muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1166, Karar No: 2019/556, Tarih: 24.09.2019

Uyuşmazlık konusunun çözümü için Kanunlardaki bazı yasal düzenlemeler ile Yargıtay Ceza Daireleri ile Ceza Genel Kurulunun önceki içtihatlarına değinilmesinde fayda bulunmaktadır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazına dayanak teşkil eden Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 20.09.1993 tarihli ve 1595-1662 sayılı kararında;

“Şartla tahliye kararından sonra infazı gereken bir süre kalmıyorsa 765 sayılı TCK’nın 17/3. maddesi uyarınca cezanın tamamen infaz edilmiş sayılacağı, ceza ve ceza usulü hukuku açısından ilamların kesinleştiklerinde infaz edileceği ancak aldığı cezadan daha fazla tutuklu kalmış bir hükümlünün cezası şu ya da bu nedenle çok sonra kesinleştiğinde, infazın kesinleşme tarihine kadar uzatılmasının haksızlığa yol açacağı gibi ayrı ayrı belirlenmeleri gereken şartla ve bihakkın salıverme tarihlerinin, kesinleşme tarihi ile üst üste çakıştırılıp birleştirilerek fiilen ve hukuken ortadan kaldırılmış olacağı, oysa şartla ve bihakkın salıverme tarihlerinin birbiriyle birleşemeyen tarihler olduğu”,

Söz konusu kararda atıf yapılan Ceza Genel Kurulunun 04.05.1992 tarihli ve 67-129 sayılı kararında ise;

“647 sayılı Kanun’un gerekçesinde, şartla salıverme kurumunun cezanın muayyen bir infaz şekli olduğu, cezaevine konulan bir hükümlünün iyi hâlini teşvik etmek amacıyla benimsendiğinin açıkça vurgulandığı, yasada belli bir infaz şekli olan şartla salıverme kurumunun, koşulları bulunan hükümlülere uygulanması hâlinde, cezanın fiilen ve hukuken infaz edildiğini kabul etmekte zorunluluk bulunduğu”,

İtiraznamedeki düşüncenin aksine uygulamanın yapıldığı Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 01.03.1989 tarihli ve 564-1125 sayılı kararında da;

“Tutuklulukta geçen sürenin, hükümlülükten indirilmesi veya şartla salıverme hesabında göz önünde tutulması ancak hükmün kesinleşmiş bulunması koşulu ile sınırlı olduğu, şartla salıverme hakkından yararlanmasına ilişkin kararın verilebilmesi için hükmün kesinleşme tarihinin başlangıç sayılmasında yasal zorunluluk bulunduğu”

Belirtilmiştir.

765 sayılı TCK’nın şartla salıverme kararının geri alınmasına ilişkin düzenlemenin yapıldığı 17. maddesinin 3. fıkrası;

“Meşrutan tahliye kararının geri alınmasını icabettiren sebeblerin vukuundan evvel mahkumun ceza müddeti sona ermiş olursa mezkur ceza icra edilmiş sayılır.” şeklinde düzenlenmiştir.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un koşullu salıvermenin düzenlendiği 107. maddesinde, yukarıda belirtilen hükme benzer bir düzenleme yapılmamış olup koşullu salıvermenin geri alınması anılan maddede;

"...

(12) Koşullu salıverilen hükümlünün, denetim süresinde hapis cezasını gerektiren kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hâkimin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi hâlinde koşullu salıverilme kararı geri alınır.

(13) Koşullu salıverilme kararının geri alınması hâlinde hükümlünün;

a) Sonraki suçu işlediği tarihten itibaren kalan cezasının aynen,

"...

(12) Koşullu salıverilen hükümlünün, denetim süresinde hapis cezasını gerektiren kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hâkimin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi hâlinde koşullu salıverilme kararı geri alınır.

(13) Koşullu salıverilme kararının geri alınması hâlinde hükümlünün;

a) Sonraki suçu işlediği tarihten itibaren kalan cezasının aynen,

b) Yükümlülüklerine aykırı davranması hâlinde, bu yükümlülüklere uymama tarihi ile hak ederek salıverilme tarihi arasındaki süreyi geçmemek koşuluyla takdir edilecek bir sürenin, Ceza infaz kurumunda çektirilmesine karar verilir. Koşullu salıverilme kararının geri alınmasından sonra aynı hükmün infazı ile ilgili bir daha koşullu salıverilme kararı verilmez.

