muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/722, Karar No: 2024/8511, Tarih: 02.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/722 E.  ,  2024/8511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI :2021/1358 Esas, 2023/1325 Karar

DAVA TARİHİ :11.03.2020

HÜKÜM :İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ :İstanbul 5. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2020/76 E., 2021/114 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının ... AVM'de bulunan satış mağazasında müvekkilinin tanınmış "..." markasını izinsiz olarak 35. sınıfta yer alan mağazacılık hizmetlerinde kullandığının tespit edildiğini, bu durumun marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini, davalı yanın mağazacılık sınıfı olan 35. sınıfta "..." markasının kullanımını haklı kılabilecek herhangi bir tescilinin bulunmadığını, davacı dışında hiç kimsenin "..." markasını mağaza ismi olarak tabelasında kullanma hakkının bulunmadığını, müvekkili şirketin 35.08 (yeni 35.05) sınıfındaki marka tescillerinin kapsamının 2011 yılı öncesindeki sınıf tebliğleri uyarınca bütün mal ve hizmetleri kapsadığını, davalı yanın 35. sınıfta tescilli herhangi bir "..." markası olmadığı gibi kendisi ile grup şirketi olduğu düşünülen dava dışı ... Mutfak Eşyaları Ltd. Şti.’nin de "..." ibareli marka tescillerinin çoğunlukla 08. ve 21. sınıfları kapsadığını, bu firmanın mağazacılık alanında hiçbir marka tescilinin bulunmadığını davalının mağaza tabelasında kullandığı markanın müvekkilinin markasıyla neredeyse birebir aynı olduğunu ve iltibas yaratacak kadar benzediğini, davalının kullanımında kırmızı renk yerine altın rengi kullanılmasının da benzerliği ortadan kaldırmaya yeterli olmadığını, bu nedenle de kötü niyetli bulunduğunu ileri sürerek, markaya tecavüzün ve haksız rekabetin tespitini, önlenmesini ve men'ini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin dava dışı ... Mutfak....Ltd. Şti.'nin kardeş şirketi olduğunu ve dava konusu kullanımlarının kardeş şirketinin marka tesciline dayandığını, anılan şirket adına tescilli "..." ibareli markaları muvafakati ile yasal olarak kullandığını, müvekkilinin ... AVM’deki mağazasında "..." markalı ürün dışında herhangi bir marka altında ürün satmadığını, davalının yasal olarak kullandığı "... "markalarının 07, 08, 11, 21 sınıflarda tescilli olduğunu, müvekkilinin kullanımının davacı yanın 35/05 sınıfta tescilli markalarına tecavüz oluşturmadığını, bir marka altında üretilen malların satımı için ilgili emtia sınıfında yapılan tescilin yanı sıra bir de 35/05 alt grubunda tescil yaptırılması zorunluluğunun bulunmadığını, üretilen malın satımının 35/05 alt grubuna giren bir hizmet olmadığını, bir ticari işletme bünyesi içinde üretilen ürünlerin satılmasının, zaten işletmesel faaliyetin doğal sonucu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, her ne kadar taraf markalarının asli unsurunu oluşturan "..." ibaresi arasında benzerlik bulunsa da davalının dava konusu kullanımın gerçekleştiği mağazasında sadece dava dışı grup şirketine ait "..." markalarının tescilli olduğu markalarında yer alan malların satıldığı, davacının dayanak markalarını davalı kullanımının gerçekleştiği ve grup şirketi olan dava dışı şirketin "..." markalarının koruma kapsamında bulunan zücaciye ürünlerinin satışında kullandığını da ispat edemediği, açıklanan nedenlerle somut olayda davalıya ait "..." ibareli markasal kullanımların, davacıya ait "..." ibareli markalarla iltibas tehlikesi oluşturmadığı, yine davacıya ait "..." markalarının tanınmışlığından haksız avantaj sağlama, onun itibarını lekeleme ya da ayırt ediciliğini zedeleme olgularından birinin somut olayda mevcut olmadığı, davalıya ait markasal kullanımların dava dışı grup şirketin muvafakati ile gerçekleştiği ve davaya konu mağazada yer alan "..." ibareli tabelanın aynı zamanda "..." ürün markalarının fonksiyonlarını yerine getirdiği, davalıya ait markasal kullanımların davacıya ait marka haklarını ihlal etmediği gibi haksız rekabet de oluşturmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, markaya tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti, önlenmesi ve men'i istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, markaya tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti, önlenmesi ve men'i istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 02.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2545, Karar No: 2010/2328, Tarih: 04.03.2010

