muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/28288, Karar No: 2013/12208, Tarih: 25.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/28288 E.  ,  2013/12208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Sanık hakkında katılan ...'e yönelik mala zarar verme eylemi yönünden kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II) Sanık hakkında katılan ...'ı yaralama eylemi yönünden kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak,

1) Katılan ... hakkında ... Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 18/11/2009 tarihli sağlık kurulu raporunda yaralanmaya bağlı yüzde ... iz olmadığının belirtilmesi, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 24/12/2009 tarihli raporda ise yaralanmanın yüzde ... iz niteliğinde olduğunun bildirilmesi karşısında, katılanın tüm adli raporları ve tedavi evraklarının ... Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek raporlar arasındaki çelişki giderilmeden hüküm kurulması,

2) Kabule göre de;

a) Sanığın yaralama eyleminin katılanın sol gözünün işlevini yitirilmesine, yüzünde ... ize ve burun kemiğinde kırığa neden olduğunun kabul edilmesi karşısında, neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçunun nitelikli hallerinin birden fazla olması sebebiyle temel ceza tayin olunurken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Sanık hakkındaki sonuç hapis cezasının hesap hatası yapılarak 6 yıl 8 ... hapis cezası yerine 6 yıl 2 ... hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle sanığa eksik ceza verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24209, Karar No: 2015/35115, Tarih: 10.12.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/24209 E.  ,  2015/35115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 22. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2013/276-2014/167

Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davalı işyerinde 01.09.1999 tarihinde Trafik Müşaviri olarak çalışmaya başladığını, yıllık izinlerinin tamamını kullanmadığını, 2009 yılının Ocak ayında davalılardan T.. Ş..'nin 6-7 ay süre ile tutuklandığını, bu süre içinde sadece cep harçlığı olacak kadar bir miktarla yetinerek ücret almadan çalıştıklarını, T.. Ş..'nin ise çalışma koşullarının eskisi gibi olmadığından bahisle "bu koşullara razı iseniz çalışın, yoksa çıkın" dediğini ve geçmişe dönük ücretlerini ödemeyeceğini söylediğini, en son aylık net ücretinin 1.000 TL olduğunu iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ve ücret alacağının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar vekili; müvekkil T.. Ş.. açısından husumet itirazında bulunduklarını, T.. Ş..'nin de diğer davalı şirketin sigortalı çalışanı olduğunu, hiçbir zaman işveren olmadığını, fazla çalışma yönünden zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının davalı şirkette sadece 04.03.2006-18.09.2009 tarihleri arasında çalıştığını, davacının arkadaşları ile birlikte işyeri açacağını beyan ederek işten ayrıldığını, ödenmeyen ücret alacağı bulunmadığını, yıllık izinlerini tam olarak kullandıklarını, çalıştığı tüm süre boyunca asgari ücret aldığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı dava dilekçesinde 1 numaralı davalı olarak şirketi, 2 numaralı davalı olarak A.. Ş..’yi göstermiş, davacı vekili 30/06/2011 tarihli dilekçesinde ise davalılar olarak şirket ve T.. Ş..’yi yazmış ve “ sehven yazılan davalı T.. Ş.. isminin A.. Ş.. olarak düzelttiklerini ve dilekçenin A.. Ş..’ye tebliğini” istemiştir.

Öncelikle mahkemenin dava dilekçesini neden davalı T.. Ş.. isimli kişiye tebliğe çıkardığı anlaşılamamıştır. Davacı vekilinin yukarıda belirtilen düzeltme dilekçesinde davalı olarak T.’yı belirtmesinin dayanağı yoktur.

Öncelikle mahkemenin dava dilekçesini neden davalı T.. Ş.. isimli kişiye tebliğe çıkardığı anlaşılamamıştır. Davacı vekilinin yukarıda belirtilen düzeltme dilekçesinde davalı olarak T.’yı belirtmesinin dayanağı yoktur.

Davalı vekili cevap dilekçesinde şirketin yanı sıra dava dilekçesinde davalı olarak gösterilmeyen T.. Ş.. adına cevap vermiştir.

Davacı vekili, 07/06/2013 tarihli dilekçede davalılar olarak şirketi, A.. Ş.. ve T.. Ş..’yi göstermiş, mahkemece de gerekçeli karar başlığında ıslah dilekçesindeki davalılar yazılarak hüküm kurulmuştur.

Yukarıda açıklandığı üzere aleyhine usulüne uygun dava açılanlar, şirket ve A.. Ş..’dir. Bir alacak davasına ıslah yoluyla davalı ithal edilemez. Bu nedenle mahkemece aleyhine usulüne uygun dava açılmayan T.. Ş.. aleyhine hüküm kurulması hatalıdır.

3- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk açısından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır . Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir .

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının ilk işvereni olduğu anlaşılan A.. Ş..’nin işyeri devri izlenimi edinilmekteyse de bu husus karar gerekçesinde usulünce açıklanmamış, A.’un hukuki durumunun ne olduğu somut olarak ortaya konmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş, davacının ilk işvereni olan A.’un işyerini devredip devretmediği hususu netleştirilerek sonuca gitmektir. Mahkemece gerekçesi açıklanmadan A.’un tüm alacaklardan şirketle beraber müteselsilen sorumlu tutulması hatalıdır.

4-Mahkemenin kabulüne göre davada üç davalı olduğu halde, hüküm fıkrasının 2/a bendinde harcın hangi davalıdan alındığı açıklanmadan “davalıdan” denilerek hüküm kurulması da hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3848, Karar No: 2025/8268, Tarih: 05.05.2025

**4. Ceza Dairesi         2025/3848 E.  ,  2025/8268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2454 E., 2020/150 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

KARAR : Mahkumiyet

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İTİRAZA KONU KARAR : Bozma

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Dairemizin 24.02.2025 tarihli ve 2022/7579 Esas, 2025/3475 Karar sayılı ilamına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.04.2025 tarihli ve 2020/29579 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Kanun'un 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2020/29579 numaralı yazısıyla; ''İtiraz konusu sanığın katılana karşı sarf ettiği sözlerin Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturduğuna ilişkindir.

Suç tarihi itibarıyla Tekirdağ 1 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunan sanığın Cumhurbaşkanlığı Makamına gönderdiği mektupta "Bay Cumhurbaşkanı 14 yılda devleti yıkılmanın eşiğine getirdiniz, bu sizin için elbette bir zaferdir ve mutlaka kendinizle gurur duyuyorsunuzdur....Türk Milletine olan düşmanlığınızın ve kininizin kaynağını da çok iyi biliyorum. 14 yıldır bu milleti çeşitli algı operasyonları ve hokuz pokus oyunları ile uyutmayı başardınız ama yolun sonuna geldiniz fark etmez bir çok devletimiz yıkılda tarihte, buda yıkılsın sizin elinizle ama şunu çok iyi bilinizki intikamımız çok korkunç olacaktır biz yine bir devlet kurarız ama bu ... kuracağımız devletin sınırları içinde ne sizin gibi hainlerin ne de geçmişlerinizin mezarı dahi olmayacaktır, bunu unutmayın Türk'e mezar biçenin ölümü korkunç olur" şeklinde sözler sarf ettiği anlaşılmaktadır.

Sanığın Türkiye Cumhuriyeti Devleti Cumhurbaşkanı ...'a yönelik olarak söylediği "hain" kelimesi Türk Dil Kurumu sözlüğünde "kutsal sayılan şeylere, kavramlara kötülük eden (kimse)" olarak tarif edilmekle birlikte; günlük konuşmalarda halk arasında bir kişinin diğerine "hain" şeklinde bir söz sarf etmesi hiç bir duraksamaya yol açmayacak şekilde hakaret olarak kabul edilmektedir.

Sanığın, Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Cumhurbaşkanına yönelik olarak vatanına kötülük eden, zarar vermekten, kötülük etmekten hoşlanan anlamına gelen "hain" sıfatını yakıştırması rahatsız edici, kaba söz ya da siyasi eleştiri olarak kabul edilemeyecektir. Bu sebeple sanığın unsurları oluşan müsnet suçtan mahkumiyetine dair ilk derece mahkemesi kararına yönelik istinaf isteminin düzeltilerek esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararının onanması gerektiği halde bozulması hukuka aykırı bulunmaktadır.

Açıklanan nedenlerle Yüksek Daire kararına karşı sanık aleyhine 5271 sayılı Kanun’un 308. maddesi uyarınca itiraz olağanüstü kanun yoluna başvurulmuştur.

SONUÇ VE İSTEM : Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1. İtirazımızın KABULÜ ile,

Açıklanan nedenlerle Yüksek Daire kararına karşı sanık aleyhine 5271 sayılı Kanun’un 308. maddesi uyarınca itiraz olağanüstü kanun yoluna başvurulmuştur.

SONUÇ VE İSTEM : Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1. İtirazımızın KABULÜ ile,

2. Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 24/02/2025 tarihli ve 2022/7579 Esas-2025/3475 Karar sayılı BOZMA kararının KALDIRILMASI,

3. Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2018 gün ve 2018/232 Esas-2018/479 Karar sayılı mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 28.01.2020 gün ve 2018/2454 Esas-2020/150 Karar sayılı kararının ONANMASI,

4. İtirazımız yerinde görülmediği takdirde, 5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi uyarınca bir karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi,'' biçimindeki talep ve gerekçeyle itirazda bulunulmuştur.

II. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin ..., haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen ..., bireyin ..., ... ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, ..., ... ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli ... şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eyleminin, muhatabın ..., ... ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı anlaşılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Dairemizin 24.02.2025 gün ve 2022/7579 Esas, 2025/3475 Karar sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, yerinde görülmeyen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2.6352 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanunun 308. maddesinin 3. fıkrası gereğince itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

Oy birliğiyle 05.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7677, Karar No: 2011/11484, Tarih: 17.11.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/7677 E.  ,  2011/11484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, fazlaya ilişkin hakların saklı tutularak şimdilik 20.000 TL'nin davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, dava konusu Mülhak Karaosmanzade ... Vakfı’nın davalı ...'nce emaneten yönetildiği dönemlerde vakfa ait taşınmazlardan akar, satış, kamulaştırma ve taviz bedellerinden doğan her türlü gelirin kendilerine tam olarak verilmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklar saklı tutulmak kaydıyla şimdilik 20.000 TL alacağın yasal faiziyle birlikte vakfa ödenmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

5737 sayılı Vakıflar Yasası’nın 3. ve 6. maddelerinde; Mülhak vakıfların, Anayasaya aykırılık teşkil etmeyen vakfiye şartlarına göre Meclis tarafından atanacak yöneticiler eliyle yönetileceği ve temsil edileceği, vakıf yöneticilerinin kendilerine yardımcı tayin edebileceği, mülhak vakıf yöneticilerinde aranacak şartlar ile yardımcılarının nitelikleri yönetmelikle düzenleneceği, vakfiyedeki şartları taşımamaları nedeniyle kendilerine yöneticilik verilemeyenlerin bu şartları elde edinceye küçükler ile kısıtlıların fiil ehliyetlerini kazanıncaya ve boş kalan yöneticilik yenisine verilinceye kadar vakıf işlerinin Genel Müdürlükçe temsilen yürütüleceği, aynı Yasanın 10. ve Vakıflar Yönetmeliğinin 27.maddelerinde ise yöneticilerin görevleri arasında vakfın mallarını ve gelirlerini amaçlarına uygun olarak kullanmaları gerektiği hükme bağlanmıştır.