muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1504, Karar No: 2019/12473, Tarih: 17.09.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/1504 E.  ,  2019/12473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir. Siyasetçiler bu nedenle basın ve gazeteciler tarafından getirilen eleştirilere daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadırlar.

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Sonuç olarak, sanığın yorumlarının yazıldığı yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, kaba, nezaket dışı, eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Dolayısıyla hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki isteme aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11429, Karar No: 2022/5770, Tarih: 28.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/11429 E.  ,  2022/5770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme, olası kastla öldürme

HÜKÜMLER :1)Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/11/2020 tarih ve 2019/468 Esas, 2020/271 Karar sayılı kararı ile,

a) Sanık ... hakkında, Katılan ...'a yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 82/1-a, 35, 29, 62, 53. maddeleri gereğince 11 yıl 3 ayhapis cezası,

b) Sanık ... hakkında, Katılan ...'a yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 82/1-a, 35, 53. maddeleri gereğince 18 yıl hapis cezası,

Maktul ...'ya yönelik olası kastla öldürme suçundan TCK'nin 81, 21/2, 53. maddeleri gereğince 25 yıl hapis cezası,

c) Sanık ... hakkında, Katılan ...'a yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 82/1-a-d, 35, 39, 53, 58. maddeleri gereğince 9 yıl hapis cezası,

2)İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03/06/2021 tarih ve 2021/325 Esas, 20021/883 Karar sayılı kararı ile, Sanıklar ... ve ... hakkında istinaf başvurularının esastan reddine, sanık ... hakkında "istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine" dair karar.

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar ..., ..., ... müdafiileri ve katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03/06/2021 tarih ve 2021/325 Esas, 20021/883 Karar sayılı kararının sanıklar müdafileri ve katılan Kurum vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Sanık ... müdafinin duruşmalı inceleme isteminin 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Sanıklar hakkında hükmedilen hapis cezalarının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle CMK'nin 286/2-a maddesi gereğince, bölge adliye mahkemesince verilen kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelmede;

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan açılan kamu davasına, 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20/2. maddesi uyarınca katılma ve bu itibarla da temyiz hakkı bulunmadığından, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin bu suçtan verilen hükme yönelik temyiz isteminin CMK'nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03/06/2021 tarih ve 2021/325 Esas, 2021/883 Karar sayılı "istinaf başvurularının esastan reddine" dair hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ... müdafiinin suç niteliğine, sübuta, ceza miktarına, TCK'nin 30. maddesinin uygulanmasına, meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, TCK'nin 62. maddesinin uygulanması gerektiğine, sanık ... müdafiinin sübuta, sanık ...

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03/06/2021 tarih ve 2021/325 Esas, 2021/883 Karar sayılı "istinaf başvurularının esastan reddine" dair hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ... müdafiinin suç niteliğine, sübuta, ceza miktarına, TCK'nin 30. maddesinin uygulanmasına, meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, TCK'nin 62. maddesinin uygulanması gerektiğine, sanık ... müdafiinin sübuta, sanık ...

müdafiinin eksik incelemeye, sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi gereğince, siteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA, sanık hakkında hükmolunan ceza miktarı ile tutuklulukta kaldığı süre dikkate alınarak, sanık ... müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince "Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilme üzere" Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28/06/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15195, Karar No: 2012/11493, Tarih: 29.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/15195 E.  ,  2012/11493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Marmaris 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/03/2010 tarih ve 2003/396-2010/149 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirketin ortakları olduklarını, davalı ...’in anasözleşme ile müdür olarak atandığını, ancak davalının müvekkillerinin imzalarını taklit ederek ortaklar kurulu kararı ile sermaye artırım kararı aldığını, alınan karar ile davalının kendi hisse miktarının arttırıldığını, müvekkillerinin hisselerinin ise azaltıldığını ileri sürerek, davalının müdürlük görevinden azlini ve genel kurul yapılarak yeniden müdür seçilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı ...’in müdürlük görevini kötüye kullanarak 23.02.2001 tarihli ortaklar kurulu kararına ilişkin sahte belge düzenlediği ve kendisine haksız çıkar sağladığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, davalı ...’in müdürlük görevinin nezine, diğer istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 29/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7691, Karar No: 2021/5380, Tarih: 29.04.2021

