muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1938, Karar No: 2024/4475, Tarih: 13.06.2024

ateş ettiği, bu hareket inceleme dışı şikayetçi ...'un da ateş ederek karşılık verdiği akabinde araca bindiği ve aracı çalıştırıp oradan uzaklaşacağı sırada sanıklar ... ve ... ile inceleme dışı sanık ...'ın ellerindeki ateşli silahlarla araca doğru ateş ettikleri, ... ve ...'ın araçla olay yerinde kaçtıkları, sanıkların eylemi neticesinde sanık ...'ın sağ gözünden, burun yanından, sağ köprücük kemiği altından ve sağ el üstünden saçma isabeti alarak yaralandığı, katılanın vücudunda hayat fonksiyonlarını orta (3.) derecede etkileyecek nitelikte kemik kırığı oluştuğu, sağ gözündeki görme kaybının duyulardan veya organlardan birinin işlevinin sürekli yitirilmesi niteliğinde olduğu ve yüzünde sabit iz kaldığı anlaşılmıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından fikir ve eylem birliği içerisinde fiil üzerinde ortak hakimiyet kurmak suretiyle kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, ani gelişen kavgada olayın tarafı da olmayan katılan sanık ...'ın inceleme dışı sanık ...'un eylemlerine iştirak ettiğine ilişkin yeterli somut ve kesin delil bulunmadğı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosyada eksik inceleme bulunmadığı, delillerin isabetli şekilde değerlendirildiği, hükme esas alınan adli raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, somut olayda saldırı ve savunma arasında orantı bulunmaması nedeniyle sanıklar lehine meşru savunma ile buna bağlı beraat kararı verilmesi koşullarının oluşmadığı, katılan sanık ...'dan kaynaklanan ve sanıklar ... ve ...'a yönelen haksız tahrik oluşturan söz ve davranış bulunmadığı anlaşıldığından, hükümlerde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Sanıkların av tüfeği ve tabancayla katılan ...'ın içerisinde bulunduğu araca birden fazla kez ateş ederek katılanı hayati önem arz eden baş ve göğüs bölgelerinden yaraladıkları olayda; sanıkların eylemlerinde kullandıkları aletlerin elverişliliği, atış sayısı, hedef alınan vücut bölgesi ve katılanda meydana gelen yaralanmaların niteliği ile katılanların olay yerinden araçla kaçmaları neticesinde sanıkların eylemlerine devam edemedikleri gibi hususlar göz önünden bulundurularak, öncelikle sanıkların 5237 sayılı Kanun'un 81/1. ve 35/2. maddelerinde düzenlenen kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılıp cezalandırılmayacağının tartışılması ve delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek 5235 sayılı Kanun’un 11. ve 12. maddeleri ile 5271 sayılı Kanun'un 3., 4. ve 5. maddeleri uyarınca görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, görevsiz mahkemede suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

IV. KARAR

1.Katılan sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralama ile sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralama ve 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçlarından kurulan hükümler yönünden;

5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı

dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2. Sanık ... hakkında silahla tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 01.12.2021 tarihli ve 2021/1821 Esas, 2021/3513 Karar sayılı kararında katılan sanık ... müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

3.Sanıklar ... ve ... hakkında katılan sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükümler yönünden;

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklandığı üzere suç vasfının hatalı belirlenmesi nedeniyle sanıklar müdafiileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 01.12.2021 tarihli ve 2021/1821 Esas, 2021/3513 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanıkların ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının dikkate alınmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Denizli 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin iseAntalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2411, Karar No: 2013/6207, Tarih: 18.04.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/2411 E.  ,  2013/6207 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Muhafaza görevini kötüye kullanma suçunda failin muhafaza edilmek üzere kendisine resmen teslim olunan rehinli veya hacizli veya herhangi bir nedenle el konulmuş malı teslim amacına uygun olarak muhafaza ve istenildiğinde iade yükümlülüğünün bulunduğu, cezalandırılabilecek eylemin tipe uygun hukuka aykırı bir ... olması gerektiği;

