muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/19376, Karar No: 2024/4687, Tarih: 12.03.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin ilgili maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca bilirkişi raporunda yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; davacının ücretinin 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine göre belirlendiğini, Bakanlığın genel uygulamasının hukuka uygun olduğunu, iddia edilenin aksine davacının ücretinin 2019 yılı asgari ücret seviyesine çekilerek bu ücrete %4 oranında ücret zammı uygulanmadığını, ücret bordrolarından anlaşılacağı üzere davacının 2018 yılı ücreti korunarak bunun üzerine %4 oranında zam yapıldığını, ücretin düşürülmediğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kadroya geçirildiği sırada yapılan bireysel iş sözleşmesinde ücretin asgari ücretin belli oranda fazlası olacağına dair düzenlemenin mevcut olduğu, sözü edilen düzenlemenin her asgari ücret artış dönemi için bağlayıcı olduğu, ücret bordroları dikkate alındığında tahakkuk ve ödemelerde aylık ücretin eksik belirlendiğinin ve bu şekilde ücret farkı alacağının bulunduğunun anlaşıldığı; ancak arabuluculuk faaliyetinin tarafların anlaşamadığına dair düzenlenen son tutanak tarihinden önce muaccel olan alacaklar bakımından gerçekleştirildiği, son tutanak tarihinden sonraki döneme ilişkin istemlerin dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddi gerektiğinin gözetilmemesinin hatalı olduğu, dosyada mevcut raporda yer alan hesap verileri üzerinden arabuluculuk son tutanak tarihinden önce muaccel olan alacaklarla sınırlandırılarak belirlendiği belirtilerek resen yapılan hesaplama doğrultusunda davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddi ile kamu düzenine aykırılık bakımından resen yapılan inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin ilgili kısmı şu şekildedir:

"...

b) Aşağıdaki durumlarda davanın esasıyla ilgili olarak;

1) İncelenen mahkeme kararının usul veya esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığı takdirde başvurunun esastan reddine,

2) Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında,

3) Yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra başvurunun esastan reddine veya yeniden esas hakkında,

duruşma yapılmadan karar verilir."

2. Değerlendirme

1. 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1), (2) ve (3) üncü alt bentlerinde, bölge adliye mahkemesinin verebileceği karar türleri açıklanmıştır. Bunlardan ilki, başvurunun esastan reddi; ikincisi yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında; üçüncüsü ise yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra başvurunun esastan reddine veya yeniden esas hakkında karar vermektir. Kanun hükmü, istinaf edenin başvurusunun esastan reddedilmesi suretiyle yeniden esas hakkında veya düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına imkân tanımamaktadır.

2. Diğer taraftan 6100 sayılı Kanun'un "İncelemenin kapsamı" başlıklı 355 inci maddesine göre bölge adliye mahkemesi, istinaf sebepleri ile bağlı ise de kamu düzenine aykırılık gördüğü takdirde bunu resen gözetebilir. Ancak anılan düzenleme tamamen incelemenin kapsamına ilişkin olup bölge adliye mahkemelerince 353 üncü madde gereğince kurulacak hükmün şekline etkili değildir. Bu bakımdan bölge adliye mahkemesince, istinaf dilekçesinde ileri sürülen istinaf sebepleri ile kamu düzenine aykırılık hâlleri bakımından ayrım yapılarak Kanun'da yer verilmeyen şekilde hüküm kurulması mümkün değildir. Kaldı ki kamu düzenine aykırılık bakımından bir inceleme yapılabilmesi de istinaf başvurusunun kabulüne bağlıdır. Örneğin 6100 sayılı Kanun'un "Ön inceleme" başlıklı 352 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde "başvuru sebeplerinin veya gerekçesinin gösterilmemesi" hâline yer verilmiştir. Bu hâlde bölge adliye mahkemesince 353 üncü madde gereğince sadece kamu düzenine aykırılık bağlamında inceleme yapıldıktan sonra yine başvurunun esastan reddine veya kabulüne karar verilerek hüküm kurulmaktadır.

3. Belirtilen sebeplerle taraflardan birinin istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepler ve kamu düzenine aykırılık bakımından yapılacak incelemenin sonucunda, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasını yahut düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasını gerektiren bir hâl tespit edildiği takdirde artık istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilemez.

4. Somut olayda Bölge Adliye Mahkemesince; sadece davalı tarafın istinaf başvurusu üzerine kamu düzenine aykırılık bulunup bulunmadığı yönünden resen yapılan inceleme neticesinde, arabuluculuk faaliyetinin tarafların anlaşamadığına dair düzenlenen son tutanak tarihinden önce muaccel olan alacaklar bakımından gerçekleştirildiği, son tutanak tarihinden sonraki döneme ilişkin istemlerin dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddi gerektiğinin gözetilmemesinin hatalı olduğu belirtildikten sonra, davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine, İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) nci alt bendi gereğince düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak üzere kaldırılmasına karar verilmiştir.

5. Bölge Adliye Mahkemesi kararı, yukarıda belirtilen Kanun hükümlerine aykırı olduğundan, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına ve dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının usulden BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22371, Karar No: 2014/17350, Tarih: 15.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/22371 E.  ,  2014/17350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 31. İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/09/2013

NUMARASI : 2013/356-2013/46

Davacı, bel fıtığının işyerinde meydana geldiğinden olayın iş kazası olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, 11/09/2008,12/09/2008 ve 13/09/2008 tarihlerinde işyerinde katlar arasında irtibatı sağlayan asansörün arıza yapması nedeni ile ara mamul jelleri, kendisine verilen talimat üzerine birinci kata indirmek zorunda kaldığını, kendisine aşırı yük taşıtılması sonucunda bel fıtığı olduğunu iddia ederek, sözkonusu olayın iş kazası olarak tespitini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 01/10/2007 – 22/10/2008 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde çalışmasının bulunduğu, davacının; 11/09/2008,12/09/2008 ve 13/09/2008 tarihlerinde, asansörün bozuk olması nedeni ile ustabaşının talimatı üzerine sakız üretiminde kullanılan ara mamul jelleri bir kat aşağı indirmesi sonucu belinin incidiğini ve olay sonrası kendisine bel fıtığı teşhisi konulduğunu iddia ettiği, davacının 2007-2011 yılları arasındaki S.. S.. hasta kayıtları incelendiğinde, 08/02/2008 tarihinde ortopedi ve travmatoloji polikliniğinde; iş kazasının meydana geldiğini iddia ettiği 2008 yılı Eylül ayından önce üç kez de Acil Tıp polikliniğinde muayene kaydının bulunduğu, ancak her iki poliklinik muayenelerinin içeriğine ve konulan teşhise ilişkin dosyada veri bulunmadığı; iş kazası geçirdiğini iddia ettiği 2008 Eylül ayından itibaren 16/09/2008, 07/10/2008, 16/10/2008, 10/06/2009, 16/07/2010 tarihlerinde ise Beyin ve Sinir Cerrahisi Polikliğinde giriş kaydının bulunduğu tespit edilmiş, ancak geçmişe ilişkin sağlık kayıtlarının, ilgili sağlık kuruluşlarından temin edilmediği anlaşılmıştır. Davalı Kurum kontrol memurunun 06/02/2010 tarihli raporunda; davacının olay öncesinde 2008 yılı başlarından itibaren bel ağrılarının başladığını, bel ağrısı şikayeti ile hastaneye 5-6 kez gidip geldiğini, kendisine tedavi uygulanmaya başladığını beyan etmesi ve bu hususu işyeri şefi E.. K..'na bildirdiğinin anlaşılması gerekçe gösterilerek, olayın iş kazası olarak nitelendirilemeyeceği belirtilmiştir. Davacının, iş arkadaşları K.. D.., H.. T.., A.. A.. ve M.. T.. ile birlikte düzenlediği ve dosyaya sunduğu 16/09/2008 tarihli tutanakta ise davacının, 11/09/2008,12/09/2008 ve 13/09/2008 tarihlerinde ara mamül maddeleri asansörün bozuk olması nedeni ile usta Ali Atasoy'un talimatı üzerine merdivenlerden kovalarla indirmek zorunda kaldığı, yardımcı istemesine rağmen verilmediği bildirilmiştir

. Davacının, iş arkadaşları K.. D.., H.. T.., A.. A.. ve M.. T.. ile birlikte düzenlediği ve dosyaya sunduğu 16/09/2008 tarihli tutanakta ise davacının, 11/09/2008,12/09/2008 ve 13/09/2008 tarihlerinde ara mamül maddeleri asansörün bozuk olması nedeni ile usta Ali Atasoy'un talimatı üzerine merdivenlerden kovalarla indirmek zorunda kaldığı, yardımcı istemesine rağmen verilmediği bildirilmiştir. Mahkeme huzurunda dinlenen davacı tanıklarının belirtilen olay öncesinde davacının bel rahatsızlığına ilişkin duyumlarının olmadığını beyan ettikleri görülmüş olup, biri iş güvenliği uzmanı mühendis, biri hukukçu, diğeri Adli Tıp Uzmanı doktordan oluşan üç kişilik bilirkişi heyetinden alınan 02/06/2013 tarihli raporda, dosyada davacının olay öncesinde bel fıtığından rahatsız olduğuna dair tıbbi veri bulunmadığı, ancak olaydan önce bel ağrılarının bulunduğuna dair beyanının mevcut olduğu, davacıya dosyadaki MR raporunun düzenlendiği 26/09/2008 tarihi itibari ile bel fıtığı teşhisi konulduğu, bel ağrısı ve bel fıtığının birbirinden farklı rahatsızlıklar olduğu, olay öncesinde bel ağrısının olmasının, bel fıtığı olduğu anlamına gelmeyeceği, eğer olay öncesi bel fıtığı mevcut ise dahi bu rahatsızlığın olaya bağlı ilerleyip ilerlemediğinin değerlendirilmesinin gerekeceği belirtilerek, davacının iddia edilen olay tarihlerinden hemen sonra belindeki rahatsızlık nedeni ile tedavi görmeye başladığı, bu haliyle olay ile bel fıtığı rahatsızlığı arasında neden-sonuç ilişkisi bulunduğundan, olayın iş kazası olarak değerlendirilmesi gerektiği kanaati bildirilmiş olup, illiyet bağının varlığına ilişkin ayrıca Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınmadığı, 02/06/2013 tarihli heyet raporu esas alınarak hüküm tesis edildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda; davacının rahatsızlığının, 11/09/2008, 12/09/2008 ve13/09/2008 tarihlerinde meydana gelen olay nedeni ile mi yoksa daha önce varolan bir hastalık nedeni ile mi meydana geldiği şüpheden uzak bir şekilde tespit edilmeden, davacının iş kazası tespitine konu hastalığına dair daha önce herhangi bir tedavi görüp görmediği araştırılmadan, bu itibarla 11/09/2008,12/09/2008 ve 13/09/2008 tarihlerinde meydana gelen olay ile davacının hastalığı arasında uygun illiyet bağı bulunup bulunmadığı tespit edilmeden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; davacının kaza geçirdiğini iddia ettiği 11/09/2008, 12/09/2008 ve 13/09/2008 tarihlerinden öncesi ve sonrasına ilişkin hastane kayıtları, varsa film ve grafilerinin ilgili sağlık kuruluşlarından temini ile meydana gelen olay ile davacının bel fıtığı rahatsızlığı arasında uygun illiyet bağının bulunup bulunmadığının tespiti için Adli Tıp Kurumu'nun İlgili İhtisas Dairesi'ne rapor tanzim ettirmek, dosyada mevcut heyet raporu ile Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesi tarafından tanzim edilecek rapor arasında çelişki oluşması halinde, Adli Tıp Genel Kurulu'ndan rapor alınarak, varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan K.. Gıda Mad. San ve Tuc. AŞ.(İ.. Gıda San. ve Tic. AŞ.)ye iadesine, 15/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9215, Karar No: 2012/11026, Tarih: 26.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/9215 E.  ,  2012/11026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.03.2010 tarih ve 2009/65-2010/75 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 26.06.2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ..... ile davalı Bahçıvan Gıda San.ve Tic.A.Ş. vekilleri Av...... ve Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, tanınmış tescilli "pınar" markasının sahibi olan müvekkilinin “pınar beyaz”,“pınar beyaz&dizayn”,“beyazım” ibareli markaların da sahibi bulunduğunu, aynı sektörde faaliyet gösteren davalı şirketin “sütbeyaz” ibaresini tescil talebinde bulunduğunu, başvuruya yaptıkları itirazlarının en son YİDK kararı ile reddedildiğini, oysa tescili istenen “sütbeyaz” ibaresinin esas unsurunun “beyaz” olduğunu, bu başvurunun müvekkil markası ile ayırt edilemeyecek kadar benzer bulunduğunu, müvekkilinin “beyaz” ibaresini davalının tescil ettirmek istediği sınıflarda uzun yıllardır kullandığını ve ayırt edici hale getirdiğini, aynı tür başvurular için hükümsüzlük kararları verildiğini ve bu kararların kesinleştiğini, dava konusu başvurunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, Türk Patent Enstitüsü Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunun 2008-M-6747 sayılı kararının iptali ile tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili,davacı markaları ile davalı markasının aynı ya da benzer olmadığını ve karıştırılma ihtimalinin de bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili başvurusu ile ilgili TPE. YİDK kararının hukuka uygun olduğunu, başvurusu yapılan markanın şekil markası olup “sütbeyaz” ibaresinin bu kompozisyonun önemli bir parçasını oluşturduğunu, davacı markaları ile müvekkil başvurusunun yazılış, okunuş, görsel, işitsel olarak farklı olduğunu, başvurunun davacı markasını hiçbir şekilde çağrıştırmadığını, bir rengin bir kişinin inhisarına verilemeyeceğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı şirket vekili, müvekkili başvurusu ile ilgili TPE. YİDK kararının hukuka uygun olduğunu, başvurusu yapılan markanın şekil markası olup “sütbeyaz” ibaresinin bu kompozisyonun önemli bir parçasını oluşturduğunu, davacı markaları ile müvekkil başvurusunun yazılış, okunuş, görsel, işitsel olarak farklı olduğunu, başvurunun davacı markasını hiçbir şekilde çağrıştırmadığını, bir rengin bir kişinin inhisarına verilemeyeceğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davalı şirketin 24.08.2007 tarihinde “Peynirin Bahçesi BAHÇIVAN Sütbeyaz” ibaresini marka olarak tescili istemiyle davalı TPE’ne başvuruda bulunduğu, tescil kapsamında 29, 30 ve 43. sınıfların olduğu, davalı şirket başvurusunun asıl unsurunun "sütbeyaz" sözcüğü olduğu, zira başvurudaki oransal olarak oldukça küçük yazılan "Peynirin Bahçesi" ilavesi, tescil kapsamındaki peynirler yönünden doğrudan cins/vasıf belirten ifadeler olduğundan tanımlayıcı, ayırt ediciliği bulunmayan, aynı alanda faaliyet gösteren herkesin kullanımına açık bırakılması gereken tali unsur mahiyetinde bulunduğu, "BAHÇIVAN" kelimesinin ise davalının şemsiye

ya da lider markası olup, mal veya hizmetlerden çok işletmeye işaret ettiği, davacının 99/16596 sayılı markasında asıl unsurun aynı zamanda davacının lider markası ve ticaret unvanının ayırt edici ilavesi olan "PINAR" sözcüğü olduğu, anılan ilaveler nedeniyle, başvuru ile itiraza dayanak markalar aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzer sayılmazlar ise de, genellikle ürün ve markalarını yan yana görme imkanı bulunmayan ortalama tüketicide bıraktıkları genel intiba, görünüm, okunuş ve anlam olarak benzer oldukları, başvuru kapsamında yer alan 29/01, 02, 05, 06, sınıf ve alt gruplar ile 30. sınıfın tamamındaki gıda ürünü alıcılarından oluşan ortalama tüketici profilleri, bu malların üretim ve dağıtım kanalları, satış noktaları, satın almaya ayrılan süre, alım sıklığı, birbirileri yerine ikame olanağı itibariyle, itiraza dayanak 98/13222, 98/4781; 99/16596, 2000/4179; 103490, 2001/5921, 2005/37670 sayılı markaların kapsamlarındaki mallar ve hizmetler ile aynı yada benzer olduğu, bu nedenle başvuru kapsamında kalan 29 ve 30. sınıftaki mallar ile itiraza mesnet markaları taşıyan malların veya sunulan hizmetlerin aynı firmaya ait olduğu veya aralarında ticari, idari bir bağlantı bulunduğu yanılgısına sebep olacağı, KHK'nın 8/1-b bendi anlamında karıştırılması ihtimali bulunduğu, 43/02 "geçici konaklama hizmetleri (gündüz bakımı, kreş hizmetleri, huzurevi hizmetleri dahil) 43/03 "hayvan bakım evleri" hizmetleri ise tamamen farklı sektöre ait bulunduğu, bu nedenle ilişkilendirilme ihtimali dahil karıştırılma olasılığı mevcut olmadığı, davacıya ait "PINAR BEYAZ" ve "BEYAZIM" ibareli markaların KHK’nin 8/4 hükmü anlamında tanınmış olduğu yönündeki delillerin bu iddiayı kanıtlar yeterlikte görülmediği dolayısıyla, farklı olduğu kabul edilen hizmetler yönünden de KHK'nin 8/4 ncü madde hükmünde belirlenen tescil engeli yada hükümsüzlük nedeninin gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne,TPE YİDK’nun 2008-M-6747 sayılı kararının başvuru kapsamındaki 29. ve 30. sınıfa dahil mallar yönünden kısmen iptaline, markanın 29 ve 30. sınıflara dahil mallar yönünden kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı şirketten alınarak davacıya verilmesine, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı şirkete verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflaran ayrı ayrı alınmasına, 26.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.