muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/21853, Karar No: 2019/10602, Tarih: 14.05.2019

(7) Fesih dışında işverenin sendikal ayrımcılık yaptığı iddiasını işçi ispat etmekle yükümlüdür. Ancak işçi sendikal ayrımcılık yapıldığını güçlü biçimde gösteren bir durumu ortaya koyduğunda, işveren davranışının nedenini ispat etmekle yükümlü olur.”

Somut uyuşmazlıkta mahkemece tüm davacı tanık beyanlarından davacının sendikal çalışmalarda öncü olduğu, sendikal toplantılara arkadaşlarını davet ettiği, yine sendikanın yetki tespit sayısına ulaşınca işverenin sayıyı azaltmak için işyerinde bir takım baskılar uyguladığı, bunların neler olduğunun davacı tanıklarınca somut olarak anlatıldığı, Mahkemenin seri nitelikteki 2015/271 esas sayılı dosyasına ve bu dosyaya Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından verilen cevabi yazıda, davalı işverenin çeşitli iş yerlerinde toplam 1.300 işçinin çalıştığı, çeşitli sendikalara üye işçi sayısının 48 olduğu, Düzce işyerinde ise 35 işçinin sendika üyesi olduğu, Tekstil işçileri Sendikasından verilen cevabi yazıda, davacının sendika üyesi olduğu, Ekim 2014-Şubat 2015 tarihleri arasında 39 kişinin üye olduğu ve 18 kişinin istifa ettiği, 01/06/2015 itibariyle 10 üyenin bulunduğu, ...Sendikasından verilen cevabi yazıda ise 2011 yılında 135 üye, 2012 yılında 97 üye, 2013 yılında 61 üye, 2014 yılında 55 üyenin bulunduğu, üye sayısında yıllara göre bariz azalmanın gözlemlendiği, yine fesih tarihi itibariyle de sendikaya üye 14 işçinin bulunduğu, fesih tarihinden geriye doğru 4 aylık dönemde 38 işçinin üyelikten çekildiği ve 12'sinin yeniden üye olduğu, halen ise 26 işçinin üye olduğunun bildirildiği, işveren tarafından sunulan davacıya ait ücret bordrolarının incelenmesinde son 1 yılda fazla mesai tahakkukunun bulunmadığı, bu durumun da işçinin iddiasını kuvvetlendirdiği, tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde feshin sendikal nedenle yapıldığı kanaatine varılarak sendikal tazminata hükmedilmiştir.

Ne var ki, davacı taraf, iş sözleşmesinin sendikal sebeplerle feshedildiğini ileri sürmüş ise de yargılama sırasında dinlenen davacı tanık beyanları dışındaki tek hususun Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı yazısı içeriği olduğu, yazı içeriğinden tespit edilen sendikalı işçi sayısındaki değişimin uzun sürede gerçekleşmiş olması, ayrıca sırf sayılardaki değişimin tek başına feshin sendikal nedenle olduğunu ispatlayamayacağı dikkate alınmamıştır.

Ne var ki, davacı taraf, iş sözleşmesinin sendikal sebeplerle feshedildiğini ileri sürmüş ise de yargılama sırasında dinlenen davacı tanık beyanları dışındaki tek hususun Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı yazısı içeriği olduğu, yazı içeriğinden tespit edilen sendikalı işçi sayısındaki değişimin uzun sürede gerçekleşmiş olması, ayrıca sırf sayılardaki değişimin tek başına feshin sendikal nedenle olduğunu ispatlayamayacağı dikkate alınmamıştır.

Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları, davacının sendikal faaliyetlerde öncü olduğunu, sendikalılara diğer işçilere nazaran daha zor izin verildiğini, işverenin sendikalı işçilerin ailelerini arayarak şikayet ettiğini, sendikadan istifa etmedikleri takdirde fabrikanın kapanacağının söylendiğini, davacıya fazla çalışma yaptırılmadığını ifade etmiş ise de, davacı tanıklardan ikisinin aynı taleplerle işveren aleyhine dava açtığı ve davacı ile menfaat birliği içinde olduğu dosya kapsamı ile sabittir. Husumetli tanık anlatımlarının veya husumetli olmayan diğer davacı tanığının sendikal ayrımcılığa ilişkin genel nitelikteki beyanlarının tek başına hükme esas alınması yerinde değildir. Bu halde, sendikal sebeple ayrımcılık iddiasının şüpheden uzak şekilde ispat edildiğinden söz edilemez.

Mahkemece davacının ücret bordrolarının incelenmesinde son bir yılda fazla çalışma tahakkukunun bulunmadığı bu durumun davacının iddiasını kuvvetlendirdiği yönündeki gerekçe karara dayanak yapılmış ise de, davalı taraf davacının fazla çalışma yapılmasına muvafakat vermediğini savunmuştur. Dosya kapsamında işçinin fazla çalışma yapmayı talep ettiğine, ancak kendisine fazla çalışma yaptırılmadığına dair somut bir bilgi veya belge bulunmamaktadır. Davacının davalıya ait işyerinde yaklaşık sekiz yıldır çalıştığı, üç yıldır da sendika üyesi olduğu göz önüne alındığında, son bir yıla ait bordrolarda fazla çalışma tahakkuku bulunmamasının sendikal ayrımcılık yapıldığını güçlü biçimde gösteren bir durum olarak kabulü yerinde değildir.

Diğer taraftan somut olayda davacının (Deri İş) sendikasının pasif kalması üzerine bir başka sendikaya üye olduğu kendi beyanı ile sabittir. Dosya kapsamına göre davacının Deri İş Sendikasına üyelik tarihi 15.04.2011 olup, Tekstil İş Sendikasına üyelik tarihi ise 29.11.2014 tür. Davacının Deri İş Sendikasına üyelik tarihi ile bildirimli fesih tarihi olan 28.10.2014 tarihi arasındaki sürenin uzunluğu gibi hususlar göz önünde bulundurulduğunda feshin sendikal sebebe dayandığı iddiasının ispatlanamadığı açıktır. Diğer taraftan bildirimli feshin davacıya tebliğ edildiği tarih 28.10.2014 olup, davacının 29.10.2014 tarihinde Tekstil İş Sendikasına üyelik başvurusunda bulunduğu dikkate alındığında da fesih sendikal sebebe dayandığından söz edilemeyecektir. Nitekim davacının iş sözleşmesinin feshinden sonra “performans düşüklüğü” gerekçesiyle iş sözleşmesi feshedilen işçiler tarafından işe iade ve sendikal tazminat isteği ile açılan işe iade davalarında, Dairemizce sendikal tazminatın reddi gerektiği noktasında bozma kararı verilmiştir. (Dairemizin 2017/874 esas ve 2017/993 esas sayılı kararları) Hal böyle iken, davacının sendikal nedenle fesih ve sendikal ayrımcılık iddiasını ispatlayamadığı dikkate alınarak sendikal tazminat talebinin reddi gerekirken, mahkemece yazılı şekilde sendikal tazminat talebinin kabulüne karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmişir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14/05/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7406, Karar No: 2021/8565, Tarih: 07.10.2021

**12. Hukuk Dairesi         2021/7406 E.  ,  2021/8565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesi kararının dosyası Dairemize gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Dairemizin 04/02/2021 tarih, 2021/674 E. - 2021/1072 K. sayılı kararı ile davacının kanun yoluna ilişkin harç ve giderler bakımından adli yardım talebinin HMK’nın 337/2. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir. Davacı tarafından adli yardım talebinin reddine ilişkin Dairemiz kararına, süresi içinde itiraz edilmiştir.

