muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25583, Karar No: 2014/420, Tarih: 14.01.2014

etmesi veya tamiri için gereken azami sürenin aşılması veya tamirin mümkün bulunmadığının anlaşılması halinde, 4. maddede yer alan diğer seçimlik haklarını kullanabilir” hükmü bulunmaktadır. Öte yandan 14.06.2003 gün ve 25138 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Garanti Belgesi Uygulama Esaslarına Dair Yönetmeliğin 14. maddesinde de “tüketicinin onarım hakkını kullanılmasına rağmen malın tüketiciye teslim edildiği tarihten itibaren, belirlenen garanti süresi içerisinde kalmak kaydıyla bir yıl içerisinde; aynı arızanın ikiden fazla tekrarlanması veya farklı arızaların dörtten fazla meydana gelmesi veya belirlenen garanti süresi içerisinde farklı arızaların toplamının 6’dan fazla olması unsurlarının yanı sıra bu arızaların maldan yararlanamamayı sürekli kılması durumunda tüketicinin malın ücretsiz olarak değiştirilmesini talep edebileceği” hükmü mevcuttur.

Dava, satın alınan motorsikletin ayıplı olduğu iddiası ile açılan bedel iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece, “verilen keşif kararının icrası için mahalline gidildiğinde motorsikletin hazır edilemediği, böylece davacının bu delile dayanmaktan vazgeçtiği” belirtilerek, ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiştir. Oysa ki keşif kararının verildiği ara kararında bu konuda bir açıklık olmadığı gibi, davacı replik dilekçesinde, aracın bir ay içinde sekiz kez arızalanıp, tamir gördüğünü, davadan önce başvurmuş olduğu Tüketici Hakem Heyetine vermiş olduğu dilekçede de, aracın sık arızalanması nedeniyle en az on beş kez servise gittiğini belirtmiş olmasına ve bu hususta bazı delillerini de dosyaya sunmuş olmasına rağmen, mahkemece az yukarda değinilen Kanun ve Garanti Belgesi Uygulama Esaslarına Dair Yönetmeliğin 14. Maddesinde öngörülen şartların oluşup oluşmadığı konusunda yeterli inceleme ve değerlendirme yapılmamıştır. Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz. O halde mahkemece, az yukarda değinilen Kanun ve Yönetmelik hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle, davacının daha önce başvurmuş olduğu ve lehine karar verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Dosyası” ve bu dosyada alındığı anlaşılan bilirkişi raporu da getirtilip, dosyadaki tüm delillerle birlikte değerlendirilerek, sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, eksik incelme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: 1. Bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. Bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 14.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2967, Karar No: 2012/9584, Tarih: 06.06.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/2967 E.  ,  2012/9584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya temin ettiği uçak biletleri nedeniyle düzenlenen faturaların bir kısmının ödenmemesi üzerine alacağın tahsili için başlatılan takibe davalının itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline, % 40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece usul ve yasaya uygun bilirkişi raporunun hükme esas alındığı, davalının ödemeye dair iddiasını ispatlayamadığı, takip tarihinden önce davalının temerrüde düşürülmediği, alacağın likit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının takibe itirazının 23.279.19 TL.asıl alacak üzerinden iptaline, takibin asıl alacak üzerinden devamına, asıl alacağın % 40’ı oranındaki icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı tarafından dosyaya sunulan davacıya ait muavin defter kayıtlarında 10.000 TL. ödeme kaydı bulunmaktadır. Mahkemece bu kayıt üzerinde durularak, gerektiğinde yeni bir bilirkişi incelemesi yaptırılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 06.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12852, Karar No: 2015/17771, Tarih: 06.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/12852 E.  ,  2015/17771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bolu İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/04/2015

NUMARASI : 2014/680-2015/185

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava 14.11.2012 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu çalışma gücünü sürekli kaybeden sigortalının maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının iş kazası tarihinde, davalı şirketin değil; dava dışı BNB Enerji İnş. Madencilik Nak. San ve tic Ltd. Şti.'nin sigortalı çalışanı olduğu gerekçesiyle husumet yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Husumet konusu, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 187. maddesinde (HMK 116) yer alan ilk itirazlardan olmadığından davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi gerek mahkemece, gerekse Yargıtay’ca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden göz önünde tutulur.

Dava ehliyeti, kişinin bizzat veya vekili aracılığıyla bir davayı davacı veya davalı olarak takip etme ve usuli işlemleri yapabilme ehliyetidir. Dava ehliyeti, medeni hakları kullanma ehliyetinin usul hukukunda büründüğü şekildir; dolayısıyla, medeni hakları kullanma ehliyetine ( fiil ehliyetine ) sahip gerçek ve tüzel kişiler dava ehliyetine de sahiptirler.

