muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1059, Karar No: 2018/173, Tarih: 17.04.2018

25.01.2012 tarihinde 28184 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelikte de anılan Kanunun ilgili maddeleriyle uyumlu düzenlemeler bulunmakta olup, Yönetmeliğin “Meslek ve sanat erbabına tebligat” başlıklı 26. maddesi;

“(1) Belirli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenlere, o yerde de tebligat yapılabilir.

(2) Muhatabın iş yerinde bulunmaması halinde tebliğ, aynı yerde sürekli olarak çalışan memur veya müstahdemlerinden birine yapılır.

...”,

“Muhatabın geçici olarak başka yere gitmesi” başlıklı 29. maddesi de;

“(1) 21, 22, 23, 25, 26 ve 27 nci maddelerde yazılı kişiler, tebliğ yapılacak olanın geçici olarak başka yere gittiğini belirtirlerse, tebliğ memuru, muhatabın hangi sebeple adresten geçici olarak ayrıldığını, beyanda bulunanın adı ve soyadı ile sıfatını tebliğ tutanağına yazar. Tebliğ tutanağını beyanda bulunana imzalattırır ve tebliğ edilecek evrakı beyanda bulunana verir. Bu kişiler, tebliğ evrakını kabule mecburdurlar.

(2) Bu kişilerin beyanlarını imzadan kaçınmaları ve tebliğ evrakını kabul etmemeleri durumunda, tebliğ memuru bu hususu tutanağa yazar, imzalar ve tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti üyesinden birine ya da kolluk amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve teslim ettiği kişinin adresini içeren ihbarnameyi gösterilen adresin kapısına yapıştırır” şeklindedir.

7201 sayılı Kanun ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin anılan hükümleri dikkate alındığında, muhatabın iş yerinde meslek ya da sanat icra eden bir kişi olması durumunda da, diğer tebligat usullerinde olduğu gibi, tebligatın öncelikle bizzat muhataba yapılmaya çalışılması gerekmektedir. Muhatap aranmadan tebligatın doğrudan doğruya memur veya müstahdeme yapılması usule aykırı olacaktır. Muhatabın tebliğ saatlerinde iş yerinde geçici olarak bulunmaması nedeniyle kendisine ulaşılamadığı durumlarda ise; muhatabın aynı yerde sürekli olarak çalışan memur veya müstahdemlerinden birine tebligat yapılmalıdır.

Muhatap yerine daimi memur ya da müstahdemlerinden birine tebligat yapılması durumunda ise; 7201 sayılı Kanunun 20 ve Yönetmeliğin 29. maddelerindeki açık düzenlemeler karşısında, tebligatın muhatap yerine bu kişilere yapılmasının nedeni ve tebligat yapılan kimsenin kimliği tebliğ mazbatasında belirtilmelidir. (Ejder Yılmaz – Tacar Çağlar, Tebligat Hukuku, Değiştirilmiş Dördüncü Baskı, Yetkin Yayınları, Ankara 2005, s. 471, 488, 490) Dolayısıyla muhatabın tebliğ saatinde iş yerinde geçici olarak bulunmadığına ve bu nedenle muhatap yerine sürekli çalışan memur ya da müstahdemine tebligat yapıldığına ilişkin tebligat mazbatasında açıklamada bulunulmaması durumunda da tebligatın usulüne aykırı olduğu kabul edilmelidir.

Nitekim Özel Dairelerin yerleşik uygulamaları ile Hukuk Genel Kurulunun 30.01.2013 gün ve 644-164 sayılı kararı da aynı doğrultudadır.

Nitekim Özel Dairelerin yerleşik uygulamaları ile Hukuk Genel Kurulunun 30.01.2013 gün ve 644-164 sayılı kararı da aynı doğrultudadır.

