muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/669, Karar No: 2016/38, Tarih: 26.01.2016

"Münhasıran esrar elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapan kişi bir yıldan yedi yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu madde kapsamında ekim yapma ibaresinden, tohumun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadarki süreç anlaşılır" şeklinde iken 28.06.2014 gün ve 29044 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 1. maddesi ile yapılan değişiklikle;

"Esrar elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapan kişi dört yıldan on iki yıla kadar ağır hapis cezası ile cezalandırılır. Münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapan kişi bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu madde kapsamında ekim yapma ibaresinden, tohumun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadarki süreç anlaşılır.

" şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

2313 sayılı Kanunun 23/5. maddesinde, esrar elde etme amacıyla kenevir ekilmesi hali suç olarak düzenlenmiştir. Kenevir ekiminin esrar elde etmeye yönelik olup olmadığı, sanığın olay öncesi, sonrası ve olay sırasındaki dışa yansıyan davranışları dikkate alınarak iç dünyası ile ilgili olan kastının neye yönelik olduğunun belirlenmesi suretiyle tespit edilecek ve esrar elde etmek için kenevir tohumunu toprağa eken veya ekilmiş kenevir bitkilerinin bakımını yapan ya da bu eylemlere iştirak edenler aynı kanunun 23/5. maddesi uyarınca sorumlu olacaktır.

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçunun konusu, uyuşturucu ve uyarıcı madde iken esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunun konusu ise, kenevir bitkisidir. Kenevir bitkisi hiç bir işleme tabi tutulmasa bile hali hazırda THC (Tetrahidrocannabinol, esrar) içerdiğinden -uyuşmazlık konusu dosyada olduğu gibi- uygulamada eylemlerin suç tipinin belirlenmesinde tereddütler oluşmaktadır.

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçunun konusu, uyuşturucu ve uyarıcı madde iken esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunun konusu ise, kenevir bitkisidir. Kenevir bitkisi hiç bir işleme tabi tutulmasa bile hali hazırda THC (Tetrahidrocannabinol, esrar) içerdiğinden -uyuşmazlık konusu dosyada olduğu gibi- uygulamada eylemlerin suç tipinin belirlenmesinde tereddütler oluşmaktadır.

Kenevir ekme, kenevir tohumunun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadar geçen süreç olarak tanımlandığından, kenevir dikili olduğu sürece sadece esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçu oluşur. Kenevir bitkisi, esrar elde etmek amacıyla bütünüyle ya da kısmen söküldüğü veya koparıldığı andan itibaren ise, 2313 sayılı Kanunun 23/5. maddesindeki suçun yanında, esrarın elde edilme amacına göre TCK'nun 188. maddesindeki "uyuşturucu madde imal ve ticareti" ya da aynı kanunun 191/1. maddesinde tanımlı "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçları da işlenmiş olacaktır. Bu durumda esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçu ile uyuşturucu madde imali, ticareti ya da bulundurma suçları birbirlerinin unsuru ya da ağırlaştırıcı nedeni olmadığından fail hakkında hem 2313 sayılı Kanunun 23/5, hem de TCK'nun 188 ya da 191/1. maddelerinden hüküm kurulması gerekmektedir. Ancak failin tüm kenevir bitkilerini hasat ettiği veya kurutmaya bıraktığı ahvalde, TCK'nun 188 veya 191/1. maddelerindeki suçun yanında 2313 sayılı 23/5. maddesindeki suçtan da cezalandırılabilmesi için kenevir ekimine ilişkin somut delillerin (kenevri kökü veya hasat artığı gibi) mevcut olması gerekli olup örneğin failin evinde ele geçirilen esrarı kendi ektiği kenevir bitkilerinden elde ettiği yönündeki soyut ikrarı anılan suçtan mahkûmiyeti için tek başına yeterli değildir. (Uyuşturucu ve Psikotrop Maddelerle İlgili Suçlar, Şener Güngör-Ali Kınacı, Yetkin Yayınları, Ankara 2001, s.903; Uyuşturucu ve Uyarıcı Madde Suçları, Birsen Elmas, Adalet Yayınevi, Ankara 2015, s.459-460)

Öte yandan, amacı isnada konu maddi gerçeği ortaya çıkarmak olan ceza muhakemesinde, dayanılacak delillerden biri de “beyan” delilidir. Beyan, tanığa, sanığa veya sanığın dışındaki taraflardan birine ait olabilir. Sanığın isnat bakımından önemli görülen olayları beyanıyla kabul etmesi şeklinde tanımlanabilecek olan ikrar; eylem hakkında en çok bilgisi bulunanın beyanı olması, soruşturmayı esaslı surette kolaylaştırması, özgür iradeyle verilip gerçeğe de uygun olduğunun saptanması halinde hâkimin vicdani kanaatinin oluşumunda olumlu katkısının bulunması itibariyle önemli bir sübut vasıtasıdır.

Ancak, vicdani kanıt sisteminin geçerli bulunduğu ceza muhakemesi hukukumuzda, özgür iradeye dayalı olan ikrarın da, dosyada varlığını koruyan diğer tüm deliller gibi hâkim tarafından serbestçe takdir edilip değerlendirilmesi gerekecektir.

Ancak, vicdani kanıt sisteminin geçerli bulunduğu ceza muhakemesi hukukumuzda, özgür iradeye dayalı olan ikrarın da, dosyada varlığını koruyan diğer tüm deliller gibi hâkim tarafından serbestçe takdir edilip değerlendirilmesi gerekecektir.

Gerçekten de, bir kimsenin suçlu olmadığı halde kendisini suçlu sayması veya bir başkasının suçunu kabullenmesi mümkündür. O halde, ikrarın hangi aşamada gerçekleştiği ve özgür iradeye dayalı olup olmadığı, ikrarda bulunanın beyanın ciddiyetini ve bundan doğacak sonuçları bilip bilmediği, ikrarın başkaca deliller veya emarelerle desteklenip desteklenmediği, hayatın olağan akışına uygun düşüp düşmediği, şüpheden arınmışlığını ve belirliliğini zayıflatacak biçimde ikrardan dönülüp dönülmediği gibi hususlar da göz önünde bulundurulmak suretiyle, somut olaydaki ikrarın delil değeri ortaya konulmalı ve ispat sorunu bu şekilde çözümlenmelidir.

Ayrıca bu çözümleme sırasında, amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisinin de, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi göz önünde bulundurulmalıdır. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi halinde uygulanabileceği gibi, suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Hakkındaki başka bir suçun soruşturması kapsamında, geçici olarak kaldığı evde yapılan aramada dikili halde bulunan ve 2313 sayılı Kanuna göre ayrıca yargılaması yapılan 62 kök dikili dişi hint keneviri dışında herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilemeyen sanığın, bu maddeleri kullandığına ilişkin tıbbi bir bulguya ulaşılamaması, dikili durumda ele geçirilen dişi hint keneviri bitkilerinden koparıp içtiğine dair herhangi bir iddia ya da kanıtın da bulunmaması karşısında, soyut ikrarı dışında, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçunu işlediğine ilişkin şüpheden uzak, kesin ve yeterli delilin mevcut olmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, sanığın üzerine atılı kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçunun sabit olmaması nedeniyle yerel mahkeme hükmünün bozulmasına ilişkin Özel Daire bozma kararı isabetli olup Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Bu itibarla, sanığın üzerine atılı kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçunun sabit olmaması nedeniyle yerel mahkeme hükmünün bozulmasına ilişkin Özel Daire bozma kararı isabetli olup Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.01.2016 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2965, Karar No: 2019/2038, Tarih: 18.03.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/2965 E.  ,  2019/2038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalılardan iş verene ait iş yerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme bozmaya uyarak, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.Hükmün, fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 12.01.2005-03.03.2005 tarihleri arasında davalı işverenlere ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma eksik bildirilen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiştir.

