muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/428, Karar No: 2025/3152, Tarih: 07.04.2025

2.Davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesince yapılan değerlendirmeye yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile sonucu itibarıyla doğru olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.04.2025 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Dava dosyasındaki uyuşmazlık konusu, davacının çalışma koşullarındaki değişikliği kabul edip etmediği ve buna bağlı olarak alacaklara hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır. İlk Derece Mahkemesi tarafından davacının çalışma koşullarında değişiklik olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, istinaf mahkemesi tarafından davalı vekilinin konuya ilişkin istinaf sebeplerinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi sonucunda, Dairemizce davacının çalışma şeklinin değişmesine rağmen bu değişikliğe uzun süre ses çıkarmamasının, sözleşmenin karşı tarafı olan işverende bu değişikliğin kabul edilmesi yönünde bir inancın oluşmasına neden olduğu, bu nedenlerle hâlen çalışmaya devam eden emsal işçilere göre ücret farkı ve diğer sosyal haklara ilişkin taleplerin reddi gerekirken davalı işverenin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesine aykırılık teşkil edecek şekilde davacı işçinin yazılı onayını almaksızın tek taraflı olarak görev tanımının değiştirildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle, bozma kararı verilmişse de aşağıda yazılı gerekçelerle çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.

Uyuşmazlık, işverence çalışma koşullarında esaslı değişiklik sayılabilecek şekilde görevlendirme yapılıp yapılmadığı ve bu bağlamda davacının eski ünvanı ile görev yapmaya devam eden emsali işçilere göre ücretinde azalma olması nedeniyle ücret farkı ve sosyal haklara hak kazanıp kazanılmadığı yönündedir.

4857 sayılı Kanun'un 1475 sayılı Kanun'a göre getirdiği önemli yeniliklerden biri de değişiklik feshidir.

İş Kanunu'nun 22. maddesi uyarınca “İşveren, iş sözleşmesi ile veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından 6 iş günü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içerisinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir.”

4857 sayılı Kanun'da öngörülen 22. madde hükmüyle işçinin çalışma koşullarında aleyhine esaslı değişikliği kabul etmemesi hâlinde işveren ya bu değişikliği yapmamak ya da iş akdini feshetmek zorunda kalmaktadır.

İş Kanununda kabul edilmiş bulunan iş güvencesi hükümlerinin gerçek anlamda yaşama geçirilebilmesinin bir koşulu da işverenin iş akdinde yapacağı tek taraflı değişikliklere karşı işçinin korunmasıdır. Aksi takdirde geçerli bir neden bulunmadığı için iş akdini feshedemeyecek olan işveren, tek taraflı bir biçimde çalışma koşullarında aleyhine esaslı değişiklik yaparak işçiyi feshe zorlayacak, diğer bir deyişle sözleşmeyi kendi feshetmediği için iş güvencesi hükümlerine dolanma olanağını elde etmiş olacaktır.

İş Kanunu'nun 22. maddesinde düzenlenen değişiklik feshi hükümleri sadece iş güvencesinin kapsamına giren iş ilişkilerinde değil, iş güvencesinin kapsamı dışında kalan İş Kanunu'na tâbi iş ilişkilerinde de uygulanır.

Değişiklik feshinin koşullarından birincisi çalışma koşullarında esaslı değişiklik yapılmasıdır. Anayasa, Kanunlar, toplu ya da bireysel iş sözleşmesi, personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ile işyeri uygulamasından doğan işçi ve işveren ilişkilerinin bütünü çalışma şartları olarak değerlendirilmelidir. İş Kanunu'nun 22. maddesinin kapsamına giren esaslı değişikliğe konu olacak çalışma koşulları ise bu kadar geniş tutulmamış, söz konusu hükmün uygulanabilmesi için işverence “İş sözleşmesi ile veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişiklik” yapılması gerektiği hükme bağlanmıştır. tâbi ki işverence çalışma koşullarında yapılan değişiklikler onun yönetim hakkı çerçevesinde kalıyorsa aleyhe esaslı değişiklik sayılmazlar. Ancak iş akdinin objektif esaslı unsurlarına müdahâle oluşturan bu sözleşme ile kurulan denge ve düzen ilişkisine belirli ölçüde bozan değişiklikler aleyhe esaslı değişiklik olarak kabul edilebilir. Bunun dışında esaslı değişiklik hâllerinin bir diğer hâli, ücret değişikliğidir. İş akdinin esaslı unsurlarından biri olan ve işçinin iş görme ediminin karşılığını oluşturan ücrete ilişkin her türlü işçi aleyhine değişiklik, esaslı değişiklik niteliğini taşır. Sadece ücret alacaklarında değil, diğer işçilik alacaklarında da aleyhe esaslı değişiklikler, İş Kanunu'nun 22. maddesinin uygulama alanına girer. Yine işin niteliğindeki değişiklik, işyeri değişikliği, çalışma sürelerindeki değişiklikler de esaslı değişiklik olarak kabul edilmektedir.

