muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/21, Karar No: 2018/6118, Tarih: 26.06.2018

Kusur sorumluluğunda, üç hâlde illiyet bağı kesilebilir. Bunlar, mücbir sebep ile zarar görenin veya üçüncü kişinin ağır kusurudur. Öğretide, illiyet bağını kesen nedenlerin bütün sorumluluk hâlleri için geçerli olduğu vurgulanmaktadır. Kusurlu olmadığı hâlde işvereni, meydana gelen zarardan sorumlu tutmak adalet ve hakkaniyet duygularını incitir.

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.3.1987 tarih ve 1986/9-722 Esas, 203 Karar sayılı kararı da aynı doğrultudadır.

İlliyet bağını kesen nedenler arasında gösterilen mücbir sebep sorumlunun faaliyet ve işletmesi dışında meydana gelen, borcun ihlaline mutlak olarak kaçınılmaz bir şekilde yol açan, öngörülmesi ve karşı konulması mümkün olmayan olağanüstü bir olaydır (F. Eren s. 96). Mücbir sebep çoğunlukla yıldırım düşmesi, kasırga, deprem, gibi bir doğa olayı olabileceği gibi bazen savaş, ihtilal, isyan gibi beşeri ya da sosyal bir olay, hatta ithal yasağı, kamulaştırma gibi hukuki bir olay da olabilir (F. Eren, Sorumluluk Hukuku Açısından Uygun İlliyet Bağı Teorisi, ... 1975, s. 177; H. Tandoğan s. 464; L. M. Kurt, Borçlunun Sorumlu Olmadığı Sonraki İmkansızlık, ... 2016, s.195).

Beklenmeyen hâl ise sorumlu şahsın irade veya davranışından bağımsız olarak, herkese ödev yükleyen genel bir davranış kuralının veya sözleşmeden doğan bir borcun kusurundan kaynaklanmayan bir nedenle kaçınılmaz surette ihlal edilmesine neden olan olaylardır (F. Eren, İlliyet Bağı, s. 139; H. Tandoğan s. 461; L. M. Kurt, s.191). Öğretide beklenmeyen hâl kavramı tesadüfe bağlı hâl, umulmayan hâl, kaza, kazara, fevkalade hâl olarak da adlandırılmaktadır (A. P. Gözübüyük, Mücbir Sebepler ve Beklenmeyen Hâller, ... 1957, s.13). Fırtına, kar, dolu, genel grev, makinedeki teknik arızalar vb. nedenlerle borcun yerine getirilememesi hâlinde beklenmeyen hâlin varlığı ortaya çıkabilecektir.

Görüldüğü üzere mücbir sebep ve beklenmeyen hâl kavramları, kusurdan bağımsız olmaları, önlenemez olaylar sonucu ortaya çıkmaları ve işverenin sorumluluğunu etkilemeleri nedeniyle benzer iseler de birbirlerinden farklı kavramlardır. Öncelikle mücbir sebep yıldırım, kasırga, savaş vb. daha güçlü olaylar sonucu borcun ihlaline sebep olurken beklenmeyen hâl de bu derece güçlü ve yoğun olaylar söz konusu değildir. Diğer taraftan mücbir sebep illiyet bağının kesilmesi nedeniyle borçlunun sorumluluğunu tamamen ortadan kaldırırken, beklenmeyen hâl her zaman borçlunun sorumluluğunu tümden ortadan kaldırmamakta bazı durumlarda kısmen sorumluluktan kurtarmaktadır.

Mücbir sebep ile beklenmeyen hâl arasında öğretide yapılan diğer bir ayrım ise kaçınılmazlık üzerinedir. Gerçekten de mücbir sebep ve beklenmeyen hâl tanımlarından da anlaşılacağı üzere kaçınılmazlık her iki kavramın da birer unsuru olarak karşımıza çıkmaktadır. Ancak öğretide mücbir sebep için aranan kaçınılmazlığın mutlak olduğu beklenmeyen hâl için aranan kaçınılmazlığın ise nispi olduğu genel görüştür.

Mücbir sebep ile beklenmeyen hâl arasında öğretide yapılan diğer bir ayrım ise kaçınılmazlık üzerinedir. Gerçekten de mücbir sebep ve beklenmeyen hâl tanımlarından da anlaşılacağı üzere kaçınılmazlık her iki kavramın da birer unsuru olarak karşımıza çıkmaktadır. Ancak öğretide mücbir sebep için aranan kaçınılmazlığın mutlak olduğu beklenmeyen hâl için aranan kaçınılmazlığın ise nispi olduğu genel görüştür.

