muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8980, Karar No: 2014/14248, Tarih: 24.06.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/8980 E.  ,  2014/14248 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2-Davacı vekili davacının davalıya ait işyerinde çalışırken iş sözleşmesini haklı nedenlerle feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu toplanan delillere göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davacı vekilinin temyizi üzerine 9. Hukuk Dairesi'nin 14/06/2012 tarihli ilamı ile özetle,”...gününde ödenmeyen ücret alacağının günlük %1 fazlası ile ödenmesine ilişkin sözleşme hükmünün 625 sayılı Yasa'nın yürürlükten kalkmasından sonra da devam etmesi nedeni ile alacağın buna göre hesap edilmesi gerekirken yasanın yürürlükten kalktığı tarihe kadar hesap edilmesi ayrıca sözleşmede ücretin ödenme zamanının açıkça hükme bağlanması karşısında ücret alacağına işletilecek faizin başlangıç tarihinin buna göre tespit edilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur.

Bozma kararına uyan mahkeme bozma öncesi hazırlanan bilirkişi raporunun bozmaya uyan seçeneğine göre kısmen kabul kararı vermiş, kıdem tazminatı alacağı bakımından ise bozma dışında kalıp kesinleştiğinden bahisle hüküm kurmamıştır.

.../..

Davadaki taleplerden biri veya birkaçı hakkındaki kararın Yargıtay'ın bozma kararının kapsamı dışında kalması nedeniyle kesinleşmesi halinde mahkemenin kısmi bozma kararı üzerine yaptığı inceleme sonucu verdiği yeni kararında, infazda tereddüt oluşmaması açısından eski kararının kesinleşen bölümünün de aynen tekrarlanarak “bu konuda verilen hüküm kesinleştiğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına” diye belirtilmek suretiyle yeni hükümde yer alması gerekmektedir

Somut olayda, kıdem tazminatının bozma kararı kapsamı dışında kalarak kesinleşmesi nedeni ile yeniden hüküm kurulmaması yerinde ise de, infazda tereddüt oluşmaması için anılan alacağa ilişkin hüküm kısmının tekrarlanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi de doğru olmamıştır.

Ne var ki; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.

Somut olayda, kıdem tazminatının bozma kararı kapsamı dışında kalarak kesinleşmesi nedeni ile yeniden hüküm kurulmaması yerinde ise de, infazda tereddüt oluşmaması için anılan alacağa ilişkin hüküm kısmının tekrarlanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi de doğru olmamıştır.

Ne var ki; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin tümü ile hükümden çıkarılarak yerine; “1-Davacının kıdem tazminatı alacağı 3.183,57 TL olarak belirlenmekle birlikte taleple bağlı kalınarak 3.180,00 TL nin 21/05/2007 akdin fesih tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,”dair mahkeme hükmü kesinleştiğinden bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına”, rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, kararın hüküm fıkrası düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, karar düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 24.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/263, Karar No: 2014/34299, Tarih: 17.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/263 E.  ,  2014/34299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AYDIN 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/10/2012

