muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6385, Karar No: 2013/19988, Tarih: 01.07.2013

Dairemizin “davacının davalı işyerinde çalışırken, davalı işyerinin akaryakıt aldığı istasyonda pompacı olarak çalışan Yaşar isimli kişiyle anlaşarak aldığı mazotun miktarını fazla göstermek suretiyle aradaki farkın bedelini aldığı ve işverenin güvenini kötüye kullandığı davalı tanığı...'ın beyanı ile saptandığı, eylemin 4857 sayılı yasanın 25/2-e bendinde sayılan nedenle örtüştüğü, davalı tanığı...'ın beyanı karşısında feshin haklı nedene dayandığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesinin isabetsiz olduğu” gerekçesi ile verilen karara karşı yerel mahkemece “tanık...’ın davalı işveren şirket ile akaryakıt alımı konusunda ticari iş ilişkisi olan akaryakıt firmasının sahibi olduğu, davacı tanıklarınca kriz nedeniyle şoförlerden birinin çıkartılmasının düşünüldüğünü dile getirildiği, davalı tarafça davacının hırsızlık eylemi nedeniyle suç duyurusunda bulunulmadığı dosya kapsamından anlaşılmakla suç duyurusunda bulunulmasa dahi olayı açıklayıcı bir tutanak, davalının haklı nedenle fesih işlemini ve sebebini gösterir herhangi bir belge, akaryakıt alımı sırasında imzalandığı belirtilen fiş veya fişler dahil olmak üzere davalı tarafça hırsızlık olayına dair hiçbir belge veya kayıt ibraz edilmediği, işçinin doğruluk ve sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı hususunun sadece tanık beyanı ile ispatlanmasının mümkün olamayacağı, sadece tanık beyanının bu hususu ispata yeterli olarak kabul edilmesi halinde kamu yararını ve işçinin korunmasını ön planda tutan iş hukuku kurallarına aykırılık teşkil edeceği gibi her bir feshin haklı nedenle olduğunun iddia ve ispatı yönünde işveren lehine genişletici bir yoruma yol açacağı, özellikle somut olayda olduğu gibi davalı işveren ile ticari iş ilişkisi bulunan tanığın beyanına itibar edilmesi halinde davacı işçinin itibar ve emeğinin zarar görebileceği, bu itibarla davalının davacı işçisinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini kanıtlayamadığı, öte yandan davacı tanıklarının beyanlarında ekonomik kriz nedeniyle şoförlerden birinin işten çıkarılacağı duyumunun yayılmasının akabinde davacının işten çıkarıldığının ifade edildiği, davalının iş akdini hak dürücü süre içerisinde ve yazılı şekilde sebep göstererek gerekli prosedüre uygun şekilde feshedip etmediğinin dosya kapsamında belli olmadığı” gerekçesi ile direnilmiş olup, delil durumuna, tanığın konumuna göre ispat yükü kendisinde olan davalının haklı nedeni kanıtlayamadığı, bu nedenle direnmenin doğru olduğu, yerel mahkemesince bu hususun düzeltildiği anlaşıldığından, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 01.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/20910, Karar No: 2014/24610, Tarih: 22.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/20910 E.  ,  2014/24610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2014

NUMARASI : 2013/248-2014/358

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin mesul müdür olmamasına ve sözleşmede böyle bir yükümlülüğünün bulunmamasına rağmen mesul müdürlük işlerini yapmayı reddetmesi üzerine, iş sözleşmesinin feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, görevli mesul doktorun izinli olması nedeniyle işyerinde davacıdan başka bir hekim bulunmadığından davacıdan gerektiğinde vekalet etmesi istendiğini, ancak davacının bunu kabul etmemesi sonucunda işverenin zor durumda kaldığını, davacıya yapılan ikazlara rağmen bu görevi yapmamaya devam etmesi sebebiyle iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi kapsamında geçerli nedenle fesh edildiğini ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Diyaliz Merkezleri Hakkında Yönetmelik uyarınca mesul müdürün çeşitli sebeplerle otuz günü geçmeyen kısa süreli merkezden ayrılması durumunda yerine bir başka tabibin vekalet edebileceğinin düzenlendiği, zorunlu vekalet durumunun sözkonusu olmadığını ayrıca taraflar arasında yapılan iş sözleşmesinde davacının gerektiğinde yükümlü olduğu görevden farklı olarak mesul müdür hekime vekalet edeceği, onun yapmakla sorumlu olduğu idari hizmetleri de yürüteceği yolunda bir düzenleme bulunmadığı gerekçesiyle feshin geçersiz olduğunu belirterek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karâr, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, kanuni dayanak 4857 sayılı Kanun'un 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun'un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, kanuni dayanak 4857 sayılı Kanun'un 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun'un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun'un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun’un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz. İşçinin geçerli bir feshe sebep olabilecek davranışları 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinde öngörülen ve işverene derhal fesih yetkisi tanıyan haklı sebeplerden farklıdır. Yargılama sırasında bu sebeplerin ağırlıkları her olayın özelliğine göre değerlendirilmelidir. İşçinin iyiniyet ve ahlak kurallarına uymayan davranışı sonucunda iş ilişkisine devam etmek işveren açısından çekilmez hale gelmişse, diğer bir anlatımla güven temeli çökmüşse işverenin haklı sebeple derhal fesih hakkı doğar. Buna karşılık işçinin davranışı taraflar arasında bulunması gereken güven temelini çökertecek ağırlıkta bulunmamakla, iş ilişkisine devamı tam anlamıyla çekilmez hale getirmemekle birlikte, işin normal işleyişini bozuyorsa, işyerindeki uyumu olumsuz yönde etkiliyor ve işverenden bu sebeple iş ilişkisini yürütmesi normal olarak beklenemiyorsa 4857 sayılı Kanun'un 18/1. maddesi gereği geçerli fesih hakkı doğar.

