muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13357, Karar No: 2015/8935, Tarih: 14.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/13357 E.  ,  2015/8935 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Aynı tarihte temyiz incelemesine tabi tutulan seri dosya kapsamları nazara alındığında; davacıların davalı işyerinde farklı birim ve işlerde çalıştıkları anlaşılmaktadır. Dosya içerisinde hizmet alım sözleşmeleri bulunmadığından davacı ve arkadaşlarının hangi hizmet alım sözleşmesi ya da sözleşmelerine dayanılarak davalıya ait işyerinde çalıştıkları anlaşılamamıştır. Gerek söz konusu eksikliğin giderilmesi gerekse de dosyaların temyiz incelemelerinin daha hızlı ve etkin yapılabilmesi amacıyla; Orhaneli Termik Santralinde çalışan ve muvazaa tespitli olarak alacak davası açan tüm işçilerin, santralin hangi biriminde ve hangi işte çalıştığının liste halinde bildirilmesi, yine bu işçiler hangi hizmet alım sözleşmesi ile davalıya ait işyerinde çalışıyor ise ilgili hizmet alım sözleşmelerinin düzenlenecek liste üzerine kaydedilmesi, denetim yapılabilmesi amacıyla da işçilerin görev belgeleri ve talep konusu döneme ait tüm hizmet alım sözleşmelerinin (teknik ve idari şartnamaler de dahil olmak üzere) belge karmaşasının önüne geçilmesi amacıyla işyerinin birimlerine göre yapılacak tasnife ve kronolojik sıralamaya dikkat edilmek suretiyle CD ortamına kaydedilerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10136, Karar No: 2010/23146, Tarih: 12.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/10136 E.  ,  2010/23146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gemerek İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu hakkında bonoya dayanılarak takip yapılmış ve adı geçene 10 numaralı örnek ödeme emri gönderilmiştir. Ödeme emri borçluya 29.12.2009 tarihinde tebliğ olunmuş, İİK.nun 168/5.maddesinde belirtilen yasal 5 günlük itiraz süresi içinde yetkiye, borca, faize itiraz edilmiştir. İtiraz süresinin son günü tatile rastladığı için tatili takip eden ilk iş günü (04.01.2010) itiraz yapılmıştır.

İİK.nun 19.maddesi "gün olarak tayin olunan müddetlerde ilk gün hesaba katılmaz. Bir müddetin sonuncu günü resmi bir tatil gününe rastlarsa, müddet tatili takip eden günde biter. Müddet son günün tatil saatinde bitmiş sayılır." hükmünü içermektedir.

Anılan hükme göre, somut olayda tatili takip eden 04.01.2010 tarihinde itiraz yapılmış olmakla itiraz süresinde olup, işin esasının incelenmesi gerekirken, yazılı şekilde süreden reddi yönünden hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  12.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6709, Karar No: 2013/10978, Tarih: 01.07.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/6709 E.  ,  2013/10978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 6. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/12/2011

Yanlar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraflarca yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ..raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, imar parseline el atmanın önlenmesi,yıkım ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 31147 ada 5 parsel sayılı taşınmazda davacılar Ş.,S.. ve A..'nin paydaş iken yargılama sırasında Ş..'in payını dava dışı E.. K..'a onunda müdahil davacı Ö..'e sattığı, komşu 4 nolu parselde ise davalılar A. Ş.. ile N. Ş.. ve dava dışı R. Ö..'in paydaş oldukları her iki taşınmazında imar uygulaması neticesinde oluştukları anlaşılmaktadır.

