muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10020, Karar No: 2012/18896, Tarih: 18.09.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/10020 E.  ,  2012/18896 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna Aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 67/2, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2-4, 53/1, 51. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hüküm sanıklar müdafii ile müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçtan doğrudan doğruya zarar gören Kültür ve Turizm Bakanlığı adına ... vekilinin temyiz istemi davaya katılma talebi olarak değerlendirilmiş olup müşteki kurumun 5271 sayılı CMK' nın 237/2 maddesi uyarınca kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verilmek suretiyle yapılan incelemede;

Manisa İl Jandarma Komutanlığınca yapılan istihbari çalışmalar sonucunda sanıklar ..., ... ve ...'in tarihi eser kaçakçılığı yaptıkları duyumunu almaları üzerine sanıklardan ... ile tarihi eser alıcısı olarak jandarmanın irtibata geçtiği, sanığa İstanbul ilinden geldiklerini ve tarihi eser alım satımı yaptıklarını, ellerinde bulunan eserleri satın almak istediklerini belirttikleri, sanık ...'nin eserlerin ...'ın elinde bulunduğunu kendisinin yalnızca aracılık yaptığını diğer sanık ...'in ise eserleri pazarladığını söyleyerek daha sonra görüşmek üzere görevli jandarma personelinin telefon numarasını aldığı, suç tarihinden önce yapılan telefon görüşmesinde 08/06/2008 günü ... alanında sanıklarla buluşmak üzere anlaşıldığı, suç tarihinde belirtilen yerde sanıklarla temasa geçildiği, sanıkların 45 HS 481 plaka sayılı aracın bagajından çıkarttıkları 1 adet taç, 1 adet sikke ve 66 adet taca ait küpeye benzer objeleri alıcı konumundaki jandarma görevlilerine gösterdikleri, sanıklarla yapılan pazarlık sonucu 19.000 TL'ye anlaşma sağlandığı esnada buluşma yerine yakın bir noktada beklemekte olan jandarma ekipleri tarafından sanıkların suç üstü yakalandıkları, sanıklardan ele geçirilen tarihi eserlerler üzerinde Manisa Müze Müdürlüğünde görevli arkeolog bilirkişiler tarafından yapılan inceleme neticesinde düzenlenen 09/06/2008 tarihli raporda, ele geçirilen tüm eserlerin 2863 sayılı yasa kapsamına girmekte olduğu ve korunması gerekli kültür varlığı niteliği taşıdıklarının belirtildiği, sanıklardan ele geçirilen tarihi eserlerin

09/06/2008 tarihli tutanakla Manisa Müze Müdürlüğüne teslim edildiği, sanıkların savunmalarında sanık ...'in olay ile bir ilgisinin bulunmadığını buluşmanın akabinde pikniğe gitmek üzere aracı ile olay yerine gelmesini istediklerini, eserleri satmak amaçlarının olmadığını, değerli olup olmadıklarını araştırdıkları sırada jandarmanın kendilerini yakaladığını beyan etmişler ise de tutanak tanıklarının pazarlık yerine üç sanığın da birlikte geldiklerine ve alım satım konusunda ve fiyatta anlaşma sağladıkları esnada olay yerine yakın bir noktada bekleyen jandarma ekibinin sanıkları suçüstü yakaladığına dair beyanları karşısında sanıkların inkara yönelik savunmaların itibar edilebilir nitelikte bulunmadığı kabul edilmekle,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafinin bir nedene dayanmayan, katılan vekilinin ise sanıklar hakkında eksik ceza belirlendiğine,erteleme kararı verilmesinin kanuna aykırı olduğuna, eserler hakkında bir karar verilmediğine ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Dava konusu sikkeler üzerinde üniversitelerin arkeoloji ve sanat tarihi kürsülerine mensup öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak, hali hazır durumu itibariyle bilim, kültür, din veya güzel sanatlarla ilgileri, 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli taşınır kültür varlıkları olup olmadıkları, tasnif ve tescile tabi olup olmadıkları, bildirim zorunluluğu olan eserlerden olup olmadıklarının tespit edilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, dosyanın tarafı konumundaki Müze Müdürlüğü uzmanlarınca düzenlenen rapor hükme esas alınmak suretiyle karar verilmesi kanuna aykırı,

