muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/201, Karar No: 2023/3630, Tarih: 04.07.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/201 E.  ,  2023/3630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2176 E., 2022/2187 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 4. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine ve erkeğin davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun ( 6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince başvurunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı her iki taraf vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; aralarında fikren ve ruhen anlaşamamaları sonucu geçimsizlik baş gösterdiğini, evde aralarında sürekli laf kavgası ve birbirlerine karşı artık normal bir şekilde konuşmama gibi davranışlar ve uzaklaşmalar yaşandığını, evlilik birliğinin devamınının imkansız hale geldiğini, ortak bir çocuklarının bulunduğunu ileri sürerek davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun ( 4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye bırakılmasına, ortak çocuk için 750,00 TL tedbir ve iştirak, kadın için 1.500,00 TL tedbir ve yoksulluk, 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı erkek vekili cevap ve birleşen dava dilekçesinde özetle; tarafların evlilik birliklerinin ilk zamanlarından itibaren fikren ve ruhen anlaşamadığını, sıklıkla kavga etmekte olduklarını, bu kavgalar neticesinde alışagelmiş bir şekilde defalarca evi terk ettiğini, en son kavgalarının olduğunu, Mayıs ayında davalının evi terk ettiğini ve kendi ailesinin yanına yerleştiğini, tarafların yaklaşık 6 aydır ayrı yaşadığını, erkeğin evlilik birliğine maddî ve manevî hiç bir katkıda bulunmadığını, müşterek evin yemek, bulaşık, temizlik işlerini yapmadığını, bu işlerin annesi tarafından yapıldığını, evlilik birliği içerisinde eş ve çocuklarına karşı sürekli ilgisiz ve desteksiz davranışlar sergilediğini, evlilik birliğinin ilk yıllarından itibaren agresif tavırlar sergileyerek erkeğin aile ve akraba çevresiyle görüşmek istemediğini, hakaretlerde bulunduğunu, belirterek, asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanunun 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin babaya bırakılmasına, erkek için 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin eşinin çalışmasına müsaade etmediği, eşi için bağımsız konut temin etmediği, eşini defalarca evden kovduğu, eşine harçlık vermediği ve ihtiyaçlarını karşılamadığı, kayınvalidenin ev yönetimine müdahalesine engel olmadığı ve fiili ayrılık sürecinde başka bir kadınla nişanladığı belirterek boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğu, çocuğun yaşı, ihtiyaçları ve sosyal inceleme raporu dikkate alınarak tarafların ortak çocuğunun velâyetinin belirlendiği, çocuğun ihtiyaçları, tarafların ekonomik durumu, velâyet kendisine verilmeyen tarafın ödeme gücü ile hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak iştirak nafakasının belirlendiği, tarafların ekonomik sosyal durumu, kusur durumu ve kadının boşanmakla yoksulluğa düşeceği değerlendirilerek nafaka ve maddî ve manevî tazminat ödenmesine hükmedildiği gerekçesi ile kadının davasının kabulüne tarafların 4721 sayılı Kanunun 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocuk yararına aylık 350,00 TL tedbir ve 500,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 350,00 TL tedbir ve 700,00 TL yoksulluk nafakasına, 28.000,00 TL maddî ve 25.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı- karşı davalı kadın vekili, hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, tedbir, iştirak, yoksulluk nafakaları ile maddî ve manevî tazminat miktarları yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı- karşı davacı erkek vekili hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, kadının davasının ve fer'îlerinin kabulü, kendi davasının ve tazminat taleplerinin reddi, kusur belirlemesi, velâyet ve kişisel ilişkiyönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre usul ve kanuna uygun olması gerekçesi ile 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince tarafların istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı- karşı davalı kadın vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek özetle, Mahkemece artan enflasyon ve ekonomik sıkıntıları göz ardı edildiğini, nafakaların çok az miktarda olduğunu, açıkça boşanmada davalı karşı davacı tarafın tam kusurlu olduğunu belirtmesine rağmen hükmedilen maddî ve manevî tazminatın miktarının yeterli görülmesinin hakkaniyete ve hukuka aykırı olduğunu belirterek tedbir, iştirak, yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat miktarları yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı- karşı davacı erkek vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek özetle kadının ev hanımı olduğunu, evlilik birliğine maddî ve manevî hiçbir katkıda bulunmadığını,bunun yanında sürekli ortak çocuğu bahane ederek müşterek konutun yemek, bulaşık, temizlik vs işlerini de yapmaktan kaçındığını, dosya kapsamında gerek tanık beyanları gerekse karşı tarafın yazılı ve sözlü beyanları ile iddialaraın ispatlandığını, evlilik birliği süresince devamlı olarak telefonuyla uğraşarak ve çeşitli bahaneler sunarak yükümlülüklerini yerine getirmekten kaçındığını, evlilik birliğinin ilk yıllarından itibaren erkeğe, ailesine ve yakın çevresine karşı agresif tavırlar sergilediğini, aile ve akraba çevresiyle görüşmek istemediğini, her olaydan annesini mesul tuttuğunu, eş ve ortak çocuğa karşı sürekli ilgisiz ve desteksiz davranışlar sergilediğini, defalarca evi terk ettiğini belirterek kadının davasının ve fer'îlerinin kabulü, kendi davasının ve tazminat taleplerinin reddi, kusur, velâyet, kişisel ilişki yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca açılan karşılıklı boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadının davasının kabulü, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ile nafakaların verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği ve miktarları ile velâyet ve kişisel ilişki düzenlemesinin yerinde olup olmadığı, erkeğin davasının ve tazminat taleplerinin kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci, 182 nci, 323 üncü, 324 üncü, 330 uncu ve 336 ncı maddeleri. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6413, Karar No: 2018/63, Tarih: 15.01.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/6413 E.  ,  2018/63 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davası hakkında Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından verilen 29.04.2014 tarih, 2014/3153 sayılı karara karşı yapılan itiraz üzerine Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen 12.01.2015 tarih, 2015/8 sayılı itirazın kabulü ve başvurunun kısmen kabulüne dair kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin 2003 yılından itibaren özel sağlık sigortası yaptırdığını, davalı ... şirketi nezdinde 29.04.2013–29.04.2014 tarihlerini kapsayan limitsiz sağlık sigorta poliçesi bulunduğunu belirterek, ameliyatı nedeni ile ödemek durumunda kaldığı üç adet fatura bedeli toplamı 72.708,00 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... şirketi vekili, poliçe başlangıç tarihi öncesi beyan edilmemiş mevcut hastalık tespit edildiği ve beyan yükümlülüğüne aykırı hareket edildiği gerekçesi ile poliçenin iptal edildiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, iddia, savunma, toplanan kanıtlara göre, Allianz Sigorta AŞ'nin, kendisine gönderilen belgeler doğrultusunda sözleşme kurulumu ve sonrasında poliçe düzenleme yoluna gittiği, sigortalının boy/kilo oranı nedeni ile ek prim uygulaması yaptığı, sigortalının da poliçeyi bu şekliyle kabul ettiği, sigortalının var olan olumsuz sağlık bilgilerine vakıf olunması halinde sözleşmenin bu haliyle düzenlenmesinin mümkün olamayacağı ve davalı ... şirketinin, Türk Ticaret Kanunu'nda ve Sağlık Sigortası Genel Şartları'nda yer alan maddelere uygun şekilde hareket ettiği sonucuna varıldığından başvurunun reddine karar verilmiş, davacı vekilinin karara itirazı üzerine Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince, başvuru formunun sigortalı tarafından doldurulduğu

