muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7838, Karar No: 2018/11697, Tarih: 12.11.2018

Suçla korunan hukuki değer, kamunun sağlığıdır. Sağlık hakkı, Anayasa ve diğer mevzuatla korunmak istenilmiştir. Sağlık hakkı, bir kişi ya da belirli kişiler ile sınırlı tutulamayacağı için bütün toplumun sağlığının korunması amaçlanmıştır.

Bu fiillerin işlenmesiyle bir zarar neticesinin meydana gelmesi hâlinde, meydana gelen zarara ve bu zararın meydana gelmesi açısından failin kastına göre başka suçlar oluşacaktır. Örneğin, biyogüvenliği tehlikeye sokan bir etki meydana getiren fiiller sonucunda bir veya birkaç kişi ölmüş veya yaralanmış ya da çevreye zarar verilmiş olabilir. Bu gibi durumlarda, TCK'nun m. 44’te duzenlenen fikri içtima ilkesine göre, farklı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanması ve sanığın sadece en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılması gerekir.

6-) Çağdaş ceza hukukunda “mağdur veya suçtan zarar görenin davaya katılma hakkı”; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesi altında yer alan “hak arama hürriyeti” kapsamında kalmaktadır. Anayasamızın “Hak Arama Hürriyeti” başlıklı 36. maddesine göre; herkes meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı merciileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir. AİHS m. 53 ‘te gözönüne alındığında temel bir özgürlük olan “hak arama özgürlüğü” diğer bütün hak ve özgürlükler gibi geniş yorumlanmalıdır. Bu kural, diğer tüzel kişiler gibi kamu kurumu olan tüzel kişiler için de geçerlidir.

Anayasamıza ve Anayasamızın bilhassa 56. maddesine göre, sağlık hakkını korumak Devletin en temel görevidir ve devlet bu konuda en geniş manada gerekli gözetim ve denetimi yapmakla mükelleftir.

7-) Ayrıca unututulmamalıdır ki, kamu sağlığının, çevrenin ve biyoçeşitliliğin korunması gibi üst düzey teknik bilgi ve yüksek uzmanlık gerektiren konularda, Cumhuriyet Savcısının yanında bir kamu kuruluşunun da müdahil olmasında büyük fayda bulunmakta olup, bu suretle maddi gerçeğe ulaşmada önemli bir yeri olan çelişme metodu daha sağlıklı bir şekilde uygulanacaktır.

Suçtan zarar gören, devletin dava açmak ve itham ile görevli organı olan Cumhuriyet Savcılığının yanında yer almakla birlikte, savcı gibi objektif olmakla yükümlü değildir.

Ceza muhakemesinin temel amacı; suç teşkil ettiği iddia olunan fiil ve faille ilgili maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır. Gerçeğin ortaya çıkarılmasında ise, muhakeme sujelerinin ve bu bağlamda suçtan zarar görenin de hak ve yetkileri önemlidir. Muhakeme sujelerini sınırlı bir anlayışla ele almak, “adil yargılama ilkesine ve silahlarının eşitliği prensibine” aykırı olacaktır. Eğer suçtan zarar göreni dar bir şekilde ele alıp, suçtan zarar gören (ve mağdur) kavramını sınırlarsak, somut davada olduğu gibi teknik bilgi düzeyini haiz bu sujelerin, somut davada bilhassa kovuşturma aşamasında;

-delil ileri sürme,

-görüş bildirme,

-en önemlisi hükme karşı kanun yollarına başvurma

haklarını sınırlamış ve maddi gerçeğe ulaşmayı zorlaştırmış oluruz.

-delil ileri sürme,

-görüş bildirme,

-en önemlisi hükme karşı kanun yollarına başvurma

haklarını sınırlamış ve maddi gerçeğe ulaşmayı zorlaştırmış oluruz.

8-) Ayrıca unutulmamalıdır ki; günümüzde ceza ve ceza usul hukuku, fail odaklı olmaktan uzaklaşıp mağdur ve suçtan zarar göreni de odağa koyan bir yönelim içerisindedir.

Nitekim 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun genel gerekçesinde; bu husus, “ ceza muhakemesi usulünün amacı sadece sanık haklarını korumaktan ibaret değildir.” şeklinde ifade edilmiştir.

Bu bağlamda mağdur ve suçtan zarar görenlerin davaya katılma hakkının kapsam ve sınırları yargı kararları ile daraltılmamalıdır.

Açıklanan nedenlerle 5977 Sayılı Biyogüvenlik Kanununun 15. maddesinde belirtilen suçların işlenmesi halinde, Tarım ve Orman Bakanlığının davaya katılma ve dolayısıyla davayı temyiz etme hakkı olduğu düşüncesiyle çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2011/17093, Karar No: 2012/5147, Tarih: 04.04.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/17093 E.  ,  2012/5147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Davalı ...’a adına çıkartılan dava dilekçesi, muhatabın tanınmadığı gerekçesiyle iade edilmiştir. Bunun üzerine mahkemece aynı adrese Tebligat Kanunun 35. maddesi gereğince tebligat yapılmıştır. Tebligat Kanununun 35. maddesinde “Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır.

Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. (Değişik fıkra: 11.01.2011 - 6099 S.K./9. md.)

Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır. (Değişik fıkra: 19.03.2003 - 4829 S.K./11. md.)” hükmü gereğince bu maddeye göre tebligat yapılabilmesi için gösterilen adrese daha önce usulüne uygun olarak tebligat yapılmış olması veya adres değiştiren kimsenin yeni adresini bildirmemiş ve yeni adresin tespit edilememiş olması gerekmektedir. Mahkemece dava dilekçesinin tebliğine ilişkin tebligat usulsüzdür. Zira davalıya daha önce usulüne uygun olarak tebligat yapılmadığı gibi tebligat yapılan adres de davalının adres kayıt sistemindeki (mernis) yerleşim yeri değil, tapu kütüğünde kayıtlı olan adrestir. Gerekçeli karar da yine aynı adrese yapılmış ve aynı gerekçe ile iade üzerine yine usulsüz olarak Tebligat Kanunun 35. maddesi gereğince tebligat yapılmıştır.

Belirtilen sebeple; davalı ...’un mernis adresi belirlendikten sonra gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Yasasına uygun şekilde tebliğ edilip, temyiz için gerekli süre beklenmesi,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 04/04/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5855, Karar No: 2014/2603, Tarih: 18.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/5855 E.  ,  2014/2603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2013

NUMARASI : 2011/1151-2013/117

Davacı M.. E.. vekili Avukat M. G..tarafından, davalı Mehmet F.. G.. aleyhine 22/09/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 22/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eyleme dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, işin esası incelenerek davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, üniversite öğretim üyesi olduğunu, davalının dekan olarak göreve başlamasından sonra personel nezdinde küçük düşürüldüğünü, yalnızlık içerisine itildiğini, psikolojik tacize uğradığını belirterek, kişilik haklarına yapılan saldırıdan dolayı manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacının iddialarının asılsız olduğunu belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davalının davacıya psikolojik baskı uyguladığına dair yeterli delil bulunmadığı benimsenerek, davanın reddine karar verilmiştir.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi, ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır.(T.C. Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Dava dilekçesinde; Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesinde dekan olan davalının, aynı fakültede öğretim üyesi olan davacıya yönelik kişilik haklarına saldırı teşkil eden söylem ve davranışlarda bulunduğu ileri sürülmüştür. Kamu görevlilerinin görevleri kapsamında yetkisini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zarardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen koşullara uygun olarak, idare aleyhine açılabileceğine göre, somut olayda karşı yana husumet tevcih edilmesi doğru değildir.

Şu halde, davanın husumet (taraf sıfatı) yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, işin esası incelenerek karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/02/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Şu halde, davanın husumet (taraf sıfatı) yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, işin esası incelenerek karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/02/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. maddesi gereğince memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen biçim ve koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabilir. İdare aleyhine böyle bir davanın açılabilmesi, hizmet kusurundan kaynaklanmış, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlar ile sınırlıdır. Kamu görevlisinin, özellikle haksız eylemlerde, Anayasa ve özel yasalardaki bu güvenceden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Dava dilekçesinde belirtilen maddi olgulardan davalının salt kişisel kusuruna dayanıldığının anlaşılması karşısında öncelikle bu iddia doğrultusunda delillerin toplanıp değerlendirilerek sonuca varılması gerekir. Açıklanan nedenlerle çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 18/02/2014
Yargıtay — Esas No: 2019/1685, Karar No: 2019/3301, Tarih: 24.06.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/1685 E.  ,  2019/3301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet.

TEMYİZ EDENLER : Sanık ..., katılan müdafii

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in mağdur ...’ı kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteği tayin, tahrike ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; mahkeme kararının hatalı olduğuna, sanığın işlemediği bir suçtan ceza aldığına, eksik incelemeye, sanık lehine olan hükümlerin uygulanması gerektiğine vesaireye, katılan vekilinin; suç vasfına, sanık hakkında haksız tahrik ve takdiri indirim sebebinin uygulanmaması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın mağduru kesici delici aletle büyük damar ve periferik sinir hasarına neden olup, mağdurun hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı olayda;

