muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/705, Karar No: 2025/239, Tarih: 16.04.2025

11. Dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde; evlilik birliğinin mutluluğunu elbirliğiyle sağlamak, çocukların bakımına, eğitimine ve gözetimine beraberce özen göstermekle yükümlü olan tarafların gerçekleşen olaylara göre bu yükümlülüklerini ihlâl ettikleri tartışmasızdır. Davalının görmüş olduğu fiziksel şiddet nedeniyle eşine ve kayın validesine yönelik hakaret ve sinkaf içerikli sözler söylemesi şeklinde gerçekleşen kusurlu eyleminin, tepki niteliğinde davranışı aşar boyutta olduğu kabul edilmelidir. Özellikle olay tarihinde henüz bir yaşında bile olmayan ortak bebeğin yanında gerçekleştiği anlaşılan son olay gözetildiğinde; mevcut evlilik birliğinin devam etmesinin davalı ve ortak çocuk bakımından korunmaya değer bir yararının kalmadığı anlaşılmaktadır. Boşanmaya sebep olan olaylarda davacının ağır buna karşılık davalının ise az kusurlu olduğu, ne var ki somut olay bazında davalının boşanmaya karşı çıkmasının tek başına boşanma kararı verilmesini engellemeyeceği, hâl böyle olunca taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte geçimsizliğin var olduğu, olayların akışı karşısında davacının dava açmakta haklı olduğu ve bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın kanunen mümkün olmadığı açıktır.

12. O hâlde Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır.

13. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında açıklanan gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 maddesinin 1. fıkrası uyarınca Urla 1. Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesine gönderilmesine,

16.04.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4433, Karar No: 2019/2804, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/4433 E.  ,  2019/2804 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5961, Karar No: 2013/9967, Tarih: 12.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/5961 E.  ,  2013/9967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı şirket vekili dilekçesi ile; dava dışı ......Şti müdürü olan davalılardan .... adına hareket eden diğer davalı ... ile davacı şirket arasında .... Şirketine ait bir rehabilitasyon merkezinin işletme ruhsatının davacı şirkete devri konusunda harici yazılı sözleşme imzalandığını, sözleşmeye istinaden devir için belirlenen 240.000 TL'nin 50.000 TL'sinin davalı ...'e teslim edildiğini ancak davalılar tarafından devir gerçekleştirilmediğinden ödenen 50.000 TL'nin iadesi amacıyla takip başlattıklarını iddia ederek takibe vaki itirazın iptali ile inkar tazminatının tahsili talep ve dava edilmiştir.

Davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece; sözleşmenin taraflarının davacı şirket ile ...... Şti. olduğu, davalı ...'nun bu şirketin o tarihteki yetkilisi olan ...'na vekaleten bu sözleşmeyi imzaladığı, yine ... tarafından 20.05.2010 tarihinde düzenlenen belgenin de bu kapsamda imzalandığı, işletme devri borcunun davalılara değil sözleşmede taraf olan .... Hizmetleri İnş. Taah. İth. ve Tic. Ltd. Şti.'ne ait olduğu, bu sebeple peşinat alınan paranında iadesininde şirketten talep edilebileceği davalıların şahsi sorumluluklarının bulunmadığı hüküm ve kanaatine varıldığı gerekçeleri ile davalılar aleyhine açılan davanın husumetten reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda davaya konu olan 13.04.2010 tarihli 'SÖZLEŞME' başlıklı belgeye bakıldığında; taraflarının davacı şirket ile ....İnş. Taah. İth. ve Tic. Ltd. Şti olduğu, sözleşmeyi davalılardan ... vekili olarak ...'nun imzaladığı, 20.05.2010 tarihli 'ÖDEME' başlıklı belgeye bakıldığında ise biraz evvel bahsi geçen sözleşmeye istinaden 50.000 TL'nin .....tarafından alındığı, belgenin altını ....'in kendi adıyla imzaladığı anlaşılmaktadır.

Vekil müvekkili adına işlem yapar, ancak vekil olduğunu ispat etmediği sürece, ihtilafa konu olan belgeyi imzalayan sorumlu olur. Dosyaya bakıldığında davalı ...'in diğer davalı ...'i ya da şirketi temsil ettiğine dair herhangi bir yetki belgesi ya da vekaletname bulunmadığı görülmektedir.

