muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2918, Karar No: 2014/9177, Tarih: 20.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/2918 E.  ,  2014/9177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 7. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/12/2013

NUMARASI : 2013/150-2013/714

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı; iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan ve sendikal nedenle feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine, işe iadesine ve sonuçlarına karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, ispat yükü kendisinde olan davalı işverenin işletmesel kararın ve uygulamasının hukuka uygunluğunun, davacı tarafında da feshin sendikal nedene dayalı yapıldığını kanıtlayamadıkları gerekçesi ile feshin geçersizliğine, işe iadesine ve sonuçlarına karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar fesihte sendikal neden kabul edilmeyerek işe başlatmama tazminatının alt sınırdan belirlenmesi nedeni ile davacı vekili, feshin işletme ve işyeri gereklerinden kaynaklandığı gerekçesi ile de davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

İşverence yapılan feshin sendikal nedene dayanıp dayanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Sendikal tazminat 2821 sayılı Sendikalar Kanununun 31 inci maddesinde düzenlenmiş, işçilerin işe alınmalarının, belli bir sendikaya girmeleri veya girmemeleri veya belli bir sendikadaki üyeliği korumaları veya üyelikten istifa etmeleri şartına bağlı tutulamayacağı ilk fıkrada hükme bağlanmıştır. Sözü edilen maddenin üçüncü fıkrasında ise, işverenin, sendika üyesi olan işçilerle sendika üyesi olmayan işçiler veya ayrı sendikalara üye olan işçiler arasında, işin sevk ve dağıtımında, işçinin mesleki ilerlemesinde, işçinin ücret, ikramiye ve primlerinde, sosyal yardım ve disiplin hükümlerinde ve diğer hususlara ilişkin hükümlerin uygulanması veya çalıştırmaya son verilmesi bakımından herhangi bir ayırım yapamayacağı kuralı getirilmiştir. Konuya dair bir başka güvence bahsi geçen maddenin beşinci fıkrasında öngörülmüş, işçilerin sendikaya üye olmaları veya olmamaları sebebiyle iş sözleşmelerinin feshedilemeyeceği, yine yasaya uygun sendikal faaliyetler sebebiyle işten çıkarılamayacakları ya da farklı uygulamaya tabi tutulamayacakları hükme bağlanmıştır.

İşverenin 2821 sayılı Sendikalar Kanununun 31 inci maddesinin üçüncü ve beşinci fıkralarına aykırı davranması halinde, işçinin bir yıldan az olmamak üzere sendikal tazminata hak kazanacağı hususu da Yasada ifadesini bulmuştur.

İşverenin 2821 sayılı Sendikalar Kanununun 31 inci maddesinin üçüncü ve beşinci fıkralarına aykırı davranması halinde, işçinin bir yıldan az olmamak üzere sendikal tazminata hak kazanacağı hususu da Yasada ifadesini bulmuştur.

2821 sayılı Sendikalar Kanununun 31 inci maddesinde 4773 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik sonrasında, işçinin iş sözleşmesinin sendika üyeliği ya da sendikal faaliyetleri sebebiyle feshedilmesi halinde, doğrudan sendikal tazminat talep hakkının olmadığı açıklanmış, 4857 sayılı İş Kanununun iş güvencesine dair hükümlerinin uygulanacağı kuralı getirilmiştir. Fesih dışında kalan sendikal nedene dayanan ayrımcılık hallerinde ise, işçinin doğrudan sendikal tazminat davası açma hakkı bulunmaktadır.

4773 sayılı Yasa ile sözü edilen maddeye eklenen yedinci fıkrada ise, iş güvencesi hükümlerinin uygulaması dışında kalan hallerde ve feshe bağlı tazminat istekleriyle sınırlı olmak üzere ispat yükünün işverene ait olduğu öngörülmüştür. Bu durumda sendikal nedenle fesih iddiasıyla açılan feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iade davasında ispat yükü, önceden olduğu gibi işçi üzerindedir. Ancak, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayan bir işçinin açmış olduğu sendikal tazminat isteklerini içeren bir davada, aksinin ispatı işverene aittir.