ve sağlık beyanına ilişkin bilgilere yer verildiği, boy/kilo dengesi hariç şirkete intikal eden belgelerden sigortalı adayının sağlık beyanlarında bir sıkıntı olmadığı ancak, poliçe tanzimi aşamasında söz konusu hususların acente tarafından dikkate alınmadığının anlaşıldığı, sonuçta hem sigorta şirketinin, hem sigortalının, hem de acentenin olayda kusurlu olduğu, davalı ... şirketinin, gözardı edilmeyecek hastalıkları olan sigortalı adayının bu hastalıkları yok saymasının mümkün olamayacağından, mevcut hastalıkları tamamen teminat dışı bırakıldığına ilişkin poliçede bir ifadeye rastlanmamakla ve sigortalının uzun süredir sağlık sigortası kapsamında devam etmiş olması, bu dönem sağlık sorunlarının sisteme yansımış olması, sigortalının sağlık geçmişini saklama kastının bulunmadığı sonucuna ulaşılmış olmakla, söz konusu hastalıkların sürprim alınarak-proporsiyon uygulayarak sonuca gidilmesi gerektiği gerekçesi ile başvurunun kısmen kabulü ile 27.414,49 TL fatura bedelinin fatura tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı ... şirketinden tahsiline karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, sağlık sigortasından kaynaklanan tazminat talebine ilişkindir.

Mahkemece yapılan araştırma inceleme hüküm vermeye yetkili değildir.

Dosya kapsamına göre, davacının, davalı nezdinde 29.04.2013 tarihinde limitsiz sağlık sigortası yaptırdığı, bu poliçenin daha önceki yıllarda davacının özel sağlık sigortası işlemlerine aracılık eden ve davalının da acentesi olan Yibitaş Sigorta Aracılık Hizmetleri AŞ aracılığı ile yapıldığı, davacının rahatsızlanması üzerine 02.10.2013 tarihinde koroner arter by-pass greft x 3 ameliyatı olduğu, davalı ... şirketinden yatış onayı için ret cevabı alındığı, davalının 11 Ekim 2013 tarihli ihtarname ile davacının 20.07.2005 tarihinde koroner anjiyo olduğu, 20.01.2008 tarihindeki muayenesinde ise hipertansiyon ve şeker hastalığı tanıları olduğu bilgilerinin tespit edildiği, bu bilgilerin kendilerine bildirilmediği gerekçesi ile, TTK ve poliçe özel şartlarının beyan yükümlülüğü maddeleri gereği poliçenin iptal edildiği, davacı vekili tarafından 12.02.2014 tarihli ihtarname ile müvekkili tarafından hiçbir rahatsızlığının ve ilaç tedavisinin gizlenmediği belirtilerek 68.856,00 TL ameliyat ve hastane ücretinin ödenmesini talep ettiği, sonrasında davacının kontrol-tedavi amaçlı kısa süreli hastane yatışı nedeniyle 2.852,00 TL daha ücret ödendiği anlaşılmaktadır.

Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen 6762 sayılı TTK'nın 1290. maddesi (6102 sayılı TTK 1435,1439 ve 1440. maddeler) her ne kadar mal sigortalarına ilişkin bulunmakta ise de, Yargıtay'ın yerleşik kararları ile hayat sigortalarında da uygulanmaktadır. Hatta anılan bu düzenleme, Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi ile sözleşme hükmü halini almıştır.

Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen 6762 sayılı TTK'nın 1290. maddesi (6102 sayılı TTK 1435,1439 ve 1440. maddeler) her ne kadar mal sigortalarına ilişkin bulunmakta ise de, Yargıtay'ın yerleşik kararları ile hayat sigortalarında da uygulanmaktadır. Hatta anılan bu düzenleme, Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi ile sözleşme hükmü halini almıştır.

Gerek TTK’nın 1290. maddesi (6102 sayılı TTK 1435,1439 ve 1440. maddeler) ve gerekse Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi düzenlemesine göre sigorta şirketinin sorusu üzerine veya herhangi bir soru sorulmadan (dolayısı ile buna ilişkin bir form doldurulmadan) sigortalı, sözleşmesinin yapılması sırasında kendisinin bildiği ve sigortacının sözleşmeyi yapmamasını veya daha ağır şartlarla yapmasını gerektirecek bütün halleri sigortacıya bildirmekle yükümlü olup, formun doldurulmamış olması sigortalının sağlığına ilişkin konularda sigortacıya bildirimde bulunma yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz. Şayet sigortalı tarafından var olan hastalık kasten bildirilmemiş ise sigortacının sözleşmeden cayma hakkı sözkonusudur.

Somut olayda, taraflar arasındaki uyuşmazlık, poliçenin düzenlenmesi sırasında sigortalının 20.07.2005 tarihinde koroner anjiyo olduğunu ve hipertansiyon ve şeker hastalıklarını kasten gizleyip gizlemediği, dolayısı ile ihbar yükümlülüğüne aykırı davranıp davranmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı, 22.03.2013 tarihinde davalı sigortaya başvuru için beyan formu doldurmadığını, daha öncesinde dava dışı Güneş Sigorta AŞ için 21.02.2011 tarihinde doldurduğu beyan formu üzerinde kopyala-yapıştır yöntemi ile oynama yapılmak suretiyle ve kalp-damar hastalıkları ile ilgili kısımda kazıntı ve silinti yapılarak, yalnızca tarihler değiştirilerek bu beyan formunun davalı ... şirketine verilmiş beyan formu gibi gösterilmeye çalışıldığını iddia etmekte, dava dilekçesi ekinde fotokopisi sunulan ve aracı acentadan temin edildiği belirtilen “Allianz Grup Sağlık Sigortası Başvuru Formu”nun 2. sayfasında ise, hipertansiyon ve diabet hastalıkları kutucuklarının evet olarak işaretlendiği görülmektedir. Davalı tarafından dosyaya başvuru formu sunulmadığı, bu halde koroner anjiyo dışında hipertansiyon ve şeker hastalığının da bildirilmediği

gerekçesi ile sözleşmenin iptal edildiği hususunun açıklık kazanmadığı, yine davacının acentadan temin edilen ön bilgi ve bilgilendirme formlarını doldurmadığı ve bu belgeler altındaki imzaların kendisine ait olmadığı iddiaları karşısında, davalı ... şirketinden eksik olan tüm belge asıllarının temini ile gerektiğinde bu belgeler üzerinde konusunda uzman bilirkişilerce inceleme yapılmak ve davacı iddiaları karşılanmak suretiyle, sigortalı davacının var olan hastalıklarını bildirip bildirmediği hususu tespit edilerek buna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetli olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 15.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6796, Karar No: 2014/10709, Tarih: 13.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/6796 E.  ,  2014/10709 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Avanos Asliye Hukuk (iş) Mahkemesi

Tarihi :20.02.2014

No :2012/296-2014/80

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla, dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalılardan işverene ait mandırada hayvan bakıcılığı ve silaj yetiştirme işinde, 06.01.2010-15.08.2012 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak geçen sigortalı çalışmalarının tespitini istemiş, Mahkemece; işyeri kaydı bulunmaması, davacının 4/b sigortalısı olması ve kamu tanığı beyanı değerlendirilerek davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 86/9. maddesi olup, bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re'sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

1)Eldeki somut olayda; çalışıldığı iddia edilen, mandıra işyerinin kayıtları Tarım İlçe Müdürlüğü'nden istenilmeli, uyuşmazlık konusu dönemdeki hayvan sayısı araştırılarak, işyerinin kapsamı belirlenmeli, bu dönemde Tarım İlçe Müdürlüğü'nde görev yapan veteriner ya da diğer görevliler dinlenilmeli, davalılardan A.B..'ın davaya konu dönemi de kapsayacak şekilde elektrikli cihaz tamiri işi nedeniyle vergi kaydı bulunduğu anlaşılmakla, gerçek işveren sıfatı bulunup bulunmadığı tespit edilmeli, emniyet araştırmasında komşu işyerinde sigortalı olarak çalıştığı belirlenen iki işçinin isimleri Kurumdan sorulup belirlenerek bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle sigortalının kayıtlarda görünmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği, ya da, bildirim dışı kaldığı hususu yeterince araştırılmalı; çalışmanın varlığı, süresi, tam zamanlı olup olmadığı, işin ve işyerinin kapsamı gözetilerek belirlenmeli, böylece, bu konuda gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip, deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

2) Diğer taraftan, davacının, 01.08.2008 tarihinden itibaren dava konusu dönemi de kapsayacak şekilde 2926 sayılı Yasa kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının bulunduğu anlaşılmakta olup, sosyal güvenlik sistemimizde çifte sigortalılığa yer verilmemiş olması nedeniyle "çakışan sigortalılık" olarak adlandırılan, bir sigortalının aynı anda birden fazla sosyal güvenlik kurumuna tabi olması hali, yasalarda yer alan düzenlemelerle, sadece bir sigortalılığa geçerlilik tanınarak çözüme kavuşturulmaktadır.

Davada öncelikle çakışan sigortalılık bakımından çözülmesi gereken sorun, 13.02.2011 tarihli 6111 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden önce çakışan dönemde davacının hangi yasal düzenleme çerçevesinde sigortalı olduğu hususudur.

Davanın yasal dayanağı, ihtilaf konusu dönemde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi ile aynı Yasanın 53. maddesidir. 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi gereğince “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan, … Tarımsal faaliyette bulunanlar, …” sigortalı sayılmışlardır.

Sigortalılık hallerinin birleşmesini düzenleyen 53. maddenin birinci fıkrasında ise, sigortalının, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde yer alan sigortalılık hallerinden birden fazlasına aynı anda tabi olmasını gerektirecek şekilde çalışması halinde; öncelikle aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında, (c) bendi kapsamında çalışması yoksa ilk önce başlayan sigortalılık ilişkisi esas alınarak sigortalı sayılacağı belirtilmiştir.

Bu bağlamda 5510 sayılı Yasanın 53. maddesinde, 13.02.2011 tarihli 6111 sayılı Kanunun 33. maddesi ile yapılan değişiklik üzerinde de durmakta yarar vardır. Anılan değişiklik ile, 53. madde “Sigortalının 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde yer alan sigortalılık statüleri ile (c) bendinde yer alan sigortalılık statüsüne aynı anda tabi olacak şekilde Kanun kapsamına girmesi halinde öncelikle aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında, (a) ve (b) bentlerinde yer alan sigortalılık statülerine tabi olacak şekilde Kanun kapsamına girmesi halinde ise aynı maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı sayılır..." şeklinde değiştirilmiş ise de; 6111 sayılı Kanunun yürürlüğe dair 215/b. maddesindeki, "...33...maddesi yayımı (25.02.2011) takip eden ayın birinci günü (01.3.2011)yürürlüğe girer." düzenlemesi ile, "Kanunun 53 üncü maddesinin birinci fıkrasında bu maddenin yürürlük tarihi itibarıyla yapılan değişiklikler, bu değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihten öncesi için uygulanmaz." şeklindeki aynı yasanın geçici 33. maddesi gözetildiğinde, uyuşmazlığın çözümünde, 01.03.2011 tarihine kadar olan dönem yönünden, 5510 sayılı Kanunun 53. maddesinin, 6111 sayılı Kanunla değiştirilmeden önceki halinin esas alınacağı, 01.03.2011-15.08.2012 tarihleri arasındaki dönem yönünden ise 5510 sayılı Yasanın mevcut halinin uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.