muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16067, Karar No: 2016/12876, Tarih: 11.05.2016

Hukukumuzda ayıp ihbarı kural olarak herhangi bir şekle tabi tutulmamıştır.

Nitekim, aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulu’nun 27.04.2011 gün ve 2011/13-4 E.2011/230 K. sayılı ilamında da vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında:

Davacı inşa edilen “İdealistkent” adlı projeden bir daireyi 12.10.2009 tarihinde satın almış; satın aldığı bağımsız bölüm davacıya 23.10.2009 tarihli tutanakla fiilen teslim edilmiştir.

Davacı satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını 13.01.2012 tarihli noterden düzenlenen ihtarname ile davalılara bildirmiştir. Davacı bundan sonra 17.02.2012 tarihinde eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, davacının satın aldığı bağımsız bölümün bulunduğu site ortak alanlarında eksikler bulunduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tespit edilen; proje alanının ve mevcut yeşil alanın taahhüt edilenden küçük olması, projede var olacağı ilan ve taahhüt edilen kapalı yüzme havuzu, bir okul ve bir kreş, bina bodrum katınta deponun hiç yapılmamış olmasının, yeterli miktarda ağaç dikilmemesinin, gölet, biri özel olmak üzere iki okul, voleybol, basketbol ve futbol sahaları, tenis kortu, misafir otoparkı, dini tesis ve alışveriş merkezinin konut maliklerinin mülkiyet hakkının bulunmadığı parseller/yeşil alanlar üzerine yapılmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalılara ayıp ihbarında bulunmadığı, tartışma konusu değildir.

Her ne kadar, 4. madde de konut satışlarında zaman aşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüş ise de, otuz günlük ihbar süresinin burada da uygulanacağı kuşkusuzdur.

Öteki deyişle, konutu satın alan davacı, açık ayıp halinde, malı teslim aldığı tarihten itibaren otuz gün içerisinde satıcı veya malike ayıp ihbarında bulunur ise, bu durumda malı teslim aldığı tarihten itibaren beş yıl içerisinde 4077 sayılı Kanun’a dayanarak dava açabilecektir.

Hal böyle olunca, mahkemece eksik ifa yönündeki bu taleplerle ilgili olarak ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Hal böyle olunca, mahkemece eksik ifa yönündeki bu taleplerle ilgili olarak ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Mahkemece, bilirkişi raporunda tespit edilen ( bina ve daire iç duvarındaki rutubetlenme ve ısı izolasyonu, bina zeminleri, kapalı otopark ve makine dairesindeki alt yapıya bağlı su izolasyonu, dairelerdeki ses izolasyonu problemleri) gizli ayıplar yönünden ortaya çıkmasından sonra derhal ihbar yapılmadığından bahisle bu talebin reddine hükmedilmiştir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda gizli ayıp olarak nitelendirilen bu ayıpların ne zaman ortaya çıktığı ve bunun tüketici tarafından ne zaman farkedilebileceği yönünde yeterli araştırma ve açıklama yapılmadığı anlaşılmıştır. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK’ nun 198.maddesi hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “derhal ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin yada başka kat maliklerinin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. O halde öncelikle, 818 sayılı BK. 198. maddesi gereğince, gizli ayıplar yönünden (bu ayıpların kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve ihbar tarihi de göz önünde bulundurularak) ayıp ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda tarafların delil ve karşı delilleri sorulmalı, toplanan delillere ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Mahkemece, bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Bozma nedenlerine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle davalılar yararına 2. bent gereğince davacı yararına hükmün BOZULMASINA, 3. bent gereğince tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının karşılıklı alınarak birbirlerine ödenmesine, peşin alınan 979,82 TL harcın istek halinde davalı ...Ş.'ye, 1.007,70 TL harcın davalı Hektaş Grup Ltd. Şirketine iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4598, Karar No: 2019/1500, Tarih: 25.02.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/4598 E.  ,  2019/1500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen .../05/2017 tarih ve 2015/734-2017/422 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı banka vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin davalı bankanın ... Şubesi'nde bulunan hesabından müvekkili şirket çalışanı dava dışı ...'in davalı banka çalışanı dava dışı ...ile müşterek hareket ederek 86.120 TL'yi başka hesaba aktardığını, durumdan haberdar olan müvekkili şirket yetkililerinin müracaatı sırasında hesabın bloke edildiğini ancak paranın çekildiğinin bildirildiğini, bunun üzerine usulsüz işlemler nedeniyle ... Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulduğunu ileri sürerek, 86.120 TL'nin davalıdan dava tarihinden itibaren bankaların ticari kredilere uyguladığı faiz oranıyla tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, davacı şirketin muhasebeden sorumlu elemanı ... tarafından 16/08/2007 tarihinde şirket talimatının aslı ve bir adet fotokopisi getirilerek davacı şirketin şubedeki hesabından dava dışı ... San. ve Tic. Ltd. Şti'nin hesabına 86.120 TL'nin havale edilmesinin istendiğini ve talimat doğrultusunda da şube tarafından işlemin gerçekleştirildiğini, aynı gün şirket yetkilisinin şubeye gelerek talimattaki imzanın kendisine ait olmadığı iddiasıyla şubeye başvurduğunu ve müvekkilinin yapılan işlemde kusurunun bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre, davaya konu havale talimatının aslına ulaşılamadığı ve bu nedenle varlığının kabul edilemediği, savcılık tarafından alınan 04.11.2007 tarihli grafoloji raporunda havale talimatının davacının çalışanı ...’in eli ürünü olduğunun tespit edilemediğinin bildirildiği, davalı Banka tarafından sunulan son beyan dilekçesinde davaya konu havale işlemi için teyit alınıp alınmadığının tespit edilemediğinin bildirilmesi karşısında davalı bankanın gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek olayın gerçekleşmesinde kusurlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 86.120,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı banka vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı banka aracılığıyla yapılan havale işleminin sahte imzayla gerçekleştirildiği iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece davalı bankanın gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek dava konusu olayda kusurunun bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı banka vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı banka aracılığıyla yapılan havale işleminin sahte imzayla gerçekleştirildiği iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece davalı bankanın gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek dava konusu olayda kusurunun bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamı dikkate alındığında, havale talimatını davalı bankaya sunduğu iddia olunan dava dışı ...’in davacının elemanı olduğu anlaşılmakla, Mahkemece davacının kendi elemanını seçerken gerekli özeni gösterip göstermediği ve gerekli kontrolleri yapıp yapmadığı değerlendirilip, buna göre davacının müterafik kusurunun araştırılması ve sonucuna göre değerlendirme yapılması gerekirken eksik inceleme ve değerlendirmeyle davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçeyle, davalı vekilinin temyiz talebinin kabulü ile yerel mahkeme hükmünün anılan taraf yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, .../02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/29506, Karar No: 2010/8552, Tarih: 30.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/29506 E.  ,  2010/8552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti,hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 30.3.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçi davalıya ait yurtdışı işyerinde mekanik şefi olarak çalışmış, açmış olduğu bu davada fazla çalışma ücreti ile hafta tatili ücreti isteklerinde bulunmuştur.

