muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2022, Karar No: 2020/2541, Tarih: 06.07.2020

3. Müdahalelerin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı konusu:

AİHM, ifade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun temel yapılarından birini oluşturduğu ve toplumun gelişimi ve bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşullarından biri olduğunu hatırlatır (Lingens/Avusturya, başvuru no: 9815/82, 08 Temmuz 1986). İfade özgürlüğü istisnalara tabi olsa da, bu istisnalar dar bir biçimde yorumlanmalı ve sınırlama nedeni ikna edici bir biçimde ortaya konmalıdır (Observer ve Guardian/Birleşik Krallık, A Serisi no: 216, başvuru no: 13585/88, 26.11.1991).

Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 25.04.2018 tarihli ve 2017/4-1320 E., 2018/986 K.; 30.05.2018 tarihli ve 2017/4-1470 E., 2018/1144 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Basın özgürlüğü ise ifade özgürlüğünün en önemli unsurlarından birisidir. AİHM basın ile ilgili kararlarında ifade özgürlüğünün demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birisini oluşturduğuna değinildikten sonra basına tanınması gereken güvencelerin özel bir öneme sahip bulunduğu belirtilmektedir. Basın ve diğer medya organlarının ifade özgürlüğü kamuoyuna yöneticilerin görüş ve davranışlarını tanıtmak ve yargılamak için en iyi araçlardan birisini sunmaktadır. Basına siyasal arenada ve kamunun ilgilendiği diğer alanlarda tartışma konusu olan bilgi ve görüşleri iletme görevi düşer. Basının bu görevi, kamuoyunun da bilgi ve görüşleri alma hakkı ile tanımlanır (Handyside/Birleşik Krallık, 7 Aralık 1976, Başvuru No: 5493/72, 49, Centro Europa 7 S.R.L. And Dı Stefano/İtalya, Başvuru No: 38433/09, 131).

Bu açıklamalardan sonra, denilebilir ki, basın özgürlüğünün kişilik haklarına üstün tutulabilmesi için haberin gerçeğe uygun olması, gerçeğe uygun yayımın haber niteliği taşıması, gerçeğe uygun haberlerin verilmesinde nesnel (objektif) ölçütlere uyulması, haberin veriliş biçimi yönünden özle biçim arasında ölçülülük bulunması gerekir. Bir yayımın hukuka uygun olduğunun kabul edilebilmesi ancak açıklanan bütün bu koşulların birlikte varlığı halinde mümkündür. Yapılan bir yayım bu temel ilkelerden herhangi birine ters düşüyorsa hukuka aykırılık unsuru gerçekleşmiş olacaktır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.06.2015 tarihli ve 2014/4-33 E., 2015/1504 K., 08.05.2013 tarihli ve 2012/4-1162 E., 2013/631 K.sayılı kararları).

Önemle vurgulanmalıdır ki yayımlanmasında kamu yararı bulunan, gerçek ve güncel bir haberin veya eleştirinin, özle biçim arasında denge kurulmak suretiyle verildiği durumlarda manevi tazminat sorumluluğunun temel öğesi olan “hukuka aykırılık” gerçekleşmeyeceğinden basının sorumluluğu da söz konusu olamaz.

Basın objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle olay ve konu ile ilgili olan, görünen, bilinen her şeyi araştırma, inceleme ve olayları o anda belirlenen biçimi ile değerlendirme, yayma ve yayınlama yetki ve sorumluluğuna sahip olmakla birlikte, haberin verilişi sırasında özle biçim arasındaki dengenin bozulmaması gerekir.

Basın objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle olay ve konu ile ilgili olan, görünen, bilinen her şeyi araştırma, inceleme ve olayları o anda belirlenen biçimi ile değerlendirme, yayma ve yayınlama yetki ve sorumluluğuna sahip olmakla birlikte, haberin verilişi sırasında özle biçim arasındaki dengenin bozulmaması gerekir.

Öte yandan haberde gerekli, yararlı ve ilgili olmayan nitelemeler ve yorumlar yapıldığı, haberin içeriğine uygun düşmeyen, tahrik edici, kamuoyunda husumet ve kuşku yaratıcı, güveni zedeleyici bir üslubun kullanıldığı durumlarda, özle biçim arasındaki denge bozulmuş sayılır. Bu da hukuka aykırılığın varlığını kabule imkan sağlar.