O halde mahkemece; 'ÖDEME' başlıklı belgeyi vekil sıfatıyla imzaladığını ispat edemediği göz önünde bulundurularak borçtan yalnızca davalı ...'in sorumlu tutulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

O halde mahkemece; 'ÖDEME' başlıklı belgeyi vekil sıfatıyla imzaladığını ispat edemediği göz önünde bulundurularak borçtan yalnızca davalı ...'in sorumlu tutulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2538, Karar No: 2017/7399, Tarih: 19.12.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2538 E.  ,  2017/7399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...(KAPATILAN) 4.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...(Kapatılan) 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/12/2015 tarih ve 2014/171-2015/207 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “İNCİ” markası üzerinde hak sahibi olduğunu ve aralıksız olarak markayı kullandığını, müvekkili ile davalının miras bırakanı arasında ... 1. Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinde görülen ve 2002/639 Esas sayılı dosya üzerinden verilen kararda, müvekkilinin marka üzerinde hak sahibi olduğunun tespit edildiğini ve kararın kesinleştiğini, müvekkilinin markaya tüm ayak giysileri için ayırt edicilik kazandırdığını, davalının markasının ise, “İNCİ TERLİK” biçiminde ve sadece terlikler için ayırt edici olduğunu, davalının kullanımının tomurcuk şekliyle birlikte bir anlam kazandığını ve “İNCİ TERLİK” biçiminde tescil ettirilip kullanıldığını, yıllar sonra davalının tüm ayak giysilerini kapsayacak şekilde ve müvekkilinin markalarıyla iltibas yaratacak, tanınmışlığından yararlanmaya yönelik dava konusu markaları tescil ettirmesinin kötü niyetli olduğunu, davalının markalarının ayırt edici şeklinden uzaklaşarak, müvekkiline ait markalara yaklaşmaya çalıştığını ileri sürerek, “İNCİ” markası üzerinde müvekkilinin öncelikli ve gerçek hak sahibi olduğunun, markanın tanınmışlığının tespitini ve davalı adına tescilli 2008/61782 nolu “1İNCİ” ibareli, 2008/63333 nolu “TRİNCİ” ibareli ve 2010/35696 nolu “İNCİ” ibareli markanın hükümsüzlüğü ile sicilinden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kesin hüküm itirazında bulunmuş, müvekkilinin “İNCİ TERLİK” markasının 25. sınıfta tescilli olup, tüm ayak giysilerini kapsadığını, davanın süresinde açılmadığını, markalar arasında benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, kesin hüküm itirazında bulunmuş, müvekkilinin “İNCİ TERLİK” markasının 25. sınıfta tescilli olup, tüm ayak giysilerini kapsadığını, davanın süresinde açılmadığını, markalar arasında benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının “İNCİ TERLİK” markasıyla ve sadece terlik emtiası için ticari faaliyet gösterdiği, davacının markasının ise kemer ve çanta emtiasını, erkek ve kadın ayakkabılarını içerdiği, davacının marka tescillerinin davalının davaya konu marka tescillerinden daha eski tarihli olduğu, davacının “İNCİ” markasının Ekim 2008 tarihi itibariyle ayakkabı alanında tanınmışlığa sahip olduğu, tarafların ... 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2002/639 E - 2005/155 K sayılı dava ile birbirlerinin markalarından haberdar oldukları, davacının markasının Ekim 2008 tarihi itibariyle ayakkabı sektörü bakımından tanınmış marka olması ve davalının aynı sektörde faaliyet göstermesi karşısında, davacının markalarında, ayakkabıcılık sektöründe, ayak giysileri, çanta kemer ve

