muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/28190, Karar No: 2017/10312, Tarih: 28.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/28190 E.  ,  2017/10312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Davacı ile davalı aralarındaki dava hakkında .... İş Mahkemesinden verilen 24.12.2014 tarihli ve 2013/1476 esas 2014/1378 karar sayılı kararın, süresi içinde davacı ve davalı ...Ş. tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 20.04.2016 tarihli ve 2015/6254 esas, 2016/11673 karar sayılı ilamıyla ONANMASINA karar verilmiştir. ... A.Ş. tarafından kararın maddi hataya dayandığı gerekçesiyle ortadan kaldırılması istenmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, fesih tarihi itibariyle herhangi bir işveren sıfatı taşımayan davalı ...’ın sorumluluğunun bulunmadığı kanaatine varılmış, EÜAŞ yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Davalı tarafından verilen maddi hatanın giderilmesi isteğini içeren dilekçe ve ekleri incelendi.

Dairemizce, Dosyadaki bilgi ve belgelere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine ve özellikle, davacı tarafından muvazaa iddiasında bulunulmasına rağmen bunun ispat edilememesine ve bu durumda davalı kurumun asıl işveren olarak alt işverenin işyerinin devrinden dolayı davacının taleplerinden sorumlu olmamasına, davalı kurumun ancak kendi döneminde doğmuş alacaklardan asıl işveren ilişkisi sebebiyle sorumlu tutulabilmesine, devirden sonra feshin gerçekleşmesine ve dava konusu feshe bağlı alacaklar yönünden, davalı kurumun yukarıda belirtildiği üzere sorumluluğunun bulunmamasına göre davalı ve davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle feshe bağlı alacak talepleri yönünden sonucu itibariyle doğru olan hükmün ilave bu gerekçe ile ONANMASINA, karar verilmiş ise de, yeniden yapılan incelemede; Dairemizin temyiz incelemesinden geçen diğer kararlarında işyeri devrinin mevcut olduğunun kabul edildiği anlaşılmakla, Dairemizin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının maddi hataya dayandığı sonucuna varıldığından ortadan kaldırılmasına karar verildi, dosya yeniden ele alınıp incelendi, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ve fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, fesih tarihi itibariyle bir işveren sıfatı taşımayan daval EÜAŞ‘ın sorumluluğunun bulunmadığı kanaatine varılmış, EÜAŞ yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı ..... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, fesih tarihi itibariyle bir işveren sıfatı taşımayan daval EÜAŞ‘ın sorumluluğunun bulunmadığı kanaatine varılmış, EÜAŞ yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı ..... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalı ..... aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, iş yerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanunun üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, iş yeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya iş yerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, iş yerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacı, davalı ...'a ait ... Linyit İşletmesinde çalışırken, işyeri 17.06.2013 tarihinde özelleştirilerek. ... Elektrik Üretim A.Ş. tarafından devralınmıştır. Davalı ile alt işverenleri arasındaki hukuki ilişkide muvazaa mevcut olmasa dahi, davalı ...'ın asıl işveren olarak müteselsil sorumluluğu bulunduğundan, davalı özelleştirme öncesi kıdem tazminatından, işçiyi çalıştığı süreyle ve devir esnasında işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlı olarak sorumludur. Bu husus gözetilmeksizin davalı ... yönünden davanın reddi hatalı olup bozmayı gerektirir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12018, Karar No: 2019/1742, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/12018 E.  ,  2019/1742 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15958, Karar No: 2022/10450, Tarih: 18.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/15958 E.  ,  2022/10450 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANTALYA 6. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan sanığın, aynı Kanun'un 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, sanık hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden, inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan davanın açıldığı,

Anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, 18/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/786, Karar No: 2021/2733, Tarih: 16.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/786 E.  ,  2021/2733 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Hâkimliği

Karar Tarihi : 19/12/2019

Taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 11/11/2019 tarihli ve 2019/101271 soruşturma, 2019/53121 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Bakırköy 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 19/12/2019 tarihli ve 2019/6104 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu nazara alındığında;

Dosya kapsamına göre şüphelinin sevk ve idaresinde bulunan ... plakalı aracın olay günü 12/10/2019 tarihinde Esenler ilçesi Tuna Mahallesi Osmangazi Caddesinde müştekiye çarpması sonucu müştekinin yere düştüğü ve sol ayağından yaralandığı, Adli Tıp Kurumunun 2019/13310 sayı 16/10/2019 tarihli raporunda "tıbbi tedavi gerektirir travmatik bulguya rastlanmadığı kanaatini bildirir rapordur" denilmesine rağmen, rapor içeriğinde şahsa ve olaya ait varsa mevcudun dışında tıbbi evrakın teminen gönderilmesi halinde yeniden değerlendirileceğinin belirtilmesi, İstanbul Bağcılar Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından 12/10/2019 hekim onay tarihli 100000000049753483 rapor takip numaralı İş Göremezlik Raporunda ise "S93-Ayak bileği ve ayak düzeyinde eklem ve ligamentlerin çıkık" şeklinde ibare bulunması karşısında; olayla ilgili tüm tıbbi belgeler toplanarak, müştekinin yaralanması hususunu tam olarak aydınlatacak yeni bir adli rapor temini ile, sonucuna göre, sanığın hukuki durumun takdir ve tayin edilerek bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 06/03/2020 gün ve 94660652-105-34-2041-2020-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.03.2020 tarih ve 2020/33281 sayılı ihbarnamesiyle mevcut evrak tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde şüphelinin sevk ve idaresindeki araçla seyir halindeyken yaya olan müştekiye çarpması sonucu müştekinin yere düştüğü ve sol ayağından yaralandığı, Adli Tıp Kurumunun 2019/13310 sayı 16/10/2019 tarihli raporunda "tıbbi tedavi gerektirir travmatik bulguya rastlanmadığı kanaatini bildirir rapordur" şeklindeki ifade nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ve müşteki vekilince söz konusu karara yapılan itirazın itiraz merciince reddine karar verilmiş ise de; İstanbul Bağcılar Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından 12/10/2019 hekim onay tarihli 100000000049753483 rapor takip numaralı İş Göremezlik Raporunda "S93-Ayak bileği ve ayak düzeyinde eklem ve ligamentlerin çıkık" şeklinde ibare bulunmasının yanı sıra müştekinin kazadan sonra alınan İstanbul Bağcılar Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 12.10.2019 tarih 5772509/6 sayılı muayene raporunda ‘’sol ayak dorsel yüzde ağrı’’ olduğunun belirtildiği değerlendiğinde müştekinin yaralanmasının TCK'nın 89/1. maddesi anlamında vücuda acı veren bir durum niteliğinde olduğu; kaldı ki herhangi bir tıbbi müdahale ve harici bulgu bulunmayan hallerde de kişinin vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına yol açan durumların da yaralanma olarak kabul edilmesi gerektiği anlaşılmakla; müştekinin yaralanması hususunu tam olarak aydınlatacak yeni bir adli rapor temini ile, şüphelinin kusur durumunun tespiti amacıyla oluşa uygun şekilde bilirkişi incelemesi yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırmayla verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itirazın reddine karar verilmesi isabetsiz görüldüğünden,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Bakırköy 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 19/12/2019 tarihli ve 2019/6104 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23066, Karar No: 2021/9996, Tarih: 14.12.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/23066 E.  ,  2021/9996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Cezai sorumlulukla ilgili olarak 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında suça sürüklenen çocuk hakkında Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinden alınan 20.06.2013 günlü, 1001 sayılı rapor ile İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 25.12.2013 tarihli, 5824 sayılı rapor arasında çelişki bulunması karşısında, çelişkinin giderilmesi için suça sürüklenen çocuğun dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 1. Üst Kuruluna sevkiyle cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığına dair yeni rapor alındıktan sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9279, Karar No: 2018/6530, Tarih: 24.10.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/9279 E.  ,  2018/6530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Yargıtay Ek Bina-1

Vekaletler Caddesi, No: 3 Bakanlıklar / ANKARA Doğa Kültür Turizm Tanıtma ve Dayanışma Derneği vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 02/07/2014 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat ve kararın yayınlanması istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne, kararın yayınlanması talebinin reddine dair verilen 10/12/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat ve kararın yayınlanması istemine ilişkindir. Mahkemece manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne, kararın yayınlanması isteminin ise reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davacı K Yargıtay Ek Bina-1

Vekaletler Caddesi, No: 3 Bakanlıklar / ANKARA Doğa Kültür Turizm Tanıtma ve Dayanışma Derneğinin (KADOK) Kumluca Alakır Vadisinde yapılan HES inşaatlarına vadiye ve doğaya zarar vermesi nedeniyle karşı olduğunu, bu nedenle davalının temsilcisi olduğu şirket tarafından yapılan HES projesinin iptali için Antalya 2. İdare Mahkemesinde dava açtığını, bu davanın keşfi sırasında davalının yerel bir gazeteye röportaj verdiğini ve röportajın gazetede yayınlandığını, davalının verdiği röportajda davacı aleyhine kullandığı ifadelerin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu belirterek oluşan manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiş, duruşmalara da katılmamıştır.

