muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/635, Karar No: 2022/286, Tarih: 10.03.2022

37. Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

38. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Aynı Kanun'un 440/III-2. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10.03.2022 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

193 sayılı Gelir Vergisi Kanununda gerçek kişilerin gelirlerinin gelir vergisine tâbi olduğu, gelirin bir gerçek kişinin bir takvim yılı içinde elde ettiği kazanç ve iratların safi tutarı olduğu (md. 1), gayrimenkul sermaye iratlarının vergiye esas gelir unsuru içinde yar aldığı (md. 2/1 bent 5), maddede sayılan mal ve hakların sahipleri, mutasarrıfları, zilyedleri, irtifak ve intifa hakkı sahipleri veya kiracıları tarafından kiraya verilmesinden elde edilen iratların gayrimenkul sermaye iradı sayıldığı (md. 70/1) düzenlenmiş olup 70/1. maddenin birinci bendinde sayılanlar arasında binaların kiralanması da bulunmaktadır.

Aynı kanunun 94. maddesi gereğince kamu kuruluşları ve maddede sayılan diğer kişi veya kuruluşlar 70. maddede sayılan kiralamalardan dolayı yaptıkları ödeme sırasında istihkak sahiplerinin gelir vergilerine mahsuben tevkifat yapmaya mecburdurlar. Stopaj olarak da adlandırılan bu kesintinin nedeni; vergiye tabi kira geliri elde eden kiralayanın ödemekle yükümlü olduğu gelir vergisinin, vergi dairesine yatırılmak üzere vergi sorumlusu olarak kiracı kamu kuruluşu tarafından kesilmesinin kendisine bu maddede bir ödev olarak yüklenmiş olmasıdır. Diğer bir ifadeyle kiralayan kamu kuruluşu bu verginin mükellefi olmayıp sorumlusudur. Kiralayan gerçek kişi ise elde ettiği kira geliri üzerinden bu vergiyi ödemek zorunda olan vergi yükümlüsü ise de vergi dairesine yatırma sorumluluğu kendisine değil kiracı kamu kuruluşuna yüklenmiştir.

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanununda; Gelir Vergisi Kanununun 70'inci maddesinde belirtilen mal ve hakların kiralanması işlemlerinin KDV’ye tabi olduğu (md 1/1 bent 3/h), belirtilen mal ve hakları kiraya verenlerin bu verginin mükellefi olduğu (md. 8/1-h), iktisadi işletmelere dahil olmayan gayrimenkullerin kiralanması işlemlerinin KDV’nden istisna olduğu (md. 17/2-d) düzenlenmiştir.

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanununda; Gelir Vergisi Kanununun 70'inci maddesinde belirtilen mal ve hakların kiralanması işlemlerinin KDV’ye tabi olduğu (md 1/1 bent 3/h), belirtilen mal ve hakları kiraya verenlerin bu verginin mükellefi olduğu (md. 8/1-h), iktisadi işletmelere dahil olmayan gayrimenkullerin kiralanması işlemlerinin KDV’nden istisna olduğu (md. 17/2-d) düzenlenmiştir.

Kiralayan elde ettiği kira geliri nedeniyle gelir vergisi ödemek zorunda olmakla birlikte bu verginin tarafların sözleşmede kararlaştırdığı kira bedeline dahil olup olmadığı konusunda 193 sayılı Kanunda bir hüküm bulunmamaktadır. 3065 sayılı Katma Değir Vergisi Kanunu da KDV’nin kira bedeline dahil olup olmadığı konusunu düzenlememiştir. Bir verginin taraflar arasındaki sözleşme bedeline dahil olup olmadığı vergi hukukunun değil borçlar hukukunun konusunu oluşturduğundan zaten bu konuların vergi kanunlarında düzenlenmesi de beklenemez. Bu nedenledir ki gelir vergisi veya katma değer vergisinin kira bedeline dahil olup olmadığını yukarıda yer verilen vergi kanunları hükümlerine göre değil taraflar arasındaki sözleşme hükümlerine göre belirlemek gerekir.

Sözleşme hükümleri bu konuda her zaman açık olmayabilir. Bu durumda sözleşmenin yorumlanarak tarafların gerçek iradelerinin açığa çıkarılması ve kira bedeline stopaj veya KDV’nin dahil olup olmadığının belirlenmesi gerekecektir.