Taraf sıfatına gelince; bir hakkı dava etme yetkisi kural olarak o hakkın sahibine aittir. Bir hakkın sahibinin kim olduğu, dolayısıyla o hakkı dava etme yetkisinin kime ait olduğu, (o davada davacı sıfatının kime ait olacağı) tamamen maddi hukuk kurallarına göre belirlenir. Ancak, bir davanın davacısının o dava yönünden davacı sıfatına sahip bulunmadığının belirlenmesi halinde, mahkeme dava konusu hakkın mevcut olup olmadığını inceleyemeyeceği ve sıfat yokluğundan davanın reddine karar vermek zorunda olduğu için, taraf sıfatı usul hukukunun da düzenleme alanındadır.

Eş söyleyişle, sıfat, dava konusu sübjektif hak (dava hakkı) ile taraflar arasındaki ilişkidir. Taraf ehliyeti, dava ehliyeti ve davayı takip yetkisi, davanın taraflarının kişilikleriyle ilgili olduğu halde, taraf sıfatı dava konusu sübjektif hakka ilişkindir

Bu nedenle davanın tarafları, taraf ehliyetine sahip olmalıdır. Yani bir davada taraf olabilmek için, ya hakiki şahıs; ya da hükmi şahıs olmak gerekir. Zira taraf ehliyeti, medeni hukukun haklardan istifade ehliyetine tekabül eder.

Eş söyleyişle, sıfat, dava konusu sübjektif hak (dava hakkı) ile taraflar arasındaki ilişkidir. Taraf ehliyeti, dava ehliyeti ve davayı takip yetkisi, davanın taraflarının kişilikleriyle ilgili olduğu halde, taraf sıfatı dava konusu sübjektif hakka ilişkindir

Bu nedenle davanın tarafları, taraf ehliyetine sahip olmalıdır. Yani bir davada taraf olabilmek için, ya hakiki şahıs; ya da hükmi şahıs olmak gerekir. Zira taraf ehliyeti, medeni hukukun haklardan istifade ehliyetine tekabül eder.

Öte yandan, HMK’nun “Tarafta iradi değişiklik” başlıklı 124. maddesinde, bir davada taraf değişikliğinin, ancak karşı tarafın açık rızası ile olanaklı olduğu bildirildikten sonra, ancak, maddi bir hatadan kaynaklanan veya dürüstlük kuralına aykırı olmayan taraf değişikliği isteminin, karşı tarafın rızası aranmaksızın hakim tarafından kabul edileceği, dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya dayanıyorsa, hakimin karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği istemini kabul edebileceği açıklanmıştır.

Somut olayda, dava dışı Enerji-Sa Enerji Ür. A. Ş.'nin Kastamonu İli çevresi elektrik bakım ve, onarım işlerini davalı...El. İnş. Nakl. Tar. Tur. San. Tic. Ltd. Şti.'ne ihale yoluyla devrettiği, davalı Erdinç El. İnş. Nakl. Tar. Tur. San. Tic. Ltd. Şti.'nin de dava dışı BNB Enerji İnş. Madencilik Nak. San ve Tic. Ltd. Şti.'ne devrettiği, davacının iş kazası tarihinde, davalı şirketin değil; dava dışı BNB Enerji İnş. Madencilik Nak. San ve tic Ltd. Şti.'nin sigortalı çalışanı olduğu anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma gelen sigortalının uğradığı maddi zarardan davalı şirket ile birlikte dava dışı Enerji-Sa Enerji Üretim AŞ’nin ve BNB Enerji İnş. Madencilik Nak. San ve Tic. Ltd. Şti.'nin sorumlu olup olmadığı noktasındadır. Mahkemece davalı şirket ile dava dışı mezkur şirketlerin hukuki durumunun değerlendirilmesinde yanılgıya düşüldüğü görülmektedir.

Somut olayda uyuşmazlığın sağlıklı bir çözüme kavuşturulabilmesi için öncelikle asıl işveren-alt işveren kavramlarının açıklanması gerekir.

4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

Somut olayda uyuşmazlığın sağlıklı bir çözüme kavuşturulabilmesi için öncelikle asıl işveren-alt işveren kavramlarının açıklanması gerekir.

4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

İş Kanunu'nun 2.maddesinin 7.fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

5510 sayılı Kanun'un 12/6.maddesi ile de asıl işveren, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte sorumlu tutulmuştur.

4857 sayılı Kanun'un 2/7.maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları, 5510 sayılı Kanun'un 12/6.maddesi ile de Kurumun alacakları ve işçinin sosyal güvenlik hakkı daha geniş koruma-güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 veya 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kaçmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün olurdu.

Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Alt işverenden söz edebilmek ve asıl işvereni, aracının borçlarından sorumlu tutabilmek için bir takım zorunlu unsurlar bulunmaktadır.

A) İşyerinde işçi çalıştıran bir asıl işveren bulunmalıdır. Sigortalı çalıştırmayan “işveren” sıfatını kazanamayacağı için, bu durumdaki kişilerden iş alanlar da aracı sayılmayacak ve anılan madde kapsamında dayanışmalı sorumluluk doğmayacaktır.

b) Bir başka işveren, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde iş almalı ve sigortalı çalıştırmalıdır.

A) İşyerinde işçi çalıştıran bir asıl işveren bulunmalıdır. Sigortalı çalıştırmayan “işveren” sıfatını kazanamayacağı için, bu durumdaki kişilerden iş alanlar da aracı sayılmayacak ve anılan madde kapsamında dayanışmalı sorumluluk doğmayacaktır.

b) Bir başka işveren, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde iş almalı ve sigortalı çalıştırmalıdır.

c) İşverenlik sıfatını, alınan işte ve o iş nedeniyle sigortalı çalıştırılması sonucunda kazanmış olması aranacaktır. Bu kişinin diğer bir takım işyerlerinde çalıştırdığı sigortalılar nedeniyle kazandığı işverenlik sıfatının sonuca etkisi bulunmamaktadır.

d) İşverenden alınan iş, işverenin sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir işyeri olarak değerlendirilebilecek nitelikte olmamalıdır, aksi halde iş alan kimse aracı değil, bağımsız işveren niteliğinde bulunacaktır.

e) İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendi iştigal konusu olmayan bir işi kendisi sigortalı çalıştırmaksızın bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

f) Alt işverenin aldığı iş, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi yada yardımcı işler kapsamında bulunmalıdır. Asıl işverenden alınan iş, onun sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşımaktaysa, işi alan kimse alt işveren değil, bağımsız işveren sayılacaktır. Bu noktada belirleyici yön; yapılan işin, diğerinin bütünleyici, yardımcı parçası olup olmadığıdır. İş yerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi halinde, alt işverenden söz etme olanağı kalmayacak, ortada iki bağımsız işveren bulunacaktır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.05.1995 gün ve 1995/9-273-548 sayılı kararı da aynı yöndedir.)

Bu açıklamalardan olarak somut olayda, çözümlenmesi gereken sorun davalı şirket ile dava dışı Enerji-Sa Enerji Üretim A.Ş. ile BNB Enerji İnş. Madencilik Nak. San ve Tic. Ltd. Şti.'nin arasındaki hukuki ilişkinin işveren-aracı ya da üst alt işveren biçiminde olup olmadığıdır. Davalı şirket bakımından verilen husumet yokluğu gerekçesi ile davanın reddi kararı doğru olmamıştır. Şöyle ki bu davalı şirket kendi asıl işlerinden olan elektrik bakım ve onarım gibi işlerinde içerisinde bulunduğu bir takım işlerin yapımını sözleşme ile bir başka şirkete vermiş olması onu asıl işverenlik sıfatından ve bunun doğal neticesi olarak da sorumluluktan kurtarmaz. Bu durumda kendine ait işi bir başkasına yaptıran kişi ya da kurum alt işverenin(taşeronun) ve bu alt işverenin istihdamlarının kusurlarından onun ile birlikte müteselsilen sorumlu olur.

Mahkemece yapılacak iş; davalı şirket ile dava dışı Enerji-Sa Enerji Üretim AŞ ile BNB Enerji İnş. Madencilik Nak. San ve Tic. Ltd. Şti. arasında alt ve üst işverenlik ilişkisinin bulunup bulunmadığını değerlendirmek, alt-üst işverenlik ilişkisinin bulunması ve iş kazasında belirtilen şirketlerin bir sorumluluğun bulunması durumunda davanın husumet yokluğundan reddi yerine; işin esasına girmek, 3. bir kişi olarak sorumluluğun bulunması durumunda davaya genel mahkemelerde bakılması gerektiğinden görevsizlik kararı vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 06.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13890, Karar No: 2017/2238, Tarih: 21.03.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/13890 E.  ,  2017/2238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili ile asli müdahil ... Yönetimi vekili ve davalı ... Beld. Başk. vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili 11.02.2011 havale tarihli dilekçesinde; sınırlarını bildirdiği ... ili,... ilçesi, ... mahallesinde bulunan taşlık ve kayalık olarak tescil harici bırakılan taşınmazların Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Asli Müdahil ... Yönetimi vekili 20.06.2013 tarihli dilekçesinde; dosyaya sunulan bilirkişi raporlarında dava konusu taşınmazların ... oldukları belirtildiğinden ... vasfı ile Hazine adına tescillerini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne; 22/04/2015 tarihli bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 17.217,00 m2, (B) harfi ile gösterilen 55.208,00 m2, (D) harfi ile gösterilen 852,00 m2, (F) harfi ile gösterilen 1687,00 m2, (G) harfi ile gösterilen 1447,00 m2'lik taşınmazların ham toprak vasfı ile Hazine adına tesciline; Asli müdahil ... Genel Müdürlüğünün davasının kabulü ile 22/04/2015 tarihli bilirkişi raporunda (C) harfi ile gösterilen 37.012,00 m2, (E) harfi ile gösterilen 85.098,00 m2'lik taşınmazların ... vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine ile asli müdahil ... Yönetimi ve davalı ... Beld. Başk. vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazların tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 6831 sayılı Kanuna göre yapılan ... kadastrosu çalışmaları 2001 yılında ilan edilerek kesinleşmiştir. Genel arazi kadastrosu işlemi 26.09.1956 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre çekişmeli taşınmazların (C) ve (E) bölümlerinin usulünce yapılan araştırma neticesinde ... olduklarını; (A), (B), (D), (F) ve (G) bölümlerinin ise ... sayılmayan yerlerden oldukları belirlenerek hüküm kurulmuş olduğuna göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden ... Yönetimi ve Ceyhan Beldiye Başkanlığına yükletilmesine, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 21/03/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17749, Karar No: 2011/1830, Tarih: 01.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/17749 E.  ,  2011/1830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsiline ilişkin ek davadan dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün ...'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsiline ilişkin ek davada, mahkemece, davanın kabulüne dair verilen hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edelin bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davanın konusu ve tarafları aynı olup, hükmolunan bedel dikkate alındığında vekalet ücretine ilk davada hükmedilmiş olduğundan hakkaniyet gereği yeniden vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken, vekalet ücreti takdiri,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin bendin çıkartılmasına, yerine (İlk davada vekalet ücretine hükmedilmiş olduğundan yeniden vekalet ücreti takdirine yer olmadığına) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9279, Karar No: 2011/2006, Tarih: 28.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9279 E.  ,  2011/2006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23.02.2009 tarih ve 2007/773-2009/52 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı Yücehan Transport İthalat İhr. Tic. AŞ'den 10.12.2006 vadeli 7.500,00 YTL bedelli bonodan dolayı alacaklı olduğunu, müvekkilince bonoya dayalı olarak bu şirket aleyhine başlatılan icra takibinin borçlu şirketin bulunmaması sebebiyle sonuçsuz kaldığını, dava dışı borçlu şirketin Abana'da bulunan fabrikasını kapattığını ve ticari ikametgahından ayrıldığını, duyumlara göre davalı şirketin dava dışı borçlu şirketten bu fabrikayı içindeki makineler ile satın aldığını, dava dışı şirketin İİK'nun 44.maddesine aykırı davrandığını, devir alan davalı şirketin de BK'nun 179. madde uyarınca devreden şirketin borçlarından sorumlu olduğunu ileri sürerek, 7.500,00TL’nin faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin fabrikayı boş olarak dava dışı Yücehan Transport AŞ’den kiraladığını, ancak fabrikanın yeni sahibinin T. Halk Bankası A.Ş olduğunu, bankanın bu taşınmazı ihale yolu ile satın aldığını, müvekkili şirketin halen çalıştırdığı fabrika içindeki makineleri dava dışı Abana Elektromekanik San ve Tic. A.Ş'den satın aldığını, ancak daha sonra üzerindeki banka haczi nedeniyle Abana İcra Müdürlüğü’nün 2000/27 talimat sayılı dosyasından ihale ile ikinci kez satın almak zorunda kaldığını, işletmenin devir alınmadığını, bu sebeple İİK'nun 44. ve BK'nun 179. maddelerinin uygulama olanağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 01.01.2006 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile dava dışı borçlu şirkete ait fabrikanın davalı tarafından kiralandığı, fabrikanın mülkiyeti dava dışı borçluya ait iken taşınmaz kaydı üzerine Halk Bankası lehine ipotek tesis edildiği, Abana İcra Müdürlüğü’nün 2000/27 Talimat sayılı dosyasında fabrika içerisindeki makinelerin Halk Bankası tarafından haczedildiği ve davalı tarafından satın alındığının anlaşıldığı, davalı tarafından makinelerin daha önce satın alındığı Abana Elektronik AŞ aleyhine bedelin iadesine yönelik istirdat davası açıldığı, takip borçlusu tarafından davalıya BK'nun 179.maddesi anlamında bir devrin mevcut olmadığı, İİK'nun 44.maddesi koşullarının da oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.