HMK 337/2. maddesi gereğince adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde kararı veren mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edilebilir. Kararına itiraz edilen mahkeme, itirazı incelemesi için dosyayı o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise aynı işlere bakmakla görevli en yakın mahkemeye gönderir. İtiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir.

Dairemizce verilen karara ilişkin itirazı incelemeye yetkili merci Yargıtay 1. Hukuk Dairesi olup davacının adli yardım talebinin reddine ilişkin itirazını değerlendirmek üzere dosyanın Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dava dosyasının Yargıtay 1. Hukuk Dairesi’ne GÖNDERİLMESİNE, 07/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/31019, Karar No: 2019/975, Tarih: 15.01.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/31019 E.  ,  2019/975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin daha önce 01.01.1992'ye kadar davalının babası ...’nin yanında çalışırken bu işyeri bu tarihte kapatılmış olup, hiç ara vermeden 01.01.1992 itibariyle davalıya ait ... Bayii isimli işyerinde servis elemanı ve şoför olarak çalışmaya başladığını, işveren 26.10.2002 de hiçbir hukuki gerekçe göstermeden işten çıkardığını, hafta sonları dahil 08-20.30 arası çalıştığını, hiç yıllık izin kullanmadığını, dini bayramların 1. günü hariç tüm bayramlarda çalıştığını,%8 primle çalıştığını, takriben aylık 400-450 milyon olduğunu,ortalama aylığı 425 milyonun altına düşmediğini, işveren %8 i indirmek istediğini, davacı kabul etmeyince tüm haklarımı aldım şeklinde bir belge imzalarsa çalışmaya izin vereceğini belirttiğini, davacı haklarını almadan belgeyi imzalamayacağını söyleyince işverence iş akdinin haksız feshedildiğini ileri ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta sonu ücreti ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 17.5.2001 de işe başladığını, 26.10.2002 de haber vermeden işyerinden ayrıldığını, aygaz bayii olan işyerinde tüp dağıtımı(servisi) işinde çalıştığını, tüp satış bedelinin %8 i oranında prim aldığını,onun dışında bir ödeme yapılmadığını, ücreti satılan tüp sayısıyla orantılı olup, beyan edilen ücretin gerçeği yansıtmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece özetle; SGK kayıtları, toplanan delillerin değerlendirilmesinde; davalı ... işyerinin Yasa kapsamına alınış tarihi 01.03.1992 olup davacının işe başlama tarihinin de bu tarih olarak kabul edilmesinin uygun olacağı ve arada şirket dönemi hariç diğer dönemlerde devamlı olarak bu davalının nezdinde çalıştığının kabul edildiği, zira hizmetin bir bütün olarak ele alınması gerekmekte olup, işyerinin işvereni olarak görünen ...'nin aynı zamanda şirketin de kurucu ortağı olduğu,...16. İş Mahkemesi'nin 2013/392 E. sayılı dosyanın incelenmesinde SSK, ... Ltd. Şti. ve ... aleyhine açılan tespit davası olduğu, 01.01.1992-26.10.2002 arasında davalılar yanında çalıştığının tespitinin talep edildiği, 31.03.2010 tarihli kararla davanın kısmen kabulü ile 01.03.1992-21.11.1994, 24.05.1996-15.10.1998 ve 11.03.2000-16.05.2001 arasında sigortalı görüldüğü süreler haricinde Kurum taban ücretleri üzerinden davalılar nezdinde çalıştığının tespitine karar verildiği,bu kararın Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 09.02.2012 tarihli ilamıyla bozulmasına karar verildiği, bu karara uyulması üzerine 20.03.2014 tarihli ek bilirkişi raporu alındığı, 13.05.2014 tarihli kararla davalı şirket bakımından bildirimi yapılan sürelerde eksik bildirimi bulunmaması nedeniyle talebin reddine, davalı ... bakımından 01.03.1992-21.11.1994, 24.05.1996-15.10.1998 ve 11.03.2000-16.05.2001 arasında Kurum taban ücretleri üzerinden çalıştığının tespitine karar verildiği, bu kararın Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 19.12.2014 tarihli ilamıyla onanmak suretiyle kesinleştiği, mahkemede açılan dava ve birleşen... 9. İş Mahkemesi nezdinde açılandavalara her iki davanın yani asıl dava ile birleşen davaya karşı davalının cevap süresi içinde ve ilk duruşmalara kadar bir zamanaşımı def’i bulunmadığı,kesinleşen hizmet tespit kararı da dikkate alınarak; davacının hizmetlerinin, 01.03.1992-askerlik sebebiyle ayrılış olan 21.11.1994 ve askerlik sonrası 24.05.1996-15.10.1998 ile 11.03.2000-taleple bağlı olarak 26.10.2002 arası 7 yıl 8 ay 26 gün davalı ... nezdinde, 15.10.1998-10.03.2000 arası ise 1 yıl, 4 ay, 25 gün davalı ... ...Tic ve San Ltd Şirketi nezdinde geçtiği kanaatine varıldığı, davacının davalı şirketlerde yukarıda da belirtilen tarihlerde çalıştığı, davacının davalı işyerinde çalışırken, belirsiz süreli iş akdinin feshedildiği, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiği, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai, yıllık izin, genel tatil ve hafta tatili alacağı ücretlerinin ödenmediği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, yıllık izin genel tatil ve hafta tatili alacağına hak kazandığı tüm dosya kapsamıyla anlaşıldığından 04.02

