muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/13329, Karar No: 2010/21697, Tarih: 16.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/13329 E.  ,  2010/21697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş ise de dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle; davacı idare vekilinin tüm, davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Devlet Demiryolları İşletmesi Genel Müdürlüğünün 8 Mart 2006 gün ve 792 sayılı yazılarında "Ankara – İstanbul ve Ankara – Konya Rehabilitasyon Projesi kapsamındaki yeni demiryolu güzergahında demiryolu hat ekseninden itibaren 50 metrelik kesimin demiryolu güvenlik koridoru kabul edilerek bu koridorun dahilinde sabit yapılaşmaya müsaade edilmemesi" yönündeki yazısı dikkate alınarak, demiryolu güvenlik koridorunun 50 metre olarak kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükmü temyiz eden davalılar yönünden kamulaştırma bedelinin eksik tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, davalılardan peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 16.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1200, Karar No: 2015/6484, Tarih: 06.05.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1200 E.  ,  2015/6484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/10/2014

NUMARASI : 2013/199-2014/187

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/10/2014 tarih ve 2013/199-2014/187 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekilinin gıda sektöründe faaliyet gösteren yurt içinde ve yurt dışında tanınmış bir şirket olduğunu, müvekkilinin S. A.+ şekil ibareli 2008/25740 nolu markasını 30. sınıflardaki emtialarda kullandığını, ayrıca "A." ibaresi için 29, 30, 31. sınıflarda marka tescil başvuru olduğunu, davalı tarafın tescilli 2011/08746 nolu markasının müvekkiline ait markayla iltibasa yol açacak şekilde benzer olduğunu ve tüketiciyi yanıltabileceğini ileri sürerek davalı adına tescilli 2011/08746 nolu markanın hükümsüzlüğünü, sicilden terkinini, yargılama gideri ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; acuka ibaresinin anonim ve cins bir isim olduğunu bu sözcüklerin tek başına marka olarak tescilinin mümkün olmadığını, ayrıca müvekkil markası ile davacı markasının iltibasa sebep olmayacak kadar farklı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia savunma ve tüm dosya kapsamına göre; her iki taraf markasının da 30. sınıf emtia grubunda tescilli olduğu, A.'nın yazılı olduğu zemin renginin her iki markada da kırmızı olup A.'nın benzer şekil içine yerleştirildiği, davalı markasında vurgulayıcı ve göze çarpan unsurun "A.a" ve şekil olduğu ve davacının markasına görsel olarak benzediği, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b anlamında iltibasa yol açıcı benzerlik bulunduğu, A. ibaresinin her iki markada da ön planda olduğu, markalar arasında görsel, işitsel benzerlik bulunduğu, A. kelimesinin uydurulmuş bir kelime olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı adına tescilli 2011/08746 nolu markanın hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı markasının hükümsüzlüğü ve sicilden terkini istemine ilişkindir. Mahkemece, davalının A.'nın bir yemek çeşidi olduğu yönündeki savunması reddedilerek "A." ibaresinin uydurulmuş bir kelime olduğu ve taraf markaları arasında iltibasa yol açacak şekilde benzerlik bulunduğunun kabulü ile hüküm kurulmuş ise de; söz konusu ibarenin "A." yada "A." olarak ifade edilebileceği ve A. olarak tanımlanan yöresel bir yemek çeşidinin mevcut olduğu basit bir araştırma ile saptanabilir olmasına karşın davalının savunması üzerinde bu açıdan durulmaksızın yazılı gerekçelerle hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 06/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17845, Karar No: 2023/26521, Tarih: 28.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/17845 E.  ,  2023/26521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/293 E., 2015/763 K.

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelmeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında fuhuş suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 227 inci maddesinin ikinci fıkrası, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sübuta, teşdit uygulanmasının gerekçesiz olduğuna, 5237 sayılı Kanun'un 62 inci maddesinin uygulanmama gerekçesinin varsayımlara dayandığına, son savunma alınmayarak savunma hakkının kısıtlandığına, delillerin hukuka aykırı yollarla elde edildiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, mağdur ... G.'nin fuhuş yapması için yer ve imkan sağladığı iddia olunmuştur.

