muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1384, Karar No: 2018/176, Tarih: 17.04.2018

25.01.2012 tarihinde 28184 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelikte de anılan Kanunun ilgili maddeleriyle uyumlu düzenlemeler bulunmakta olup, Yönetmeliğin “Meslek ve sanat erbabına tebligat” başlıklı 26. maddesi;

“(1) Belirli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenlere, o yerde de tebligat yapılabilir.

(2) Muhatabın iş yerinde bulunmaması halinde tebliğ, aynı yerde sürekli olarak çalışan memur veya müstahdemlerinden birine yapılır.

...”,

“Muhatabın geçici olarak başka yere gitmesi” başlıklı 29. maddesi de;

“(1) 21, 22, 23, 25, 26 ve 27 nci maddelerde yazılı kişiler, tebliğ yapılacak olanın geçici olarak başka yere gittiğini belirtirlerse, tebliğ memuru, muhatabın hangi sebeple adresten geçici olarak ayrıldığını, beyanda bulunanın adı ve soyadı ile sıfatını tebliğ tutanağına yazar. Tebliğ tutanağını beyanda bulunana imzalattırır ve tebliğ edilecek evrakı beyanda bulunana verir. Bu kişiler, tebliğ evrakını kabule mecburdurlar.

(2) Bu kişilerin beyanlarını imzadan kaçınmaları ve tebliğ evrakını kabul etmemeleri durumunda, tebliğ memuru bu hususu tutanağa yazar, imzalar ve tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti üyesinden birine ya da kolluk amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve teslim ettiği kişinin adresini içeren ihbarnameyi gösterilen adresin kapısına yapıştırır” şeklindedir.

7201 sayılı Kanun ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin anılan hükümleri dikkate alındığında, muhatabın iş yerinde meslek ya da sanat icra eden bir kişi olması durumunda da, diğer tebligat usullerinde olduğu gibi, tebligatın öncelikle bizzat muhataba yapılmaya çalışılması gerekmektedir. Muhatap aranmadan tebligatın doğrudan doğruya memur veya müstahdeme yapılması usule aykırı olacaktır. Muhatabın tebliğ saatlerinde iş yerinde geçici olarak bulunmaması nedeniyle kendisine ulaşılamadığı durumlarda ise; muhatabın aynı yerde sürekli olarak çalışan memur veya müstahdemlerinden birine tebligat yapılmalıdır.

Muhatap yerine daimi memur ya da müstahdemlerinden birine tebligat yapılması durumunda ise; 7201 sayılı Kanunun 20 ve Yönetmeliğin 29. maddelerindeki açık düzenlemeler karşısında, tebligatın muhatap yerine bu kişilere yapılmasının nedeni ve tebligat yapılan kimsenin kimliği tebliğ mazbatasında belirtilmelidir. (Ejder Yılmaz – Tacar Çağlar, Tebligat Hukuku, Değiştirilmiş Dördüncü Baskı, Yetkin Yayınları, Ankara 2005, s. 471, 488, 490) Dolayısıyla muhatabın tebliğ saatinde iş yerinde geçici olarak bulunmadığına ve bu nedenle muhatap yerine sürekli çalışan memur ya da müstahdemine tebligat yapıldığına ilişkin tebligat mazbatasında açıklamada bulunulmaması durumunda da tebligatın usulüne aykırı olduğu kabul edilmelidir.

Nitekim Özel Dairelerin yerleşik uygulamaları ile Hukuk Genel Kurulunun 30.01.2013 gün ve 644-164 sayılı kararı da aynı doğrultudadır.

Nitekim Özel Dairelerin yerleşik uygulamaları ile Hukuk Genel Kurulunun 30.01.2013 gün ve 644-164 sayılı kararı da aynı doğrultudadır.