1-Teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nin 35. maddesinin uygulanması sırasında meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek makul bir ceza belirlenmesi yerine, yazılı biçimde hiç isabet olmayan durumlarda uygulanması mümkün olan 9 yıl hapis cezası tayini suretiyle eksik cezaya hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 24/06/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12875, Karar No: 2017/4069, Tarih: 04.07.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/12875 E.  ,  2017/4069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/06/2015 tarih ve 2014/345-2015/385 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili ... ile davalı ...'ın ... şube ve ... merkez olmak üzere ... Rehabilitasyon Merkezini işlettiklerini, tarafların 29/09/2005 ve 14/10/2005 tarihli protokollerle ortaklık ilişkilerine son verdiklerini, ...'deki merkez işletmenin müvekkilinde kaldığını, ...'deki şubenin davalılara devredildiğini, protokollere göre 01/10/2005 tarihinden itibaren müvekkilinin davalılar hesabına keşide edeceği faturaların ... prim ve vergi masraflarını ve diğer giderleri davalıların karşılayacağını, oysa müvekkilinin Ekim ve Kasım 2005 ayları ödemelerine ve demirbaş eşyaların, satışı yapılan ... marka aracın ve Ekim ayında öğrencilere kesilen fatura bedelinin KDV'si ve bunlara bağlı olarak Kurumlar Vergisi ve kâr dağıtım stopaj bedeli olarak toplam 14.340,49 YTL ödediğini, davalıların protokole aykırı hareket ederek Ekim 2005 ayı öncesi tahakkuk eden öğrenci gelirlerini tahsil ettikten sonra müvekkiline iade etmediklerini, iade edilmeyen miktarın 18.233,10 YTL olduğunu, ...'a ait depozite bedeli olan 732,33 YTL'nin de iade edilmediğini ileri sürerek toplam 33.305,92 YTL'nin dava tarihinden itibaren bankaların uyguladığı en yüksek faizle birlikte tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalılar vekili; davacının taleplerinden 6.403 YTL'lik kısmını davacı şirket lehine kabul ettiklerini, davacı ...'ya müvekkillerinin hiçbir borcunun bulunmadığını, müvekkili şirket ile davacı ... arasında borç doğuran hiçbir hukuki işlemin bulunmadığını, işletmenin müvekkili ...'ın şahsına devredilmediğini savunmuştur.

Davalılar vekili; davacının taleplerinden 6.403 YTL'lik kısmını davacı şirket lehine kabul ettiklerini, davacı ...'ya müvekkillerinin hiçbir borcunun bulunmadığını, müvekkili şirket ile davacı ... arasında borç doğuran hiçbir hukuki işlemin bulunmadığını, işletmenin müvekkili ...'ın şahsına devredilmediğini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; 01/10/2005 tarihinden itibaren ...'deki şubenin hak ve borçlarının ...'a ait olacağı, 14/10/2005 tarihli ek protokole göre ... Merkezi San. Tic. Ltd. Şti'nin ...'deki şubesini her ne kadar ... Ltd. Şti'ne devir etmişse de bu şube için 01/10/2005 tarihinden itibaren fatura kesmeye devam edeceği, kesilen faturalar karşılığı elde edilen ... ve Emekli Sandığı'ndan hesaba aktarılan gelirlerin 5 iş günü içinde şubenin tüm borçları ödendikten sonra bakiyesinin ... Rehabilitasyon İnş. Ltd. Şti'ne teslim edileceğinin kararlaştırıldığı, tarafların yapılan protokol ve ek protokolü benimseyerek sözleşme ve ek sözleşme uyarınca edimlerinin önemli bir kısmını karşılıklı olarak ifa ettikleri, sözleşme uyarınca devir giderlerinden 14.087,12 TL ve devirden önce tahakkuk eden öğrenci gelirlerinden davalı şirket tarafından tahsil edildikten sonra davacı şirkete iade etmediği 18.233,10 TL öğrenci gelirleri olmak üzere toplam 32.320,22 TL davacı şirketin davalı şirketten alacaklı olduğu, davaya konu alacağın 6.403,00 TLlik kısmının ... tarafından da kabul edildiği, depozito bedeli alacağından davacıların feragat ettiği gerekçesiyle davacı şirketin davasının kısmen kabulü ile 32.320,22 TL alacağın 6.403,00 TL'lik kısmının davalılardan müştereken ve müteselsilen, 25.917,22 TL'lik kısmının münferiden davalı şirketten dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte münferiden tahsili ile davacı şirkete ödenmesine, fazlaya ilişkin talebinin reddine, davacı ...'nun davasının aktif husumet yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin ...'nun aktif husumetine yönelik temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, taraflar arasında imzalanan limited şirket hisse devri ve şirket şubesinin devrine ilişkin protokole dayalı alacak istemine ilişkin olup, taraflar arasındaki ticari ilişki gereği kural olarak 3095 sayılı Kanunun 2/2. maddesi uyarınca faiz uygulanması gerekir. Davacı vekili, dava dilekçesinde, ticari ilişkiden bahsetmiş ve alacağının bankalarca uygulanan en yüksek faizle tahsilini talep etmiştir. Mahkemece, davacının talebi ve davalı ile arasındaki ticari ilişki gözetilmeksizin yasal faize hükmedilmesi doğru olmamış, davacı yararına bozmayı gerektirmiştir.