**21. Hukuk Dairesi         2009/2545 E.  ,  2010/2328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2008

Davacı,davalı işveren nezdinde 15.10.1995-11.6.2004 tarihleri arası çalıştığının tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, davalı  S.Belediyesi'ne ait iş yerlerinde  15.10.1995-11.06.2004 tarihleri arasında her yıl eğitim öğretim yılı başından sonuna kadar kurs  öğretmeni olarak kesintisiz  çalıştığının tespitini  istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının davalı işyerinde 15.10.1995-11.06.2004 tarihleri arasında Milli Eğitim Bakanlığına bağlı okulların açık olduğu dönemlerde davalı işyerinde sürekli çalıştığının ve bu dönemlerdeki çalışmalarının prim gün sayısı toplamının 2448 gün olduğunun tesbitine, karar verilmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının davalı işyerinde 15.10.1995-11.06.2004 tarihleri arasında Milli Eğitim Bakanlığına bağlı okulların açık olduğu dönemlerde davalı işyerinde sürekli çalıştığının ve bu dönemlerdeki çalışmalarının prim gün sayısı toplamının 2448 gün olduğunun tesbitine, karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacı adına davalı işverence işe giriş bildirgesi verilmediği, hizmet cetveline göre  davalı işyerinde çalışmasının bulunmadığı,dava dışı başka işyerinde 23.03.2006-2007/12. ay arasında geçen 243 günlük  çalışmalarının kuruma bildirildiği, işyeri belgelerinin işverence sunulmadığı,dönem bordrosu verilmediği,yasa kapsamında işyeri bulunmadığı,1996-1997 eğitim dönemine ilişkin ders defteri nin geldiği,buna göre davacının 01.11.1996-28.05.1997 tarihleri arasında her gün 5  derse girdiği,bu dönemde, 07.03.1997,01.01.1997,24.03.1997, 17,18.04.1997,21,22,23.04.1997, 22.05.1997,23.05.1997 tarihlerinde derse girmediği,22.11.1996 tarihinde 3 derse girdiği, 2 derse girmediği, 30.12.1996,31.12.1996 tarihlerinde ders yapılmadığı, 14.03.1997 tarihinde izinli olduğu, 22.05.1997 tarihinde 1  derse girdiği,30.12.1998-11.06.1999 tarihleri arasına yönelik günlük ve yıllık ders planlarının ve 1996-1997 dönemine ilişkin günlük ve yıllık ders planların geldiği, 09.06.2003 tarihli davalı belediyece verilmiş teşekkür belgesi olduğu,davacının öğrencilere verilen 06.10.2003-15.06.2004 dönemindeki kurs bitirme belgelerinde öğretmen olarak imzası nın bulunduğu, davacının işyerince kurulan sergi yerinde çekilmiş fotoğrafları nın olduğu, 15.11.2002-15.06.2003 arası geçerli olan belediyece verilmiş kimlik kartının bulunduğu, 08.09.2003 tarihli encümen kararında, davacının 08.09.2003-15.06.2004 tarihleri arasında usta öğretici olarak günlük 5 saat olmak üzere 3.430 TL saat ücreti ile çalışmasına karar verildiği,10.04.2000 ,21.05.2004 tarihlerinde davacıya ücret ödendiğine dair belgelerin olduğu,belgelerin imzalı olduğu, davacının davalı işveren aleyhine Kocaeli 2. İş Mahkemesinin 2004/1025 E sayılı dosyası ile, 15.10.1995-15.10.2004 tarihleri arasına yönelik işçilik alacağı davası açtığı, mahkemece davacının talep edilen dönemlerde okulların açık olduğu sürelerde çalıştığı kabul edilerek işçilik alacaklarına hükmedildiği, kararın Yargıtay 9. Hukuk dairesince 24.10.2005 tarihinde onanarak kesinleştiği  anlaşılmaktadır.

Davacının çalışmalarının geçtiğini  ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşuna aittir. Kamu kuruluşlarında  çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Nitekim, davacıya ait çalışmaların  resmi kayıtlara intikal ettirildiği de tartışmasızdır.  Mahkemece,  davacının kayıtlarda gözükmeyen çalışmaların hangi nedenle bildirim dışı kaldığı gereğince ve yeterince araştırma konusu yapılmamıştır.

Davacının çalışmalarının geçtiğini  ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşuna aittir. Kamu kuruluşlarında  çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Nitekim, davacıya ait çalışmaların  resmi kayıtlara intikal ettirildiği de tartışmasızdır.  Mahkemece,  davacının kayıtlarda gözükmeyen çalışmaların hangi nedenle bildirim dışı kaldığı gereğince ve yeterince araştırma konusu yapılmamıştır.

Somut olayda uyuşmazlık davacının davalı işyerinde hizmet akdine dayalı olarak çalışıp çalışmadığı ve çalışmalarının kısmi veya  tam süreli  olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.Hal böyle olunca davanın niteliği gözetilerek araştırma ve inceleme derinleştirilmeden,gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde 506 sayılı Yasanın 2, 6, 9 ve 79/10. maddeleri gereğince kanıtlamadan,davacının günlük mesaisinin tamamını bu işe ayırıp ayırmadığının ve aynı işyerinde  tam gün süreli çalışan emsal çalışanlarla aynı işi yapıp yapmadığının yada tam gün süreli çalışan emsal çalışanlara göre önemli ölçüde daha az çalışıp çalışmadığının belirlenmek suretiyle sonuca gidilmesi gerekirken bu yönde bir değerlendirme yapılmadan ,talep edilen dönemlere ilişkin kurs başlangıç ve bitiş tarihleri araştırılmadan, tatil günleri tesbit edilmeden ilgili dönemlere ilişkin ders defterleri getirtilerek çalışma gün sayısı ve saatini tesbit edilmeden ve talep edilen  dönemlere ilişkin belgeleri bulunan tanıklar dinlenmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde  karar verilmesi isabetsiz olmuştur .

Yapılacak iş ; Dava konusu dönemlere ilişkin kurs başlangıç ve bitiş tarihlerini araştırmak, tatil günlerini tesbit etmek,ilgili dönemlere ilişkin ders defterleri getirterek çalışma gün sayısı ve saatini belirlemek, tesbiti talep edilen  dönemlerde davacının çalışmalarının, gerçekten olup olmadığını davalı kamu kuruluşu kayıt ve ücret bordrolarından saptamak, bu tür belgelerde noksanlık varsa, bunun nedenini araştırmak, giderek işveren kuruluşun davacı ile ilgili yetkili şef, amir,  müdür gibi yetkili kişileri dinleyerek bir sonuca ulaşmak,,davalı işyerinden davacı adına düzenlenen, ders programları da  getirtilerek , hüküm altına alınan süreler yönünden  hafta içi 6-7 saat derse girilen günlerde davacı  mesaisini tam gün olarak davalı işveren nezdinde geçirdiğinden bu günlerin tam gün olarak kabul etmek, bu saatlerden daha az saatte derse  girilen günlerde ise  davacının günlük mesaisinin tümünü davalı işyerine hasretmediği kabul edilerek bu çalışma saatleri için 7,5 saatlik çalışmanın 1 gün kabul edilmek suretiyle hesap yapmak, fiili çalışmanın ıspatı halinde çıkacak sonucu kabul etmek,davalı  resmi işyeri olup okulların kapalı olduğu dönemlerde (birinci sömestr  tatili, yaz tatili ve kursun açık olmadığı sürelerde) tatil olduğundan bu günlerdeki çalışmalara ilişkin istemin reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı S.Belediye Başkanlığı'na iadesine 04.03.2010  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21030, Karar No: 2015/10115, Tarih: 27.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/21030 E.  ,  2015/10115 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işçinin 13/12/2005 - 14/02/2011 tarihleri arasında elektrik-elektronik mühendisi- il müdür yardımcısı- başmühendis olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından görevinin değiştirildiği gerekçesi ile haksız şekilde ve ihbar sürelerine uymadan feshedildiğini, oysa bu değişikliğin davalının çalıştığı pozisyonda daha önce çalışan şahsın idari yargıda açtığı davayı kazanarak görevine iadesi nedeniyle yapıldığını, mahkeme kararına uymak zorunda olduklarını bildirerek ihbar tazminatı alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, il müdür yardımcısı iken görevinin iki alt kademeye indirilmek suretiyle değiştirildiğini, bunun rızası hilafına iş akdinin esaslı unsurlarında değişiklik anlamına geldiğini ve yazılı rızasının gerektiğini, bu nedenle iş akdinin kendisi tarafından 4857 sayılı İş Kanunu 24/f maddesi gereğince haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK 165/1. maddesine göre bir davanın çözümü diğer davaya bağlı ise bu dava sonuçlanıncaya kadar yargılama bekletilebilir.

Somut olayda davalı işçinin iş akdinin davalı işverence haksız feshedildiğine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinde (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 18.03.2011 tarihinde 2011/375 E. sayılı dosya ile kıdem tazminatı talepli açtığı dava kabul edilmiş, davalı işverenin kararı temyiz etmesi sonucu Yargıtayca bozulmuştur. Bozma sonrası yargılama halen 2014/1293 E. sayılı dosya üzerinden devam etmektedir. Davalı işçinin açmış olduğu davanın sonucu elimizdeki davayı doğrudan etkileyeceğinden bekletici mesele yapılıp, o davada çıkacak sonuca göre karar verilmelidir. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz nedenlerinin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27.05.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19689, Karar No: 2014/17294, Tarih: 01.12.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/19689 E.  ,  2014/17294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı (sermaye faizi) ve genel idari giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan tarla kirası, sermaye faizi ve diğer idari giderler düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük belirleyen bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması,

2-13.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğü Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki Kanunun 22.maddesinin (1) nolu bendi “Genel Müdürlük, görev alanına giren her türlü karayolunun yapımı, geliştirilmesi, çevresinin korunması ve düzenlenmesi ve/veya tesislerin yapımı için gerekli taşınmazları kamulaştırma yetkisine sahiptir” hükmünü ve aynı Yasa'nın Geçici 1. maddesinin (5) nolu bendi ise “Genel Müdürlüğün mülkiyetinde iken 5018 sayılı Kanunun Geçici 12. maddesi gereğince Hazineye devredilen taşınmazlardan satışı yapılmamış, başka kurum ve kuruluşlara tahsis edilmemiş ve devredilmemiş olanların mülkiyeti, bu kanunun yayımı tarihinden itibaren üç ay içinde Genel Müdürlüğe devredilir” hükmünü içermekte olup, Kamulaştırma Yasası'nın 4650 sayılı Yasayla değişik 10. maddesinin 11. fıkrasına göre kamulaştırması yapılan taşınmaz mal tahsis edildiği kamu hizmeti itibariyle sicile kaydı gerekmeyen bir niteliğe dönüşmüş ise, istek halinde mahkemece sicil kaydının terkinine karar verilir. Dava dilekçesinde davacı idarenin terkin talebi bulunduğu gözetilmeksizin kamulaştırılan taşınmazın terkini yerine idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14062, Karar No: 2013/21559, Tarih: 28.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/14062 E.  ,  2013/21559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.09.2011 gün ve 2010/103-2011/149 sayılı kararı onayan Daire’nin 10.06.2013 gün ve 2012/10928-2013/19951 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin uluslararası fonetik normlarda hazırlamış olduğu İngilizce, Fransızca ve Almanca konuşma kılavuzlarının yayınlanması için davalı ile 10.05.2002 tarihli yayın anlaşması yaptığını, davalının sonraki baskılarda müvekkilinin muvafakatini almadan, orijinal eserlerde uluslararası (İPA) normlarına göre hazırlanan sözcük ve vurgulamaların iptal edilerek yerine bunlara uygun olmayan ibarelerin eklendiğini, vurgulamaların kaldırıldığını ve yanlışları ile değiştirilerek eserin bütünlüğüne zarar verildiğini ileri sürerek tahrifatın tespitini, sözleşmenin bu nedenle feshini, tahrifat yapılan nüshaların toplatılmasını, tecavüzün tespit ve önlenmesini, 20.000 TL manevi, 1.000 TL maddi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kitap üzerindeki tüm mali haklarını müvekkiline devrettiğini, davacının iyi niyetli olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacının kitap üzerindeki tüm mali haklarını müvekkiline devrettiğini, davacının iyi niyetli olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının sözleşme konusu kitabı ciddi bir emek, çaba ve zaman harcayarak İPA kurallarına göre daha sofistike ve belli bir kesime yönelik olarak hazırladığı ve devir bedelini peşin alarak kitabın yayın hakkını davalıya devrettiği, fonetik yapının yayın sözleşmesine konu kitapların esaslı unsuru olup, davacının açık onayı olmadan eserden çıkarılmasının, eserin tahrifatı ve bütünlüğünün bozulması niteliğinde olduğu, söz konusu ihlal nedeniyle davacının eser üzerindeki manevi haklarının ihlal edildiği, davacının mali haklarını davalıya devrettiği ve sözleşme ile ücretin nakit öngörülüp, satışa bağlı oransal ödeme söz konusu olmadığından davacının maddi tazminat talebinin reddi gerektiği, taraflar arasındaki sözleşme ile 2002 yılında yayın hakkı devredilip telif bedeli de tahsil edildiği, yapılan tahrifatın sonraki yayınlarda düzeltilmesi olanağı bulunduğu, ayrıca 5846 sayılı Yasa'nın 70/1. maddesi gereğince davacının uğradığı manevi zararı tazmin hakkı bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacının eser üzerindeki manevi haklarına tecavüzün tespitine, dava konusu kitapların bundan sonraki yayınlarda fonetik normlara göre hazırlanan orijinal eserde fonetik yapı değiştirilmeden yayınlanmasına, değişikliğin önlenmesine, manevi hakların ihlali nedeniyle 7.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminatta fazlaya ilişkin talep ile davacının diğer taleplerinin reddine dair verilen kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine karar, Dairemizin 10.06.2013 günlü ilamıyla onanmıştır.

Taraf vekilleri bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, alınmadığı anlaşılan 50,45 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.