**10. Ceza Dairesi         2019/7691 E.  ,  2021/5380 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İZMİR 40. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 21/07/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 29/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/17071, Karar No: 2024/9954, Tarih: 24.12.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/17071 E.  ,  2024/9954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3472 E., 2023/4338 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A-İlk Derece

Nazilli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.09.2022 tarihli ve 2022/77 Esas, 2022/229 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında izinsiz kenevir ekme suçundan 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Kanunu'nun (2313 sayılı Kanun) 23/5-1, 52/2, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 4 yıl hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, mükerrerliğe; uyuşturucu madde ticareti suçundan değişen suç vasfı ile kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan kamu davasının düşmesine karar verilmiştir.

B. İstinaf

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 18.10.2023 tarih, 2022/3472 Esas, 2023/4338 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile yapılan inceleme neticesinde izinsiz kenevir ekme suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine; kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan 5271 sayılı Kanun'un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak uyuşturucu madde ticareti suçundan 5237 sayılı Kanun'un 188/3, 52/2, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis ve 20.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık müdafinin temyiz istemi

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık müdafinin temyiz istemi

Sanık lehine olan delillere itibar edilmediğine, hükümde gerekçelendirilmediğine, 5271 sayılı Kanun'un 217. maddesinin ihlal edildiğine, sanığın esrar kullandığının köylüleri tarafından bilindiğine, arama sırasında ele geçirilen tohumların esrar elde etmeye elverişli olmadığının kriminal raporun bulunduğuna ancak delillerin eksik bir şekilde değerlendirildiğine, ele geçirilen ve incelenen kenevirlerin, erkek mi dişi mi olduğu tespiti yapılmamış ve tespit sonucu dosyaya yansıtılmadığına, bu sebeple ele geçirilen kenevirlerin suçu işlemeye elverişli olup olmadığı anlaşılamadığına, uyuşturucu madde ticareti suçundan somut delil bulunmadığına, gerekçeli kararın içeriğinde sanığın uyuşturucu ticareti yapmaya dönük icrai hareketinin ne olduğu irdelenip ortaya konulmadığına, arama sırasında ele geçirilen toplam uyuşturucu madde miktarı, sanığın 1 yılda kullanabileceği miktarı aşmadığına, ekili halde bulunan kenevir bitkilerinden toz esrar elde edileceği ve elde edilebilecek olası miktar üzerinden hesaplama yoluna gidilmesi hakkaniyete uygun olmadığına, ele geçirilen esrarın kullanım sınırında olduğuna, uyuşturucu maddenin kullanıma hazır şekilde bulunduğuna, terazi ile ölçülmüş ve paketlenmiş olmadığına, uyuşturucu maddeyi satarken satmak üzere iken yakalanmadığına, ele geçen terazinin mutfak terazisi olduğuna, sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı yolunda dosyada teknik ya da fiziki takip, tanık beyanı, iletişimin tespiti vb. gibi somut bir delil mevcut olmadığına, sanık dosyayı aydınlatmak adına, soruşturma kapsamında ele geçen uyuşturucu maddeyi ''... den satın aldığını beyan etmiş, yine dosya kapsamında tespit edilen dikili vaziyette bulunan esrar maddesinin ... Avcıya ait olduğunu beyan etmesi dikkate alınarak etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, sanık hakkında istihbari bilgi ile aramanın yapıldığı, sanığın beyanı ile yargılaması yapılan ... hakkında sanığın soyut beyanı dışında delil bulunmadığı belirtilerek beraat kararı verildiği, sanığın ticaret kastıyla hareket ettiği anlaşıldığından; hükümde açıklanan gerekçeler tüm dosya kapsamına göre sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görülmemiş Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 18.10.2023 tarih, 2022/3472 Esas, 2023/4338 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Nazilli 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.12.2024 tarihinde karar verildi.