Kaçınılmazlığın genel bir tanımı yapılacak olursa denilebilir ki kaçınılmazlık, önüne geçmenin imkânsız olduğu veya hangi önlem alınırsa alınsın, hangi boyutta dikkat edilirse edilsin oluşması engellenemeyen fiiller ve olaylardır. Genel olarak nitelendirmek gerekirse, kaçınılmazlık demek, vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hâli ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir durumunun söz konusu olmasıdır.

Öğretide belirtilen mutlak kaçınılmazlık hiç kimsenin ne kadar özen gösterirse göstersin, hangi tedbiri alırsa alsın borcun ihlalinin önlenemeyeceği bir durumu ifade ederken, nispi kaçınılmazlık aynı şartlar altında bulunması muhtemel, normal ve makul bir şahıstan beklenebilecek özen gösterilse, alınması gereken tedbirler alınsa dahi borcun ihlalinin meydana gelmesinin önlenmeyeceği bir durumu ifade etmektedir. Umulmayan hâlde söz konusu kaçınılmazlık sadece borçlu, sorumlu kişi yönünden olup, nisbî bir nitelik taşır. Oysa, mücbir sebepteki kaçınılmazlık borçlu da dâhil herkes yönünden mutlak bir nitelik taşır (F. Eren s. 182, L. M. Kurt s. 197).

5510 sayılı Kanun’un 21’inci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde ise kaçınılmazlıktan bir ilke olarak bahsedilmiştir. Buna göre işverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınacaktır. Madde metninde belirtilen kaçınılmazlık ilkesi hukuki ve teknik anlamda fennen önlenmesi mümkün olmayan, başka bir anlatımla, işverence mevzuatın öngördüğü önlemlerin alınmış olduğu koşullarda dahi önlenmesi olanaksız durum ve sonuçları ifade etmektedir.

Kaçınılmazlıktan bahsedilebilmesi için öncelikle olayın şahsın irade veya davranışından bağımsız olarak ortaya çıkması gerekmektedir. Eğer olay sorumlu kişinin iradesi ile meydana gelmiş ise bu durumda kaçınılmazlıktan değil kasıt veya kusur sorumluluğundan bahsedilebilecektir.

Yine bir olayın kaçınılmaz sayılabilmesi için yazılı veya yazılı olmayan hukuk kurallarının veya sözleşmeden kaynaklanan borca aykırı davranılmış bulunması gerekir (A. Güneren, İş Kazası ve Meslek Hastalığından Kaynaklanan Maddi ve Manevi Tazminat Davaları, s. 1039). Diğer bir ifadeyle işverenin mevzuata belirtilen yükümlülüklerine aykırılık teşkil eden bir olay söz konusu olmalıdır.

Yine bir olayın kaçınılmaz sayılabilmesi için yazılı veya yazılı olmayan hukuk kurallarının veya sözleşmeden kaynaklanan borca aykırı davranılmış bulunması gerekir (A. Güneren, İş Kazası ve Meslek Hastalığından Kaynaklanan Maddi ve Manevi Tazminat Davaları, s. 1039). Diğer bir ifadeyle işverenin mevzuata belirtilen yükümlülüklerine aykırılık teşkil eden bir olay söz konusu olmalıdır.

Ayrıca meydana gelen olay ile borca aykırılık arasında uygun bir illiyet bağı bulunmalıdır. Örneğin meydana gelen olay işverenin özen yükümlülüğünün uygun sebebini oluşturuyorsa bu durumda olay ile sözleşmeye aykırılık arasında uygun illiyet bağının varlığından bahsedilebilecektir. Nihayet kaçınılmazlığın varlığı için meydana gelen olayın önlenemez olması gerekmektedir. İşverence mevzuatın öngördüğü önlemlerin alınmış olduğu koşullarda dahi önlenmesi olanaksız bir durumun ortaya çıkması gerekir. Gerçekten de olay önlenemez olmasına karşın, bir davranış kuralına veya sözleşmeden doğan borca aykırılık önlenebiliyorsa kaçınılmazlıktan söz edilemeyeceği kuşkusuzdur (A. Güneren, s. 1039).

Önemle belirtilmelidir ki iş kazalarında işverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlığın etkisinin bulunup bulunmadığını irdelemek daha belirgin iken meslek hastalığı için durum daha farklıdır. Çünkü meslek hastalığı iş kazasında olduğu gibi aniden veya çok kısa bir zaman içerisinde ortaya çıkmamakta, işin niteliğinden dolayı sürekli tekrarlanan bir sebeple veya yürütüm şartları yüzünden yavaş yavaş meydana gelmektedir. Sigortalı uzun süre aynı işi yapmakta, aynı şekilde çalışmakta, işin yürütümü ve niteliği nedeniyle belirli bir zaman sonra yaptığı işten etkilenmekte ve meslek hastalığına tutulmaktadır. Bazen aynı işyerinde çalışan ve aynı işi yapan sigortalıların birinde veya bir kısmında meslek hastalığı görülürken diğer kısmında hastalık belirtileri ortaya çıkmamakta işin niteliği ve yürütümü herkesi farklı etkilemektedir. Bu nedenle meslek hastalığının meydana gelmesinde tüm kusurun işverene ait olduğunu kabul etmek çoğu zaman hakkaniyete uygun düşmeyecek bir kısım etkenin kaçınılmazlık sonucu meydana geldiğinin kabulü gerekecektir. Sonuç itibariyle sigortalıda meslek hastalığının ortaya çıkması hâlinde işverenin mevzuatta belirtilen yükümlülüklerini yerine getirip getirmediğinin, gerekli özeni gösterip göstermediğinin ve kaçınılmazlığın etkisinin titizlikle araştırılarak ortaya konulması gerekmektedir.

Yukarıda verilen bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde, mahkemece hükme esas alınan kusur raporlarında davalı işveren % 100 kusurlu bulunmuş ise de; alınan raporların 5510 sayılı Kanun’un 21/1’inci maddesinin son cümlesi uyarınca kaçınılmazlık ilkesi değerlendirilmeden düzenlendiği açıktır.

Yukarıda verilen bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde, mahkemece hükme esas alınan kusur raporlarında davalı işveren % 100 kusurlu bulunmuş ise de; alınan raporların 5510 sayılı Kanun’un 21/1’inci maddesinin son cümlesi uyarınca kaçınılmazlık ilkesi değerlendirilmeden düzenlendiği açıktır.

Hâl böyle olunca yapılması gereken iş; sigortalıda meydana gelen meslek hastalığının vuku bulduğu iş kolunda işçi sağlığı ve iş güvenliğinde uzman bilirkişi ile göğüs hastalıkları uzmanı ve kimya mühendisinden oluşan bilirkişilerden rapor alınarak; işyeri koşulları, işin niteliği, yürütüm şartları, sigortalıda ki bünyesel faktörler ve dava dışı işverenler nezdinde geçen çalışmalar da dikkate alınarak, yukarıdaki ilkeler kapsamında yapılacak değerlendirmeyle kaçınılmazlık durumu irdelenmeli ve varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden eksik araştırma, inceleme ile yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

A.Ş.

K.Şefi: T. CÖMERT
Yargıtay — Esas No: 2024/5642, Karar No: 2024/13629, Tarih: 19.12.2024

**6. Ceza Dairesi         2024/5642 E.  ,  2024/13629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/2277 E., 2024/3751 K.

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Salihli Cumhuriyet Başsavcılığının 05.02.2020 tarihli ve 2019/7254 soruşturma sayılı iddianamesiyle sanık ... hakkında şikâyetçi ...’a karşı hukuki alacağını tahsil etmek amacıyla yağma suçundan kamu davası açılmıştır.

Salihli Ağır Ceza Mahkemesince 16.06.2024 tarihli ve 2020/55 Esas, 2020/128 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında tehdit ve kasten yaralama suçlarından düşme kararı verilmiştir. Karara karşı istinaf İsteminde bulunulduğu görülmüş ve yapılan incelemede; o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun reddi nedenleri bulunmadığından istinaf istemi incelenmiş ve İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesince 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-g maddesi gereğince davanın yeniden görülmesine karar verilmiş olup, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin 2020/2044 esası üzerinden yargılama yapılmış ve 27.05.2021 tarihli, 2020/2044 Esas ve 2021/1465 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan 10 yıl hapis cezasına hükmedilmiştir.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin 27.05.2021 tarihli, 2020/2044 Esas ve 2021/1465 Karar sayılı kararı sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmiş ve Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 29.05.2024 tarihli, 2022/12590 Esas ve 2024/6913 Karar sayılı ilamı ile,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin 27.05.2021 tarihli, 2020/2044 Esas ve 2021/1465 Karar sayılı kararı sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmiş ve Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 29.05.2024 tarihli, 2022/12590 Esas ve 2024/6913 Karar sayılı ilamı ile,

"Somut olayda; müşteki ile sanık arasında önceye dayalı alacak verecek ilişkisinin bulunduğu, müştekinin sanığa borçlu olduğu, ... isimli iş yerine müştekinin gittiği sırada sanık ... ile karşılaştığı, sanığın müştekinin koluna girerek onu dışarıya çıkarttığı, dışarda sanığın müştekiye saldırıp burnuna yumruk atarak onu basit tıbbi müdahale (BTM) ile giderilebilecek şekilde yaraladığı (darp cebir izi yoktur) ve müştekiye hitaben "Paramı ödemezsen seni öldürürüm” şeklinde tehdit içerikli sözler sarf ettiği akabinde müştekinin montunun cebinde bulunan ve ablası Tuğba ... adına kayıtlı ... numaralı GSM hattının takılı olduğu cep telefonunu alarak kendi cebine koyduğu ve müştekiye "paramı getir cep telefonunu al" diye söylediğinin iddia edildiği olayda, her ne kadar sanık savunmalarında inkar etmiş olsa da, müştekinin aşamalarda olayın en başından beri tutarlı ve istikrarlı olarak sanığa borcu olduğunu beyan etmesi, sanıkla aralannda hukuk düzenince kabul edilebilir bir alacak verecek ilişkisi bulunduğu ve bu ilişkiye dayanarak alacağını almak için sanığın müştekiyi tehdit edip yaraladığı, dosyadaki adli rapor ve müştekinin beyanıyla uyumlu telefonun olay saatinden sonra müştekinin elinden çıktığını doğrular nitelikte Bilgi Teknolojileri Kurumu (BTK) verileri de dikkate alındığında sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 150/1. maddesi ”hukuki alacağın tahsili amacıyla yağma" suçunu oluşturduğu ve aynı Yasa'nın 86/2. maddesi ve 106/1. maddeleri gereği tehdit ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde yağma suçundan karar verilmesi gerektiği " gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Bu karara karşı, dosya yeniden ele alınarak duruşma açılmıştır.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin 09.10.2024 gün ve 2024/2277 E. 2024/3751 Karar sayılı kararı ile,

Bu karara karşı, dosya yeniden ele alınarak duruşma açılmıştır.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin 09.10.2024 gün ve 2024/2277 E. 2024/3751 Karar sayılı kararı ile,

"Sanık hakkındaki delillerin bütün olarak değerlendirilmesinde, sanık her ne kadar alacağının olmadığını beyan etmiş ise de, müştekiye vermiş olduğu 1.000,00 TL borcun bir hafta sonra 1.500,00 TL olarak ödenmesini istediği, müştekinin bu borcu bir hafta sonra ödeyemediği, olay günü Türk Ceza Kanunu'nun 6/1-e maddesine göre, geceden sayılan zaman diliminde ... isimli işyerinde karşılaştıklarında sanığın müştekiyi doktor raporuna göre basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde kasten yaraladığı ve "ödemezsen seni öldürürüm" dediği ve müştekinin montunun cebinde ... dosya içerisindeki fatura suretine göre ablası adına fatura edilmiş cep telefonunu alarak kendi cebine koyduğu "paramı getir telefonunu al" dediği, sanığın böylelikle geceden sayılan zaman diliminde nitelikli yağma suçunun sabit olduğu mahkememizce kabul edilmiş, sanığın müştekiye yönelik nitelikli yağma suçunu işlemediğine ilişkin savunmasına yukarıda açıklandığı üzere delillerin mahiyeti ve ispat gücü anlamında mahkememizde bir tereddüt yaşanmadığından itibar edilmemiştir." gerekçesiyle, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 29.05.2024 tarihli ve 2022/12590 Esas, 2024/6913 Karar sayılı bozma ilamına karşı 5271 sayılı Yasa'nın 307/4. maddesi uyarınca DİRENİLMESİNE,

Sanığın yağma suçundan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 149/1-h, 53/1-2-3, 58, 63. maddelerinin uygulanması sonucu 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.11.2024 tarihli ve 6 - 2024/111113 Tebliğname No.lu yazısı ile temyiz isteminin 5271 sayılı Yasa'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİ ile Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 29.05.2024 tarihli ve 2022/12590 Esas, 2024/6913 Karar sayılı bozma ilamınızın kaldırılarak sanıkların mahkûmiyetlerine ilişkin hükmün ONANMASINA, karar verilmesi yönünde talepte bulunulması üzerine dosya Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin 09.10.2024 gün ve 2024/2277 Esas, 2024/375 Karar sayılı direnme kararı yerinde görülmediğinden, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 29.05.2024 tarihli ve 2022/12590 Esas, 2024/6913 Karar sayılı bozma kararının, Tebliğname’ye uygun olarak, DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

