muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10580, Karar No: 2011/11674, Tarih: 07.07.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/10580 E.  ,  2011/11674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Keşan 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ                  :3.3.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına ve özellikle toplanan delillerden boşanmaya neden olan olaylarda davacı kocanın daha ziyade kusurlu olduğunun ve Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının oluştuğunun anlaşılmasına göre davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen  bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu  tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK.md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak davalı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3-Türk Medeni Kanununun 174/2  maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş  olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat  isteyebileceğini  öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davalı kadının ağır ya da eşit kusurlu   olmadığı, bu olayların   kişilik haklarına  saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4  BK. md. 42,43,44,49)  dikkate alınarak davalı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir

4-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3. ve 4. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin ise yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,  oybirliğiyle karar verildi. 07.07.2011
Yargıtay — Esas No: 2015/8816, Karar No: 2017/3211, Tarih: 05.10.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/8816 E.  ,  2017/3211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-) Sanık ... hakkında verilen hükmün temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK.nın 148. maddesinde:

"Bir başkasının, kendisinin veya yakınının cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden ya da mal varlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit eder veya cebir kullanarak, bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymaya mecbur kılan kişinin eylemi” yağma suçunu oluşturacağına ilişkin düzenlemeye yer verilmiştir.

Hırsızlık suçundan farklı olarak, bu suçun oluşabilmesi için mağdurun rızasının cebir veya tehdit kullanılarak ortadan kaldırılması gerekir. Malın teslim edilmesi veya alınması suçun konusunu oluşturan mal üzerinde tasarrufun zilliyetliğine son verilmesini mağdurun bu eşya üzerinde zilliyetlikden doğan tasarruf haklarını kullanılmasının olanaksız hale gelmesini ifade eder.

Mal, zilyedin tasarruf olanağı ortadan kalktığı anda alınmış olacağından bu ana kadar yapılan cebir veya tehdit, hırsızlığı yağmaya dönüştürür.

Yağma suçunun oluşabilmesi için baştan itibaren yağma amacıyla hareket eden failin eyleminin başında veya ortasında cebir veya tehdit kullanmasının önemi bulunmamaktadır.

Ancak bazı durumlarda fail asıl hırsızlık amacıyla harekete geçmesine karşın daha sonra bir aşamada cebir veya tehdit kullanmaktadır. Bu durumda eylemin hangi suçu oluşturacağı tereddüt yaşatmaktadır.

765 sayılı TCK.nın 495/2.maddesinde yer alan dolaylı yağma fiiline 5237 sayılı Kanunda yer verilmemiştir. Bu açıklama ışığında somut olay değerlendirildiğinde,

Sanıklar ... ve ...'nın müşteki Mehmet Çolak'ın bulunduğu otobüse binerek müştekinin yanına geldikleri, sanık ...'ın perdeleme yaptığı, diğer sanık ...'ın ise müşteki Mehmet'in ceketinin cebinden 500 TL parasını alarak otobüsü birlikte terkettikleri, durumdan şüphelenerek ceplerini kontrol eden müştekinin 500 TL parasının cebinde olmadığını farkettiği ve sanıklar ile ardışık zaman diliminde yanında oğlu Serkan Çolak ile birlikte otobüsten indiği, indikten sonra ceketi ile yüzünü kapatmaya çalışan sanıklardan sadece Arslan'ı görüp yanına gittiği ve yakasından tuttuğu, cebinden çıkardığı bıçağı müşteki Mehmet Çolak ve oğlu Serkan'a tevcih ederek etkisiz kılan sanık ...'nın olay yerinden tek başına hızlıca kaçtığı, bir süre sonra müştekinin takibe yeniden başladığı, bu aşamada diğer sanık ...'nın müşteki Mehmet'i farklı bir istikamete yönlendirmesine ilişkin söz, söylem ve/veya davranışlarının tehdit ve/veya gözdağı niteliği taşımadığı dikkate alındığında sanıklar ... ve ...'nın hırsızlık olarak başlayıp sonradan yağmaya dönüşen sanık ...'nın bu eyleminden diğer sanık ...'nın sorumlu tutulamayacağı düşünülmeden hırsızlık suçu yerine yağma suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) Sanık ... hakkında verilen hükmün temyiz incelemesine gelince de;

