muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/268, Karar No: 2015/1472, Tarih: 29.05.2015

AİHM, anlaşmazlık konusu olan müdahalenin "gözetilen meşru amaçla orantılı" olup olmadığını ve bunu haklı göstermek için ulusal makamlar tarafından ortaya konan gerekçelerin "uygun ve yeterli" görünüp görünmediğini tespit edebilmek amacıyla, sözkonusu müdahaleyi, davanın bütününe bakarak değerlendirmek zorundadır (Pakdemirli v. Türkiye kararı).

AİHM öncelikle, kendisine gelen başvurularda, sorumluluğu içeren kararı olduğu kadar cezanın ağırlığını da ilgilendirmesi halinde, AİHM'nin, verilen tazminat cezasının aşırılığı, özellikle de hakimin bu miktarı haklı göstermek için ortaya koyduğu gerekçeler üzerine yoğunlaştığına dikkat çeker. Böylelikle AİHM, 8 Temmuz 1986 tarihli Lingens- Avusturya, (Seri A no 103, s. 24- 28, §§ 34- 47), 23 Nisan 1992 tarihli Castells- İspanya, (Seri A no 236, s. 20- 24, §§ 33- 50) ve 25 Haziran 1992 tarihli Thorgeir Thorgeirson - İzlanda (Seri A no 239, s. 24- 28, §§ 55- 70) kararlarında belirtilen onurun korunmasına ilişkin daha "klasik" davalara olduğu kadar, mahkeme tarafından verilen tazminat cezasının tutarının anlaşmazlık konusu olduğu 13 Temmuz1995 tarihli Tolstoy Miloslavsky- Birleşik Krallık (Seri A no 316-B, s.71- 78, §§ 35- 55) kararına da başvurmak gerektiği kanaatindedir (Pakdemirli v. Türkiye kararı).

AİHM, mevcut davada bir müdahalenin varlığı konusunda, hakaretten ötürü bir hukuk davasında alınan cezanın, AİHS'nin 10’ uncu maddesinin alanına giren bir müdahale olarak incelendiği yerleşik içtihatlarını hatırlatır (örneğin, De Haes ve Gijsels-Belçika, 24 Şubat 1997 tarihli karar, Derleme 1997- I).

AİHM, daha önceden de, "şeref ve haysiyete saldırıdan ötürü ödenecek tazminatın hesaplanmasına ilişkin ulusal yasaların, ortaya çıkabilecek sonsuz sayıdaki durumları göz önünde bulundurulabilmeye elverişli olması gerektiği" hükmüne vardığını ve sonuç olarak, 10’uncu maddede yer alan "kanunla öngörülen" kavramının, yargılanan kişinin "kendi davasında verilebilecek olan tazminat miktarını önceden belirli bir kesinlik derecesiyle kestirebilmesini" gerektirmediğini hatırlatır (Tolstoy Miloslavsky, adı geçen karar, § 41).

AİHM, önüne gelen bir olayda konuşmanın içeriği ile ilgili olarak, başvuranın kullanmış olduğu bazı kelimelerin ("yalancı", "iftiracı", "Çankaya'nın şişmanı", "dar kafalı"), siyasi bir eleştiri olmaktan çok bir hakaret olduğunu gözlemlediğini belirtmektedir. Polemik gibi görünen ve belli ölçüde asılsız bir kişisel saldırı içeren bu sözlerin, ilgili kişiler ve konuşmanın çerçevesi politik alanda yer alsa bile siyasi bir tartışma içindeki bir görüş kapsamında çözümlenebilmesi zordur (Bkz., a contrario, Oberschlick (no: 2), Pakdemirli v. Türkiye).

Yukarıda anlatılanlar dikkate alındığında AİHM, başvuranın tazminat ödemeye mahkum edilmesinin "kanunla öngörüldüğü" ve AİHS'nin 10/2’ nci maddesi uyarınca "meşru bir amaç" güttüğü kanaatine varmıştır. Bununla birlikte mevcut davada yasanın uygulanış biçimi şüphelidir. Sonuç olarak, verilen tazminat cezasının, bu tür davalarda genellikle verilen tutarlarla ve söz konusu konuşmanın ağırlığıyla karşılaştırıldığında, ulusal yasalarla gözetilen amaç ile makul bir orantılılık ilişkisi kesin olarak bulunmadığı için, bu kadar büyük bir miktarda tazminat verilmesinin "demokratik bir toplumda gerekli" olduğu kabul edilemez (Pakdemirli v. Türkiye kararı).

