muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/476, Karar No: 2014/203, Tarih: 22.04.2014

Hakkındaki mahkûmiyet hükümleri onanarak kesinleşen ve incelemeye konu olmayan G.. A.. kollukta; diğer sanıkları çocukluktan beri tanıdığını, mağdurları tanımadığını, sanıklarla birlikte arkadaşının bekâr evine gittiklerini, mağdurları da çağırdıklarını, bekâr evinde bulunanların olayla herhangi bir ilgileri olmadığını, ancak olay anında yanlarında olduklarını, Osman'ın Hüseyin'e; "beni ve kız arkadaşımı rahatsız etmeyin" dediğini, biraz oturduktan sonra mağdurların ayrıldıklarını, mağdurlara tabanca çekme, senet imzalatma ve kelepçe takma olayı olmadığını, sorguda ve duruşmada ise; olay tarihinde arkadaşına ait bekâr evinde buluştuklarını, Osman'ın; "yirmi yıllık infazım var, beni rahatsız etmeyin" şeklinde sözler söylediğini, tabanca çekilmesi, senet imzalatılması ve kelepçe takılması gibi bir olayın olmadığını, arkadaşında silah bulunduğunu, ancak silahı koltuğun kenarına koyduğunu, mağdurun evli olmasına rağmen kendi kız arkadaşını sevdiğini söylemesi üzerine arkadaşının kızdığını ve bir tokat attığını söylediği,

Hakkındaki mahkûmiyet hükümleri onanarak kesinleşen ve incelemeye konu olmayan S.. ..'nin; sanıkların mahalle arkadaşları olduğunu, mağdurları tanımadığını, arkadaşı olan Osman'ın cezaevine girmeden önce bir kızla birlikteliği bulunduğunu, cezaevine girdikten sonra Gizem isimli kızın pavyonda çalışmaya başladığını, mağdurların da pavyondan kovulduklarını söyleyip, pavyona girmek için yardım istediklerini, mağdurları arkadaşının evine çağırdıklarını, Osman'ın mağdurlara; "hem beni, hem sevdiğim kızı rahatsız ediyorsunuz, bir daha bu konu ile ilgili aramayın, yoksa sizin için kötü olur, sizin yüzünüzden infazımı yakamam" dediğini, zorla senet imzalatmadıklarını, tehdit edip kelepçe takmadıklarını beyan ettiği,

Hakkındaki mahkûmiyet hükümleri onanarak kesinleşen ve incelemeye konu olmayan Osman B.. k..; olay günü mağdurları aralarındaki kız meselesini konuşmak için arkadaşının evine çağırdıklarını, konuştuktan sonra ayrıldıklarını, silahla tehdit, zorla senet imzalatma ya da ellerini kelepçeleme olayı olmadığını, iki gün sonra kendisini arayan mağdur Mehmet'e; "bu konuda bir daha arama" dediğini, canı sıkıldığı için mağduru dövmek istediğini, telefon açtığını, mağdurun para ayarladığını söylediğini, bu kez neyin peşinde olduğunu sorarak işkembecide buluşmayı teklif ettiğini, mağdur ile konuştukları sırada polislerin gelip kendilerini aldıklarını, duruşmada; olay akşamı mağduru arayıp görüşmek istediğini, yanında sanıkların da bulunduğunu, mağdurlara bekar evini tarif ettiklerini, oturup sohbet ettiklerini, mağdurlara kız konusunda kendisini rahatsız etmemelerini, cezaevinden yeni çıktığını, şartla tahliyesi olduğunu ve yakmayı düşünmediğini söylediğini, arkadaşının üzerinde silah bulunduğunu, ancak mağdura doğrultup tehdit etmediğini, zorla senet imzalatmadığını ifade ettiği,