.02.2016 tarihli bilirkişi raporu nazara alınarak raporda belirtilen miktarlar üzerinden kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, hafta sonu ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti talebinin kabulü ve, % 30 hakkaniyet indirimi yapılmak suretiyle kalan miktar üzerinden fazla mesai alacağının kabulü ve ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu'nun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde miras bırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi yada kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.07.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir yada bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi 01.03.1992-21.11.1994, 24.05.1996-15.10.1998 ve 11.03.2000-26.10.2002 tarihleri arasında davalı ... nezdinde, 15.10.1998-10.03.2000 tarihleri arasında ise davalılardan ... ...San.ve Tic.Ltd.Şti nezdinde çalışmıştır. Davacı gerçek şahıs davalı yanında çalışırken şirkete devrolunmuş daha sonra tekrar gerçek şahıs yanında çalışmaya dönmüş, fesih de gerçek şahıs yanında çalışırken gerçekleşmiştir.

Davalılardan gerçek şahıs ... devralan ve son işveren olduğundan tüm işçilik alacaklarından sorumludur. Ancak davalılardan ... ...San.ve Tic.Ltd.Şti. devreden işveren olup, ihbar tazminatı ve izin ücreti alacağı taleplerinden son işveren olmadığı için sorumlu değildir.

Fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacakları bakımından durum değerlendirildiğinde davalı şirketin devir tarihi 10/03/2000 olup, dava tarihi 22/11/2002 olmakla devir tarihinden itibaren 2 yıldan fazla süre geçtiğinden şirket sorumlu tutulamayacaktır.

Fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacakları bakımından durum değerlendirildiğinde davalı şirketin devir tarihi 10/03/2000 olup, dava tarihi 22/11/2002 olmakla devir tarihinden itibaren 2 yıldan fazla süre geçtiğinden şirket sorumlu tutulamayacaktır.

Kıdem tazminatı talebi bakımından ise davalı şirket kendi dönemi ile devir tarihindeki ücret ile sınırlı olarak sorumludur.

Açıklanan nedenlerle mahkemece davalı şirket ve davalı gerçek kişinin sorumluluklarının ayrı ayrı belirlenip, işçilik alacaklarından sorumlu olduğu miktarlar belirlenerek hüküm altına alınması gerekirken davalıların tüm alacaklardan müşterek ve müteselsilen sorumlu tutulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1197, Karar No: 2019/2599, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1197 E.  ,  2019/2599 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.