Diğer bir anlatımla basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma, yönlendirme yetki ve sorumluluğuna sahiptir. Bunun içindir ki basının yaptığı yayından dolayı hukuka aykırılık teşkil edecek olan eylemi, genel olaylardaki hukuka aykırı olan eylemden farklılıklar taşır. İşte bu farklılık ve ayrık durum gözetilerek yapılan yayının hukuka aykırılık veya uygunluk sınırı belirlenmelidir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir. İşte basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Ne var ki, basının bu ayrıcalık taşıyan konumu ve özgürlüğü, tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. Bundan dolayıdır ki, yayınlarında kişilik haklarına saygı göstermesi ve gerek Anayasanın Temel Haklar ve Ödevler bölümünde yer alan ve gerekse 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun (TMK) 24 ve 25. maddelerinde ve yine özel yasalarda güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunmaması yasal bir zorunluluk ve hukuki gerekliliktir.

Yine, basının manevi tazminat sorumluluğunun doğması 818 sayılı Borçlar Kanununun 49. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 58) maddesindeki koşulların gerçekleşmiş olmasına bağlıdır.

Tüm bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay incelendiğinde; davacının cezaevinden tahliyesi için paralel devlet yapılanmasının yargı imamı olduğu iddia edilen dava dışı ... adlı şahısla irtibata geçtiği iddia edilmiş ise de, davalı tarafça bu iddiayı destekler nitelikte herhangi bir bilgi ve belge sunulmamış ya da emare teşkil eden olgu gösterilmemiştir. Dava konusu haberin bu haliyle yukarıda vurgulanan AİHM içtihatları karşısında basın özgürlüğü kapsamında kalmadığı, davacının kişilik haklarına saldırı niteliği taşıdığı kabul edilmelidir. Davacı yararına uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi için kararın bozulması gerekirken karar Dairemizce onanmış olduğundan davacı tarafın karar düzeltme istemi HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca kabul edilmeli, Dairemizin 13/02/2020 gün, 2017/2895 esas ve 2020/558 karar sayılı onama kararı kaldırılmalı ve karar, açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: HUMK’un 440-442 maddeleri gereğince davacı tarafın karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 13/02/2020 gün, 2017/2895 esas ve 2020/558 karar sayılı onama kararının kaldırılmasına, yukarıda gösterilen nedenlerle, mahkeme kararının BOZULMASINA ve davacıdan önce alınan onama harcı ile peşin alınan tashihi karar harcının istek halinde geri verilmesine 06/07/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7132, Karar No: 2022/15, Tarih: 10.01.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/7132 E.  ,  2022/15 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : AKSARAY 4. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Şüpheli hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, şüphelinin bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar şüpheli tarafından öğrenilmiş olsa bile, 10/11/2014 tarih ve 2014/86 karar sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 10/01/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13743, Karar No: 2009/19751, Tarih: 16.11.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/13743 E.  ,  2009/19751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 2.Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :12.9.2008

Yetkisizlik kararı verildiği halde, davada kendisini avukat ile temsil ettiren davalı yararına vekalet ücretine hükmolunmaması (Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi md.6) doğru değildir.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.11.2009
Yargıtay — Esas No: 2021/21226, Karar No: 2022/2394, Tarih: 10.02.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/21226 E.  ,  2022/2394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Şikayetçi ... Meslek Birliği vekilinin, 5846 sayılı Kanunun 75/1. maddesi gereğince 6 aylık kanuni şikayet süresi içerisinde sunmuş olduğu hak sahipliği belgelerinin, sanığa ait iş yerinden satın alındığını iddia ettiği ... Ltd. Şti.'nin hak sahibi olduğu ... Hukuku isimli kitaba ilişkin olduğu ve alınan arama kararına istinaden sanığa ait iş yerinde yapılan denetimde ele geçirilen kitaplar arasında bahsi geçen kitabın yer almadığı gözetilmeden, sanık hakkında 5846 sayılı Kanunun 81/4. maddesi yerine aynı Kanunun 71/1. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 81/13. maddeleri uyarınca uygulama yapılması ve anılan meslek birliğinin davaya katılmasına karar verilerek lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kabule göre de;

24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın cezada kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 10.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3663, Karar No: 2017/6257, Tarih: 24.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/3663 E.  ,  2017/6257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 03/05/2017 gün ve 2017/912-2017/2434 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davalılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK'un 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kurum zararı nedeniyle alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın yetki yönünden reddine dair verilen karar, Dairemizin 03/05/2017 gün 2017/912 esas, 2017/2434 karar sayılı ilamı ile bozulmuş; davalılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Davacı vekili; Bakanlık müfettişlerince davalı rehabilitasyon merkezi hakkında yapılan tahkikat neticesinde düzenlenen rapora istinaden, yasa ve yönetmeliklere aykırı uygulamalar nedeniyle uğranılan maddi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalılar, yetki ve husumet itirazında bulunarak davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, HMK nın 6. maddesi uyarınca genel yetkili mahkemenin, davalı gerçek ya da tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Dairemizin bozma ilamında; dava dilekçesinin, davalılara 23/06/2014 günü tebliğ edildiği, iki haftalık cevap verme süresinin 07/07/2014 günü mesai saatinde son bulduğu halde, davalılar vekili tarafından süresinden sonra 08/07/2014 günü verilen cevap dilekçesi ile yetki itirazında bulunulduğu gerekçesi ile davalılar vekilinin yetki itirazının süresinde olmadığı, 6100 sayılı HMK'nın 19/4'üncü maddesi uyarınca mahkemenin yetkili hale geldiği ve yetki yönünden davanın reddine verilmiş olmasının doğru olmadığı belirtilerek karar bozulmuş; davalılar vekili tarafından, cevap süresi içinde yetki itirazında bulunulduğu beyan edilerek kararın düzeltilmesi istenmiştir.

Dosya kapsamından; davalılar vekilinin cevap dilekçesini UYAP sisteminden elektronik imza ile 07/07/2014 tarihinde vermiş olduğu, bu anlamda süresinde yetki itirazında bulunulduğu anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenle davalılar vekilinin karar düzeltme istemi kabul edilmeli, Dairemizin 03/05/2017 gün 2017/912 esas, 2017/2434 karar sayılı bozma ilamı kaldırılmalıdır.

HMK'nın 14/1. maddesinde; "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir" denilmektedir.

Somut olayda; uyuşmazlık konusu yapılan, özel eğitim giderlerine ilişkin kurum zararı Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma ... şubesi niteliğinde olan ... Özel ... Eğitim ... işlemlerinden kaynaklanmaktadır. Şu durumda, açıklanan kanun maddesi gereğince eldeki davada ... mahkemeleri de yetkili olduğu halde, mahkemenin yetkisiz olduğundan bahisle anılan şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş; hükmün değişik gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

Somut olayda; uyuşmazlık konusu yapılan, özel eğitim giderlerine ilişkin kurum zararı Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma ... şubesi niteliğinde olan ... Özel ... Eğitim ... işlemlerinden kaynaklanmaktadır. Şu durumda, açıklanan kanun maddesi gereğince eldeki davada ... mahkemeleri de yetkili olduğu halde, mahkemenin yetkisiz olduğundan bahisle anılan şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş; hükmün değişik gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle; HUMK’un 440-442 maddeleri gereğince davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin, 03/05/2017 gün 2017/912 esas, 2017/2434 kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6342, Karar No: 2016/10866, Tarih: 28.04.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/6342 E.  ,  2016/10866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen İnfaz

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 11.02.2011 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının kesinleşmesinden sonra, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle TCK'nin 51/7 maddesi uyarınca dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 04.06.2014 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11294, Karar No: 2021/15169, Tarih: 21.12.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/11294 E.  ,  2021/15169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye yardım, kasten yaralamaya yardım

HÜKÜMLER : 1) İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/03/2021 tarih ve 2019/61 Esas - 2021/133 Karar sayılı kararı ile,

a) Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında,

Maktül ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım suçundan TCK'nin 81, 39, 29, 62, 53. (sanıklar ... ve ... hakkında TCK' nin 58) maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay hapis cezası,

b) Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında,

Maktül ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım suçundan TCK'nin 81, 39, 29, 62, 53. (sanıklar ... ve ... hakkında TCK' nin 58) maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay hapis cezası,

c) Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında,

Mağdur ...'a yönelik kasten yaralamaya yardım suçundan TCK'nin 86/1, 86/3-e, 39, 29, 62, 53. (sanıklar ... ve ... hakkında TCK' nin 58) maddeleri gereğince 5 ay 18 gün hapis cezası, (sanıklar Cumali Göreli, ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması) ile cezalandırılmasına dair karar.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar Cumhur ve ... ... müdafiileri duruşmalı inceleme isteminde bulunmuş iseler de, ceza süresi bakımından istemleri yerinde olmadığından CMUK'un 318. maddesi uyarınca sanıkların istemlerinin reddine karar verilmiştir.

Oluşa ve dosya kapsamına göre, maktüller ..., ... ve mağdur ...'in arkadaşları ile olayın geçtiği bara eğlenmeye geldikleri, maktül ...'un olayın geçtiği barda dans eden ... isimli bayanı taciz etmesi ve sonrasında maktül ... ve mağdur ...'in de karıştığı bar çalışanı sanıklar ile tartışmaya ve kavgaya dönüşen olay sonucunda sanıklar ... ..., , ...'ın, daha önce hakkında hüküm kesinleşen sanık ... ile birlikte, maktüller ... ve ...'un ölümüne ve mağdur ...'in yaralanmasına sebebiyet verdikleri anlaşılan olayda, sanıklara yönelen haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği gözetilerek asgari oranda indirim yapılması gerekirken yazılı şekilde 1/2 oranında indirim yapılarak sanıklara eksik ceza tayini aleyhe temyiz istemi olmaması nedeni ile bozma sebebi yapılmamıştır.

Gerekçeli kararda mağdur ...'ın isminin yazılmaması, mahal Mahkemesince giderilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Temyizin kapsamına göre, sanıklar ... ..., ve ... hakkında maktüller ... ve ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım, mağdur ...'i kasten yaralamaya yardım suçlarından kurulan hükümlere hasren yapılan incelemede,

Gerekçeli kararda mağdur ...'ın isminin yazılmaması, mahal Mahkemesince giderilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Temyizin kapsamına göre, sanıklar ... ..., ve ... hakkında maktüller ... ve ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım, mağdur ...'i kasten yaralamaya yardım suçlarından kurulan hükümlere hasren yapılan incelemede,

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ..., 'ün maktüller ... ve ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım, mağdur ...'i kasten yaralamaya yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... ... müdafiinin sübuta, sanık ... müdafiinin meşru müdafaa hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sübuta, haksız tahrik indirim oranına, sanık ... ve müdafiinin sübuta, sanık ... müdafiinin sübuta, ceza miktarına, sanık ... ve müdafiinin sübuta, eksik incelemeye, sanık ... müdafiinin sübuta, sanık ... müdafiinin sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

1- Sanıklar ... ..., hakkında maktüller ... ve ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım, mağdur ...'i kasten yaralamaya yardım suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında maktüller ... ve ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım, mağdur ...'i kasten yaralamaya yardım suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde,

Dairemizin 15/05/2019 tarih ve 2017/3003 Esas - 2019/2811 Karar sayılı ve 18.02.2020 tarih 2020/475 (E) ve 2020/603 (K) sayılı bozma ilamları ile, hakkında daha önce beraat kararı verilen sanık ...'ın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinin ifade edildiği ve sanık ... hakkında aleyhe hüküm içerdiğinin anlaşılması karşısında, bu sanık yönünden CMUK'un 326/2. maddesi uyarınca ifadesi alınarak hüküm kurulması gerektiği hususunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükümlerin tebliğnamedeki düşünce hilafına BOZULMASINA, 21/12/2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30534, Karar No: 2013/6128, Tarih: 26.02.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/30534 E.  ,  2013/6128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 21. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip dayanağı çekin ön yüzünde bulunan iki imzanın da borçlu N.A 'ya ait olduğu tartışmasızdır.

Takip dayanağı çekin keşide tarihi itibariyle uygulanması gereken TTK.nun 692/6. maddesi gereğince, takip konusu belgenin çek vasfını taşıması için "Çeki çeken kimsenin (keşidecinin) imzasını" ihtiva etmesi zorunludur. Anılan maddede sorumluluk için sadece imzadan söz edilmiş, birden fazla imzanın bulunması koşul olarak kabul edilmemiştir. TTK.nun 730. maddesi göndermesiyle çekler hakkında da uygulanması gereken aynı yasanın 589. maddesi gereğince, şirketin münferit temsilcisinin şirket kaşesi dışında senet üzerine atmış olduğu imzanın kendisini sorumluluktan kurtaracağı düşünülemez. Yine, TTK.nun 690. maddesi göndermesi ile çekler hakkında da uygulanması gereken aynı Kanunun 613. ve 614/1. maddeleri gereğince, keşideci imzası dışında çekin ön yüzüne konulan her imza aval şerhi sayılır. Aval için sadece imza yeterli olup, ayrıca ad ve soyadın yazılması gerekmez. Borçlu Necef, şirketin yetkili temsilcisi olup çekin ön yüzünde iki imzası bulunduğuna göre, imzalardan birisinin şahsen, diğerinin ise şirket adına atıldığının ve ikinci imzanın aval olduğunun kabulü gerekir.

O halde, mahkemece itirazın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1877, Karar No: 2016/1451, Tarih: 09.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2016/1877 E.  ,  2016/1451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hukuk Mahkemesi

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 12.02.2016 tarih ve 1 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 14/2-a bendinde, daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme de gözetilerek temyizin kapsamının esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesi ve temyiz kapsamına göre, uyuşmazlık; davacı kurum elemanına avans olarak verilen bedelden büro kirası olarak kullanılan kısmın sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca tahsili istemine ilişkin olup, hükmün temyiz incelemesi Yüksek 13. Hukuk Dairesi'nin görevi kapsamındadır.

Bu durumda, 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda değişiklik yapılması hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 09.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.