Davacılar, 31147 ada 5 nolu parsele komşu 4 nolu parseldeki yapının taşkın olduğunu ileri sürerek, el atmanın önlenmesi,yıkım ve ecrimisil istemiyle eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; yasal ayrıcalıkların dışında ayrılmaz parçanın (mütemmim cüz'ün) mülkiyeti ve buna bağlı olarak tasarruf hakkı üzerinde bulunduğu arza bağlıdır. Bu husus M.K.nun 684.maddesinde açıkca vurgulanmıştır. Nevarki, yürürlükten kalkmış olan 6785 sayılı yasanın l605 sayılı yasa ile değişik 42/c ve halen yürürlükte bulunan 3l94 sayılı imar yasasının l8. maddelerinde özel hükümler getirilmek suretiyle ayrılmaz parça (mütemmim cüz) olan yapı ile arz arasındaki hukuki ilişki kesilmiş bazı durumlarda yapı, üzerinde bulunduğu yerin malikinden başkasına bırakılarak imar parsellerinin oluşturulabileceği öngörülmüştür. Böylece yapıların bedelleri ilgili parsel sahiplerince yapı sahibine ödenmediği veya aralarında bu yönde bir anlaşma yapılmadığı yada ortaklığın giderilmesi davası açılmadığı sürece bu yapıların ömürlerini dolduruncaya kadar eski sahiplerine kullanma imkanı sağlanmıştır.

Öte yandan, zeminin maliki olan kişinin taşınmazı bizzat kullanma yetkisi sınırlanmış, ayrılmaz parça (mütemmim cüz) durumunda olan yapı üzerinde tasarruf etme gücü özel yasa ile kısıtlanmıştır.

298l sayılı yasanın 3290 sayılı yasa ile değişik l0/c maddesi de aynı doğrultuda hüküm getirmiştir.

Gerçekten bir kimse kendisine veya yasanın himaye ettiği bir hakka dayanarak üçüncü bir şahsa ait bir taşınmaz üzerine ayrılmaz parça (mütemmim cüz) niteliğinde yapı inşaa etmiş imar uygulaması sonucu bu yer davacıya ait imar parseli içerisinde kalmış ise, kendi arzu ve iradesi dışında idari kararla oluşan bir durum söz konusu olduğundan kusurlu sayılamaz. İşte bu nedenle yukarıda değinildiği gibi yasa koyucu imar parseli malikine karşı yapı sahibini koruma zorunluluğunu duymuştur.

Gerçekten bir kimse kendisine veya yasanın himaye ettiği bir hakka dayanarak üçüncü bir şahsa ait bir taşınmaz üzerine ayrılmaz parça (mütemmim cüz) niteliğinde yapı inşaa etmiş imar uygulaması sonucu bu yer davacıya ait imar parseli içerisinde kalmış ise, kendi arzu ve iradesi dışında idari kararla oluşan bir durum söz konusu olduğundan kusurlu sayılamaz. İşte bu nedenle yukarıda değinildiği gibi yasa koyucu imar parseli malikine karşı yapı sahibini koruma zorunluluğunu duymuştur.

Öyle ise, Mahkemece, tecavüzlü durumun imar uygulaması sonucu oluştuğu gözetilmek suretiyle ecrimisil isteminin reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacılar ve katılan davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davalıların temyiz itirazlarına gelince; davada yıkım isteği de bulunmakta olup, bilindiği üzere; arzın mütemmim cüz'ü (bütünleyici parçası) oldukları anlaşılan muhtesatların, zeminin mülkiyetine tabi olmaları nedeniyle (TMK 684.mad.) yıkım istekli davalarda, davanın binanın ana nüvesinin üzerinde bulunduğu taşınmazın tüm maliklerine yöneltilmesi zorunludur.

O halde, davada yer almayan 31147 ada 4 parsel sayılı taşınmazın paydaşlarından olan R. Ö..'e husumet tevcih edilmesi, taraf teşkilinin sağlanması, ondan sonra işin esasının incelenmesi gerekmektedir.

Davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 01.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/168, Karar No: 2021/220, Tarih: 25.05.2021