IV.GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 227 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 22.12.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13172, Karar No: 2015/6328, Tarih: 15.04.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/13172 E.  ,  2015/6328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ALANYA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2005/424-2014/134

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesi ile; davacının tatilini geçirmekte olduğu, otelde iken 27/08/2004 tarihinde çocukları ile birlikte gerçekleştirilen banana bot turuna katıldığını, botu sürenin genç bir personel olduğunu ve yanında bayan arkadaşı bulunduğunu, onunla sohbet ve eğlenceye daldığını ve motoru hızlı kullandığını, banananın motorun arkasından sürüklenmeye başladığını, bu hızla devrildiğini ve suyla şiddetli çarpışma yaşadığını, müvekkilinin burnundan ciddi şekilde yaralandığını iddia ederek toplam 1.258,49 Euro maddi, 10.000 Euro manevi olmak üzere toplam 11.258,49 Euro tazminatın aynen davalıdan tahsiline mümkün olmadığı takdirde fiili ödeme günündeki TC Merkez Bankasının döviz satış kuru üzerinden Türk Lirası karşılığına ve kaza tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; söz konusu davanın temelini istihdam edenlerin mesuliyeti oluşturduğunu, davanın haksız eylemi işleyen şahsa ve işletmeyi sigorta eden sigorta şirketine karşı açılması gerektiğini, davanın 1 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açılmadığını, bananadan düşmenin etkinliğin doğal bir sonucu olduğunu ve vekilinin kusursuz olduğunu, devrilme esnasında davacının tutunma yerini bırakmamasından dolayı denize düşen bir başka müşteri ile çarpışmasından meydana geldiğini, davacının kendi kusuru ile olaya sebebiyet verdiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, davalının %50 olan kusur durumuna göre 536,27 Euro tedavi giderinin ve 1.000 Euro manevi tazminatın fiili ödeme tarihindeki TC Merkez Bankasının ve rayiç kur karşılığının 3095 SY'nın 4/a maddesi gereğince ve Merkez Bankasının yabancı paraya uygulanacak o dönemki faiz oranı belirlenmek suretiyle davalıdan tahsiliyle davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Borçlar Kanunu'nun 47.maddesi (TBK'nun 56.md.) gereğince hakimin, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; davacı Sabine, davalı şirket tarafından düzenlenen banana bot turuna katılmış, davalının çalışanı tarafından botun takılı olduğu motorun aşırı hızlı kullanılması nedeniyle davacının hızla denize düşerek burnu kırılmış, burnu alçıya alınmış ve davacı tatilini alçılı vaziyette tamamlamıştır. Olayda; davacı ve davalı tarafların %50 oranında kusurlu oldukları belirlenmiştir.

Yaralanmanın derecesi, tarafların kusur oranı, tarafların sosyal ekonomik durumları ve davacıda yarattığı üzüntü dikkate alındığında hakkaniyete uygun bir miktara karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu davacı lehine düşük miktarda manevi tazminata karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/28272, Karar No: 2010/6001, Tarih: 08.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/28272 E.  ,  2010/6001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, ücret, ücret zammı , ikramiye, fazla mesai ile toplu iş

sözleşmesinden doğan haklar farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, dava dışı Görükle Belediyesinde çalışmakta iken, 22.2.2005 tarihinde davalı ... ile Görükle Belediyesi arasında yapılan protokol ile tüm özlük hakları birlikte ... işçi kadrosuna geçirildiğini, devir öncesi ücretinin eksik bildirilmesi nedeniyle ücret, ücret zammı, ikramiye, fazla mesai alacaklarının tam ödenmediğini ileri sürerek sözü edilen alacaklarının hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren, Görükle Belediyesi tarafından bildirilen yevmiyesi esas alınarak davacıya ücret ve diğer haklarının tam olarak ödendiğini, davacının 3 yıldan fazla süre ile itiraz etmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre daha önce Görükle Belediyesinde çalışan davacının Görükle Belediyesi ile ... arasında yapılan 17.2.2005 tarihli protokol ile tüm hakları ile birlikte davalı ... Müdürlüğüne geçirildiği, Görükle Belediyesi tarafından davalı ... Müdürlüğüne devir öncesi toplu iş sözleşmesi ve iş müfettişi tarafından belirlenen ücretinin düşük bildirilmesi üzerine 1.3.2005 tarihinden itibaren geçerli toplu iş sözleşmesi zamlarının bildirilen düşük ücrete yansıtılması sonucu ücretinin eksik ödendiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda devir öncesi yürürlükte bulunan 14.1.2005-14.1.2006 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesi zammı uygulanmış, bulunan miktara devir alanın taraf olduğu ve devirden hemen sonra yürürlüğe giren 1.3.2005-28.2.2007 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesi zammını eklemiştir. Böylece davacı neredeyse aynı dönem için iki ayrı zamdan yararlandırılmıştır. Mükerrer yararlandırmaya yol açmamak için 14.1.2005 tarihinde yürürlüğe giren toplu iş sözleşmesi zammının 13.1.2005 tarihindeki ücrete yansıtılarak davacının 28.2.2005 tarihine kadar önceki toplu iş sözleşmesi zammından

yararlandırılması, 1.3.2005 tarihinden itibaren yürürlüğe giren ikinci toplu iş sözleşmesi zammının ise yine 13.1.2005 tarihindeki yevmiyesine uygulanarak hesaplanma yapılması gerekir. Kısaca belirtmek gerekirse aynı dönem için her iki toplu iş sözleşmesi zamları uygulanmamalıdır. Dikkat edilmesi gereken diğer bir nokta ise; BUSKİ genel Müdürlüğünün taraf olduğu toplu iş sözleşmesi zammının uygulanması suretiyle ortaya çıkacak rakam devir öncesi yürürlükteki toplu iş sözleşmesi zammı ile belirlenen ücretin altında ise önceki toplu iş sözleşmesi zammına göre belirlenen ücret üzerinden fark alacaklar hesaplanmalıdır. Başka bir anlatımla, devir öncesi dönemde yürürlüğe giren toplu iş sözleşmesi zammının uygulanması ile ortaya çıkacak rakamdan aşağı düşmemek kaydıyla devir sonrası yürürlüğe giren toplu iş sözleşmesi zammı 13.1.2005 tarihindeki ücrete uygulanarak hesaplama yapılması ve sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4377, Karar No: 2022/7390, Tarih: 05.10.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/4377 E.  ,  2022/7390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 18.HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE MAHKEMESİ : İSTANBUL 14. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında birleştirilerek ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davalarında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda; Dairece, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen 01/03/2022 tarihli ve 2021/5672 Esas 2022/1660 Karar sayılı karardaki maddi hatanın düzeltilmesi, davacılar/karşı davalılar ..., ..., ... ve ... vekilleri tarafından istenilmekle, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Asıl ve birleşen İstanbul 12. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/497 E. sayılı, birleşen İstanbul 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/503 E. sayılı, birleşen İstanbul 9. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/497 E. sayılı davalarında davacılar/ karşı davalılar ..., ..., ... ve ... vekilleri tarafından Bölge Adliye Mahkemesine verilen dilekçelerde özetle; Dairece bozma ilamında atıf yapılan emsal karara esas olay ile somut olayın farklı olduğu; Dairece bilgi, belge ve delile dayanılmadan, soyut ve genel ifadeler ile danışman ile davacı avukatlar arasında el ve işbirliği olduğu şeklinde maddi hataya düşüldüğü, temyiz incelemesinin istinaf nedenleriyle ve HMK’nın 371. maddesinde sayılan nedenlerle sınırlı olarak yapılması gerekirken, Dairece; bozma ilamında maddi vakıaların denetimine ve delillerin değerlendirilmesine girilmesi suretiyle maddi hata yapıldığı ileri sürülerek, bu maddi hatanın düzeltilmesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanması talep edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 304 üncü maddesinin birinci fıkrasına göre; “Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Hüküm tebliğ edilmişse hâkim, tarafları dinlemeden hatayı düzeltemez. Davet üzerine taraflar gelmezse, dosya üzerinde inceleme yapılarak karar verilebilir.”

Yukarıda açıklanan maddede belirtilen hata kavramından amaç; hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta hata olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyen ve çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık hatalardır.

Uygulamada zaman zaman görüldüğü gibi Yargıtay denetimi sırasında da; uyuşmazlık konusuna ilişkin maddi olgularda, davanın taraflarında veya vekillerinde, uyuşmazlık sürecinde, uyuşmazlığa esas başlangıç ve bitim tarihlerinde, zarar hesaplarına ait rakam ve olgular ile bunlara benzer durumlarda; yanlış algılama sonucu, açık ve belirgin hatalar yapılması mümkündür.

Uygulamada zaman zaman görüldüğü gibi Yargıtay denetimi sırasında da; uyuşmazlık konusuna ilişkin maddi olgularda, davanın taraflarında veya vekillerinde, uyuşmazlık sürecinde, uyuşmazlığa esas başlangıç ve bitim tarihlerinde, zarar hesaplarına ait rakam ve olgular ile bunlara benzer durumlarda; yanlış algılama sonucu, açık ve belirgin hatalar yapılması mümkündür.

Yapılan bu açıklamalar ışığında, davacılar/karşı davalılar ..., ..., ... ve ... tarafından verilen açık hataların düzeltilmesi istemli dilekçeler üzerine yeniden yapılan incelemede; temyiz incelemesi sonucunda Dairemizce verilen Yargıtay İlamında, açık ve belirgin bir maddi hatanın bulunmadığı belirlenmiştir.

Hal böyle olunca, davacılar/karşı davalılar ..., ..., ... ve ... vekillerinin maddi hatanın düzeltilmesine yönelik dilekçelerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Davacılar/karşı davalılar ..., ..., ... ve ... vekillerinin maddi hatanın düzeltilmesine yönelik dilekçelerinin REDDİNE, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 05/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.