muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9780, Karar No: 2015/19352, Tarih: 27.05.2015

Mahkemece de kabul edildiği üzere davacıdan istenilen konsolide edilmesi gereken rapor için davacıya gelen evrak verilerek mesai bitiminden sonra davacıya gönderilmiştir. Elektronik posta yazışmalarından görüleceği üzere davacıya en son 18:59’da rapor gönderilmiş. Davacının konsolide ettiği rapor ise genel müdüre 19:47’de gönderilmiştir. Fesih bildiriminde davacının hazırlaması gereken raporu hazırlamadığı ve raporun genel müdür tarafından hazırlandığı ve zamanında hazırlanmadığı ifade edilmiştir. Sunulan elektronik posta yazışmaları dikkate alındığında raporu davacının hazırladığı, raporun gecikmesinin ise davacıdan kaynaklanmadığı, verilerin mesai bitiminden sonra davacıya gönderildiği, buna göre feshin geçerli olduğundan söz edilemeyeceği, davacının özlük dosyasında daha önce verilen bir uyarısının olmadığı, davacının mesai bitiminde işyerinden ayrıldıktan sonra raporun elektronik posta yoluyla gönderilmesinin işyerinde nasıl bir olumsuzluğa yol açtığının ortaya konmadığı, sırf bu kusur olarak kabul edilse bile bunun üzerine fesih yapılmasının ölçülü kabul edilemeyeceği hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 253.90 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 27/05/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4443, Karar No: 2006/5752, Tarih: 11.10.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/4443 E.  ,  2006/5752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Müh.Elek.İnş.San.Tic.Ltd.Şti. ile davalı ... Diyarbakır Elektrik Dağıtım Müessesesi Müdürlüğü arasındaki davadan dolayı Diyarbakır 1. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 30.12.2004 ... ve 455-1043 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dairemiz geri çevirme kararında dava konusu iş nedeniyle düzenlenen tüm hakediş raporları ile, varsa itiraz dilekçelerinin ve ödemeye ilişkin belgelerin de gönderilmesi istenildiği halde sadece 4 nolu hakediş gönderilmiş, 1, 2 ve 3 nolu hakedişler eklenmemiştir. İşin sürüncemede bırakılmaması yönünden geri çevirme kararının dikkatlice okunarak 1-2-3 nolu ara hakedişler ile varsa itiraz dilekçeleri ve ödeme belgelerinin eklenmesi, geri çevirme kararının tümüyle ikmâlinden sonra dosyanın Dairemize gönderilmesi, aksi halde ihmâli bulunanlar hakkında yasal işlem yapılacağı hususunda dikkatlerinin çekilmesi bakımından dosyanın yeniden mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1433, Karar No: 2021/2875, Tarih: 15.04.2021

**14. Hukuk Dairesi         2021/1433 E.  ,  2021/2875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Edirne İcra Hukuk Mahkemesi

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 10/12/2020 tarih ve 2020/7822 Esas, 2020/10502 Karar sayılı "Adli Yardım talebinin reddine" dair ilamına davacı ... tarafından itiraz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 10/12/2020 tarih ve 2020/7822 Esas, 2020/10502 karar sayılı, adli yardım talebinin reddine dair kararına karşı, davacı tarafından itiraz edilmesi üzerine dosya Dairemize tevdi edilmiş olmakla dosyadaki belgeler okundu.

İtiraz eden davacı İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesinin 2019/1393 Esas ve 2020/684 sayılı Kararı ile ilk derece mahkemesi tarafından adli yardım taleplerinin kabul edilmesine rağmen bu husus gözönüne alınmadan karar verilmesi nedeniyle karara itiraz etmiştir.

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 10/12/2020 tarih ve 2020/7822 Esas, 2020/10502 Karar sayılı ilamıyla, davacının adli yardım istemi 6100 sayılı HMK'nın 334/1 maddesinde öngörülen koşulların gerçekleşmediği gerekçesiyle reddedilmiştir.

Bu karara davacı 04.02.2021 tarihli dilekçeyle itiraz edilmiştir.

Adli Yardım 6100 sayılı HUMK’nın 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelerde adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olunması ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olunmamasıdır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin kendisi ile ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1). Adli yardım isteğinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı belgelendirilerek belirlenecektir. Somut olayda hükmü temyiz eden davacı kendisi ile ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından davacının adli yardım talebi hakkında verilen ret kararında bir isabetsizlik bulunmadığından itiraz eden davacının itirazının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 10/12/2020 tarih ve 2020/7822 Esas - 2020/10502 Karar sayılı adli yardım talebinin reddine dair karara karşı davacının itirazının 6100 sayılı 337/2. maddesi uyarınca kesin olarak reddine, dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 15.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/6501, Karar No: 2003/6292, Tarih: 20.06.2003

16. Hukuk Dairesi 2003/6501 E., 2003/6292 K.

**16. Hukuk Dairesi 2003/6501 E., 2003/6292 K.**

**- BOZMA İLAMI İLE USULÜ MÜKTESEP HAKKIN OLUŞMASI

- İKTİSAP TARİHİNDEN TESBİT TARİHİNE KADAR 20 YILLIK KAZANDIRICI ZAMANAŞIMI ZİLYETLİĞİ

- KADASTRO TESBİTİNE İTİRAZ

- KEŞİF**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 713 ]

- 743 S. TÜRK KANUNU MEDENİSİ (MÜLGA) [ Madde 639 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 363 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 364 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 365 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 366 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 5 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 12 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 13 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 14 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 20 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 21 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 27 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 1, 2, 3, 10, 11, 12 ve 13 parsel sayılı 2349.50, 1836, 133900, 5812, 58250, 26875, 993750 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek malikhaneleri açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı Hazine tarafından davalılar aleyhine Asliye Hukuk mahkemesinde açılan tapu iptali ve tescil davası davaya konu olan parseller hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesinde çekişmeli parsel tutanakları ile dava dosyası birleştirilmiştir. Yargılama sırasında davacı Hazine, Asliye Hukuk Mahkemesinde açtıkları davanın kapsamına 4, 5, 6, 7, 8, 15, 16, 14, 55, 215, 217,218, 219, 257, 397, 398, 423, 444, 450, 451 ve 448 nolu parsel yerlerinin de girdiğini belirterek davalı hale getirilmesini talep etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, 1 nolu parselin Murat, 2 nolu parselin Fehmi, 3 nolu parselin Süleyman ve Mehmet, 10 nolu parselin Reşat, 13 nolu parselin Baki, 12 nolu parselin tamamı 48 pay kabul edilerek 24 payının Ahmet, 24 payının da Saffet mirasçıları, 11 nolu parselin Saffet mirasçıları adına tapuya tesciline, davacı Hazine'nin 26.7.1976 tarihli dilekçesinde belirtilen 4, 5, 215, 398, 6, 7, 9, 219, 14, 8, 448, 15, 16, 55, 257, 423, 218, 450, 451, 217, 444 ve 397 parseller hakkında süresinde dava açılmadığı, tutanakların kesinleştiği ve on yıllık kadastrodan önceki nedenlere dayalı olarak dava açma süresinin dolduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ile davalılardan Hakkı mirasçısı Cengiz tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı Hazine tarafından 29.8.1949 tarihli dava dilekçesi ile Hakkı, Makbule, Mustafa ve Ali aleyhine tapu iptal ve tescil davası açıldığı davanın mahkemenin 1949/1194 esasına kaydedildiği yapılan yargılama sonunda 29.4.1955 gün 1951/241 esas, 1955/191 sayılı kararla Hazine'nin davasının red edildiği, Hazine'nin temyizi üzerine Yargıtay Birinci Hukuk Dairesinin; 23.11.1956 gün 1956/6983-5903 sayılı ilamla araştırmaya yönelik olarak bozulduğu, davanın bozma üzerine mahkemenin 1960/84 esasa kaydedildiği, yapılan yargılama sonunda 16.10.1962 gün 1962/489 sayılı kararla davanın reddedildiği, Yargıtay Birinci Hukuk Dairesinin 2.7.1964 gün 1964/4690-4029 sayılı kararla tapu hududunda fundalık bulunduğu, mahiyeti itibariyle gayri muayyen ve gayri sabit olduğu cihetle tapuda yazılı yüzölçümü delaletiyle ihtilafın halli ihtiva eder gerekçesiyle kararın bozulduğu, bozma üzerine davanın 1 965/118 esasına kaydedilerek dava konusu taşınmazlarla ilgili olarak tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle 16.11.1965 gün 1965/798 sayılı kararla mahkemenin görevsizliği nedeniyle dosyanın tapulama mahkemesine aktarıldığı belirlenmiştir.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 5 ve 27. maddeleri uyarınca kadastro faaliyeti başlamadan önce genel mahkemelerde davaya konu olan taşınmazların geometrik ve hukuki durumunu belirlemek görevi kadastro hakiminindir. Bu nedenle mahkemece öncelikle yapılacak iş 29.8.1949 tarihli dava çevresine konu olan taşınmazları ve sınırlarını doğru olarak saptamaktır. Kadastro tarafından taşınmazların davaya konu veya dava dışı gösterilmesi de etkili değildir. Asliye Hukuk Mahkemesi davasına konu olan taşınmazlı olarak kadastro tarafından geometrik ve hukuki durumun belirlenmiş o hukuksal hiçbir sonuç doğuramaz. Bu itibarla mahallinde keşif yapılarak kapsamına giren tüm taşınmazlar belirlenmeli, bu taşınmazlarla ilgili tutar dosya ile birleştirilerek kanunda öngörülen askı ilanları yaptırılmalıdır. Öte yandan mahkemece 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. m. sinde öngörülen hak düşürücü sürenin geçtiği belirtilmiş ise de, genel kemede aktarılan davalara konu olan parseller yönünden anılan maddenin uygulanması mümkün değildir. Ayrıca 9.5.1960 gün 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bozmaya uyulmakla ilgili yararına usuli müktesep hak oluşur. Bozmaya uyan mahkeme bozma doğrultusunda işlem ya|

| zorundadır. Sözü edilen bozma kararında davalıların dayandığı tapu kaydının değişebilir sınırlı olduğu açıkça vurgulanmıştır. Kadastro Kanuni 20/C maddesi uyarınca değişebilir sınırlı kayıtların kapsamının kayıt mi na göre belirlenmesi zorunludur. Mahkemece bozma kararı uyarınca o usuli müktesep hak kuralı göz ardı edilerek hüküm kurulması da usul yasaya aykırıdır. Kayıt kapsamı belirlenirken varsa kaydın revizyon gör parsellerinde dikkate alınması gerekir. Bu nedenle davalılara ait tapularının revizyon görüp görmediği Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüklerinde olmalı, ilgili parsellere ait tutanak örnekleri getirtilmeli ve uygulamada dikkate alınmalıdır. 12.8.1952 tarihli keşifte davalılar vekili, çekişmeli taşınmazın öncesinin sazlık, bataklık ve insanların kullanmadığı bir yer iken davanın murisi tarafından satın alındığını bildirmiştir. Yargılama sırasında dini bazı bilirkişi ve tanıklar da bu doğrultuda beyanda bulunmuşlardır. Taşıt 1931 yılında satım suretiyle davalı tarafa intikal etmiş, Hazine tarafında tapu iptal ve tescil davası ise 1949 yılında açılmıştır, iktisap tarihinden dava tarihine kadar 20 yıllık süre geçmediği gibi, bataklık ve sazlık yerlerin 551 yılı Kanunda öngörülen prosedür dışında zilyetlikle kazanılması da mümkün değildir. Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin hüküm kurulması isabetdir. Temyiz itirazlarının bu nedenlerle kabulü ile hükmün (BOZULMASI 20.6.2003 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22573, Karar No: 2015/26776, Tarih: 15.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/22573 E.  ,  2015/26776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, kamu malına zarar verme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye ..., şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek yada yakıştırmalarda bulunmak yada sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur. İsnadın ispatın konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; isnat, mağdurun ... şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır. Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, ... ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır.

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir. Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar, örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir. Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar, örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Hakaret huzurda işlenebileceği gibi, gıyapta da işlenebilir. Gıyapta hakaretin cezalandırılabilmesi için, mağdurun yokluğunda en az ikiden fazla kişilerle ihtilat edilerek yani en az üç kişinin hakaret sözünü öğrenmiş olması kaydıyla hakaretin yapılması şarttır. Mağdur bu sayıya dahil değildir. Mağdurun hazır olması halinde gıyapta hakaretden bahsedilemez. Kendileriyle ihtilat edilen kişilerin bir arada bulunmaları ve hakaret sözünü aynı anda öğrenmelerine gerek yoktur. İhtilat aktarma suretiyle gerçekleşmişse hakaret sözlerinin aynı yada benzer olması aranmalıdır. Fail sözlerini ikiden fazla kişiye söylemekte yada daha çok kişinin duyabileceği bir yerde konuşmakta ve sözleri başkaları tarafından duyulabilmekte, failde bu durumun bilincinde ise ihtilat oluşmuştur.

Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

5237 sayılı TCK’nın “Millete ve Devlete Karşı Suçlar ve Son Hükümler” başlıklı dördüncü kısmının, “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar ”başlıklı birinci bölümünde,265. maddesi ile düzenlenen;“Görevini Yaptırmamak İçin Direnme” suçuyla korunan hukuki yarar, kamu idaresinin güvenilirliği ve işleyişi olup; bu suçta, kamu faaliyetlerine kişilerin saygı göstermelerinin sağlanması ve kamu görevlerinin yerine getirilmesini dolayısıyla da kamu görevini yerine getirenleri engellemeye yönelik fiillerin önüne geçilmesi amaçlanmıştır. Öte yandan, kendisine verilen görevi yerine getirmekte olan kamu görevlisine karşı cebir ve/veya tehdit fiili gerçekleştirilmiş bulunduğundan bu suçla aynı zamanda kişi özgürlüğü ve beden bütünlüğü de korunmaktadır. Maddede düzenlenen görevini yaptırmamak için direnme suçu, seçimlik hareketli bir suç olup kamu görevlisinin görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir ve/veya tehdit kullanılması ile suç oluşmaktadır. Bu suçun oluşabilmesi için, öncelikle engellenmek istenen işin o kamu görevlisinin görevine giriyor olması zorunludur. Zira madde, kamu görevlisinin yerine getirdiği herhangi bir iş için değil, görevine giren bir iş için koruma sağlamaktadır. Cebir, kamu görevlisine karşı fiziki güç kullanılmasıdır. Cebrin sınırı, kasten yaralama suçunun temel şekli veya daha az cezayı gerektiren hâli kapsamında değiştirilebilecek boyutta olmasıdır. Cebirle, kasten yaralamanın neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerine sebebiyet verilirse, fail ayrıca bu suçtan da beşinci fıkra uyarınca cezalandırılacaktır. Cebir veya tehdidin alenî olması şart değildir. Bu manada cebir ve tehdit, kamu görevlisinin görevini yerine getirmesini engellemeğe elverişli, doğrudan kamu görevlisine yönelik ve ortadan kaldırılmadığı sürece göreve devam edilmesine engel olan güç kullanılmasını ifade eder.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.03.2010 gün 9-259-47 sayılı kararında belirlendiği gibi, olayın gelişimi sırasında sanığın, cebir ve/veya tehdit kullandığı polis memuru olan müştekiler suçun mağduru, kamu idaresi ise suçtan zarar gören konumundadır. “Görevini Yaptırmamak İçin Direnme” suçunun 5237 sayılı TCK’ nın “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar” başlıklı bölümünde düzenlenmiş olması da kamu görevlilerinin suçun mağduru olamayacakları anlamına gelmemektedir. Aksinin kabulü halinde, görevleri dışında kendilerine karşı cebir ve/veya tehdit kullanılması halinde işlenen bu suçların mağduru olacaklarında kuşku bulunmayan kişilerin, aynı suçlara görevlerinin ifası sırasında kamu görevlisi sıfatıyla maruz kaldıklarında ise suçun mağduru olmadıklarını ileri sürmek çelişkisine düşülecektir ki, bunun yasal bir dayanağı bulunmamaktadır.

Sanığın suçun yasal tanımında yer alan ve hukuksal anlamda tek bir fiili oluşturan davranışları, görevini ifa eden kamu görevlilerine karşı görevlerini yaptırmamak için gerçekleştirmiş olması nedeniyle aynı nev’iden fikri içtimaın koşulları gerçekleşmiş bulunduğundan, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 43/2. maddesinin uygulanması gerekmektedir

Sanığın temyiz kapsamında bulunmayan diğer sanıklar... ile birlikte benzin almak için geldikleri petrol istasyonunda pompacı olarak çalışan ...'ın önceden tanıdığı sanık ...'a laf atması üzerine çıkan tartışmada ... ...’ın mağdur ...’a tekme ve yumruk vurmak suretiyle saldırdıkları, ...’ın kaçarak trafik polisi olan şikayetçi ...’ın yanına gittiği ve yardım istediği, o sırada ...’in peşinden gelerek tekrar darp etmek istediklerinde, şikayetçi ...’ın engel olmaya çalıştığı, ancak ... ...’ın şikayetçi ...'ı çekiştirdikleri, şikayetçi ...’ın takviye ekip istemesi üzerine, olay yerine gelen polis ekibinin ... ...’ı zor kullanarak ekip otosuna bindirdikleri, ... ...’ın ekip otosunda görevli polislere hitaben “siz bizi yakalıyorsunuz PKK ortalıkta geziyor, sizi buradan sürdürelim kim olduğumuzu anlarsınız, bu olay böyle bitmez, sizinle görüşürüz, a...koyduğumun polisleri, yarın savcının önüne çıktığımızda ben sizi göreceğim, bizde kanun nizam biliyoruz.” dedikleri, sanık ...’un ayrı araca bindirilerek karakola götürüldüğü, alkol ve doktor raporu almak için hastaneye sevk edildiği sırada sanığın saldırgan tavırlara girerek polislere sinkaflı hakaretler ettiği, bunun üzerine zor kullanılarak ekip otosuna bindirildiği, sanığın ekip otosunun sol arka camına yumruk atmak suretiyle kırdığının iddia edildiği olayda;

1- Sanık hakkında kamu malına zarar verme ve hakaret suçlarından verilen hükümlere yönelik incelemede;

1- Sanık hakkında kamu malına zarar verme ve hakaret suçlarından verilen hükümlere yönelik incelemede;

Hakaret suçundan verilen hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK’nın 53/3 maddesi gereğince 53/1-c maddesinde düzenlenen hakların kendi alt soyu dışındakiler için uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi infaz aşamasında gözetilebileceğinden ve hakaret suçunun birden fazla polis memuruna karşı tek bir fiil ile gerçekleştirilmesi nedeniyle aynı nev'inde fikri içtimaının koşulları gerçekleşmiş bulunduğu halde sanık hakkında anılan suçtan tayin olunan cezanın TCK'nın 43/2. maddesi ile arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen hükme yönelik incelemede;

Sanığın yargılamanın tüm aşamalarında polislere direnmediği ve tehditte bulunmadığını, hastane sonrası polislerden birinin hakaret ettiğini ve kendisine copla dövdüğünü savunması, 01/11/2009 tarihli olay tutanağında sanığın diğer arkadaşlarından ayrı olarak başka ekip aracıyla karakola götürüldüğünün belirtildiği, sanığın hakaret ve mala zarar verme eylemleri dışında görevli polis memurlarını tehdit ettiği veya direndiği yönünde bir tespitin bulunmadığı, tutanak mümzileri ..., ... ve ...’ün beyanlarında sanık ... dışındakilerin zorluk çıkardığını beyan ettikleri, kendisine haksızlık edildiğini düşünen sanığın hastane çıkışında zorla araca bindirildiği sırada söylediği iddia olunan “Siz benim kim olduğumu bilmiyorsunuz. Savcının karşısına çıkınca göreceksiniz.” şeklindeki beyanının tehdit niteliğinde değerlendirilemeyeceği gözetilmeden sanığın beraatı yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15/06/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.