Davalı işveren üst düzey yönetici olan davacının mesaini kendisinin belirlediğini ileri sürerek isteklerin reddini savunmuştur.

Mahkemece savunmaya değer verilerek fazla çalışma ve hafta tatili ücreti istekleri reddedilmiştir.

Kararı bu yönlerden davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. Bordroda fazla çalışma bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi fazla çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşyerinde en üst düzey konumda çalışan işçinin görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanılması olanaklı değildir. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir yönetici ya da şirket ortağı bulunması durumunda, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/ 25857 E, 2008/ 20636 K., Yargıtay 9.HD. 28.4.2005 gün 2004/ 24398 E, 2005/ 14779 K. ve Yargıtay 9.HD. 9.12.2004 gün 2004/ 11620 E, 2004/ 27020 K.). Fazla çalışma ücretinden indirimi öngören bir yasal düzenleme olmasa da, bir işçinin günlük normal çalışma süresinin üzerine sürekli olarak fazla çalışma yapması hayatın olağan akışına aykırıdır. Hastalık, mazeret, izin gibi nedenlerle belirtilen şekilde çalışılamayan günlerin olması kaçınılmazdır. Böyle olunca fazla çalışma ücretinden bir indirim yapılması gerçek duruma uygun düşer. Fazla çalışma ücretinden indirim, taktiri indirim yerine, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davacı tarafın kendisini avukat ile temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekir. Ancak, fazla çalışmanın taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda davacının elektro mekanik şefi olarak çalıştığı ileri sürülmüş olup, tanık beyanları da bu doğrultudadır. Bununla birlikte davacının ücreti işyerinde şantiye şefi olarak çalıştığı ileri sürülen kişiden daha yüksek olup, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda araştırma ve incelme yapılmalı, davacı işçiye fazla çalışma ve hafta tatillerinde yönünden davalı işveren yetkilileri tarafından açık bir talimat verilip verilmediği ve aynı yerde daha üst düzey bir çalışan olup olmadığı belirlenmeli sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

