muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/36185, Karar No: 2025/4657, Tarih: 18.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/36185 E.  ,  2025/4657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1842 E., 2021/670 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 5. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/129 E., 2019/238 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etmek

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62/1ve 53/1. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği, silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmayan ancak, örgüt liderinin çağrı dönemlerine denk gelen dönemlerde Bank Asya'da bankacılık işlemlerini yapan kişinin işlem yaptığı tarihlerde bu bankanın iltisaklı olduğu yapının silahlı terör örgütü olduğunu bilerek, örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve örgüte yardım etmek kastıyla para yatırması veya yatırım işlemleri yapmasının ispatı halinde bunun örgüte yardım suçunu oluşturabileceği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, dosya kapsamına yansıyan eylemleri de göz önünde bulundurulduğunda; aşamalardaki savunmalarının aksine, terör örgütüne yardım etmek kastı ile hareket ettiğine dair kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince hüküm kurulurken atıf maddesi olarak sırasıyla 5237 sayılı Kanun'un 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 inci maddesinin yedinci fıkrasının gösterilmesi gerekirken yalnızca 5237 sayılı Kanun'un 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Denizli 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/45572, Karar No: 2010/8996, Tarih: 23.03.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/45572 E.  ,  2010/8996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : MAHKUMİYET

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kısa kararın kurulduğu 20.11.2007 tarihli oturuma ilişkin tutanaklardan yalnızca ilk sayfasının dosya içinde bulunduğu, devamı sayfaların bulunmadığı anlaşıldığından kısa hüküm fıkrasını içeren tutanaklar, mahkemesinden araştırılarak kısa hüküm fıkrasını içeren tutanakların hepsi eklendikten sonra, incelenmek üzere dairemize gönderilmesinin temini için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 23/03/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3303, Karar No: 2024/4335, Tarih: 24.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/3303 E.  ,  2024/4335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2050 E., 2023/2613 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Düzce 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/579 E., 2022/387 K.

Taraflar arasındaki meslek hastalığı tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvrunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı işveren bünyesinde 01.09.2017-11.02.2019 tarihleri arasında tekstil bölümünde makineci işçi olarak asgari ücretle çalıştığını, davacının ücretlerini bankadan mesai alacaklarını elden aldığını, Ağustos 2018 tarihinde davacının yüzünde sivilceler çıkmaya başladığını, davacının doktora gitmek istediğini ancak izin istemesine rağmen alamadığını, bunun üzerine yıllık izne çıktığını, davacının 13 Ağustos 2019 tarihinde hastaneye gittiğini ve kendisine ilaç verildiğini, davacının bu ilaçları kullanmasına rağmen iyileşmediğini, davacının başka bir hastaneye gitmesi sonucu yüzünde kalıcı iz kalacağının söylendiğini ve bu izlerin sadece lazer tedavisi görmesi halinde geçeceğinin belirtildiğini, davacı bunun üzerine yaşadıklarının meslek hastalığından dolayı yüzünde sivilcelerin çıktığından şüphelendiğini ve SGK'ya başvurduğunu, davacının Ankara Meslek ve Çevresel Hastalıklar Hastanesine sevk edildiğini, davacının 13.09.2019 tarih 1256 rapor ile meslek hastalığı olduğunun netlik kazandığını, davacının davalı işyerinde çalışması öncesinde herhangi bir rahatsızlığı olmadığını, davalı işveren bünyesinde çalışırken diktikleri kot kumaşının davacının cildine hasar verdiğini, davacının meslek hastalığı nedeniyle davalıya karşı maddi ve manevi tazminat davası açtığını, SGK kararı ile davacı hakkında meslek hastalığı olmadığı sonuç ve kanaatine varıldığını, bu kararın davacının sağlık durumu ile örtüşmediğini, davacının bu hastalık sebebiyle yüzünde kalıcı iz kaldığını ve maddi ve manevi olarak çok etkilendiğini, açıklanan bu nedenlerle davacının meslek hastalığının tespit edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı işveren vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