NUMARASI : 2010/242-2012/491

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, satış elemanı olarak davalı şirkette 2007 yılının Ocak ayında girip çalışmaya başladığını, bu çalışmasının 08/01/2010 tarihine kadar aralıksız sürdüğünü, çalışmalarının bir kısmının sigortaya bildirilmediğini, 08/01/2010 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, 09/01/2010 tarihinde kargo ile ibraname gönderildiğini, bu belgeyi davacının imzalamayarak Aydın l. Noterliğinden 12/01/2010 tarihli 00743 sayılı ihtarname çektiğini, haklarını almak istediğini bildirdiğini, davalı şirketin de, 22/01/2010 tarihli karşı ihbarnameyi göndererek 12/03/2009 tarihinden itibaren şirkette çalıştığını, mazeret bildirmeksizin işe gelmediğinden işten çıkartıldığının bildirildiğini, işverenin haksız şekilde iş akdini feshetmesi nedeniyle dava açtıklarını iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram-genel tatil- hafta tatili ücreti ile ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 12.03.2009 tarihinden 2010 yılı Ocak ayına kadar davalı şirkete ait işyerinde çalıştığını, davacının eşi Aydın Canlı’nın da aynı işi yaptığını, 2009 yılı Mart ayından önce davacının eşine ait işyerinde çalıştığını, davacının 2007 yılında Didim'de Mustafa Bekar'ın yanında çalıştığını, davacının kocası Aydın'da kendi adına işyeri açınca kocasının yanında çalışmaya başladığını, kocasından boşandıktan (veya arası açıldıktan) sonra 12.03.2009 tarihinde davalı işyerinde çalışmaya başladığını, davacının çalıştığı süre içinde boşandığı kocasının sürekli işyerine gelerek kavga çıkardığını, çevreye, çalışanlara, müşterilere zarar ve rahatsızlık vermeye başladığını, işyerindeki olayların işverenin iş düzenini ve itibarını sarstığını, davacıya bu olumsuzluklara son verilmesi konusunda son verilmesi konusunda sürekli ikazlarda bulunulmasına rağmen bir sonuç alınamadığını, 2010 yılı Ocak ayında davacının işten ayrılmak istediğini beyan ettiğini ve işe gelmediğini, kendi rızasıyla işten ayrıldığını, davacının hiçbir alacağı olmadığını, tüm haklarını aldığını, çalışması 1 yıldan az olduğundan kıdem tazminatı ve ücretli izin hakkı olmadığını, iş akdini kendisi feshettiğinden ihbar tazminatı hakkı da olmadığını, fazla çalışma yapmadığını, hafta tatillerini düzenli olarak kullandığını, davacının büro elemanı olması ve işyerinin 1 gün

kapalı olması nedeniyle hafta tatilinde çalışmasının kabulünün mümkün olmadığını, bayram tatili ve genel tatillerde de işyeri açık olmadığından davacının çalışmadığını..." iddia ile davanın reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalıya ait işyerinde 1 yıl 7 ay 22 gün (597 gün )çalıştığı, davacının iş akdinin işveren tarafından 08/01/2010 tarihinde feshedildiği ve davacının kıdem tazminatını hak ettiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, mahkemece aldırılan ikinci bilirkişi raporunda SGK ve iş yeri kayıtları uyarınca detaylı şekilde tespit edildiği üzere davacının ilk işvereni ile davalı şirket arasında iş yeri devri gerçekleştiği anlaşılmakla, mahkemece iş yeri devri olgusunun dikkate alınmadan hizmet süresinin eksik tayini ve alacakların buna göre tespiti hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14867, Karar No: 2024/2491, Tarih: 05.03.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/14867 E.  ,  2024/2491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYILARI : 2021/4502 Değişik iş, 2021/4499 Değişik iş

İNCELEME KONUSU KARARLAR: İtirazların reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararların kanun yararına bozulması

5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu’nun 24/4. maddesine aykırılık eyleminden kabahatli ... hakkında Karaman Valiliği İl Tarım ve Orman Müdürlüğünün 07.06.2021 tarihli ve 794 sayılı kararı ile uygulanan 460.037,00 Türk lirası idarî para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine dair Karaman Sulh Ceza Hâkimliğinin 30.11.2021 tarihli ve 2021/2502 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın mercii Ereğli (Konya) Sulh Ceza Hâkimliğinin 28.04.2022 tarihli ve 2021/4502 değişik iş sayılı kararıyla reddine,

Aynı kabahatli şirket hakkında anılan Kanun'un 40/1-l maddesi uyarınca ürünlerin toplatılmasına dair Karaman Valiliği İl Tarım ve Orman Müdürlüğünün 29.03.2021 tarihli ve 027 sayılı idarî yaptırım kararına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Karaman Sulh Ceza Hâkimliğinin 30.11.2021 tarihli ve 2021/2731 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın mercii Ereğli (Konya) Sulh Ceza Hakimliğinin 28.04.2022 tarihli ve 2021/4499 değişik iş sayılı kararıyla reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 12.05.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 tarihli ve KYB-2023/59053 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 tarihli ve KYB-2023/59053 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “...5996 sayılı Kanun'un 24/4. maddesinde yer alan, "Gıda ve yemde taklit ve tağşiş yapılamaz. Taklit ve tağşiş yapılmış ürün işleme tabi tutulamaz, piyasaya arz edilemez." şeklindeki,