3- Davalılar vekilinin temyiz itirazlarına gelince, davacılar, 2005/Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos ve Eylül ayları dahil 26 öğrencinin eğitim yardımı ücreti olan toplam 18.233,10TLnin davalılarca hesaplarından çekildiğini ve iade edilmediğini iddia etmiştir. Mahkemece, söz konusu döneme ait eğitim yardımı ücretlerinin hangi öğrenci adına hangi hesaba ve ne tutarda yattığı ... İl Müdürlüğü'nden sorulmuş, ayrıca davacı şirketin banka kayıtları da getirtilmiştir. Ancak, davacıların talep ettiği miktar ile banka ve ... kayıtları tutarsızdır. Kaldı ki, alınan bilirkişi raporlarında da banka ve ...'dan gelen kayıtlar yeterince incelenmemiş, özellikle davacı şirketin banka hesabına yatan paraları kimin çekmiş olduğu hususu açıklığa kavuşturulamamıştır. Dosyada mevcut 29.03.2011 tarihli bilirkişi raporuna göre, ... Bankası ... Şubesi'ndeki davacı şirkete ait hesaptan Mayıs- Ekim ayları arasında toplam 6.860TL para çekme işlemi dışındaki tüm işlemlerin davacı ... tarafından yapıldığı tespiti yapılmış ise de, mahkemece hükme esas alınan 14.01.2015 havale tarihli bilirkişi raporunda tereddütleri ortadan kaldıracak yeni bir değerlendirme yapılmaksızın varsayıma dayalı olarak sonuca varılmış ve davacının talebi haklı görülmüştür. Ayrıca, davalılar vekili ilgili hesaplarda işlem yapma konusunda davacı ...'nun vekaletname ile yetkili kılındığını, davalı ...'ın hesaplardan para çekme yetkisinin bulunmadığını savunmuş ve delil olarak vekaletname ve azilnameler sunmuştur. Ancak, bilirkişi raporlarında ve mahkeme kararının gerekçesinde davalıların bu delilleri tartışılmamıştır. Bu bakımdan, davacıların talep ettiği 2005/Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos ve Eylül ayları dahil 26 öğrencinin eğitim ücretleri olan toplam 18.233,10 TL yönünden dosya kapsamında ayrıntılı ve denetime elverişli bir rapor bulunmamaktadır. O halde, öncelikle Ziraat Bankası'ndan davacı şirket ve şubelerine ait hesapların ve hesaplarda işlem yapan kişilerin inceleme yapmaya elverişli ayrıntılı dökümü istenerek, davacının talebi, banka kayıtları ve ... kayıtlarının hep birlikte değerlendirilmesi, hesaplarda işlem yapma ve para çekme konusunda davacı ...'nun yetkili kılındığına dair vekaletnamelerin de incelenmesi, gerekirse bu hususlarda yeni bir bilirkişi heyetinden ayrıntılı ve denetime elverişli bir rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmiş olması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

4- Davacı vekili, dava dilekçesinde, ayrıca, kesilen faturaların KDV tutarı, kurumlar vergisi ve kâr dağıtım stopaj bedeli için toplam 14.340,49TL alacak talebinde bulunmuş, davalılar buna karşı 14.10.2005 ve 27.10.2005 tarihli iki adet faturanın kapalı fatura olduğunu ve KDV dahil tutarların davacıya ödenmiş olduğunu savunmuştur. Taraflar arasındaki 29.09.2005 tarihli protokolde şirketin ... ... şubesi ile tüm demirbaşlarının ve ... marka bir minibüsün ... ya da kuracağı şirkete devredileceği kararlaştırılmış ve bu mallara ilişkin KDV de dahil edilerek 14.10.2005 ve 27.10.2005 tarihli iki adet kapalı fatura kesilmiştir. Fatura örnekleri dosyada bulunmaktadır. Tarafların ticari defterlerinde de demirbaş ve araç alımına ilişkin kayıtlar bulunmakta olup, bu kayıtlar faturalarla ve birbiriyle uyumludur. O halde, davacı şirket tarafından kesilen fatuların kapalı fatura olduğu ve ticari örf âdet gereği kapalı faturanın bedeli ödenmiş fatura olduğuna karine teşkil edeceği, bu durumun aksini ispat etme yükümlülüğünün davacı şirket üzerinde olduğu gözardı edilerek, davalıların 6.101,69TL KDV tutarı yönünden itirazlarının reddedilmesi de doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin aktif husumete yönelik temyiz itirazının reddine; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, (3) ve (4) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 04/07/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.