Dairemizce, sendikal tazminat davalarında ispat yükünün işçide olduğu hallerde, işyerinde çalışan ve sendikaya üye olan işçilerin sayısı, hangi tarihlerde üye oldukları, üyelikten çekilen işçilerin olup olmadığı, işyerinde çalışmakta olan işçilerin bulunup bulunmadığı, aynı dönemde yetki prosedürünün işletilip işletilmediği, işyerinde önceki dönemlerde toplu iş sözleşmelerinin bağıtlanıp bağıtlanmadığı, yeni işçi alınıp alınmadığı ve alınmışsa yeni işçilerin sendikalı olup olmadığı gibi hususlarla, işverence ekonomik veya teknolojik nedenlere dayalı bir fesih yoluna gidilmesi durumunda teknik yönden bu durumun araştırılması gibi ölçütler belirlenmiştir.

Somut olayda, Mahkemece davacının iş akdinin sendikal nedenle fesih iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle sendikal tazminat talebinin reddine karar verilmiş ise de, bu kararın yukarıdaki Dairemiz ilkeleri doğrultusunda yeterli bir araştırma yapılmaksızın, eksik incelemeye dayalı olarak verildiği görülmüştür. Hernekadar işverenin savunması dikkate alınarak yapılan işletmesel karara ilişkin Mahkemenin kabulü dosya kapsamına uygun ise de, ispat yükü altında olan işçinin sendikal tazminat talebinin, davalı işyerinde çalışan ve sendikaya üye olan işçilerin sayısı, hangi tarihlerde üye oldukları, üyelikten çekilen işçilerin olup olmadığı, işyerinde çalışmakta olan işçilerin bulunup bulunmadığı, aynı dönemde yetki prosedürünün işletilip işletilmediği, işyerinde önceki dönemlerde toplu iş sözleşmelerinin bağıtlanıp bağıtlanmadığı, yeni işçi alınıp alınmadığı ve alınmışsa yeni işçilerin sendikalı olup olmadığı gibi hususlar araştırılıp irdelenmeksizin karara bağlandığı anlaşılmıştır. Belirtilen sebeplerle Mahkemece eksik araştırma ve incelmeye dayalı olarak sendikal tazminat talebinin reddine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9474, Karar No: 2020/1014, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/9474 E.  ,  2020/1014 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6791, Karar No: 2023/2891, Tarih: 25.05.2023

**1. Hukuk Dairesi         2021/6791 E.  ,  2023/2891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, Mahkemece ek karar ile davacının tashih talebinin reddine karar verilmiştir.

Tashihe ilişkin Mahkeme ek kararı davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, ..., köyü mevkiinde bulunan davalı adına kayıtlı 114 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 297 m²’lik kısmının taşlık ve kayalık vasfında olduğunu, bu bölümün özel mülke konu edilemeyeceğini, Devletin hüküm ve tasarrufunda bulunan yerlerden olduğunu ileri sürerek, 297 m²’lik kısmın iptali ile tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, dava konusu edilen kısmın uzun yıllardan beri kültür arazisi olarak zilyetliğinde bulunduğunu, iddiaların asılsız olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