benzeri deri mamülleri üzerinde davacının ticari faaliyetinden ve markasal kullanımlarından haberdar olmamasının düşünülemeyeceği, davalının da eski tarihli markaları mevcut ise de, davalıya ait 97/014455 nolu “İNCİ TERLİK + şekil” markası ve 2001/28805 nolu “İNCİ+ şekil” markasının sadece 25. sınıftaki terlik ve ayak giysileri için tescilli olduğu, temyiz incelemesinden geçerek kesinleşen ... 1. Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2002/639 E- 2005/155 K. sayılı kararında da davalının markasının terlik emtiası üzerinde kullanıldığı ve “İNCİ TERLİK” biçiminde, tomurcuk görünümlü şekille birlikte ayırt edicilik kazandığının belirtildiği, davalının kendi markalarının ayırt ediciliğinin “İNCİ TERLİK” ve tomurcuk görünümlü şekille birlikte ve terlik emtiası için söz konusu olduğunu bilmesine rağmen davacı markalarına yaklaşmak amacıyla markaları tescil ettirmekle kötü niyetli olduğu, bu markaların, davacının daha eski tarihli markalarıyla iltibas yaratacağı, ortalama tüketicilerin bu markaları davacıya ait seri markalardan birisi olarak algılayacağı, dolayısıyla davacının markalarından ve markalarının, ayak giysileri için tanınmışlığından haksız yararlanmanın söz konusu olacağı, davalının eskiye dayalı tescil ve kullanımının "İNCİ TERLİK" ve "İNCİ TERLİK+ şekil" markaları için söz konusu olduğu ve bunların sadece terlik emtiasını kapsadığı, "İNCİ" markası üzerinde eskiye dayalı üstün ve öncelikli hakkın davacıya ait olduğu, tüm ayak giysileri bakımından "İNCİ" markası üzerindeki gerçek hak sahipliğinin davacıya ait bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, ayak giysileri bakımından “İNCİ” sözcüğünden oluşan marka üzerinde eskiye dayalı gerçek hak sahipliğinin davacıya ait olduğunun tespitine, davalı adına tescilli 2008/61782 nolu “1İNCİ”, 2008/63333 nolu “TRİNCİ” ve 2010/35696 nolu “İNCİ” markalarının hükümsüzlüğü ile sicilinden terkinine, davacının “İNCİ” markası üzerinde tanınmışlığın tespiti talebinin usul yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 19/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5437, Karar No: 2022/13395, Tarih: 05.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/5437 E.  ,  2022/13395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Aliağa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince bir kısım davalılar yönünden esastan reddine, davacı idare yönünden ise kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiş olup, hüküm, bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiş, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince 01/03/2022 tarihli ek karar ile kararın kesin olması nedeniyle kesin olarak karar verildiği gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine ilişkin ek karar verilmiş; ek karar, süresi içerisinde bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 01.03.2022 tarihli ek kararında, kararın miktar itibarıyla kesin olmadığı halde, kesin olduğu kanaatiyle hukuki yanılgıya yol açıldığı anlaşıldığından, temyiz başvurusunun reddine ilişkin 01.03.2022 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... 715 parsel (eski 269) sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak; üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumu dikkate alınmak suretiyle değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun bir kısım davalılar yönünden esastan reddine, davacı idare yönünden ise kısmen kabulü ile hükmün usuli kazanılmış hak gözetilerek bedele, faize, vekalet ücretine, parsel numarasına ilişkin bentlerinin düzeltilmesi yönünden yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/1838, Karar No: 2019/20, Tarih: 14.01.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/1838 E.  ,  2019/20 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

... İlçe Emniyet Müdürlüğü'nün 09.12.2013 günlü yazısı üzerine ... Devlet Hastanesinde görevli ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı Dr. ... tarafından 09.12.2013 günlü düzenlenen raporda; suça sürüklenen çocuğun kapkaç fiilini algılama ve bununla ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmiş olduğu kanaatine varıldığı belirtilirken, 09.06.2015 günlü sosyal inceleme raporunda "Suça sürüklenen çocuğun isnat olan suçun hukuki anlam ve sonuçlarını yeterince kavrayabilme ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini yeterince gelişmediğinin belirtilmesi ile ortaya çıkan açık duraksamalı hal karşısında; sanığın üzerine atılı yağma suçunu algılama ve bununla ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği yönünde usulüne uygun uzman hekim raporu alınıp, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11305, Karar No: 2023/1978, Tarih: 26.04.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/11305 E.  ,  2023/1978 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1539 E., 2022/1909 K.

DAVACILAR : 1- ...

2- ...

3- ...

4- ...

5- ... Av. ...

DAVA TARİHİ : 05.10.2015

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yenişehir Asliye Hukuk(Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2018/468 E., 2022/163 K.