İş Kanununun 22. maddesinin uygulamaya sokulabilmesi için işverenin yazılı değişiklik önerisinde bulunması, işçiye düşünme süresi vermesi ve işçinin değişiklik önerisinin yazılı kabulü şarttır. İş Kanunu'nun 22. maddesi uyarınca, işçi tarafından 6 iş günü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler, hiçbir şekilde işçiyi bağlamamaktadır.

İş Kanununun 22. maddesinin uygulamaya sokulabilmesi için işverenin yazılı değişiklik önerisinde bulunması, işçiye düşünme süresi vermesi ve işçinin değişiklik önerisinin yazılı kabulü şarttır. İş Kanunu'nun 22. maddesi uyarınca, işçi tarafından 6 iş günü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler, hiçbir şekilde işçiyi bağlamamaktadır.

Somut olayda, davacının Tarsus Orman İşletme Müdürlüğü emrinde hizmet akdine dayalı olarak 04/03/2010 tarihinden itibaren sıhhi tesisat ustası olarak çalışmaya başladığı, işe devam ederken kadrosu ve görev tanımının bu şekilde olduğu, 23.09.2019 tarihinde ... müdür yardımcılığı tohum hazırlama şubesinde işçi olarak atandığı, 26.03.2020 tarihinde .... müdür yardımcılığına tekrar sıhhi tesisat ustası olarak atandığı, 03.02.2021 tarihinde ise ... müdür yardımcılığına su kuyusu işçisi olarak atandığı anlaşılmaktadır. 2019 yılındaki görev değişikliğinin davacıya tebliğine ilişkin belgeler dosya içerisinde mevcut olup davacı işyeri değişikliğini kabul etmediğini, fesih hakkı vermemek için bu belgeyi imzaladığını şerh düşerek belgeyi imzalamış, 2021 yılındaki değişikliğin ise davacıya tebliğine ilişkin bir yazının dosyada bulunmadığı görülmüştür. Davacı, 01.02.2021 tarihli dilekçesi ile merkez atölye sıhhi tesisattaki görevine dönmek istediğini belirtmiş, 05.02.2021 tarihli dilekçesi ile de 01.01.2021 tarihli .... .... .. şubesine işçi olarak atanmasına ilişkin kararın tarafına verilmesini talep etmiştir. İdarenin 03.02.2021 ve 08.02.2021 tarihli yazı cevaplarında yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinin 21. maddesi ve genel müdürlüğün 16.06.1999 tarih ve 42 sayılı genelgesinin 3. maddesine istinaden İşletme Müdürlüğünün 01.02.2021 tarih ve 9 numaralı idari heyet kararı ile işyeri şube değişikliğinin yapıldığı davacıya bildirilmiş, davacı vekili 07.09.2021 tarihinde idareye dilekçe vererek müvekkilinin yine merkez birimine sıhhi tesisat ustası olarak atanmasını talep etmiş ve daha sonra Şanlıurfa 2. İdare Mahkemesinde 07.07.2023 tarihinde dava açılmıştır. Dosyada dinlenen tanık beyanları ile davacının daha önceden tesisat ustalığı yaptığı, bir ara bekçi olarak görev yaptığı, daha sonra da harfiyat işlerinde çalıştığı bildirilmiştir. Davacı vekili, dosyaya sunduğu dilekçesinde davalının haksız ve kanuna aykırı tutumları sonucu daha düşük bir göreve getirilmekle kalmadığı, aynı zamanda görev yerinin de değiştirildiği, daha sonrasında ise davalı kurumca davacının eski görevi için iş ilanları verildiği belirtilmiştir.

