muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1137, Karar No: 2018/385, Tarih: 27.09.2018

Tanık .... Çılkadaroğlu soruşturma evresinde; olay günü arkadaşı olan katılanın evinde otururken mağdur ...’nin de bulundukları yere geldiğini, kısa bir süre sonra mağdur ...’nin erkek arkadaşı olan sanığın kapıyı çalarak içeri girmek istediğini söylediğini, katılanın kapıyı açmasıyla içeri giren sanığın mağdur ...’ye hakaret içerikli sözler söylediğini, kendisini uyarmaları üzerine sanığın evden çıktığını, ancak bir süre sonra geri gelen sanığın kapıyı tekrar çaldığını, kavga çıkacağını düşünerek kapıyı açmadıklarını, sanığın ayağıyla vurup kırmak suretiyle kapıyı açtığını, içeri girerek mağdur ...’ye “Gel gidelim” dediğini, olumsuz yanıt alması üzerine mağdur ...’yi saçından tutarak çıkarmaya çalıştığını, katılanın araya girdiğini, ancak sanığın katılana da vurup, içeride bulunan sehpayı tekmeleyerek kırdığını,

Beyan etmişlerdir.

Sanık ... soruşturma evresinde; olay günü gece saat 01.30 sıralarında birlikte yaşadığı mağdur ...'nin evine gittiğini, bir süre oturduktan sonra birlikte mağdur ...’nin komşusu olan katılanın evine gittiklerini, burada hep birlikte alkol alıp eğlendikten sonra sebepsiz yere tartışmaya başladıklarını, tartışma sırasında katılan ve mağdur ...’nin kendisine vurduklarını, mağdur ...’nin, tırnaklarıyla yüzünü çizdiğini, katılanın ise evde bulunan sehpa ile sol dirseğine vurduğunu, alkollü olduğu için mağdur ...’ye veya katılana vurup vurmadığını, hakaret ve tehdit içerikli sözler söyleyip söylemediğini hatırlamadığını, olayın ardından mağdur ...’nin evine gittiğini hatırladığını, burada bulunduğu sırada su borusunun patladığını, ancak ne su borusuna ne de evdeki diğer eşyaya zarar vermediğini, bu eylemleri kendisine suç atmak isteyen mağdur ..., katılan ve tanık ....’nın gerçekleştirmiş olabileceğini, sabaha karşı saat 06.30 sıralarında yeniden ....’nin bulunduğu katılanın evinin kapısını çaldığını, ancak kapıyı açmadıklarını, kapıya zarar vermediğini, bir süre sonra katılanın rızasıyla eve girdiğini, buraya sadece mağdur ... ile konuşmak için geldiğini,

Kovuşturma evresinde ise; olay günü eski kız arkadaşı olan mağdur ...'nin evine gittiğini, bir süre sonra mağdur ... ile birlikte katılanın evine geçtiklerini, burada hep birlikte alkol aldıklarını, ilerleyen saatlerde mağdur ... ile aralarında tartışma çıktığını, tartışma sırasında mağdur ...'yi saçından tutarak sürüklediğini, bunun üzerine katılanın evdeki sehpa ile sol koluna vurduğunu, aşırı derecede alkollü olduğu için sonrasında neler olduğunu hatırlamadığını, aynı gün saat 06.00 sıralarında mağdur ...'nin veya katılanın evine giderek, buradaki eşyaya zarar verdiği hususunun doğru olmadığını savunmuştur.

Konut dokunulmazlığının ihlâli suçu 5237 sayılı TCK’nın “Kişilere Karşı Suçlar” kısmının “Hürriyete Karşı Suçlar” bölümündeki 116. maddesinde;

“1) Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

Konut dokunulmazlığının ihlâli suçu 5237 sayılı TCK’nın “Kişilere Karşı Suçlar” kısmının “Hürriyete Karşı Suçlar” bölümündeki 116. maddesinde;

“1) Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

2) Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin, açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine altı aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.

3) Evlilik birliğinde aile bireylerinden ya da konutun veya işyerinin birden fazla kişi tarafından ortak kullanılması durumunda, bu kişilerden birinin rızası varsa, yukarıdaki fıkralar hükümleri uygulanmaz. Ancak bunun için rıza açıklamasının meşru bir amaca yönelik olması gerekir.

4) Fiilin, cebir veya tehdit kullanılmak suretiyle ya da gece vakti işlenmesi hâlinde, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur” şeklinde düzenlenmiş,

Madde gerekçesinde;

“Madde, Anayasanın 21 inci maddesinde güvence altına alınan konut dokunulmazlığını ihlâl fiillerini suç olarak tanımlamaktadır. Konut dokunulmazlığının ihlâli, kişinin kendisine özgü barış ve sükûnunu ve yuvasındaki yaşamının sulh ve selametle cereyanı için var olması gerekli güvenlik duygusunun sarsılmasını ifade etmektedir.

Bireylere karşı işlenen ve aynı zamanda onların muhtaç oldukları güvenlik ve sükûnu ihlâl eyleyen bu fiillerin, hürriyete karşı işlenen suçlar arasında bir suç olarak tanımlanması uygun görülmüştür” biçiminde açıklamalara yer verilmiştir.

Madde gerekçesinde de özenle vurgulandığı üzere konut dokunulmazlığının ihlâli ile mülkiyet ve zilyetlik hakkı değil, kişi hürriyeti korunmaktadır. Kanunda mülkiyet ve zilyetliği koruyan başka hükümler bulunmakta olup, bu suçla kişilerin konutlarındaki güvenlik duygusu, sükûn ve huzurlarının korunması amaçlanmaktadır.

Konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun cebir veya tehdit kullanılmak suretiyle işlenmesi ise, TCK’nın 116. maddesinin dördüncü fıkrasında suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâli olarak düzenlenmiştir. Gerekçede bu husus "Burada söz konusu olan cebir, kasten yaralama suçunun daha az cezayı gerektiren hali olarak düşünülmelidir. Bu nedenle, kullanılan cebir kişide basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçünün ötesinde bir etki meydana getirmiş ise, hem konut dokunulmazlığını ihlal suçundan hem de kasten yaralama suçundan dolayı ayrı ayrı cezaya hükmolunur" şeklinde ifade edilmiştir. Bu düzenleme TCK'nın 119. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan "Bu suçların işlenmesi sırasında kasten yaralama suçunun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerinin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır" şeklindeki düzenleme ile de uyum içindedir.

Uyuşmazlık konusunun açıklığa kavuşturulabilmesi için Türk Ceza Kanunu'nda esasen bağımsız bir suç tipi olarak düzenlenen, ancak sanığa atılı konut dokunulmazlığının ihlali suçu bakımından daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâl olarak öngörülen cebir kavramı üzerinde de durulmalıdır.

Türk Dil Kurumu'nun Büyük Türkçe Sözlüğü'ne göre, "Zor, zorlayış" anlamlarına gelen cebir; suç olarak düzenlendiği TCK'nın 108. maddesinde "Bir şeyi yapması veya yapmaması ya da kendisinin yapmasına müsaade etmesi için bir kişiye karşı cebir kullanılması halinde, kasten yaralama suçundan verilecek ceza üçte birinden yarısına kadar artırılarak hükmolunur." şeklinde düzenlenmiş olup, madde gerekçesinde "Kişiye karşı fiziki güç kullanmak suretiyle, onun veya bir üçüncü kişinin iradesi ve davranışları üzerinde zecrî bir etki meydana getirilmesidir" biçiminde tanımlanmıştır. Görüldüğü gibi, hem TCK'nın 116. maddesinin gerekçesinde hem de cebir suçunun düzenlendiği aynı Kanun'un 108. maddesinde ve bu maddenin gerekçesinde cebrin "kişiye" karşı kullanılması gerektiği açıkça ifade edilmiştir.

Cebre maruz kalan kişi, bu fiziki gücün meydana getirdiği acının etkisiyle belli bir davranışta bulunmaya zorlanmaktadır. Cebrin oluşması için mağdurun irade oluşturma ve iradi hareket serbestisini ihlale elverişli bir fiziki kuvvet kullanımı yeterlidir. (Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 2. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2015, s. 387)

TCK’nın 116. maddesinin dördüncü fıkrasında öngörülen nitelikli hâlin gerçekleşmesi için cebir veya tehdidin konut içinde bulunan herhangi bir kişiye karşı kullanılmış olması yeterli olup mutlaka rıza beyan etmeye yetkili kişiye karşı kullanılmış olması gerekmez. (Durmuş Tezcan-Mustafa Ruhan Erdem-R. Murat Önok, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, Seçkin, Ekim 2017, s. 544) Yine, kişilere karşı yöneltilen cebir eylemi ile konut dokunulmazlığının ihlâli arasında bir nedensellik bağının bulunması; yani cebrin, konut dokunulmazlığının ihlâli amacına yönelmiş olması ve bu amacın gerçekleştirilmesi için bir araç olarak kullanılması gerekmektedir. Başka bir deyişle, cebir veya tehdit konuta, işyerine ya da bunların eklentilerine girmek veya buralardan çıkmamak için kullanılmış olmalıdır. (Tezcan-Erdem-Önok, s. 544; M. Emin Artuk-Ahmet Gökcen, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Adalet, 16. Bası, s. 318) Bu anlamda, failin kapıyı kırarak eve girmesi örneğinde olduğu gibi, cebrin eşya aleyhine kullanılması durumunda bu nitelikli hâl uygulanmayacak, koşullarının bulunması hâlinde mala zarar verme suçundan dolayı ceza verilecektir. (Tezcan-Erdem-Önok, s. 544; Veli Özer Özbek-Koray Doğan-Pınar Bacaksız-İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Seçkin, 12. Bası, s. 440-441).