Taraflar arasındaki müteveffa erkek mirasçıları tarafından açılan evliliğin mutlak butlanla iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir. Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılarak eksiklikler giderilmek üzere İlk Derece Mahkemesi’ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne evliliğin mutlak butlanla iptaline karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; davacıların murisi ... ile davalının 03.03.2015 tarihinde evlendiklerini, davalı ile davacıların murisin evlendiklerini veraset ilamını aldıklarında öğrendiklerini, murise demans (bunama) hastalığı teşhisinin 2 yıl önce konulduğunu, davalının evlilik sürecinde bu hastalığı bildiğini, bu evliliği kötü niyetli olarak davacılardan sakladığını, murisin defalarca kaybolduğunu, kolluk kuvvetlerince tenha yerlerde bulunduğunu, demans hastalığının ilerleyen safhalarında kişinin zaman, yer ve kişi oryantasyonunu kaybettiği, demanslı bir kişide hafıza, düşünme, mantık yürütme, yer ve zaman tayini, okuduğunu anlama, konuşma, günlük basit işleri yapma gibi işlevlerde bozukluk olduğunu, davaya konu evliliğin ölümden 5 ay önce olması, davalının bu hastalığı bilmesini zorunlu kıldığını, taraflar arasındaki yaş farkının 26 olduğu ve eşinin akraba ve çocukları olan davacılardan hiçbirinin evlenme gerçekleştiğini bilmediğini ancak ölümünden sonra öğrenmiş olmalarının hayatın doğal akışına aykırılık teşkil ettiğini iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 145 inci ve devamı maddeleri uyarınca davanın kabulü ile evliliğin akıl hastalığı nedeniyle batıl olduğundan mutlak butlanla iptaline, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; iddiaların asılsız olduğunu, 2000 yılından itibaren ilişkilerinin olduğunu ve bunun tüm davacılar tarafından bilindiğini, birlikteliklerine kimsenin itirazının olmadığını, evlenmelerine de bir itirazlarının olmadığı gibi olurlarının olduğunu, haksız kazanç elde etmek için bu davayı açtıklarını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 24.01.2018 tarih ve 2015/634 Esas, 2018/45 Karar sayılı kararı ile davacıların miras bırakanlarının evliliğinin butlanını veya iptalini dava etme hakları bulunmadığı, ayrıca miras bırakan tarafından da açılmış bir davanın bulunmadığı , davacıların açılmış bir davaya devam etme durumlarının da olmadığı, taraf sıfatı, kamu düzenine ilişkin ve dava şartı olup mahkemece her zaman resen gözetilmesi gereken bir husus olduğu gerekçesi ile davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. İstinaf başvurusu dilekçesinde özetle; davacıların murisi ile davalının evlenmesinin mümkün olmadığını, davacıların murisinin demans hastalığının olduğunu, karara dayanak yapılan kanun maddesinin de Anayasaya uygun olmadığını, bu nedenle mahkemece verilen aktif husumet yokluğu nedeniyle usulden ret kararının yanlış olduğunu belirterek hükmün kaldırılmasına, yeniden esas hakkında karar verilmek suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin 17.09.2018 tarih ve 2018/781 Esas, 2018/821 Karar sayılı sayılı kararı ile davanın 4721 sayılı Kanun’un 145 inci maddesine dayalı mutlak butlan davası olduğu, 4721 sayılı Kanun’un 147 nci maddesinin birinci fıkrasında belirtildiği üzere “...sona ermiş bir evliliğin mutlak butlanı Cumhuriyet savcısı tarafından re'sen dava edilemez; fakat her ilgili, mutlak butlanın karar altına alınmasını isteyebilir...” hükmü gereğince davacılar mirasçılarının davada husumetlerinin bulunduğu; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 316 ncı maddesinde basit yargılama usulüne tabi dava ve işlerin tek tek belirtildiği, mutlak butlanla evliliğin iptaline yönelik davanın bu maddede sayılan davalardan olmadığı, söz konusu dava 6100 sayılı Kanun’un 382 nci maddesinde düzenlenen çekişmesiz yargı işlerinden de olmadığı, bu nedenle yargılamanın yazılı yargılama usulüne uygun olarak yapılması gerektiği, tensip tutanağı ile basit yargılama usulüne tabi olduğunun belirtilmesinin doğru olmadığı; 7201 Sayılı Tebligat Kanunu’un (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesi gereğince tebligatın muhatabın bilenen en son adresinde yapılabileceği, bunun da kanunda gösterilen şekillerde olabileceği, 7201 sayılı Kanun’un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre doğrudan tebligat yapılamayacağı, öncesinde kanunda belirtiln yollardan birisi ile muhataba ulaşılmasının denenmesi gerektiği gerekçesi ile hükmün kaldırılmasına, belirtilen eksikliklerin giderilebilmesini teminen kararın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Müteveffa ...'nın evlenme tarihinde fiil ehliyetinin olmadığı, demans denilen bunama halinin evliliğe engel teşkil edeceğinin adli tıp raporu, dinlenen tanık beyanları ve dosyaya celp edilip incelenen diğer tüm delillerle sabit olduğu, müteveffanın evlenme tarihinde evlenmeye engel olacak derecede akıl hastalığı bulunduğu gerekçesi ile evliliğin butlan sebebi ile feshine (iptaline ) karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesinin davanın kabulü kararının usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç