muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13791, Karar No: 2014/17867, Tarih: 23.09.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/13791 E.  ,  2014/17867 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 22/05/2014

Numarası : 2013/665-2014/244

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2-Bozmadan sonra ıslah yapılıp yapılamayacağı ihtilaflıdır.

Davacı vekili, müvekkilinin Belçika vatandaşı olduğunu, Türk vatandaşı ile evli olup Türkiye' de ikamet ettiğini, davalı şirketler ile yapılan 02/04/2010 tarihli iş sözleşmesi ile davalı işverenliklerin Suriye'de bulunan şantiyesinde 3000 USD aylık ile çalışmaya başladığını, ancak 7.ayın sonunda müvekkilinin şantiye sahasına gönderilmediğini, 04/11/2010 tarihinde aldığı bir maillede iş akdinin ihbar öneline uyulmaksızın haksız olarak davalılar tarafından feshedildiğini öğrendiğini, müvekkilinin haftanın 7 günü günde 10 saat çalışmasına rağmen alacaklarının ödenmediğini iddia ederek ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri davacının yabancı uyruklu olup Türk Hukukun yetkili olmadığını, ayrıca davacı ile yapılan sözleşmenin iş sözleşmesi olmayıp danaşmanlık sözleşmesi olduğunu, iş mahkemesinin görevli olmadığını, davacının çalışma düzenini ve saatlerini kendisinin ayarladığını savunmuş ve davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece taraflar arasındaki ilişkinin iş sözleşmesine değil, danışmanlık sözleşmesine dayanması nedeni ile görevsizlik kararı verilmiş, davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 15.04.2013 günlü ilamı ile özetle, “...Somut olayda, davacı ile davalı şirketler arasında danışmanlık sözleşmesi imzalanmıştır. Her ne kadar sözleşmeye göre buradaki iş ilişkisinin danışmanlık olduğu davalılar tarafından iddia edilmekte ise de, sözleşmede davacının elektrik kontrolörü olarak çalışacağının kararlaştırıldığı, bu şekilde bağımlı ve sürekli olarak günde 10 saat çalışmasına ilişkin mesai çizelgeleri bulunduğu, sözleşmeye göre aylık 3000 USD ücret ödeneceğinin kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır. Bu durum taraflar arasındaki ilişkinin ağırlıklı olarak iş akdine dayandığını göstermektedir. Dosyada dinlenen tanıklar da mühendis olarak çalışmalarına rağmen kendileriyle de danışmanlık sözleşmesi imzalandığını belirtmişlerdir. Danışmanlık sözleşmesi dosya kapsamına göre davacının çalışma izni almaması açısından örtü olarak uygulanmıştır. Açıklanan durum karşısında mahkemece işin esasının incelenmesi gerekirken görevsizlik kararı verilmesi de isabetsiz olup bozma nedenidir.” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkeme bozma kararına uymuş, hesap raporu aldıktan sonra davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Davacı vekili davaya konu ettiği hafta tatili, milli bayram-genel tatil ve fazla mesai ücretlerinin miktarını bozma kararından (15.04.2013) sonra verdiği 09.12.2013 harç tarihli ıslah dilekçesi ile arttırmıştır. Mahkemece ıslaha itibar edilmiştir. Mülga 1086 sayılı HUMK'nun 84.maddesindeki hüküm 6100 sayılı HMK'nun 177.maddesinde aynen korunmuş ve ıslahın ancak tahkikat tamamlanıncaya kadar yapılabileceği hükme bağlanmıştır.

YİBBGK'nun 04/02/1948 tarih ve 1944/10 Esas ve 1948/3 Karar sayılı kararında da bozma sonrası ıslahın mümkün olmadığı kesin bir şekilde belirtilmiştir. Bu itibarla bozmadan sonra yapılan ıslaha itibarla arttırılan bu miktarlar üzerinden fazla mesai, hafta tatili ve milli bayram-genel tatil çalışma ücretlerinin hüküm altına alınması hatalıdır.