“Aynı yerde sürekli olarak çalışan memur veya müstahdem” ibaresinden ise öncelikle iş yerinde muhataptan sonra gelen yetkili bir kişiye tebligatın yapılması, böyle bir kişinin bulunmaması durumunda orada çalışan bir kişiye tebligat yapılacağı hususunun anlaşılması gerekmektedir. (Canan Ruhi, Ahmet Cemal Ruhi, Tebligat Hukuku, Seçkin Yayıncılık, Dokuzuncu Baskı, Haziran 2016, s. 388) Tebliğ mazbatasında muhatap yerine tebligatı alan kişiye ilişkin açıklamada muhatap ile tebligatı alan kişi arasında bu yönde bir ilişki bulunduğu, diğer bir ifadeyle muhatap yerine kendisine tebligat yapılan kişinin, muhatap ile aynı iş yerinde çalışmakla birlikte muhatabın daimi çalışanı olup onun adına tebligat almaya yetkili bulunduğu açıkça anlaşılmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Düzeltme ve cevap yazısını içeren tebligatta muhatabın süreli yayın sorumlu müdürü ... olarak belirtilmesi, tebligata ilişkin mazbatada Tebligat Kanununun 17 ve 20. maddelerine uygun şekilde tebligatın öncelikle muhataba yapılmaya çalışıldığına, muhatabın tebliğ saatinde dışarıda olması sebebiyle iş yerinde bulunmadığına, tebligatın da bu nedenle muhatap yerine Şafak Dikkal'a yapıldığına, anılan kişinin tebliğ tarihi itibarıyla aynı iş yerinde muhatabın daimi çalışanı ve muhatap adına tebligat almaya yetkili olduğuna dair yeterli açıklamanın bulunması ve muhatabın tebliğ tarihinde iş yerinde bulunduğuna, tebliğ alan kişinin yetkili olmadığına veya tebliğ evrakının muhataba ulaşmadığına dair bir itirazın da bulunmaması karşısında; muhatabın daimi çalışanına yapılan tebliğ işleminin usule uygun olduğunun kabulü gerekmektedir. Bu nedenle, düzeltme ve cevap yazısının yayımlanması kararına vaki itirazın reddine ilişkin hâkimlik kararına yönelik kanun yararına bozma isteğini reddeden Özel Daire kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Öte yandan Ceza Genel Kurulundaki müzakere esnasında, gazetede yayımlanan yazı içeriğinin basın hürriyetinin kullanılması niteliği taşıyıp taşımadığının, dolayısıyla olayda düzeltme ve cevap hakkının kullanılmasına ilişkin koşulların oluşup oluşmadığının da tartışılması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de; kanun yararına bozma talebine konu edilmeyen ve Özel Dairece değerlendirilmemiş olan bu hususun Ceza Genel Kurulunca da incelenmesi olanaklı değildir. Kanun yararına bozma talebi, dosyanın esasına ilişkin olmayıp sadece tebligat işlemine yöneliktir. Yayımlanan yazı içeriğinin basın hürriyetinin kullanılması niteliğinde olup olmadığı, bu açıdan düzeltme ve cevap hakkının kullanılmasına ilişkin koşulların oluşup oluşmadığıyla ilgili olarak ise her zaman kanun yararına bozma kanun yoluna başvurma olanağı bulunmaktadır.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.04.2018 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1773, Karar No: 2019/2650, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1773 E.  ,  2019/2650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18437, Karar No: 2014/9940, Tarih: 26.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/18437 E.  ,  2014/9940 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki itirazın iptali istemine ilişkin davada Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi'nce, davanın sıra no ile kayıtlı geminin getirdiği gelirlere ilgili olarak tahsili istemine ilişkin olduğu, bu durumda, söz konusu davanın çözüm yerinin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesi ise, davanın 6762 sayılı TTK.'nun 4. kitabında yer alan deniz hukukuna ilişkin uyuşmazlıklardan olmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

6762 sayılı TTK.’nun görev hususunu düzenleyen 4. maddesine 20.04.2004 tarih, 5136 sayılı Kanun ile eklenen son fıkrayla “İş durumunun gerekli kıldığı yerlerde’nun olumlu görüşü ile bu Kanunun dördüncü kitabında yer alan deniz hukukuna ilişkin ihtilaflara bakmak ve asliye derecesinde olmak üzere Denizcilik ihtisas Mahkemeleri kurulacağı ve bu mahkemelerin yargı çevresinin tarafından belirleneceği” hükmü getirilmiştir.

TTK.’na eklenen metinden de anlaşılacağı gibi, TTK.’nun 4. kitabında yer alan 816 ilâ 1262. maddeleri arasında düzenlenen uyuşmazlıkların deniz hukukuna ilişkin olduğu yahut bu davalara

bakmakla görevli asliye mahkemelerinde görülmesi gerektiği hususu tartışmasızdır.

Somut olayda,Dava,davacının davalılarla birlikte miras payı nedeniyle hak sahibi olduğu balıkçı gemisinin davalılar tarafından işletilmesinden elde edilen kazançtan hissesine düşen gemi kazanç payı alacağının tahsili istemine ilişkin isede, Davacının aynı vakıa ve hukuki sebebe dayalı olarak fazlaya dair hakkı saklı kalmak kaydıyla açtığı ve davanın kabulüne dair verilen kararın Hukuk Dairesi'nin 29/01/2008 tarihli kararı ile onanması üzerine , davacının bu kez fazlaya dair hakkı saklı kalmak kaydıyla açtığı bu kısmi davada bilirkişi kurulunun davacının 135.275,00 TL alacak hakkı doğduğu yönünedeki görüş ve kanaati üzerine , söz konusu kesinleşen ilamı ve hükme esas alınan rapora göre bakiye 125,00 TL nin tahsili için icra takibi yapmış, davalıların itirazı üzerine esasen ek dava niteliğinde olan bu davanın açıldığı anlaşılmıştır.