Mahkemece eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

3- Davacı işçi ücret alacaklarının ödetilmesi isteğinde bulunmuştur. Mahkemece, banka hesabına ödemenin yapıldığı gerekçesiyle isteğin reddine karar verilmiştir. Dosya içinde bulunan ücret bordrolarında son ay ücretinin ödendiğine dair bir kayıt bulunmamaktadır. Banka kayıtlarında ise en son Ocak, Nisan ve Ekim ücretleri adı altında 3 aylık ücret ödemesine yer verilmiştir. Davacının iş sözleşmesi 1.3.2004 tarihinde sona erdiğine göre Şubat 2004 ücretinin ödenip ödenmediğini tespiti önem kazanmaktadır. Davacı işçiye davalı işveren tarafından ilgili banka hesabına 2004 ve 2005 yıllarında da çeşitli ödemeler yapılmış olup, sözü edilen ödemelerin istek konusu Şubat 2004 dönemi ücretini kapsayıp kapsamadığı belirlenmeli ve sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece konuyla ilgili olarak da eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.3.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3356, Karar No: 2019/4553, Tarih: 18.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3356 E.  ,  2019/4553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 28/03/2017 tarih ve 2016/174 E. - 2017/122 K.

sayılı kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 01/03/2018 tarih ve 2017/1375-2018/219 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin tanınmış “...” ibareli ve esas unsurlu markaların sahibi olduğunu, davalının bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "KESKİNKAYA" ibaresini 29. sınıftaki bir kısım emtialar yönünden marka olarak tescil ettirmek üzere başvuruda bulunduğunu, 2015/12224 kod numarasını alan başvuruya müvekkilinin itirazının, davalı TPMK YİDK tarafından 2016-M-2491 sayılı karar ile yerinde görülmeyerek reddedildiğini, oysa başvurunun müvekkilinin markaları ile benzer olduğunu ve davalının başvurusunun iltibas yaratma ihtimalinin bulunduğunu ileri sürerek, davalı TPMK YİDK'nın anılan kararının iptalini, tescil edilmiş olması halinde diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, başvuru kapsamındaki çekişmeli mallar ve hizmetlerin, ortalama tüketiciler yönünden benzer oldukları gibi, başvuru ile itiraza ve hükümsüzlük istemine dayanak markaların da işitsel, görsel, kavramsal olarak ve genel izlenim itibariyle karıştırılması riski bulunacak düzeyde benzer oldukları, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b hüküm anlamında tescil engelinin oluştuğu, bu aşamada 556 sayılı KHK'nin 8/4 hükmü anlamında tanınmışlık ve tescil engelinin bulunup bulunmadığının tartışılmasının sonuca etkili görülmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı TPMK YİDK’nın 2016-M-2491 sayılı kararının iptaline, diğer davalının 2015/12224 sayılı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı TPMK vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden kanuna aykırı bulunmadığı gerekçesiyle davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

Karara karşı davalı TPMK vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden kanuna aykırı bulunmadığı gerekçesiyle davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince, davacının markaları ile dava konusu başvuru arasında benzerlik bulunduğundan bahisle davanın kabulüne karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesince de davalı TPMK vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Ancak, davacının itiraza mesnet markalarının esaslı unsuru "..." ibaresinden, davalının marka başvurusu ise "KESKİNKAYA" ibaresinden oluşmaktadır. Taraf markalarında ortak olarak yer alan "KESKİN" ibaresi yalın ve ek almış haliyle yoğun kullanılan bir kelime olması sebebiyle ayırt ediciliği zayıf bir ibare olup, ayırt ediciliği sağlayan unsurlar "KAYA" VE "OĞLU" ibareleridir. Bu durumda, taraf markalarının bütünsel olarak benzer olmayıp, karıştırılma riski bulunmadığı, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesindeki tescil engelinin oluşmadığı gözönünde tutularak davanın reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulü doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı TPMK vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalı TPMK'ya iadesine, 18/06/2019 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı, "..." esas unsurlu birden fazla markasına dayalı olarak davalının "Keskinkaya" marka başvurusuna itiraz ettiğini, Markalar Dairesi ve nihai olarak YİDK'nın itirazı reddettiğini, oysa markaların benzer olduğunu, seri marka olarak algılanabileceğini, ilişkilendirilme ihtimali bulunduğunu ileri sürerek dava açmış; Yerel Mahkeme'nin YİDK kararının iptaline ilişkin kararı, Bölge Adliye Mahkemesince de yerinde görülerek istinaf istemi reddedilmiştir.

Yargılamada alınan bilirkişi kurulu raporunda da taraf emtialarının aynı/aynı tür olduğu tüketicilerin dikkat seviyesi gözetildiğinde yeterli ayırtediciliğin bulunmadığı ve karıştırılma ihtimali bulunduğu bildirilmiştir.