Mahkemece; davalının davaya konu olan beyanlarının ifade özgürlüğü çerçevesinde değerlendirilmesinin mümkün olmadığı, sivil toplum kuruluşu olan davacı Dernek’i yöre halkı nazarında hedef gösteren ifadelerin davacının kişilik haklarına ve saygınlığına zarar verdiği gerekçesiyle manevi tazminat davasının kısmen kabulüne, kararın yayınlanması talebinin reddine karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; davacı Dernek’in, davalının temsilcisi olduğu şirket tarafından yapılan HES projesinin iptali için Antalya 2. İdare Mahkemesinde dava açtığı, bu davanın keşfi sırasında yerel bir gazete muhabirinin de davacı dernek başkanı, yöre halkı ve davalıyla röportaj yaptığı, davalının verdiği demeçte “yöre halkının yapılan HES’lere karşı çıkmadığı, başta KADOK olmak üzere ülkenin kalkınmasını istemeyen ülkelerin konumunda olan yabancı lobi temsilcilerinin ve taşeronlarının istemediği” şeklinde beyanlarda bulunduğu, bu beyanların da 29/05/2014 tarihli gazetede yayınlandığı anlaşılmaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine göre, ifade özgürlüğü demokratik bir toplumun en önemli temellerinden birisi olup, toplumsal ilerlemenin ve her kişinin gelişiminin başlıca koşullarından birini teşkil etmektedir. AİHS'nin 10. maddesinin ikinci fıkrası saklı kalmak koşuluyla, ifade özgürlüğü yalnızca iyi karşılanan ya da zararsız veya önemsiz olduğu düşünülen değil, aynı zamanda kırıcı, hoş karşılanmayan ya da kaygı uyandıran “bilgiler” ya da “düşünceler” için de geçerlidir, çoğulculuk, hoşgörü ve açık düşünce bunu gerektirir ve bunlar olmaksızın “demokratik bir toplum” olamaz. 10. maddede benimsenen ifade özgürlüğü bu şekilde olmakla birlikte, yine de bu dar bir yorum gerektiren istisnalar içermektedir ve bu hakkı kısıtlama ihtiyacının ikna edici bir biçimde ortaya konması gerekmektedir (Pakdemirli/Türkiye Başvuru no: 35839/97, 22 Şubat 2005).

Davaya konu olayın gelişim şekli ve davalı tarafından sarf edilen beyanlar bir bütün halinde değerlendirildiğinde; davaya konu beyanların eleştiri sınırlarını aşmadığı, ifade özgürlüğü kapsamında olduğu ayrıca beyanlarda kamu yararının da bulunduğu dikkate alındığında kişilik haklarına saldırıdan söz edilemez. Şu durumda; davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş; kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/10/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1552, Karar No: 2023/3835, Tarih: 06.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/1552 E.  ,  2023/3835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/169 E., 2022/309 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki davalı Kurumda... sigorta sicil numarası üzerinden yapılan 506 sayılı Kanun kapsamındaki bildirimlerin davacıya ait olduğunun tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davalı Kurumda kayıtlı... sigorta sicil numarasından yapılan 506 sayılı Kanun kapsamındaki tüm bildirimlerin müvekkiline ait olduğunun tespitine davalı Kurum kayıtlarının buna göre düzeltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, davanın haksız ve mesnetsiz olduğunu belirterek davanın reddi istenmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemesince 17.07.2012 tarih, 2011/870 Esas 2012/540 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne dair verilen kararın davalı Kurum vekili tarafından temyizi üzerine Dairemiz 24.06.2013 tarih, 2012/23207 Esas, 2013/14297 Karar sayılı ilamı ile bozulmuş, Mahkemesince 24.02.2016 tarih, 2013/366 Esas 2016/96 Karar sayılı karaı ile davanın kabulüne dair verilen kararın davalı Kurum vekili tarafından temyizi üzerine Dairemiz 04.10.2016 tarih, 2016/6365 Esas 2016/12057 Karar sayılı ilamı ile bozulmuş, Mahkemesince bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1-Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2-Dairemiz 16.03.2021 tarih, 2019/2000 Esas 2021/3405 Karar sayılı ilamı ile Mahkemesince bozmaya uyulduğu, ancak bozma gereğinin yerine getirilmediği, "...Mahkemenin, Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine, o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlayacağımız bu olgu; mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirdiği gibi, mahkemenin kararını bozmuş olan Yargıtay Hukuk Dairesince; sonradan, ilk bozma kararı ile benimsemiş olduğu esaslara usuli kazanılmış hakka aykırı bir şekilde, ikinci bir bozma kararı verilememektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, Hukuk Genel Kurulu’nun 12.07.2006 gün, 2006/9-508 E., 2006/521 sayılı kararı)