Bu durumda, taraflar arasındaki uyuşmazlıkta TTK.’nun dördüncü kitabında yer alan deniz ticaretine ilişkin hükümlerin uygulanması olanağının bulunmamasına göre, dava tarihi de nazara alınarak uyuşmazlığın görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8528, Karar No: 2017/15500, Tarih: 07.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/8528 E.  ,  2017/15500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak ve pilon yeri bedeli karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak ve pilon yeri bedeli karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... Köyü 152 ada 3 parsel sayılı taşınmaza net gelirleri esas alınarak değer biçilmesinde, taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle daimi irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde ve tespit edilen bedelin davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 07/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/676, Karar No: 2015/15039, Tarih: 22.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/676 E.  ,  2015/15039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Keşan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2013

NUMARASI : 2009/480-2013/36

Davacılar Z.. K.. ve diğeri vekili Avukat V.. E.. tarafından, davalılar M.. E.. ve diğerleri aleyhine 01/12/2009 gününde verilen dilekçe ile adli yardım talepli olarak maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; adli yardım isteminin kabulü ile davanın reddine dair verilen 30/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı Z.. K..'ın tüm, davacı E.. E..'nun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacı E.. E..'nun diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız eylem nedeni ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş; karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, miras bırakan S.. E.. ile müvekkili Z.. birlikte yaşadıklarını, bu beraberlikten bir çocukları olduğunu, 26/09/2009 tarihinde S.. kalp krizi geçirmesi sonucunda vefat ettiği gün davalıların müvekkilinin evine gelerek, müvekkilinin rızasının aksine eve zorla girerek müvekiline ait değerli eşyalar ile miras bırakana ait arabanın anahtarını aldıklarını, müvekkilini murisi öldürmekle suçladıklarını, davalıların konut dokunulmazlığını ihlal ve evden zorla eşya götürme eylemleri nedeni ile davacı Z.. K..'ın maddi ve manevi olarak zarara uğradığını, davalıların miras bırakana ait aracı götürdükleri için yasal mirasçısı olan küçük kızı davacı E.. arabayı bir daha kullanamadığını, bu aracı kullanamamaktan veya kiralamamaktan doğan zararlarının yasal miras hakkı oranında davalılardan alınarak müvekkiline ödenmesini talep ettiklerini, aynı zamanda davalıların murise ait birahaneyi boşalttıklarını, buradaki eşyalarda küçük E.. da hakkı olduğunu belirterek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; iddiaların hayal ürünü olduğunu, müvekkillerden yalnızca K.. K.. ölen babası ile beraber yaşadığı için evdeki özel eşyaları almak için gittiğini, bunun dışında miras bırakanın evine gitmediğini, K.. da babasından kalan hiçbir şeyi istemediğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıların davasının ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davalılar vekili; iddiaların hayal ürünü olduğunu, müvekkillerden yalnızca K.. K.. ölen babası ile beraber yaşadığı için evdeki özel eşyaları almak için gittiğini, bunun dışında miras bırakanın evine gitmediğini, K.. da babasından kalan hiçbir şeyi istemediğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıların davasının ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dava konusu olayda davacı Z.. K.. yönünden dava konusu edilen evdeki eşyaların davalılar tarafından zorla alındığının ve davalılar tarafından hakaret edildiğinin kanıtlanamadığı, davacı E.. G.. yönünden miras bırakana ait olduğu belirtilen aracın plakası, modeli, rengi vs. gibi hiçbir özelliğinin bildirilmediği, murise ait bir araç olduğuna dair belge sunulmadığına göre bu yönlere ilişkin istemlerin reddine karar verilmesi isabetli olmuştur. Ancak birahanede bulunan eşyaların davalılar tarafından alınıp götürüldüğü tanık Y.. B..'ın yeminli beyanı ile sabittir. Mahkemenin miras bırakan S.. işçisi tanık Y.. B..'ın beyanlarının samimi bulunmadığı ve bu nedenle de itibar edilmediği zira davalıların kendilerinin de zaten hak sahibi olduğu ve yasal olarak elde edebileceği terekeye dâhil mallar üzerinde, bu şekilde bir tasarrufta bulunduklarının kabulü yaşamın olağan akışına aykırı olduğu şeklindeki gerekçesi yerinde değildir. Mahkemeninde kabulünde olduğu gibi aksine ciddi ve inandırıcı kanıt ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır . Bu bakımdan akrabalık veya diğer bir yakınlık başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir neden sayılamaz (HGK. 20.11.1996, E. 1996/2-684, K. 1996/814). Mahkemece tanık anlatımları arasındaki çelişki nedeniyle taraflarla herhangi bir akrabalık bağı, istihdam veya menfaat ilişkisi olmayan tanık A.. K.. beyanları ciddi ve inandırıcı bulunduğu ve hükme esas alındığı belirtilmiş ise de A.. K.. birahanedeki eşyalara yönelik bir anlatımı yoktur, bu nedenle tanık Y.. B..la ifadeleri arasında bir çelişki de bulunmamaktadır. Bu kapsamda birahanede bulunan eşyaların davalılar tarafından götürüldüğü tanık ifadesiyle sabit olduğuna göre, bu eşyaların bedeli ve davacı E.. G.. miras hissesine düşen miktar belirlenerek hüküm altına alınması gerekirken bu kısım istem yönünden de davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı E.. E.. yararına BOZULMASINA, davacı Z.. K..'ın tüm, davacı E.. E..'nun diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddine 22/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12903, Karar No: 2011/16884, Tarih: 13.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/12903 E.  ,  2011/16884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/02/2009 gün ve 2006/534-2009/61 sayılı kararı onayan Daire’nin 30/05/2011 gün ve 2009/9572-2011/6543 sayılı kararı aleyhinde davalı ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı Kaptanoğlu Ltd.Şti. vekili, müvekkilin “ÖZSÜT” ibareli marka başvurusunun 2001/11160 ve 2003/11923 numaralı markalar gerekçe gösterilerek Türk Patent Enstitüsü Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu tarafından nihai olarak kısmen reddedildiğini ileri sürerek, Türk Patent Enstitüsü Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunun kısmen red kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiş, davacı Özsütten Gıda Ltd.Şti. vekili ise Türk Patent Enstitüsü Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunun kısmen kabule dair kararının iptali ile davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğünü talep etmiş, mahkemece her iki dava dosyası birleştirilmiştir.