“Aynı yerde sürekli olarak çalışan memur veya müstahdem” ibaresinden ise öncelikle iş yerinde muhataptan sonra gelen yetkili bir kişiye tebligatın yapılması, böyle bir kişinin bulunmaması durumunda orada çalışan bir kişiye tebligat yapılacağı hususunun anlaşılması gerekmektedir. (Canan Ruhi, Ahmet Cemal Ruhi, Tebligat Hukuku, Seçkin Yayıncılık, Dokuzuncu Baskı, Haziran 2016, s. 388) Tebliğ mazbatasında muhatap yerine tebligatı alan kişiye ilişkin açıklamada muhatap ile tebligatı alan kişi arasında bu yönde bir ilişki bulunduğu, diğer bir ifadeyle muhatap yerine kendisine tebligat yapılan kişinin, muhatap ile aynı iş yerinde çalışmakla birlikte muhatabın daimi çalışanı olup onun adına tebligat almaya yetkili bulunduğu açıkça anlaşılmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Düzeltme ve cevap yazısını içeren, süreli yayın sorumlu müdürü ... adına gönderilen tebligatın bizzat muhataba tebliğ edilmesi gerekmemekte ise de; aynı adreste daimi çalışan sekreter olduğu belirtilen ...'e yapılan tebligata ilişkin mazbatada Tebligat Kanununun 17 ve 20. maddelerine aykırı olarak, tebligatın öncelikle muhataba yapılmaya çalışıldığına, muhatabın tebliğ saatinde iş yerinde bulunmadığına, tebligatın hangi nedenle muhatap yerine bu kişiye yapıldığına ve anılan kişinin tebliğ tarihi itibarıyla aynı iş yerinde muhatabın daimi çalışanı ve muhatap adına tebligat almaya yetkili olduğuna dair açıklamanın bulunmaması karşısında; doğrudan doğruya ...'e yapılan tebliğ işleminin usule aykırı olduğunun kabulü gerekmektedir. Bu nedenle, düzeltme ve cevap yazısının yayımlanması kararına yönelik itirazın kabulü ile düzeltme ve cevap yazısının yayımlanması talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin kanun yararına bozma kararının kaldırılmasına ve Adalet Bakanlığının 11.05.2015 günlü kanun yararına bozma isteğinin reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 19.11.2015 gün ve 8541-7450 sayılı kanun yararına bozma isteminin kabulü ile düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmasına ilişkin kararının KALDIRILMASINA,

3- Adalet Bakanlığının 11.05.2015 günlü kanun yararına bozma isteğinin REDDİNE,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.04.2018 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4093, Karar No: 2019/962, Tarih: 19.02.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/4093 E.  ,  2019/962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında;

1)TCK'nin 81/1, 29/1, 62/1, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası,

2)TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/3, 29/1, 62/1, 53. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası,

3) 6136 sayılı Yasanın 13/1, TCK'nin 62/1, 52/2, 53, 63. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 1000 TL adli para hapis cezası,

Sanık ... hakkında;

TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29/1, 62/1, 53, 63. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası.

Sanık ... hakkında; Ölüm nedeniyle düşme.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Temyizin kapsamına göre, sanık ...'in maktul ...'i kasten öldürme, mağdur ...'i kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya aykırılık, sanık ...'ün mağdur ...'i kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere hasren yapılan incelemede,

Oluşa ve dosya kapsamına göre, çatışma ortamında ilk haksız hareketin kimden geldiğinin anlaşılamadığı olayda, sanık ... hakkında maktul ...’e yönelik kasten öldürme ve mağdur ...’e yönelik kasten yaralama suçlarından TCK’nin 29. maddesi uyarınca makul oranda indirim yapılması gerekmekte iken, 3/4 oranında indirim yapılarak eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ün mağdur ...'e yönelik eylemi ile sanık ...'in maktul ...'i kasten öldürme, mağdur ...'i kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının sübutları kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanık ...’ün mağdur ...’e yönelik eylemi dışındaki tüm suçların niteliği tayin, takdire ve bozma nedeni saklı kalmak kaydıyla tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ...’in meşru müdafaa hükümleri uygulanması gerektiğine, sanık ...’ün sübuta ve eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A-Sanık ... hakkında maktul ...’i kasten öldürme, mağdur ...’i kasten yaralama ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B-Sanık ...’ün mağdur ...’i kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise,