**Ceza Genel Kurulu         2019/168 E.  ,  2021/220 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sanığın mağdure ...’e yönelik sarkıntılık suretiyle çocuğun basit cinsel istismarı suçundan TCK’nın 103/1-2. cümle, 103/3-d, 43, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl 7 ay 15 gün, mağdure ...’ya yönelik sarkıntılık suretiyle çocuğun basit cinsel istismarı suçundan TCK’nın 103/1-2. cümle, 103/3-d, 43, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 8 ay 7 gün; hapis cezaları ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna, mağdure ...’a yönelik sarkıntılık suretiyle çocuğun basit cinsel istismarı suçundan beraatine ilişkin Bafra Ağır Ceza Mahkemesince verilen 07.03.2017 tarihli ve 166-43 sayılı hükümlere yönelik, Cumhuriyet savcısı, sanık müdafisi, katılanlar vekili ve katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince 13.09.2017 tarih ve 1234-1385 sayı ile duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda Yerel Mahkemece sanık hakkında mağdureler ... ve ...’ya yönelik sarkıntılık suretiyle çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin kaldırılarak, sanığın çocuğun basit cinsel istismarı suçundan iki kez TCK'nın 103/1-1. cümle, 103/3-d, 43, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay; Yerel Mahkemece sanık hakkında mağdure ...’a yönelik sarkıntılık suretiyle çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen beraat hükmünün kaldırılarak TCK’nın 103/1-2. cümle, 103/3-d, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay; hapis cezaları ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafisi, katılanlar vekili ve katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 25.10.2018 tarih, 3596-6263 sayı ve oy çokluğuyla temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükümlerin onanmasına karar verilmiş;

Daire Üyesi B. Aköz;

"Mağdure ...'i sanığın, odasına çağırıp sarıldığı ve bir eliyle de göğsünü sıktığı ve bu eylemin 6-7 saniye sürdüğü, diğer eylemlerin de kısa süreli sarılma veya göğsünü elleme şeklinde gerçekleştiği, mağdure ...'ya karşı aynı tür eylemleri 7-8 saniye süre ile gerçekleştirdiğinin kabul edilmesi karşısında eylemlerin süresi, şekli dikkate alındığında TCK’nın 103/1. maddesinin ikinci cümlesinde anlatılan sarkıntılık suçunu oluşturduğu," düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 28.11.2018 tarih ve 74384 sayı ile;

"...Sanığın mağdureler ... ve ...'ya yönelik eylemlerinin nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek, eylemine uyan ve TCK'nın 103/1. maddesinin ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle cinsel istismar suçundan cezalandırılması yerine, aynı Kanun'un 103/1. maddesinin birinci cümlesinde düzenlenen basit cinsel istismar suçundan mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 28.11.2018 tarih ve 74384 sayı ile;

"...Sanığın mağdureler ... ve ...'ya yönelik eylemlerinin nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek, eylemine uyan ve TCK'nın 103/1. maddesinin ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle cinsel istismar suçundan cezalandırılması yerine, aynı Kanun'un 103/1. maddesinin birinci cümlesinde düzenlenen basit cinsel istismar suçundan mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Mağdure ... yönünden, '...Sanık ...'ın olay tarihinde mağdure Melisa'yı karnelerin nasıl çıkartılacağını göstermeleri için çağırdığında, kolunu mağdurenin omzuna attığı, bu durumun 2-3 saniye sürdüğü, oluşun dairemizce bu şekilde kabul olunduğu, kabule göre sanığın kolunu mağdurenin omzuna atmak şeklindeki eyleminin TCK'nın 103/1. maddesinin ikinci cümlesinde düzenlenen çocuğun sarkıntılık suretiyle cinsel istismarı suçunu oluşturduğu,' biçimindeki gerekçeyle sarkıntılık suretiyle cinsel istismar suçundan yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesine ilişkindir.

Şöyle ki;