4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğinden davacının iş akdinin izinli olan mesul müdür hekimin yerine bir kısım idari işleri yapmaktan imtina ettiği gerekçesi ile 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesi uyarınca feshedildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece mevzuatta ve iş sözleşmesinde davacının mesul müdüre vekalet edeceğine dair hüküm bulunmadığından yapılan feshin geçersiz olduğu belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiş ise de. mahkemenin kabulü dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Davacının çalıştığı diyaliz merkezinde izinli olan mesul müdür ve davacı dışında hekim çalışmadığı, kanundan kaynaklanan zorunluluk sebebiyle sağlık kuruluşunda yapılması gereken mesul müdürlük görevinin yalnızca hekimler tarafından ifa edilebildiği anlaşılmaktadır.

Davacının çalıştığı diyaliz merkezinde izinli olan mesul müdür ve davacı dışında hekim çalışmadığı, kanundan kaynaklanan zorunluluk sebebiyle sağlık kuruluşunda yapılması gereken mesul müdürlük görevinin yalnızca hekimler tarafından ifa edilebildiği anlaşılmaktadır.

Davacı dışında mesul müdürlük yapabilecek kimsenin bulunmadığı işyerinde, yönetmelik ve iş sözleşmesinde vekalet görevinin olmadığı gerekçesiyle mesul müdürlük işlerinin yapılmamasının işyerindeki hizmetlerin aksamasına ve çalışma düzeninin bozulmasına sebep olacağı açıktır. Bu sebeple yukarıda açıklandığı üzere; davacının zorunluluk sebebiyle mesul müdür hekime ait işlemleri yapmaktan imtina etmesinin, iyiniyet kurallarına aykırılık sebebiyle fesih için geçerli sebep teşkil ettiğinin anlaşılması karşısında davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 150,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alman temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 22.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21255, Karar No: 2011/1681, Tarih: 24.02.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/21255 E.  ,  2011/1681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/05/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İlk karar İİK.nun 363. maddesi gereğince temyizi kabil olmayan bir karardır. Bu nedenle temyiz isteğinin reddine ilişkin son karar İİK.nun 365 ve HUMK.nun 432. maddeleri gereği yasaya uygun bulunmakla (ONANMASINA), 17.15 TL onama harcının mahsubuna, bakiye 1.25 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 24.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6550, Karar No: 2020/6928, Tarih: 05.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/6550 E.  ,  2020/6928 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : KADİRLİ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 13/01/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 05/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16128, Karar No: 2015/20867, Tarih: 17.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/16128 E.  ,  2015/20867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA: Davacı ile davalı aralarındaki dava hakkında İş Mahkemesinden verilen 11.06.2013 tarihli ve 2013/601 esas, 2013/381 sayılı kararı Dairenin 19.11.2013 tarihli ve 2013/29666 esas, 2013/25375 karar sayılı ilamıyla ONANMASINA karar verilmiştir.

Davalı şirket ve belediye avukatınca, işçilerin ihale süresinin bitiminden sonra ihaleyi alan firmada çalışmaya devam ettikleri bu sebeple feshe bağlı kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacakları bulunmadığı, aynı nitelikteki dosyalarda verilen onama kararlarının 22. Hukuk Dairesi tarafından yapılan inceleme sonucunda maddi hata kabul edilerek kararın bozulduğu, itiraza konu dosyaların maddi hataya dayalı olarak onandığı belirtilerek bu yönden kararın maddi hataya dayandığı gerekçesiyle ortadan kaldırılması istenilmiş, yapılan incelemede, mahkemece verilen hükmün gerekli inceleme ve araştırma yapılmadan verildiği, bu hususun bozma sebebi yapılmamasının maddi hatadan kaynaklandığı anlaşıldığından Dairemizin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen onama kararının ortadan kaldırılmasına karar verildi. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin hiçbir gerekçe gösterilmeden işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yol ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacı ile müvekkili arasında kurulmuş herhangi bir hizmet ilişkisi veya iş sözleşmesinin bulunmadığını, davacının, davalı idarenin işçisi olarak çalışmadığını, işverenin diğer davalı ... olduğunu, bu davalı şirketin ... yapılan temizlik hizmetleri alım ihalesini kazandığını, bu şekilde garajın temizlik hizmetlerini üstlendiğini, söz konusu işle ilgili olarak her türlü istihdam, kontrol ve çalışanların özlük hakları gibi konuların davalı şirketin sorumluluğunda olduğunu, dolayısıyla davalı kurumun ihale kurumu olduğunu, yeni ihaleyi kazanamayan davalı şirket ile aralarındaki hizmet ilişkisinin kendiliğinden sona erdiğini, davanın müvekkili yönünden reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davalı ... tarafından açılan ihale sonunda ... temizlik işini aldığını, ihalenin son bulduğunu, daha sonra davalı ...'nin temizlik işi için yeniden ihale yaptığını, ihaleyi yeni bir şirketin aldığını, davacı ve diğer çalışanların iş ilişkilerinin davalı işverenlikle kesildiğini ve işçilerin tüm hak ve alacaklarıyla birlikte ihaleyi yeni alan şirkete devredildiğini, davacının ihaleyi alan şirkette aynı işi kesintisiz olarak devam ettirdiğini, işyeri devrinden dolayı devreden şirket ile devralan şirketin sorumluluğunun bulunduğunu, devreden şirket olarak devir tarihinden itibaren iki yıllık süreyle sorumluğunun olduğunu, en son sözleşmenin yenilenmesinden önce davacı ve diğer işçilerin tüm hak ve alacaklarının kendilerine ödendiğinin noter vasıtasıyla tespit edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Dolayısıyla, davacının iş sözleşmesi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22, Karar No: 2012/2262, Tarih: 22.03.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/22 E.  ,  2012/2262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

İstemcinin iflasın ertelenmesi talebi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müdahiller vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

İstemci vekili, müvekkil şirketin esas faaliyetinin torf toprağı çıkarma ve pazarlama olduğunu, toprak alınan sahada yapay bir gölet oluştuğunu, söz konusu gölete balık tohumu atıldığını, 2009 yılında balıkların satılabileceğini, iflas erteleme kararı verilmesi halinde iyileştirme projesindeki hedefleri gerçekleştirerek borca batık durumdan kurtulacağını ileri sürerek, iflas erteleme kararı verilmesini talep etmiştir.

Müdahiller, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, iflas erteleme istemine ilişkin şekli şartların yerine getirildiği, şirketin borca batık olduğu, iyileştirme projesinin uygulanabilir olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, iflasın bir yıl süre ile ertelenmesine karar verilmiştir.

Kararı, müdahiller vekilleri temyiz etmiştir.

1) Mahkemece iflasın ertelenmesi talebi hakkında verilen hüküm temyiz eden müdahil Birlik Petrol San. Tic. Ltd. Şti. vekiline 04.07.2011 günü tebliğ edildiği halde, temyiz dilekçesi İİK'nun 164'ncü maddesinde öngörülen 10 günlük yasal süre geçirildikten sonra19.07.2011 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 1989/3 esas, 1990/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında Yargıtay tarafından da karar verilebileceği kabul edilmiş olmakla, temyiz isteğinin reddi gerekmiştir.

2) Müdahil Türkiye Halk Bankası AŞ vekilinin temyizine gelince,

a) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, müdahil vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

b) Dava, borca batıklık nedeniyle iflasın ertelenmesi istemine ilişkindir. İflasın ertelenmesi, borca batık durumda olan bir sermaye şirketinin mali durumunun ıslahının mümkün olması halinde o şirketin iflasının önlenmesini sağlayan bir kurumdur. Şirket ortaklar kurulu tarafından alınan karar sonrasında yapılan talep üzerine mahkemece, bu şirketin öncelikle borca batık durumda olup olmadığı rayiç değerlere göre tespit edilmeli, borca batık durumda ise bu kez ıslahının mümkün olup olmadığı üzerinde durulmalıdır.