19.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/200, Karar No: 2022/2573, Tarih: 17.03.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/200 E.  ,  2022/2573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından davacı kadının davadan feragat beyanının değerlendirilmemesi, kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle davacı kadın tarafından dosyaya sunulan 23.09.2016 havale tarihli dilekçenin davadan feragat beyanı olarak değerlendirilemeyeceğinin, zira davayı sona erdiren ve kesin bir usûl işlemi niteliğinde olan davadan feragatin açık, kesin ve koşulsuz olmasının kanun gereği olduğunun (HMK m.309/4), davacı kadının bu dilekçesinin 6100 sayılı HMK'nın 123. maddesinde düzenlenen davanın geri alınması mahiyetinde olduğunun, davacının hüküm kesinleşinceye kadar, ancak davalının açık rızasıyla davasını geri alabileceğinin (HMK m.123), davacı tarafından yapılan davanın geri alınması beyanının feragat, kabul veya sulh beyanı gibi yapıldığı anda kesin hükmün hukuki sonuçlarını da doğurmadığının, bu nedenle karşı tarafın açık muvafakatinden önce davacı tarafından geri alma beyanından dönülmesinin her zaman mümkün bulunduğunun, hal böyle olunca davacı kadının davalı tarafın açık muvafakatinden önce gerek hükmü istinaf etmek suretiyle gerekse de duruşmadaki beyanıyla davayı geri alma beyanınından döndüğünün, sonuç olarak mahkemece yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm verilmesinin doğru olduğunun anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden İsmail'e yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 292.10 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.17.03.2022 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2010/11802, Karar No: 2010/11944, Tarih: 06.10.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/11802 E.  ,  2010/11944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... ... ... ve arkadaşları vekili tarafından istenilmekle sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 24.11.2009 gün 2008/14634-2009/17503 sayılı red - bozma kararında özetle; “1-... ... ve arkadaşlarının,...Temsilcisi, ...(...), ... ... ... ... ve arkadaşlarının, ... ve arkadaşlarının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının REDDİNE,

2- Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazları yönünden ise; hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporlarının ekindeki hat uygulamasının yetersiz olduğu ancak yöredeki ilk orman sınırlandırmasının, 4785 Sayılı Yasa hükümleri nazara alınmadan bu yasanın yürürlük tarihinden önce 1942 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılmış olduğundan salt tahdit haritasının uygulanmasının taşınmazların orman sayılan yerlerden olup olmadığının tespitinde yetersiz kaldığı, kaldı ki; Hazinenin, çekişmeli taşınmazların devletin hüküm ve tasarrufu altındaki orman sayılan yerlerden olduğu iddiası ile davaya katıldığı, bu sebeple çekişmeli taşınmazların öncesinin de araştırılması gerektiğinden taşınmazların bulunduğu yöreye ait en eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarında ne şekilde nitelendirildiklerinin belirlenmesi; 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumlarının saptanması gerektiği, dosyada bulunan fen bilirkişi harita kadastro yüksek mühendisi İrfan ... tarafından düzenlenen 21.3.2008 havale tarihli rapor ekindeki aplikeli 1957 tarihli eski tarihli memleket haritasında 200, 204 ve 221 parsellerin tamamının yeşil renkli ormanlık alanda , diğer tüm çekişmeli taşınmazların ise orman içi açıklığı olarak gözüktükleri, her ne kadar keşifte dinlenen bilirkişi ve tanıkların taşınmazların orman sayılmayan yerlerden olduğunu bildirmişler ise de resmi belgelere aykırı düşen tanık ve bilirkişi beyanlarına değer verilemeyeceği, resmi belgelere göre çekişmeli taşınmazların orman bütünlüğü içinde bulundukları ve 6831 Sayılı Yasanın 17/2 maddesi uyarınca gerek memleket haritası ve gerekse tahdit haritasına göre orman içi açıklığı niteliğinde oldukları, 26.05.1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinde gerekse 25.....1970 günlü Resmi Gazetede yayınlanan 31.05.1970 gün ve 531 sıra no'lu Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 33/3 ve 19.08.1974 günlü Resmi Gazetede yayınlanan 25.07.1974 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 40/A ve 30.05.1984 günlü Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 30/1 ve 02.09.1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23/1 ve 15.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26/a maddesinde "... 6831 Sayılı Yasanın 17. maddesinde yer alan