Çocuğun cinsel istismarı suçu TCK'nın altıncı bölümünün 'Cinsel Dokunulmazlığa Karşı Suçlar' başlığının altında, 103. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında cinsel istismar eyleminin basit şekline yer verilmiş iken, ikinci fıkrasında ise nitelikli şekli düzenlenmiştir. Anılan maddenin ilk hâlinde, eylemin niteliğine ilişkin başkaca bir ayrım yapılmamış iken, 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 59. maddesi ile TCK'nın 103. maddesinde değişiklik yapılmış, birinci fıkrada düzenlenen suçun basit hâli ile ilgili olarak ikili bir ayrıma gidilmiş, birinci fıkranın birinci cümlesinde basit cinsel istismar suçunun hareket unsuru aynen muhafaza edilerek cezai müeyyidesi ağırlaştırılmış, ikinci cümlede ise sarkıntılık düzeyinde kalan cinsel istismar eylemlerinden bahsedilerek, daha hafif bir cezai yaptırıma bağlanmış ancak hangi eylemlerin sarkıntılık sayılacağı konusunda bir açıklamaya yer vermemiştir. Sarkıntılık suretiyle cinsel istismar suçunun failinin 18 yaşından küçük kimseler olması hâlinde ise bu suçun soruşturma ve kovuşturmasının, mağdurun, veli ya da vasisinin şikâyetine tabi olduğu belirtilmiştir. Anılan Kanun hükmü 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 13. maddesiyle tekrar değiştirilmiş, önceki değişiklikle getirilen ikili ayrım ve cezai müeyyideleri aynen muhafaza edilerek, sadece suç mağdurunun 12 yaşından küçük olması hâlinde uygulanacak cezai müeyyidelerde artırıma gidilmiştir.

Görüldüğü üzere mülga 765 sayılı TCK'nın 421. maddesinin ikinci cümlesinde düzenlenen 'sarkıntılık' suçu, en başta 5237 sayılı TCK'da ayrı bir suç tipi olarak düzenlenmemiş olmakla birlikte, ilk kez 6545 sayılı Kanun'un 59. maddesi ile birlikte 5237 sayılı TCK'da yeniden ihdas olunmuştur.

Görüldüğü üzere mülga 765 sayılı TCK'nın 421. maddesinin ikinci cümlesinde düzenlenen 'sarkıntılık' suçu, en başta 5237 sayılı TCK'da ayrı bir suç tipi olarak düzenlenmemiş olmakla birlikte, ilk kez 6545 sayılı Kanun'un 59. maddesi ile birlikte 5237 sayılı TCK'da yeniden ihdas olunmuştur.

Bu durumda sarkıntılık suçunu düzenleyen mülga 765 sayılı TCK'nın 421. maddesinin ikinci cümlesine göz atmakta fayda vardır. Hangi eylemlerin sarkıntılık suçunu oluşturacağı konusunda 5237 sayılı TCK'da bir açıklık bulunmadığı gibi, esasen 765 sayılı TCK'da da bu konuda herhangi bir açıklığa yer verilmemiş, sarkıntılık kavramının içinin doldurulması, uygulamaya bırakılmıştır.

Öğretide 'bir şahsa karşı onun rızası hilafına olarak şehvet maksadıyla söz, fiil ve hareketle, edep ve iffete tecavüz teşkil edecek surette ve fakat ırza tecavüz ve tasaddi cürümlerine veya bunların teşebbüsüne varmayacak şekilde yönelen tecavüzler' sarkıntılık olarak kabul edilmiştir (S. Dönmezer, Ceza Hukuku Özel Kısım, Genel Adap ve Aile Düzenine Karşı cürümler).

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.12.1988 tarihli ve 287-557, 06.12.1979 tarihli ve 432-459 sayılı kararlarında 'belirli bir kimseye karşı işlenen ve o kişinin edep ve iffetine dokunan ani ve hareketler yönünden kesiklik gösteren edepsizce davranışlar', 10.10.1988 tarihli ve 329-344 sayılı kararında ise 'şehvet hissi ile başkalarını rahatsız edecek davranışların sürdürülmesi' olarak tanımlanmıştır. Sarkıntılık suçu, hareket unsuru itibarıyla 765 sayılı TCK'nın sistematiğinde söz atma ile tasaddi suçları arasındadır. Söz atma suçundan ileri ancak tasaddi suçu kadar vahim olmayan ve bu denli ileri aşamaya henüz ulaşmamış eylemlerdir. 765 sayılı TCK'nın 421. maddesinin ikinci cümlesindeki sarkıntılık suçunun oluşabilmesi için bedensel temas koşulu da aranmamaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.12.1990 tarihli ve 343-361 sayılı kararında '...Maddi olayda sanık, ahırda yalnız gördüğü mağdureye sarılarak onu öpmüştür. Hareketleri soyut ve kesintili olup devamlılık arz etmemektedir. Mağdurenin cinsel organını ellememiş, okşayıp öpmesi sürekli olmamıştır. Sarılma ve öpmesi tasaddi suçunu oluşturacak boyuta ulaşmamış ve eylemi belli bir yoğunluk kazanmamıştır. Bu nedenle sanığın ahırda vuku bulan eyleminin sarkıntılık fiilinin, aynı suç işleme kararı altında teselsülü niteliğinde bulunduğu anlaşılmakla, direnme hükmünün bozulmasına,' denilmek suretiyle süreklilik ve yoğunluk kazanmamış eylemlerin sarkıntılık suçunu oluşturacağına işaret etmiştir. Yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12.12.1988 tarihli ve 466-526 sayılı kararında '...sanığın şehvet hissi ile zorla kaçırdığı mağdurenin memelerini sıkmak ve öpmek suretiyle ayrıca sarkıntılık suçunu da işlediğine,' hükmetmiştir.

Yargıtay 5. Ceza Dairesi 'Mağdureyi tenha bir köşeye çekerek dudaklarından ve boynundan öpmek,' (04.06.1991 tarihli ve 1894-2978 sayılı), 'Mağdurenin elinden tutarak öpmek istemek,' (14.05.1991 tarihli ve 1382-2483 sayılı), 'Mağdurenin ellerini bağlayıp bir kez öpüp, elbise ve şalvarını çıkarmaya çalıştığı sırada mağdurenin bağırması üzerine eyleminden kendiliğinden vazgeçerek mağdureyi serbest bırakmak,' (25.09.1990 tarihli ve 2888-3904 sayılı), 'Sadece külodunu çıkarmak,' (23.06.1988 tarihli ve 1652-4803 sayılı) şeklindeki eylemleri tasaddi aşamasına varmayan sarkıntılık eylemleri olarak kabul etmiştir.

Yukarıda da bahsedildiği üzere, en başta 5237 sayılı TCK'da yer almayan 'sarkıntılık' kavramı 6545 sayılı Kanun'un 59. maddesi ile çocukların cinsel istismarı suçunu düzenleyen 103. maddenin birinci fıkrasına eklenmiş, madde metninde 'Cinsel istismarın sarkıntılık düzeyinde kalması halinde...' denilmek suretiyle bu kapsamdaki eylemler için, eylemin temel şekline nazaran daha az ceza öngörülmüştür. Maddenin gerekçesinde 'ani hareketli dokunuşta suçun temel şekline göre daha az ceza verilmesinin sağlandığı,' belirtilmek suretiyle bir bakıma ceza adaletinin bu şekilde tesis edildiği vurgulanmıştır. Aslında bu değişiklikle yapılmak istenenin belirli bir yoğunluk seviyesine ulaşmamış ve süreklilik arz etmeyen eylemler bakımından, ceza adaletinin sağlanabilmesi için 765 sayılı TCK'nın 421. maddesinin ikinci cümlesine benzer bir yasal düzenlemenin, bu yönde bir hüküm içermeyen 5237 sayılı TCK'nın 103. maddesinde canlandırılmasını sağlamak olduğu açıktır. Aksi takdirde bu tür eylemlere verilecek cezalar ile belirli bir yoğunluk seviyesine ulaşmış, süreklilik arz eden, eski literatürdeki ismi ile 'tasaddi' türünde eylemlere verilecek cezaların aynı ağırlıkta olması gibi hakkaniyet ilkesine aykırı sonuçların ortaya çıkmasının yolu açılmakla birlikte, 5237 sayılı TCK'nın bütünü dikkate alındığında eyleme göre müeyyide anlayışıyla oluşturulmuş suç ve ceza sistematiğini de arızaya uğratacaktır.