Borçlar Kanunu 18. (TBK 19) maddede sözleşmelerin yorumu düzenlenmiştir. Bu hükme göre; bir sözleşmenin şekil ve şartlarını tayininde, iki tarafın gerek sehven gerek sözleşmedeki gerçek amaçlarını gizlemek için kullandıkları tabirlere ve isimlere bakılmayarak, onların gerçek ve müşterek amaçlarını aramak lâzımdır. Bu hüküm yorum bakımından 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (TMK) 1. maddede yer alan ve kanunların yorumlanmasında esas alınan “Kanun, sözüyle ve özüyle değindiği bütün konularda uygulanır.” hükmünün sözleşme hukukuna yansıması niteliğindedir.

Sözleşmenin yorumu sözleşmede yer alan iradenin gerçek amacının ne olduğunu belirlemeyi sağlar. Sözleşmenin yorumunda bazen subjektif değerlendirmeler de önem taşıyabilir ise de ortalama bir standart ve objektifleşebilmenin sağlanması için güven teorisi ile de hareket edilmelidir. Güven teorisi irade açıklamasının muhatabından karşı tarafın gerçek amacını belirleme konusunda çaba harcamasını kendi subjektif değerlendirmesi ile yetinmemesini arar.

Sözleşmenin yorumu sözleşmede yer alan iradenin gerçek amacının ne olduğunu belirlemeyi sağlar. Sözleşmenin yorumunda bazen subjektif değerlendirmeler de önem taşıyabilir ise de ortalama bir standart ve objektifleşebilmenin sağlanması için güven teorisi ile de hareket edilmelidir. Güven teorisi irade açıklamasının muhatabından karşı tarafın gerçek amacını belirleme konusunda çaba harcamasını kendi subjektif değerlendirmesi ile yetinmemesini arar.

Yorum yapılırken sözleşmedeki sözcükler (lafız) önem taşır. Ancak bazen en açık sözcükler bile gerçek iradenin belirlenmesinde önem taşımayabilir. Bunun dışında sözleşme öncesi görüşmeler ve işlemler, taraflar arasındaki o güne kadarki ilişkiler de göz önünde tutulmalıdır. Güven teorisi sadece irade açıklamalarının yorumunda değil beyan hatasının bulunup bulunmadığının tespitinde, yanlış anlaşılan hükümlerin açıklığa kavuşturulmasında, sözleşmelerde saklı tutulan konularda ve sözleşmenin tamamlanmasında (tamamlayıcı yorumunda) da başvurulan bir yorum metodudur (Prof. Dr. Ahmet M. Kılıçoğlu, Borçlar Hukuku Genel Hükümler 18. Bası, Turhan Yayınları 2014).

Taraflar aralarındaki sözleşme ile kira bedelini net miktar olarak belirlemişler ve gelir vergisi stopajı veya KDV gibi vergilerin bu miktara ilave edileceğini kararlaştırmışlar ise kiralayanın eline mutlaka net kira bedeli geçecek ancak ödenmesi gereken vergilerin karşılığı miktarı da kiracı ayrıca ödemek durumunda kalacaktır. Bu durumda vergi oranlarındaki artış veya azalışlardan etkilenecek olan da kiracıdır.

Taraflar kira bedelini net miktar olarak değil brüt olarak belirlemişler ve ödenmesi gereken vergilerin bu miktara dahil olduğunu kararlaştırmışlar ise bu durumda vergi oranlarındaki artış veya azalışlara göre kiralayanın elde edeceği net kira miktarı değişebilecek ise de kiracının ödeyeceği vergiler dahil brüt kira miktarı değişmeyecektir.

Kiralanan taşınmaz iktisadi bir işletmeye ait olmadığı için KDV’den istisna iken daha sonra taşınmazın el değiştirmesi ve iktisadi bir işletmeye dahil olması sonucu gelir vergisi stopajının kalkması ve kira bedelinin KDV’ye tabi olması hâlinde brüt kira bedeli içinde yer alan stopajın yerini KDV alacaktır. Taraflar kira bedelini brüt olarak belirlemişler ise bu iki vergi oranındaki farklılıktan etkilenecek olan kiralayandır. Kira bedelinin net olarak belirlenmesi hâlinde ise oran farklılığından etkilenecek olan kiracıdır.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde; taraflar arasında düzenlenen 01 Kasım 2004 başlangıç tarihli kira sözleşmesinde bir aylık kira karşılığı 11.000TL olarak belirlenmiş ve sözleşmenin hususi şartlar bölümü 3. maddesinde kiralama ile ilgili her türlü vergi, resim ve harcın kiralayana ait olduğu 4. maddesinde ise 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 94'üncü maddesine göre, kira bedelinden vergi tefkifatı yapılması gereken hâllerde mülk sahibine kira bedelinin gelir vergisi kesintileri yapıldıktan sonra kalan kısmının ödeneceği kararlarlaştırılmıştır.

Sözleşmenin belirtilen hükümlerine göre taraflar kira bedelini brüt olarak belirlemişler olup ayrıca tüm vergilerin kiralayana ait olduğunu kararlaştırdıklarından verginin cinsi veya oranındaki değişikliklerin davacı lehine veya aleyhine sonuç doğması mümkün değildir. Sözleşmede gelir vergisi tevkifatından söz edilmesinin amacı kiranın net olarak belirlenmesi olmayıp sözü edilen 94. maddedeki stopaj kesme yükümlülüğünün sözleşmeye aktarılması niteliğindedir.

Taşınmaz ... tarafından kiraya verilmişken tüzel kişi şirket tarafından sonrasında taşınmazın satın alındığı bu nedenle gelir vergisi yükümlülüğünün yerine KDV yükümlülüğü geldiği anlaşılmakta olup tarafların belirlediği kira bedelinin içinde stopaj yerine bu kez KDV’nin olması gerektiği, KDV oranındaki düşüklük nedeniyle kira bedelinin inmesinin söz konusu olmayacağı açıktır.

Mahkemece net kira+stopaj+KDV olarak kira bedeli istenebileceği kabul edilmiş ise de bu taraflar arasındaki sözleşmeye aykırıdır. Sözleşme gereğince belirlenen brüt kira stopaj yükümlülüğü kalkmış olsa da istenebilecek olup, stopaj yerine gelen KDV’den de kiralayan sorumlu olacaktır. Bunun sonucu ise brüt kiranın düşmeyecek olması KDV oranındaki düşüklüğün ise kiralayan yararına sonuç doğuracak olmasıdır.

Özel Daire bozma kararı ise stopaj düşülmüş net kira üzerinden KDV eklenerek brüt kiranın belirlenmesi sonucunu doğurduğundan bu da sözleşme kapsamına aykırı bir sonuç doğurmaktadır.

Mahkemece yapılması gereken iş taafların kararlaştırdığı 11.000TL brüt kiranın yapılan artışlarla uyuşmazlık tarihine göre ulaştığı değeri belirleyip sonucuna göre karar vermek olup açıklanan bu nedenlerle hükmün daire bozmasından değişik nedenle bozulması gerekir. Hüküm kiracı davalı tarafından temyiz edilmiş ve stopaj düşülüp KDV eklenmesi şeklinde karar verilmesi gerektiği ileri sürülmüş ise de oran düşüklüğünden kendisinin yararlanması gerektiği sonucunu doğuran fazla talep yönünden ise temyiz itirazlarının reddi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle sair temyiz itirazları reddedilmek suretiyle direnme hükmünün değişik nedenle bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan daire kararı gibi bozma yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/18410, Karar No: 2019/4357, Tarih: 26.03.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/18410 E.  ,  2019/4357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargılama giderlerine ilişkin terkin işleminin temyiz aşamasındaki yargılama gideri de gözetilerek infaz aşamasında nazara alınması mümkün görüldüğünden, tebliğnamede yer alan düzeltilerek onama düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1- Dosya içerisinde bulunan Dr. ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi' nden alınan 01.04.2014 tarihli raporda sanığın zarar verme eylemi yönünden cezai ehliyetinin tam olduğu, karar tarihinden beş ay sonra alınan Prof. Dr.... Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi' nin 05.11.2014 tarihli sağlık kurulu raporunda ise yaralama suçu yönünden ceza sorumluluğunun olmadığının belirtilmesi karşısında sanığın Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek suç tarihi itibariyle üzerine atılı zarar verme suçu yönünden ceza ehliyetinin bulunup bulunmadığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesinde zorunluluk zorunluluk bulunması,

2- 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK.nun 152/2...son maddesinde yapılan değişikliğe göre, mala zarar verme suçunun yakarak, yakıcı veya patlayıcı madde kullanılarak işlenmiş olması halinde arttırım miktarının öngörüldüğü bölümde yer alan, “verilecek ceza iki katına kadar artırılır” cümlesindeki “iki katına” ibaresinin çıkartılarak yerine “bir katına” ibaresinin eklenmiş olması karşısında ve mahkumiyet kararındaki arttırım oranı da dikkate alınarak, söz konusu yasa değişikliğine göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca

uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16804, Karar No: 2014/41808, Tarih: 16.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/16804 E.  ,  2014/41808 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/304907

MAHKEMESİ : Çorum 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2012

NUMARASI : 2008/62 (E) ve 2012/529 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Yargılamaya konu eylemin, 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c-son maddeleri kapsamında kaldığı ve alt sınırı beş yıl hapis cezasını gerektiren suçlardan olduğu gözetilmeden, sanığın istinabe yoluyla sorguya çekilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine aykırı davranılması,

2) Yüzde sabit ize neden olabilecek yaralanmalar ile ilgili olarak adli tıp kriterlerine göre, suç tarihinden itibaren 6 ay geçmesinden sonra rapor alınması gerekirken, 22.02.2008 tarihinde düzenlenen rapor esas alınarak eksik kovuşturmaya dayalı olarak hüküm kurulması,

Kabule göre de;

3) Katılanda, birden fazla nitelikli halde “hem kemik kırığı, hem de yüzde sabit iz olacak şeklide” yaralanma meydana gelmiş olmakla; sanık hakkında daha ağır cezayı gerektiren suç olan, yüzde sabit iz meydana getirir şekilde yaralama nedeniyle TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c-son maddeleri gereğince ceza tayin edilmesi yerine katılanın vücudunda oluşan kırık nedeniyle ayrıca 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesi gereğince arttırım yapılması,

4) 5237 sayılı TCK’nin 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun sadece kendi alt soyu üzerinde şartla tahliye tarihine kadar uygulanabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde tüm kişiler için velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerinin şartla tahliye tarihine kadar uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3089, Karar No: 2009/13890, Tarih: 13.07.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/3089 E.  ,  2009/13890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Samsun 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :05.11.2008
Yargıtay — Esas No: 2016/4992, Karar No: 2018/807, Tarih: 12.02.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/4992 E.  ,  2018/807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 05/03/2015 gününde verilen dilekçe ile hakaret eylemi nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/11/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... ve diğer davalılar ... ile ... vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; hakaret eylemi nedeni ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı ... ve diğer davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.Davacı; emekli öğretmen olduğunu, emekli olmadan önce çalıştığı okulda idari soruşturma geçirdiğini ve davalıların soruşturma kapsamındaki ifadelerinin açıkça kendisine yönelik hakaret teşkil ettiğini, kişilik haklarına zarar verdiğini, yaşadığı bu olumsuz durum nedeni ile emekliye ayrılmak zorunda kaldığını, çok sevdiği öğrencilerinden uzaklaştığını belirterek manevi zararının tazmini isteminde bulunmuştur.Davalılar; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.Mahkemece; davalıların idari soruşturma kapsamında davacıya yönelik olarak beyan ettikleri sözlerin hakaret teşkil ettiği sabit olduğundan ve bu nedenle davacının kişilik hakları saldırıya uğradığından bahisle manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır. (T.C. Anayasası 40/3 ve 129/5, 657 Sayılı Kanun'un 13. maddesi, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K. sayılı kararı) Bu konudaki yasal düzenlemeler emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan sorumluluk hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.Davaya konu edilen olayda; ... Endüstri Meslek Lisesinde öğretmen olarak görev yapan davalılarının, görevleri sırasında ve görevlerinden dolayı davacıyı zarara uğrattığı ileri sürülmektedir. Anayasa’nın 129/5 maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 13/1 maddesi gereğince; kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen koşullara uygun olarak, idare aleyhine açılabileceğine göre; davalılara husumet tevcih edilmesi doğru değildir.Mahkemece açıklanan yasal düzenlemeler gözetilerek, adı geçen davalılar hakkında davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile işin esasına girilerek karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/02/2018 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

KARŞI OY YAZISI

Dava, davalıların hakaret teşkil eden ifadeleri nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.Dairemizde yapılan temyiz incelemesinde sayın çoğunluk; ... Endüstri Meslek Lisesinde öğretmen olarak görev yapan davalıların, emekli öğretmen olan davacının geçirdiği idari soruşturmada tanık sıfatıyla verdikleri ifadeleri sebebiyle davacıyı zarara uğrattıkları ileri sürüldüğüne göre, davanın idari yargı yerinde, idareye karşı açılması gerektiğini, dolayısıyla davalılara husumet düşmeyeceğini kabul ederek kararı bozmuşlardır.Oysa ki somut olayımızda, kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermeleri söz konusu olmadığından bu onların hizmet kusurunu oluşturmaz. Hal böyle olunca da, esastan temyiz incelemesi yapmak suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, belirtilen nedenle mahkeme kararının bozulması doğru olmamıştır. Açıklamaya çalıştığımız sebeplerle değerli çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 12/02/2018
Yargıtay — Esas No: 2012/12229, Karar No: 2013/11647, Tarih: 12.09.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/12229 E.  ,  2013/11647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile ... ve ... Belediye Başkanlığı aralarındaki tescil davasının kabulüne dair ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 10.04.2012 gün ve 577/220 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, satın alma ve eklemeli kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeniyle kadastro çalışmalarında tespit dışı bırakılan dava dilekçesinde mevkii ve sınırları yazılı taşınmaz bölümünün vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, uyuşmazlık konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu, zilyetlikle edinim koşullarının oluşmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... Belediye Başkanlığı temsilcisi, yargılama oturumlarına katılmamıştır.

Mahkemece, zilyetlikle mülk edinme koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, teknik bilirkişinin 12.01.2011 tarihli rapor ve krokisinde A harfiyle gösterilen 1357,76 m2 taşınmaz bölümünün davacı adına tesciline karar verilmiştir. Hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kadastro Müdürlüğü'nün karşılık yazısına göre uyuşmazlık konusu taşınmaz bölümü 1975 yılında yapılan tapulama çalışmalarında "dere yatağı" olarak tespit dışı bırakılmıştır. Bir yerin zilyetlikle edinilebilmesi için TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17.maddesinde belirtilen diğer koşulların yanı sıra taşınmazın nitelik itibariyle de kazanıma elverişli yerlerden olması gerekir. Mahallinde 06.12.2010 tarihinde yapılan keşfe bağlı düzenlenen ... Mühendisi Bilirkişi ... Yıldırım’ın 25.01.2011 tarihli rapor ve 12.09.2011 tarihli ek raporunda; dava konusu alanın dere yatağından alınmış malzemelerle doldurularak zamana bağlı olarak yükseltildiği, mevsimsel yağışlar çok yoğun olduğunda sel ve taşkına maruz kalabilme ihtimali olduğu bildirilmiştir. Yine mahallinde 19.03.2012 tarihinde yapılan keşfi takiben sunulan jeoloji mühendisi bilirkişile... ve ...’nin 27.03.2012 tarihli raporlarında; uyuşmazlık konusu taşınmazın dere yatağı ile aynı malzemeye sahip olduğu, halen dere yatağı kuru ise de, yoğun ve ani yağışlarda taşkın ve sel riski taşıdığı ifade edilmiştir. Dava konusu taşınmazın ... bilirkişi raporlarıyla saptanan niteliği karşısında zilyetlikle kazanıma uygun olmadığı sabit bulunmaktadır.

Bundan ayrı; davacı taraf niza konusu taşınmaz bölümünün komşu tapulu taşınmazla birlikte satın alınarak, zilyet olunduğunu bildirmiştir. Davacı, davaya konu taşınmaz bölümünün güneyinde yer alan 73 parselde satın alma suretiyle 23.06.2005 tarihinde paydaş bulunmaktadır. Davacı söz konusu parselin tapuda satın alma suretiyle maliki olduğuna ve alım tarihinden dava tarihine kadar da zilyetlikle edinim süresi dolmadığına göre, hakkı çapla sınırlı bulunmaktadır. Davanın bu nedenle de reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK.nun geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, yine 6100 sayılı HMK.nun geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 388/4 (HMK.m 297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 12.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.