muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7935, Karar No: 2025/4371, Tarih: 15.04.2025

**10. Ceza Dairesi         2020/7935 E.  ,  2025/4371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/182 E., 2015/14 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Tüm dosya kapsamına göre, sanığın aşamalardaki istikrarlı savunmasında, suça konu uyuşturucu maddelerin bulunduğu valizin kendisine ait olmadığını beyan etmesi, tanık otobüs muavini ...'ın tüm aşamalardaki ifadesinde ve otobüs şoförü olan tanık ... ... A.'ın soruşturma ifadesinde, bagajın sanık tarafından teslim edildiğini beyan etmelerine rağmen, tanık ... ...'in kovuşturmada, bagajın Gaziantep ilinde verildiğini, sanığın ise Adana'dan otobüse bindiğini ve bagajın

sanıkla ilgisinin olmadığına dair çelişkili beyanda bulunması, tanık beyanları dışında bagajın sanığa ait olduğunu gösterir delil bulunmaması karşısında; tanıkların usulünce mahkemece yeniden dinlenerek beyanları arasındaki çelişkiler giderilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, Tebliğname'ye uygun olarak hükmün BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.04.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12702, Karar No: 2012/18983, Tarih: 23.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/12702 E.  ,  2012/18983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/11/2010 gün ve 2006/223-2010/686 sayılı kararı onayan Daire’nin 21/05/2012 gün ve 2011/1586-2012/8489 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davadışı sigortalı Cihander Deri A.Ş.'den Genel Kredi Sözleşmesine dayalı olarak alacaklı olduğunu, bu şirket hakkında 107.424,90 TL üzerinden yapılan icra takibinin kesinleştiğini, bu sırada sigortalı işyerinin yanması nedeniyle dava dışı Cihander Deri A.Ş.'nin Birlik Sigorta A.Ş. aleyhine tazminat davası açtığını, müvekkili tarafından da davalıya haciz ihbarnamesi gönderilerek tazminatın müvekkiline ödenmesinin talep edildiğini, Uşak/Ulubey Asliye Hukuk Mahkemesinde yargılama devam ederken davalı Birlik Sigorta A.Ş. ile Cihander Deri A.Ş.'nin kendi aralarında protokol yaparak Cihander Deri A.Ş.'nin sigorta şirketinden alacağı olan 9.594.558 USD'nı aşağı çekerek 1.250.000 USD üzerinden anlaşıldığını, müvekkilinin ilk sıradaki alacaklı olmasına rağmen bu miktarın başka bir alacaklının icra takip dosyasına gönderildiğini, Cihander Deri A.Ş.'nin üzerinde haciz bulunan tazminat alacağında tasarruf yetkisinin de bulunmadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 107.425,00 TL'nın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2011/1586 E, 2012/8489 K sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili, bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 23/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6409, Karar No: 2015/8207, Tarih: 03.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/6409 E.  ,  2015/8207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/11/2013

NUMARASI : 2012/622-2013/637

Taraflar arasındaki davadan dolayı Tekirdağ 1.Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 06.11.2013 gün ve 2012/622 Esas-2013/637 Karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 12.01.2014 gün ve 1943-66 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK'un 440.maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle, 6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollamasıyla karar düzeltme isteğinin REDDİNE, davalılardan usulün 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 248.00.'er-TL para cezası ile 57.60.-TL red harcının alınarak Hazineye gelir kaydına, 3.6.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18077, Karar No: 2006/21492, Tarih: 16.11.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/18077 E.  ,  2006/21492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/06/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, 16.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2410, Karar No: 2019/2426, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2410 E.  ,  2019/2426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3920, Karar No: 2012/9563, Tarih: 25.06.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/3920 E.  ,  2012/9563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali - tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., çekişmeli ... köyü 101 ada 410 nolu 4320,09 m2 yüzölçümlü taşınmazın, davalı ... adına zeytinlik ve harnupluk niteliği ile tapuda kayıtlı olduğunu, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, kayalık, makilik yerlerden olduğunu iddia ederek, tapunun iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, çekişmeli 101 ada 410 nolu parselin, 1990 tarihli memleket haritasında çalılık simgeli yeşile boyalı alanda kaldığı, taşınmazın imar ve ihyasının en erken bu tarihte yapıldığı kabul edilse bile, kadastro tespitinin yapıldığı 2007 tarihi itibariyle 20 yıllık zilyetlik koşulunun oluşmadığı, 2004 tarihli uydu fotoğrafında dahi taşınmazın imar ihyasının yapılmamış olduğu, davalı yararına zilyetlikle mülk edinme koşullarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne ve 101 ada 410 nolu taşınmazın tapu kaydının iptali ile taşlık, çalılık niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre, dava; tapu iptali - tescile ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükümlerine göre yapılmış, çekişmeli taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile 3402 sayılı Yasaya eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 25/06/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2101, Karar No: 2020/2553, Tarih: 08.07.2020

**20. Hukuk Dairesi         2020/2101 E.  ,  2020/2553 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hükmü temyiz eden davalı vekilinin adli yardım talebinde bulunması üzerine; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 10/09/2018 gün ve 2016/18779-2018/3933 E.K. sayılı adli yardım isteminin reddine dair verdiği karara davalı vekili tarafından itiraz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yerel mahkeme hükmünün davalı vekilince adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 10/09/2018 gün ve 2016/18779-2018/3933 E.K. sayılı kararı ile adli yardım talebinin reddine karar verilmiş, bu karara davalı vekilinin süresinde yaptığı itiraz üzerine, dosya HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli olan Dairemize gönderilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334 ve devamı maddeleri uyarınca adli yardım talebinde bulunan kimse, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispat etmek (yoksulluk şartı) ve davada veya talepte haklı olduğu yolunda kanaat uyandırmak zorundadır (haklı olma şartı).

Aynı Kanunun 336/2. maddesine göre de; adli yardım talebinde bulunacak kişi, yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; adli yardım istemine dair dilekçenin ekinde; adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından davalı vekilinin itirazının HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca kesin olarak reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin itirazının 6100 sayılı HMK'nın 337. maddesinin, 11.04.2013 kabul tarihli, 30.04.2013 tarih ve 28633 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan 6459 sayılı Kanunun 23. maddesiyle değişik ikinci fıkrası uyarınca kesin olarak REDDİNE 08/07/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12943, Karar No: 2025/5244, Tarih: 19.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12943 E.  ,  2025/5244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/688 E., 2021/1211 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; söylemlerinin katılana yönelik olmadığına, CİMER başvurularının şikayet ve eleştiri hakkı kapsamında olduğuna, mağduriyetinin giderilmesi için başvuruda bulunduğuna, katılan dışında kimsenin haberdar olamayacağı bir yol seçtiğine, bu nedenle katılanın onur ve şerefine zarar gelmesinin mümkün olmadığına, eleştirilerinin somut olgulara dayandığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda sanığın eyleminin, muhatabın, onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu Cumhurbaşkanlığı İletişim Merkezi (CİMER) üzerinden yaptığı başvurularının tüm içeriği gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2.Kabule göre ise;

Açıklamalar ışığında, somut olayda sanığın eyleminin, muhatabın, onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu Cumhurbaşkanlığı İletişim Merkezi (CİMER) üzerinden yaptığı başvurularının tüm içeriği gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2.Kabule göre ise;

a.5237 sayılı Kanun'un 299/2. maddesinde öngörülen aleniyetin söz konusu olabilmesi için hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesi gerekir. Sanığın CİMER üzerinden başvuru yapmak şeklindeki eyleminin aleni olmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 299/2. maddesinin uygulanması,

b.Tekerrüre esas alınan önceki mahkumiyetin, kesin nitelikteki adli para cezasından ibaret olması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanamayacağının dikkate alınmaması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Milas 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,19.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3279, Karar No: 2018/7773, Tarih: 08.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2016/3279 E.  ,  2018/7773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında:,

a) Nitelikli dolandırıcılık suçundan beraat

b) Özel belgede sahtecilik suçundan TCK'nın 207/1, 62/1 maddeleri gereğince verilen mahkumiyet hükmünün CMK'nın 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılması

2- Sanık ... hakkında: Özel belgede sahtecilik suçundan TCK'nın 207/1, 62/1, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

3- Sanık ... hakkında: Özel belgede sahtecilik suçundan beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ...'ın, özel belgede sahtecilik suçundan sanık ...'ın beraatine ilişkin hükümler, katılan kurum vekili tarafından; özel belgede sahtecilik suçundan sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından ve özel belgede sahtecilik suçundan sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünün CMK'nın 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) Sanık ... hakkında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nun 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı kanunun 231/12. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından 5271 sayılı CMUK'nun 264.maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağından temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derece mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için, dosyanın incelenmeksizin iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

B) Sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık ve sanık ... hakkında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanık ...'ın, 20/10/2010 tarihinde vefat eden ... adına kayıtlı tarlaların 01/07/2011 tarihinde kendisine kiralandığına dair kira sözleşmesi ile katılan kuruma müracaat ederek 914,76 TL sertifikalı tohum kullanım destekleme primi aldığı, kira sözleşmesindeki müteveffa ismi altına atılan imzanın müteveffanın eşi ... tarafından atıldığının iddia edildiği somut olayda, dosya kapsamında toplanan delillere göre sanık ...'in katılan kurumun denetim imkanını ortadan kaldıracak boyutta hileli hareketinin bulunmadığı, sanık ...'nin ise suç işleme kastıyla hereket ettiğine dair savunmasının aksine, somut delil elde edilemediğine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanık ...'in katılan kurumun denetim imkanını ortadan kaldıracak boyutta hileli hareketinin bulunmadığı, sanık ...'nin ise suç işleme kastıyla hereket ettiğine dair savunmasının aksine, somut delil elde edilemediği mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin verilen beraat kararlarının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin ONANMASINA,

C) Sanık ... hakkında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanığın, hükümden sonra 07/02/2016 tarihinde öldüğünün UYAP sistemi aracılığıyla MERNİS'ten temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilip verilmeyeceğinin mahkemesince değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.