A-Sanık ... hakkında maktul ...’i kasten öldürme, mağdur ...’i kasten yaralama ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B-Sanık ...’ün mağdur ...’i kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise,

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanık ... ve ... ile sanıklar ... ve maktul ...’in karşılaştıkları ve... ile...’ın kaçması konusunu tartıştıkları, akabinde sanık ...’in ruhsatsız tabancasıyla ateş ederek mağdur ...’i 4. derecede kemik kırığına neden olacak şekilde yaraladığı, maktul ...’i ise ölümüne sebebiyet verdiği, sanık ...'ün de vefat eden sanık ... ile birlikte, ...’i kranium cildinde geniş parçalı kesiye, temporal, parietal ve oksipitalda 4. derecede kırığa minimal çökme kırığna neden olacak şekilde yaraladığı, çatışma ortamında ilk haksız hareketin kimden geldiğinin anlaşılamadığı olayda,

-Sanık ... hakkında mağdur ...’e yönelik eyleminden kurulan hükümde, sanığın kastının mağduru öldürmeye yönelik olduğu gözetilmeden, sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulması ile haksız tahrik nedeniyle TCK’nin 29. maddesi uyarınca cezasından makul oranda indirim yapılması gerekmekte iken, 3/4 oranında indirim yapılarak eksik cezalar tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkı saklı tutulmak üzere hükmün tebliğnamedeki kısmen düşünce hilafına BOZULMASINA,19/02/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14465, Karar No: 2015/12149, Tarih: 12.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/14465 E.  ,  2015/12149 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı L.. V..Y.. A.Ş. ile davalılar P.. M..A.. S.. Hizm. Ltd. Şti., A.. P.., İ.. U.., S.. Ç.., E.. C.. ve C.. K.. T.. İnş. Ve Oto. San. Ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki dava hakkında İstanbul 25. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 10.06.2013 gün ve 2011/59 - 2013/142 sayılı hüküm dairemizin 14.04.2015 gün ve 2013/18045 – 2015/5860 sayılı kararı ile düzeltilerek onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davacı vekili ile davalı S.. Ç.. vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 Sayılı HMK.nin geçici 3.maddesinin 2.fıkrası delaletiyle 1086 Sayılı HUMK.nin 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 251,00 TL'şer para cezasının davacı ve davalı S.. Ç..'dan alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümleri yazılı 57,60 TL peşin harçların karar düzeltme harçlarına mahsubuna, 12/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3009, Karar No: 2006/3485, Tarih: 23.02.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/3009 E.  ,  2006/3485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çevresinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz sebeplerinin reddiyle bozma gereğine ve usule uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, 23.02.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13398, Karar No: 2015/8976, Tarih: 14.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/13398 E.  ,  2015/8976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Aynı tarihte temyiz incelemesine tabi tutulan seri dosya kapsamları nazara alındığında; davacıların davalı işyerinde farklı birim ve işlerde çalıştıkları anlaşılmaktadır. Dosya içerisinde hizmet alım sözleşmeleri bulunmadığından davacı ve arkadaşlarının hangi hizmet alım sözleşmesi ya da sözleşmelerine dayanılarak davalıya ait işyerinde çalıştıkları anlaşılamamıştır. Gerek söz konusu eksikliğin giderilmesi gerekse de dosyaların temyiz incelemelerinin daha hızlı ve etkin yapılabilmesi amacıyla; Orhaneli Termik Santralinde çalışan