muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/22605, Karar No: 2016/15784, Tarih: 11.07.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/22605 E.  ,  2016/15784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... ... parselde inşa edilen “İdealistkent” adlı projeden D/2 blok 16 nolu bağımsız bölümü davalılardan satın aldığını, dairede, bloklarda ve sitenin ortak alanlarında eksik ve ayıplar bulunduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere gizli ayıpların tespiti ile şimdilik 2.000,00.TL' nın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah dilekçesi ile talebini artırmıştır.

Davalılar, herhangi bir ayıp ve eksik ifanın söz konusu olmadığını, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, hiç bir ihtirazi kayıt olmaksızın taşınmazın teslim alındığını, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile 2.000,00-TL' nın dava, 38.200,00.TL' nın da ıslah tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte bu davalılardan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalılardan ...ile ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan projede, sözleşmede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Bu saptamada bulunduktan sonra, öncelikle, uyuşmazlığın temelinde yatan ayıp kavramı üzerinde durmakta yarar vardır; Tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır. Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Görüldüğü üzere; Borçlar Kanunu’ndaki ayıp kavramı ile yukarıda açıklanan 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesinde yer alan ayıp kavramları birbiri ile örtüşmektedir.

Görüldüğü üzere; Borçlar Kanunu’ndaki ayıp kavramı ile yukarıda açıklanan 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesinde yer alan ayıp kavramları birbiri ile örtüşmektedir.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu’na göre; bir maldaki ayıp; satıcının zikir ve vaat ettiği vasıflarda veya niteliği gereği malda bulunması gereken lüzumlu vasıflarda eksiklik olmak üzere iki türde ortaya çıkabilecektir.

Ayıp kavramı ile eksik iş birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa ya da sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği ya da olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmamasıdır. Öteki deyişle, hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, Kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Ayıp; maddi, hukuki ya da ekonomik eksiklik şeklinde ortaya çıkabilir.

Maddi ayıp; bir malda madden hata bulunmasıdır (Ör: Malın yırtık, lekeli olması gibi).

Hukuki ayıp; malın kullanımının hukuken sınırlandırılmasıdır (Ör: Malın üzerinde takyitler bulunması gibi).

Ekonomik ayıp ise; malın iktisadi vasıflarında eksiklik olmasıdır.

4077 sayılı Kanunun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 198. maddesi uygulanacaktır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır.

4077 sayılı Kanunun 4. maddesinin 4.fıkrasında ise, konut satışlarında zamanaşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüştür. Eğer, ayıp ağır kusur veya hile ile gizlenmişse, zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağından, açılan davanın süresinde olduğunun kabulü ile sonuca varılacaktır.

Hukukumuzda ayıp ihbarı kural olarak herhangi bir şekle tabi tutulmamıştır.

Nitekim, aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulu’nun 27.04.2011 gün ve 2011/13-4 E.2011/230 K. sayılı ilamında da vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında:

Hukukumuzda ayıp ihbarı kural olarak herhangi bir şekle tabi tutulmamıştır.

Nitekim, aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulu’nun 27.04.2011 gün ve 2011/13-4 E.2011/230 K. sayılı ilamında da vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında:

Davacı inşa edilen “İdealistkent” adlı projeden bir daireyi 05.04.2007 tarihinde satın almış; satın aldığı bağımsız bölüm davacıya 26.02.2008 tarihli tutanakla fiilen teslim edilmiştir.

Davacı satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, 19.02.2010 tarihli noterden düzenlenen ihtarname ile davalılara bildirmiştir. Davacı bundan sonra 2.4.2010 tarihinde eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, davacının satın aldığı bağımsız bölümün bulunduğu blokta ve site ortak alanlarında ayıp ve eksikler bulunduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tespit edilen; proje alanının ve mevcut yeşil alanın taahhüt edilenden küçük olması, projede var olacağı ilan ve taahhüt edilen kapalı yüzme havuzu, bir okul ve bir kreş, bina bodrum katınta deponun hiç yapılmamış olmasının, yeterli miktarda ağaç dikilmemesinin, gölet, biri özel olmak üzere iki okul, voleybol, basketbol ve futbol sahaları, tenis kortu, misafir otoparkı, dini tesis ve alışveriş merkezinin konut maliklerinin mülkiyet hakkının bulunmadığı parseller/yeşil alanlar üzerine yapılmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalılara ayıp ihbarında bulunmadığı, tartışma konusu değildir.

