muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4341, Karar No: 2017/8739, Tarih: 01.11.2017

1) İhbar olunan Orman Yönetimi vekilinin temyiz itirazları incelendiğinde; mahkemece çekişmeli taşınmazların bir kısmı 108 ada 1 sayılı orman parseli içinde kaldığından dava Orman Yönetimine ihbar edilmiş olup, Orman Yönetiminin harç yatırmak suretiyle usulüne uygun olarak davaya katılımı söz konusu olmadığından taraf sıfatı bulunmamaktadır. Bu nedenle temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Davalı Hazinenin temyiz itirazlarına gelince; çekişmeli taşınmazların kadastro tespitinden önce davacı şirket tarafından kamulaştırıldığı iddia edilmiş olup mahkemece kamulaştırmaya ilişkin plan, harita ve diğer tüm evraklar ile kamulaştırma bedel tespiti ve tesciline ilişkin dava dosyaları getirtilmeden ayrıca taşınmazların kadastro sırasında dere yatağı olduklarından bahisle tapulama dışı bırakıldıkları dikkate alındığında aktif dere yatağı olup olmadıkları hususunda jeolog bilirkişi marifetiyle inceleme yapılmadan eksik araştırma ve inceleme ile davanın kabulü yönünde hüküm kurulması yerinde görülmemiştir.

O halde; öncelikle mahkemece çekişmeli taşınmazların davacı tarafça kamulaştırılmasına ilişkin kamulaştırma bedel tespiti ve tescil dava dosyalarının davacıdan da sorulmak suretiyle araştırılarak dava dosyasına getirtilmesi, ayrıca kamulaştırma çalışmalarına ilişkin plan, proje, kroki ve tüm belgeler ile çekişmeli taşınmazları kapsayan kadastral paftanın ilgili birimden sorulmak suretiyle getirtilerek, bir jeoloji mühendisi ve bir harita uzmanından oluşan bilirkişi heyeti marifetiyle yeniden keşif yapılmalı, kamulaştırma planı ile çekişmeli taşınmazları kapsayan kadastro paftası ölçekleri birbirine çevrilmek suretiyle çakıştırması yapılarak, dava konusu taşınmazların kamulaştırma planındaki konumu, kamulaştırma kapsamında yer alıp almadığı kesin bir şekilde saptanmalıdır. Ayrıca; jeolog bilirkişiden çekişmeli taşınmazların dere yatağında olup olmadığı, derenin aktif dere yatağı olup olmadığı, yatak değiştirip değiştirmediği, aktif olma özelliğini kaybetmiş ise tam olarak hangi tarihte kaybettiğine ilişkin duraksamaya yer vermeyecek şekilde rapor düzenlettirilmeli, yapılacak araştırma sonucu taşınmazların aktif dere yatağında bulundukları tespit edildiği takdirde bu nitelikteki taşınmazların tescile tabi olmadıkları dikkate alınarak davacının davasının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentde açıklanan gerekçelerle ihbar olunan Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının REDDİNE, temyiz harcının istek halinde iadesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 01/11/2017 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10570, Karar No: 2020/16075, Tarih: 11.11.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/10570 E.  ,  2020/16075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralamaya teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın işbu yargılamaya konu suç ile aynı tarihte işlediği kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma suçu hakkında Elbistan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/16 Esas ve 2015/298 Karar sayılı dosyasında yapılan yargılama sırasında aldırılan Adana Dr. Ekrem Tok Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 06.03.2015 tarihli raporunda, sanığın "5237 sayılı TCK'nin 32/1. maddesi anlamında işlediği fiillerin anlam ve sonuçlarını algılayamaması ve bu fiillerle ilişkin davranışlarını yönlendirme yeteneğinin ortadan kaldırıcı nitelikte" olduğunun belirtilmesi karşısında; sanığın suç tarihi itibarıyla işlediği iddia edilen kasten yaralamaya teşebbüs suçu bakımından TCK'nin 32. maddesi kapsamında cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından heyet raporu aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenden dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11000, Karar No: 2014/18727, Tarih: 13.10.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/11000 E.  ,  2014/18727 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Davacı vekili, davalıların şube müdür ve müdür yardımcısı sıfatıyla kanun ve ana sözleşmenin kendilerine yüklediği görevleri yerine getirmeyerek bankacılık ilke ve uygulamalarına aykırı davranışları nedeni ile kurum zararına yol açtıklarını iddia ederek 229.538 USD zararın müştereken ve müteselsilen davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece davanın reddine 40.589.76 TL avukatlık ücretinin davacıdan tahsili ile davalılara verilmesine karar verilmiştir.

5411 sayılı Bankacılık Kanunu 133 maddesine “Bu madde kapsamına göre açılan veya açılacak davalar ile kanuni halef sıfatıyla takip edilen davalarda lehine hükmedilen tarafa avukatlık ücreti maktu olarak belirlenir.” düzenlemesi bulunmaktadır. Mahkemece ... aleyhine nispi avukatlık ücreti tayini hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının 3.bendinin tamamen silinerek yerine;

“3-Davalılar kendilerini birer vekille temsil ettirdiklerinden 5411 sayılı Kanunun 133.madde yollamasıyla AAÜT 12.maddesi gereği 1500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 13/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/35689, Karar No: 2013/8072, Tarih: 07.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/35689 E.  ,  2013/8072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti alacaklarının

ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmiş, davalılardan ... Kurumsal Hiz. Ltd. Şti. tarafından duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi M.Başbayraktar Taşkın tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, asıl işveren ... işyerinde alt işveren işçisi olarak Ekim 200l tarihinde çalışmaya başladığını, Nisan 2003 tarihinde evlilik nedeniyle işten ayrıldığını ve ikinci defa Ekim 2005 tarihinde işe başlayıp maluliyet nedeniyle 01.09.2010 tarihinde işten ayrıldığını ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı üniversite, kendilerinin ihale makamı olduğunu ve üniversite için genel hizmet alımlarının firmalardan ihale yoluyla alındığını, davacıyla aralarında iş sözleşmesi bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, ilk bölüm çalışmanın evlilik nedeniyle sona erdirildiği, ikinci bölüm çalışması sırasında rahatsızlandığı ve çalışma gücünü %60 oranında kaybetmesi nedeniyle malulen emekliye ayrıldığı gerekçesiyle kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan müştereken müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... rektörlüğünün tüm, diğer davalı şirketin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından kimin sorumlu olacağı noktasında toplanmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının davalı üniversitede alt işveren işçisi olarak iki dönem halinde çalıştığı tartışmasızdır. İlk dönemde alt işveren Aydın Makine Temizlik Limited Şirketinde çalışırken evlilik nedeniyle, ikinci dönem çalışması ise davalı şirket nezninde çalışırken maluliyet nedeniyle sona ermiştir. Bu durumda davalı ODTÜ Rektörlüğünün tüm süre çalışmasından asıl işveren sıfatıyla sorumlu olacağı açıktır.

Somut olayda, davacının davalı üniversitede alt işveren işçisi olarak iki dönem halinde çalıştığı tartışmasızdır. İlk dönemde alt işveren Aydın Makine Temizlik Limited Şirketinde çalışırken evlilik nedeniyle, ikinci dönem çalışması ise davalı şirket nezninde çalışırken maluliyet nedeniyle sona ermiştir. Bu durumda davalı ODTÜ Rektörlüğünün tüm süre çalışmasından asıl işveren sıfatıyla sorumlu olacağı açıktır.

Ancak halen yürürlükte olan 1475 sayılı İş Kanununu 14 . maddesinde “İşçilerin kıdemleri, hizmet akdinin devam etmiş veya fasılalarla yeniden akdedilmiş olmasına bakılmaksızın aynı işverenin bir veya değişik işyerlerinde çalıştıkları süreler gözönüne alınarak hesaplanır. İşyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanır.” düzenlemesi bulunmaktadır. Aynı mahiyette 4857 sayılı İş Kanununun 54 . maddesinde de “Yıllık ücretli izine hak kazanmak için gerekli sürenin hesabında işçilerin, aynı işverenin bir veya çeşitli işyerlerinde çalıştıkları süreler birleştirilerek göz önüne alınır. Şu kadar ki, bir işverenin bu Kanun kapsamına giren işyerinde çalışmakta olan işçilerin aynı işverenin işyerlerinde bu Kanun kapsamına girmeksizin geçirmiş bulundukları süreler de hesaba katılır” hükmü bulunmaktadır. Bu durumda anılan maddeler uyarınca hizmetlerin birleştirilmesi ancak aynı işverene ait ayrı işyerinde geçen hizmetler için mümkündür. Dolayısıyla davalı alt işveren

şirket davacının daha önce çalıştığı işyerini devralmış olmadığından davacının iki dönem çalışmasının birleştirilmesi olanaksızdır. Bu nedenle mahkemece davalı Bilten Grup Kurumsal Hiz. Ltd. Ştinin sadece kendi çalıştırdığı süreden sorumlu tutularak kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde tüm süreden sorumlu tutulması isabetsizdir.

3- Davacının kabul edilen alacaklarından her iki davalının müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verildiği halde yargılama giderleri, harç ve vekalet ücretinden hangi davalının ne şekilde sorumlu olduğu açıklanmadan "davalıdan" denilerek hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11630, Karar No: 2014/1577, Tarih: 25.02.2014

**16. Hukuk Dairesi         2013/11630 E.  ,  2014/1577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2011/105-2013/625

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden S.. Y.. vs. vekili Avukat M.. B.. ve Hazine vekili Avukat H.. S.. ile aleyhine temyiz istenilen S.. B.. vekili Avukat Z..A.. geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlandı. Tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

K.. M..nce 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 41. maddesi uyarınca 176 ve 904 parsel sayılı taşınmazların maliki olan A.. Ş.. vekilinin talebi üzerine yapılan düzeltme işlemi sırasında, Y.. K..çalışma alanında bulunan ve tapu kaydında Hazine adına kayıtlı olan 100 parsel sayılı 14580 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın, 9470 metrekare tapu kaydında A.. Ş.. adına kayıtlı olan 176 parsel sayılı 7243.50 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın, 14802 metrekare yüzölçümlü; tapu kaydında S.. B.. adına kayıtlı olan 178 parsel sayılı 4325 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın, 21855 metrekare yüzölçümlü; tapu kaydında V.. T.. adına kayıtlı olan 262 parsel sayılı 6786 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın 14802 metrekare yüzölçümlü; tapu kaydında A.. C.. adına kayıtlı olan 115 ada 1 parsel sayılı 32825 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın 31175 metrekare yüzölçümlü; tapu kaydında S.. Y.. adına kayıtlı olan 115 ada 2 ve 3 parsel sayılı 5000 ve 15001 metrekare yüzölçümündeki taşınmazların 11140 ve 12568 metrekare yüzölçümlü; tapu kaydına V..T.. adına kayıtlı olan 853 parsel sayılı 1720 metrekare yüzölçümünde, S.. B.. adına kayıtlı olan 860 parsel sayılı 1520 metrekare yüzölçümünde ve A.. Ş.. adına kayıtlı olan 904 parsel sayılı 1430 metrekare yüzölçümünde olarak toplam 4670 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın 4880 metrekare yüzölçümlü (ve 860 parsel sayılı taşınmaz maliki S.. B.. adına tescil edilmek üzere) olarak belirlenerek tapu kayıtlarında düzeltme yapılmasına karar verilmiştir. Yasal süresi içinde davacı S.. Y.. ve davacı A.. C.. vekili, yapılan düzeltmenin yasalara aykırı olduğunu belirterek, kaldırılması istemi ile dava açmışlardır. Yargılama sırasında Hazine vekili 24.9.2012 tarihli dilekçesi ile yapılan düzeltme işlemi ile devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaklaşık 25389 metrekarelik yer ile 100 parsel sayılı taşınmazdan 5110 metrekarelik yerin diğer parsel maliklerinin taşınmazlarına eklendiğini bildirerek, usul ve yasaya aykırı düzeltme işleminin kaldırılması istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemece dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar S.. Y.. ve A..C.. vekili ile Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hakim; davanın açılması suretiyle önüne gelen taraflar arasındaki uyuşmazlığı çözümlemek amacıyla usulen yargılamayı yürütüp karar vermekle yükümlüdür. Mahkemece davacı S.. Y.. tarafından açılan dava yönünden hüküm kurulmuştur. Ancak, yapılan düzeltme işlemine karşı mahkemenin birleşen 2011/863 Esas sayılı dava dosyası ile A.. C..tarafından da dava açılıp eldeki dava ile birleştirildiği halde Mahkemece, adı geçen davacı gerekçeli karar başlığında gösterilmemiş, davası hakkında değerlendirme yapılmamıştır. Aynı taşınmazlar hakkında açılan ve birleşen davalar hakkında birlikte değerlendirme yapılarak hüküm verilmesi zorunlu olup, bu yönün göz ardı edilmesi isabetsiz olduğundan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, Yargıtay duruşması için belirlenen 1100.00 TL. vekalet ücretinin aleyhine temyiz olunan taraftan alınarak kendisini vekil ile temsil ettiren temyiz edenlere verilmesine,

peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, 25.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.