muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/660, Karar No: 2025/1514, Tarih: 06.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/660 E.  ,  2025/1514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/479 Esas, 2023/54 Karar

KARAR : Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kurtalan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/512 Esas, 2020/80 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Mahkeme kararının davalılar vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

I.Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalılar vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 üncü ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

II. Davalılardan Melahat Gül'ün Av.... adına verilmiş vekâletnamesine dosya arasında rastlanamamıştır. Adı geçen davalıya vekile verdiği vekâletname varsa temin edilip, yoksa davalıya bizzat Bölge Adliye Mahkemesi kararı usulüne uygun olarak tebliğ edilip temyiz süresi de beklenildikten sonra,

Dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9.Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

06.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14040, Karar No: 2013/22301, Tarih: 06.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/14040 E.  ,  2013/22301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/05/2012 gün ve 2006/111-2012/108 sayılı kararı bozan Daire’nin 17/06/2013 gün ve 2012/14884-2013/12561 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, müvekkilinin önceden davalı şirketin yayınladığı ders kitaplarının yazarı olduğunu, taraflar arasında yapılan sözleşmenin bazı kitaplar yönünden süresinin dolduğunu, bir kısmı için de ihtarnameler keşide edildiğini ve cayma hakkını kullandığını, buna bağlı olarak sözleşmelerin yasal sürelerin de dolduğunu, hal böyle iken davalı şirketin, müvekkilinin adını ve kitaplarını kullanmaya devam ettiğini ileri sürerek, haksız rekabetin ve FSEK hükümlerine muhalefetin tespitini, zarar ve tazminat talep hakları saklı kalmak kaydıyla zarar oluşturan kitap ve baskı malzemelerini el konarak imhasını talep ve dava etmiş,birleşen davada davacı vekili, davalının FSEK'e muhalefet ederek müvekkilini zarara uğratıcı davranışlarda bulunduğunu, süresi bittiği ve iptal edildiği bilinen sözleşmeye rağmen eser baskı ve yayına devam ettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakkını saklı kalmak üzere 10.000 TL zararın reeskont faizi ile karar altına alınmasını ve dava sonuna kadar ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep ve dava etmiş, 21.02.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile toplam 67. 770 TL'nin dava tarihinden reeskont faizi ile tahsilini istemiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı vekili, derdestlik itirazında bulunduklarını, dava dilekçesinin soyut bir şekilde düzenlendiğini, taraflar arasında bir protokol yapıldığını ve bazı kitap ve dergilerin basım yayın ve dağıtım hakkının davacıya, bir kısım kitapların da müvekkiline bütün hak ve vecibeleri ile iki tarafa borç yükleyen sözleşme ile paylaştırıldığını, davacının cayma hakkını kullanarak sözleşmeyi feshedemeyeceğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı vekili tarafından temyiz edilen karar, Dairemizin 17.06.2013 günlü kararında yazılı gerekçelerle bozulmuştur.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı vekili tarafından temyiz edilen karar, Dairemizin 17.06.2013 günlü kararında yazılı gerekçelerle bozulmuştur.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 06/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/156, Karar No: 2013/4152, Tarih: 07.03.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/156 E.  ,  2013/4152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak 04.08.2011 tarihinde % 32,20 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığından bahisle davacının manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği gibi manevi tazminatın takdirinde de yanılgıya düşüldüğü, manevi tazminatın fazla takdir edildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile, tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa, mahkemece hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gitmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği açık-seçiktir.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Öte yandan, gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin olayın özelliklerini göz önünde tutarak manevi zarar adı ile zarar görene verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu ilkeler gözetildiğinde, meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun etkili olduğunun kabulü halinde dahi davacı yararına hüküm altına alınan 27.000,00-TL manevi tazminatın fazla olduğu açıkça belli olmaktadır.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, manevi tazminatın takdirinde yanılgıya düşülerek, manevi tazminatın fazla takdiri suretiyle ve özellikle kusur bilirkişi raporu alınmaksızın ... şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

