muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/305, Karar No: 2024/3944, Tarih: 08.05.2024

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, mağdur ...'un olay tarihinde cadde üzerinde bir otelin önünde beklediği sırada sanık ... ile temyiz dışı diğer sanıklar ... ve ...'ün yanına gelerek sanık ...'ün eşini takip ettiği ve eşine laf attığı iddiasıyla "gel konuşacağız seninle" diyerek koluna girip yakında bulunan bir araca zorla bindirmek istedikleri, mağdurun ise bir fırsatını bulup sanıkların ellerinden kurtulduğu sırada mağduru ele geçirilemeyen demir levye ile kafasına vurmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralalayarak kişiyi hürriyetinden alıkoyma suçuna teşebbüs ettikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1.Dosya kapsamında yer alan, 23.05.2014 tarihli olay, yakalama ve üst arama tutanağı, adli rapor, 08.07.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu raporu, tanık ....'nin ve mağdurun beyanları ile diğer tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde sanık ...'in temyiz dışı diğer sanıklarla birlikte mağduru zorla bir araba bindirip götürmek istediği sırada mağdurun sanıkların elinden kaçarak kurtulduğu böylece üzerine atılı suçu işlediği anlaşılmıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3.Malatya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.10.2023 tarihli ve 2022/479 Esas, 2023/730 Karar sayılı kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen sanık hakkında 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezasının 8 ay 22 gün hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerekirken, sonuç cezanın 8 ay 22 gün olarak belirlenmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (3) numaralı bendinde açıklanan nedenle Malatya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.10.2023 tarihli ve 2022/479 Esas, 2023/730 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün (5) numaralı fıkrasının başına "1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca...'' ibaresinin yazılması ile yine aynı fıkrada yer alan "toplamda neticeten 8 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin çıkartılarak yerine ''...cezasının 8 ay 22 gün hapis cezası üzerinden infazına'' ibaresinin yazılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17813, Karar No: 2014/19676, Tarih: 31.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/17813 E.  ,  2014/19676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katkı payı

K A R A R

Hukukumuzda yargılama giderlerine ve bu kapsamda harçlardan geçici muafiyete ilişkin adli yardım hükümleri 6100 sayılı Yasa'nın 334 ile 340 maddeleri arasında düzenlenmiştir.

Anayasa'da düzenlenen hak arama özgürlüğünün kullanılabilmesi ve adil yargılama hakkının unsurlarından olan, taraflar arasında silahların eşitliği ilkesinin hayata geçirilebilmesi için, gerekli yargılama giderlerini hiç veya sıkıntıya düşmeksizin ödeyemeyecek durumda bulunan kişilere, her türlü malî ve hukukî korunma taleplerinde kolaylık sağlanması, sosyal hukuk devleti ilkesinin gereklerindendir. Bu gereğin yerine getirilebilmesi ise adli yardım ile mümkün olacaktır.

Adli yardımdan yararlanabilme koşulları, yoksulluk ve haklılıktır. Yoksulluk, tamamen zaruret içinde bulunmak şeklinde anlaşılmamalıdır. Kendisi ve ailesinin normal geçimini sağlayacak kadar mal ve haklara veya gelire sahip olan bir kişinin, açmak zorunda kaldığı bir dava veya kendisine karşı açılan bir dava sebebiyle yapmak zorunda kalacağı harcamaları, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zora düşürmeksizin karşılama gücünden yoksun olan kişilerin de adli yardımdan yararlanmaları icap eder. Haklılık koşulunun varlığı konusunda ise yaklaşık ispat ölçüsünde hâkimde bir kanaatin oluşması gerekir. Talepte bulunan kişinin baştan açıkça haksız görülmüyor olması da, adli yardımın koşulu olan haklılığın ispatı için yeterli sayılabilir.

Nitekim, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi bir kararında “başvurucuyu harç ödemekle yükümlü tutmanın kendisine aşırı bir yük getirmesi halinde, mahkemeye başvuru hakkının özünün zedelendiği kabul edilmiştir” (AİHM, 26.06.2007 tarih başvuru no: 25321/02, Ülger Türkiye, AİHS m. 6, 1982 tarihli TC.Anayasası m. 90).

6100 sayılı HMK'nun 11.04.2013 tarih, 6459 sayılı Kanun ile değişik 337/2 maddesi “ adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde kararı veren mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edilebilir. Kararına itiraz edilen mahkeme, itirazı incelemesi için dosyayı o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise aynı işlere bakmakla görevli en yakın mahkemeye gönderir. İtiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir” hükmünü havidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler karşısında adli yardım isteğinin kabul ya da reddine ilişkin mahkeme kararlarına karşı itiraz kanun yoluna başvurma imkanı bulunduğuna (ihtiyati tedbirin kabul veya reddine ilişkin kararlara karşı temyiz yoluna gidelemez. 21.02.2014 tarih, 2013/1 E., 2014/1 K. Sayılı YİBHGK kararı), bu nitelikteki kararların temyizi mümkün olmadığına göre davacının talebinin temyiz incelemesi yapılmaksızın itiraz incelmesini yapacak mahkemeye gönderilmesi sağlamak üzere dava dosyasının Mahal Mahkemesi'ne İADESİNE, 31.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/36214, Karar No: 2012/41632, Tarih: 06.12.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/36214 E.  ,  2012/41632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ile izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin fazla mesai ücretini talep ettiğinde başkalarına ön ayak oluyorsun denilerek bildirimsiz feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, yargılamayı takip etmemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının işvereninin kim olduğu ve davada taraf teşkilinin sağlanıp sağlanamadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davalı olarak ... gösterilmiş ve yargılama yokluğunda devam edip sonuçlandırılmıştır. Ancak davacının ... dan getirtilen hizmet döküm cetveli incelendiğinde işyerinin unvanının ... (... ) olduğu yetkilisinin de ... olduğu belirlenmiştir. Bu durumda mahkemece husumet tevcihinde yanılgı nedeni ile davanın gerçek işverene yöneltilmesi sağlanıp, davada taraf teşkili tamamlanarak yargılamaya devam edilmesi gerekirken yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16064, Karar No: 2007/15317, Tarih: 28.11.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/16064 E.  ,  2007/15317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki kayyım tayinine ilişkin davada Şişli 3. Aile ile 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, nesebin reddi davasında mahkeme ihbarı ile T.M.Y.nın 426/2. maddesi gereğince yaşı ... çocuklar için kayyım tayini istemine ilişkindir.

Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair 4787 Sayılı Yasa’nın 20.04.2004 günü yürürlüğe giren 14.04.2004 gün ve 5133 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi ile “22.01.2001 tarihli ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının Üçüncü Kısım hariç olmak üzere İkinci Kitabı ile 03.12.2001 tarihli ve 4722 Sayılı Türk Medeni Yasasının Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Yasaya göre aile hukukundan ... dava ve işler”in aile mahkemelerinde görüleceği, yine 5133 Sayılı Yasanın Geçici 2. Maddesi ile de “Bu Yasanın yürürlüğe girdiği tarihte aile mahkemelerinde görülmekte olan ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan konularla ilgili dava ve işler yetkili ve görevli mahkemesine devredilir.” hükümleri getirilmiştir.

Medeni Yasanın sözü edilen İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında vesayet, kayyımlık ve yasal danışmanlıkla ilgili hükümler bulunmaktadır.

4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yeralan 397. maddesinin 2. fıkrası gereğince “vesayet makamı, sulh hukuk mahkemesi; denetim makamı, asliye hukuk mahkemesidir.”

O halde, konusu Medeni Yasanın 2. Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan davaya sulh hukuk mahkemesi bakmakla görevlidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.U.M.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Şişli 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 28/11/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2359, Karar No: 2021/1379, Tarih: 10.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/2359 E.  ,  2021/1379 K.**

**"İçtihat Metni"**

1262 sayılı İspençiyari ve Tıbbi Müstehzarlar Kanunu’nun 20. maddesine aykırı davranmak eylemi nedeni ile kabahatli ... hakkında 9.750,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Odunpazarı Kaymakamlığı İlçe Sağlık Müdürlüğünün 24/01/2019 tarihli ve 11 sayılı kararına karşı yapılan başvurunun reddine dair Eskişehir 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 26/11/2019 tarihli ve 2019/1094 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Eskişehir 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 06/01/2020 tarihli ve 2020/6 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 30/04/2020 gün ve 5365 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21/05/2020 gün ve KYB-2020-46497 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Odunpazarı Eczanesi yetkilisi olan kabahatli hakkında, "Rotarix Oral Süspansiyon İçeren Aplikatör 1,5 ml" isimli ilacın 15 kez satılmasına karşın bu satışların ilaç takip sistemine kayıt edilmemesi nedeniyle toplam 9.750,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmış ise de, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 15/2. maddesinde yer alan, “Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idari para cezası verilir. Kesintisiz fiille işlenebilen kabahatlerde, bu nedenle idari yaptırım kararı verilinceye kadar fiil tek sayılır.” şeklindeki düzenleme karşısında, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 22/01/2018 tarihli ve 2017/3035 esas, 2018/522 karar sayılı ilamında belirtildiği üzere kabahatlinin eyleminin kesintisiz fiille işlendiğinin kabul edilerek her bir ilaç için ayrı ayrı idari yaptırım kararı verilemeyeceği hususu gözetilmesizin, itirazın bu yönüyle kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Odunpazarı Kaymakamlığı İlçe Sağlık Müdürlüğünün 11 sayılı idari yaptırım kararının tarihinin ihbarnamede hatalı gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak görülmüştür.

Muteriz hakkında, eczanede yapılan denetim sonucunda, İlaç Takip Sistemi kayıtları ile halihazırda stok durumu arasında farklılık bulunduğu, söz konusu ilacın eczane stoğunda bulunmadığı, farklılığın, bahse konu ilacın eczane tarafından İlaç Takip Sisteminden satış bildirimi yapılmaksızın satış işleminin gerçekleştirilmiş olmasından kaynaklandığının tespit edilmesi gerekçesi ile 1262 sayılı Kanunun 20. maddesi uyarınca idari para cezası karar tutanağı düzenlendiği anlaşılmış ise de;

Muteriz hakkında, eczanede yapılan denetim sonucunda, İlaç Takip Sistemi kayıtları ile halihazırda stok durumu arasında farklılık bulunduğu, söz konusu ilacın eczane stoğunda bulunmadığı, farklılığın, bahse konu ilacın eczane tarafından İlaç Takip Sisteminden satış bildirimi yapılmaksızın satış işleminin gerçekleştirilmiş olmasından kaynaklandığının tespit edilmesi gerekçesi ile 1262 sayılı Kanunun 20. maddesi uyarınca idari para cezası karar tutanağı düzenlendiği anlaşılmış ise de;

6197 sayılı Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanun ' un 24. maddesinin 1. fıkrasının ''Eczanelerden zehirli ve müessir maddeler ile ilaçların toptan satışı yapılamaz ve eczaneler ihalelere giremez. Eczaneler arası ilaç takası, toptan satış sayılmaz; ilaçların satışı, alındığı ecza deposuna veya mücbir sebep hâlinde diğer depolara iadesi, eczaneler arasındaki takası, miadı geçmiş ya da bozulmuş olanlarının imhası işlemlerinde ilaç takip sistemine bildirim yapılması zorunludur. İlaçların internet veya başkaca herhangi bir elektronik ortamda satışı yapılamaz. Eczane eczacıları ve eczaneler adına internet sitesi açılamaz.'' ve anılan Kanunun 44. maddesinin '' (Değişik : 23/1/2008-5728/172 md.) Bu Kanunda yazılı olan yasaklara ve mecburiyetlere muhalif hareket edenlere, fiilleri suç oluşturmadığı takdirde ve bu Kanunda özel hüküm bulunmayan hallerde ikiyüz Türk Lirası idarî para cezası verilir.'' hükümlerini amir olduğu anlaşılmakla;

İdari para cezası karar tutanağında, muterizin kabahat oluşturduğu belirtilen eylemi nedeni ile uygulanması gereken Kanun hükmü bakımından hataya düşülüp düşülmediği,

Hususunda da kanun yararına bozma isteminde bulunup bulunulmayacağının değerlendirilmesi için Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/181, Karar No: 2014/1344, Tarih: 14.02.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/181 E.  ,  2014/1344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ZONGULDAK 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/03/2013

NUMARASI : 2011/19-2013/108

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı T.. Köyü kadastro çalışma alanında bulunan ve sınırlarını belirttikleri taşınmazın tescil harici bırakıldığını öne sürerek kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda çekişmeli taşınmazın aktif dere yatağı olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, fen bilirkişi raporunda davalı yer olarak gösterilen 42,30 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz bölümünün adına tescilini istemiştir. Taşınmaz başında yapılan keşif sonucunda jeolog bilirkişi tarafından verilen raporda taşınmazın dere yatağı olmadığı, aktif dere yataklarında görülen kil, kum, mil ve çakıl bulunmadığı, köy içinde yağmur sularının oluşturduğu küçük su arkının kenarında olduğu belirtilmiş; DSİ'den gönderilen cevapta ise, Türkali Deresinin yan kolu olup özelliğini kaybetmemiş aktif dere yatağı niteliğinde bulunduğu bildirilmiştir. Mahkemece bu çelişki giderilmemiş; uyuşmazlığın net bir biçimde çözüme kavuşturulabilmesi için hava fotoğraflarından yararlanılması gerektiği düşünülmemiştir. Eksik inceleme ve araştırmayla karar verilemez. O halde, mahkemece doğru sonuca ulaşılabilmesi için öncelikle, dava tarihinden geriye doğru 15-20-25 yıl öncesine ait yüksek çözünürlüklü farklı tarihlerde çekilen en az üç adet hava fotoğrafları Harita Genel Komutanlığı'ndan, aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftaları ise, İl Kadastro Müdürlüğü'nden getirtilmeli, bundan sonra jeodezi veya fotogrametri uzmanı harita mühendisi bilirkişi ile jeolog bilirkişisinden oluşacak bilirkişi kurulundan, belirtilen tarihlerde çekilmiş stereoskopik çift hava fotoğrafları stereoskop aletiyle incelemesi istenmeli, tescile konu yerin önceki niteliğinin aktif dere yatağı olup olmadığı, değilse nasıl kullanıldığı, sınırlarının belirli olup olmadığı hususlarında rapor alınmalı, üç kişilik ziraatçi bilirkişi kurulundan taşınmazın önceki ve hali hazır niteliği hususlarında ayrıntılı rapor alınmalı, daha sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek karar verilmelidir. Eksik incelemeyle ve çelişkiler giderilmeksizin yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, 14.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17765, Karar No: 2015/22114, Tarih: 11.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/17765 E.  ,  2015/22114 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı, davalılar ..., ..., İnşart İnş. Ltd. Şti. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının ve davalılar ..., ... ile İnşart İnş Ltd Şti nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davacı ile aralarında herhangi bir iş ilişkisi bulunmadığını, devir tarihinden önceki tüm alacaklardan sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiş, davalı ..., her türlü mali sorumluluğunun ihale alan firmalara at olduğunu, davacının iş akdinin elektrik dağıtım işinin ...’ a devredildikten sonra feshedildiğini belirterek davanın reddini istemiş, davalı İnşart Ltd Şti de, davacının iş akdinin ... ‘ın tek taraflı sonlandırması ile feshedildiğini, şirketlerine kusur izafe edilemeyeceğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında kıdem tazminatının hesaplanması ve bir kısım davalıların alacaklardan sorumlulukları konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.