(14) Denetim süresi yükümlülüklere uygun ve iyi hâlli olarak geçirildiği takdirde, ceza infaz edilmiş sayılır”

Biçiminde düzenlenmiştir.

Uyuşmazlık konusunun çözümü için 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’daki cezanın infazına ilişkin bazı yasal düzenlemelere de yer verilmesinde fayda bulunmaktadır.

5275 sayılı Kanun’un “İnfazın koşulu” başlıklı 4. maddesi;

“Mahkûmiyet hükümleri kesinleşmedikçe infaz olunamaz.”

Şeklinde düzenlenmiş olup madde gerekçesinde ise; “Bir mahkûmiyet kararının infazına başlanabilmesi için onun kesinleşmiş olması gerekmektedir. Kesinleşmeyen kararların değişebilmesi ihtimaline karşılık infaz edilen cezanın meydana getirdiği zararın karşılanmasına olanak bulunmadığından, kesinleşme koşulunun kabul edilmesi yerinde ve insan haklarının gereği olan bir ilkedir.” açıklamalarına yer verilmiştir.

Yine mahkûmiyet hükümlerinin mutlaka kesinleştikten sonra infaz edilebileceğine ilişkin anılan Kanun’un “İnfazın dayanakları ve kimin tarafından izleneceği” başlıklı 5. maddesi;

“Mahkeme, kesinleşen ve yerine getirilmesini onayladığı cezaya ilişkin hükmü Cumhuriyet Başsavcılığına gönderir. Bu hükme göre cezanın infazı Cumhuriyet savcısı tarafından izlenir ve denetlenir.”,

“Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılacak işlemler” başlıklı 20. maddesinin 1. fıkrası;

“Hapis cezasını içeren kesinleşmiş mahkûmiyet kararları, mahkemece, hangi hükümlü ve hangi cezanın infazına ilişkin olduğu açıkça belirtilmek suretiyle Cumhuriyet Başsavcılığına verilir.”,

Şeklinde hükümler içermektedir.

Tutuklukta geçirilen süreyle infaz edilmiş mahkûmiyet hükmünde tekerrür süresinin hangi tarihten itibaren başlayacağına dair doktrinde;

“Bazen mahkumiyetler tutuklulukta çekilmekte ve şartları uygun olduğu takdirde mahkum olunan suçun cezasının bu tutukluluktan mahsup edildiği haller olmaktadır. Bu şekilde infaz edilen mahkumiyeti sabıka sayarak bundan sonra belli süre içinde kişinin işlediği suçlarda tekerrür hükümlerinin uygulanması gereklidir. Bu şekilde infaz edilen mahkumiyetlerde infaz tarihi olarak tutukluluğu mahsup edilen cezanın kesinleştiği tarih kabul edilmelidir.” (İlhan Üzülmez, Türk Hukukunda Tekerrür, Turhan Kitabevi, Ankara, 2003, s. 118.),

“Sanığın eski hükümlülüğü, tutuklulukta geçirilerek infaz edilmiş ise bu durumda, tekerrür süresi, hükmün kesinleştiği tarihten başlayacaktır.” (Osman Yaşar-Hasan Tahsin Gökcan-Mustafa Artuç, Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, Adalet Yayınevi, 2. Bası, Ankara, 2014, s. 1870.),

“TCK’nın sistemine göre hükmün kesinleşmesinden sonra yeni bir suçun işlenmesi tekerrür hükümlerinin uygulanması için yeterli olup, ilk cezanın infaz edilmiş olması şart değildir. TCK’nın bu düzenlemesi ile eski kanun döneminde uygulamada ve doktrinde tartışmalara sebep olan, tekerrür hükümlerinin tatbiki için cezanın çekilmesinin mi yoksa mahkûmiyet hükmünün kesinleşmesinin mi yeterli olduğu konusundaki ihtilaf sona ermiştir.” (Artuk/Gökcen, Ceza Kanunu Genel Hükümleri, Adalet Yayınevi, 13. Bası, Ankara, 2019, s. 986-987.),

“...Cezanın infazı hükmün kesinleşmesinden önce gerçekleştiğine ve kesinleşme olmadan da tekerrürden hiçbir şekilde söz edilemeyeceğine göre, tekerrür sürelerinin de bu kesinleşmeden itibaren başlayacağını kabul etmek gerekir. 765 s. TCK’nın yürürlük döneminde, 81. maddede öngörülen tekerrür sürelerinin başlangıcının, yani infaz tarihinin sanığın tutukluluğunun nihayete erdiği salıverme tarihi mi, yoksa kararın kesinleşme tarihi mi olduğu hususunda daireler arasında görüş birliği bulunmamaktaydı. Yargıtay’ın bir kısım kararlarında, böyle bir durumda hükmün kesinleşme tarihi temel alınmışken; diğer bazı kararlarında, sanığın tutukluluğuna son verildiği (salıverildiği) tarih dikkate alınmıştı.” (Çetin Arslan/Murat Kayançiçek, Suçta Tekerrür, Seçkin Yayınevi, Ankara, 2009, s. 134.),

Şeklinde görüşler bulunmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Çaycuma Asliye Ceza Mahkemesince 15.06.2006 tarih ve 135-289 sayı ile sanık ... hakkında, 29.07.2003 tarihinde işlediği memura mukavemet suçundan 765 sayılı TCK'nın 258/1 ve 59/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, kısa süreli hapis cezasının 647 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince sonuç olarak 1.350 TL adli para cezasına çevrilmesine, sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin cezasından mahsubuna karar verilmiş, 647 sayılı Kanun’un 4. maddesinin 4. fıkrası uyarınca kesin nitelikte olmayan bu hüküm temyiz edilmeksizin 28.07.2006 tarihinde kesinleşmiştir.

Ceza Genel Kurulunun 24.02.2004 tarihli ve 30-49 sayılı kararında da belirtildiği üzere, öncelikle sanığın koşullu salıverilmeye hak kazanması için cezaevinde geçireceği süreler saptanmalı, mahsubu gereken miktar bu süreden indirildikten sonra infaz işlemi yapılmalıdır. 5237 sayılı TCK’nın 7/3. maddesi uyarınca erteleme, koşullu salıverme ve tekerrür hükümleri dışında derhâl uygulanması gereken 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un geçici 1. maddesi gereğince, 1 gün 100 TL sayılmak suretiyle, sanık hakkındaki 1.350 TL adli para cezası, 13 gün olarak hapse çevrilip infaz işlemi bu süreye göre yapılmalıdır. Sanığın 30.07.2003-02.10.2003 tarihleri arasında tutuklu kaldığı göz önüne alındığında, sanığın tutuklulukta geçirdiği süre, almış olduğu cezayı karşıladığından, cezanın tutuklulukta geçirilen süreyle infaz edilmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Burada tartışılması gereken husus, 28.07.2006 tarihinde kesinleşen ancak tutuklulukta geçirilen süreyle (30.07.2003-02.10.2003 tarihleri arası) infaz edilen hükmün, 08.11.2007 tarihinde işlenen ikinci bir suç bakımından tekerrüre esas alınıp alınamayacağına ilişkindir. Başka bir ifadeyle kesinleşme tarihinden önce tutuklulukta geçen süreyle fiilen infaz edilen hükümlülüğün, hukuken ne zaman infaz edilmiş sayılacağı tartışma konusudur.

Burada tartışılması gereken husus, 28.07.2006 tarihinde kesinleşen ancak tutuklulukta geçirilen süreyle (30.07.2003-02.10.2003 tarihleri arası) infaz edilen hükmün, 08.11.2007 tarihinde işlenen ikinci bir suç bakımından tekerrüre esas alınıp alınamayacağına ilişkindir. Başka bir ifadeyle kesinleşme tarihinden önce tutuklulukta geçen süreyle fiilen infaz edilen hükümlülüğün, hukuken ne zaman infaz edilmiş sayılacağı tartışma konusudur.

Her şeyden önce 5275 sayılı Kanun’un 4. maddesinde açıkça belirtildiği üzere hiçbir mahkûmiyet hükmü kesinleşmedikçe infaz edilemez. 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesine göre de bir hükmün tekerrüre esas alınabilmesi için kesinleşmiş olması şarttır. Anılan maddede önceden işlenen suçtan dolayı cezanın infaz edildiği tarihten itibaren 3 veya 5 yıllık süreler geçtikten sonra tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı belirtilmiş ise de, bu düzenleme ile infaz edilen hükümler yönünden tekerrürün hangi zamana kadar uygulanabileceği belirtilmiş olup infazdan kaçan hükümlüler yönünden avantaj sağlanmaması amaçlanmıştır. Bir mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınabilmesi için kesinleşmiş olması şart olup infaz edilmiş olması gerekmemekle birlikte, infaz edilmiş olması hâlinde tekerrür hükümlerinin uygulanabileceği son tarih belirli hâle gelmektedir. Yeni Türk Ceza ve İnfaz Hukuku sisteminde 765 sayılı TCK’nın 17/3. maddesindeki bir düzenlemeye de yer verilmediği göz önüne alındığında, somut olayda olduğu gibi, mahkûmiyet hükmünün fiilen tutuklulukta geçirilen süreyle infaz edildiği durumda, hukuken infaz tarihi kesinleşme tarihi olarak kabul edilmeli, 3 veya 5 yıllık süreler kesinleşme tarihinden itibaren başlatılmalıdır. İtiraznamedeki düşüncenin kabulü hâlinde bir mahkûmiyet hükmünün, kesinleşmeden önce infaz edildiği anlamına geleceği gibi tutuklulukta geçen süreyle fiilen infaz edilen hükmün, kesinleşmesinin uzun sürmesi hâlinde hiçbir şartta tekerrüre esas alınamayacağı sonucu ortaya çıkmaktadır. Bu nedenle, cezanın fiilen infazı hükmün kesinleşmesinden önce gerçekleştiği durumda, kesinleşme olmadan tekerrürden hiçbir şekilde söz edilemeyeceğinden tekerrür sürelerinin kesinleşme tarihinden itibaren başlayacağı kabul edilmelidir.

Öte yandan Yerel Mahkemece tekerrüre esas alınan ilamla ilgili sonradan yürürlüğe giren yasalara göre uyarlama yapılması gerektiği düşünülebilirse de; Ceza Genel Kurulunun 15.05.2012 tarihli ve 8-193 sayılı; 20.12.2011 tarihli ve 215-279 sayılı; 14.06.2011 tarihli ve 100-127 sayılı; 14.06.2011 tarihli ve 60-126 sayılı kararlarında çözüme kavuşturulduğu üzere, Yerel Mahkemece tekerrüre esas alınan hükümle ilgili sonradan yürürlüğe giren kanun hükümleri uyarınca uyarlama yapılıp yapılmadığının araştırılması ve yapılmamış ise mahkemesince uyarlama yapılmasının sağlanması gerekmemektedir. Zira belirtilen araştırmanın hüküm kesinleştikten sonra infaz aşamasında yapılması olanaklıdır.

Ayrıca, aşağıda yer verilen karşı oy yazısında; somut olayda da Ceza Genel Kurulunun zamanaşımının başlangıç tarihi olarak iddianamenin kabulü koşuluyla iddianamenin düzenlendiği tarih, deneme süresi içerisinde yeniden suç işleyen sanığın ikinci suçun kesinleşmesi koşuluyla deneme süresi içerisinde işlediği suç tarihinin zamanaşımının yeniden işlemeye başladığı tarih olarak kabul edildiği kararlarındaki gibi bir uygulamanın yapılması gerektiği belirtilmiş ise de, söz konusu kurumların uygulanma koşulları, tekerrür hükümlerinin uygulanma koşullarından farklı olup TCK'nın 58. maddesinde "Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır.", 5275 sayılı Kanun'un 4. maddesinde “Mahkûmiyet hükümleri kesinleşmedikçe infaz olunamaz.” şeklindeki düzenlemeler karşısında somut olayda da aynı doğrultuda karar verilmesi mümkün bulunmamaktadır.

Bu itibarla, bu uyuşmazlık konusu bakımından haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Sanık ... hakkında; Çaycuma Asliye Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda; TCK'nın TCK'nın 86/1, 87/3, 62, 58/6-7 Maddeleri uyarınca 1 Yıl 4 Ay 20 Gün hapis Cezasına hükmedilmiş, anılan kararın sanık tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay Yüksek 3. Ceza Dairesi tarafından yapılan inceleme sonucunda hükmedilen cezanın düzeltilerek onanmasına karar verilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tekerrüre esas alınan hükümlülüğün infaz tarihinden itibaren 3 yıllık süre geçtiğinden bahisle tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağından bahisle itiraz edilmesinden sonra, Yargıtay Yüksek 3. Ceza Dairesi tarafından itirazın reddine karar verilmesi üzerine dosya Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kuruluna gönderilmiştir. Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu tarafından; tekerrüre esas alınan hükümlülüğün kesinleştiği tarihten itibaren 3 yıllık süre içerisinde yeni suç işlendiğinden bahisle tekerrür hükümlerinin uygulanmasında bir isabetsizlik görülmediğine karar verilmiştir.

Tekerrüre esas alınan hükümlülüğü tutuklu olarak infaz eden sanığın tahliye tarihinden itibaren 3 yıllık sürenin geçmesine karşın, hükmün kesinleşme tarihinden itibaren üç yıllık süre içerisinde yeni suçun işlenmesi halinde infaz tarihinin tahliye tarihi mi? Yoksa hükmün kesinleşme tarihi mi? Olacağı hususunda sayın çoğunluk ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Tekerrüre esas alınan hükümlülüğü tutuklu olarak infaz eden sanığın tahliye tarihinden itibaren 3 yıllık sürenin geçmesine karşın, hükmün kesinleşme tarihinden itibaren üç yıllık süre içerisinde yeni suçun işlenmesi halinde infaz tarihinin tahliye tarihi mi? Yoksa hükmün kesinleşme tarihi mi? Olacağı hususunda sayın çoğunluk ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Yargıtay Yüksek 3. Ceza Dairesi ile Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun; tekerrüre esas alınan hükümlülüğün kesinleşmesinden sonra tutuklu olarak geçirilen sürenin infazı karşıladığından bahisle infaza ilişkin hiç bir işlem yapılmadan, ilamın mahkemesine iade edilmesi durumunda hükmün kesinleştiği tarihi infaz tarihi olarak kabul ederek kesinleşme tarihinden itibaren 3 yıllık süre içerisinde incelemeye konu suçun işlendiğinden bahisle tekerrür hükümlerini uygulayan yerel mahkeme kararının isabetli olduğuna ilişkin kabulüne aşağıda arz ve izah edilecek sebeplerle iştirak edilmemiştir.

Uyuşmazlığın çözümü için 5237 sayılı ...nın 58/1 maddesinin, 765 sayılı TCK'nın 81/1-2-3 maddesi ile kıyaslanarak aradaki fark bulunup bulunmadığının tespitinden sonra TCK'nın tekerrür hükümlerinin infaz kanununun amacı ve ceza hukukunun olmazsa olmaz prensiplerinden olan hakkaniyet ilkesi irtibatlandırılarak, somut olayın irdelenmesi gerekmektedir.

765 sayılı TCK'nın 81/1 Maddesinde; 'Bir kimse beş seneden ziyade müddetle bir mahkumiyete uğradıktan sonra cezasını çektiği veya ceza düştüğü tarihten itibaren on sene ve diğer cezalarda beş sene içinde başka bir suç daha işlerse yeni suça verilecek ceza altıda bire kadar artırılır.' hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nın 58/1 Maddesinde ise 'Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez' hükmüne yer verilmiştir.

765 sayılı TCK'nın 81/1 maddesindeki tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için cezanın infazının aranmasına karşın, TCK'nın 58/1 maddesinde mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanabilmesi için cezanın kesinleşmesi yeterli görülmüş, ancak ceza infaz edilmiş ise infaz tarihinden itibaren 3 yada 5 yıllık (ceza süresine göre) sürelerin başlayacağı net bir şekilde belirtilmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere; 765 sayılı TCK'nın 81/1 maddesinin uygulanabilmesi için infaz şartını arayan kanun koyucu, kaçanın ödüllendirilmesi sonucunu doğuran bu uygulamadan vazgeçerek 5237 sayılı TCK'nın 58/1 maddesindeki düzenleme ile mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanması için tekerrüre esas alınan hükümlülüğün kesinleşmesini yeterli görerek iyi niyetle cezasını zamanında infaz eden hükümlüler aleyhine sonuç doğuran uygulamaların önüne geçmek istemiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere; 765 sayılı TCK'nın 81/1 maddesinin uygulanabilmesi için infaz şartını arayan kanun koyucu, kaçanın ödüllendirilmesi sonucunu doğuran bu uygulamadan vazgeçerek 5237 sayılı TCK'nın 58/1 maddesindeki düzenleme ile mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanması için tekerrüre esas alınan hükümlülüğün kesinleşmesini yeterli görerek iyi niyetle cezasını zamanında infaz eden hükümlüler aleyhine sonuç doğuran uygulamaların önüne geçmek istemiştir.

Uyuşmazlığın daha iyi anlaşılabilmesi için her iki yasa arasındaki farkın somut bir örnekle açıklanması gerekmektedir. Örneğin; 765 sayılı ceza kanununa göre hükmün kesinleşmesinden sonra ceza zamanaşımı süresi içerisinde kaçarak suç işlemeye devam eden sanık hakkında ceza infaz edilmediği için tekerrür hükümleri uygulanamazken, cezasını kaçmadan infaz eden sanığın süresi içerisinde yeni suç işlemesi halinde tekerrür hükümleri uygulanarak kaçanın ödüllendirilmesi sonucuna doğuran uygulamaların doğmasına neden olunurken, 5237 sayılı yasa döneminde hükmün kesinleşmesinden sonra ceza zamanaşımı süresince kaçan sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasının önü açılarak ceza hukukunun olmazsa olmaz prensiplerinden olan hakkaniyet ve kanun önünde eşitlik ilkelerinin zedelenmesi önlenmiştir.

Bir cezanın infazından söz edebilmek için kesinleşmesi esastır. Bu hususta gerek öğretide gerek uygulamada herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Ancak somut olayımızda olduğu gibi istisna olarak cezanın tutuklu iken infaz edilmesi durumunda; infaz tarihinin hangi tarih olacağı hususunda tartışma bulunmaktadır. 765 sayılı ceza kanunun yürürlükte olduğu dönemde; gerek Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesi, gerekse Yargıtay yüksek 1. Ceza Dairesinin yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlarında; cezanın kesinleşmesinden sonra tutuklulukta infaz edilmesi halinde; sanık lehine olarak tahliye tarihi infaz tarihi olarak kabul edilerek buna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesi gerektiğine karar verilmiştir.

5275 sayılı infaz kanununun infazda temel amaç başlığı altındaki 3 maddesinde;

'Ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazı ile ulaşılmak istenilen temel amaç, öncelikle genel ve özel önlemeyi sağlamak, bu maksatla hükümlünün yeniden suç işlemesini engelleyici etkenleri güçlendirmek, toplumu suça karşı korumak, hükümlünün; yeniden sosyalleşmesini teşvik etmek,  üretken ve kanunlara, nizamlara ve toplumsal kurallara saygılı, sorumluluk taşıyan bir yaşam biçimine uyumunu kolaylaştırmaktır.

5275 sayılı infaz kanununun infazda temel amaç başlığı altındaki 3 maddesinde;

'Ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazı ile ulaşılmak istenilen temel amaç, öncelikle genel ve özel önlemeyi sağlamak, bu maksatla hükümlünün yeniden suç işlemesini engelleyici etkenleri güçlendirmek, toplumu suça karşı korumak, hükümlünün; yeniden sosyalleşmesini teşvik etmek,  üretken ve kanunlara, nizamlara ve toplumsal kurallara saygılı, sorumluluk taşıyan bir yaşam biçimine uyumunu kolaylaştırmaktır.

İnfaz kanununun 3 maddesinde açıklandığı üzere, cezasını tutuklu iken infaz eden sanık hakkındaki hükmün kesinleşmesinden sonra, infaza ilişkin hiç bir işlem yapılmadan ilam mahkemesine iade edilirken; en son infaz işlemi olan tahliye tarihinden sonra infazın iyileştirici hiç bir etkisinden yararlanmayan ve buna ilişkin hiç bir infaz işlemi yapılmayan kesinleşme tarihinin sanığın aleyhine olacak şekilde infaz tarihi olarak kabul edilmesinin infaz kanunun amacına aykırı olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Zira infaz kanunun en önemli amacı yeniden suç işlenmesini önlemektir. Somut olayımızda en son infaz işlemi sanığın tutuklu iken tahliye edildiği tarihtir. Tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için infaz şartını arayan 765 sayılı kanun döneminde; tutuklu iken infaz edilen hükümlerin infaz tarihi olarak tahliye tarihini kabul eden Yargıtayın farklı dairelerinin; infaz şartını aramayan 5237 sayılı kanun döneminde tutuklu iken infaz edilen hükümlerde infaz tarihinin kesinleşme tarihine çekilmesine kayıtsız kalması beklenemez. Ayrıca 765 sayılı kanun dönemindeki uygulamalara göre tahliye tarihi olarak düzenlenen adli sicil kayıtlarının da ülke genelinde Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşü doğrultusunda yeniden düzenlenmesi gerekecek ve buna bağlı olarak telafisi imkansız zararların doğmasına neden olunabilecektir. Kural olarak kesinleşmeyen cezanın infazından söz edilemez ise de; tutuklu iken infaz edilen hükümlerin kesinleşmesi kaydıyla tahliye tarihinin infaz tarihi olarak kabul edilmesinin Yargıtay uygulamalarına ve hakkaniyet ilkesine daha uygun olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.