O halde davalılar vekillerinin bu yöne ilişen temyiz itirazları yerinde olduğundan karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan karanın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine 23/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14601, Karar No: 2013/6702, Tarih: 19.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/14601 E.  ,  2013/6702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/son, 53/6. maddelerigereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

05.02.2007 tarihinde yüksek ateş ve bademcik rahatsızlığı sebebiyle hastaneye getirilen 2001 doğumlu çocuğun, acil servisteki gözlemde ateş, kusma, konvilsiyon şikayetleriyle takip edilirken saat 00.54 sıralarında solunumunun durması üzerine entübe edilerek yoğun bakım ünitesine alınıp takip ve tedavisine burada devam edilmeye başlandığı, çocuk hastalıkları konsültasyonunda nöbetçi çocuk hastalıkları uzmanı olan sanık Doktor Mehdi Tasouli’nin telefonla arandığında bizzat gelmeyerek tahlil sonuçlarına göre hastanın değerlendirilmesini söylediği, akabinde yoğun bakım ünitesinde yatan hastanın beş gün sonra yaşamını yitirdiği olayda, Yüksek Sağlık Şurasının 08.11.2009 tarihli raporunda özetle; hastanın kendi kusmuğunu aspire etmesi sonucu akciğer aspirasyon pnömonisi geliştiğinin, nöbetçi doktor sanığın görev yerinde bulunmaması ve hastayı bizzat değerlendirmemesi nedeniyle kusurlu olduğunun belirtildiği, eylemin TCK’nın 257. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11595, Karar No: 2019/359, Tarih: 28.01.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/11595 E.  ,  2019/359 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı ... yönünden reddine, diğer davalılar yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ... Müh İnş San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 13.10.2008 tarihli iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve sigortalı için yapılan tedavi masrafının davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 21.maddesidir.

Dava, 13.10.2008 tarihli iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve sigortalı için yapılan tedavi masrafının davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 21.maddesidir.

1-Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı müfettişi tarafından düzenlenen kusur raporunda; işveren ... İnşaat Müh. ve Mad. Tic. Ltd. Şti.'nin % 80 (yüzde seksen) oranında, kazazede işçi ...'in % 20 (yüzde yirmi) oranında kusurlu olduğu, ceza dosyasından alınan kusur raporunda; ... İnşaat Mühendislik ve Mad. Tic. Ltd. Şti.'nin şirket yetkilisi ve sorumlusu ...'nun cezai yönden tali kusurlu olduğu, şantiye teknik sorumlusu ...'nün cezai yönden asli kusurlu olduğu, tünel kalıp ekipbaşısı ...'nin cezai yönden tali kusurlu olduğu, kazalı işçi ...'in cezai yönden asli kusurlu olduğu ,İş Güvenliği Uzmanları Maden Y.Müh. ..., İnş.Müh. ... ve İnş. Müh. ...'den oluşan bilirkişi heyeti, iş kazası olayını incelemişler, 01.04.2014 tarihli raporlarında, olayın meydana gelmesinde;asıl işveren ... Müh. İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve alt işveren ... İnşaat Müh. ve Mad. Tic. Ltd. Şti.'nin birlikte ve eşit olarak % 40 (yüzde kırk) oranında, Şantiye şefi ...'nın % 5 (yüzde beş) oranında,Alt işveren şirketin ortağı ve sorumlusu ...'nun % 10 (yüzde on) oranında,İnşaat teknikeri kalfa ...'nün % 5 (yüzde beş) oranında, Ekipbaşı ...'nin % 5 (yüzde beş) oranında, Kazazede işçi ...'in % 35 (yüzde otuz beş) oranında kusurlu olduğu, hükme esas alınan kusur raporunda; işyerinde alt işveren (taşeron) olarak faaliyet gösteren kazazede işçinin işvereni davalı ... İnşaat Müh. ve Mad. Tic. Ltd. Şti.'nin % 35 (yüzde otuz beş) oranında kusurlu olduğu, davalı ... İnşaat Müh. ve Mad. Tic. Ltd. Şti.'nde şantiye teknik sorumlusu olarak görev yapmakta olan ve hakkında kesinleşmiş cezai hükmü bulunan davalı ...'nün % 5 (yüzde beş) oranında kusurlu olduğu,davalı ... İnşaat Müh. ve Mad. Tic. Ltd. Şti.'nde tünel kalıp ekip başı olarak görev yapan hakkında kesinleşmiş cezai hükmü bulunan davalı ...'nin % 5 (yüzde beş) oranında kusurlu olduğu, davalı asıl işveren ... Müh. İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin % 30 (yüzde otuz) oranında kusurlu olduğu, davacı kurumun sigortalısı kazazede müteveffa işçi ...'in % 25 (yüzde yirmi beş) oranında kusurlu olduğu, davalı ...'nun kusurunun bulnmadığı, tespit edilmiştir. Çelişkili raporlara esas alınan maddi olgular da gözetilerek, raporlar arasındaki çelişki giderilmeli, sonucuna göre karar verilmelidir.

