muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1198, Karar No: 2014/11289, Tarih: 12.06.2014

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmişlerdir.

1- HUMK'nın 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. madde hükmüne göre hüküm tarihi itibariyle miktar veya değeri 1.820,00 TL'yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Somut olayda, 6.200,00 TL'nın davalıdan tahsili talep edilmiş olup, mahkemece, 540,72 TL telif tazminatı ve 542,00 TL manevi tazminat olmak üzere davanın kısmen kabulüne hükmedilmiştir. Davalı vekilince yerel mahkeme kararının davanın kabulüne yönelik kesimi bakımından temyiz isteminde bulunulmuş olup, temyiz istemine konu edilen miktar yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığından davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, kararda bahsi geçen sayfa numaraları ve kitaplara ilişkin açıklamaların maddi hata niteliğinde olup mahallinde her zaman düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin HUMK'nun 432/4.maddesi uyarınca REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, istek halinde aşağıda yazılı 74,50 TL harcın temyiz eden davacıya iadesine,12/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5954, Karar No: 2010/12519, Tarih: 29.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5954 E.  ,  2010/12519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 12 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 29.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6200, Karar No: 2018/5353, Tarih: 01.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/6200 E.  ,  2018/5353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalı işyerinde 17/05/2002 tarihinde makineci olarak işe başladığını, davalı firmada gelinlik imalatı yapıldığını, davacı 03/03/2009 tarihinde firmaya geldiğinde işyeri yetkilisi tarafından hakaret ve tehdit ile iş akdinin feshedildiğinin belirtildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta sonu çalışma ücreti, yıllık ücretli izin ücreti, asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının ihbar ve kıdem tazminatı isteyemeyeceğini, devamsızlığına rağmen davalının işçinin iş sözleşmesini feshetmediğini, Mart ayına ilişkin maaşını da banka hesabına yatırdığını, davacının herhangi bir ücret alacağı, fazla çalışma ücretleri, hafta sonu çalışma ücretleri, yıllık ücretli izin alacağı; asgari geçim indirimi adı altında bir alacağı da bulunmadığını, davacının hafta içi sabah 08:30-akşam 18:00 saatleri arasında çalıştığını, davalı işyerinde fazla çalışma yapılmadığını savunup davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekillerince temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Davacının fazla çalışma alacağı bulunup bulunmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı kanunun 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır. Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan hafta tatili ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde, işçi hafta tatilinde çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Somut olayda; davacı sezonda 08:00-21:30 – 22:00 saatleri arasında sezon dışında ise 08:00-18:45 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiş, Mahkemece tanık beyanları doğrultusunda haftanın, beş günü 08.00-22.00 saatleri arasında, cumartesi günü de 08.00-13.00 saatleri arasında çalışıldığı belirlenerek, ara dinlenmesinin düşülmesinden sonra , davacının günde toplam olarak 13 saat çalıştığı, böylelikle haftada fazla çalışma süresinin 33 saate ulaştığı; 3. ay ile 10. ay arasında ise 6 ay boyunca davacının haftada 36 saat fazla çalışma yaptığı kabulü ile fazla çalışma ücreti hesaplanmış ise de söz konusu hesaplamada davacının iddiası ve davacı tanık beyaanlarında belirtilen çalışma süreleri aşılmıştır. Yine Dairemiz incelmesinden geçen 2012\7454 esas sayılı dosyada fazla çalışma süreleri farklı hesaplanmış ve Dairemizce karar onanmıştır. Tüm bu hususlar gözetilerek fazla çalışma alacağı yeniden bir değerlendirmeye tabi tutulmalı iddia ve davacı tanık beyanlarında belirtilen çalışma süreleri aşılmadan, emsal dosya ve tüm dosya kapsamına dikkate alınarak karar verilmelidir.

3-Davacının yıllık izin alacağı bulunup bulunmadığı uyuşmazlık konusudur.

