muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7378, Karar No: 2015/16, Tarih: 12.01.2015

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut olayda davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede 15.05.2010-02.04.2012 arasında, alt işveren işçisi ve veri giriş elemanı-santral görevlisi olarak çalışmıştır.

Mahkemece, davacının fazla çalışma alacağı, tüm çalışma dönemi için 24 saat mesai ve devamında 3 gün dinlendiğinin kabulü ile mesaisinde 11 saati geçen 3 saatlik kısım fazla çalışma kabul edilerek haftalık 6 saat üzerinden hesaplanmıştır.

Dosyaya sunulan 2010 yılı mesai çizelgelerine göre işyerinde 2010 yılında 3 vardiya usulü çalışıldığı, 2010 yılı sonrasında ise 24 saat mesai ve devamında 3 gün dinlenme esası ile çalışıldığı anlaşılmaktadır.

Dairemizin yerleşik kararlarına göre 3 vardiya sistemi ile çalışmada fazla çalışma iddiasının yazılı delillerle ispatı gerekmektedir. Dosyada bu konuda yazılı delil bulunmamaktadır.

Mahkemece, 3 vardiya usulü ile çalışılan 2010 yılı için fazla çalışma ücreti hesaplanması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Somut olayda davacı, dosyadaki imzalı izin çizelgelerine göre 02.08.2011-18.08.2011 arasında ücretli izin kullanmıştır.

Mahkemece, davacının izinde olduğu dönem için fazla çalışma alacağı hesaplanması isabetsizdir.

4- Mahkemece, 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesine göre harçtan muaf olan davalı Bakanlığın, yargılama giderlerine harç katılarak harçtan sorumlu tutulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 12.01.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2664, Karar No: 2016/3990, Tarih: 21.09.2016

**15. Hukuk Dairesi         2016/2664 E.  ,  2016/3990 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... arasındaki davadan dolay.... Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 07/04/2015 gün ve 2014/1781-2015/286 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dairemiz 12.04.2016 tarihli geri çevirme kararının yerine getirilmediği ve icra müdürlüğüne yazılan yazı cevabı beklenmeksizin dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldığından kalem personelinin dikkati çekilerek davaya konu edilen.... İcra Müdürlüğü'nün 2012/14742 sayılı icra takip dosyasında çıkartılan ödeme emrinin davalı - borçluya tebliğine ilişkin belge araştırılarak dosyasına konulduktan, bulunamaması halinde ödeme emrinin borçluya tebliğ tarihinin kayıtlara göre araştırılıp tespit ettirildikten sonra dosyanın Dairemize gönderilmesi için 2. kez mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1228, Karar No: 2019/2603, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1228 E.  ,  2019/2603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1653, Karar No: 2010/9389, Tarih: 21.06.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/1653 E.  ,  2010/9389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece 03.05.2010 tarihinde incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:...Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/409 Esas-2009/221 Karar, Dairenin:2009/1543 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2008 yılı) gelen veri listesindeki biber veriminin bu dosya içerisinde bulunan veri listesindeki biber verimi ile aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, biber verimleri arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının sorularak 2008 yılı biber ürününün ve ayrıca 2009 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, biber ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/26889, Karar No: 2010/8350, Tarih: 06.04.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/26889 E.  ,  2010/8350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2009

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2005 tarih ve 1 sayılı kararının 3 no’lu bendi gereğince kira alacağı nedeni ile başlatılan takipler üzerine İcra Mahkemelerince verilen itirazın kaldırılması kararlarının temyiz incelemesinin 01.02.2005 tarihinden geçerli olmak üzere 6. Hukuk Dairesi’nde yapılmasına karar verilmiş olmakla dosyanın Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, 06.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1344, Karar No: 2007/6837, Tarih: 28.06.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/1344 E.  ,  2007/6837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih :

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davalı vekili, müvekkili şirketin ecza dağıtım firması olup eczane sahibi olan davalıya ilaç verdiğini, davalının müvekkiline olan fatura borcunu ödemediği için takibe geçildiğini ancak itiraz sonucu takibin durduğunu belirterek itirazın iptali ile %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı HUMK’nun 9.maddesi uyarınca yetkili mahkemenin Erzincan Mahkemeleri olduğu ayrıca işletmeciliğini yaptığı eczaneyi 1.9.1998 tarihinde dava dışı ...’ya devrettiğini konu ile ilgili olarak sözleşme düzenlendiğini dava konusu borçtan adı geçen şahsın sorumlu olduğunu öne sürerek davanın reddi ile %40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonunda davalının yetki itirazının yerinde olmadığı, ilaç satımı nedeni ile davacının davalıdan alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne davacı yararına %40 tazminata karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 28.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14430, Karar No: 2024/16331, Tarih: 19.12.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/14430 E.  ,  2024/16331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurularının esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 54. İş Mahkemesi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a. Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b. Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a. Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b. Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a. Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a. Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b. Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a. Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b. Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

19.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4668, Karar No: 2009/3109, Tarih: 05.03.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/4668 E.  ,  2009/3109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2008

Davacı,  5458 sayılı Yasa'dan yararlandırılmasına aksine kurum işleminin iptaline   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava davacının, prim borçlarının 5458 sayılı Yasa uyarınca yeniden yapılandırılması gerektiğinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece,  davacının Sosyal Güvenlik Prim Alacaklarının Yeniden Yapılandırılması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında 5458 sayılı Yasa’dan yararlanmak için süresi içinde 02.06.2006  tarihinde talepte bulunması ve 5458 sayılı Yasa’nın 3-son maddesindeki; ‘Bu Kanun hükümlerinden yararlanmak üzere başvuran  borçluların, kapsama giren borçları dolayısıyla Sosyal Sigortalar Kurumu ve Bağ-Kur'a yaptıkları itirazlardan ve yargı nezdinde sürdürdükleri davalardan feragat etmeleri ve ihtilaf yaratmamaları şarttır, düzenlemesinin prim borçları ile ilgili olması ve tescil davalarını kapsamaması  nedeniyle davanın  reddine karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya aykırıdır.

Gerçekten davanın yasal dayanağını oluşturan 5458 sayılı Yasa’nın 2.maddesinde  “17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre, 31.03.2005 tarihine kadar tahakkuk ettiği halde bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar ödenmemiş olan prim ve sosyal güvenlik destek primi borçları; bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki ay içerisinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, bu madde ve 3 üncü madde hükümlerine göre yeniden yapılandırılır” hükmü öngörülmüş; Bağ-Kur Genel Müdürlüğü’nün 2006/327 sayı ve 30.5.2006 tarihli kararıyla “5458 sayılı Kanunun 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının verdiği yetki çerçevesinde, prim borçlarının yeniden yapılandırma başvuru süresinin 30.06.2006 tarihine kadar bir ay süre ile uzatılmasına,” karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden;davacının 02.06.2006 tarihinde Kuruma ulaşan dilekçesi ile tevkifata göre tescilinin yapılması ve 5458 sayılı Yasa’dan yararlanmak için talepte bulunduğu,Kurumun 14.06.2006 tarihli yazısı ile davacının talebinin 5458 sayılı Yasa’nın 3-son maddesi gerekçe gösterilerek reddedildiği,bunun üzerine davacının 11.07.2006 tarihinde açtığı tescil davasının 12.02.2007 tarihinde kabul ile sonuçlandığı anlaşılmaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden;davacının 02.06.2006 tarihinde Kuruma ulaşan dilekçesi ile tevkifata göre tescilinin yapılması ve 5458 sayılı Yasa’dan yararlanmak için talepte bulunduğu,Kurumun 14.06.2006 tarihli yazısı ile davacının talebinin 5458 sayılı Yasa’nın 3-son maddesi gerekçe gösterilerek reddedildiği,bunun üzerine davacının 11.07.2006 tarihinde açtığı tescil davasının 12.02.2007 tarihinde kabul ile sonuçlandığı anlaşılmaktadır.

2926 sayılı Yasa'da 506 sayılı Yasa'nın 79. Maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tespitine ilişkin bir düzenleme mevcut olmayıp Konya 2. İş Mahkemesinin 2006/1263 Esas, 2007/153  Karar sayılı 12.02.2007 tarihli kararı ile davacının sattığı ürün bedelinden tarım Bağ-Kur primi kesilmesi sonucu o tarih itibariyle gerçekleşen sigortalılık olgusunun tespitine karar verildiğinden ve prim kesintisi yapılmakla o tarihten sonrası için kendiliğinden prim tahakkuk ettiğinden davacının 5458 sayılı Yasa'dan yararlanmak için  başvurduğu tarihte tahakkuk etmiş bir prim borcu bulunduğundan prim borcunun yeniden yapılandırılması için yasanın ön gördüğü 3 aylık hak düşürücü süre içerisinde yeniden yapılandırma talebinde bulunan davacının bu yöne yönelik talebinin kabulü gerekirken, koşulları oluşmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya  iadesine,   05.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2323, Karar No: 2020/11001, Tarih: 08.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/2323 E.  ,  2020/11001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sağlık ocağına eşini muayene olmaya getiren sanık ile mağdur doktor arasında sanığın bekletilmesi nedeniyle tartışma çıktığının anlaşılması tanık ...'ın soruşturma aşamasındaki beyanında, sanığın mağdura yönelik olarak "Senin ağzını burnunu kırarım, sen dışarı çıkınca yolunu kesip öldürürüm" şeklindeki ifadelerini duyduğunu belirtmesi ve mağdurun beyanlarının tutarlı olması karşısında, sanığın savunmasının neden üstün tutulduğu yeterince açıklanmadan yerinde görülmeyen yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanığın eyleminin sübutunun kabulü halinde ise;

a- Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin 2014/54549 esas,2017/4476 karar sayılı ve 15/02/2017 günlü bozmasında da belirtildiği üzere sanık hakkında yargılama yapılan tehdit suçunun karar tarihinden sonra uzlaştırma kapsamına alındığından dosyada uzlaştırma kurumunun işletilmesi gerekirken, mahkemece yaptırılan uzlaştırmada taraflara yapılan tebligatın Tebligat Kanunu gereklerine uygun olması, tarafların dosyadaki güncel adreslerine tebligat çıkarılması ve güncel adreslerden ulaşılamaması halinde ise mernis adreslerine tebligat yapılması gereği karşısında, uzlaştırmacı tarafından usulsüz şekilde yapılan tebligat sonucu uzlaşılamadığına dair düzenlenen rapora dayanılarak yargılamaya devam edildiği anlaşılmakla; yeniden hüküm kurulurken bu hususun da gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

b- 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Yasa'nın 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde "Basit Yargılama Usulü"ne ilişkin düzenleme getirilmiş ve 252. maddesinde de verilecek kararla ilgili özel yasa yolu (itiraz) getirilmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Yasa'nın 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'na geçici madde 5'in (d) bendinde; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarla seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" düzenlemesi getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen AYM, (25.06.2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19.08.2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici madde 5/d' deki düzenlemedeki, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 nci maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen AYM, (25.06.2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19.08.2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici madde 5/d' deki düzenlemedeki, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 nci maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

AYM kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de; hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresi kesinleşmeye kadar devam ettiği için (5271, m.2/1-f), temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından da lehe düzenleme getirilmesi ve mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi nedeniyle (5271, m.251/3), yeniden değerlendirme yapılması gerekir.

AYM'nin bu iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, geçici maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1 maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddesi gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3533, Karar No: 2018/6014, Tarih: 21.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/3533 E.  ,  2018/6014 K.**

**"İçtihat Metni"**

Otoyol ve/veya köprülerden ücret ödemeden geçme eyleminden kabahatli ... Limited Şirketi hakkında 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun'un 30. maddesi uyarınca Ulaştırma Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı KGM 1. Bölge Müdürlüğünün 22/01/2015 tarihli ve ... seri ve sıra sayılı idari para cezası karar tutanağı ile uygulanan 22/01/2015 tarihli Payas OGS'sinden yapılan ihlalli geçişe ait 247,50 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun kabulü ile idari para cezasının iptaline ilişkin Dörtyol Sulh Ceza Hâkimliğinin 03/06/2015 tarihli ve 2015/457 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 22/05/2017 gün ve 2155 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26/05/2017 gün ve KYB. 2017-32959 sayılı ihbarnamesi ile daireye gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

1- Dosya kapsamına göre, kabahatli hakkında idari para cezasının yanı sıra geçiş ücreti de tahakkuk ettirildiği, Dörtyol Sulh Ceza Hakimliğince kabahatlinin ödemesi gereken otoyol geçiş ücretilerinin mahsup edilmesinden sonra kalan miktara ilişkin olarak idari para cezasının iptal edilmesi gerekirken, mahkemesince yetkisi olmadığı halde, hem idari para cezasının hem de geçiş ücretinin tamamın iptal edilerek yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- Anayasa Mahkemesinin 26/02/2015 tarihli ve 2013/6217 başvuru sayılı kararında da yer alan "Kanuni düzenlemeler ve içtihat karşısında başvurucu lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi, ilgili yasal mevzuatın lafız ve amacına açıkça aykırı olup, başvurucunun Anayasanın 36. maddesinde güvence altına alınan hakkaniyete uygun yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verilmesi gerekir." şeklindeki açıklama, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 31/2. maddesindeki "Kanun yoluna başvuru dolayısıyla oluşan bütün masraflar ve vekalet ücreti, başvurusu veya savunması reddedilen tarafça ödenir." biçimindeki düzenleme gereğince, başvurusu kabul edilen kabahatli lehine savunması reddedilen idare aleyhine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi Hükümleri gereğince vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma ihbarnamesinin (2) nolu bendi yönünden yapılan incelemede;