07.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9433, Karar No: 2017/7849, Tarih: 04.05.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/9433 E.  ,  2017/7849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 01/01/2010-20.06.2012 tarihleri arasında Ramp Postabaşı olarak çalıştığını, haklı bir neden olmaksızın iş akdinin fesih edildiğini işçilik haklarının ödenmediğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının bütün hakedişlerinin ödendiğini, davacının maddi hasarlı kazaya sebebiyet verdiğini bu nedenle haklı sebeple iş akdinin fesih edildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Davacı iş aktinin haksız olarak feshedildiğini iddia etmiş, kullandığı araçla bir uçağa zarar verdiği için davalı işveren iş aktini haklı nedenle feshettiğini savunmuştur. Mahkemece İş Kanunu'nun 6. maddesindeki 6 işgünlük hakdüşürücü süre geçirildiğinden davacının kıdem ve ihbar tazminatına hükmedilmişsede varılan sonuç doğru değildir.

İş Yasasının 26. maddesinde belirtilen haklı fesihlerde dikkate alınacak 6 işgünlük süre feshe yetkili makamın fesih sebebini öğrendiği tarihten itibaren başlar.

Somut uyuşmazlıkta feshe konu olay 10.05.2012 tarihinde meydana gelmiş, işyeri uygulaması gereği konuya ilişkin soruşturma yapılarak, yapılacak işleme ilişkin işyeri disiplin kurulıu 04.06.2012 tarihinde davacının iş aktinin feshinin gerektiğine karar vermiş ve bu karar 19.06.2012 tarihinde feshe yetkili Genel Müdür onayına sunularak fesih işlemi tamamlanmıştır. Feshe yetkili makam Genel Müdür olduğundan yapılan soruşturma safahati, disiplin kurulu kararı ve genel müdür onaylı feshin, 6 işgünlük hak düşürücü süre içerisinde gerçekleştiği kabul edilmelidir.

Mahkemece yapılacak iş; konusunda uzman bilirkişilerce oluşturulacak bir kurul ile davacının feshe konu olaydaki kusuru ve zarar saptanıp sonucuna göre feshin haklılığını değerlendirmektir. Yerinde olmayan gerekçeyle davanın kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2- Kabule göre de;

A- Hüküm altına alınan 4.303.88 TL.'nin "kıdem tazminatı" olduğunun yazılmaması ve

B-Hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brütmü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi hatalıdır.

F) SONUÇ:

2- Kabule göre de;

A- Hüküm altına alınan 4.303.88 TL.'nin "kıdem tazminatı" olduğunun yazılmaması ve