Davacının görev değişikliğine ses çıkarmamasının sözleşmenin karşı tarafı olan işverende bu değişikliğin kabul edildiği yönünde bir inancın oluşmasında neden olduğu şeklindeki kabulün kabul edilmesi mümkün değildir. Yeni bir iş bulmanın çok güç olduğu bir dönemde yapılan değişikliğe itirazî kayıt koyan davacının davranışının dürüstlük kurallarına uymadığını da söylemek dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Kaldı ki biraz önce de gerekçede belirtildiği üzere davacı her aşamada yapılan bu değişikliğe itiraz etmiş, değişikliğe ilişkin belgeyi itirazî kayıt koyarak imzalamış, akabinde de davasını açmıştır. İşverenin işçilerin yer değişikliğine ilişkin kararları yönetim hakkı kapsamında ise de davacının görevini yaptığı bölüme daha sonradan tesisat ustası olarak İşkur aracılığıyla sıhhi tesisatçı talebinde bulunduğu ve bu kişilerin işe başlamış olduğu da iddia edilmiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davacının 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesinin amir hükmü uyarınca işverenin, işçinin yazılı onayını almaksızın görevini ve görev tanımını değiştirmesinin mümkün olmadığı, ancak somut olayda davalı işverenin, davacının muvafakatı olmamasına rağmen tek taraflı olarak görev tanımını değiştirdiği, bu hususun dosyadaki deliller uyarınca işverenin yönetim kapsamı dışında kaldığı, davacının unvan değişikliğinden sonra süresi içerisinde itirazî kayıt koyup idari yargıda dava açtığı hususları gözetildiğinde, yapılan değişikliğin İş Kanunu'nun 22. maddesine aykırılık teşkil ettiği, bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan çoğunluk görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2016/9804, Karar No: 2016/9434, Tarih: 24.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/9804 E.  ,  2016/9434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 1. Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Kısıtlı ..., ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.02.2009 tarih ve 2009/135 Esas, 2009/671 Karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanarak annesi ...'nun velayeti altına bırakılmıştır.

Vasi, 18.04.2016 tarihli dilekçesi ile kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi ve bakımevine konulması için vesayet makamından izin istemiştir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince 21.04.2016 tarihli ek karar ile kısıtlının MERNİS adresinin “... Mh. ... Cad. ... No:49/6 Merkez/...” olması sebebiyle kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesi ve kısıtlıyı bir rehabilitasyon merkezine yerleştirebilmesi için yetki ve izin verilmesine, mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince mahkemenin 2016/451 Esas - 2016/512 Karar sayılı dosyasındaki 18/05/2016 tarihli duruşmada vasinin “...te toplamda 5-6 ay süre kadar kaldık, devamlı oturduğumuz yer ...'dir, her ne kadar kızım yerleşim yeri değişikliği için ...'e dilekçe göndermiş ise de biz prosedörün hızlanması açısından öyle birşey yaptık, ancak şu anda ...'un yerleşim yeri adresinin değişmesini istemiyorum.” beyanında bulunması sebebiyle mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın 412. maddesi ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur. " hükmü yer almaktadır.

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince TMK'nın 412/1 maddesine göre verilmiş yerleşim yeri değişikliğine izin kararı sonucunda dosya ... Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmişse de ... Sulh Hukuk Mahkemesinin aynı kısıtlı ile ilgili 2016/451 Esas, 2016/512 Karar sayılı dosyasının 18/05/2016 tarihli celsesinde alınan vasi beyanına göre kısıtlının yaşamını ...'te devam ettireceği anlaşıldığından vesayet dosyasının takibinin ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince yapılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/10/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10936, Karar No: 2019/1677, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/10936 E.  ,  2019/1677 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16486, Karar No: 2013/382, Tarih: 10.01.2013