Dosya içerisine okunaksız bir yıllık izin belgesi ibraz edilmiş olup davalıya izin belgesinin okunaklı suretini sunmak için süre verilmelidir. Yine Aralık ayı imzalı bordrosunda 15 gün ücretli izin tahakkuku bulunduğu görülmekle bu tahakkukun değerlendirilmemesi hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8840, Karar No: 2020/994, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/8840 E.  ,  2020/994 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10027, Karar No: 2022/9488, Tarih: 25.10.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/10027 E.  ,  2022/9488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Giresun 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.11.2021 gün ve 2021/130 Esas, 2021/307 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafisinin temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurun aşamalardaki beyanı, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında ilk derece mahkemesince olay günü sanığın para verdikten sonra mağduru sahildeki kayalık alana götürmesi eyleminde 5237 sayılı TCK'nın 109/2 maddesinde düzenlenen hile unsurunun gerçekleşmediği gözetilerek sübuta eren alıkoyma eyleminden dolayı aynı Kanunun 109/1, 109/3-f, 109/5 maddeleri gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması karşısında, söz konusu karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü gerekirken esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 30.12.2021 gün ve 2021/2791 Esas, 2021/2111 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı

CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 25.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/245, Karar No: 2024/3953, Tarih: 01.04.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/245 E.  ,  2024/3953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/5 Esas, 2023/6 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Yozgat Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.01.2023 Tarihli ve 2022/57 Tereke Esas, 2023/7 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması neticesinde, müteveffanın yerleşim yerinin ... Zihinsel Engelliler Rehabilitasyon Merkezi olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Ankara Batı 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.02.2023 Tarihli ve 2023/5 Tereke Esas, 2023/6 Karar Sayılı Kararı

Müteveffanın adres kayıt sistemine kayıtlı adresinin ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 589 uncu maddesi uyarınca terekenin teslimi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun'un “Kurumlarda bulunma” başlıklı 22 nci maddesi şöyledir:

“Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

4. 4721 sayılı Kanun’un "Koruma Önlemleri" başlıklı 589 uncu maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları şöyledir:

“Mirasbırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re'sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.

”

“Mirasbırakan, yerleşim yerinden başka bir yerde ölmüş ise, o yerin sulh hâkimi bu ölümü yerleşim yeri sulh hâkimine gecikmeksizin bildirir ve mirasbırakanın ölüm yerinde bulunan mallarının korunması için gerekli önlemleri alarak bununla ilgili dosyayı ve varsa vasiyetnameyi yerleşim yeri sulh hâkimine gönderir.”

C. Değerlendirme

Her ne kadar 4721 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinde bakım kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı düzenlenmişse de; dosya kapsamından kısıtlı adayının bakım ve gözetiminin sürekli olarak bakımevinde gerçekleştirildiği ve dolayısıyla bakımevinde sürekli yerleşmek amacıyla bulunduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Yozgat Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

C. Değerlendirme

Her ne kadar 4721 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinde bakım kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı düzenlenmişse de; dosya kapsamından kısıtlı adayının bakım ve gözetiminin sürekli olarak bakımevinde gerçekleştirildiği ve dolayısıyla bakımevinde sürekli yerleşmek amacıyla bulunduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Yozgat Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Yozgat Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

01.04.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/28051, Karar No: 2019/788, Tarih: 30.01.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/28051 E.  ,  2019/788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar vekili, davacılardan ...'nin çeşitli sıkıntıları nedeniyle davalı hastanede çalışan Kadın Hastalıkları ve Doğum Uzmanı davalı doktora müracaat ettiğini, konulan teşhis nedeniyle 24.08.2010 tarihinde ameliyat edildiğini ve çeşitli ilaçlar kullandırıldığını ancak daha sonra hamile olduğunu öğrendiğini, 23.01.2011 tarihinde bir bebek dünyaya getirdiğini, yapılan ameliyat ve kullandırılan ilaçlar sırasında hamile olduğunun davalı doktor tarafından tespit edilemediğini ve tüm bunlara bağlı olarak bebeğin prematüre olarak erken doğduğunu, eksik ve sakat dünyaya geldiğini ileri sürerek, maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı doktorun ihmali ile davacı ...'nin hamile olmasına rağmen, hamileyken uygulanmaması gereken operasyonun uygulanması, kullanılmaması gereken ilaçların kulandırılması nedeniyle, erken doğuma sebebiyet verildiği, eksik ve sakat bebek dünyaya getirilmesine neden olunduğu iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Taraflar arasındaki ilişki vekalet sözleşmesidir. Vekil, vekalet görevini yerine getirirken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışlarının özenli olmayışından doğan zararlardan sorumludur. O nedenle, vekil konumunda olan doktorların bilim ve teknolojinin getirdiği bütün imkanları kullanmak suretiyle özen borcunu yerine getirmeleri gerekir.

Mahkemece, dosyaya kazandırılan, birbiriyle uyumlu, 31.10.2014 tarihli Adli Tıp 2. İhtisas Kurulu ve 28-29 Mayıs 2015 tarihli Yüksek Sağlık Şurası raporu benimsenmek suretiyle, davanın reddine karar verilmiştir. Anılan Yüksek Sağlık Şurası raporunda; "Dosyadaki bilgi, belge ve bulgular değerlendirildiğinde; hastanın akıntı, kaşıntı, yanma, vajende gerginlik hissi şikayetiyle geldiği ... Özel ... Hastanesinde Dr. ... tarafından yapılan muayene ve tetkiklerinde sistorektosel ve geniş servikal erezyon tespit edildiği ve onam formunun imzalatıldığı, hastaya yapılan sistorektosel onarımı ve servikal koterizasyon ameliyatının uygun olduğu, ameliyat edildiği tarihte kişinin hamile olduğuna dair herhangi bir tıbbi bulgu mevcut olmadığı, ameliyat öncesi anamnez formunda kişinin son adet tarihinin 15 gün önce olduğunun kayıtlı olduğu, söz konusu ameliyat ile çocuğun maluliyeti arasında tıbben illiyet bağı kurulamadığı, uygulanan muayene, tetkik ve tedavi işlemlerinin tıp kurallarına uygun olduğu cihetle Dr. ...'ın (Kadın Hastalıkları ve Doğum Uzmanı) kusursuz olduğuna, Şuramızca oybirliği ile karar verildi." denilmiştir. Dosyaya kazandırılmış bulunan, anılan raporlar incelendiğinde, hükme esas alınacak açıklık ve yeterlilikte olmadığı, taraf iddialarını yeteri kadar aydınlatmadığı anlaşılmakla, mahkemece davaya konu olayda rapor düzenlemeye ehil ve donanımlı bir Üniversiteden, aralarında dava konusu hususta uzman, akademik kariyere sahip 3 kişilik bilirkişi kurulundan, davacıya uygulanan operasyonun ve kullandırılan ilaçların erken doğuma sebebiyet verip vermeyeceği, davacının hamileliğini tespitte yeterli özenin gösterilip gösterilmediği ve sonuca etkisi üzerinde ayrıntılı, taraf iddialarını da karşılayacak şekilde, davalılara atfı kabil bir kusur olup olmadığı hususunda, nedenlerini açıklayıcı, taraf, Mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, davalıların kusurlu olup olmadığının belirlenmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu yönler göz ardı edilerek, eksik incelemeye dayanılarak, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8764, Karar No: 2024/3133, Tarih: 25.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/8764 E.  ,  2024/3133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/651 E., 2023/993 K.

KARAR : Direnme

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aliağa 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2015/505 E., 2019/541 K.

Taraflar arasındaki fiili birlikteliğe dayalı olarak ölüm aylığının kesilmesine dair Kurum işleminin iptali ile aylığın yeniden bağlanması istemine ilişkin davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden karar vermek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 27.10.2022 tarihli ve 2022/10006 Esas, 2022/13292 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına Bölge Adliye Mahkemesince direnilmesi üzerine karar davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;