muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6633, Karar No: 2014/13263, Tarih: 24.11.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/6633 E.  ,  2014/13263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2013/61-2013/870

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 27.06.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 05.12.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, kayden malik olduğu taşınmazların Seyhan Belediyesinin yaptığı imar uygulaması sonucu 4.. ada 32 sayılı imar parseline gittiğini, imar uygulamasının idari yargı yerinde iptal edildiğini ileri sürerek tapu kaydının iptali, 1561 ada 3, 5, 6, 7, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 44 sayılı kök parsele dönülmesi ve adına tescil isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, davalı taşınmazın dava tarihinden sonra yeniden bir imar uygulamasına tabi tutularak tapuya tescil edildiğinden davanın konusuz kaldığından bahisle hüküm kurulmasına yer olmadığına, karar verilmiştir.

1. Hukuk Dairesinin 01.02.2012 tarihli ve 2012/312 Esas,- 685 Karar sayılı ilamı ile son olarak yapılan imar uygulamasına ilişkin idari işlemin iptali amacıyla davacı kurum tarafından açılan davada davanın kabulüne karar verilerek temyiz aşamasında olduğu, idari davanın sonucunun beklenmesi, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle karar bozulmuştur.

Mahkemece yeniden yapılan yargılama sonunda, idare mahkemelerince verilen iptal kararları doğrultusunda yeniden imar düzenlemesi ve uygulaması yapılmakta oluşu karşısında davacının dava açmakta hukuki yararı bulunmadığından dava reddedilmiştir.

Hükmü davacı vekili itemyiz etmiştir.

Dava, yapılan imar uygulamasının iptali sebebiyle imar parselinin kadastral duruma dönüştürülmesi isteğine ilişkindir.

İmar parsellerinin hukuki dayanağını (illetini) teşkil eden idari işlemin idari yargı yerinde iptal edilip kesinleşmesi ile imar parsellerinin TMK'nın 1025. maddesinde öngörülen yolsuz tescil durumuna düşeceği açıktır. Buna göre kadastral parsellerin gittileri olan imar çap kayıtlarının iptal edilip eski kadastral parsellerin geometrik ve mülkiyet durumunun yeniden ihyasına karar verilmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Davacı kurum tarafından Adana 2. İdare Mahkemesinin 2009/1425 Esas Sayılı açılan davada Seyhan Belediye Encümeninin 18.10.2006 tarihli ve 2693 sayılı Kararı ile yapılan arsa ve arazi düzenlemesine ilişkin işlemin iptaline karar verildiği temyiz ve karar düzeltme talepleri reddedilerek kesinleştiği, böylece imar parselinin hukuki dayanaktan yoksun hale geldiği anlaşılmaktadır.

Davacı kurum tarafından Adana 2. İdare Mahkemesinin 2009/1425 Esas Sayılı açılan davada Seyhan Belediye Encümeninin 18.10.2006 tarihli ve 2693 sayılı Kararı ile yapılan arsa ve arazi düzenlemesine ilişkin işlemin iptaline karar verildiği temyiz ve karar düzeltme talepleri reddedilerek kesinleştiği, böylece imar parselinin hukuki dayanaktan yoksun hale geldiği anlaşılmaktadır.

Buna göre, davacının kadastral parselinin ihyası sureti ile davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken belediyece yeniden imar uygulaması yapılacağından bahisle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 24.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1198, Karar No: 2023/1806, Tarih: 29.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/1198 E.  ,  2023/1806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.03.2022 tarihli ve 2021/410 Esas ve 2022/65 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (d) bendi, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi

uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 02.06.2022 tarihli ve 2022/1279 Esas, 2022/1128 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiileri, mağdur vekili ile mağdurun istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiilerinin Temyiz İstemi

Sanık ve şikayetçi arasındaki cinsel ilişkinin zora dayanmadığına, şikayetçinin rızası ile gerçekleştiğine, şikayetçinin şikayetinden vazgeçtiğine, sanıkla zorla ilişkiye girdiğine dair beyanını kollukta avukat olmadan verdiğine ve diğer beyanlarında ilişkinin ... ile olduğunu söylediğine, şikayetçinin düzenli olarak sanığı cezaevinde ziyaret ettiğine, şikayetçinin ilk ifadesinde bahsettiği bıçaktan bir daha bahsetmediğine ve bıçağın ele geçmediğine, mağdurun sanığa karşı koyduğuna dair bir emarenin bulunmadığına, vajinal bölgesindeki ekimotik alanların rızayla ilişki sırasında da olabileceğine, şikayetçi beyanlarının çelişkili olduğuna, tanık beyanlarının cinsel saldırı olayını içermediğine, olay günü çocukları için bir araya geldiklerine, zorla alıkoyma eyleminin gerçekleşmediğine, sanık hakkında beraat kararı verilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkemece; "Sanık ... ile mağdur ...'nin olaydan bir yıl önce boşanmış oldukları, müşterek çocuklarının bulunduğu, olay günü sanık ve mağdurun, müşterek çocuklarını yazdırmayı düşündükleri kreş yerine bakmak için bir araya geldikleri, kreşin yerini gördükten sonra müşterek çocuklarını babannesi ...'in evine bıraktıkları, mağduru kendi evine bırakmak için yola devam ettikleri sırada sanığın aracın kapılarını kilitleyip aracı D-400 otobanına doğru sürdüğü, yolda aracı kenara çekerek durduğu ve mağduru saçından çeke çeke aracın ön koltuğuna zorla geçirdiği, sanık mağdurun çantasını zorla alarak içinden mağdurun telefonunu aldığı ve çantasının içindeki eşyalarının camdan dışarı attığı, yola devam ederken sanığın aracı tekrar kenara çektiği, mağduru arabadan indirerek tokat atmak, saçından çekmek, bıçakla kol ve bacaklarına sürtme yapmak suretiyle mağduru darp ettiği ve sanığın mağdurun üzerinde bulunan bluzu yırttığı ve bluzun boğaz kısmını ise bıçak ile keserek zorla çıkardığı, mağdurun pantolon ve iç çamaşırı ile kaldığı, kayalıklara doğru götürdüğü sırada mağdurun saçını çektiği, tokat attığı kayalıklara çıktıklarında mağduru aşağıya doğru itekliyor gibi yaptığı sırada yoldan geçenlerin kornaya basması üzerine kayalıklardan indikleri, sanığın mağdura aracının bagajında bulunan başkasına ait bir tişört verdiği ve tekrar yola devam ettikleri, sanık ve mağdurun Otoyolda ... mevkine geldiğinde tekrar durdukları sanığın mağdurun boğazına bıçak dayadığı ve aracın ön koltuğunda cinsel organını mağdurun vajinasına sokmak suretiyle zorla ilişkiye girdiği, cinsel ilişkiden sonra sanığın hap aldığı ve araç kapısını kilitleyip araç kontak anahtarını alarak cebine koyduğu, eli ile müştekiye dizinin üzerinde tuttuğu bıçağı göstererek uyuyakaldığı, müştekinin sanığın uyumasından istifade ederek sanıkta bulunan telefonunu alıp durumunu tanık olarak dinlenen yeğeni ...'ye mesaj attığı, tanık ...'nin kolluk kuvvetlerine durumu bildirdiği, mağdurun kolluk kuvvetleri ile iletişime geçip bulunduğu yerin konumunu atığı ve kolluk kuvvetleri tarafından müdahale edilerek mağdurun kurtarıldığı,

Mağdurun beyanlarının sanığı suç ve cezadan kurtarmak için değiştirdiği kanaatine varıldığından itibar edilmediği, mağdurun olayın sıcağı sıcağına vermiş olduğu 05.07.2021 tarihli kolluk beyanı ve 08.07.2022 tarihli savcılık beyanlarının birbiri ile ve olayın ortaya çıkış şekli ile uyumlu olduğundan itibar edildiği, dosyaya yansıyan mağdur ile tanık ... ve kolluk kuvvetleri mesajlaşma kayıtlarında mağdurun sanık uyuduktan sonra tanık ile mesajlaşmasında sanığın arabayı kilitleyip elinde bıçak ile uyuduğun beyan edip konum gönderdiği, kendisini darp ettiğini, 3 yerine bıçak geldiğini, çantasında bulunan eşyalarını döktüğü yönünde mesajlarının bulduğu, jandarma görevlisi ile yapmış olduğu mesajlaşmada konumunu gönderdiği, jandarma görevlisine mevcut durumu anlattığı ve kolluk görevlilerince müdahale edilerek araçtan çıkarıldığı hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın aşamalarda alınan ve üzerine atılı suçu inkar ettiği çelişkili beyanlarının kendisini suçtan ve cezadan kurtarmaya yönelik itibar edilemez beyanlar olduğu, sanığın üzerine atılı nitelikli cinsel saldırı suçu ile işlediği sabit olduğundan eylemine TCK'nın 102/2 maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği, sanığın cinsel saldırı eylemini işlediği sırada bıçak kullandığı anlaşılmakla TCK'nın 102/3-d maddesi uyarınca cezasında arttırım yapılması gerektiği,

Sanığın mağduru eve bırakacağı sırada aracın kapılarını kilitleyip D 400 otobanına doğru aracını sürdüğü, mağduru araçta tutabilmek için 05/07/2021 tarihinde Cumhuriyet Savcılığında vermiş olduğu beyanında yanında olduğunu beyan ettiği bıçak ile mağduru araçta tutmaya devam ettiği, sanığın mağduru bıçak ile tehdit etmesi nedeniyle mağdurun araçtan inemediği ve kolluk kuvvetlerince mağdurun göndermiş olduğu konuma giderek mağdurun sanığın yanından alındığı olayda sanığın üzerine atılı cebir ve tehdit kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediğinin sabit olması nedeniyle eylemine uyan TCK'nun 109/2 maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği sırada bıçak kullandığı anlaşılmakla TCK'nun 109/3-a maddesi uyarınca cezasının bir kat artırılması gerektiği, TCK'nun 109/3-e maddesinin suç tarihinden sonra yürürlüğe girmiş olması nedeniyle sanık hakkında şartları oluşmadığından uygulanmaması gerektiği, sanığın eylemini cinsel amaçlı olarak işlemesi nedeni ile TCK'nun 109/5 maddesi uyarınca cezasının yarı oranında artırılması gerektiği, sanık savunması, mağdur beyanı, uzmanlık raporları, adli muayene raporları ile dosyada mevcut tüm bilgi ve belgeler birlikte değerlendirilmek suretiyle sonuç ve kanaatine varılarak hüküm kurulmuştur." şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 02.06.2022 tarihli ve 2022/1279 Esas, 2022/1128 Karar sayılı kararında sanık müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.03.2023 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesince sanık ... hakkında eski eşi Sevgi'ye yönelik nitelikli cinsel saldırı ve silahla hürriyeti tahdit suçlarından TCK'nın 102/2,102/3-d, 62 ve 109/2, 109/3-a, 109/5, 62 maddelerinde cezalandırılmasına karar verilmiş, bu kararın istinaf edilmesi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinden cezalandırma kararının onaylanması üzerine, kararlar temyiz edilerek Dairemizde yapılan görüşme sonunda Mahkeme kararlarının oy çokluğu ile onaylanmasına karar verilmiştir.

Mağdur ... başta jandarmada avukatsız olarak verdiği ifadeyi daha sonra değiştirerek sanığın eski kocası olduğunu kendi rızasıyla sanıkla gittiğini, sanıkla kendi rızasıyla ilişkiye girdiğini şikayetçi olmadığını söyleyerek çok sayıda şikayetçi olmadığına dair ifade ve dilekçe vermiştir. Mağdur sanıkla sanık cezaevinde iken 11.08.2022 tarihinde evlenerek yine sanıktan şikayetçi olmadığını çocuklarının bulunduğunu beyan etmiştir. Sanığın eylemlerine Mahkeme gerekçesinde mağdurun jandarmada ve Cumhuriyet Başsavcılığında verdiği beyanları esas kabul ederek sanığın cezalandırılmasına karar vermiştir. Mağdurun daha sonra Mahkemede ve verdiği dilekçelerde şikayetinden vazgeçtiği Mahkemede anlattığı şekilde olayların rızasıyla gerçekleştiğini beyan etmesine rağmen bu beyanlar karar gerekçesinde değerlendirilmeyerek sanık cezalandırılmıştır.

Mağdurenin olaydan sonra şikayetten vazgeçmesi ve önceki beraberliklerinden olan evliliklerinden çocuklarının olması, yine olaydan 1 yıl sonra sanıkla tekrar evlenmesi karşısında sanığın her aşamada suçlamaları kabul etmemesi, mağduru rızasıyla götürdüğünü, rızasıyla ilişkiye girdiklerini söylemesine rağmen sanığın cezalandırılmasına dair Mahkeme kararlarının onanmasına yönelik sayın çoğunluğun kararına katılmadığımı, sanığın mağdure beyanları ve sanık beyanları doğrultusunda beraat etmesi kanaatiyle sayın çoğunluğun görüşüne muhalefet ediyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/5511, Karar No: 2015/21561, Tarih: 03.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/5511 E.  ,  2015/21561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Dörtyol 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2014

NUMARASI : 2010/515-2014/689

KARAR

1- Davalılar vekilleri tarafından sunulan gerekçeli temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra,

2- Davacı adına gerekçeli kararı tebellüğ eden Av. T.. D..' ye hükmü davacı adına temyiz eden Av. S.. P.. tarafından yetki belgesi verildiği, bu yetki belgesinde dayanak vekaletnamede Av. S.. P..'a vekalet verilmediği, yine dosyada mevcut Av. S.. P..'a Av. tarafından verilen yetki belgesinde dayanak vekaletname olduğu belirtilen Diyarbakır 2. Noterliğinin 19.12.2005 tarihli 040967 yevmiye nolu vekaletnamenin dosyada bulunmadığı, dosyada mevcut vekaletnamenin Dörtyol 2. Noterliğinin 08.09.2010 tarih ve 06728 yevmiye nolu vekaletname olduğu, şu halde Av. T.. D.. ile Av. S.. P..'ın davacıyı temsile yetkili olmadıkları anlaşıldığından adı geçen avukatların vekaletname ya da temsile yetkili olduklarını gösterir geçerli yetki belgesi eksikliklerinin giderildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/8226, Karar No: 2006/1093, Tarih: 28.02.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2005/8226 E.  ,  2006/1093 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalılar ... ve ... Kanık vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalılar ... ve ... Kanık’ın sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, İcra ve İflas Kanunu’nun 67. maddesi hükmüne dayalı olarak açılmış olup, takip borçlusu davalıların icra takibine vaki itirazlarının iptâli istemine ilişkindir. Dava ve takip konusu 2.045.853.510 TL. asıl alacağın ve işlemiş temerrüt faizinin tutarı üzerinden borçlu davalılar ... ve ...’ın itirazlarının iptâline ve asıl alacak üzerinden 3.4.2001 tarihinden itibaren yasal temerrüt faizi yürütülmesine, mahkemece karar verilmiş ise de; Borçlar Yasası’nın 101. maddesinde öngörülen borçlu temerrüdü koşulları, icra takip tarihi itibariyle gerçekleştiğinden ve anılan davalılar takip tarihinden önce borçlu temerrüdüne düşürülmemiş olduklarından mahkemece işlemiş temerrüt faizine ve asıl alacak üzerinden icra takip tarihi yerine 3.4.2001 tarihinden itibaren yasal temerrüt faizine karar verilmesi doğru olmamış ve hükmün bu sebeplerle bozulması gerekir ise de; mahkemece düşülen bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK.nun 438/VII. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle kararın “her üç davalının Pendik 1. İcra Müdürlüğü’nün 2003/5685 sayılı dosyasına yaptığı itirazın iptâllerine, ana para olarak 2.045.853.510 TL. asıl alacak üzerinden 3.4.2001 tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, bu şekilde davalılardan alınarak davacıya verilmesine” içerikli 1. bendinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına ve yerine 1. bent olarak “Davanın kısmen kabulü ile; davalıların Pendik 1. İcra Müdürlüğü’nün 2003/5685 takip sayılı dosyası üzerinden haklarında davacı tarafından yapılan icra takibinde, takip konusu yapılan asıl alacak tutarı olan 2.045.853.510 TL. üzerinden vaki itirazlarının iptâline; takip konusu asıl alacağa icra takip tarihinden geçerli olmak ve değişen oranlarda gözetilmek suretiyle yasal faiz yürütülmesine; fazlaya ilişkin istemin reddine” cümlesinin eklenmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 28.2.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15589, Karar No: 2010/22230, Tarih: 23.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/15589 E.  ,  2010/22230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Tek katlı yapıya dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma payının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 18 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 23.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18136, Karar No: 2012/20835, Tarih: 04.10.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/18136 E.  ,  2012/20835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, hafta sonu tatil ücreti ile fazla mesai ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava davacının kıdem ve ihbar tazminatı, bayram hafta ve genel tatil gündelikleri ile fazla mesai alacağı istemine ilişkindir.

Davalı iş sözleşmesinin feshedilmediğini müşteri olmadığından geçici ve zorunlu olarak otel işyerinin kapatıldığı, otelin açılması halinde tekrar işe çağrılacağını, bu sebeple kıdem ve ihbar tazminatını hak etmeyeceğini, işyerinde fazla mesai yapılmadığını, vardiya sistemi bulunduğunu, ayrıca mesai saatlerinde üç-dört saatlik dinlenme sürelerinin bulunduğunu, hafta sonu, bayram ve resmi tatillerde çalışma olmadığını iddia ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının hizmet cetveline göre mevsimlik işçi olmadığı sürekli çalıştığı, bu sebeple sezon sonu işin geçici sonlandırıldığı iddiasının gerçek olmadığı gibi tanıkların da beyanlarına göre işten çıkarıldığından iş sözleşmesinin davalı tarafından feshedildiği kabul edilerek alacak istemlerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

Fazla çalışma saat ücreti, norma çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıyla ödenir (4857 sayılı İş Kanunu 41/2). İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, bu halde sadece kalan yüzde elli zamlı kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanunu işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Çalışılmayan hafta tatili günü için bir iş karşılığı olmaksızın işçinin ücreti tam olarak ödenir (4857 sayılı İş Kanunu 46/2).

4857 sayılı Kanun'da hafta tatilinde çalışan işçinin ücretinin nasıl hesaplanacağı düzenlenmemiş ise de, hafta tatilinde yapılan çalışmanın fazla çalışma sayılacağı ve buna göre ücretin yüzde elli zamlı ödenmesi gerektiği Yargıtay'ın yerleşik uygulamasıdır. Buna göre hafta tatilinde çalışılmışsa, çalışma karşılığı olmaksızın ödenmesi gereken bir yevmiye yanında çalışmanın karşılığı da bir buçuk yevmiye olarak ödenmelidir. Şu hale göre çalışılan hafta tatilinin ücreti ikibuçuk yevmiye olmalıdır.