Sanık O.. K.. kollukta; olayın meydana geldiği iddia olunan evi arkadaşı Güner ile kiraladıklarını, sanıkları mahalleden tanıdığını, mağdurları tanımadığını, olay akşamı sanıklarla mağdurların eve geldiklerini, mağdurlardan birinin elinin kelepçeyle bağlı olduğunu, Selçuk'un elleri bağlı olan mağdura tokat attığını, ev arkadaşının araya girmeye çalıştığını, "sen karışma, kız arkadaşıma takıldı" diyerek kendilerini uzaklaştırdığını, mağdurlara silah gösteren Osman'ın; "kız arkadaşıma takılıyor muşsun, bir daha takılırsan öldürürüm" dediğini, cebinden senet çıkardığını, ancak imzalatıp imzalatmadığını bilmediğini, silahı görünce korktuklarını, ev arkadaşıyla birlikte diğer odaya geçtiklerini, daha sonra sanıkların evden ayrıldığını, sorguda ilk ifadesinden farklı olarak; mağdurların zorla getirildiği yolunda izlenim edinmediğini, konuşmak istediklerini söyleyerek kendilerinden dışarı çıkmalarını istediklerini, ev arkadaşıyla diğer odaya geçtiğini, sanıkların ve mağdurların ne yaptığını bilmediğini, gürültü duymadığını, yirmi dakika sonra çıktıklarını, senet imzalatılması ya da mağdurun eve kelepçe ile getirilmesinin sözkonusu olmadığını, böyle bir olaya tanık olmadığını, duruşmada ise; olay gecesi önce sanıkların, daha sonra da mağdurların geldiklerini, kız meselesini konuştuklarını, konuşmanın hararetlendiğini, koltuğun kenarında bulunan silahı gördüğünü, ancak mağdurlara silah çekildiğini, el ve kollarını bağladığını ya da senet imzalatıldığını görmediğini, olaya karışmadığını savunduğu,

Anlaşılmaktadır.

765 sayılı Türk Ceza Kanununda "gasp" olarak adlandırılan ve 495 ila 499. maddelerde düzenlenen yağma suçu, 5237 sayılı TCK'nun 148 ila 150. maddelerinde hüküm altına alınmıştır. 5237 sayılı TCK'nun 148. maddesinin birinci fıkrasında yağma suçunun temel şekli, ikinci fıkrasında senedin yağması, üçüncü fıkrasında cebir karinesine yer verilmiş, 149. maddesinde nitelikli yağma, 150. maddesinde ise kişinin hukuki bir ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla yağma suçunu işlemesi ile yağmada değer azlığı düzenlenmiştir.

Yağmanın temel şeklinin düzenlendiği 5237 sayılı TCK'nun 148. maddesinin birinci fıkrası uyarınca; kişinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik saldırı gerçekleştirileceği ya da malvarlığı bakımından büyük bir zarara uğratılacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak, bir malı teslime veya alınmasına karşı koymamaya mecbur bırakılması yağma suçunu teşkil edecektir. Yağma suçu, anılan değerlere yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit veya cebir kullanılması suretiyle gerçekleşir.

Yağma; başkasının zilyetliğindeki taşınabilir malın, zilyedinin rızası bulunmadan faydalanmak amacıyla cebir veya tehdit kullanılmak suretiyle alınması olduğundan, "zor yoluyla hırsızlık," bir kişiye karşı kullanılan icbar araçlarıyla haksız bir menfaat elde etmek şeklinde de tanımlanmıştır. Yağma suçu, amaç ve araç hareketlerden oluşan bir suçtur. İlk önce almayı gerçekleştirmek için araç hareketler olan cebir veya tehdit kullanılmakta, sonrasında bu cebir ve tehdidin etkisiyle malın alınması veya tesliminin sağlanması ile suç tamamlanmaktadır.

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu ise, 5237 sayılı TCK'nun "Hürriyete Karşı Suçlar" bölümünde yer alan 109. maddesinde düzenlenmiştir. Altı fıkra halinde hüküm altına alınan maddenin birinci fıkrasında; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun temel şekli, ikinci fıkrasında; cebir, tehdit veya hile ile işlenmesi nitelikli hal olarak, üçüncü fıkrasında ise; altı bend halinde, suçun silahla, birden fazla kişi ile birlikte, kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle, kamu görevinin sağladığı nüfuz kötüye kullanmak suretiyle, ü.., a.. veya eşe karşı, çocuğa ya da beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak durumda olan kişiye karşı işlenmesi nitelikli haller olarak yaptırıma bağlanmış, dördüncü fıkrasında; suçun neticesi sebebiyle ağırlaşmış haline, beşinci fıkrasında cinsel amaçla işlenen özgürlüğü kısıtlama suçuna yer verilmiş, altıncı fıkrasında da; suçun işlenmesi amacıyla veya sırasında kasten yaralama suçunun sonucu itibariyle ağırlaşmış hallerinin gerçekleşmesi halinde, ayrıca bu suça ilişkin hükümlerin de uygulanacağı belirtilmiştir.

TCK'nun 109. maddesinin birinci fıkrasında; "Bir kimseyi hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakan kişiye ... cezası verilir" şeklindeki düzenleme ile hem kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçu tanımlanmış, hem de suçun basit şekli yaptırım altına alınmıştır.

Bu suç ile yaptırıma bağlanan husus, bireylerin hareket özgürlüğünün hukuka aykırı bir biçimde kaldırılması ya da kısıtlanmasıdır. Nitekim bu husus madde gerekçesinde de, "bu suç ile korunan hukuki değer, kişilerin kendi arzusu ve iradesi çerçevesinde hareket edebilme hürriyetidir" şeklinde belirtilmiştir.

Fail, kişinin özgürlüğünden yoksun bırakılmasına yönelik fiili, doğrudan doğruya veya dolaylı hareketleriyle ve çeşitli araçlar kullanarak gerçekleştirilebilir. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu, serbest hareketli bir suç olduğundan, bir yere gitme veya bir yerde kalma özgürlüğünün kaldırılması neticesini doğurabilecek her türlü hareket ile işlenebilecektir. Sonuç ise, mağdurun bir yere gitme ya da bir yerde kalma özgürlüğünün kaldırılması biçiminde ortaya çıkmaktadır.

Fail, kişinin özgürlüğünden yoksun bırakılmasına yönelik fiili, doğrudan doğruya veya dolaylı hareketleriyle ve çeşitli araçlar kullanarak gerçekleştirilebilir. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu, serbest hareketli bir suç olduğundan, bir yere gitme veya bir yerde kalma özgürlüğünün kaldırılması neticesini doğurabilecek her türlü hareket ile işlenebilecektir. Sonuç ise, mağdurun bir yere gitme ya da bir yerde kalma özgürlüğünün kaldırılması biçiminde ortaya çıkmaktadır.

Suçun manevi unsuru; failin, mağduru şahsi özgürlüğünden yoksun bırakmaya yönelik hareketleri gerçekleştirmeyi istemesi ve bilmesi, yani genel kasttır. Kanunun metni ve ruhundan anlaşılacağı üzere, 5237 sayılı TCK'nun 109. maddesinde öncekine benzer biçimde düzenlenmiş olan bu suçun temel biçimi bakımından saik (özel kast) aranmamıştır. Nitekim bu görüş öğretide (Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, Çetin Özek-Sahir Erman, İstanbul 1994, s. 130; Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Ayhan Ö.., 4. Bası, İstanbul 1994, s. 31; Teorik-Pratik Ceza Hukuku, Durmuş Tezcan-Mustafa Ruhan Erdem-Murat Önok, Ankara 2008, s. 363; Ceza Hukuku Özel Hükümler, Mehmet Emin Artuk-Ahmit Gökcen-A. Caner Yenidünya, Ankara 2009, Cilt 3, s. 2830) ve yargısal kararlarda da (Ceza Genel Kurulunun 29.06.2010 gün ve 110-161, 23.01.2007 gün ve 275-9, 03.12.2002 gün ve 288-419 sayılı kararları) benimsenmiştir.

Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden kurmak olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak isimlendirilen kuralın uzantısı olan, Latince; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önüne alınması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin mutlaka sanık lehine değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmiş ise sanık tarafından işlenip işlenmediği ve gerçekleştirilme şekli konusunda şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiç bir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme biçimi şüpheli ya da tam olarak aydınlatılamamış olay veya iddialar sanık aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkan vermeyecek açıklıkta bulunmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanarak sanığın mahkumiyetine karar vermek, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm kurmak anlamına gelecektir.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Sanık O.. K..'ın olayın meydana geldiği evi, hakkındaki mahkumiyet hükmü onanmak suretiyle kesinleşen ve incelemeye de konu olmayan sanık G.. K.. ile birlikte kiraladığı, gerek mağdurları, gerekse mağdurlarla aralarında önceye dayalı husumet bulunan ve haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yağma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri onanarak kesinleşen sanıkları tanımadığı, bu sanıkların fiilleri sırasında mağdurlara yönelik herhangi bir davranışta bulunmadığı, hatta sanıkları eve kabul eden arkadaşına "neden bunları eve alıyorsun" şeklindeki sözlerle kızarak olayın cereyan ettiği odayı terk edip balkona geçtiği, bu durumun teşhis tutanağı, mağdur beyanları ve diğer sanık savunmaları ile sabit olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde, müsnet suçlara iştirak etmediğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu nedenle, üzerine atılı yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği hususunda her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayan sanığın beraatı yerine cezalandırılmasına karar veren mahalli mahkeme hükmü ile bu hükmün onanmasına ilişkin Özel Daire kararında isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla, itirazın kabulüne, Özel Daire onama kararının sanık O.. K.. yönünden kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün adı geçen sanık yönünden bozulmasına ve sanığın başka bir suçtan tutuklu değilse tahliyesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan on Genel Kurul Üyesi; "sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yağma suçlarının sabit olduğu, bu nedenle itirazın reddine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşıoy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 25.02.2013 gün ve 22977-3140 sayılı düzelterek onama kararının sanık O.. K.. yönünden KALDIRILMASINA,

3- Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.07.2012 gün ve 187-261 sayılı hükmünün sanık O.. K.. yönünden, sanığın yüklenen suçlardan beraatına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, mahkumiyetine hükmolunması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Bozma kararının niteliği göz önünde bulundurularak sanığın TAHLİYESİNE, başka bir suçtan tutuklu ya da hükümlü değilse derhal serbest bırakılabilmesi amacıyla YARGITAY CUMHURİYET BAŞSAVCILIĞINA YAZI YAZILMASINA,

5- Dosyanın, mahalline gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.04.2014 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5618, Karar No: 2012/8868, Tarih: 11.06.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/5618 E.  ,  2012/8868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... köyü 418 nolu parselin batı ve güney sınırında bulunan ve 415 nolu parselin batı ve güney sınırında bulunan toplam iki parça taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece, 418 nolu parsel sınırında bulunan taşınmaz yönünden, davacı asil ve vekilinin feragat ettiğinin kabul edilmesi gerektiği, 415 nolu parselin sınırında bulunan çekişmeli taşınmazın ise dere boşluğu olarak tespit dışı bırakıldığı, üzerine mandalina ağacı dikili bulunan taşınmazın aktif dere yatağı olduğu ve dere taşkın sahasında bulunduğu, zilyetlikle kazanılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazların tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 6831 sayılı Yasa gereğince yapılıp 18.10.1999 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Taşınmazların bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu işlemi 1954 yılında yapılarak kesinleşmiştir. Bu çalışmalarda, taşınmazlar fundalık-çalılık olduğundan tapulama harici bırakılmışlardır. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 11/06/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9965, Karar No: 2012/15154, Tarih: 14.06.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/9965 E.  ,  2012/15154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili 29.09.2011 tarihli dilekçesinde; müvekkilinin eşinden boşandığını, yardıma muhtaç olduğunu, geliri bulunmadığı ve 2002 yılından beri yeşil kart kullandığını, davalı olan babasının ise ekonomik durumunun iyi olduğunu, bu nedenle aylık 250 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabında; davacının annesinin vefatından sonra yeniden evlendiğini ve uzun yıllardır davacı ile aile bağlarının koptuğunu, aldığı duyumlara göre, davacının boşandığı eşi ile halen birlikte aynı evde yaşadığını, boşanmanın gerçeğe aykırı olduğunu, davacının yeşil kart kullandığının da gerçek dışı olduğunu, kendisinin 2.eşinden de ayrıldığını, boşandığı eşine 250 TL nafaka ödeyip, kredi borcu bulunduğunu, 350 TL kira ödediğini belirterek davanın reddini dilemiştir.Mahkemece; davacının 04.05.2009 tarihinde eşinden boşanarak tek başına yaşamaya başladığı, kendisine yardım edecek kimsenin bulunmadığı, davacının babası olan davalının, MK.364-366.maddeleri uyarınca zor durumda bulunan ve yardım etmemesi halinde ekonomik darlığa düşecek kızına ekonomik olarak yardım etmek zorunda olduğu gerekçe gösterilerek, aylık 150 TL yardım nafakasına hükmedilmiştir.Hükmü davalı temyiz etmektedir.Somut olayda, davacı ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/108-102 sayılı ilamına göre eşi ile anlaşmalı olarak boşanmış olup, boşanma dosyasında eşinden nafaka ve tazminat talep etmemiştir. Dinlenen davacı tanıkları davacının, tek başına yaşadığı ve yardıma muhtaç olduğu yönünde beyanda bulunmuşlardır.Ancak, mahkemece; davalının savunması doğrultusunda boşanmanın davalı babadan nafaka almak için olup olmadığı araştırılmamıştır. Ayrıca, her ne kadar davacı tanıkları tek başına yaşadığını beyan etmişlerse de, yine davalı savunması doğrultusunda davacının halen eşi ile yaşayıp yaşamadığı konusunda ayrıca bir araştırma yapılmamıştır.Mahkemece yukarıda belirtilen hususlar araştırılmak suretiyle, davacının talebinin hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup olmadığı, iyiniyet kurallarıyla bağdaşıp bağdaşmadığı hususu açıklığa kavuşturularak, iyiniyet kurallarıyla bağdaştığı takdirde şimdi olduğu gibi nafakaya hükmedilmeli, aksi takdirde talebi reddedilmelidir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.06.2012 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

KARŞI OY YAZISI

Sayın çoğunluğun görüş ve kararı ile karşı oy arasındaki uyuşmazlık Yoksulluk-Yardım nafakasındaki önceliktir.Uyuşmazlığın belirlenmesi için her iki nafakanın açıklanması gereklidir.

a) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre yoksulluk nafakası TMK 175.madde hükmünün eşlerle ilgili mali sonuçlarından birisidir.

Yoksulluk nafakasının felsefesi şu varsayımlardan doğmaktadır.

1) Eşlerin birbirine yabancı sayılamayacağı,

2) Beklenen çıkarın aniden yok olması,

3) İddet müddeti

4)Ahlaki yardım gerekleri olup; maddi koşulları (TMK.175.madde hükmünde) belirlenmiştir.

Yoksulluk nafakası "Kural olarak alamayacak olanlar içinde" yardım nafakası alanların bulunmadığı yargısal ve ilmi inançlarla belirlenmiştir.4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 178.madde hükmüne göre, evliliğin boşanma sebebiyle son bulmasından doğan dava hakları, boşanma hükmünün kesinleşmesinin üzerinden 1 yıl geçmekle zamanaşımına uğrar. (Ömer Uğurgençcan Boşanma-Nafaka Hukuku. Ankara 2010.sh.983-988)b) TMK. 364-366 hükmüyle nafaka yükümlülüğü düzenleme konusu yapılmaktadır. Yoksullara yardım etmek hem dini hem de ahlaki bir görev ve sorumluluktur. TMK.365. madde hükmünde belirtilen yardım nafakası için mirasçılıkta sıra gözönünde tutularak açılır. O halde, yardım nafakası öncelikle altsoydan istenilmelidir. Altsoyu yoksa üstsoyundan yardım nafakası istenilmelidir.