... Asliye Hukuk Mahkemesinin 15.07.1999 tarihli ve 1997/69 E., 1999/549 K. sayılı kararıyla; davaya konu 114 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 297 m²’lik kısmın tapusunun iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, davalının kararı temyiz etmesi üzerine 01.05.2000 tarihinde temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar verilmesi üzerine 05.07.2000 tarihinde kesinleştirme işlemi yapılmış, davacı vekili tarafından 29.07.2011 tarihli tavzih dilekçesi ile dava konusu 114 ada 2 parsel sayılı taşınmazın toplamda 1.681,98 m² olduğu, Mahkemece 297 m²’lik kısım yönünden iptal kararı verilerek 1.484,98 m² olarak 114 ada 2 parsel sayılı taşınmazın yüz ölçümünün düzeltilmesi yönünde karar verildiği, oysa ki iptale konu 297 m²’lik kısım düşüldükten sonra 1.384,98 m²’lik kısmın kaldığını, hesap hatası nedeniyle bu yanlışlığın yapıldığını, 15.07.1999 tarihli gerekçeli kararın hüküm kısmının 3.fıkrasında yer alan 1.484,98 m²’lik kısmın 1.384,98 m² olarak tavzihine karar verilmesi talep edilmiş, 07.12.2012 tarihli ek karar ile 15.07.1999 tarihli gerekçeli kararda bilirkişi raporundaki ölçüm esas alınmak suretiyle karar verildiğini, kroki ve bilirkişi raporuna aykırı olarak tesis edilen kararlar bakımından 3402 sayılı Kanun’un 20. ve TMK.nın 719. maddesi uyarınca asıl olanın kroki olması nedeniyle mevcut olayda 6100 sayılı HMK’nın 305/1-2 maddesindeki şartların oluşmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın esası hakkında verilen kararın infazının mümkün olmadığını, bu nedenle 15.07.1999 tarihli gerekçeli karardaki dava konusu taşınmazın miktarına ilişkin hatanın hükmün icrasını imkansız kıldığını, tavzih talebinin kabulüne karar verilerek bahse konu hatanın düzeltilmesi gerektiğini ileri sürerek, kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadastro çalışmaları sırasında tespit harici bırakılan yerin tapuya tescili istemine ilişkin tapu iptali ve tescil davasında verilen hükmün tashihi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Hükmün tashihi" başlıklı 304. maddesinde; "(1) Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Hüküm tebliğ edilmişse hâkim, tarafları dinlemeden hatayı düzeltemez. Davet üzerine taraflar gelmezse, dosya üzerinde inceleme yapılarak karar verilebilir.

(2) Tashih kararı verildiği takdirde, düzeltilen hususlarla ilgili karar, mahkemede bulunan nüshalar ile verilmiş olan suretlerin altına veya bunlara eklenecek ayrı bir kâğıda yazılır, imzalanır ve mühürlenir." düzenlemesine yer verilmiştir.

3. Değerlendirme

1. Somut olayda, dava konusu 114 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 1.681,98 m² tarla vasfı ile davalı ... adına 14.05.1991 tarihinde tespit görerek tescil edildiği, davacı Hazine vekili tarafından 23.01.1997 tarihinde davalı adına tespit işlemi ile tescil edilen 114 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 297 m²'lik kısmının taşlık ve kayalık vasfında olduğunu, bu tür yerlerin özel mülke konu edilemeyeceği iddiasıyla açılan ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 1997/69 E., 1999/549 K. sayılı dava dosyasında Mahkemece davanın kabulüne karar verilerek 297 m²'lik kısmın iptali ile davacı Hazine adına tesciline, kalan kısmın tenkisi ile 1.484,98 m² olarak yüz ölçümünün düzeltilmesine karar verildiği, denetimden geçmek suretiyle kararın 05.07.2000 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

2. Öte yandan, ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 15.07.1999 tarihli ve 1997/69 E., 1999/549 K. sayılı ve 05.07.2000 kesinleşme tarihli hükmün 3. fıkrasının değinilen yönden düzeltilmesi halinde hükmün değişmeyeceği de açıktır.

3. Hâl böyle olunca, HMK'nın 304. maddesi gereğince, davacının dava konusu 114 ada 2 parsel sayılı taşınmaza ilişkin hükmün tashihi isteğinin kabulüne karar verilerek, hükmün infaza elverişli hale getirilmesi gerekirken, hatalı gerekçe ile tashih talebinin reddi yönünde karar verilmiş olması isabetsizdir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin 04.09.2021 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazının kabulü ile 07.12.2012 tarihli ek kararın BOZULMASINA,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin 04.09.2021 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazının kabulü ile 07.12.2012 tarihli ek kararın BOZULMASINA,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

25.05.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/8458, Karar No: 2016/1266, Tarih: 15.02.2016

**14. Ceza Dairesi         2015/8458 E.  ,  2016/1266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı (yirmi kez)

HÜKÜM : Mahkûmiyet (yirmi kez)