ve muvazaa tespitli olarak alacak davası açan tüm işçilerin, santralin hangi biriminde ve hangi işte çalıştığının liste halinde bildirilmesi, yine bu işçiler hangi hizmet alım sözleşmesi ile davalıya ait işyerinde çalışıyor ise ilgili hizmet alım sözleşmelerinin düzenlenecek liste üzerine kaydedilmesi, denetim yapılabilmesi amacıyla da işçilerin görev belgeleri ve talep konusu döneme ait tüm hizmet alım sözleşmelerinin (teknik ve idari şartnamaler de dahil olmak üzere) belge karmaşasının önüne geçilmesi amacıyla işyerinin birimlerine göre yapılacak tasnife ve kronolojik sıralamaya dikkat edilmek suretiyle CD ortamına kaydedilerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3259, Karar No: 2013/11670, Tarih: 17.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/3259 E.  ,  2013/11670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 29/04/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacının davalı ... hakkında açtığı davasının reddine, davalı ... hakkında açtığı davasının kısmen kabulüne dair verilen 09/10/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararların tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece davalı ... hakkında açılan davanın esastan reddine, davalı ... hakkında açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi, ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır.( TC Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler, emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da; bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden davacının metrodan inerken vatandaşları itmesi sebebi ile davalı polis memurlarından ...'ün davacıyı uyarması üzerine anılan taraflar arasında tartışma çıktığı ve davaya konu edilen olayın meydana geldiği anlaşılmaktadır. Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. Maddesi gereğince; kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen koşullara uygun olarak, idare aleyhine açılabileceğine göre; davalılara husumet tevcih edilmesi doğru değildir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenlemeler gözetilerek, kamu görevlisi olan davalılar hakkında, taraf sıfatı bulunmadığından, davanın husumet yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçe ile işin esası incelenerek yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının ve davalı ...'ün diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/06/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ:Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının ve davalı ...'ün diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/06/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. maddesi gereğince memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen biçim ve koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabilir. İdare aleyhine böyle bir davanın açılabilmesi, hizmet kusurundan kaynaklanmış, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlar ile sınırlıdır. Kamu görevlisinin, özellikle haksız eylemlerde, Anayasa ve özel yasalardaki bu güvenceden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Dava dilekçesinde belirtilen maddi olgulardan davalının salt kişisel kusuruna dayanıldığının anlaşılması karşısında öncelikle bu iddia doğrultusunda delillerin toplanıp değerlendirilerek sonuca varılması gerekir. Açıklanan nedenlerle çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 17/06/2013
Yargıtay — Esas No: 2021/10457, Karar No: 2023/1375, Tarih: 13.03.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/10457 E.  ,  2023/1375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2018/879 E., 2019/117 K.