Somut olayda, kendisine muhafaza için bırakılan malların bir başka icra dosyası nedeniyle ... şirketi yetkilileri tarafından götürüldüğünü beyan eden sanığın savunması doğrultusunda araştırma yapılarak, mahcuzların mevcut olup olmadığı, başka icra dosyalarından götürülüp götürülmediği, mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması sonucu kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı belirlendikten sonra sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 18.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7649, Karar No: 2013/2828, Tarih: 18.03.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/7649 E.  ,  2013/2828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2008 yılında yapılan kadastro sırasında .... Köyü 103 ada 535 parsel sayılı 2221,59 m² yüzölçümündeki taşınmaz, zeytinlik ve harnupluk niteliği ile davalı adına tesbit ve tescil edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, kayalık ve çalılık nitelikli yerlerden olduğunu, zilyetlik koşullarının oluşmadığını ileri sürerek tapu iptali ve tescil davası açmıştır. Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptal edilerek taşlık çalılık niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4/3. maddesine göre yapılan orman tahdidi, eski ve yeni tarihli memleket haritaları, amenajman planı ve hava fotoğraflarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla, çekişmeli parselin orman kadastrosu sınırları dışında orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiş ise de öncesinin makilik yerlerden olduğu, 1990 yılı memleket haritasında, çalılık göründüğü ve 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde belirtilen zilyetlik koşullarının oluşmadığı belirlenerek Hazinenin davasının kabulü ile yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, tarla niteliğinde olan taşınmazın vasfının taşlık ve çalılık olarak belirlenmesi, yine 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesiyle 3402 sayılı Kanuna eklenen "Kadastro işlemi ile oluşan tesbit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” şeklindeki 36/A maddesi ve 17. maddesi ile eklenen "Bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” şeklindeki geçici 11. maddesi hükümleri gereğince davalı aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değil ise de, bu hususlar hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hükmün 1 ve 2. bentlerinin çıkartılarak yerine; ''1-Davanın kabulü ile Mersin İli, Erdemli İlçesi, .... Köyü 103 ada 535 sayılı parselin tapu kaydının iptaliyle tarla niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, 2- 3402 sayılı Kanuna 6099 sayılı Kanun ile eklenen 36/A ve geçici 11. maddeleri gereğince davalıdan karar harcı alınmasına yer olmadığına'' cümlelerinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nun 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 18.03.2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8890, Karar No: 2010/10376, Tarih: 14.10.2010

1. Hukuk Dairesi 2010/8890 E., 2010/10376 K.

**1. Hukuk Dairesi 2010/8890 E., 2010/10376 K.**

**- TAPU İPTALİ VE TESCİL**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 676 ]

- 743 S. TÜRK KANUNU MEDENİSİ (MÜLGA) [ Madde 611 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 288 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 290 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 293 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava, hata hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişme konusu 1179 parsel sayılı taşınmazın mirasçılar arasında yapılan rızai ve fiili taksim neticesinde 07.08.2009 tarihli akitle ¼

¼ payının diğer payı ile birlikte tevhidi suretiyle davalı adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, Türk Medeni Kanununun 676. maddesi hükmü (743 Sayılı Yasanın 611. maddesi) uyarınca, mirasçılar arasında payların oluşturulması ve filen alınması veya aralarında yapacakları paylaşma sözleşmesi mirasçıları bağlayabileceği gibi, taksim sözleşmesinin geçerliliği 10.12.1952 tarih, 2/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca yazılı şekilde yapılmasına bağlıdır. Mirasçılar haricen bir taksim sözleşmesi yapmamışlar, resmi memur önünde akit düzenlenmesi suretiyle taksim iradelerini gerçekleştirmişlerdir.

Bu durumda, HUMK.nun 288 ve 290. maddesi düzenlemeleri karşısında iddianın yazılı belge ile ispatı zorunludur. Somut olayda, HUMK.nun 293. maddesi hükmünün de uygulama yeri bulunmadığı açıktır.

Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açılanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13348, Karar No: 2011/8674, Tarih: 11.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/13348 E.  ,  2011/8674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kütahya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.09.2009 tarih ve 2008/156-2009/244 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ... ile eşinin 06.01.2000 tarihinde Kütahya Doğaltaş Ltd. Şti.'deki hisselerini davalı ... ve eşine devrettiklerini, sözleşmede devir alan davalının 06.01.2006 tarihine kadar olan vergi harç ve kanuni yükümlülüklerinin müvekkiline, bu tarihten sonrakilerin ise devralanlara ait olacağının kararlaştırıldığını, tarafların davalılara devredilen taşocağındaki hisselerinin devri amacıyla dava dışı kişilere vekaletname verdiklerini, davalı şirketin Maden İşleri Genel Müdürlüğü'nden devir işlemlerini takip etmeyerek ve kendilerince verilen vekaletnamenin amacı dışında kullanılarak müvekkili adına sahadan maden çıkartmaya devam ettiklerini, müvekkilinin verdiği vekaletnamenin devir işlemleri için kullanılmayarak 21.01.2001 ile 21.06.2004 tarihleri arasında ocağın ruhsat yenilemesinin yapıldığını, bu nedenle müvekkili tarafından ruhsat harç ve gecikme bedellerinin ödendiğini, davalı şirket müdürü ...'in 27.11.2000 tarihinde ödenmesi gereken vergi ve resimleri ödeyeceğini taahhüt ettiğini, müvekkilinin 2000-2002-2003-2004 yılları için ruhsat harcı, 2000 yılına ait tıraverten bedeli ve 2000 yılına ait vergi ziya cezasını ödemek zorunda kaldığını, 8.320,00 TL asıl alacak, 1.867,00 TL faizin rücuen tahsili amacıyla Kütahya 1. İcra Müd.'de yaptıkları icra takibine davalıların haksız yere itiraz ettiklerini ileri sürerek, itirazın iptaline, % 40 oranında icra inkar tazminatının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, şirketi davacıdan devraldıklarını ancak taşocaklarının şirketle bir alakasının bulunmadığını, ocağın ... adına kayıtlı olduğunu, ...'ın Derya Örün isimli şahsı vekil tayin ettiğini, bu vekaletnamenin müvekkili ile ilgisinin olmadığını, devir işlemlerinin yapılamaması neticesinde ...'ın müvekkiline ocaktan taş çıkarabileceğini ancak kendisine taahhütname vermesi gerektiğini söylediğini, bunun üzerine müvekkilinin ...'a 27.11.2000 tarihli taahhütnameyi verdiğini, 10 aylık taahhütnameye dayalı olarak ocakta 173,850 ton traverten çıkarıldığını, bedelinin ...'a ödendiğini, ocağın hiçbir zaman müvekkili adına tescil edilmediğini, devir için vekaletname alan kişilerin beraberce Maden İşleri Genel Müd.'de işlem yapmaları gerektiğini, ...'ın kötü niyetli olduğunu savunarak davanın reddini, %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece, takibin dayanağı olarak 06.01.2000 tarihli hisse devir sözleşmesi olarak gösterilmişse de, traverten bedeli, gecikme zammı ile ruhsat harcına ilişkin makbuzların asıl dayanağı olması gereken sözleşmenin 10.02.2000 tarihli maden ruhsatlarının devrine ilişkin sözleşme olduğu, bu sözleşmeye göre ...'ın sahibi bulunduğu mermer ruhsatlarını Kütahya Doğal Taş İnşaat Yapı Malzemeleri San. Tic. Ltd. Şti.'ne 100,00 TL bedelle devrettiği, devir bedelini tamamen ve nakden aldığı, ocaklardaki hak ve alacağının kalmadığı, devralan şirketin Maden İşleri Genel Müdürlüğü'nde kendi adına ruhsat almasına rıza ve muvafakat gösterdiği, devralan şirket yetkilisi ...'in de şirket adına ruhsatları alacağını kabul ve taahhüt ettiği, devir tarihine kadar olan tüm borç, vergi, rüsumlardan devredenin bu tarihten sonra ise devralanın sorumlu olacağının hüküm altına alındığı, sözleşmenin davacı ... ile davalı Doğal Taş İnş. Yapı Malz. San. Tic. Ltd. Şti. arasında yapıldığı, dolayısıyla 10.02.2000 tarihine kadar tüm harç ve vergi yükümlülüklerinin davacıya, bu tarihten sonra olanların ise davalı şirkete ait olduğu, Maden Kanunu'na göre vekaletname ile ruhsatların devredilebileceği, ruhsat devriyle ilgili sözleşmenin davacı ile davalı şirket arasında gerçekleşmesi nedeniyle davalı şirketin ortağı ve yetkili temsilcisi ...'in takip dosyasında taraf sıfatı bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 8.225,81 TL asıl alacak, 1.615,51 TL faize ilişkin itirazın iptaline, ... aleyhine açılan davanın reddine, fazlaya ilişkin istemlerin ve icra inkar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 379,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15981, Karar No: 2015/1469, Tarih: 12.02.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/15981 E.  ,  2015/1469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 6. İş Mahkemesi

Tarihi : 18/07/2014

Numarası : 2012/734-2014/334

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı A.. R.. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle davalı Akdeniz Üniversitesi harçtan muaf olduğundan hüküm yerinde harçtan sorumlu tutulması hatalı ise de; 08.09.2014 tarihli ek karar ile bu husus düzeltilmiş olduğundan bozma nedeni yapılmamasına göre davalı Üniversitenin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, iş akdinin emeklilik nedeniyle son bulduğunu öne sürerek kıdem tazminatı alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davalı şirkete yönelik davanın husumetten reddine, davalı Üniversiteye yönelik davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece Üniversite ile diğer davalı şirket arasında muvazaalı bir hizmet alım ilişkisi bulunduğu kabul edilmiştir. Muvazaalı bir hukuki muamele ile üçüncü kişinin ızrar edilmesi ona karşı bir haksız eylem niteliğindedir. Üçüncü kişiler muvazaa nedeniyle hakları halele uğratıldığı takdirde haksız fiil sorumluluğuna dayanarak muvazaalı hukuki işlemi yapan taraftan zararının tazminini isteyebilir. Haksız fiil işleyen kimse uygun illiyet bağı çerçevesine giren bütün zararlardan sorumludur. Ayrıca muvazaa sebebiyle akdin hükümsüzlüğünün ileri sürülmesinin hakkın kötüye kullanılması sayılan hallerde muvazaa ileri sürülemez. Ancak muvazalı hukuki muameleyi yapan tarafların muvazaayı birbirine karşı ileri sürmeleri mümkündür.

Gerek asıl-alt işveren ilişkisi bulunması ve gerekse muvazaalı ilişki bulunması hallerinde üniversite dışında diğer davalının da 4857 sayılı Kanunun 2.maddesi doğrultusunda sorumluluğunun bulunduğu gözetilmeden sadece üniversite aleyhine hüküm kurulması hatalı olup bu durum kararı temyiz eden davalı Üniversitenin de hak alanını ilgilendirdiğinden bozma nedenidir.

Gerek asıl-alt işveren ilişkisi bulunması ve gerekse muvazaalı ilişki bulunması hallerinde üniversite dışında diğer davalının da 4857 sayılı Kanunun 2.maddesi doğrultusunda sorumluluğunun bulunduğu gözetilmeden sadece üniversite aleyhine hüküm kurulması hatalı olup bu durum kararı temyiz eden davalı Üniversitenin de hak alanını ilgilendirdiğinden bozma nedenidir.

3-4857 sayılı İş Kanununun 120'nci maddesi yollamasıyla, halen yürürlükte olan 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin birinci fıkrasının dördüncü bendinde, işçinin bağlı bulunduğu kurum veya sandıktan yaşlılık, emeklilik veya malullük aylığı yahut toptan ödeme almak amacıyla ayrılması halinde, kıdem tazminatına hak kazanılabileceği hükme bağlanmıştır. O halde anılan hüküm uyarınca, fesih bildiriminde bulunulabilmesi için işçinin bağlı bulunduğu kurum veya sandıktan yaşlılık, emeklilik, malullük ya da toptan ödemeye hak kazanmış olması şarttır. Bundan başka işçinin bağlı bulunduğu kurum ya da sandığa bahsi geçen işlemler için başvurması ve bu yöndeki yazıyı işverene bildirmesi gerekir. Böylece işçinin yaşlılık, emeklilik, malullük ve toptan ödeme yönlerinden bağlı bulunduğu mevzuata göre hak kazanıp kazanmadığı denetlenmiş olur. Öte yandan işçinin, sosyal güvenlik anlamında bu hakkı kazanmasının ardından, ilgili kurum ya da sandığa başvurmaksızın kıdem tazminatı talebiyle işyerinden ayrılması ve bu yolla hakkın kötüye kullanılmasının önüne geçilmiş olur. İşçi tarafından bağlı bulunduğu kurum ya da sandıktan tahsise ya da tahsis yapılabileceğine dair yazının işverene bildirildiği anda işverenin kıdem tazminatı ödeme yükümü doğar. Faiz başlangıcında da bu tarih esas alınmalıdır.

Mahkemece her ne kadar akdin feshi tarihinden itibaren kıdem tazminatına faiz işletilmesi hüküm altına alınmış ise de; davacı işçi tarafından bağlı bulunduğu kurum ya da sandıktan tahsise ya da tahsis yapılabileceğine dair yazının işverene bildirildiğine dair dosya içerisinde mevcut bir bilgi, belge bulunmadığı anlaşılmaktadır. Şu halde davalının emeklilik işleminden haberdar olmadığının kabulü gerekir. Mahkemece bu husus gözetilmeden kıdem tazminatına dava tarihi yerine fesih tarihinden faiz işletilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 12.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Türk hukukunda eşit davranma borcu 4857 sayılı İxş Kanunu'nun 5'inci maddesinde "eşit davranma ilkesi" başlığı altında işverenin genel anlamda borçları arasında düzenlenmiştir.

Eşit davranma borcu nispi nitelikte bir işveren borcudur. Ayrım yasağının mutlakolduğu sınırlı nedenler dışında eşit davranma borcu nispi nitelik taşır.