Dosya içeriğinden ve UYAP kaydından, aynı yer cezaevinde başka suçtan hükümlü olduğu anlaşılan ve ceza infaz kurumu aracılığıyla 31.03.2014 tarihinde duruşmalara katılmak istediğini açıkça belirten sanık ...'nın karar oturumunda hazır bulundurulmayarak yokluğunda hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının ve sanık ...'nın temyiz itirazları ile tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu kısmının açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17917, Karar No: 2025/4315, Tarih: 17.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/17917 E.  ,  2025/4315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1041 E., 2022/426 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 17. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/139 E., 2021/90 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği, silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmayan ancak, örgüt liderinin çağrı dönemlerine denk gelen dönemlerde Bank Asya'da bankacılık işlemlerini yapan kişinin işlem yaptığı tarihlerde bu bankanın iltisaklı olduğu yapının silahlı terör örgütü olduğunu bilerek, örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve örgüte yardım etmek kastıyla para yatırması veya yatırım işlemleri yapmasının ispatı halinde bunun örgüte yardım suçunu oluşturabileceği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca İzmir 17. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11549, Karar No: 2013/7610, Tarih: 12.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/11549 E.  ,  2013/7610 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile ...adına Av. ... ve ihbar olunan ...Sigorta A.Ş. adına Av. ... ... arasındaki dava hakkında ... İş Mahkemesiden verilen 07.03.2012 günlü ve 2009/429 Esas 2012/259 Karar sayılı hükmün, davacı Kurum ve davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Gecikmeye ve yeni bir geri çevirmeye mahal verilmeksizin, 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uygulaması sonucu oluşan peşin sermaye değerinin kurumdan sorularak ve rücu alacağına ilişkin okunaklı pesin sermaye değer tablosunun celb edilerek eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlık giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 12.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7853, Karar No: 2012/11778, Tarih: 04.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/7853 E.  ,  2012/11778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinidavasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekili yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan, usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, bir kısım davalılar vekilinden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5548, Karar No: 2014/10230, Tarih: 10.06.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/5548 E.  ,  2014/10230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 11. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/327-2014/102

Dava dilekçesinde, ortak yere müdahalenin önlenmesi ve projeye aykırılığın eski hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, davalının mimari projeye aykırı olarak ortak bahçeye yaptığı tel çitin yıkılarak projeye uygun eski hale getirilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, anayapının ortak yeri olan bahçeye dekoratif tel çit yapılması için bir kısım kat maliklerinin yöneticiyi yetkilendirmek suretiyle 30.11.2012 tarihli kat malikleri kurulu toplantısında karar aldıkları anlaşılmaktadır. Yönetim kat malikleri kurulu kararına dayanarak tel çit yaptırdığı yöneticinin aynı parselde kat maliki olduğu dikkate alınarak dava konusu tel çit yapım işinin dayanağını teşkil eden kat malikleri kurulu kararına olumlu oyları ile katılan ve o kararda imzası bulunan kat maliklerinin davaya dahil edilmesinden ve taraf teşkilinin sağlanmasından sonra bir karar verilmesi gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan davanın esası hakkında hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6496, Karar No: 2013/7670, Tarih: 12.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/6496 E.  ,  2013/7670 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yargılamanın iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı ... tarafından davalı Kurum aleyhine, yüksekten düşme sonrası gelişen omur kırığı nedeniyle belden aşağısı felç olduğundan, rehabilitasyon amaçlı olarak bir adet ayakta dik pozisyonlama cihazı aldığı ancak söz konusu cihaz bedelinin davalı Kurum tarafından ödenmediği iddiasıyla açılan davada; Mahkemenin davanın kabulü ile 15.642,51 Euro alacağın tahsiline ilişkin 29.02.2012 tarih 238/132 sayılı hükmü, Dairemizin 10.05.2012 gün 8685/8444 sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiştir. Davalı Kurum bu defa 08.11.2012 tarihli dilekçe ile; dava dışı şirket tarafından toplamda 18 adet dik pozisyonlama cihazı ithal edildiği halde 31 adet fatura tanzim edildiği ve sigortalılara herhangi bir ürün teslim edilmeden teslim edilmiş gibi alacak davaları açıldığı, kesinleşen yukarıdaki davadaki cihazdan ise iki adet ithal edildiği halde 4 ayrı davada aynı cihazın farklı sigortalılara verildiğine ilişkin faturalarla alacak davası açıldığı iddiasıyla yargılamanın iadesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, yargılamanın iadesi sebebinin kanunda yazılı sebeplerden olmadığı gerekçesiyle davayı esasa girmeden ön inceleme safhasında 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 397’nci maddesi uyarınca talebin reddine karar vermiştir.