2-5510 sayılı Kanunun 12. maddesinin 2. fıkrasında; işveren vekili tanımlanmış olup, maddede “İşveren adına ve hesabına, işin veya görülen hizmetin bütününün yönetim görevini yapan kimse, işveren vekilidir. Bu Kanunda geçen işveren deyimi, işveren vekilini de kapsar. İşveren vekili ve 4857 sayılı İş Kanununda tanımlanan geçici iş ilişkisi kurulan işveren, bu Kanunda belirtilen yükümlülüklerinden dolayı işveren ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur.” hükmü yer almaktadır.

2-5510 sayılı Kanunun 12. maddesinin 2. fıkrasında; işveren vekili tanımlanmış olup, maddede “İşveren adına ve hesabına, işin veya görülen hizmetin bütününün yönetim görevini yapan kimse, işveren vekilidir. Bu Kanunda geçen işveren deyimi, işveren vekilini de kapsar. İşveren vekili ve 4857 sayılı İş Kanununda tanımlanan geçici iş ilişkisi kurulan işveren, bu Kanunda belirtilen yükümlülüklerinden dolayı işveren ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur.” hükmü yer almaktadır.

5510 sayılı Kanunun 21/1. maddede işverenin, 21/4. maddede üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde,davalılar ... ve ... 'nün 3'ncü kişi veya işveren vekili olmaları durumunda temyiz eden asıl işveren durumunda olan davalının sorumlu olduğu Kurum zararında değişiklik olma durumu sözkonusu olacağından bu kişilerin 3.kişi mi yoksa işveren vekili mi oldukları belirlenip 3.kişi olmaları durumunda 5510 sayılı Kanunun 21/1-4 kapsamında temyiz eden asıl işverenin sorumluluğu irdelenmeli,kazanılmış haklar gözetilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, yukarıda anılan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, varılacak soruca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, temyiz eden davacı Kurum ve davalı ... Müh. İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Müh. İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine, 28.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/33707, Karar No: 2023/9039, Tarih: 16.02.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/33707 E.  ,  2023/9039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla; sanık hakkında fuhuş suçundan 5237 sayılı Kanun'un 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizinin, olayın oluş şekli ve taraf beyanları dikkate alındığında her türlü şüpheden uzak somut kesin delillerin bulunmadığı, sanığın aşamalarda tutarlı şekilde atılı suçu kabul etmediğini söylemesi, sanığın yetkilisi olduğu masaj salonunda fuhuş yapıldığına dair kesin bir tespitin bulunmadığı, çalışanların cinsel ilişkide bulundukları kabul edilse dahi iş yeri yetkilisi olan sanığın olanlardan haberdar olmadığı gibi, çalışanları fuhuşa yönlendirdiğine dair hiçbir delilin bulunmadığı, bu nedenle beraatine karar verilmesi gerektiği halde mahkumiyetine karar verilmesinin Yasa'ya aykırı olduğu, bu nedenlerle ve re'sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde sanığın masaj salonu işletmecisi olduğu, işyerinde fuhuş yapıldığı duyumlarının alınması üzerine kolluk görevlileri tarafından işyerinden çıkan tanıklar ... ve ...'nin ifadelerine başvurdukları, tanıkların beyanlarında masaj salonuna girdiklerini ve masaj ücreti olarak 100,00 TL ödediklerini, tanık ...'nün burada bulunan ... isimli mağdura masaj yaptırdığını cinsel ilişki için pazarlık yaptıklarını ancak mağdurun ücreti fazla söylemesi üzerine ilişkiye girmediğini, diğer tanık ... ise mağdur ...'ye masaj yaptırdığını, ayrıca 100,00 TL karşılığı cinsel ilişkiye girdiğini beyan ettiği anlaşılmakla, Yerel Mahkemece her ne kadar sanık suçlamayı kabul etmemiş ise de, sanığın savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu, bu suretle sanığın fuhuş suçunu işlediğinin kabulüyle, sanığın mahkumiyeti yönünde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden