muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/683, Karar No: 2022/976, Tarih: 26.01.2022

İfade özgürlüğü, temsil ettikleri seçmenlerinin kaygılarına dikkat çektikleri ve onların menfaatlerini savunmak zorunda oldukları için halkın seçilmiş temsilcileri bakımından özel bir öneme sahiptir (AİHM; Lombarda ve diğerleri Malta, B. No: 7333/06, 24/4/2007).

Öte yandan; maddi olgular ile değer yargısı arasında da ayrıma gidilmeli, değer yargılarının doğruluğunu ispatlamanın mümkün olmadığı gözetilmelidir (AİHM; Lingens/Avusturya, B. No: 9815/82, 8/7/1986). Zira, taraflara değer yargılarının doğruluğunu ispat külfeti getirilmesi, hakkın kullanımını imkânsız kılacaktır. Bununla birlikte, değer yargısının da makul bir olgusal temele sahip olması gerektiği, orantılı ve ölçülü bir biçimde ifade edilip edilmediği denetlenmelidir (AİHM; Jerusalem/Avusturya, B. No: 26958/95, 27/2/2001).

Ancak belirtmek gerekir ki ifade özgürlüğü sınırsız değildir. Başta siyasi kişiler olmak üzere, en geniş hâlde dahi ifade özgürlüğünün, kişilerin itibarına zarar verecek boyuta ulaşmaması gerekir. Bu gereklilik, temel hak ve hürriyetlerin; kişinin topluma, ailesine ve diğer kişilere karşı ödev ve sorumluluklarını da ihtiva ettiğini belirten Anayasa'nın 12. maddesinin ikinci fıkrasından doğan bir zorunluluktur (AYM; ..., B. No: 2013/1461, 12/11/2014). Bu itibarla, Anayasa'nın 26. maddesinin ikinci fıkrasına göre ifade özgürlüğünün sınırlandırılma nedenlerinden biri de başkalarının şöhret ve itibarının korunmasıdır. Davalının söylediği sözlerin, ifade özgürlüğünün sınırlarını aştığını tespit ederken mahkemece ortaya konulan gerekçenin, bu özgürlüğü sınırlamak için yeterli ve ilgili olmasının yanında, ifade özgürlüğüne getirilecek sınırlamanın, demokratik bir toplumda zorlayıcı bir toplumsal ihtiyacın karşılanması amacına yönelik, ölçülü, orantılı ve istisnai nitelikte olması gerekir. Buna göre, ifade özgürlüğüne yapılan bir müdahale, zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılamıyorsa ya da zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılamakla birlikte orantılı değilse, demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun bir müdahale olarak değerlendirilemez. Bunu ancak davanın bütününe bakarak anlayabiliriz.

Bu tür davalarda mahkemece yapılması gereken; kamuya mal olmuş kişilerin şöhret ve itibarı ile ifade özgürlüğünün çatışması hâlinde bu iki hak arasında makul bir dengenin kurulmasıdır. Dengeleme yapılırken her bir somut olay bakımından; dava konusu açıklamanın kamu yararına ilişkin bir tartışmaya sağladığı katkı, ilgili kişinin tanınırlığı, toplumdaki rolü ve işlevi ile yazıya konu olan faaliyetin niteliği, açıklama veya yayının konusu, kapsamı, şekli ve etkileri, ilgili kişinin daha önceki davranışları, bilgilerin elde edilme koşulları ve gerçekliği ile uygulanan yaptırımın niteliği nazara alınmalıdır(AYM; ... (3), B.No: 2015/1220, 18/7/2018).

Somut davada göz önünde bulundurulması gereken ilk husus, davanın taraflarının toplumsal konumlarıdır. Bir yanda konuşmanın yapıldığı dönemde ana muhalefet görevinde bulunan partinin lideri olan davalı ..., diğer yanda ise hükümetin başı ve iktidar partisi lideri ... bulunmaktadır. Eleştirilerin hedefinde olan davacının hem toplumsal konumu hem de siyasetçi olması nedeniyle makul eleştiri sınırları daha geniş kabul edilmelidir. Temsil ettiği seçmenlerinin talep, endişe ve düşüncelerini politik

alana aktaran ve onların çıkarlarını savunan seçilmiş kimseler için ifade özgürlüğünün özellikle değerli olduğu açıktır. Bu sebeple ifade özgürlüğüne getirilen kısıtlama, eğer bir siyasetçinin ve özellikle dönemin ana muhalefet partisi genel başkanının ifade özgürlüğüne yönelik ise dava konusu istemlerin çok daha sıkı bir denetimden geçirilmesi gerekmektedir.

İkinci husus ise, davalının konuşmalarında dile getirdiği iddiaların kamusal çıkarlarla ilgili olması ve olgusal temelinin bulunmasıdır. Dava konusu edilen konuşma bir bütün olarak değerlendirildiğinde içeriğinin anayasa değişikliği ile getirilen cumhurbaşkanlığı hükümet sistemine ve hükümet başkanı olarak davacının faiz politikaları üzerinden ekonomiye, Kadir Mısıroğlu ziyareti ve terörle mücadele üzerinden iç siyasete, İsrail Devleti ile yapılan anlaşma ve Afrin Harekatı üzerinden dış siyasete ilişkin yönetim biçiminin eleştirisine yönelik olduğu, konuşmanın çerçevesinin baskın şekilde politik alanda kaldığı, güncel konularla ilgili olduğu dolayısıyla kamusal çıkarlarla ilgili olduğu ve olgusal dayanağının bulunduğu anlaşılmaktadır. Kaldı ki, davalı, hususi olarak davacının özel hayatını hedef almamış, konuşmasını esasen siyasi rakibinin söz ve davranışlarına yöneltmiştir.

Öte yandan, Davalının konuşmasında geçen bir kısım sözler kaba, tahrik edici, suçlayıcı ve rahatsız edici olarak kabul edilse bile değer yargılarından oluşan bu ifadelerin polemik çıkartmaya, şiddetli tepkiler yaratmaya ve taraftarlarını konsolide etmeye yönelik siyaset üslubunun bir parçası olduğu kabul edilmelidir.

Tüm bu açıklamalar ışığında; dönemin ana muhalefet partisi lideri olan davalı tarafından yaşanan güncel olaylara ilişkin olarak açıklamalarda ve hükümet başkanı olan davacı’nın söz ve davranışları ile hükümet politikalarına yönelik eleştirilerde bulunulduğu, davaya konu ifadelerin, Yargıtay, AYM ve AİHM’nin istikrar bulmuş içtihatlarına göre; ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kaldığı, somut olay bağlamında davalının ifade özgürlüğüne üstünlük tanınması gerektiği düşüncesinde olduğumdan istemin tümden reddi yerine kısmen kabulüne ilişkin mahkeme kararını onayan değerli çoğunluğun görüşüne iştirak edemiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2006/11152, Karar No: 2007/4259, Tarih: 30.04.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/11152 E.  ,  2007/4259 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı davalı vekilince de duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vek. Av. ... gelmiş, davacı tarafından kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının sahibi olduğu yurt dışındaki ... Corporation adlı şirkete 140.400 USD karşılığı kumaş siparişi verdiklerini, şirketin yurt dışında olmasına rağmen davalının tüm yazışmaları ortağı olduğu ve İstanbul' da mukim ... Ltd. Şti. üzerinden yaptığını, daha öncede aynı şekilde yapılan ödemelere karşılık malların teslim edilmesinin kendilerinde güven sağladığını ancak son sipariş konusu malların teslim edilmediğini davalının B.K.' nun 19. ve 20. maddeleri gereği şahsen sorumlu olduğunu, alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itiraz edildiğini iddia ederek, itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında, akdi ilişkinin tarafı olmadığını ve ...- ... adlı şirketin sahibi değil yöneticisi olduğunu kendisine husumet yöneltilemeyeceğini beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının akdi ilişkisinin dava dışı ...- ... Corporation adlı şirket ile olduğu ortak ve yöneticiye husumet tevcih edilemeyeceği gerekçesiyle davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Davalı vekili hükmü temyize cevap dilekçesi ile temyiz etmiş isede, temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydı bulunmadığı gibi harcının da yatırılmadığı anlaşıldığından temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2- Akdi ilişkinin davacı ile dava dışı " ...- ... " adlı şirket arasında olduğu gözetilerek yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından davacının temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenle davalının temyiz isteminin reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 500.00.YTL duruşma vekalet ücretinin, davacıdan alınarak, davalıya ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 30.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15142, Karar No: 2012/31543, Tarih: 05.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/15142 E.  ,  2012/31543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 27.02.2012 tarih, 20411/5199 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibinde, borçlu vekili; icra mahkemesine yasal süresinde yaptığı başvurusunda, takibe konu senedin müvekkili tarafından imzalanmadığını, imzanın müvekkiline ait olmadığını, muhtemelen sahte olarak tanzim edilmiş ve kullanılmış olduğunu, borcu olmadığını ileri sürmüştür.

Malatya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.12.2010 tarih 2008/294 esas 2010/325 K.sayılı kararı ile S.... G.... ve S.... M.....ç'un dava konusu bonoda sahtecilik suçundan dolayı 5237 sayılı TCK'nun 204/1, 62/1 ve 53 maddeleri ile CMK'nun  231/5 maddesi gereğince  bir yıl sekiz ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve kararın icra takip dosyasının alacaklısı olan ciranta S......G.....yönünden 28.01. 2011 tarihinde,  lehdar S.... M.....yönünden ise  04.01.2011 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.  Anılan kararda, “dava konusu senedin takibe konu senet olduğu katılan borçlu M...... K......'ın şikayet tarihinden önce 15-16 yıl önceki  bir tarihte dava dışı M......T......'a haricen bir ev sattığı ancak bir engel nedeni ile tapuya ona devir ve teslim edemediği bu alışverişden dolayı doğacak zararına karşılık borçlu kısmına kendi adı ve soyadı ile adresini yazıp alacaklı ve bedel dahil diğer bölümleri boş olarak imzalayıp M...... ......'a verdiği M...... T...'ın teminat olarak kendisine verilen bu senedi 9.000,00 TL olarak doldurup icra yolu ile tahsilini sağlaması için ortak arkadaşları A... S.......ı'ya verdiği A..... S....'nın da senedin icra yolu ile tahsili için dava dosyamızda taraf olmayan 3. bir şahsa verdiği daha sonra M.......T...... ve M...... K.....'ın kendi aralarında belirledikleri bedelle anlaşıp barıştıkları ancak senedin takibe konulduğu senedin alacaklı kısmına S,,,,,, M..... miktar bölümüne 38.000YTL olarak yazılıp 26.05.2005 tanzim 20.08.2005 vade tarihli olarak doldurulup S...... M....tarafından S...... G.....l'e ciro edildiğini S.....G....l'in de söz konusu senedi faizi ile birlikte senedin bedelinin tahsili için 54.500,00 TL olarak icra takibine geçtiği” hususlarının tespit edildiği  görülmüştür.

Öte yandan borçlu M.......K.....’ın alacaklı Salih Geçgil hakkında  Malatya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nde açtığı menfi tespit davası bu mahkemece 2008/73 Esas ve 2011/309 Karar sayılı 16.03.2011 tarihli kararla kabul edilerek takip dayanağı senet nedeni ile alacaklıya  borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş ve sözkonusu bu karar  14.04.2011 tarihinde kesinleşmiştir.

Bu durumda, mahkemece alacaklı aleyhindeki ceza davası dosyasının kesinleşmesinin bekletici mesele yapılması isabetsiz ise de; karar tarihinde maddi anlamda kesin hüküm oluşturan menfi tespit davasının kabulüne yönelik mahkeme  kararı ile alacaklı hakkında takibe konu senede ilişkin ve yukarıda belirtilen maddi olguları tespit eden kesinleşmiş ceza mahkumiyetinin varlığı karşısında keşideci borçlunun borca itirazının kabulüne karar verilmesi doğru olup mahkeme kararının onanması gerekirken dairemizce bozulduğu anlaşılmakla borçlunun karar düzeltme isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Borçlunun karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 2011/20411 Esas, 2012/5199 Karar Sayılı ve 27.02.2012 günlü bozma kararının kadırılmasına, mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcının karar düzeltme isteyenden alınmasına, 05/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3845, Karar No: 2024/5523, Tarih: 13.05.2024

**5. Ceza Dairesi         2024/3845 E.  ,  2024/5523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.09.2023 tarih ve 2023/270 Esas, 2023/254 Karar sayılı YETKİSİZLİK kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/805, Karar No: 2016/2325, Tarih: 03.05.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/805 E.  ,  2016/2325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Eşini öldürme, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)Sanık . hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar, CMK'nun 231/12 maddesi uyarınca itiraza tabi olduğundan inceleme dışı bırakılmıştır.

2)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık .eşi . nitelikli kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın eksik incelemeye, sair hususlara yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Sanığın cezai sorumluluğunun tespiti için Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Gözlem İhtisas Dairesi'ne sevk edilerek 30.09.2013-11.10.2013 tarihleri arasında gözlem altına alınmasından sonra Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 4. İhtisas Kurulu'nun 25.11.2013 günlü yazısıyla, olaydan sonra . Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde gördüğü tedaviye ilişkin tıbbi evrakların istenmesine rağmen

mahkemece bu evrakların temin edilmemesi ve 4. İhtisas Kurulundan rapor aldırılmaması suretiyle eksik inceleme sonucu yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirdiğinden sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle re’sen de temyize tabi bulunan hükmün, tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 03/05/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9483, Karar No: 2013/20185, Tarih: 02.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/9483 E.  ,  2013/20185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş akdini haklı olarak feshettiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma,hafta tatili ve yıllık izin alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacı ve üç arkadaşının iş yerinde işi yavaşlatma,sabote etme gibi davaranışlar sergilemeye başladığını,iş yerinde alkol aldıkları yönünde duyumlar alan işverenin davacı ve 3 çalışanı gözlemeye başladığını, davacıya iş için kullanılmak üzere teslim edilen cep telefonu incelendiğinde, davacı ve arkadaşlarının işyerinde alkol alırken çekilen video kayıtlarına rastlandığını, bu durumun şirkette çalışan diğer kişilerce de tanıklık edilerek doğrulandığını, bunun üzerine iş akitlerinin 4857 sayılı İş Kanunu 25/II-e, h, ı bentleri gereğince haklı nedenle derhal feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davacının iş akdinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma alacağından hakkaniyet indirimi yapılmamış ise de açılacak ek davada dikkate alınabileceğinden bozma sebebi yapılmamıştır.

3- Davanın kısmen kabul kısmen reddedilmiş olması karşısında,yargılama giderinin kabul ret oranına göre belirlenmesi gerekirken tüm yargılama giderinden davalının sorumlu tutulması hatalı olup bozma nedeni ise de anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 6100 yazılı HMK'nın geçici 3/1. maddesi yollaması ile HUMK'nın 438/7 maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının 5 numaralı bendinin tamamen çıkartılarak yerine

“Kabul ret oranına göre belirlenen 85,50 TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına 158,80 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine” cümlesi yazılmak suretiyle hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 02.07.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14655, Karar No: 2014/22717, Tarih: 15.12.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/14655 E.  ,  2014/22717 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Zonguldak 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 28/11/2013

Numarası : 2011/436-2013/470

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı Zonguldak Devlet Hastanesi’nin temizlik hizmet alımı yaptığı davalı şirketler nezdinde temizlik görevlisi olarak 01/07/1993-20/12/2009 tarihleri arası çalıştığını birkaç arkadaşı ile birlikte iş akdine son verildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile ulusal bayram genel tatil, hafta tatili, yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Orpaş, davacının kendi nezdinde çalışırken 31.12.2002 tarihinde istifa ettiğini davalı C... Güvenlik, davacının 01.01.2002-31.12.2002 tarihleri arası C...-Orpaş Ortaklığında çalıştığını, 01.01.2003 tarihinden itibaren kendileri nezdinde çalışmaya başladığını, 31.12.2009 tarihinde ihalenin bitimi nedeniyle iş akdine son verildiğini ve kendisine kıdem tazminatı ödemesi yapıldığını ve davacının ibraname verdiğini belirterek davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece işyeri devri suretiyle çalışmaya devam ettiği, feshe bağlı alacakların bu nedenle istenilemeyeceği, diğer alacaklarında ibraname ile ödendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından ve ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır. Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.