muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4034, Karar No: 2024/11547, Tarih: 28.11.2024

**5. Ceza Dairesi         2021/4034 E.  ,  2024/11547 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/466 Esas, 2017/450 Karar

KATILANLAR : Ör-Koop Nazilli ve Çevresi Tarımsal Kalkınma Kooperatifi, ...

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1) Nazilli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.02.2017 tarihli ve 2016/62 Esas, 2017/18 sayılı Kararı ile zimmet suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca sanığın beraatine hükmolunmuştur.

2) İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 07.04.2017 tarihli ve 2017/466 Esas, 2017/450 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan kooperatif vekilinin temyiz istemi; sanığın suç kastıyla hareket ettiğine, suçun unsurlarının oluştuğuna, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğine ve sair hususlara,

Katılan bakanlık vekilinin temyiz istemi; kovuşturma aşamasında eksik inceleme ile beraat kararı verilmesi ve istinaf başvurusunun esastan reddedilmesinin hukuka aykırı olduğuna, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğine ve sair hususlara,

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; dava dosyasındaki bilirkişi raporlarının eksik olduğuna, karar verilebilecek nitelikte olmadığına, Sayıştay emekli denetçilerinden oluşan bilirkişi kurulu heyetinden rapor alınması gerektiğine, suçun bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturabileceğinden, bu hususun tartışılmadığına, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğine ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen ilk derece mahkemesinin beliren takdir ve kanaati ile beraat hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve kanuna uygun olması karşısında katılanlar vekilleri ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden de hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle hükümde katılanlar vekilleri ile Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle hükümde katılanlar vekilleri ile Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Nazilli 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18960, Karar No: 2010/14352, Tarih: 22.09.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/18960 E.  ,  2010/14352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Üsküdar Asliye 6.Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Tehdit, hakaret

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Bozma

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanık ...’ın yüzüne karşı verilen hükümde, yasa yollarına başvuru yöntemi CYY.nın 232/6. maddesine uygun olarak gösterilmediğinden, bu sanığın yüzüne karşı yapılan bildirimin hukuken geçersiz olduğu görülmekle mahkemece gerekçeli kararın sanığa yöntemince tebliğ edilmesi gerektiği,

Anlaşıldığından, sanık ... Göğüsoğlu müdafiinin tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın temyiz iradesinin belirlenmesi bakımından sanık ...’a, temyiz süre ve yöntemini gösteren uyarılı tebliğ işlemi gerçekleştirildikten sonra Dairemize yollanılmak üzere karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 22.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14124, Karar No: 2019/11929, Tarih: 28.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/14124 E.  ,  2019/11929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde enerji geri kazanımı ve enerji tribün ve toz tutma projesi işinde alt işveren ... Ltd. Şti. bünyesinde kaynakçı olarak 13.11.2013-30.06.2014 tarihleri arasında çalıştığını proje tamamlanıncaya kadar çalışmaya devam etmesine karşın 30.06.2014 tarihinde iş akdinin feshedildiğinin ve ihbar tazminatnın ödeneceğinin bildirildiğini, beyanla ihbar tazminatı ve fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin 30.06.2014 tarihinde feshedilmediğini, 11.08.2014 tarihli istifa dilekçesine göre sözleşmesinin sona erdiğini beyanla haksız ve yersiz açılan davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulü yönünde hüküm kurulmuştur.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, iş yerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının 30.06.2014 tarihinden sonra da aynı işyerinde aynı projede çalışmaya devam ettiği sabit olduğundan iş akdinin feshedilmediği, sonrasında 14.07.2014 tarihinden sonraki devamsızlığı nedeniyle 11.08.2014 tarihli istifasıyla sona erdiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle ihbar tazminatı talebinin reddi gerekir.

3-Davacının fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının tanık beyanları doğrultusunda haftanın 6 günü çalıştığı haftalık 13 saat fazla çalışmasının bulunduğu kabul edilmiştir.

Davacı tanıkları işverenle husumetli olup Dairemizin 2016/4563 esas sayılı 09.03.2016 tarihli temyiz incelemesinde tanık ... dosyasında ve 2016/4541esas sayılı ... dosyasında fazla çalışma ücreti talebinin reddi gerekirken husumetli tanık beyanlarına itibar edilerek sonuca gidilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

Tanıklar husumetli olduğundan talebin reddi yerine kabulü isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.05.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20868, Karar No: 2012/24584, Tarih: 28.11.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/20868 E.  ,  2012/24584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan yargılaması sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı dilekçesinde davalının öz oğlu olduğunu, müşterek konuttan kendisini attığını,geliri olmadığını,davalının aylık 1500 TL geliri olduğunu, kendisinin kirada oturduğunu, belirterek aylık 500 TL yardım nafakasının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı babasının çalışacak bedeni güçte olup soğuk demirci ustası olduğunu ancak çalışmadığını, kendisinin kısa süre önce evlilik yaptığını, kredi borçları olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.Yerel Mahkemece davanın kısmen kabulü ile aylık 150 TL yardım nafakasının davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.Dosyada davacı ve davalı hakkında yapılan ekonomik sosyal durum araştırmalarında ; davacının demirci olduğu,çalıştığında günlük 50 TL yevmiye aldığı, 200 TL kira ödediği, fiziksel engelinin bulunmadığı, davalının ise honda servisinde işçi olduğu, aylık 1600 TL geliri olduğu, 310 TL kira ödediği, evli olduğu ve eşinin ev hanımı olduğu anlaşılmıştır. TMK 364/1 maddesine göre; Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üst soyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde yoksulluğa düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Yoksulluğa düşme terimi açıkça çok sıkıntılı bir durumu ve ağır ekonomik koşulları ifade eder. Hükmedilecek yardım nafakasının miktarı yalnızca söz konusu sıkıntılı durumu önlemelidir. Yoksa, yardım nafakası yoluyla nafaka isteyenin geçiminin ve her türlü gereksinmelerinin sağlanması ve bir zenginleşme aracı olarak kullanılması söz konusu değildir.Dosyada tespit edilen davacının ekonomik durumu, yaşı, çalışmasına engel teşkil edecek fiziksel engeli bulunmaması, mesleğini halen icra etmesi, çalıştığında günlük 50 TL yevmiye alması karşısında davacının yoksulluk içinde olduğu kabul edilemez. Hal böyle iken tüm dosya kapsamından yardım nafakasının niteliği de gözetildiğinde, davacı babanın zaruret içinde bulunduğunun ispat edilememesi karşısında mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken davacı lehine yardım nafakasına hükmedilmesi doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21453, Karar No: 2012/25054, Tarih: 04.09.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/21453 E.  ,  2012/25054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2012

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve (1) sayılı kararının 1.maddesi ile yine Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2005 tarih ve (1) sayılı kararının (3) nolu bendi gereğince kira ilişkisinden dolayı İİK.nun 10.Bab’ında düzenlenen hükümler uyarınca başlatılan takipler üzerine icra mahkemelerince verilen itirazın kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine ilişkin kararların temyiz incelemesi Yargıtay 6.Hukuk Dairesince yapılacağından dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 040/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4657, Karar No: 2023/4864, Tarih: 10.07.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/4657 E.  ,  2023/4864 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

Kulp Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.03.2022 tarihli ve 2020/43 Esas, 2022/68 Karar sayılı kararları ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 2.240,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezaların türü ve miktarı itibarıyla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 272 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 04.03.2022 tarihinde kesinleştikleri belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.04.2023 tarihli ve 2022/14690 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay

Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/46396 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/46396 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanığın olay günü müşteki ... ile aralarında çıkan tartışma sonucu adı geçen müştekiye sopa ile vurmak suretiyle, mağdur ...'a ise taş atmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığının iddia ve kabul edildiği olayda, her ne kadar Mahkemece atılı suçtan sanığın mahkumiyetine hükmedilmiş ise de,

Tanık ...'ın 01.07.2021 tarihli celsedeki ifadesinde sanığın psikolojik sorunları olduğuna ve tedaviye ihtiyaç duyduğuna yönelik beyanda bulunması üzerine, Mahkemece aynı tarihli ara karar uyarınca sanığın işlediği fiille ilgili bu fiilin sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığı hususunda kat'i rapor düzenlenmesi amacıyla Elazığ Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine müzekkere yazılmasını müteakip, anılan Hastane tarafından düzenlenen 05.10.2021 tarihli sağlık kurulu raporunda 'Adı geçen hakkında sağlıklı bir karar verilebilmesi için şahsın mevcutlu olarak hastanemiz sağlık kuruluna müracaatının sağlanması gerektiğini bildirir sağlık kurulu raporu evrak üzerinden oy birliği ile verildi.' şeklinde belirtildiğinin anlaşılması karşısında, öncelikle Mahkemesince incelemeye konu dosya kapsamında sanık tarafından işlendiği iddia olunun suç bakımından cezai ehliyetinin olup olmadığının tespiti amacıyla mevcutlu olarak ilgili hastaneye sevki sağlanıp rapor aldırıldıktan sonra, düzenlenecek rapor doğrultusunda sanığın cezai ehliyeti konusunda değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İnceleme konusu dava dosyasının incelenmesinde; hükümlünün ceza sorumluluğunun tespiti yönünden Elazığ Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi tarafından tanzim olunan, 05.10.2021 tarihli sağlık kurulu raporu ile "Adı geçen hakkında sağlıklı bir karar verilebilmesi için şahsın mevcutlu olarak hastanemiz sağlık kuruluna müracaatının sağlanması gerektiğini bildirir sağlık kurulu raporu evrak üzerinden oy birliği ile verildi." şeklinde görüş bildirildiği hâlde muayeneye gönderilmeden hükümlünün mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Kulp Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.03.2022 tarihli ve 2020/43 Esas, 2022/68 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7618, Karar No: 2014/14889, Tarih: 10.11.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/7618 E.  ,  2014/14889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/.../2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen .../02/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine .../.../2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Dava kişilik haklarına haksız saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece açılan davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur. Davacının karar tashihi istemi "miktar" itibariyle reddedilmiştir.

Yerel mahkemece bozma kararına uyularak bu kez 5000 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Davalının dosyada örneği bulunan .../.../2010 tarihli konuşma metninde "Değerli arkadaşlarım, yolsuzluk, bu iktidarın en ciddi temel sorunlarından birisidir. Bakın .../07/2007 tarihinde ............ isimli bir yurttaş - ... Büyükşehir Belediyesinde çalışıyor- gidiyor polise rüşvet çarkının nasıl döndüğünü bütün ayrıntılarıyla anlatıyor. Arkasından imzalıyor ve kendisi bu itiraflarda bulunuyor. Rüşveti toplayan kişi bu; taksi duraklarından benzin istasyonlarından ve diğer yerlerden. Bütün bunların hepsini ayrıntılı anlatıyor. ..." şeklinde başlayan konuşmasında olayın gelişimi anlatılıp, konuşmanın hiçbir yerinde davacının ismi zikredilmemiştir.

Diğer yandan ............ isimli belediye çalışanının böyle bir başvurusunun olduğuda bir gerçektir.

Davalı Ana Muhalefet Partisi lideri olup asıl görevi de yolsuzlukları ortaya çıkarmak amacıyla topluma bu bilgileri vermek ve paylaşmaktır.

Yerel mahkemenin ilk kararında benimsediği gibi davalının bu konuşmasında doğrudan davacıyı hedef almadığı, dolayısıyla "matufiyet" unsurunun gerçekleşmediği, davacının "aktif husumet" ehliyetinin bulunmadığı, kaldı ki davalının ana muhalefet partisi olması nedeniyle eleştirilerinde normal karşılanması gerektiği gibi sebeplerle davanın reddi isabetli olmuştur.

Ne varki; dosyanın Dairemizce bozulması üzerine yerel mahkemece bozmaya uyulup davanın kabulüne karar verilmiştir.