2-Sanıkların 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde belirtilen haklardan yoksun bırakılmasına karar verildiği halde, bu hükmün ne şekilde uygulanacağının kararda açıkça gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21327, Karar No: 2022/8301, Tarih: 23.11.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/21327 E.  ,  2022/8301 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.12.2018 tarih ve 2018/472 - 2018/839 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme

Hüküm : TCK'nın 314/3 ve 220/7 delaletiyle TCK'nın 314/2, 220/7-2.cümle, 3713 sayılı Kanunun 5/1, 62, 53, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetine dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen 5. maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Dairemizin 2015/3 esas sayılı kararında ve dairemizce de benimsenen, istikrar kazanmış yargısal kararlarda açıklandığı üzere;

Örgüte yardım suçunda kast unsuru yönünden, Yargıtay uygulamaları ve öğretideki görüşler incelendiğinde; bir suçun kanuni tanımında "bilerek", "bildiği halde", "bilmesine rağmen" gibi ifadelere açıkça yer veren suçlar olası kastla işlenemez (Prof.Dr. İzzet ÖZGENÇ, TCK Genel Hükümler, 7. Baskı, s. 241).

Kişi, örgütün işlediği somut fiili bilmese de terör örgütü olduğunu, sağladığı yardımın örgütün yararına kullanılacağını bilmeli ve bu irade ile hareket etmelidir. İnsani mülahazalarla yapılan yardımlar örgüte yardım suçunu oluşturmaz. Yapılacak her türlü yardımın suç olarak değerlendirilmemesi gerekir (Prof.Dr. A. Caner Yenidünya - Arşt.Görv. Zafer İçer, Suç İşlemek Amacıyla Örgüt Kurma, 1. Baskı, s. 56).

Örgüte yardım suçunda manevi unsurun oluşması için genel kasıt yeterli değildir. Özel kasıt ile işlenen bir suçtur. Fail örgütün amacını gerçekleştirmesine katkı sağlamak kastı ile hareket etmelidir (Yrd.Doç.Dr. ..., Örgütlü Suçlar ve Terör Suçları, s. 164).

Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte bilerek ve isteyerek yardım edilmiş olması gerekir. Başka bir ifadeyle, yardım fiilinin örgütün suç işlemek amacıyla kurulmuş bir örgüt olduğu bilinerek gerçekleştirilmiş olması gerekir. Fıkra metninde geçen "bilerek" ibaresi doğrudan kastı ifade eder. Doğrudan örgüte değil de örgüt mensuplarına yardım edilmesi halinde, yardım edilen kişilerin suç işlemek amacıyla kurulmuş bir örgüt mensubu olduklarının da bilinmesi gerekmektedir. Örgüt mensuplarına yapılan yardım, aynı zamanda örgüte yapılan yardım olarak değerlendirmek gerekir. Ancak, bu yardımın örgütün amacını gerçekleştirmeye hizmet eden bir yardım olması gerekmektedir (Prof.Dr.İzzet ÖZGENÇ, Suç Örgütleri, 7. Baskı, s. 38-39).

Yukarıda yer verilen öğretideki görüşler ve Yargıtay yüksek 9. ve 16. Ceza Dairesinin geçmişteki uygulamaları göz önüne alındığında; suç örgütleri veya silahlı terör örgütlerine yardım suçunun ancak doğrudan kastla işlenebileceği, yardımın örgütün amacını gerçekleştirmeye hizmet etmesi gerektiği, örgüt üyelerine yapılan yardımın da örgüte yapılmış gibi kabul edilmekle birlikte örgüt üyesinin mensup olduğu örgütün bilinmesi ve bu yardımın da insani mülahazalarla değil örgütün amaçlarını gerçekleştirme gayesiyle yapılması hususunda ortak bir kanaat mevcuttur.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgüte müzahir Aktif-Sen üyeliğinden 12 Kasım 2015 tarihinde ayrılmak için istifa dilekçesi sunan, örgüte müzahir Demirci Eğitim ve Kültür Derneğinden 25 Mart 2015 tarihinde üyeliği sona eren, talimat döneminin devam ettiği 16 Aralık 2014 tarihinde örgüte müzahir Bank ... da bulunan tüm mevduatını çeken sanığın, savunmasının aksine örgütle iltisaklı Bank ... isimli bankaya talimatla para yatırdığına, silahlı terör örgütüne yardım kastıyla hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak mahkumiyetini gerektirir yeterli delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bu sebeple hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5556, Karar No: 2019/3020, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5556 E.  ,  2019/3020 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8759, Karar No: 2020/990, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/8759 E.  ,  2020/990 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/233, Karar No: 2009/112, Tarih: -

Ceza Genel Kurulu 2008/1-233 E., 2009/112 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/1-233 E., 2009/112 K.**

**- KASTEN ÖLDÜRME

- KASTI AŞAN YARALAMA SONUCU ÖLÜME NEDEN OLMAK**- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 448 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 452 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

**"İçtihat Metni"**

Kasten öldürme suçundan sanık M....A...B...’ın, lehe olduğu kabul edilen 765 sayılı TCY’nın 448. maddesi yollamasıyla 452/2 ve 59. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCY’nın 31 ve 33. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin Ü... Ağır Ceza Mahkemesince verilen 02.03.2006 gün ve 108-69 sayılı hüküm, katılanlar vekili ve sanık müdafiinin temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 13.12.2007 gün ve 8230-9382 sayı ile;

“...B) Kastı aşan öldürme suçu yönünden;

a) Sanığın, tehdit suçunun mağduru olan C....’in üzerine yürüdüğü sırada sözle kendisini engellemeye çalışan maktûle şiddetle vurduğu, şiddetle sert zemine düşen maktûlün, kafa kaide kırığı ve kafa içi travmatik değişimlerden öldüğü olayda; sanığın, sanıktan aniden gelen şiddetli darbeyi beklemeyen, bu nedenle de savunma durumunda olmayan maktûle şiddetli bir şekilde vurduğu zaman maktûlün şiddetli bir şekilde sert zemine düşeceğini ve ağır şekilde yaralanabileceğini öngörülebilecek durumda olduğu; eylemin, kastı aşan yaralama sonucu insan öldürme suçunu oluşturduğu, olayda eklenen neden bulunmadığı anlaşıldığı halde; 765 sayılı TCK’nun 452/1 ve 5237 sayılı TCK’nun 87/4. maddeleri esas alınarak, her iki yasa ile uygulama yapılması, ortaya çıkan sonuçların karşılaştırılması, lehe olan hükmün belirlenmesi ve ona göre hüküm kurulması yerine, 765 sayılı Yasanın 452/2 ve 59. maddeleri uyarınca hüküm kurulması,

b) Kabul ve uygulamaya göre de; 765 sayılı TCK’nun 31 ve 33. maddelerinin uygulanmamasına karar verilmesi...”

” isabetsizliğinden bozulmuştur.

Yerel mahkeme ise 18.03.2008 gün ve 5-51 sayı ile;

“…Olay öncesine baktığımızda sanık ile maktûl M... G.... arasında hiç bir husumet bulunmadığı gibi, maktûl M....'nın çok iyi bir insan olduğu, herkesle iyi geçindiği, halim selim bir kişiliğe sahip olduğu, sanık ile ilişkilerinin iyi olduğu ve sanık ile birlikte zaman zaman yiyip içtikleri, sanığın olay öncesinde balıkçılık yapan M....'dan balık siparişinde bulunduğu, dolayısı ile sanığın maktûl M...'yı öldürmesi için hiç bir neden bulunmadığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Ayrıca sanığın olay günü teknesinin yerinin değiştirilmesi için tartıştığı ve bu yüzden aralarında husumet meydana gelen mağdur C... A...'ın konuşmalarından dolayı şoför koltuğunda oturup ayakları yerde bulunan C... A...a ya hesap sormak ya da ona vurmak için sinirli bir şekilde giderken bir olay olmaması için araya girmeye çalışan maktûl M....'ya ‘

‘sen aradan çekil’ diyerek ani bir hareketle sert bir tokat vurması diğer hususlarla bir arada değerlendirildiğinde sanığın maktûlü öldürmek gibi bir düşünce ile hareket etmediği, eyleminde kasten adam öldürme suçunun yasal unsurlarının bulunmadığı ortaya çıkmaktadır.

...Olayın öncesindeki sanık ile maktûl arasındaki sıcak ilişkiler sebebiyle sanığın doktor C... A....'ın tahrik oluşturan davranışlarının olmaması durumunda doktor C...'in üzerine gitmeyeceği, doktor C...'in üzerine bir anlık kızgınlıkla alkolün verdiği tesirle giderken araya giren maktûle aslında hiç bir şekilde yapmak istemediği halde kızgınlıkla ‘

‘sen aradan çekil’ diyerek sert bir şekilde maktûle attığı tokadın maktûlün şiddetli bir şekilde sert zemine düşeceğini ve ağır şekilde yaralanabileceğini öngörebilecek durumda olduğunun kabul edilemeyeceği, almış olduğu alkol ve doktor C...'in kendi aleyhindeki tahrik oluşturan sözlerinin etkisi ile tam olarak ne yaptığını bilebilecek durumda da bulunmadığı, bilinçsiz bir şekilde aslında hiç istemediği halde olayda hiç bir kusuru bulunmayan maktûle tokat atmak zorunda kaldığı...suç tarihi itibari ile yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’nun 452/2. maddesinin uygulanmasının olayımıza uygun düştüğü, olayımızdan çok farklı olarak yoğun bir kasıtla müessir fiilde bulunmak için aynı ortamlarda başka maktûllere tokat veya yumrukla müessir fiilde bulunup yere düşerek kafalarının sert zemine çarpılması sonucunda meydana gelen ölüm olaylarında bile 765 sayılı TCK’nun 452/1. maddesi yerine aynı Yasanın 452/2. maddesinin uygulandığı, uygulamaların bu şekilde süreklilik kazandığı, 765 sayılı TCK’nun 452/1. maddesinin bu olaya uygulanmasının haksızlığa yol açacağı düşüncesiyle...bozma ilamına uyulmayarak 765 sayılı TCK’nun 448. maddesi delaletiyle 452/2. maddesinin uygulanmasına dair daha önceki kararımızda direnilmiştir.

Sanığın bir anlık öfke ile ve alkolün tesiri ile kendisini tahrik eden mağdur C...'in üzerine doğru giderken araya girmek isteyen maktûl M....'ya ‘

‘sen çekil aradan’ diyerek sert bir tokat vurmuş olmasında tokat mağdur C...'e doğru atılmayıp tokadın kazara maktûl M....'ya vurulması söz konusu olmadığından hareket iradi olup, bu kasti hareket sebebiyle yukarıda belirtildiği üzere 765 sayılı TCK’nun 448. maddesi delaletiyle 452/2. maddesinin uygulanması cihetine gidilmiştir.

Sanığın bir anlık öfke ile ve alkolün tesiri ile kendisini tahrik eden mağdur C...'in üzerine doğru giderken araya girmek isteyen maktûl M....'ya ‘

‘sen çekil aradan’ diyerek sert bir tokat vurmuş olmasında tokat mağdur C...'e doğru atılmayıp tokadın kazara maktûl M....'ya vurulması söz konusu olmadığından hareket iradi olup, bu kasti hareket sebebiyle yukarıda belirtildiği üzere 765 sayılı TCK’nun 448. maddesi delaletiyle 452/2. maddesinin uygulanması cihetine gidilmiştir.

Maktûlün ölümü ile ilgili olarak 5237 sayılı TCK’ndaki düzenlemelere baktığımızda neticesi sebebi ile ağırlaşmış suç başlıklı 23. maddede bir fiilin kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi halinde kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerektiği ifade edilmiştir. 5237 sayılı TCK’nun 23. maddenin gerekçesinde ağır neticenin ortaya çıkacağının öngörüldüğü durumlarda meydana gelen ağır netice açısından failin olası kastla hareket ettiği, canının biraz yanması için mağdurun karın boşluğuna hafif bir biçimde vurulması halinde mağdurun inhibisyon sonucu ölebileceği, failin mağdurun ölebileceğini tahmin etmediği durumlarda objektif sorumluluktan söz edilemeyeceği, meydana gelen ağır netice açısından kişinin sorumlu tutulabilmesi için söz konusu neticeye ilişkin olarak en azından taksir dolayısı ile kusurlu bulunmasının gerektiği, meydana gelen kastedilenlerden başka ve ağır netice açısının sorumluluğun kusura dayalı bir sorumluluk olmasının sağlanmak istendiği ifade edilmiştir. Sanığın mağdur C.... A....'a doğru hesap sorma veya onu dövme amacı ile giderken bir olay çıkmasından endişelenen maktûl M....G...'un araya girerek sanığı engellemek istediği sırada sanığın ‘

‘sen çekil aradan’ deyip maktûlün hiç beklemediği bir şekilde çok sert bir tokatla ensesine doğru vurması ve maktûlü hiç beklemediği bu darbeden dolayı çok sert bir biçimde yere düşerek kafasının sert zemine çarpması sonucunda kafa kaide kırığı ve kafa içi değişimler meydana gelerek olaydan 6 gün sonra ölümüne neden olması olayında sanığın çok sert bir tokadının maktûlü yere düşürebileceğini, ağır bir şekilde yaralanabileceğini öngörmesi gerektiğinden sanığın burada meydana gelen ağır netice açısından kastla faalin hareket ettiği kabul edilerek kusurlu olduğu kabul edilmiştir. Dolayısıyla sanığın kasten yaralama sonucunda M.... G...’un ölümüne sebep olması sebebiyle 5237 sayılı TCK’nun 87. maddesinin 4. fıkrasının 1. cümlesinin uygulanma koşulları olayımızda oluşmuş bulunmaktadır...

Sanığın eylemlerinde 765 ve 5237 sayılı TCK’nun hangisinin lehe sonuç doğurduğunun değerlendirilmesine gelince; sanık M... A...B....'ın kastı aşan müessir fiil sonucu M.... G....'un ölümüne sebebiyet vermesinden dolayı eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nun 87/4. maddesi uyarınca takdiren 8 yıl hapis, 62. madde uyarınca cezasından takdiren 1/6 oranında indirim ile 6 yıl 8 ay hapis, 53/1, a, b, d, e, . maddesindeki haklarını cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, 53/c. maddesindeki haklarını koşullu salıverilinceye kadar kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi aleyhe sonuç doğurduğundan, maktûlün ölümü sanığın iradesinden hariç ve gayri melhuz esbabın inzimamı sonucu meydana geldiğinden ayrıntısı hüküm fıkrasında belirtildiği üzere sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nun 448. maddesi delaleti ile 452/2 ve 59/2 maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasının lehe sonuç doğurduğu...”

” gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya Yargıtay C.Başsavcılığının 30.10.2008 gün ve 184534 sayılı “

“bozma”

” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca yürürlükte olan 1412 sayılı CYUY’nın 318. maddesinde, Ceza Genel Kurulunda incelemenin duruşmalı yapılabileceğine ilişkin bir hüküm yer almadığından, sanık müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına dair isteminin CYUY’nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verildikten sonra, dosya üzerinden yapılan incelemede;

Kasten öldürme suçundan sanık M.... A...B...’ın 765 sayılı TCY’nın 448. maddesi yollamasıyla 452/2, 59 ve 31. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilen somut olayda, Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 5237 sayılı TCY’nın 87/4. maddesi kapsamında bulunduğu kabul edilen eyleminin, 765 sayılı TCY’nın 452. maddesinin 1. fıkrasının mı yoksa 2. fıkrasının mı kapsamında bulunduğuna ve buna bağlı olarak ta lehe yasa değerlendirmesinin hangi maddeler arasında yapılması gerektiğine ilişkindir.

Ceza hukukunda genel bir kural olarak, failin irade etmediği sonuçtan sorumlu tutulmaması gerekir. Ancak, 765 sayılı TCY’nın 45. maddesinde; “

“Cürümde kasdın bulunmaması cezayı kaldırır. Failin bir şeyi yapmasının veya yapmamasının neticesi olan bir fiilden dolayı kanunun o fiile ceza tertip ettiği ahval müstesnadır”

” denilmek suretiyle kastedilmemiş olan sonuçların da bazı hallerde açık bir yasa kuralı ile faile yüklenebileceği kabul edilmiştir. Objektif sorumluluk olarak adlandırılan bu istisnalardan biri de 765 sayılı TCY’nın 452. maddesinde düzenlenen kastı aşan yaralama sonucu adam öldürme suçudur. Anılan bu madde; “