B-Hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brütmü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5793, Karar No: 2022/6467, Tarih: 25.05.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/5793 E.  ,  2022/6467 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 30. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 33. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılamada, ... 26. İş Mahkemesinin 03.04.2017 tarihli ve 2017/106 Esas, 2017/28 Karar sayılı yetkisizlik kararı üzerine yetkili ve görevli ... 33. İş Mahkemesince yapılan yargılamanın sonunda, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı Şirkette 11 yıldır ürün tanıtım elemanı/tıbbi mümessil olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından 01.12.2014 tarihinde feshedildiğini, davacının çalıştığı süre boyunca hafta içi 5 gün boyunca çalışmasının saat 08.00’de başlayıp 18.00’e kadar devam ettiğini, ancak ayda ortalama iki cumartesi günü aynı şekilde çalışmasının saat 08.00’de başlayıp 18.00’e kadar devam ettiğini, bununla birlikte haftada ortalama iki kez acil servis çalışması ve nöbetçi eczane çalışması yaptırıldığını ve bu günlerde de saat 24.00’e kadar çalıştığını, yine ayda ortalama iki kez doktor yemeği düzenlendiğini, bu yemeklerin de saat 24.00’e kadar sürdüğünü, buna rağmen fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini belirterek fazla çalışma alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının tıbbi tanıtım mümessili olması sebebiyle belli bir ofise bağlı olmaksızın çalıştığını, çalışma saatlerinin ayarlamasının kendi inisiyatifinde olduğunu, davacının haftalık 45 saati aşan çalışmasının söz konusu olmadığını, davacının çalışmakta olduğu eczane ve hastanelerin hafta içi belli bir saatten sonra kapalı olduğunu ve hafta sonları da faaliyette bulunmadığını, davacının fazla çalışma yaptığı kabul edilse dahi iş sözleşmesi uyarınca fazla çalışma ücretinin ücrete dâhil olması sebebiyle taleplerinin dayanağı bulunmadığını, Yargıtay kararları uyarınca davacı performansa bağlı olarak prime hak kazandığından prim miktarlarının davacının iddia ettiği fazla çalışma ücretini karşılayıp karşılamadığının tespit edilmesi gerektiğini, davalı Şirkette performansa bağlı olarak teşvik ikramiyesi adı altında prime hak kazanıldığından davacının iddia ettiği çalışmalar sonucunda hak kazandığı prim tutarlarının da artmakta olduğunu, bu doğrultuda davacıya ait ücret bordrolarında tahakkuk eden teşvik ikramiyesi adı altında her ay değişen farklı tutarlar ile davacıya ödenen prim tutarlarının davacının iddia ettiği fazla çalışma alacaklarını karşılayıp karşılamadığının da tespit edilmesi gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile fazla çalışmanın varlığının ispat yükünün davacı tarafta olduğu, ödemenin ispat yükünün ise davalı tarafta olduğu, davacı tarafın tanık dinlettiği, tanıkların eczane sahibi oldukları, davacının ortalama bir iki kez ziyaretlerine gittiği, davacının tıbbi mümessil olduğu, bu bakımdan çalışma saatlerinin esnek olduğu, davacının haftalık 45 saati aşan fazla çalışma yaptığını somut olarak ortaya koyamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; gerek davalı tarafın savunmalarında gerekse Mahkeme kararının gerekçesinde tıbbi tanıtım temsilcilerinin kendi çalışma saatlerini kendilerinin belirlediği ve esnek saatlerde çalıştıkları, dolayısıyla fazla çalışma alacakları olmadığı belirtilmiş ise de burada önemli olanın çalışanların tamamen serbest olup olmadıkları hususu olduğunu, bu hususta Yargıtay yerleşik içtihatları bulunduğunu, tıbbi tanıtım temsilcilerinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda inceleme yapılması gereken hususun temsilcinin iş programını tamamen kendisinin mi belirlediği yoksa işverenin emir ve talimatlarıyla mı belirlendiği olduğunu, davalı tarafından iddia edildiği şekilde iş programının tamamen bağımsız şekilde davacı tarafından belirlendiği yönünde hiçbir bilgi ve belge bulunmadığını, davacının işverenin emir ve talimatıyla hareket ettiğini, işverenin belirlediği program dâhilinde ziyaretlerini gerçekleştirdiğini, somut olarak nöbetçi eczane yada acil servis ziyareti yapılması işveren tarafından talimatla programa eklenmiş ise o ziyaretlerin yapılmasının davacının inisiyatifinde olmadığını, davacının bu konuda tamamen işveren iradesiyle bağlı olduğunu, bu nedenle de davacının programı özgürce kendisinin belirlediği şeklindeki iddiaların gerçek dışı olduğunu; kaldı ki davalı işverenin de diğer ilaç şirketleri gibi ziyaret programlarını kendisi belirlediğini, çalışanlara ziyaret gerçekleştirilmesi gereken doktor ve eczaneleri ilettiğini, tıbbi tanıtım temsilcilerinin de bu talimatlar çerçevesinde gerekli ziyaretleri gerçekleştirdiğini, bu ziyaretlerin tek başına yapılıyor olmasının davacının serbestçe hareket ettiği ve bir nevi programını bağımsız şekilde belirlediğini göstermeyeceğini, davacının davalı Şirkette hiçbir zaman kendi çalışmasını kendisinin belirlemediğini, işverenin belirlediği program çerçevesinde hareket ederek çalışmalarını gerçekleştirdiğini ve ziyaretlerde bulunduğunu, fazla çalışma gerektirecek acil servis, nöbetçi eczane, cumartesi çalışması gibi durumların tamamen işverenin hazırladığı program çerçevesinde gerçekleştirildiğini, bu hususa ilişkin emsal Yargıtay kararlarının bulunduğunu (Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 14.12.2015 tarihli ve 2014/25501 Esas, 2015/35338 Karar sayılı; 23.06.2016 tarihli ve 2015/3981 Esas, 2016/15168 Karar sayılı; 28.12