Nitekim Yargıtay 14. Ceza Dairesi istikrar kazanan içtihatlarında, belirli bir kimseye karşı cinsel arzularını tatmin amacıyla işlenen, vücut dokunulmazlığını ihlal eden, devamlılık arzetmeyen, ani ve kesik hareketli eylemlerin sarkıntılık düzeyinde kalan basit cinsel istismar suçunu oluşturacağını kabul etmiştir. Örneğin 04.05.2015 tarihli ve 6032-6048 sayılı kararında, sanığın, mağdurenin arkasından yaklaşıp önce kalçasını, bilahare göğsünü elledikten sonra olay yerinden kaçması eylemini 'sarkıntılık' kapsamında değerlendirmiştir.

Tüm bu değerlendirmelerin ışığında somut olaya gelindiğinde;

İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi gerekçeli kararlarında;

Tüm bu değerlendirmelerin ışığında somut olaya gelindiğinde;

İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi gerekçeli kararlarında;

Mağdure ... yönünden; sanık ...'ın, mağdure ...'yı odasına çağırarak, geldiğinde 'canım kızım' diyerek arkadan sarıldığı, tek eliyle sarılarak diğer eliyle de göğsünü sıktığı, bu olayın mağdure beyanına göre yaklaşık 6-7 saniye sürdüğü, mağdurenin, sanığın bu eylemini ablasına anlattığı, mağdurenin ablasının da sanıkla görüşerek bir daha böyle bir şey yapmamasını söylediği, ertesi gün sanığın mağdureyi tekrar odasına çağırarak neden olayı ablasına anlattığını sorduğu, akabinde kapıyı kapatıp yine arkadan sarılarak göğsünü sıktığı, mağdurenin tepkisi üzerine bıraktığında mağdurenin odadan çıktığı, bu olaydan bir süre sonra mağdurenin kütüphaneye gittiğinde sanığın arkadan gelerek, kütüphane kapısını kapattığı, 'Benim canım kızım. Seni çok seviyorum.' diyerek önden sarılıp yine göğsünü ellediği, sanığın bu eylemlerini aralıklarla ve kısa süreli olarak kütüphane ile sanığın odasında 15-20 kez gerçekleştirdiği,

Mağdure ... yönünden; sanık ...'ın mağdure Beyzanur'a 2015-2016 öğretim yılının ikinci döneminin başlarından itibaren 13.06.2016 tarihine kadar sarıldığı, sanığın bu eylemlerini aralıklarla ve kısa süreli olarak 15-20 kez gerçekleştirdiği, okulun son haftası kütüphanede mağdureye sarılarak göğüslerini ellediği, bu olayın yaklaşık 7-8 saniye sürdüğü biçiminde kabul edilmesine karşın sanık hakkında her bir mağdure yönünden ayrı ayrı çocuğun cinsel istismarı suçundan hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Gerçekten de mağdurelerin aşamalarda değişmeyen samimi beyanlarına ve tüm dosya kapsamındaki delillere nazaran, İlk Derece Mahkemesinin oluşa uygun kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak sanığın, mağdurelere yönelik olarak birkaç saniyelik kısa zaman süresi içinde gerçekleştirdiği, mağdurelere sarılma veya göğsünü elleme şeklindeki eylemlerinin belirli bir yoğunluk seviyesine ulaşmadığı, bu nedenle tasaddi teşkil eden eylemlerden sayılamayacağı, söz konusu eylemlerinin ani ve kesintili eylemlerden ibaret olduğu ve sanığın tüm eylemlerinin sarkıntılık düzeyinde kaldığı gözetilmeden, eylemin nitelendirilmesinde hataya düşülerek, 5237 sayılı TCK'nın 103/1. maddesinin ikinci cümlesi yerine, aynı fıkranın birinci cümlesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilip sanığa fazla ceza tayin edilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Mağdure ... yönünden Bafra Ağır Ceza Mahkemesi; '...sanık hakkında mağdurenin omzuna kolunu attığından bahisle TCK'nın 103/1. maddesinin ikinci cümlesi gereği cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmışsa da sanığın eyleminin 2-3 saniye devam ettiği, sanığın eyleminin cinsel bir içerik taşıyıp taşımadığının tespit edilemediği, bu hâliyle sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter her türlü şüpheden uzak delil elde edilemediği,' gerekçesi ile sanığın beraatine karar vermiştir.