Davalı Türk Patent Enstitüsü vekili ve birleşen davaların davalıları haklarında açılan davaların ayrı ayrı reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davalı birleşen dava davacısı Özsütten Gıda Ltd. Şti’nin davaya konu “ÖZSÜT” markasını daha önce kullandığı, davacı Kaptanoğlu Ltd. Şti.’nin daha önce aynı mal ve hizmet sınıflarında tescilli markasının bulunmasının davaya konu markanın tesciline etkisinin olmadığı gerekçesiyle davacı Kaptanoğlu Ltd. Şti.’nin davasının reddine, davalı birleşen dava davacısı Özsütten Gıda Ltd. Şti’nin davasının ise kabulü ile Türk Patent Enstitüsü Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunun 2006-M1531 sayılı kararının iptaline ve 2003/37778 numaralı markanın 29/08, 30/04, 30/05, 30/06, 30/12 ve 30/14 numaralı sınıflar yönünden hükümsüzlüğüne dair tesis edilen karar, davalı TPE ile davacı Kaptanoğlu Ltd.Şti. vekillerinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davalı Kaptanoğlu Ltd.Şti. vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davalı Kaptanoğlu Ltd.Şti. vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 13/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1001, Karar No: 2020/1245, Tarih: 05.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/1001 E.  ,  2020/1245 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23493, Karar No: 2015/794, Tarih: 12.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/23493 E.  ,  2015/794 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/5875

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2012

NUMARASI : 2011/213 (E) ve 2012/1112 (K)

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-04/06/2010 tarihli yapı tatil tutanağında belirtilen ruhsata aykırı imalatların nelerden ibaret olduğu ve TCK'nın 184/1. maddesi kapsamında bina niteliğinde bulunup bulunmadığı hususunda mahallinde uzman bilirkişi ile birlikte keşif yapılıp tutanak tanıkları yöntemince dinlenilerek, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Pendik Belediye Başkanlığının 30/05/2012 tarihli yazısında, yıkımın belediye tarafından gerçekleştirildiği belirtilmesine karşın, temyiz dilekçesine ekli 23/10/2012 tarihli Pendik Belediye Başkanlığına ait yazıda, dava konusu sundurmanın bir kısmının ilgilisi tarafından yıkıldığının bildirilmesi karşısında; yıkımı gerçekleştiren belediye görevlileri dinlenip, sanıklar ve belediye ekipleri tarafından nelerin yıkıldığı, belediyenin yıktığını belirttiği "geri kalan kısmın" nelerden ibaret olduğu, belediye tarafından yıkılan kısımların yıkım bedelini sanıkların ödeyip ödemediği açıklığa kavuşturularak sanıklar hakkında TCK'nın 184/5. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerekip gerekmeyeceğinin tartışılması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

3-Kabule göre de;

TCK’nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluklarının, sanıkların kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ve 53/1- a,b,d,e bentlerindeki hak yoksunlukları bakımından mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar H.. K.. ve F.. Ç.. müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.