Hukuk yargılamasında kural olarak kesin hükme bağlanmış bir davaya yeninden bakılamaz ise de; bunun en önemli istisnasını yargılamanın iadesi oluşturmaktadır. Bazı ağır yargılama hatalarından ve eksikliklerinden dolayı, maddi anlamda kesin hükmün ortadan kaldırılmasını ve daha önce kesin hükme bağlanmış bir dava hakkında yeniden yargılama ve inceleme yapılmasını sağlayan olağanüstü bir kanun yolu niteliğindeki yargılamanın iadesi nedenleri 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 375’inci maddesine sayılmıştır. Anılan maddenin 1-h bendinde “Lehine karar verilen tarafın karara tesir eden hileli davranışta bulunmuş olması” da yargılamanın yenilenmesi sebepleri arasında sayılmıştır.

Davalı Kurum, kesinleşen ilama esas alınan faturanın sahte olduğunu ve davacıya davaya konu dik pozisyonlama cihazının teslim edilmediğini iddia etmektedir. Anılan faturanın sahte olduğunun ve davacının söz konusu cihazı almadığının anlaşılması durumunda bunun hileli davranış kabul edilmesi gerekeceği ve giderek 6100 sayılı Kanunun 375/1-h bendi uyarınca yargılamanın iadesinin gerekeceği açıktır. Bu nedenle; söz konusu iddia ve sigorta müfettişi raporunun sıhhati araştırılmalı; bu kapsamda ithal edilen cihazlar arasında davacıya fatura edilen cihazın bulunup bulunmadığı, cihazların seri numaraları ve diğer ayırt edici özellikleri de karşılaştırılarak belirlenmeli, gerekirse şirket kayıtları ve davacının fiilen anılan cihazı kullanıp kullanmadığı yöntemince araştırılmalı, deliller toplanıp yargılamanın iadesi sebebinin bulunup bulunmadığı somut deliller çerçevesinde takdir edilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmaksızın eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22839, Karar No: 2020/9838, Tarih: 17.02.2020

**8. Ceza Dairesi         2017/22839 E.  ,  2020/9838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde taksirle yangına neden olma

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık savunmaları, şikayetçi beyanı, 29.11.2014 tarihli olay yeri ve görgü tespit tutanağı, 01.12.2014 tarihli yangın raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranarak taksirle yangına sebebiyet verdiği nazara alınıp, hükümden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 12. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 75. maddesi uyarınca sanığa yüklenen genel güvenliğin taksirle tehlikeye sokulması suçunun temas ettiği 5237 sayılı Yasanın 171/1-a maddesinde düzenlenen suçun önödeme kapsamına alındığı hususu da gözetilerek, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/443, Karar No: 2019/3363, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/443 E.  ,  2019/3363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.