Anılan Kanun'un 40/1-l. maddesinde yer alan, "24 üncü maddenin dördüncü fıkrasına aykırı olarak taklit veya tağşiş yapılan gıda veya yemlere el konulur. Ürünler masrafları sorumlusuna ait olmak üzere piyasadan toplatılır. Piyasaya arz amacı dışında değerlendirilmesi mümkün olmayan ürünler işletmecisi tarafından Bakanlık gözetiminde imha edilir veya ettirilir. Piyasaya arz amacı dışında değerlendirilmesi mümkün olan ürünlerin mülkiyetinin kamuya geçirilmesine karar verilir. Taklit veya tağşiş yapılan gıda veya yemleri;

1) Üreten, ithal eden veya kendi adı veya ticari unvanı altında piyasaya arz eden gıda veya yem işletmecisine ellibin Türk lirasından,

1) Üreten, ithal eden veya kendi adı veya ticari unvanı altında piyasaya arz eden gıda veya yem işletmecisine ellibin Türk lirasından,

2) İzlenebilirliğini sağlamadan piyasaya arz eden perakende gıda veya yem işletmecisine beşbin Türk lirasından, aşağı olmamak ve beşyüzbin Türk lirasını geçmemek kaydıyla, fiilden bir önceki mali yıl sonunda oluşan veya bunun hesaplanması mümkün olmazsa fiil tarihine en yakın mali yıl sonunda oluşan yıllık gayri safi gelirlerinin yüzde biri oranında idari para cezası verilir. Fiilin üç yıl içinde birinci kez tekrarlanması durumunda üreten, ithal eden veya kendi adı veya ticari unvanı altında piyasaya arz eden gıda veya yem işletmecisine yukarıda belirtilen idari para cezalarının alt ve üst sınırları bir katı artırılarak uygulanır. Fiilin aynı süre içinde ikinci kez tekrarlanması durumunda, üreten veya ithal eden gıda veya yem işletmecisine bin günden üçbin güne kadar adli para cezası verilir ve gıda veya yem işletmecisi beş yıldan on yıla kadar bu sektördeki faaliyetinden men edilir. Fiili üç yıl içinde ikinci kez tekrarlayan kendi adı veya ticari unvanı altında piyasaya arz eden gıda veya yem işletmecisine ise ikiyüzbin Türk lirasından az olmamak ve iki milyon Türk lirasını geçmemek kaydıyla, fiilden bir önceki mali yıl sonunda oluşan veya bunun hesaplanması mümkün olmazsa fiil tarihine en yakın mali yıl sonunda oluşan yıllık gayri safi gelirlerinin yüzde biri oranında idari para cezası verilir." şeklindeki,

Anılan Kanun'un 31/4. maddesinde yer alan, "İlgililer, resmî kontrol ve denetim sonuçları hakkında, tebligat yapıldığı tarihten itibaren yedi gün içerisinde Bakanlığa itiraz etme hakkına sahiptir. Ürünün kalan raf ömrü yedi günden az olan gıdalar, mikrobiyolojik incelemeler ve ürün miktarının şahit numunenin analizinin yapılabilmesi için yetersiz olduğu durumlarda analiz sonucuna itiraz edilemez. İtirazdan kaynaklanan masraflar ilgililer tarafından karşılanır." şeklindeki,

Anılan Kanun'un 33/6. maddesinde yer alan, "Bakanlık, analiz metotlarını belirlemek, laboratuvarlar arasında metot birlikteliğini sağlamak, itiraz ile ilgili teşhis ve analizleri yapmak ve benzeri faaliyetleri yürütmek üzere ulusal referans laboratuvarları kurar veya belirler." şeklindeki,

Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin "Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğü" kenar başlıklı 7/1-a,b,c,ç. maddesinde yer alan, "Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğünün görevleri şunlardır:

a)Güvenilir gıda ve yem arzını sağlamak, bu amaçla politikalar oluşturmak ve denetlemek.

b) Gıda, gıda katkı maddeleri ve gıda ile temasta bulunan madde ve malzemelerin üretim, işleme ve pazarlama ile ilgili süreçlerin her aşamasındaki izlenebilirliğine yönelik esasları belirlemek.