Mahkeme denetim yetkisini kullanırken, tartışma konusu Mahkeme kararlarını tek başlarına ele almakla yetinemez; başvurucuya karşı yazılan yazılar ile bunların yazıldıkları bağlam dahil olmak üzere, bu kararlara olayın bütünselliği içinde bakmak zorundadır (Handyside v. Birleşik Krallık kararı, & 50).

Bu bağlamda Mahkeme, Sözleşme'nin 10/1 ‘inci maddesinde güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini gerçekleştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatır. İfade özgürlüğü, Sözleşme'nin 10/2 nci madde sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olmaz (Handyside, §49).

Basın söz konusu olduğunda, bu ilkeler ayrı bir öneme sahiptir. Basının, "başkalarının itibarlarını korumak" gibi çizilmiş sınırları aşmaması gerekmekle birlikte, kamunun menfaatinin bulunduğu diğer alanlarda olduğu gibi, siyasi meselelerde de haber ve fikirleri iletmek, yine basına düşen bir görevdir. Sadece basının bu tür haber ve fikirleri iletme görevi yoktur; halkın da bunları edinme hakkı da vardır (Sunday Times, §30).

Dahası basın özgürlüğü, halka siyasal liderlerinin düşünce ve davranışlarını tanıma ve onlar hakkında fikir oluşturma imkânı verir. Daha genel olarak siyasal tartışma özgürlüğü, Sözleşme'nin her noktasına egemen olan demokratik toplum kavramının tam da merkezinde yer alır (Lingens v. Avusturya Kararı).

Dahası basın özgürlüğü, halka siyasal liderlerinin düşünce ve davranışlarını tanıma ve onlar hakkında fikir oluşturma imkânı verir. Daha genel olarak siyasal tartışma özgürlüğü, Sözleşme'nin her noktasına egemen olan demokratik toplum kavramının tam da merkezinde yer alır (Lingens v. Avusturya Kararı).

O halde, bir siyasetçiye yönelik eleştirilerin kabul edilebilir sınırları, özel bir şahsa yönelik eleştiri sınırına göre daha geniştir. Bir siyasetçi, özel şahıstan farklı olarak, her sözünü ve eylemini bilerek ve kaçınılmaz bir biçimde, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açar; bu nedenle daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadır. Hiç kuşku yok ki, Sözleşme'nin 10/2. maddesi, başkalarının, yani bütün bireylerin itibarının korunmasına imkân verir; bu koruma, siyasetçileri şahsi sıfatları dışında hareket ettikleri zaman da içine alır. Ancak bu gibi durumlarda söz konusu korumanın gerekleri, siyasi meseleleri açık biçimde tartışmanın yararıyla bağlantılı olarak tartılmalıdır (Lingens v. Avusturya Kararı).

(Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.12.2013 gün ve 2013/4-443 E., 2013/1646 K. sayılı ilamında da aynı ilkeler benimsenmiştir.)

Konunun iç hukukumuzda nasıl yer aldığı konusuna gelince; 1982 Anayasasının “Basın Hürriyeti” başlıklı 28’inci maddesindeki basının özgür olduğu güvencesi ve bu ilkeyi güçlendiren 5680 sayılı Basın Kanunu’nun 1’inci maddesindeki düzenlemedir.

Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin nedeni; toplumun sağlıklı, mutlu ve güven içinde yaşayabilmesi içindir. Bunun için de kişinin, dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır.

Diğer bir anlatımla basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma, yönlendirme yetki ve sorumluluğuna sahiptir. Bunun içindir ki basının yayın yaparken, yaptığı yayından dolayı hukuka aykırılık teşkil edecek olan eylemi, genel olaylardaki hukuka aykırı olan eylemden farklılıklar taşır. İşte bu farklılık ve ayrık durum gözetilerek yapılan yayının hukuka aykırılık veya uygunluk sınırı belirlenmelidir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğu kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir. İşte basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Haberin hukuka uygunluk nedenini oluşturabilmesi, her şeyden önce gerçeğe uygun olmasına bağlıdır. Eğer haber gerçeğe uygunsa, kişilik hakları ihlal edilse bile, burada, manevi tazminata yer yoktur. Üstelik, gerçeklik ilkesi, yalnızca haber verme yönünden değil, eleştirmek, değerlendirmek, yorumlamak yönünden de uygulama alanı bulur. Gerçek dışı haber verme ise, daima hukuka aykırıdır (Mustafa Reşit Karahasan, Tazminat Hukuku, 1996, s. 985).

Haberin hukuka uygunluk nedenini oluşturabilmesi, her şeyden önce gerçeğe uygun olmasına bağlıdır. Eğer haber gerçeğe uygunsa, kişilik hakları ihlal edilse bile, burada, manevi tazminata yer yoktur. Üstelik, gerçeklik ilkesi, yalnızca haber verme yönünden değil, eleştirmek, değerlendirmek, yorumlamak yönünden de uygulama alanı bulur. Gerçek dışı haber verme ise, daima hukuka aykırıdır (Mustafa Reşit Karahasan, Tazminat Hukuku, 1996, s. 985).

Basın özgürlüğü ile bağlantılı kavramlar olarak; Anayasa’da düşünce ve kanaat (m. 25); düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğü (m. 26) ayrıntılı şekilde düzenlenmiştir. Demokratik yaşamın gelişmesinde, ulusal birliğin sağlanmasında, kamuoyunun sağlıklı bir biçimde oluşmasında, sosyal ve siyasal ilerlemede basının çok önemli bir fonksiyonunun bulunduğu açık ve kuşkudan uzaktır.

Ne var ki, basının bu ayrıcalık taşıyan konumu ve özgürlüğü, tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. Bundan dolayıdır ki, yayınlarında kişilik haklarına saygı göstermesi ve gerek Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümünde yer alan ve gerekse 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (TMK)’nun 24 ve 25’ inci maddelerinde ve yine özel yasalarda güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunmaması yasal bir zorunluluk ve hukuki gerekliliktir.

Yine, manevi tazminat sorumluluğunun doğması için Borçlar Kanunu’nun 49’ uncu maddesindeki (Türk Borçlar Kanunu m. 58) koşulların gerçekleşmiş olmasına bağlıdır.

Yine, manevi tazminat sorumluluğunun doğması için Borçlar Kanunu’nun 49’ uncu maddesindeki (Türk Borçlar Kanunu m. 58) koşulların gerçekleşmiş olmasına bağlıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalı şirket tarafından çıkarılan Y.. G..’nin 24.07.2009 tarihli sayısında “ Ertosunda yine şaibe” ve “Duyar cinayetinde Ertosun şaibesi” başlıklı yazılarda “Sabancı’nın katilinin konuşmasının davacı tarafından engellendiği, davacının M.... neden yakınlık gösterdiğinin sorgulanması gerektiği, Duyar’ın davacının Ceza Tevkifleri Genel Müdürü olduğu dönemde cezaevinde öldürüldüğü, kamuoyunda Ergenekon soruşturması olarak bilinen soruşmadaki şüpheli ve sanıkları koruyan, onları soruşturan ve yargılayan savcı ve hakimlerin görevden alınması için çaba harcayan kişi olarak tanıtıldığı” anlaşılmaktadır. Söz konusu yazı bir bütün olarak değerlendirildiğinde ifade edilen bu beyanların fikir açıklaması olarak kabul edilmesi mümkün değildir. Bu ifadelerin demokratik bir toplumda “çoğulculuk, hoşgörü ve açık düşünce” kavramları kapsamında kabul edilmesi mümkün olmayıp, dava konusu yazı davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmaktadır. Ayrıca, “başkalarının şöhret ve haklarının korunması” amacıyla ifade özgürlüğüne getirilen sınırlama “müdahalelerin meşru bir amaç” izlediğini ortaya koymaktadır. Son olarak müdahalelerin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı konusunda ise, ifade açıklama niteliğinde olmayan, sırf başkalarının kişisel değerlerine zarar vermeye yönelik beyanların demokratik bir toplumda korunması mümkün değildir. Aksi durumun kabulü toplumda kargaşaya yol açabilir. Ancak, eylem ile müeyyide arasındaki dengenin diğer bir deyişle haksız saldırı teşkil eden fiil ile hükmedilen tazminat arasındaki orantının bozulmaması da gerekir. Aksi takdirde meydana gelecek orantısızlık dahi tek başına kişinin ifade özgürlüğüne bir müdahale oluşturacaktır.

Görüşmeler sırasında bir kısım üyeler tarafından kullanılan sözlerin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı ve davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmadığından bahisle Yerel Mahkeme direnme kararının bozulması yönünde görüş beyan etmiş iseler de, bu görüş yukarıda belirtilen nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

Hal böyle olunca, açıklanan nedenlerle dava konusu yazı bir bütün olarak değerlendirildiğinde ifade özgürlüğü kapsamında kalmayıp, davacının kişilik haklarına yönelik saldırı oluşturduğunu kabul eden direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece tazminat miktarı yönünden inceleme yapılmadığından bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun olup, taraf vekillerinin hükmedilen miktara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 29.05.2015 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

M U H A L E F E T Ş E R H İ

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın tazminine ilişkindir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun olup, taraf vekillerinin hükmedilen miktara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 29.05.2015 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

M U H A L E F E T Ş E R H İ

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın tazminine ilişkindir.

Dava konusu haber, davalı gazetenin 24.07.2009 tarihli nüshasının ilk sayfasında “Ertosun’da Yine Şaibe”, devamı mahiyetindeki iç sayfada ise, “Duyar Cinayetinde Ertosun Şaibesi” başlığı altında yayınlanmıştır.

Yazı, haber değeri taşıyıp taşımadığı hususunda incelendiğinde; 23.07.2009 tarihli M... Gazetesinde C...r imzası ile kaleme alınan “Evet ! Oydu” başlıklı köşe yazısına atfen kaleme alındığı görülmektedir.

C... bahsi geçen yazıda özetle; Sabancı cinayeti sanıklarından M....itirafçı olmak istemesine rağmen konuşturulmadığını, kendisinin gidip röportaj yapma isteğinin ise bakanlık görevlilerince sürüncemede bırakıldığın, ardından M...konuşmasının engellenmesi için aynı cezaevine nakledilen “Karagümrük Çetesi” tarafından vurularak susturulduğunu, bulunduğu görev itibarıyla gerek bu olayın gerekse 32 kişinin öldürülmesiyle ilgili “hayata dönüş” operasyonun sorumluluğunu taşıması gereken davacının ise tam tersine her dönemde kariyer yaparak basamakları bir bir tırmanıp en sonunda “Devlet Üstün Hizmet Madalyası” ile ödüllendirildiğini, dolayısıyla bu durumdan mevcut hükümetin de sorumlu olduğuna” dair iddiaları kaleme aldığı görülmektedir.

C...yazısı, mevcut haliyle sıradan bir köşe yazısı olmaktan öte anılan dönemi kendi tecrübesi üzerinden analiz etmeye çalışan bir tür sorgulama mahiyetinde olduğu görülmektedir. Bir gazetecinin, yer , tarih ve kişi isimleri belirtmek suretiyle yakın tarihe dair bir hatırasını paylaşıyor olması, içerikteki vahamet itibarıyla bir başka gazetenin ilgisini çekmesi pek tabiidir.