II. CEVAP

1.Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı işveren vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili, istinaf dilekçesinde özetle; eksik araştırma ve incelemeye dayalı karar verildiğini, raporlardaki çelişkilerin giderilmediğini, Ankara Mesleki ve Çevresel Hastalıklar Hastanesi'ne sevk edildiğini, burada alanında uzman hekimlerce çok sayıda ve farklı muayenelerden geçtiğini, Ankara Mesleki ve Çevresel Hastalıklar Hastanesi'nde gördüğü muayeneler sonrasında müvekkilinin hastalığının mesleki olacağı kanaatine varıldığını, davacının yüzünde oluşan lezyonların davalıya ait iş yerinde maruz kaldığı kimyasallardan dolayı olduğu ve o zamandan itibaren devam ettiğinin fotoğraflarda da görüldüğünü, Ankara Mesleki ve Çevresel Hastalıklar Hastanesi'nin raporuyla da ispatlandığını, özel ihtisaslı hastanenin görüş bildirir sağlık kurulu raporu göz ardı edilerek varılan "mesleki hastalık olmadığı" kanaati ve buna dayanarak verilen ilk derece mahkemesi kararının hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu tarafından hazırlanan raporun içerisinde Ankara Mesleki ve Çevresel Hastalıklar Hastanesi'nin hazırlamış olduğu raporun da zikredilmesine rağmen bu raporun aksine müvekkilinin hastalığının mesleki olmadığına kanaat getirilmesinin çelişkili olduğunu, çelişkinin giderilmesi ve müvekkilin mağduriyetinin tespiti amacıyla dosyanın son kez Adli Tıp Üst Kuruluna gönderilerek yeniden ve nihai bir rapor alınması gerekirken davanın reddine karar verilmesinin hakkaniyete aykırı olduğunu, davacının yüzünde fiziksel ve psikolojik olarak kalıcı etkiler bırakan lezyonlara ve aknelere sebep olan ana unsurların davalı iş yerindeki çalışma koşulları, kimyevi ve alerjen maddeler olduğunu, davalının davacının maruz kaldığı rahatsızlığın başkalarında olmadığı yönündeki savunmayla bu husus tam olarak aydınlatılmadan geçildiğini, çözümsüz kaldığını, davalının kusurdan kurtulmaya yönelik bu şekildeki savunmalarına itibar edilmemesi ve gerçeğin kesin bir şekilde ispatlanarak karar verilmesi gerektiğini, davalı tarafın savunmasına karşılık olarak davacının da davalıya ait iş yeriyle aynı nitelikteki iş yerlerinde yıllarca çalışmış ve çalışıyor olmasına rağmen hiçbir zaman yüzünde veya vücudunun başka bir bölgesinde işbu dosyada bahsi geçen sorunları yaşamadığını, bu durumun iddialarını kanıtlar nitelikte olduğunu, sadece ATK 3

. İhtisas Kurulundan alınan bilirkişi raporuna dayanarak karar verilmesinin kabul edilemez olduğunu, dosyada taraflarınca zikredilen ve müvekkilinin yaşadığı sorunlara sebep olan kimyasal maddelerin araştırmasının yapılmadığını, bu maddelerin davalıya ait iş yerinde kullanılıp kullanılmadığının ve müvekkilin sorunlarına sebep olan unsurun bu kimyevi maddeler olup olmadığının tespiti yapılmadan eksik inceleme sonucu karar verilmesinin yerinde olmadığını, davacının yüzünde lezyonların ve genel olarak sağlık sorunlarının oluşmasına sebep olan unsurlar yukarıda da belirttikleri gibi çalıştırıldığı bölümde kullanılan kimyasal maddeler olduğunu, belirttikleri ve ispat ettikleri tüm bu hususların kanunun emredici hükümleri ve Yargıtay kararıyla destekledikleri ve yerel mahkemece eksik de olsa toplanmış tüm delillerden de anlaşılacağı üzere davacı müvekkilinin yaşadığı sağlık sorunlarının "meslek hastalığı" olarak nitelendirilebileceğini ve bu hastalığa davalıya ait iş yerinde maruz kaldığı etken maddelerin sebep olduğu açıkça anlaşıldığını belirterek istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davacının yüzünde meydana gelen aknelerin çalışma koşullarından, iş yerinde kullanılan kimyasallardan kaynakladığını iddia ederek rahatsızlığın mesleki olduğunu iddia ettiği, 09.10.2019 tarihli Kurum Sağlık Kurulu kararı ile davacıdaki akne diğer rahatsızlığının mesleki olmadığı, plantar fasiyal fibromatozis rahatsızlığının mesleki olmadığının belirtildiği, davacının itirazı sonrasında S.S. Yüksek Sağlık Kurulu'nun 26.08.2020 tarih ve 2020/12308 sayılı raporunda davacıdaki akne diğer rahatsızlığının mesleki olmadığı, plantar fasiyal fibromatozis rahatsızlığının mesleki olmadığının, lomber rahatsızlığının mesleki olmadığının belirtildiği, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 25.05.2022 T. 10175 K. sayılı raporunda ise lomber diskopati, plantar fasiyal fibromatozis ve akne rahatsızlığının mesleki olmadığının belirtildiği, davacının talebinin akne rahatsızlığının mesleki olduğuna dair olduğu, diğer ortopedik rahatsızlıkları yönünden talebinin bulunmadığı, davacıda tespit edilen ortopedik rahatsızlıklar nedeniyle de raporlarda değerlendirme yapıldığı, S.S. Yüksek Sağlık Kurulunun 26.08.2020 tarih ve 2020/12308 sayılı raporunda ve Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 25.05.2022 T. 10175 K. sayılı raporunda anı yönde görüş bildirildiği, aralarında çelişki bulunmadığı, Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulundan rapor aldırılmasına gerek bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesince 5510 sayılı Kanun'un 95 inci md. ve Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı kararı doğrultusundaki prosedüre göre raporların aldırıldığı, davacıdaki akne rahatsızlığının mesleki olmadığının birbiri ile çelişmeyen S.S Yüksek Sağlık Kurulunun 26.08.2020 tarih ve 2020/12308 sayılı raporu ve Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 25.05.2022 T. 10175 K. sayılı raporu ile sabit olduğu anlaşıldığından davanın reddine dair İlk Derece Mahkemesinin kararında isabetsizlik bulunmamaktadır. " gerekçesiyle istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığı tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13, 19, 95 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığı tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13, 19, 95 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11159, Karar No: 2014/16551, Tarih: 09.09.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/11159 E.  ,  2014/16551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Amasya İş Mahkemesi

Tarihi : 06/06/2013

Numarası : 2012/13-2013/241

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekilince temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, fazla mesai yaptığını, hafta tatilleri ile milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının kendi isteği ile işten ayrıldığını, kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini, diğer iddialarının asılsız olduğunu savunmuş ve davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, istek hüküm altına alınmış, davalı vekilinin temyizi üzerine 9.Hukuk Dairesi'nin 15.12.2011 tarihli ilamı ile sair temyiz itirazları incelenmeden, “...Davalı tanığının hiçbir sebep gösterilmeden dinlenilmemesi hukuki dinlenilme hakkının kısıtlanması olup, hatalıdır.Mahkemece davalı tanığı U.. P..'in dinlenilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.” gerekçesi ile usulden bozulmuştur.

Mahkeme bozma kararına uymuş, davalı tanığını dinlemiş, bozma öncesi toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın yeniden kabulüne karar vermiştir.

Davalıya husumet yöneltilip yöneltilemeyeceği ihtilaflıdır.

Davacı vekili, davayı davalı M.. E..'e karşı açmış olup davacının kayden M.. E.. ve Ortakları Kollektif Şirketinin işçisi olduğu anlaşılmaktadır. Bu hali ile dava şirket yerine şirketin ortağına yöneltilmiştir. Gerek dava tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 179, gerek hlen yürürlükte bulunan 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 237.maddesine göre şirket borçlarından birinci derecede şirket sorumludur.Ancak şirkete karşı yapılan icra takibi semeresiz kalmış veya şirket herhangi bir sebeple sona ermiş ise, yalnız ortak veya ortakla birlikte şirket aleyhine dava açılabilir ve takip yapılabilir. Hal böyle olunca şirkete karşı yapılan icra takibinin semeresiz kaldığı ya da şirketin sonardiğine dair dosya kapsamında delil ya da bu yönde iddia bulunmadığına göre davacının davasını şirket yerine ortağa yöneltmesi doğru olmamıştır. Husumet yani davada davalı sıfatını haiz olma dava şartlarından olup her aşamada ileri sürülebileceği gibi mahkeme de resen dikkate almak zorundadır. Mahkemenin de bu husus kabulünde olduğu halde, ikincil derecede sorumlu olan ortağın sorumluluğunun doğması halinde uygulanması mümkün olan “ortağın şirket borçlarından tüm malvarlığı ile sorumlu olduğuna” dair yasa maddesine dayanılarak husumet itirazın reddi ve ortak hakkındaki davanın esastan kabulü hatalı olmuştur.

Ne varki davalı ortağın davalı şirket adına işleri yürütmesi, davacı ile birebir muhatap olması nedeni ile davacının bu ortağı işveren zannederek dava açtığı yani husumette yanıldığı açıktır. Bu nedenle 6100 sayılı HMK'nun 124.maddesine göre davacıya davasını dava dışı şirkete tevcih etmesi için süre verilmeli, taraf teşkili sağlandıktan sonra usuli işlemlere devam edilerek davanın esası hakkında karar verilmelidir.

O halde davalı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenden BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, 09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.