Şimdi olayımıza geri dönelim ve hiçbir malvarlığı ve geliri bulunmayan evli iken boşanan kız çocuğunun baba olan davalıdan yardım nafakası isteyip isteyemeyeceğini inceleyelim:

Davacı işsizdir, hiçbir geliri de yoktur. Ülkenin ekonomik ve sosyal yapısına göre de davacının iş bulma imkanı oldukça azdır. Boşanmış ve eşinden yoksulluk nafakası da talep etmemiştir. Salt iddiaya dayalı olarak “eşinden almadı isen babadan da alamazsın demek” İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinde belirtilen ve gösterilen “eşitlik ilkesine” de aykırı düşecektir. (Ömer U.Gençcan T.M.K. Ank.2007 sh, 2630-2634) Olayımızda; dava dışı davacının eşinin yoksulluk nafakası ile yükümlü olduğu ve bu nedenle davalı babanın nafaka yükümlüsü olup olamayacağının belirtilmesi, boşanma ilamında kuralların yeniden tartışılması sonucunu doğurucaktır. Eski eşin gelir durumunun belirtilmesi ve incelenmesi ile onu yükümlü kabul etmek TMK.178.madde hükmüne de aykırıdır.Bu bağlamda, TMK.364-365.madde hükümlerinde belirtilen ve özellikle 365/III.madde hükmünde belirtilen hakkaniyet kuralının aynı yasanın 178.madde hükmünün açıklığı karşısında uygulanamayacağından sayın çoğunluğun bozma kararına KARŞI OYUMDUR.05.07.2012
Yargıtay — Esas No: 2012/5206, Karar No: 2012/7938, Tarih: 19.04.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/5206 E.  ,  2012/7938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/06/2010

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, haksız  açılan  davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacıya tebliğ edilmiş belirli  bir  görev tanımı bulunmadığı   davacının çalışma süresince görevinin gerektirdiği dikkat ve özeni göstermediğine gerekli  bildirimlerini süresinde yapmadığına davalı şirketi zarara uğrattığına ilişkin  somut  bir delil veya bir belge bulunmadığı, davacının yapmakla ödevli bulunduğu görevlerinin ne olduğunun objektif ve somut bir biçimde önceden  belirlenmediği ve tebliğ edilmediği  ayrıca davacının görevini gerektiği dikkat ve özeni göstermediği yapmakla yükümlü olduğu görevi yapmadığına ilişkin iddiaların denetime elverişli bir biçimde ortaya konulmadığı iş sözleşmesinin feshinin son çare olma ilkesine uyulmadığından feshin geçersizliğine, davacı işçinin işe iadesine karar verilmiştir.

Davalı vekili tarafından karar temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için fesih bildiriminin yapıldığı tarihte işyerinde 30 ve daha fazla işçi çalıştırılması gerekir. İşverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısı, bu işyerlerinde çalışan işçi sayısına göre belirlenir.

Özellikle gurup şirketlerinde ortaya çıkan bir çalışma biçimi olan birlikte istihdam şeklindeki çalışmada, işçilerin bir kısmı aynı anda birden fazla işverene ve birlikte hizmet vermektedirler. Daha çok yönetim organizasyonu kapsamında birbiriyle bağlantılı olan bu şirketler, aynı binalarda hizmet verebilmekte ve bir kısım işçiler iş görme edimini işverenlerin tamamına karşı yerine getirmektedir. Tüm şirketlerin idare müdürlüğünün aynı şahıs tarafından yapılması, şirketlerin birlikte kullandığı işyerinde verilen muhasebe, güvenlik, ulaşım, temizlik, kafeterya  ve yemek hizmetlerinin yine tüm işverenlere karşı verilmiş  olması  buna  örnek olarak  gösterilebilir. Bu  gibi bir ilişkide, tüm şirketlere hizmet veren işçiler ile sadece davalı şirkete hizmet veren işçilerin  otuz işçi kıstasında dikkate alınması gerekir. İşçi tüm şirketlere hizmet ediyor ise, o zaman tüm şirketlerdeki işçi sayısı dikkate alınmalıdır.