Bir vakıanın yıllar sonra dahi olsa haber değeri taşıyıp taşımadığının değerlendirmesi için habere konu olayı hatırlatmakta fayda var:

Bir vakıanın yıllar sonra dahi olsa haber değeri taşıyıp taşımadığının değerlendirmesi için habere konu olayı hatırlatmakta fayda var:

“Sabancı suikastı” diye anılan vahim olayda; akıllı bina olması hasebiyle güvenlik tedbirlerinin had safhada uygulandığı yönetim katına, “Susurluk Hadisesi” diye de anılacak trafik kazasında hayatını kaybeden emniyet müdürü, Hüseyin Kocadağ’ın referansıyla Fehriye Erdal isimli terör örgütü mensubunun eleman olarak yerleştirildiği, Daha sonra bu kişinin içerinden verdiği destekle T.. yönetim katına çıkan, M.... ve İsmail Akkol isimli teröristlerin, Ö...ı ve genel müdür H...öldürerek olay mahallinden uzaklaştıkları, ancak adı geçen teröristlerden M.. D..ın bir süre sonra kendiliğinden teslim olarak suçunu ikrar edip etkin pişmanlık talebinde bulunduğu, yetkililerin ise, sürenin geçtiğinden bahisle talebini reddederek konuşmasını engelledikleri, bunun üzerine adı geçen gazetecinin “Sabancı suikastına” dair özel bilgisine başvurmak maksadıyla cezaevi yönetiminden izin istemesine rağmen bir takım gerekçeler ileri sürülerek talebinin geri çevrildiği, sonrasında ise başka bir cezaevinden buraya nakledilen ve adına “Karagümrük Çetesi” de denilen E..kardeşlerin tabancayla vurması neticesinde M... infaz edilerek susturulduğu, akabinde öldürülme sırasının kendilerine geldiği paniğine kapılan katillerin cezaevinde isyan çıkartarak kendilerini “M....cinayetine azmettirenlerin devlet yetkilileri olduğuna” dair ciddi bir takım iddiaları gündeme taşıdığı ve tüm bu gelişmelerin dönemin ulusal basınında sık sık haber-yorumlara konu yapıldığı anlaşılmaktadır.

Haberin kaynağını teşkil eden C.., benzer iddiaları 20.02.1999 tarihli S...Gazetesinde de dile getirmiş, ancak yazının da dava konusu yapılması üzerine, Ankara 25. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2000/96-614 esas ve karar sayılı kararıyla aleyhine tazminata hükmedildiği görülmüştür.

Aynı konuları dile getiren ve 19.07.2009 tarihli T...Gazetesinde yer alan “Devletin Demirbaş Bürokratı” başlıklı A... haber yorumun da dava konusu yapılması üzerine yazar ve gazete aleyhine tazminatla sonuçlandığı görülmektedir

Malum, ülkemizde özelikle 1990 yıllarda yoğunlaşan bir çok suikast, cinayet, ve faili meçhul olay yaşanmıştır. Memleketin adeta suç cennetine evrildiği dönemin, yargısal denetimini yapacak bir irade ortaya çıkmadığı gibi tam tersi bir pozisyonla dönemin sorgulanması gerekliliğini dile getiren az sayıdaki gazeteci aleyhe hükmedilen tazminatlarla adeta susmaya sevkedilmiştir.

Malum, ülkemizde özelikle 1990 yıllarda yoğunlaşan bir çok suikast, cinayet, ve faili meçhul olay yaşanmıştır. Memleketin adeta suç cennetine evrildiği dönemin, yargısal denetimini yapacak bir irade ortaya çıkmadığı gibi tam tersi bir pozisyonla dönemin sorgulanması gerekliliğini dile getiren az sayıdaki gazeteci aleyhe hükmedilen tazminatlarla adeta susmaya sevkedilmiştir.

Önemli bir suikasta imza atmış M..., gerçek azmettiricilerinin ortaya çıkmasına yol olacak itiraflarının türlü çabalarla engellendiği ve hangi sıfatla olursa olsun, cezaevine girmekle can güvenliği devlete emanet edilmiş 30 hükümlü ve tutuklunun adına (ironik bir şekilde) “hayata dönüş” denilen bir operasyonla ölüme gönderildiği karanlık bir dönemin, gazetecilerin ilgi ve merakından vareste tutulması beklenemez. Davacının tüm bu olaylarla doğrudan ilgisi bulunmasa dahi, cezaevlerinden sorumlu üst düzey bürokrat olması sıfatıyla adının bir takım imalı göndermelerle gündeme geliyor olması olaylardaki vahamete kıyasla naif bir eleştiri olarak değerlendirilmesi bile mümkündür.

İnsanların, karanlık dönem sorumlularını ararken, doğası gereği zahiren yetkili makamları işgal eden kişilere işaret etmesinden daha doğalı olamaz. Ta ki, bu kişiler işin arkasındaki gerçek komuta merkezini açıklayana dek... Nitekim davacı da bahsi geçen dönem hadiselerinin bizzat kendi inisiyatifiyle değil Milli Güvenlik Kurulu kararları ve hükümetin direktifi doğrultusunda vuku bulduğunu söyleyerek, kişisel sorumluluğu bulunmadığını beyan etmiştir.

Sonuç olarak; M... cinayetini gerçekleştiren ve adına “Karagümrük Çetesi” de denilen; E.. kardeşlerin cezaevinde çıkan bir isyan esnasında camlardan sarkarak bir takım isimleri de açıkça zikretmek suretiyle “bana bu cinayeti devlet işletti, şimdi de ben konuşmayayım diye beni infaz edecekler” diye kameralar önünde bağırıp çağırması, sıradan bir hadise olarak değerlendirilemez. Hal böyle ulunca da işin içinde şaibe bulunduğuna dair iddia ve haberler yalnızca kişilik hakların saldırı maksatlı olarak nitelendirilemez. Aksi yönde bir tutumun benimsenmesi hali, ileride bu karanlık döneme aydınlatmaya yönelecek yakın tarih araştırmacıları ve belgesel yapımcılarının cesaretini kıracak caydırıcı ögeler barındıracağından haberin yararlar dengesi yönünden hukuka aykırılık unsuru barındırmadığı kanaat ve sonucuna varılmakla aksi yönde tezahür eden sayın çoğunluk görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/8232, Karar No: 2013/10154, Tarih: 03.06.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/8232 E.  ,  2013/10154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın davacı SGK ile davalı arasındaki eczane sözleşmesinden kaynaklanmasına göre, dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 03.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30602, Karar No: 2014/5270, Tarih: 13.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/30602 E.  ,  2014/5270 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/177426

MAHKEMESİ : Midyat Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2012

NUMARASI : 2011/209 (E) ve 2012/174 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağında, suça konu emvalin 2009 yılı kesimi olup kutur ve kesim yılı itibariyle bölme odununa uyduğunun tespit edildiği yazılı bulunmasına; sanığın olay günü iki tezkere düzenlediğini, diğer sanık Abdullah ile tanık Fikret’in ifadelerinde, ayni gün hem çalı çırpı niteliğinde emval, hem de meşe yakacak odunu yüklenip nakliyelerin karıştığını beyan etmelerine; dosya içeriğindeki belgelerden sanığın 142 no.lu bölmede rehabilitasyon çalışması kapsamında ağaç kesim işi yaptığının; keşfin sadece emval üzerinde yapıldığının anlaşılmasına göre, sanığın kesim yaptığı bölmede uzman bilirkişiler vasıtasıyla keşif yapılarak suça konu emvalin cinsi, vasfı, kesim tarihi ve şekli ile miktarı itibariyle bu sahadan temininin mümkün olup olmadığının tespiti; Orman İşletmesinden, suç tarihi itibariyle sahadan kesilen emval miktarı ile nakliyesi yapılan emval miktarına ilişkin belgelerin getirtilmesi, suç tarihi itibariyle yakalanan emval miktarı kadar emvalin sahada bulunup bulunmadığının belirlenmesi ile suça konu emvalin menşeinin kaçak olup olmadığının şüpheye yer vermeyecek şekilde tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

2) Bilirkişi vasıtasıyla, suça konu emval için tazminat miktarının 262,-lira olarak tespit edilmesine göre emvalin ve nakil vasıtasının suç tarihi itibariyle piyasa değerlerinin bilirkişiler vasıtasıyla tespitinden sonra 5237 sayılı TCK'nin 54/1-3 maddeleri uyarınca müsaderenin hakkaniyete uygun olup olmadığı hususunda bir değerlendirme yapılmadan nakil vasıtasının müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28371, Karar No: 2012/27955, Tarih: 06.12.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/28371 E.  ,  2012/27955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan kiracılığın tespiti isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.