu ürünleri geceleyin pazar yerinde, tezgâh üzerinde açıkta bırakmaları yönünde süreklilik kazanmış genel bir alışkanlığın bulunup bulunmadığının, başka bir anlatımla katılanın pazar yerinde açıkta bıraktığı meyvelerin âdet gereği açıkta bırakılan eşyalardan olup olmadığının ve ayrıca suça konu yerin binanın eklentisi sayılabilecek yerlerden olup olmadığı mahalli bilirkişi dinlemek, gerektiğinde keşif yapmak suretiyle araştırılıp açıklığa kavuşturulması, sonucuna göre suçun niteliğinin belirlenmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde TCK’nın 142/1-e maddesi gereğince karar verilmesi,

2) Suça sürüklenen çocuğun müşteki ...’nun ... plakalı aracını gece çalması şeklinde gerçekleşen olayda, müşteki ...’nun 19.01.2016 tarihli duruşmada “ kontak anahtarını kamyonetin göğüs kısmındaki döşemenin altına saklayıp aracın kapılarını kilitlemeden kapatarak, kamyonetini evinin önüne park ettiğini ” ifade ettiği anlaşılmakla, suça konu aracın anahtarının araç içerisinde konulduğu yer tam olarak araştırılıp gerekirse ve mümkünse keşif yapılarak, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2012/2-1405 E 2013/520 K sayılı 26.11.2013 tarihli kararındaki ilke ve kabuller ile birlikte değerlendirilip eylemin TCK’nın 142/2-d maddesi kapsamındaki suçu oluşturup oluşturmayacağı tartışılmadan, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde aynı Kanun’un 141/1 maddesinde uygulama yapılmak suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında ceza tayin edilmesi,

3) Daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı 3 aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmeyen ve TCK'nın 51/1 maddesinin (a) bendine göre tayin olunan cezanın ertelenmesine yasal engel bulunmadığı belirlenen suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki ...’a yönelik eylemi yönünden ertelemeye yer olmadığına karar verilirken "suça sürüklenen çocuğun suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlığını" irdeleyen yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerektiği ve suça sürüklenen çocuklar hakkında 3 yıla kadar hapis cezalarının ertelenebileceği gözetilmeden, 2 yıl 6 ay hapis cezasına mahkum edilen suça sürüklenen çocuk hakkında "verilen cezanın miktarı bakımından şartları oluşmadığından hakkında TCK’nın 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" şeklindeki yetersiz gerekçeyle müşteki ...’a yönelik eyleminden kurulan hükümde ertelemeye yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 28.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7909, Karar No: 2020/14885, Tarih: 27.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/7909 E.  ,  2020/14885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Oluşa, tüm dosya kapsamına, mağdurun, olayın sıcaklığı ile alınan kolluk ifadesinde, sanığın iterek yere düşürdüğünü ve ardından tekme ile vurarak darp ettiğini ifade etmesine, ve bu beyanları destekleyen Diyarbakır Devlet Hastanesinin 12.07.2015 tarihli raporunda, ''sağ gözde şişlik ve bunun üstünde mor renkli ekimoz, sağ omuz ve sol omuzda, sırt sağ tarafta, boyun orta hatta laserasyonlar, sol dirsekte ve üst dudak iç kısmında abrazyonlar mevcut olup, basit tıbbi müdahale ile giderilebilir'' şeklindeki tespitlere ve sanığın, sinirlenip bir iki kere vurduğu yönündeki ikrarlarına göre; sanık hakkında atılı suçtan mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2) Sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının "dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına" ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d. maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10803, Karar No: 2016/14976, Tarih: 24.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/10803 E.  ,  2016/14976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

.

DAVA : Davacı, fazla çalışma, ilave tediye, izin yardımı, 1 Mayıs ikramiyesi, giyim ve koruyucu eşya yardımı, bayram harçlığı, yakacak yardımı, aile yardımı, yemek yardımı, ücret alacağı, gece çalışma ücreti, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, fazla mesai ücreti, gece çalışma ücreti, hafta tatili çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücret, ilave tediye, izin yardımı, temizlik yardımı, 1 Mayıs ikramiyesi, giyim ve koruyucu eşya yardımı, bayram harçlığı, yakacak yardımı, aile yardımı, yemek yardımı, gece çalışma ücreti, hafta tatili çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunmuş, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının aile ve çocuk yardımı alacağı bulunup bulunmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Toplu iş sözleşmesinin 46. maddesinde sözleşme kapsamındaki işçilere 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'na tabi personele ödenen aile çocuk yardımının ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının aile ve çocuk yardımı alacağı bulunup bulunmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Toplu iş sözleşmesinin 46. maddesinde sözleşme kapsamındaki işçilere 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'na tabi personele ödenen aile çocuk yardımının ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

