muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5959, Karar No: 2011/8788, Tarih: 06.07.2011

izale-i şuyu haritasında, 28 ve 29 numara ile gösterilen yerlerin orman içinde olması nedeniyle tespit harici bırakıldığı' gerekçesiyle itirazı red etmiş, ... ... tarafından ... Asliye (15) Hukuk (Tapulama) Mahkemesinde 28.05.1970 tarihinde 1970/108 E. sayısına kaydedilen dosya ile itiraz nedenine dayanarak dava açmıştır.

Tapulama mahkemesi dava konusu edilen ve ortaklığın giderilmesi davası sırasında düzenlenen haritada 28 ve 29 numaralı yerlerin 68 ve 70 sayılı parsellerin dışında, 1938 yılında yapılan orman kadastro sınırları içinde, tespit tutanağı düzenlenmeyerek tapulama harici bırakılan alanda kaldığını gözönünde bulundurarak görev yönünden davayı hemen reddetmemiş, lüzumsuz yere keşifler yapıp delil toplayarak onbir yıl sonra 27.11.1981 gün ve 1970/108-52 sayılı kararla 'bilirkişi raporuna göre izaleyi şuyu haritasındaki 28-29 numaralı 8040 m2’lik sahanın 1938 tahdidi içinde kaldığının anlaşıldığı ve ... Orman İşletme Müdürlüğünün 6 Kasım 1981 gün 8500 sayılı yazısını da gerekçe göstererek (sözü edilen yazıda şu görüşlere verilmiştir; ' 70 sayılı parselin 1938 yılında yapılan orman tahdidi sırasında orman tahdit sınırı içinde kaldığı ve orman olarak mütalaa edildiği, 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi uygulaması sonucu 08.12.1976 tarihli 13 nolu tutanakla 1 nolu ekip tarafından orman sınırı dışına Hazine adına çıkartıldığı, komisyonun da ekip kararını aynen benimseyerek 16.10.1980 tarihinde ilan edilerek kesinleştiği, 70 sayılı parselin Devlet Ormanı veya özel Ormanla bir ilgisinin olmadığı açıklanmaktadır 'Orman Yönetimi aleyhine açılan davanın reddine, 70 sayılı parselin tespit gibi tesciline' karar verilmiş ve kesinleşmiştir. Bu yazıda 70 sayılı parselin 1744 sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince Hazine adına orman sınırı dışına çıkartılması nedeniyle ormanla alakası olmadığı yazılmıştır. Çünkü, yazıda sözü edilen ekip ve komisyon kararları ve bunların eki haritada 70 sayılı parselin 1938 tahdidi içinde olduğu nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına çıkartıldığı açıkça yazılı olduğu görülmektedir.

Bu arada tapulama mahkemesindeki dava devam ederken, ... 10. Sulh Hukuk Mahkemesindeki ortaklığın giderilmesi davası ile ilgili 30.07.1969 gün ve 1968/84-295 sayılı karar kesinleşmiş ve kesinleşen karar tapuda infaz edilerek 68 sayılı parsel ortaklığın giderilmesi davasına ilişkin harita esas alınarak 282 ila 306 sayılı 25 adet parselle 70 sayılı parselde 307 ila 331 sayılı yine 25 adet parsele bölünerek müstakil parseller oluşturulmuştur. İşte temyiz ve dava konusu parseller de bu parsellerdendir.

7) ... Asliye (15) Hukuk (Tapulama) Mahkemesinin 27.11.1981 gün 1970/108-52 sayılı Kararı 70 sayılı parsel yönünden kesin hüküm oluşturmaz. Çünkü, o davanın konusu 70 sayılı parselin çap sınırları dışında kalan ve orman olması nedeniyle tutanağı düzenlenmeyerek tespit harici bırakılan ortaklığın giderilmesi davası sırasında çizilen haritada 28 ve 29 numaralı 8040 m2’lik yerdir. Bilirkişiler 8040 m2’lik yerin orman sınırı içinde kaldığını bildirmişlerdir. 70 sayılı parsel o davanın konusu olmadığı için bu parsel yönünden bilirkişiler tarafından herhangi bir inceleme yapılmamıştır. Aksine, ... Orman İşletme Müdürlüğünün 6 Kasım 1981 gün ve 8500 sayılı yazısı ile 70 sayılı parselin 1938 yılı tahdidi içinde kaldığı, 1744 sayılı yasanın 2. maddesinin uygulanması sonucu 13 nolu tutanakla Hazine adına orman sınırı dışına çıkarıldığı ve 16.10.1980 tarihinde ilan edilerek kesinleştiğinin bildirilmesi mahkeme kararına gerekçe yapılarak davacı ... ...’nin Orman Yönetimi aleyhine açtığı davanın reddine karar verilmiştir. ... ... o davada 70 sayılı parseli dava etmediği gibi, 70 sayılı parsel hakkında Hazine, Orman Yönetimi ya da başka bir kişinin davası bulunmamaktadır. Tapulama mahkmesince, 70 parsel tutanağının kesinleştiğini kesinleşen tespit gibi işlem yapılması için 70 sayılı parsel tutanağının Tapu Sicil Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmesi gerekirken 70 sayılı parselin tespit gibi tescile karar verilmiş olmasının o parsel hakkında davası bulunmayan Hazine ya da Orman Yönetimini bağlayacağı düşünülemeyeceği gibi, yine değişir sınırlı olması nedeniyle yüzölçümüne değer verilerek kapsamı belirlenmesi gereken çekişmeli parsele revizyon gören tapu kaydının Hazine ve Orman Yönetiminin taraf almadığı ortaklığın giderilmesi davası sonucu haritaya bağlanıp yüzölçümünün 118.063 m2’ye çıkartılıp ifraz edilmiş olmasının da Hazine ve Orman Yönetimini bağlar yönü bulunmamaktadır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1) Öncelikle 1938 yılında yapılan 3116 Sayılı Yasaya dayalı ilk tahdidin renkli orijinal haritası, tüm tutanakları ve zabıt defterleri eksiksiz olarak;

2) 1977 yılında kesinleşen 1744 Sayılı Yasa 2. madde uygulaması ve aplikasyonla ilgili tüm harita tutanak ve zabıt defterleri, eksiksiz olarak;

3) 1985 yılında yapılan 2896 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması,

4) 1988 yılında yapılan 3302 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması ile ilgili tüm harita, tutanak ve zabıt defterleri eksiksiz olarak,

5) Şişli Asliye Hukuk Mahkemesinin 992/201 E.-1992/230 Karar sayılı dava dosyası ve o dosyanın konusu olan ... Ormanına ait tahdit harita ve tutanakları,

6) Orman Genel Müdürlüğünün 23.09.1969 tarih 2/2059-164/2643 sayılı emirleri ile oluşan komisyonun hangi nedenle niçin oluşturulduğu Orman Bölge Müdürlüğünden sorulup, bu komisyonunun oluşması ve görevi ile ilgili tüm belgeler ile sonradan kurulan özel komisyonun düzenlediği tutanak ve haritaların tamamı getirtilip dosyaya eklenmelidir.

5) Şişli Asliye Hukuk Mahkemesinin 992/201 E.-1992/230 Karar sayılı dava dosyası ve o dosyanın konusu olan ... Ormanına ait tahdit harita ve tutanakları,

6) Orman Genel Müdürlüğünün 23.09.1969 tarih 2/2059-164/2643 sayılı emirleri ile oluşan komisyonun hangi nedenle niçin oluşturulduğu Orman Bölge Müdürlüğünden sorulup, bu komisyonunun oluşması ve görevi ile ilgili tüm belgeler ile sonradan kurulan özel komisyonun düzenlediği tutanak ve haritaların tamamı getirtilip dosyaya eklenmelidir.

6831 Sayılı Orman Yasasına göre orman kadastrosu ve aynı yasanın 2/B madde uygulanması hakkındaki yönetmelik ve bu yönetmeliğin 54. maddesi gereğince çıkarılan teknik izahnameye göre orman sınır noktalarının, orman tahdit haritasındaki koordinatlarına göre zeminde bulunması gereken yerleriyle, tutanaklarda tarif edilen yön ve mesafelere göre bulunması gereken yerler farklı ise haritaların yapımında kullanılan hava fotoğraflarından ve bu hava fotoğrafları esas alınarak oluşturulan memleket haritalarından yararlanılarak orman sınır noktalarının gerçek yerinin tespiti gereklidir.

Somut olayda ilk orman kadastrosuna ait tutanaklardaki anlatımlar çekişmeli yeri ilgilendiren orman sınır noktaları, özellikle de 10 nolu orman sınır noktası açısından açık ve net olduğu gibi değişmez doğal sınırlar (... Deresi ile ... Deresinin birleştiği yer) esas alınmıştır. Bilirkişilerin raporuna ekli bulunan memleket haritasında ve fotogometri yöntemiyle düzenlenen kadastro paftasında da bu iki derenin birleştiği yer görülmekte olup 1744 Sayılı Yasaya göre düzenlenen haritanın bu anlatıma uygun olduğu anlaşılmaktadır.

Yargıtayın yerleşik uygulamalarına göre orman kadastro tutanaklarıyla orman tahdit haritasının çelişmesi halinde tutanakta tarif edilen sınır ve noktalara değer verilerek kesinleşen orman tahdit sınırlarının belirlenmesi gerekir.

Her ne kadar aplikasyon ile daha evvel yapılan orman kadastrosu değiştirilemez ve yeni bir hukuki, fiili durum yaratılamaz ise de aplikasyon çalışması yapan 19 nolu orman kadastro komisyonunca 3116 sayılı Yasa gereği yapılan ilk orman kadastrosunun tutanakları esas alınmış; yeni bir durum yaratılmaksızın doğru bir çalışma ile tutanaklarla uyumlu harita düzenlenmiştir. Hal böyle olunca; 10 numaralı orman sınır noktasının ... ve ... derelerinin birleştiği yerde 11 numaralı orman sınır noktasının da eski ... yolunda ... Dere de (... Dere ve ... hattı memleket haritasında ve fotogometri yöntemiyle düzenlenen 1/5000 ölçekli kadastro paftasında açıkça görülmektedir.) olduğu göz önünde bulundurularak önceki keşiflerde görev almamış üç orman mühendisi ile bir harita mühendisinden oluşturulacak bilirkişi kurulu aracılığıyla yukarıda belirtilen hususlar gözönünde bulundurularak uygulama yapılıp çekişmeli parsellerin konumu 1939 yılı orman tahdit tutanaklarına ve aplikasyon haritasına göre belirlenip düzenlenecek rapor ve haritaya yansıtılarak tarafların iddia ve savunmaları değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmelidir" denilmektedir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra yeniden oluşturulan bilirkişi kurulu aracılığıyla keşif yapılarak taşınmazların 3116 sayılı Yasaya göre yapılan orman sınırlamasının dışında oldukları, bu bakımdan daha sonra yapılan 2/B madde uygulamasında orman sınırları dışına çıkarılmalarının doğru olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının beyanlar hanesine konulan 2/B şerhinin silinmesine karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi ve Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1938 yılında 3116 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılarak 1939 yılında kesinleşen orman kadastrosu ile 1744 Sayılı Yasa döneminde yapılan ve 10.05.1977 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu, aplikasyon ve aynı yasanın 2. madde uygulaması ve 07.08.1985 tarihinde ilan edilen 2896 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması ve yine 1988 yılında 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu 1986 yılında yapılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 06/07/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/220, Karar No: 2008/65, Tarih: 15.01.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/220 E.  ,  2008/65 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 8. İCRA MAHKEMESİ

İİK'nun 331. ve 333/a maddelerine muhalefet etmek suçundan sanık ... hakkında iddianame ile dava açılıp açılmamasının takdir ve ifası için dosyanın C.Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, yasal süresi içerisinde C.Savcısı tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının tetkiksiz iade istemli tebliğnamesiyle dosya, Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nun 223/8.maddesine göre "Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü karşısında mahkemece verilen karar niteliği gereği durma kararı olup, anılan madde uyarınca itiraza tabi bulunduğundan, İİK'nun 353/2.maddesi yollamasıyla CMK'nun 271.maddesi uyarınca itiraz merciince karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin istem gibi mahalline İADESİNE, 15.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2127, Karar No: 2018/72, Tarih: 23.01.2018

**16. Ceza Dairesi         2017/2127 E.  ,  2018/72 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Devletin birliğini ve ülke bütünlüğü bozma, Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi, 6136 sayılı Kanuna muhalefet, Mala zarar verme

Hüküm : I- Sanık ... hakkında;

1- 5237 sayılı TCK'nın 302/1, 3713 sayılı

TMK'nın 5. maddesi, TCK'nın 62, 53, 58/9.

maddeleri uyarınca mahkumiyet

2-5237 sayılı TCK'nın 174/1, 3713 sayılı

Kanunun 5/2. maddesi gereğince

TCK'nın 174/2. maddesi, TCK'nın, 52/2-4, 53, 58/9

ve 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet

II- Sanık ... hakkında;

6136 sayılı Kanunun 13/2 maddesi, 3713 sayılı

TMK'nın 5 maddesi, TCK'nın 52, 53, 58/9 ve 63

maddeleri uyarınca mahkumiyet

III-Sanık ... hakkında;

Mala zarar verme: Hüküm kurulmasına yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık ... müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazerette bildirmediği anlaşıldığından, tüm sanıklar yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

1-Sanık ...'ın mala zarar verme suçuna ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen süreden sonra olan temyiz talebinin anılan Kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan incelmede;

Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması suçunu düzenleyen 5237 sayılı TCK'nın 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 6763 sayılı Kanunun 15. maddesi ile yapılan değişikliklerin sanık ...'ın açıkça aleyhine olduğu saptanarak yapılan incelemede,

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın üyesi bulunduğu silahlı terör örgütünün, Devletin birliğini bozma ve ülke topraklarından bir kısmını devlet idaresinden ayırma amacına yönelik olarak vahamet arz eden olayları gerçekleştirdiği, sanığın sübutu kabul olunan eyleminin amaç suçun işlenmesi doğrultusundaki örgütsel bağlılık ile ülke genelindeki organik bütünlüğüne göre, amacı gerçekleştirme tehlikesi yaratabilecek nitelikte olduğu belirlenip kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun vasfı tayin edilmiş, sanıklar ... ve ... hakkında tehikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi ile 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçunun sübutu kabul edilmiş, cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosya kapsamına göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçeleri ile ileri sürdüğü ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle kısmen de re'sen temyize tabi olan hükümlerin ONANMASINA, 23.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/127, Karar No: 2014/4835, Tarih: 17.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/127 E.  ,  2014/4835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DENİZLİ 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/10/2011

NUMARASI : 2006/587-2011/513

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının, 01.04.1995 tarihinde o zamanki adı P.. Pamuk Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti. olan davalı şirkette muhasebeci olarak çalışmaya başladığını, P..'nın bir aile şirketi olup, ortaklarından bir kısmının aynı zamanda P.. Tekstil Konfeksiyon ve Sanayi Ticaret Ltd.Şti.ni kurduklarını, acze düşen P.. ve P..'in mallarını bir başkası üzerine devrederek alacaklı bankaların icra takibinden kurtulmak istediklerini, bu arada her iki firmanın da ortağı olan R.. A.. S..ı'nın bacanağı E.. I.. adına açılan çırçır fabrikasını çalıştırmaya başladığını, davacının da sigortasının P.. şirketinden E.. I.. Ç.. fabrikasına aktarıldığını, birkaç ay sonra fabrika çalışanlarından R.. Ö.. adına yeni bir işletme açılıp, şirketlerin bütün malvarlığının faturalandırılarak R.. Ö..'a satış yapılmış gibi gösterildiğini, davacının bu kez de R.. Ö..'ın işletmesinde sigortalı gösterildiğini, daha sonra aynı aileden olup da kredi borçlarında imzası bulunmayan bir kısım aile fertlerinin ortaklığında B.. Pamuk Limited Şirketinin kurulduğunu, davacının R.. Ö..'ın işyerinden çıkışla ailenin yeni kurduğu B.. Şirketinin elamanı olarak sigortalandığını, aynı kişilerin üç defa ayrı adlarla şirket kurup, davacının da birbirinin devamı olan bu şirketlerde kesintisiz muhasebeci olarak çalıştığını, işverenle herhangi bir problemi olmadığı halde 17.02.2006 tarihinde işverenlerin davacıya, kendileri için maliyeti yüksek bir eleman olduğundan mağdur etmemek için tazminatlarını ödeyerek kendisine yeni bir iş bulmasını söylediklerini, 18.02.2006 tarihinden itibaren 20 iş günü izne ayrılıp, izin dönüşü 13.03.2006 tarihinde kıdem, ihbar tazminatları ve maaş alacağının ödenerek çıkışının verilmesi hususunda anlaştıklarını, ancak işverenin bu sözlü anlaşmaya uymadığını ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile birikmiş ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; P..- P.. ve B.. ünvanlı şirketlerin farklı şirketler olup, ortaklarının farklı olduğunu, davacının önceki işyerinden kendi isteği ile ayrılıp, E.. I..'a ait çırçır işletmesinde çalıştığını, buradan da kendi isteğiyle ayrılıp, davalı şirkette çalışmaya başladığını, 2006 yılı iznini kullanmak üzere izne ayrılıp, izin bitiminde işine dönmediğini, 14-15-16.03/2006 tarihinde işe gelmediği tespit edilerek, Denizli 2.Noterliği aracılıyla 17.03.2006 tarih, 09443 yevmiye numaralı ihtarnamenin keşide edilip, 22.03.2006 tarihinde ihtarname tebliğ edildiği halde, işe başlamadığını, herhangi bir mazeret de bildirmediğinden 4857 Sayılı İş Yasasının 25/II-g bendi uyarınca iş akdinin feshedildiğini, ücret bordrolarının imzalı olup, maaaş alacağı bulunmadığını, taraflar arasında sözlü bir anlaşma yapılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı tarafın iddiaları doğrultusunda getirtilen Ticaret Sicil kayıtlarının incelenmesinde; davacının çalıştığı iddia olunan dava dışı şirketlerin ayrı tüzel kişiliklerinin bulunup, aralarında devir ya da birleşme olduğuna dair ticaret sicilinde kayıt bulunmadığı, bir kısım ortakları aynı bile olsa, davacının dava dışı tüzel kişiliği bulunan şirketlerdeki çalışmalarına karşılık maddi taleplerini davalı şirkete yöneltemeyeceği gibi şahıs işletmeleri işyerlerindeki çalışmalarına ilişkin taleplerini de yöneltemeyeceği gerekçesiyle, davacının davalı işyerindeki çalışma süresi gözetilerek, davanın kısmen kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.