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık ... ile mağdur ...'nin olay günü katılan ...’nin evine gittikleri, burada bir süre alkol aldıktan sonra sanık ile mağdurun tartışmaya başladıkları, tartışma sırasında mağdura yumrukla vuran sanığın, katılanın da yardımıyla dışarı çıkartıldığı, aynı gün sabah saatlerinde geri gelerek katılanın kapısını çalan sanığın, kapının açılmaması üzerine kapıyı tekmeleyerek kırıp içeri girdiği ve yumrukla vurmak suretiyle hem katılanı hem de mağduru basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı olayda; sanığın, katılanın konutuna girmek için kapıyı kırması eyleminin, kişilere karşı değil eşya aleyhine gerçekleştirilmesi dolayısıyla cebir niteliğinde bulunmadığı, sanığın belirtilen şekilde katılanın konutuna girdikten sonra katılana ve mağdura karşı uyguladığı cebrin ise, katılan ve tanık ....’nın beyanları gözetildiğinde, evde kalmaya değil, mağduru evden çıkarmaya yönelik olması ve konut dokunulmazlığının ihlâli amacının gerçekleştirilmesi için bir araç olarak kullanılmaması karşısında, sanığın eyleminin TCK'nın 116. maddesinin dördüncü fıkrasında öngörülen nitelikli hâlin cebir unsurunu oluşturmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİ EDİLMESİNE, 27.09.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5682, Karar No: 2010/11622, Tarih: 17.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5682 E.  ,  2010/11622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 18 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1698, Karar No: 2021/205, Tarih: 18.01.2021

**7. Ceza Dairesi         2018/1698 E.  ,  2021/205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat; sanık ... hakkında hükümlülük, müsadere, nakil aracının müsadere talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteğinin suçta kullanılan nakil vasıtasına yönelik olduğu kabul edilerek katılan vekilinin buna ilişkin sınırlı temyiz isteminin incelenmesinde;

Suçta kullanılan nakil vasıtasının iadesine ilişkin yerel mahkeme gerekçesi yerinde olmakla katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle İADE KARARININ ONANMASINA,

II-O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteğinin münhasıran sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik olduğu gözetilerek temyiz talebinin incelenmesinde;

26.08.2014 tarihinde .... plakalı araçta Tatvan Sulh Ceza Hakimliğinin 2014/27 D.İş sayılı önleme arama kararına istinaden yapılan aramada aracın arka yolcu koltuğunun bulunduğu yerde ayak kısmında ve bagaj kısmında örtü ile örtülmüş vaziyette 1.140 karton kaçak sigara ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanık ... savunmasında kaçakçılıkla ilgisi olmadığını belirterek suçlamaları kabul etmemişse de, ele geçen sigaraların miktarı ve bulunduğu yer nazara alındığında sanığın sigaralardan haberdar olmamasının mümkün olmadığının anlaşılması karşısında, sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

III-Sanık ...'ın temyiz isteminin incelenmesinde ise;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Kabule göre;

Kabule göre;

Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 89.maddesiyle değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18-son cümle delaletiyle anılan Yasanın 3/5. ve 3/10. madde ve fıkraları gereğince uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 18.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1519, Karar No: 2013/18814, Tarih: 25.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/1519 E.  ,  2013/18814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Adana 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02.11.2012 tarih ve 2011/260-2012/300 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili asıl ve birleşen davada, müvekkillerinin murisi ...in davalı nezdinde “HSBC Eğitim Güvencesi Sigorta Poliçesi” isimli ferdi kaza poliçesi düzenlettirdiğini, sürücüsü ve plakası tespit edilemeyen başka bir aracın aniden yola çıkması üzerine müvekkillerinin murisinin direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüjde bulanan ağaca çarparak hayatını kaybettiğini, sigorta tazminatının davalı tarafından ödenmemesi üzerine davalı aleyhine başlatılan icra takiplerine davalının haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, asıl ve birleşen davalarda itirazın iptaline, takiplerin devamına ve %40 icra inkar tazminatına karar verilmesi talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu kazanın salt alkolün etkisi ile meydana geldiği için teminat dışı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, kaza anında sigortalının 1,50 promil alkollü olduğu, trafik kaza tutanağında kazanın tek taraflı olduğunun belirtildiği ve kazaya dolaylı olarak sebebiyet verdiği ileri sürülen koyu renkli aracın varlığından bahsedilmediği, olaydan sonra ifadesine başvurulan tanık Ahmet Kefe'nin de tali yoldan kavşağa giren araçtan bahsetmediği, kazanın meydana geldiği yer bölünmüş yol olup kaza mahallinde fren izi de bulunmadığından davacı tanıklarının anlatımında geçen koyu renkli aracın varlığının ispatlanmadığı sonucuna varıldığı, ilk bilirkişi raporu olayın oluşuna uygun kabul edilerek kazanın tek taraflı olarak ve alkollü sürücünün aşırı hızlı araç kullanırken direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu meydana geldiği kanaatine varıldığı, kazanın münhasıran alkollü araç kullanmaktan kaynaklandığı, Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartlarının 4/c maddesine göre aşikar sarhoşluğun tevlit ettiği vefat veya cismani zararın kaza sayılmadığı ve 5/d maddesine göre sigortalının kendisini bile bile ağır tehlikeye maruz bırakacak hareketlerde bulunmasının teminat dışında kaldığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, ferdi kaza sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, dava konusu uyuşmazlığın açıklığa kavuşturulması ve çözümünün uzmanlık ve teknik bilgiyi gerektirdiği kabul edilerek 3 ayrı heyetten rapor alınmıştır. Mahallinde keşif yapılıp tanık dinlenerek yapılan inceleme sonunda düzenlenen 09.05.2011 tarihli 1. raporda kazanın tek taraflı olarak ve salt alkolün etkisi ile davacıların murisi ...in %100 kusurundan kaynaklandığı bildirilmiştir. 2. ve 3. heyet raporlarında keşif sırasında dinlenen tanık beyanları ve dosya kapsamındaki diğer deliller de değerlendirilerek kazanın müteveffa sürücü ...in %70 oranında, plakası tespit edilemeyen aracın sürücüsünün de %30 oranında kusuru ile meydana geldiği, olayın meydana gelmesinde salt alkolün etkisinden bahsedilemeyeceği bildirilmiştir. Mahkemece, 1. rapor alındıktan sonra buna itibar edilmeyip 2. ve 3. rapor alınmasından sonra tekrar dava konusu trafik kazasının salt alkolün etkisiyle meydana geldiği kabul edilerek davacılarca da itiraza uğrayan 1. rapora göre davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ayrıca, mahkemece 08.04.2011 tarihinde mahallinde keşif yapılıp tanık dinlenmiştir. Olay mahallinde dinlenen davacı tanıkları Mustafa Sümer ve Mustafa Büyükturan yer ve zaman bildirerek verdikleri ifadelerinde, “olay gecesi davacıların murisinin aracının sağ tarafından plakasını, rengini ve modelini hatırlayamadıkları bir aracın hızlı bir şekilde İller Bankası Kavşağı’na doğru geçtiğini” gördüklerini belirtmişlerdir. Bu durumda asıl olan tanıkların doğru söylediklerinin kabulüdür. Mahkemece, hükme esas alınmayan ancak dosyadaki diğer delillerle birlikte tanık beyanlarını da değerlendirerek görüş bildiren 2. ve 3. raporlarda kazanın salt alkolün etkisi ile meydana gelmeyip plakası tespit edilemeyen aracın %30 oranında kusurlu eylemi ile meydana geldiği bildirildiğine göre, artık kazanın salt alkolün etkisi meydana geldiği kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davacılara iadesine, 25.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4721, Karar No: 2019/7431, Tarih: 02.07.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/4721 E.  ,  2019/7431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarından beraate ilişkin hükümler, O yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında verilen beraat hükmünün 16/03/2015 tarihinde Cumhuriyet savcısının katıldığı duruşmada yüze karşı verildiği, 1412 sayılı CMUK’un 310/3. maddesinde belirtildiği üzere bir aylık temyiz süresinin üst Cumhuriyet savcısına ait olması, duruşmaya katılan O yer Cumhuriyet savcısının temyiz süresinin bir hafta olup O yer Cumhuriyet Başsavcılığının bir bütün olması karşısında; yüze karşı 16/03/2015 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı CMUK’un 310/1 maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 01/04/2015 tarihinde temyiz etmiş olması karşısında O yer Cumhuriyet savcılığının temyiz talebinin CMUK’un 310/3. ve 317. maddeleri gereğince REDDİNE, 02/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.