KARAR : İstinaf taleplerinin reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çanakkale Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kullanım kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine dair karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde özetle; dava konusu Çanakkale ili, ... ilçesi, ... Köyü, ... Mevkii 118 ada 4 ve 5 parsel sayılı 2 adet tarlasının 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 2/b maddesi ile Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılarak tarla olarak kaydedildiğini, söz konusu 2 adet taşınmazın kendisine babası ... tarafından miras yolu ile intikal ettiğini, kaldı ki bitişiğinde bulunan 118 ada 10, 11, 12 ve 8 nolu parsellerin de kendisine ait olup halen içerisinde bulunan kargir evde hayatına devam ettiğini açıklayarak, Çanakkale ili, ... ilçesi, ... Köyü, ... Mevkii, 118 ada 4 ve 5 parsel sayılı 2 adet tarlası için yapılan kadastro tespitine itirazının kabulü ile adına tesciline karar verilmesini istemiş; 04.05.2018 tarihli celsede talebini açıklayarak, tanzim edilmiş olan 2/B tutanaklarına itiraz ettiğini, çünkü dava konusu 118 ada 4 ve 5 nolu parsellerin dedelerinden, babasından kalmış olup 1990 yılından beri babasının diğer mirasçıları ile arasında taksim edilmiş olması sonucunda kendisi tarafından kullanılmakta olduğunu, bu sebeple bu parsellerin kullanıcısı olarak kendi adının şerh düşülmesini talep ettiğini beyan etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... İdaresi vekili cevap dilekçesinde özetle; davaya konu taşınmazların bulunduğu Çanakkale ili, ... ilçesi, ... Köyünde dilekçesinin ekinde yer alan 24.07.2017 tarihli inceleme raporunda belirtildiği üzere 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8 inci maddesi ve Ek 5 inci maddesine göre yapılan orman kadastro çalışmasının 21.08.2015 ilâ 21.09.2015 tarihleri arasında otuz gün süreyle askı ilanına çıktığını, davaya konu parsellerin orman olarak süresinde itiraz edilmediği için kesinleştiğini, yine Çanakkale ili, ... ilçesi, ... Köyünde 3402 sayılı Kanun'un Ek 4 üncü madde hükümlerince yapılan 2/B kadastro çalışmaları neticesinde davaya konu Çanakkale ili, ... ilçesi, ... Köyü ... mevkii 118 ada 4 ve 5 parsel sayılı taşınmazların orman vasfını yitirmiş yerlerden olduğundan tarla vasfıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığını açıklayarak, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "her ne kadar davacı 1990 yılından beri babasının diğer mirasçıları ile aralarındaki paylaşım sonucunda dava konusu her iki parseli kendisinin kullandığını beyan etmiş ise de; davacının kullanım şekline ilişkin gerek mahalli bilirkişi ve tespit bilirkişisi beyanları gerekse mahkeme gözlemi ile her iki dava konusu taşınmazın da üzerinde tarım yapılmadığı, eğiminin fazla olduğu, taşlık, kayalık ve yabani bitkilerle kaplı olduğu, dava konusu taşınmazların makilik bitki örtüsü ve taşlık yapısı nedeniyle ancak otlakiye olarak kullanılmaya elverişli olup mahalli bilirkişi ve tespit bilirkişisi beyanlarının da davacı ve eşinin dava konusu yerlerde hayvan otlattığı yönünde olduğu, hayvan otlatmanın vatandaşın ekonomik değer taşıyan ve hukuki sonuç doğurmaya elverişli bir kullanıcılığı olduğuna delalet etmediği" gerekçesi ile davacının sübut bulmayan davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı istinaf başvurusunda bulunmuştur

B. İstinaf Nedenleri

Davacı istinaf dilekçesinde, mahkemenin kararının eksik incelemeye dayalı olarak verildiğini, bilirkişi raporları ve tanık anlatımları ile dava konusu taşınmazların ailesi tarafından kullanıldığını ve 50-60 senedir bakımının yapıldığının kanıtlandığını, mahkemece aile husumeti olan çelişkili ifadeler veren bilirkişilerin beyanlarına itibar edildiğini, delil olarak sunduğu belgelerin dikkate alınmadığını açıklayarak, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "davacı tarafın dava konusu taşınmazlarda geçmişte ve hali hazırda tarımsal amaçlı bir kullanımının bulunmadığı, arazilerin ..., ahlat ve çalılıklarla kaplı olduğu, ayrıca kayalık ve taşlarla kaplı olması nedeni ile de tarımsal amaçlı kullanıma uygun olmadığı, bu yönüyle İlk Derece Mahkemesi tarafından davanın reddine dair kurulan kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu" gerekçesiyle istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Nedenleri

Davacı temyiz dilekçesinde, istinaf dilekçesinde de belirtildiği üzere Mahkeme kararının eksik inceleme, araştırma ve uygulamaya dayalı olduğunu, taşınmazın kendisine miras taksimi sonucu intikal ettiğini, taşınmazı uzun yıllardır kendisinin sahiplenerek kullandığını, Mahkemece çelişkili beyanlara dayanarak ret kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme