muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/269, Karar No: 2024/7450, Tarih: 16.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/269 E.  ,  2024/7450 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1492 E., 2023/1849 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 17. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/1260 E., 2022/536 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın her iki taraf vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı her iki taraf vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı erkek dava dilekçesinde özetle; kadının evlilik birliğinin üzerine yüklediği sorumluluklarını yerine getirmediğini, zamanını ailesinin yanında geçirerek evde ev işlerini aksattığını, "benim böyle bir mecburiyetim yok" gibi söylemlerde bulunarak erkeği mağdur ettiğini, erkeği her akşam iş çıkışı annesinin evine çağırarak gitmediği zamanlarda tartışma çıkardığını, annesinin yakınında bir yere taşınmak istediği için tarafların erkeğin iş yerine uzak bir yerden ev tutmak zorunda kaldığını, kadının ailesinin evlilik birliğine sürekli olarak müdahil olduklarını, kadının ortak çocukla yeterince ilgilenmediğini, çocuğun maddî ve manevî tüm ihtiyaçlarının erkek tarafından karşılandığını, erkeğin ailesini hor görerek aşağılayarak telefonla görüşmesine dahi tahammül edemediğini, kadının annesinin, erkeğe "bu çocuk dağda yetişmiş, bu nasıl bir çocuk" şeklinde sözler söyleyerek zaman zaman erkekliğine dahi laf ettiğini, erkeğin ailesinin bulunduğu ortamda "kızımın odası bizim evde hazır, istediği an herşeyi bırakıp gelebilir" şeklinde söylemlerde bulunduğunu, kadının muska ve okunmuş sularla erkeği ve ortak çocuğu baskı altında tutmaya çalıştığını, evliliğini başka evliliklerle kıyaslayarak erkeğe duygusal ve psikolojik şiddet uyguladığını, 2018 yılında annesinin yanına taşındığını ve halen de annesi ile birlikte yaşadığını, ortak çocuğu erkeğe göstermediği gibi telefonla görüşmesine dahi izni vermediğini belirterek evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine, erkek lehine 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin iddialarının gerçeği yansıtmadığını, erkeğin evliliğin başından itibaren kadına ve ortak çocuğa maddî ve manevî anlamda destek olmadığını, ihtiyaçlarını karşılamadığını, evin zaruri ihtiyaçlarını kadının babasının karşıladığını, sürekli olarak kahvaltıya ve yatıya kadının ailesine gitmek isteyerek "oh oh bu ay da elektrikle suya para vermedim" diyerek amacını açıkça ortaya koyduğunu, ortak çocuğun "bana neden hiç oyuncak almıyorsun" sorusuna "anneni sevmediğim için almıyorum" şeklinde cevap vererek çocuğun psikolojisinin bozulmasına sebebiyet verdiğini, erkeğin annesinin sık sık oğlunu arayarak "oğlum sana gönderdiğim hurmaları sen yiyorsun dimi, onlar değil sen ye" şeklinde sözler söylediğini, erkeğin annesinin sözünden hiç çıkmadığını, çocuğun banyosu esnasında "suyu çok fazla akıtıyorsunuz" diyerek ortak çocuğun gözü önünde kadına fiziksel şiddet uyguladığını, "kızım bu evden gitmezsen seni geberteceğim, gazetelerin 3.sayfasına çıkacağım" şeklinde tehditler savurduğunu, bu olaydan sonra kadının evden ayrılmak zorunda kaldığını, kadını her ortamda yalnız bıraktığını, sosyal ortamlara eşiyle katılmadığını, kadına "senin boyun kısa, gödeleksin, elinden tuttuğumda çocuğumu gezdiriyor gibi oluyorum, erkekler kendilerinden yaşça küçük kızlar ister, sen benimle yaşıt duruyorsun, ben seni boşarsam seni anca kargalar alır" şeklinde küçük düşürücü ifadelerde bulunarak kadına psikolojik şiddet uyguladığını, taraflar yeni eve taşınacağında tarafların ailelerinin bir araya geldiğini, erkek ve ailesinin sürekli tartışma çıkardığını hatta babasının kadının babasına "seni bıçaklarım" diyerek tehditte bulunduğunu, annesini eve getiren erkeğin müvekkiline "sen benim annemin olduğu evde kalamazsın, seni istemiyorum, seni boşayacağım" dediği için kadının evden ayrılmak zorunda kaldığını, sonrasında da anlaşmalı boşanmaya zorlayarak "iyi tamam anladık, iyi kızsın ama benden anlaşmalı olarak boşanacaksın, yoksa seni her gün arayıp rahatsız ederim, imzalama da göreyim" şeklinde tehditlerde bulunduğunu belirterek, asıl davanın reddine, karşı davalarının kabulü ile evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, çocuk için aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın lehine aylık 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 200.000,00 TL maddî ve 200.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kadının, evlilik birliğinin üzerine yüklediği sorumluluklarını yerine getirmediği, zamanının büyük bir kısmını ailesinin evinde geçirerek evini, eşini ve çocuğunu ihmal ettiği, ev ve temizlik işlerini yapmayıp eşini evde yalnız bırakarak eşini mağdur ettiği, erkeğin ailesini istemediği, hatta erkeğin babasının hastalığı döneminde arayıp sormadığı gibi cenazesine dahi katılmayarak eşini manevî destekten yoksun bıraktığı, erkeğin ise evlilik birliğinin üzerine yüklediği sorumluluklarını yerine getirmeyerek eşine ve çocuğuna yeterince sevgi ve ilgi göstermediği, evinin ve eşinin zaruri ihtiyaçlarını dahi karşılamayarak maddî destekten yoksun bıraktığı, harçlık dahi vermediği, çocuğuyla ve çocuğunun ihtiyaçlarıyla ilgilenmediği, eşiyle sosyal etkinliklere katılmayarak "ben senin arkadaşlarının yapmış olduğu organizasyonlara katılmak zorunda değilim" şeklinde sözler söyleyerek eşini sosyal ortamlarda yalnız bıraktığı, hamilelik döneminde dahi eşiyle ilgilenmeyerek destek olmadığı, ortak çocuğun banyosu sırasında "Siz beni batıracakmısınız, bu suyu niye akıtıyorsunuz" şeklinde sözler söyleyerek eşine ortak çocuğun yanında fiziksel şiddet uyguladığı, şiddet sonrasında eşine karşı "kızım bu evden defol git, yoksa seni geberteceğim, gazetelerin 3. sayfasına çıkacaksın" şeklinde tehdit içeren söylemlerde bulunduğu, kadının gördüğü şiddet nedeniyle evden ayrılmak zorunda kaldığı, tarafların uzun süreden beri ayrı yaşadıkları, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında erkeğin ağır, kadının ise az kusurlu olduğu gerekçesiyle asıl ve karşı davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, yaşı ve ihtiyaçları, alıştığı yaşam düzeni ve sosyal inceleme raporu da nazara alınarak ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki tesisine, ortak çocuk için daha önce takdir edilen aylık 500,00 TL tedbir nafakasının 18.06.2021 tarihinde aylık 1.000,00 TL'ye yükseltilmesine ve boşanma hükmünün kesinleşmesinden sonra iştirak nafakası olarak devamına, dava tarihi olan 04.11.2020 tarihinden geçerli olmak ve tahsilde tekerrüre sebebiyet vermemek üzere kadın lehine aylık 1.000,00 TL olarak takdir edilen tedbir nafakasının karar tarihi itibarıyla aylık 2.000,00 TL'ye yükseltilmesine boşanmakla yoksulluğa düşeceğinden boşanma hükmünün kesinleşmesinden sonra nafakanın yoksulluk nafakası olarak devamına, yasal koşulları oluştuğundan kadın lehine 40.000,00 TL maddî ve 30.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, velâyet, nafakalar ve tazminatlar yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı-karşı davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, kişisel ilişki, nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan tarafların istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, velâyet, nafakalar ve tazminatlar yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-karşı davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, kişisel ilişki, nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, karşılık boşanma davalarının kabulü, kusur belirlemesi, velâyet, kişisel ilişki, nafakalar ve tazminatlar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü, 175 inci, 182 nci,323 üncü, 330 uncu ve 336 ncı maddeleri; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7794, Karar No: 2015/11301, Tarih: 24.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/7794 E.  ,  2015/11301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

İş sözleşmesinin geçerli neden olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, iş yerinde davadışı bir bayan çalışan hakkında diğer çalışanlara gayri ahlaki beyanlarda ve ithamlarda bulunduğu duyumunun alındığını, bunun üzerine olayın soruşturulması esnasında davacının 27.03.2014 tarihli savunmasında da tüm olayı kabullendiğini belirterek haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece işyerinde genel olarak bir dedikodu ortamının mevcut olduğu, dedikoduyu bizzat davacının çıkardığı hususunun anlaşılamadığı gibi feshin son çare olduğu düşünüldüğünde davacının iş sözleşmesinin feshi uygulamasının haksız olduğu gerekçeleriyle, davanın kabulüne, davalı işverence yapılan feshin geçersizliğine, davacının işe iadesinekarar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin II. bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığında işverenin haklı fesih imkanının olduğu açıklanmıştır. Yine aynı maddenin II. bendinin (d) alt bendinde, işçinin işverene yahut onun ailesi üyelerinden birine yahut işverenin başka işçisine sataşması işverene haklı fesih imkanı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere kanundaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkanı tanımaktadır. Sataşma, sadakat borcuna aykırılığın özel bir hali olarak kabul edilmektedir. Sataşma söz veya fiili tecavüz anlamına gelen bir harekettir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta iş yerinde çalışan iki işçi arasında ilişki olduğu ve bu kişilerin işyerinde kasa ofisi bölümünde uygunsuz bir halde görüldükleri hususunda dedikodu yayıldığı, davacının vazifesi olmamasına rağmen güvenlik görevlisiden kasa ofisini gösteren kamera kayıtlarına bakılarak durumun tespitini harici olarak istediği, davalı işverenlikçe yapılan soruçturmada, davacının yazılı olarak verdiği savunmasından tanık ...'in beyanından ve dosyadaki diğer bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Hakkında dedikodu çıkarılan işçilerden biri evli olup, sözkonusu dedikodunun kaynağının davacı olduğu tanık beyanları ve dosyada mevcut ayrıntılı ve tutarlı yazılı ifadelerle sabittir. Davacının söz konusu davranışı diğer iki çalışana yönelik

sataşma mahiyetindedir. Bu durumda işverence yapılan fesih haklı sayılmalıdır. Mahkemece davanın reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

sataşma mahiyetindedir. Bu durumda işverence yapılan fesih haklı sayılmalıdır. Mahkemece davanın reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 200,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 24.03.2015 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Somut olayda, davacıya isnat edilen ve fesih konusu yapılan eylemlerin “sataşma” olarak nitelendirilmesi isabetli olmadığı gibi, işverenin haklı nedenle derhal fesih hakkını düzenleyen, 4857 sayılı İş Yasasının 25 inci maddesi kapsamında değerlendirilmesi de yerinde değildir.

Davacının belirtilen tutum ve davranışlarının, işveren açısından ancak geçerli fesih nedeni oluşturabileceği kanaatiyle, çoğunluğun feshin haklılığı yönündeki görüşüne katılmamaktayım. 24.03.2015
Yargıtay — Esas No: 2006/11474, Karar No: 2006/14349, Tarih: 07.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/11474 E.  ,  2006/14349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizcilik İhtisas Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali hukukuna ilişkin davada İstanbul Denizcilik İhtisas ile Beyoğlu 2. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, fener ücreti borcundan kaynaklanan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

6762 Sayılı Türk Ticaret Yasasında görev hususunu düzenleyen 4. maddesinde 20.04.2004 tarih 5136 Sayılı Yasa ile eklenen son fıkrada “iş durumunun gerekli kaldığı yerlerde H.S.Y.K.’nun olumlu görüşü ile Adalet Bakanlığınca bu yasanın dördüncü kitabında yeralan deniz hukukuna ilişkin ihtilaflara bakmak ve asliye derecesinde olmak üzere Denizcilik İhtisas Mahkemeleri kurulur. Bu mahkemelerin yargı çevresi H.S.Y.K tarafından belirlenir” hükmü yeralmaktadır.

T.T.Y.’nın eklenen metninden de anlaşıldığı gibi T.T.Y.’nın 4. kitabında yeralan 816 ila 1263 maddeleri arasında düzenlenen uyuşmazlıkların deniz hukukuna ilişkin olup, kurulması halinde Denizcilik İhtisas Mahkemesinde görülmesi hususu tartışmasızdır.

Somut olayın T.T.Y.’nın 4. kitabında yeralan deniz hukukundan kaynaklandığı, Denizcilik İhisas Mahkemesinin kanunla kurulduğu, olayın çözümünde temel ilişkiye bakılması gerektiği, temel ilişkinin de deniz hukukuna yönelik olduğu anlaşılmakla görevli mahkeme Denizcilik İhtisas Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07/11/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3932, Karar No: 2014/1112, Tarih: 28.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/3932 E.  ,  2014/1112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hendek Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2012

NUMARASI : 2011/558-2012/544

Davacı A.. A.. vekili Avukat İ..C.. tarafından, davalı O.. B.. aleyhine 07/12/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/11/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız el koymadan kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Yargılamanın son oturumunda hüküm olarak; “Davanın kısmen kabulü ile; 40.000 TL maddi tazminatın dava tarihinden, 25.994,80 TL maddi tazminatın ıslah tarihi olan 18.07.2012 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” karar verilmişken, daha sonra yazılan gerekçeli kararda; “Davanın kısmen kabulü ile; 1-40.000 TL maddi tazminatın dava tarihinden; 25.994,80TL maddi tazminatın, 9.996 TL araç bedelinin ıslah tarihi olan 18.07.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” şeklinde hüküm kurulmuş ve böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında “araç bedeli” istemi yönünden açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın, çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir. Yerel mahkemece yapılacak iş, önceki kısa kararla bağlı olmaksızın, kısa karara uygun olarak gerekçesini yeniden düzenlemek veya gerekçeye uygun nitelikte yeni bir kısa karar oluşturmak ve bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi gidermektir.

Şu halde, kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 28/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17923, Karar No: 2013/21863, Tarih: 02.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/17923 E.  ,  2013/21863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Yalova 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 01.08.2012 tarih ve 2011/352-2012/215 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, asıl davada müvekkilinin davalı şirkette %40, yabancı uyruklu olan diğer ortağın ise %60 payının bulunduğunu ve şirket anasözleşmesine göre ilk 1 yıl için müvekkilinin müdür olarak atandığını, 22.11.2004 tarihli ortaklar kurulu kararı uyarınca yabancı ortağın da müdür atandığını, ancak yabancı ortağın iyiniyetli olmadığını, müvekkilinin yurt dışında olduğu sırada dava dışı ortağın ortaklar kurulu çağrısı yaparak kararlar aldığını, kendisini müdür olarak atadığını, ibra ettiğini, menkul malları üçüncü kişilere sattığını, şirket mallarına takyidatlar koydurduğunu, diğer kararların müvekkili ortak aleyhine olduğunu, bu nedenlerle 21.11.2005 tarihli olağanüstü ortaklar kurulu toplantısının Borçlar Kanunu 19 ve 20. maddeleri uyarınca iptalinin gerektiğini ileri sürerek, sözkonusu ortaklar kurulu kararının iptaline ve hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiş, birleşen davada ise 22.11.2004 tarihinde alınan ortaklar kurulu kararı ile davalı ...’in müdür olarak atandığını, davalı ortağın müvekkili ile aralarında çıkan anlaşmazlıklar nedeniyle şirketin içini boşaltabilmek için tamamen kötüniyetli olarak anasözleşmenin idare ve temsile ilişkin sınırlamalarını gizleyerek 26.07.2005 tarihli imza sirkülerini çıkarttığını, ayrıca davalı ortağın müdürlük sıfatının 1 yıl geçmekle sona ermiş olmasına rağmen halen şirket müdürü olarak hareket ettiğini ileri sürerek, davalının müdürlük sıfatının son bulduğunun tespitine karar verilmesini, bu husus yerinde görülmez ise TTK’nın 162. maddesi uyarınca davalının şirket müdürlüğünden azline karar verilmesini, 26.07.2005 tarihinde çıkarılan imza sirkülerine şirket ana sözleşmesinin idare ve temsil maddesinin eklenmesine ve verilen kararların Ticaret Sicil Memurluğu tarafından ilanına karar verilmesini, yargılama sırasında yapılan ıslahta ise davalı şirkete kayyım atandığı için davalının azline gerek olmadığına karar verilecek olursa kararda azil şartlarının gerçekleştiğinin belirtilmesini talep etmiştir.

Asıl dava davalısı şirket vekili, davanın üç aylık süre içinde açılmadığını, diğer ortağa da husumet yöneltilmesi gerektiğini, davacının şirketin için boşaltma eyleminden dolayı ağır ceza mahkemesinde yargılandığını, alınan kararların TTK’nın 536/3. maddesine uygun olarak alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Asıl dava davalısı şirket vekili, davanın üç aylık süre içinde açılmadığını, diğer ortağa da husumet yöneltilmesi gerektiğini, davacının şirketin için boşaltma eyleminden dolayı ağır ceza mahkemesinde yargılandığını, alınan kararların TTK’nın 536/3. maddesine uygun olarak alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen dava davalısı vekili, müvekkilinin Türkiye’de ikametgahının olmadığını, bu nedenle İstanbul Mahkemelerinin yetkili bulunduğunu, müvekkilinin şirket anasözleşmesini ihlal etmediğini, davacının zimmetten yargılandığını, TTK’nın 162. maddesi şartlarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.