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlerden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58. maddesi ile 5237 sayılı Kanunun 102. maddesinde yer alan cinsel saldırı suçunun yeniden düzenlenip, 102/1. maddenin birinci cümlesindeki eylemin cezasının 5 yıldan 10 yıla, ikinci cümlesindeki eylemin ise 2 yıldan 5 yıla kadar hapis cezası gerektirmesi ve suçun unsurlarının yeniden tanımlanması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde ve fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren ve kanunların hükümleri faklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/448, Karar No: 2021/380, Tarih: 02.02.2021

**4. Hukuk Dairesi         2019/448 E.  ,  2021/380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 29/02/2016 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/07/2017 günlü karara karşı davacı vekili ile davalı vekilinin istinaf başvuruları üzerine yapılan incelemede; davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine dair verilen 24/10/2018 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı vekili (katılma yolu) tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hükme karşı davacı vekili ile davalı vekilinin istinaf yolu başvurusunda bulunması üzerine bölge adliye mahkemesince; davacının ve davalının istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkil şirketin Yeni Asır gazetesinin sahibi olduğunu, 10/10/2015 tarihinde Ankara’da yaşanan terör saldırısı sonrası Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu (DİSK), Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu (KESK), Türkiye Mühendis ve Mimar Odaları Birliği (TMMOB) ve Türk Tabipleri Birliği (TTB)’nin terörü kınamak için grev kararı aldığını, grev kapsamında 12/10/2015 tarihinde İzmir’de yürüyüş ve miting yapıldığını, DİSK Ege Bölge Temsilcisi olan davalının platforma çıkarak Yeni Asır, Sabah ve Yeni Şafak gazetelerini eline alarak manşetlerini okuduğunu, platformdan gazeteleri yere fırlattığını, davalının Yeni Asır gazetesine yönelik söylemlerinin eleştiri sınırlarını aştığını, ticari itibarını sarstığını belirterek oluşan manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı vekili, 10/10/2015 tarihinde düzenlenen Barış Mitingi'nde Türkiye tarihinin en kanlı bombalı intihar saldırısının gerçekleştiğini, 107 vatandaşın hayatını kaybettiğini ve 500'ün üzerinde insanın yaralandığını, müvekkilinin diğer DİSK üyeleriyle birlikte katıldığı mitingde şans eseri ölümden döndüğünü, oradaki diğer insanlarla birlikte aynı vahşete maruz kaldığını, bu katliamın ardından terör saldırısında ölen vatandaşları uğurlamak amacıyla DİSK, KESK, TMMOB, TTB'nin 12/10/2015 ve 13/10/2015 tarihlerinde tüm Türkiye'de grev kararı aldığını, grev kararı kapsamında İzmir'de miting düzenlendiğini, 10/10/2015 tarihinde düzenlenen Barış Mitinginde yaşamını yitiren insanların anıldığını, davacı yayın grubuna ait Yeni Asır Gazetesi'nin de içinde bulunduğu bazı gazetelerin atmış oldukları manşetler nedeniyle eleştirildiğini, davaya konu sözlerin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının miting esnasında yapmış olduğu konuşma esnasında davacı şirkete ait Yeni Asır gazetesini ‘paçavra’ olarak nitelendirerek yere atması eyleminin küçük düşürücü olduğu, eleştiri sınırlarını aştığı, kişilik haklarına aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme karşı, davacı vekili ile davalı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davaya konu sözlerin mitingin toplanma amacı dışına çıkılarak sarf edildiğini, davalınn elinde bulundurduğu gazeteyi bulunduğu platformdan aşağıya doğru atmak şeklindeki eyleminin, toplulukla davacı yayın organı arasında husumet yaratacak, yayın organına karşı fiili ve ekonomik saldırıya sebebiyet verecek nitelikte olduğu, davalının yaptığı konuşma ve gazete atma eyleminde özle biçim arasındaki dengenin bozulduğu, davalının bu eyleminin ifade ve eleştiri sınırını aştığı ve davacı yayın şirketinin kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunduğu, davalının kendisinin de olay yerinde bulunduğu patlamadan dolayı yaşadığı kızgınlık ve heyecanın etkisi altında, patlamaya engel olamadığını iddia ettiği siyasi iktidara yakın gördüğü yayın kuruluşu hakkında söylediği sözlerin çok ağır nitelikte olmaması nedeniyle ilk derece mahkemesince hükmedilen manevi tazminatın uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İfade özgürlüğü; haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilme, düşünce, tavır ve kanaatlerinden dolayı kınanmama ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilme, anlatabilme, savunabilme, başkalarına aktarabilme ve yayabilme imkânlarına sahip olma anlamlarına gelir. Düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve bu konuda başkalarını ikna çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Dolayısıyla toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesine bağlıdır. Bu itibarla düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğü demokrasinin işleyişi için hayati önemdedir.

İfade özgürlüğü; aynı zamanda demokratik toplumun temelini oluşturan, toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel unsurlardan olup bu özgürlük, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil; incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. İfade özgürlüğü; yokluğu hâlinde demokratik bir toplumdan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Ancak belirtmek gerekir ki ifade özgürlüğü sınırsız değildir. İfade özgürlüğünün, kişilerin itibarına zarar verecek boyuta ulaşmaması gerekir. Bu gereklilik, temel hak ve hürriyetlerin; kişinin topluma, ailesine ve diğer kişilere karşı ödev ve sorumluluklarını da ihtiva ettiğini belirten Anayasa'nın 12. maddesinin ikinci fıkrasından doğan bir zorunluluktur. Bu itibarla, Anayasa'nın 26. maddesinin ikinci fıkrasına göre ifade özgürlüğünün sınırlandırılma nedenlerinden biri de başkalarının şeref ve itibarının korunmasıdır. Davalının dava konusu yayında davacı hakkında sarf ettiği söz ve ifadelerin, ifade özgürlüğünün sınırlarını aştığını tespit ederken mahkemece ortaya konulan gerekçenin, bu özgürlüğü sınırlamak için yeterli ve ilgili olmasının yanında, ifade özgürlüğüne getirilecek sınırlamanın,emokratik bir toplumda zorlayıcı bir toplumsal ihtiyacın karşılanması amacına yönelik, ölçülü, orantılı ve istisnai nitelikte olması gerekir. Buna göre, ifade özgürlüğüne yapılan bir müdahale, zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılamıyorsa ya da zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılamakla birlikte orantılı değil ise demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun bir müdahale olarak değerlendirilemez.

Tüm bu açıklamalar ışığında davaya konu ifadeler değerlendirildiğinde; davalının 12/10/2015 tarihli İzmir miting konuşmasında; "Sevgili dostlar, size gazeteler göstereceğim, yandaş basının gazetelerini, batsın basınınız, batsın yandaşlığınız, insanlar ölüyor, attıkları başlıklara bak, teröre karşı güvenlik almayanları, güvensiz bırakanları savunmak için kahrolsun gazeteleriniz, çok sırıtıyor diyor insanlar ölürken çok sırıtıyor diyor Güneş, Güneş'iniz batsın, bizim Güneş'imiz herkese yeter. Yeni bir doğma günü diyor Yeni Asır. Düne kadar sizin ölünüz bizim ölümüz diyen, siz Kürt'sünüz, biz Türk'üz, siz Laz'sınız, biz Çerkez'iz diyen Yeni Asır'a bir cevabımız var, biz işçiyiz, biz emekçiyiz, biz insanız, biz ölümleri istemiyoruz. Son olarak buradaki kitleye yandaş basına bir mesajımız var. İzmir halkı paçavralarınızı almayacak, almayacak" şeklinde söylemlerde bulunduğu, davaya konu ifadelerin eleştiri niteliğinde olduğu ve Yargıtay, AYM ve AİHM’nin istikrar bulmuş içtihatlarına göre; ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kaldığı, davacının ticari itibarına ve tüzel kişiliğine yönelik saldırı olarak nitelendirilemeyeceği anlaşılmaktadır.

Mahkemece açıklanan yönler gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden, Bölge Adliye Mahkemesinin tarafların istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine yönelik kararının kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesi kararının davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 373/1. maddesi gereğince kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının HMK 371. maddesi uyarınca davalı yararına BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.