**11. Ceza Dairesi         2010/16486 E.  ,  2013/382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Red

Sanık hakkında ilköğretim 5. sınıf Sosyal Bilgiler kitabının para ile satılamaz kaydının kapatılması suretiyle işlediği özel belgede sahtecilik suçundan zarar görenin kitabı ücreti karşılığı alan kişiler olup katılan idarenin yüklenen suçtan doğrudan zarar görmemesi nedeniyle kamu davasına müdahale hakkı bulunmadığı cihetle; usulsüz verilen müdahale kararı hukuki değerden yoksun olup hükmü temyiz etme hak ve yetkisi vermediğinden vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 10.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9617, Karar No: 2022/4255, Tarih: 10.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/9617 E.  ,  2022/4255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi bir kısım davalılar vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince istinaf başvurusunun istinaf avansının yatırılmadığından reddine ilişkin olarak verilen 06/09/2019 tarihli ek kararına karşı, bir kısım davalılar vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; bir kısım davalılar vekili Av. ...'e istinaf avansının bir haftalık kesin süre içerisinde yatırması, aksi halde istinaf talebinin yapılmamış sayılacağına karar verileceği ihtaratını içerir usulüne uygun düzenlenmiş muhtıranın 26/08/2019 tarihinde tebliğ edildiği, bir kısım davalılar vekilinin süresi içerisinde istinaf avansını yatırmadığı anlaşılmakla istinaf başvurusun reddine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen 06/09/2019 tarihli ek karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesine isabetsizlik görülmemiştir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı ... vd.'den peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4574, Karar No: 2006/5874, Tarih: 23.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/4574 E.  ,  2006/5874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.6.1995 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.2.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, geçit hakkı istemine ilişkindir. Davacı 44/48 pay ile malik bulunduğu taşınmazının ana yola sınır teşkil etmediğini bildirerek bu taşınmazın ana yola ulaşımını sağlamak amacıyla komşu taşınmazlar olan 483 ve 1783 parsellerden uygun bulunanın üzerinden ana yola geçiş için geçit tesisine karar verilmesini istemiştir. Davayı açarken sadece bu parsel maliklerine husumet tevcih etmiştir. Bilahare kendi parselinin batı bitişiğinde yer alan 474 ve 1747 parsel maliklerini de harçsız dilekçe ile davaya katmıştır. Davacı vekili 13.4.1999 günlü oturumda ise davasını münhasıran 1748 parsel maliki .... ve......’a hasrettiğini bildirerek davaya dahil ettiği ve dava açarken husumet yönelttiği diğer kişiler hakkındaki davasından ferağat ettiğini imzası tahtındaki beyanı ile bildirmiştir.

Mahkemece yenileme ile 36 parsel numarası aldığı anlaşılan eski 1748 parselin 10.11.2004 tarihli krokiye göre B harfi ile gösterilen bölümünden geçide karar verilmiş, hüküm bu parsel paydaşlarından ..... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyaya getirtilen davacıya ve komşu parsellere ait taşınmazların eski ve yeni tapu kayıtları ve kadastrol harita ve yenileme çalışmaları sonucunda oluşan haritalara göre davacıya ait 8 parselin batı bitişiğinde mülkiyeti davacının babası ..... ile annesi .....’ye ait 39 numaralı parsel bulunmakta olup, bu parselin maliklerinden davacının annesi ... vefat etmiş ve ona ait payın intikalen davacı ve kardeşlerine geçtiği anlaşılmaktadır. Mirasçılığı gösterir veraset belgesi dosyadadır. Yenileme çalışmaları sırasında oluşan paftaya göre sonradan davacının miras sebebiyle paydaş olduğu 39 parselin güneyden şehir yoluna sınır teşkil ettiği açık olup geçit için davacının paydaş bulunduğu bu parselin çok daha uygun olacağı, komşuluğun verdiği katlanma yükümünü bu parsele yüklemenin hakkaniyete daha da uygun olacağı açıktır. Davacının kendi parseli için daha az katlanma yükümlülüğü olan 36 parsel üzerinden geçit istemedeki ısrarı hakkın (somut olaydaki dava hakkının) kötüye kullanılması olup bunun hükümle hukuken korunur hale getirilmesi yasaya aykırılığı oluşturur. Davacı taraf komşu diğer parsellerden yol istemeyeceğini açıkça belirttiğine göre 36 parsel üzerinden geçit tesisi konusundaki isteminin reddine karar verilmesi gerekirken bu istemin hüküm altına alınması doğru görülmemiş hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 23.5.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14385, Karar No: 2024/2474, Tarih: 15.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/14385 E.  ,  2024/2474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2040 E. 2022/1140 K.

SUÇLAR : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

Sanık ... hakkında ...'e karşı ilk derece mahkemesince hükmolunan hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi kanununun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince kararın temyizi kabil olduğu;

Sanık ... hakkında kurulan hükümler yönünden; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarih, 2018/11-38 Esas ve 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca ilk derece mahkemesince verilen "beraat" kararları, istinaf mercii tarafından "mahkumiyet" kararları verilerek hükümlerin türü değiştirildiğinden, kararın temyizi kabil olduğu;

belirlenerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çorum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.05.2021 tarihli ve 2018/298 Esas, 2021/151 Karar sayılı kararı ile;

A. Sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca, 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına;

B. Sanık ... hakkında mağdurlar ... ve Sedat'a yönelik kasten yaralama suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı

verilmiştir.