657 sayılı Kanun'un 202 ve devamı maddeleri uyarınca; Evli bulunan Devlet memurlarına aile yardımı ödeneği verilir. Bu yardım, memurun her ne şekilde olursa olsun menfaat karşılığı çalışmayan veya herhangi bir sosyal güvenlik kuruluşundan aylık almayan eşi için 1500, çocuklarından herbiri için de (72 nci ay dahil olmak üzere 0-6 yaş grubunda yer alan çocuklar için bir kat artırımlı) aylık katsayısı ile çarpılması sonucu elde edilecek miktar üzerinden ödenir. Eşlerden birine iş akdi veya toplu sözleşme gereği çocukları için yapılan aile yardımı ödeneği daha düşük ise, yalnız aradaki fark ödenir. Bu fıkrada yer alan gösterge rakamlarını 3 katına kadar artırmaya Bakanlar Kurulu yetkilidir. Aile yardımı ödeneği Devlet memurlarına her ay aylıklariyle birlikte ödenir.Karı ve kocanın her ikisi de memur iseler bu ödenek yalnız kocaya verilir. Memur, eş için ödenen aile yardımı ödeneğine evlendiği; çocuk için ödenen yardıma da çocuğunun doğduğu tarihi takip eden ay başından itibaren hak kazanır. Memur, eş için ödenen aile yardımı ödeneği hakkını eşinden boşanma veya eşinin ölümü, çocuk için ödenen yardım ödeneği hakkını da çocuğun ölümü veya 206 ncı maddedeki hallerin vukuunu takip eden ay başından itibaren kaybeder.

Somut olayda, mahkemece toplu iş sözleşmesi uyarınca 657 sayılı Kanun'a tabi personele ödenen aile ve çocuk yardımının davacıya aynen ödenmesi gerektiği belirtilerek aile yardımı alacağı hesaplanmış ise de dosya içerisinde davacının aile durumunu gösteren 11.12.2007 tarihli aile durum belgesinden başkaca bir belgeye rastlanmamıştır. Davacının yukarıda bahsedilen mevzuat hükümleri uyarınca aile ve çocuk yardımından faydanma hakkı bulunup bulunmadığı, hangi tarihten itibaren faydalanması gerektiği denetime elverişli şekilde belirlenmeden alacağın hüküm altına alınması hatalı olup bozma sebebidir.

3-Yemek yardımı alacağı bulunup bulunmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

3-Yemek yardımı alacağı bulunup bulunmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ücret bordrolarında yemek yardımı tahakkuku bulunmadığından bahisle yemek yardımı alacağının hesaplandığı anlaşılmaktadır. Ancak son dönem bordrolarında günlük ücret üzerinden hesaplanan aylık ücret ile davacıya ödenen aylık ücret arasında 33,00 TL farkın olduğu, aynı dönem toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre yemek yardımının aylık 25,00 TL olduğu, yine bordrolarda 8,00 TL miktarlı sorumluluk başlıklı tahakkuk bulunduğu görülmekle, emsal dosyalar da (Dairemiz incelemesinden geçen 2015/12714-12715-12716 esas) nazara alındığında davalının yemek ücretinin aylık ücrete eklenerek ödendiği savunması üzerinde durulmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelme ile hüküm tesisi hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2008/14901, Karar No: 2008/17920, Tarih: 21.10.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/14901 E.  ,  2008/17920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 14.00 YTL onama harcı alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 21.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9753, Karar No: 2011/10674, Tarih: 18.10.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/9753 E.  ,  2011/10674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 14/07/2001-18/10/2004-09/09/2003 gününde verilen dilekçeler ile haksız eylem nedeniyle tazminatın dava ve birleşen davalar ile istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece dava ve birleşen davaların kabulüne dair verilen 20/05/2010 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 18/10/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı asil ... ve vekili Avukat ... ve asil ... ve vekili Avukat ... ile karşı taraftan davacı hazine vekili Avukat ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava haksız eylem nedeniyle uğranılan zararın dava ve birleşen davalarla tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava ve birleşen davalar kabul edilmiş, kararı davalılar temyiz etmişlerdir.

Davacı idare, Manisa Müze Müdürlüğünde bulunan ve arkeolog davalı ...’e zimmetlenen sikkelerin kaybolması nedeniyle uğradığı zararın ... ile Müze Müdürü diğer davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalılar, karşılıklı olarak zarardan diğer davalının sorumlu olduğunu belirtmek suretiyle mevzuata uygun hareket ettiklerini, eylemleriyle zarar arasında uygun illiyet bağı olmadığını, ceza davasının devam ettiğini, alacağın zamanaşımına uğradığını ve miktarın fahiş olduğunu savunmuşlardır.

Yerel mahkeme, davalıların, davaya konu eserlerin kaybolmasından dolayı eserlerin bulunduğu deponun anahtarlarının davalılarda bulunması ve eserlerin çalınmasında görevlerini ihmal ettiklerini Müzeler İç Hizmet Yönetmeliği hükümlerini uygulamadıklarını ve ağır derecede kusurlu olduklarını kabul ederek davayı ve birleşen davaları kabul etmiştir.