muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/21861, Karar No: 2014/6112, Tarih: 31.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/21861 E.  ,  2014/6112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : 1- Sanıkların, 5237 sayılı Yasanın 204/1, 62/1 ve 53.maddelerine göre 1'er yıl 8'er ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına

2- Sanıkların 5237 sayılı Yasanın 157/1, 62/1, 52/2 ve 53. maddelerine göre 10 ay hapis ve 80,00'er TL adli para cezası ile cezalandırılmasına

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ... hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

I- Sanıkların "dolandırıcılık" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

"Dolandırıcılık" suçunun oluşabilmesi için; failin hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp, onun veya başkasının zararına olarak, kendisine veya başkasına bir yarar sağlaması gerekmekte olup, sanıkların sahte plaka takılı olarak kullandıkları kamyon ile teslim aldıkları hurdayı İzmit'e götürme iradelerinin baştan beri mevcut olmadığı, şikayetçileri yönelik hileli davranışla suça konu hurdaları mal edinmeleri şeklindeki eylemi dolandırıcılık olarak vasıflandıran mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanıkların "resmi belgede sahtecilik" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itzirazlarının incelenmesine gelince;

Sahtecilik suçunun unsuru olan aldatma yeteneğinin varlığının kabulü için öncelikle yapılan sahteciliğin ilk bakışta dikkati çekmeyecek şekilde olması ve nesnel olarak kişileri aldatacak nitelikte bulunması gereklidir. Bunu belirlerken de belgenin türü, hukuken bulunması gereken zorunlu şekil şartları, belgenin durumu ve kullanıldığı yer her somut olaya göre ayrı ayrı dikkate alınmalıdır. Bu bağlamda; plakada sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığı değerlendirilirken diğer sahtecilik suçlarından farklı olarak suça konu plakaların iyi niyetli kişilere karşı kullanıldığında takılı bulunduğu aracın belli mesafeden ışık ve hız durumu da dikkate alınarak ilk bakışta dikkati çekip çekmediğinin belirlenmesi gerekir.

Somut olay ve oluşa uygun kabule göre; sanıkların sahte plakayı takarak kullandığı, 15.02.2008 tarihli bilirkişi raporunda suça konu sahte plakada soğuk mühür izinin bulunmadığı belirtilmiştir. Belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğu cihetle suça konu plaka celp edilip incelenmek suretiyle özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması ve denetime olanak verecek şekilde dosya içine konulmasından sonra yukarıdaki kriterlere göre aldatma yeteneği bulunup bulunmadığı tartışılıp sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12607, Karar No: 2010/13880, Tarih: 22.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/12607 E.  ,  2010/13880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERDEMLİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/03/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, çekişmeli taşınmazların tespite itiraz davası sonunda S. A.'ın mirasçıları adına tescil edildiklerini, ancak tescile esas alınan veraset ilamının 2003/381 esas sayılı verasetin iptali davasında iptal edildiğini ve davalıların murisi A.'ın kök muris S.'ın mirasçısı olmadığının belirlendiğini; ayrıca, kök muris S. tarafından davalıların murisi A.'a yapılan "hibe"nin de muvazaalı bulunduğunu ileri sürerek, tapularının iptaliyle adlarına tescilini istemişler, yargılama sırasında 176 ada 12 sayılı parsel dışındaki taşınmazlar yönünden davalarını atiye terketmişlerdir.

Davalılar, 176 ada 12 sayılı parselin imar uygulaması ile oluştuğunu, geldiği kadastral parsellerin de intikal değil hibe suretiyle murisleri adına tescil edildiğini belirtip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, verasetin iptali davasında davalıların murisinin mirasçılığının iptal edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, yolsuz tescil ve muvazaa nedenlerine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu 176 ada 12 sayılı imar parselinin  669, 673 ve 675 sayılı kadastral parsellerden geldiği, anılan kadastral parsellerden 669 ve 673 sayılı olanların tapuda kök muris S..adına kayıtlı iken davalıların murisi A..'a “hibe” edildiğinden bahisle A.. adına kadastroca tespit edildiği ve tespit tutanaklarının ilgili sütununda kök muris S..'ın da hibe ile ilgili parmak izi basılmış beyanının bulunduğu, 675 sayılı olanın da tapuya dayalı olarak kök muris S.. adına kadastroca tespit edildiği; her üç parselin tescillerinin ise 18.10.1996'da hükmen olmak suretiyle 669 ve 673 sayılı olanların müstakilen davalıların murisi A. adına, 675 sayılı olanın da davalıların murisi A.. ile birlikte kök muris S..'ın mirasçıları adına paylı biçimde yapıldığı; daha sonra taşınmazların 1997 yılında imar işlemine tabi tutuldukları ve oluşan 176 ada 5 sayılı imar parselinin davalıların murisi A.. adına tescil edildiği, 2005'te intikal suretiyle davalılara geçtiği, 2006 ve 2007 yıllarındaki imar uygulamaları sonucunda da 176 ada 12 parsel numarasını aldığı anlaşılmaktadır.

Öte yandan, 2003/381-655 sayılı verasetin iptali hakkındaki kararla, davalıların murisi A..'ın kök muris S..'ın mirasçısı olmadığının tespit edildiği de görülmektedir.

Öte yandan, 2003/381-655 sayılı verasetin iptali hakkındaki kararla, davalıların murisi A..'ın kök muris S..'ın mirasçısı olmadığının tespit edildiği de görülmektedir.

Davacılar, çekişmeli 176 ada 12 parsel sayılı taşınmazın tespite itiraz davası sonunda S.. A..'ın mirasçıları adına tescil edildiğini, ancak tescile esas alınan veraset ilamının 2003/381 es.s. verasetin iptali davasında iptal edildiğini ve davalıların murisi A..'ın kök muris S..'ın mirasçısı olmadığının, böylece onun adına gerçekleşen tescilin yolsuz nitelik taşıdığının belirlendiğini; ayrıca, kök muris S.. tarafından davalıların murisi A..'a yapılan “hibe” işleminin de muvazaalı bulunduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlar, 176 ada 12 sayılı parsel dışındaki taşınmazlar yönünden davalarını atiye terketmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ne var ki, soruşturmanın hükme yeterli bulunduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Çekişmeli 12 sayılı imar parselinin geldiği ana kadastral parsellerin geçirdiği aşamalar dikkate alındığında, davada ileri sürülen iddiaların çözüme kavuşturulması için anılan kadastral parsellerin hükmen tescillerinin hangi gerekçeye dayandığının saptanmasına, bunun için de hükmen tescile ilişkin Kadastro Mahkemesinin 1963/287 esas sayılı dosyasının kararına ihtiyaç bulunduğu açıktır.

Hal böyle olunca, Kadastro Mahkemesinin 1963/287 esas sayılı dosyasına ait kesinleşme şerhli ve onaylı karar suretinin mahkemesinden getirtilmesi, kadastral parsellerin tescillerinin hangi gerekçeye dayandığının belirlenmesi ve tarafların iddia ve savunmaları bu gerekçe çerçevesinde değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi yerine, eksik araştırma ile yetinilip sadece verasetin iptali kararının hükme gerekçe gösterilmesi doğru değildir.

Davalıların temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  22.12.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10854, Karar No: 2014/13444, Tarih: 28.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/10854 E.  ,  2014/13444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İNEGÖL 1. ASLİYE HUKUK (İŞ)MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/05/2011

NUMARASI : 2009/519-2011/307

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalılardan C. Camlı Pencere Sistemleri San. Vi Tic. A.Ş avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davalı şirketin uzun zamandan beri çalışanlarının ücretlerini gecikmeli ödediğini, Kasım 2008 ayı ücretinin yarısını gecikmeli ödediğini, Aralık 2008 ve Ocak 2009 aylarına ait ücretlerini ödemediğini, bu durumun iş akdinin haklı fesih nedeni olduğu gibi Şubat 2009 ayından itibaren maaşının 1/2 si nispetinde ödenmesi gereken 6 aylık kısa dönem çalışma ücretinin de ödenmediğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile diğer işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Müflis C. AŞ.ni temsilen duruşmaya katılan İflas idaresi temsilcisi, şirketin tasfiye halinde olduğunu, iflasın açılmasından sonra doğan borçlardan iflas masasının sorumlu tutulamayacağını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı tebliğe rağmen cevap vermemiş, duruşmalara katılmamıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı ve davalılardan Müflis C. AŞ.tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

20/07/2010 tarihli mahkeme müzekkeresi içeriğinden davacının adli yardım talebinin kabul edildiği anlaşılmakla, Dairemizce hataen yapılan geri çevirme kararı üzerine verilen ek karar yok hükmünde kabul edilerek davacının süresinde verdiği temyiz dilekçesi ile davalılardan Müflis C. AŞ.tarafından sunulan temyiz dilekçesinin incelenmesinde;

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalılardan C. Camlı Pencere Sistemleri San. Ve Tic. A.ş'ne aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında ücretlerin ve kısa çalışma ödeneğinin ödenip ödenmediği hususunda uyuşmazlık vardır.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalılardan C. Camlı Pencere Sistemleri San. Ve Tic. A.ş'ne aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında ücretlerin ve kısa çalışma ödeneğinin ödenip ödenmediği hususunda uyuşmazlık vardır.

Kısa çalışma ve kısa çalışma ödeneğini düzenleyen 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu'nu ek 2.maddesi "Bu Kanuna göre sigortalı sayılan kişileri hizmet akdine tabi olarak çalıştıran işveren ; genel ekonomik kriz veya zorlayıcı sebeplerle işyerindeki haftalık çalışma sürelerini geçici olarak önemli ölçüde azaltması veya işyerinde faaliyeti tamamen veya kısmen geçici olarak durdurması halinde,durumu derhal gerekçeleri ile birlikte Türkiye İş Kurumu'na, varsa toplu iş sözleşmesi tarafı sendikaya bir yazı ile bildirir.Talebin uygunluğunun belirlenmesine ilişkin usul ve esaslar Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca çıkarılacak yönetmelikte belirlenir.

Yukarıda belirtilen nedenlerle iş yerinde geçici olarak en az dört hafta işin durması veya kısa çalışma hallerinde işçilere çalıştırılmadıkları süre için işsizlik sigortasından kısa çalışma ödeneği ödenir.Kısa çalışma süresi, zorlayıcı sebebin devamı süresini ve herhalde 3 ayı geçemez.İşçinin kısa çalışma ödeneğine hak kazanabilmesi için çalışma süreleri ve işsizlik sigortası primi ödeme gün sayısı bakımından işsizlik ödeneğine hak kazanma şartlarını yerine getirmesi gerekir.

Günlük kısa çalışma ödeneğinin miktarı, işsizlik ödeneği miktarı kadardır.Kısa çalışma ödeneğinden yararlananlara ait sigorta primlerinin aktarılması ve sağlık hizmetlerinin sunulmasına ilişkin işlemler 506 sayılı Kanunda belirtilen esaslar çerçevesinde yürütülür.Kısa çalışma ödeneği olarak yapılan ödemeler başlangıçta belirlenen işsizlik ödeneği sigortasından düşülür.

Zorlayıcı sebeplerle işyerinde faaliyetin tamamen veya kısmen geçici olarak durması halinde, kısa çalışma ödeneği ödemeleri 4857 sayılı Kanunun 24. maddesinin 3 nolu bendinde ve aynı Kanunun 40.maddesinde öngörülen bir haftalık süreden başlar." hükmünü içermektedir.

Geçici 8. maddede 28.01.2010 tarihinde ise değişiklik yapılarak, 2008, 2009 ve 2010 yıllarında kısa çalışma için yapılan başvurulara münhasır olmak üzere, ek 2. maddenin ikinci fıkrasında kısa çalışma için öngörülen azami 3 aylık süre 6 ay olarak uygulanır.Üçüncü fıkrasında öngörülen kısa çalışma ödeneği miktarı %50 oranında artırılarak ödenir ve kısa çalışma ödeneği olarak yapılan ödemeler,başlangıçta belirlenen işsizlik ödeneği süresinden düşülmez.Bu maddenin yayımı tarihinden önce uygunluk tespiti yapılan kısa çalışma başvurularında süre işverenin talebi halinde aynı şartlarla ve bu maddede öngörülen süreyi aşmamak kaydıyla uzatılır. Süreyi 6 ay daha uzatmaya Bakanlar Kurulunun yetkili olduğu ayrıca bu dönemde kısa çalışma ödeneği olarak yapılan ödemelerin başlangıçta belirlenen işsizlik ödeneği süresinden düşüleceği belirtilmiştir.

Kısa çalışma uygulamasından faydalanabilmek için işverenin ekonomik krizden ciddi şekilde etkilenmiş olması gerekir. İşveren kısa çalışma yaptırılacak işçilere ilişkin bilgileri Türkiye İş Kurumu'na ve Bakanlık iş müfettişlerine vermek zorundadır. Işverenin başvurusu Bakanlık iş müfettişlerince uygun bulunursa kısa çalışmanın başlama ve bitiş tarihleri ile kısa çalışma yaptırılacak işçilere ilişkin liste son şekli verilmek suretiyle rapor ekinde kuruma, kurum tarafından da işverene ve varsa toplu iş sözleşmesine taraf işçi sendikasına ve iş yerinde ilan edilmek suretiyle işçilere bildirilir.İşveren kısa çalışmayı işyerinin bütününde uygulamak zorunda değildir.İhtiyaca göre sadece belirli bir birimdede kısa çalışma talebinde bulunabilir.Ayrıca kısa çalışmanın işyerinin her bir bölümünde farklı sürelerle uygulanması da mümkündür.

Kısa çalışma ödeneği iş tamamen durmuşsa işsizlik sigortası ödeneğine ilişkin esaslar çerçevesinde verilir. İş tamamen durmayıp işyerinde iş süresi azaltılmışsa, kısa çalışma ödeneği işyerinde uygulanan haftalık çalışma süresini tamamlayacak şekilde çalışılmayan süreler için verilir.Zorlayıcı sebeplerle işyerinde kısa çalışma yapılması halinde ödemeler 4857 sayılı İş Kanunun 24/III Nolu bendinde ve 40. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra başlar. Kurum işçilerin başvurusunu başvuruyu izleyen ayın sonuna kadar sonuçlandırmak zorundadır.

Kısa çalışma ödeneği işçinin kendisine aylık olarak her ayın sonunda ödenir. Kısa çalışma ödeneğinden yararlanan işçi,işsizlik sigortasından yararlanmak için gerekli koşullar gerçekleşmeden işsiz kalırsa, kısa çalışma ödeneği aldığı süre düşüldükten sonra daha önce hakettiği işsizlik ödeneği süresini dolduruncaya kadar işsizlik ödeneğinden yararlanır.

Kısa çalışma uygulamasında işverenin ödemek zorunda olduğu ücret Türkiye İş Kurumu tarafından karşılanmaktadır.Bu ücret tam ücret değildir.Kural olarak işsizlik ödeneğinin miktarı kadardır. Bu da günlük olarak,sigortalının son dört aylık prime esas kazançları dikkate alınarak hesaplanan günlük ortalama brüt kazancının % 40 kadardır.Ancak aylık asgari ücretin %80 ini geçemez

Somut olayda;davacı ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle iş akdini feshettiğini iddia etmektedir.

Tanık beyanlarında iş yerinde kısa çalışma yapıldığı ifade edilmektedir.

Somut olayda;davacı ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle iş akdini feshettiğini iddia etmektedir.

Tanık beyanlarında iş yerinde kısa çalışma yapıldığı ifade edilmektedir.

Mahkemece Bölge Çalışma Müdürlüğü ve Türkiye İş Kurumundan kısa çalışma yapılan döneme ilişkin kayıtlar getirtilerek, işverenin kısa çalışma için başvurup başvurmadığı, kısa çalışmanın hangi dönemler için uygun bulunduğu, davacının kısa çalışma yapacak işçiler arasında bulunup bulunmadığı, ücretin ödenmediği iddia edilen dönemin kısa çalışma için izin verilen dönem içinde kalıp kalmadığı, herhangi bir kısa çalışma ücretinin davacıya ödenip ödenmediği araştırılarak gerekirse ek bilirkişi raporu alınıp, sonucuna göre feshin haklı olup olmadığı değerlendirilerek ve feshe bağlı alacaklar ile kısa çalışma ödeneği açısından bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile sadece tanık beyanlarına dayanılarak kabul kararı verilmesi hatalıdır.

3- Her iki davalı arasında organik bağ olması nedeniyle alacaklardan müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 28/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10835, Karar No: 2025/1220, Tarih: 22.01.2025

**5. Ceza Dairesi         2024/10835 E.  ,  2025/1220 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesiyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin, 27.09.2024 tarihli ve 2024/2064 Esas, 2024/1260 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8277, Karar No: 2010/16113, Tarih: 30.09.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/8277 E.  ,  2010/16113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arazi ve kapama bağ niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Dosyada mevcut dava dışı TEİAŞ Genel Müdürlüğü'nün 07.07.2009 günlü yazısında, 356 parsel üzerinde kendilerine ait Kilis-Gaziantep Enerji İletim Hattı bulunduğunu bildirdiği gözetilerek; bu taşınmaz üzerindeki dava konusu hattın davalı idareye mi yoksa dava dışı TEİAŞ Genel Müdürlüğü'ne mi ait olduğu kesin olarak tespit edilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazların nitelikleri, geometrik durumları, yüzölçümleri ve enerji nakil hattının güzergahları dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranlarının taşınmazların tüm değerinin; 417 ve 418 numaralı parsellerde % 2'sini, 356 numaralı parselde ise % 3'ünü geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranlarda değer düşüklükleri tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedellerinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12398, Karar No: 2013/19758, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/12398 E.  ,  2013/19758 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, müvekilinin 2003 yılı başlarından 20/07/2010 tarihine kadar davalıya ait işyerinde 07.00-21.00 saatleri arasında çalıştığını, davacının ... 'dan emekliğe de hak kazanmasına rağmen tüm haklarının ödenmediğini, davacının temizlik işçisi olarak davalının üst işverenliğinde çalıştığını bildirip kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili, yıllık izin, dini ve milli bayram ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, kendilerine husumet tevcih edilemeyeceğini, davacını işyerinin bir bölüm ve eklentisinde iş alan taşeron işçisi olduğunu ve husumetin taşerona yöneltilmesi gerektiğini, müvekkili kurumun ihale makamı olup davacı alacaklarından sorumlu tutulamayacağını, işyerinde fazla mesai yapılmadığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışılması halinde karşılığında ücret bordrolarında gösterilerek ödendiğini, işyerinde vardiyalı çalışma yapıldığını ve haftada bir gün izin kullandırıldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalının harçtan muaf olduğu gözetilmeden aleyhinde harca hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle mahkeme kararının hüküm fıkrasının 2 ve 5 nolu bendlerinin hükümden çıkarılarak yerine;

"2-Davalı ... Rektörlüğü harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 136,70 TL peşin harcın davacıya iadesine,

"5-Davacı tarafından yapılan 374,20 TL yargılama giderinden takdiren 226,51 TL'sının davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, kalan kısmın davacı üzerinde bırakılmasına,"

rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 20.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2443, Karar No: 2019/2438, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2443 E.  ,  2019/2438 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.