Her ne kadar, 4.madde de konut satışlarında zaman aşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüş ise de, otuz günlük ihbar süresinin burada da uygulanacağı kuşkusuzdur.

Öteki deyişle, konutu satın alan davacı, açık ayıp halinde, malı teslim aldığı tarihten itibaren otuz gün içerisinde satıcı veya malike ayıp ihbarında bulunur ise, bu durumda malı teslim aldığı tarihten itibaren beş yıl içerisinde 4077 sayılı Kanun’a dayanarak dava açabilecektir.

Hal böyle olunca, mahkemece bu talepler yönünden ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Hal böyle olunca, mahkemece bu talepler yönünden ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Mahkemece, bilirkişi raporunda tespit edilen ( bina ve daire iç duvarındaki rutubetlenme ve ısı izolasyonu, bina zeminleri, kapalı otopark ve makine dairesindeki alt yapıya bağlı su izolasyonu, dairelerdeki ses izolasyonu problemleri) gizli ayıplar yönünden nispi metod uygulanarak bedel indirimine hükmedilmiştir. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK’ nun 198.maddesi hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “derhal ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin yada başka kat maliklerinin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. O halde öncelikle, 818 sayılı BK. 198. maddesi gereğince, gizli ayıplar yönünden (bu ayıpların kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve ihbar tarihi de göz önünde bulundurularak) ayıp ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda tarafların delil ve karşı delilleri sorulmalı, toplanan delillere ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalıların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. ve 2. bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11/07/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6281, Karar No: 2011/6165, Tarih: 24.11.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/6281 E.  ,  2011/6165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki tescil davasının kabulüne dair ... Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 19.07.2010 gün ve 519/477 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeniyle dava dilekçesinde mevkii ve sınırları yazılı kadastro çalışmalarında tespit dışı bırakılan taşınmazın vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, zilyetlikle edinim koşullarının oluşmadığını açıklayarak davanın reddi ile Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Mahkemece, zilyetlikle kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, teknik bilirkişinin 30.06.2010 tarihli rapor ve krokisinde A harfi ile gösterilen 630 m2 taşınmaz bölümünün davacı adına tapuya tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz bölümü 1953 yılında yapılan kadastro çalışmalarında kayalık ve tepe vasfıyla tespit dışı bırakılmıştır. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edildiğine, uyuşmazlık konusu taşınmazın öncesinde davacının babası ...nin zilyetliğinde bulunmakta iken bilahare davacı oğluna intikal ettiği, dava tarihinden geriye 50 yılı aşkın süredir tarım arazisi olarak tasarruf edildiği yerel bilirkişi ve tanıklar, imar-ihya edilmiş tarla niteliğinde bulunduğu ziraatçı uzman bilirkişi, % 2-3 eğimli ova düzlüğünde yer alan taşınmazın çevre kadastral parsellerle benzerlik arz ettiği jeolog bilirkişi tarafından bildirildiğine göre, davalı Hazine vekilinin esasa ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün buna ilişkin bölümünün ONANMASINA,

Hükmün yargılama giderlerine ilişkin temyiz itirazlarına gelince; Dava, kadastro çalışmalarında tespit dışı bırakılan taşınmazın TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri gereğince tescili isteğine ilişkindir. Bu tür davalarda TMK.nun 713. maddesinin 3. fıkrası hükmüne göre Hazine ve ilgisi bakımından diğer kamu tüzel kişileri yasal hasım durumundadır. Davanın belirtilen niteliğine göre yasal hasım olan

Hazine ve diğer kamu tüzel kişiliği yargılama gideri, harç ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulamazlar. Başka bir anlatımla; dava nasıl sonuçlanırsa sonuçlansın harcın davacıdan tahsili ile diğer yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesi gerekirken, harç ve yargılama giderlerinin davalılardan tahsili ile davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmiş olması doğru değildir.

Hazine ve diğer kamu tüzel kişiliği yargılama gideri, harç ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulamazlar. Başka bir anlatımla; dava nasıl sonuçlanırsa sonuçlansın harcın davacıdan tahsili ile diğer yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesi gerekirken, harç ve yargılama giderlerinin davalılardan tahsili ile davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmiş olması doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkeme hükmünün yargılama giderlerine ilişkin bölümünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 2588 sayılı Kanunla eklenen 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi uyarınca Hazineden harç alınmasına mahal olmadığına 24.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9306, Karar No: 2019/1573, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/9306 E.  ,  2019/1573 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7689, Karar No: 2010/12223, Tarih: 08.11.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/7689 E.  ,  2010/12223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, iki haklı ihtar nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde davalının bir kira dönemi içerisinde iki haklı ihtara sebebiyet verdiğinden bahisle kiralananın iki haklı ihtar nedeniyle tahliyesini istemiştir. Davalı ise iddiaları kabul etmediğini, taşınmazda tamiratlar yaptığını, ihtilafın eve yapılan masrafların mahsubundan kaynaklandığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 01.01.2002 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli sözleşme konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kiranın 40.-TL ve her ayın birinci günü ödeneceği kararlaştırılmıştır. Davacı birinci ihtara konu Hayrabolu İcra Müdürlüğünün 2009/437 sayılı takip dosyasında 17.03.2009 tarihinde başlattığı icra takibi ile 2008 Eylül-2009 Mart aylar arası aylık 40.-TL'den 280.-TL kira bedelinin tahsilini istemiştir. Ödeme emri davalıya 08.04.2009 tarihinde saat belirtilmeden tebliğ edilmiştir. Takibe konu ay bedelleri davalı tarafından 08.04.2009 tarihinde saat belirtilmeden icra dosyasına yatırılmıştır. Ödemenin ödeme emrinin tebliğinden önce veya sonra yatırıldığına ilişkin iddia ve savunma bulunmadığından bu ihtar davalı lehine yorumlanarak bu ihtar haklı ihtar olarak kabul edilmemiştir. Davacının ikinci ihtara konu Hayrabolu İcra Müdürlüğünün 2009/720 esas sayılı dosyada başlattığı 12.05.2009 tarihli icra takibi ile 2009 yılı Nisan-Mayıs aylar arası aylık 40.-TL'den 80 TL'nin ödenmesini istemiştir. Ödeme emri davalıya 24.06.2009 tarihinde tebliğ edilmiş, takibe konu aylar kirası davalı tarafından 29.06.2009 tarihinde icra dosyasına 103.00 TL olarak ödenmiş ve davacı tarafından 04.12.2009 tarihinde çekilmiştir. Bu ihtara konu ay kirası tebliğden sonra ödendiğinden bu ihtar haklıdır. Davacı yine üçüncü ihtara konu Hayrabolu İcra Müdürlüğünün 2009/1566 sayılı dosyasında 04.12.2009 tarihinde başlattığı icra takibi ile 2009 Haziran - Aralık aylar kirasını aylık 40.-TL'den 7 aylık 280.00 TL'nin tahsilini istemiştir. Ödeme emri davalıya 16.12.2009 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Takibe konu ay kirasının ödendiğine ilişkin icra dosyasında bir belge bulunmadığından bu ihtarda haklıdır. Bu nedenle bir kira dönemi içerisinde iki haklı ihtara sebebiyet verdiğinden kiralananın tahliyesine karar verilmesi gerekirken yazıl gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarda açıklanan nedenle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 08.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20591, Karar No: 2014/20268, Tarih: 02.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/20591 E.  ,  2014/20268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B.- 2014/225219

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 47/1-b maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı S.. O.. hakkında Samsun Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün 02/02/2014 tarihli ve MA-04728731 sıra nolu trafik İdarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 172,00 Türk lirası İdarî para cezasına yönelik başvurunun kabulü ile idari para cezası karar tutanağının kaldırılmasına ilişkin Samsun 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 05/03/2014 tarihli ve 2014/307 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 05.06.2014 gün ve 38869 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.06.2014 gün ve KYB. 2014-225219 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, kırmızı ışık ihlali yaptığı tespit edilen muteriz hakkında genel hizmet polisince düzenlenen tespit tutanağına istinaden 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 116. maddesindeki yetkiye dayanılarak tescil plakasına düzenlendiği anlaşılan idari para cezasına karşı muteriz tarafından yapılan başvuru üzerine, Samsun 1. Sulh Ceza Mahkemesince, itiraz edenin tutanakta belirtilen gün ve saatte gösterilen mevkide trafik kural ihlali yapmadığı yönündeki itirazına karşılık, tek taraflı olarak genel hizmet polisince düzenlenen kural ihlali tespit tutanağına bağlı olarak düzenlenen yaptırım tutanağı dışında, teknolojik gelişmeler çerçevesinde mahkemece işlemin yerindeliğini denetlemeye olanak verecek, trafik kural ihlalinin tespitine ilişkin ortada şüphe bırakmayacak şekilde delillerin (kamera kaydı vb.) ortaya konulmadığı, itiraz edenin trafik kural ihlali yaptığına ilişkin açık, sabit bir hususun bulunmadığı gerekçesiyle başvurunun kabulüne karar verilmiş ise de,

1- 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun, "Başvurunun incelenmesi" başlıklı 28. maddesinin 2. fıkrasında "Başvurunun usulden kabulü hâlinde mahkeme dilekçenin bir örneğini ilgili kamu kurum ve kuruluşuna tebliğ eder." 3. fıkrasında "ilgili kamu kurum ve kuruluşu, başvuru dilekçesinin tebliği tarihinden itibaren en geç onbeş gün içinde mahkemeye cevap verir." 4. fıkrasında "Mahkeme, başvuruda bulunan kişilere cevap dilekçesinin bir örneğini tebliğ eder; talep üzerine veya re'sen tarafları çağırarak belli bir gün ve saatte dinleyebilir." 7. fıkrasında "Mahkeme ilgilileri dinledikten ve bütün delilleri ortaya koyduktan sonra aleyhinde idari yaptırım kararı verilen ve hazır bulunan tarafa son sözünü sorar. Son söz hakkı, aleyhinde idari yaptırım kararı verilen tarafın kanunî temsilcisi veya avukatı tarafından da kullanılabilir. Mahkeme son kararını hazır bulunan tarafların huzurunda açıklar." şeklindeki düzenlemeler karşısında; idari yaptırım kararına yönelik muteriz vekili tarafından yapılan başvuru üzerine, mahkemesince 5326 sayılı Kanun'un 28. maddesi gereğince ilgili kamu kurumuna başvuru dilekçesinin tebliğ edilip, ilgili evraklar getirtilip inceleme yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, hiç bir usulü işlem ve araştırma yapılmaksızın karar verilmesinde,

2- Mahkemece başvurunun kabulü gerekçesi olarak, trafik kural ihlalinin tespitine ilişkin ortada şüphe bırakmayacak şekilde delillerin (kamera kaydı vb.) ortaya konulmadığı hususu ileri sürülmüş ise de, muterizin kural ihlali yaptığına ilişkin olarak genel hizmet polisince düzenlenen 02/02/2014 tarihli ve 089570 sıra nolu tespit tutanağının resmi evrak niteliğinde bulunduğu ve aksi sabit oluncaya kadar geçerli olacağı, muterizin başvuru dilekçesinde özetle, fiili kendisinin işlemediğini iddia ettiği, ancak bu yönde bir delil sunmadığı, genel hizmet polisince tespit edilen suçun telefonla bildirilmesi nedeni ile tarafına ceza kesildiğini iddia ettiği, oysa mahkemece ilgili kurumdan gerekli evraklar istenmiş olsaydı, kural ihlali yapıldığına dair tespit tutanağı bulunduğunun anlaşılacağı, kaldı ki 2918 sayılı Kanun’un 6. maddesinin b bendi uyarınca trafik zabıtasının bulunmadığı veya yeterli olmadığı yerlerde polisin trafik suçlarına el koymaya görevli ve yetkili olduğunun belirtildiği, resmi evrak niteliğinde olan tespit tutanağın tek taraflı olarak düzenlenmesinin, ispat kuvveti bakımından başkaca bir delille (kamera kaydı gibi) desteklenmesinin gerekmediği, bu yönde mevzuatımızda bir hüküm bulunmadığı, ancak muterizin belirtilen gün ve saatte başka bir yerde olduğuna ilişkin veya tespit edilen aracın rengi ve modelinin kendi aracı olmadığına dair geçerli sayılabilecek bir başvurusunun bulunması hafinde ancak görevli polis memurunun beşeri bir hata yaptığının kabul edilebileceği, somut olayda bu yönde bir itiraz da bulunmaması karşısında, geçerli olduğunu kabul edilmek zorunda olduğumuz resmi evrak niteliğindeki tespit tutanağına istinaden düzenlenen idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesinde, isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-İhbarnamenin 1. numaralı bozma istemine yönelik yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Samsun 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 05.03.2014 gün ve 2014/307 değişik iş sayılı kararının CMK.nın 309/4-c maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA,

II- İhbarnamenin 2 numaralı kanun yararına bozma istemlerine yönelik olarak yapılan incelemede;

1 numaralı bozma nedenine göre Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, 02.12.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.