K A R A R

Dava, davacının 12.01.2005-03.03.2005 tarihleri arasında davalı işverenlere ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma eksik bildirilen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden davalı ... Özel Güvenlik Eğitim Hizmetleri Ltd. Şti.'nin, ... Ticaret ve Sanayi Odası'nın 14.03.2018 tarihli yazısına göre ticaret sicilinden terkin edildiği anlaşılmıştır.Dava ehliyeti, gerçek ve tüzel kişinin kendisinin veya yetkili kılacağı bir temsilci veya vekil aracılığı ile bir davayı takip etme ve usuli işlemlerini yapabilme ehliyetidir. Dava ehliyeti dava şartlarından olup davaya bakan hakim tarafından kendiliğinden gözönünde tutulması gerekir.Limited şirketin tüzel kişiliği ticaret sicilinden silinmesi (terkini) ile sona erer. Fesih ve tasfiye işlemi, bir tüzel kişiliğin son bulmasını ifade eder. Tüzel kişiliğini kaybeden limited şirketlere davada husumet tevcih edilebilmesi için şirketin yeniden ihyasına gidilerek yargılamanın limited şirket tüzel kişiliğine karşı devamının sağlanması gerekmektedir. Taraf sıfatının bulunmaması halinde dava, sıfat yokluğundan (husumet yönünden) reddedilecektir.Tüzel kişiliği sona eren şirketin ihyası için tasfiye memuru ile Ticaret Siciline husumet yöneltilerek görevli Asliye Ticaret Mahkemesinde ayrı bir dava açılması için davacı tarafa HMK'nın 52 ve 54. maddeleri hükümleri uyarınca uygun bir önel verilmelidir. Dava açıldığı, takdirde ve alınacak sonuca göre eldeki davaya devam edebilme olanağı bulunduğu belirlendiğinde, tüzel kişiliğe tebligat yapılarak, usulüne uygun şekilde taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasına girilerek davanın sonuçlandırılması gerekir.Yapılacak iş, davalı ... Özel Güvenlik Eğitim Hizmetleri Ltd. Şti.'nin ilgili ticaret sicilinden hangi tarihte, hangi sebeple terkin edildiğini sormak, tüzel kişiliği tümüyle ortadan kalkan davalı şirketin usulüne uygun olarak ihyası ve tasfiye memuru atanması için davacıya uygun bir süre vermek, ihya edilip tasfiye memuru atandığı taktirde usulüne uygun şekilde tasfiye memuruna tebligat yapılarak taraf teşkilini sağlamak, söz konusu davalının sunacağı delilleri değerlendirerek sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözardı edilerek kurulan hüküm usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.03.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7128, Karar No: 2014/4235, Tarih: 12.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/7128 E.  ,  2014/4235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bafra 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2013

NUMARASI : 2012/55-2013/29

Davacı 1.. M.. vekili tarafından, davalı M.. S.. aleyhine 11/07/2012 gününde verilen dilekçe ile taksirle orman yangını nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, orman yangını nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

a-Dosya kapsamından ve özelikle ceza yargılaması sırasında alınan 03.06.2012 günlü bilirkişi raporundan, yangının örtü yangını olarak geliştiği, otsu bitkiler, kısa ömürlü bitkilerin hasıl ettiği orman bitki örtüsü ile mikroorganizma ve diğer canlıların yanarak zarar gördüğü, halen mevcut ağaçların yangından zarar görmeyerek hayatiyetlerini devam ettirecek durumda oldukları, bu nedenle 6831 sayılı Yasa'nın 112,113 ve 114. maddeler uyarınca tazminat hesabı yapılmadığı, mahkemece de ağaçlandırma giderine hükmedilmeyerek, sadece yangın söndürme giderlerine hükmedildiği anlaşılmaktadır.

6831 Sayılı Orman Yasası’nın 114. maddesinde “Her türlü orman suçları ile tahrip olunan veya yakılan sahalar için, bu Kanunda yazılı tazminattan başka ayrıca, ağaç cinsine göre cari yıl içindeki mahalli birim saha ağaçlandırma gideri esas tutularak ağaçlandırma masrafına da hükmolunur.” denilmektedir. Davacı idare, eldeki davada Devlet ormanında meydana gelen yangın nedeniyle oluşan orman örtüsü zararı için ağaçlandırma gideri ile yangın söndürme masrafı zararlarının giderilmesini istemektedir. Somut olayda, davalının suç oluşturan orman yangınına neden olma eylemi nedeniyle orman örtüsü zarar gördüğüne göre, yukarıda anılan yasal düzenleme dikkate alınarak davacının uğradığı ağaçlandırma giderine ilişkin zararının kapsamı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

b-Davanın dayanağı olan eylem, haksız fiil niteliğinde olduğundan, olay tarihinden itibaren faiz talep edilebilir. Talep gözönüne alınarak olay tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru değildir. Bu hususun gözetilmemiş olması da bozmayı gerektirmiştir.

b-Davanın dayanağı olan eylem, haksız fiil niteliğinde olduğundan, olay tarihinden itibaren faiz talep edilebilir. Talep gözönüne alınarak olay tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru değildir. Bu hususun gözetilmemiş olması da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2/a-b) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17196, Karar No: 2023/3772, Tarih: 05.06.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/17196 E.  ,  2023/3772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/54 E., 2016/468 K.

SUÇLAR : Cinsel taciz, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Her ne kadar Tebliğnamede sanık ... müdafiinin Mahkemeye sunduğu 13.06.2018 tarihli dilekçesinin temyiz iradesi içerdiği kabul edilerek görüş bildirilmiş ise de; bahsi geçen dilekçenin sanık hakkında verilen ve itiraz edilmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik kanun yararına bozma talebini içerdiği, mevcut haliyle temyiz dilekçesi niteliği taşımadığı anlaşılmakla temyiz incelemesinin sanık ... hakkında cinsel taciz ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılmasına karar verilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Beykoz 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2015/54 Esas, 2016/468 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 ay, kasten yaralama suçundan 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.11.2020 tarih ve 14-2016/283231 sayılı Tebliğnamesi ile onama görüşlü olarak Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği

Hakkında verilen cinsel taciz ve kasten yaralama suçlarına ilişkin hapis cezaları ile adli para cezasını temyiz ettiğini, mağdur ...’in aşamalarda kendisini ve şikayetçi Özlem’i darp etmediği yönünde beyanda bulunduğunu, hiçbir şikayetçinin de taciz eyleminden bahsetmediğini, kamera kayıtları incelendiğinde hiçbir olaya karışmadığının açıkça görüleceğini, hükümlü olarak cezaevinde bulunması nedeniyle gıyabında karar verilmesinin hatalı olduğunu beyanla beraat kararı verilmesi istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde reşit ve evli olan şikayetçinin denizde yüzdüğü sırada sanığın yanına gelerek "Senin gözlerin çok güzel, sana aşık oldum, senden çok hoşlandım, numaranı bana verirmisin" şeklinde sözler sarf ettiğini, bu nedenle aralarında yaşanan tartışma sırasında kolundan tutarak ittirdiğini iddia ettiği, sanığın atılı suçlamaları reddettiği, Mahkemece yapılan yargılama neticesinde şikayetçinin beyanları ve şikayetçideki yaralanmalara ilişkin adli rapor dikkate alınarak sanığın atılı cinsel taciz ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Her ne kadar sanık tarafından hakkında verildiğini beyan ettiği adli para cezasına yönelik temyiz isteminde bulunulmuş ise de; söz konusu cezanın sanık hakkında verilmediği anlaşıldığından temyiz incelmesine konu edilmemiştir.

2. Sanığın işlediği kabul edilen eylemlerin 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasında ve 105 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen kasten yaralama ve cinsel taciz suçlarını oluşturup, öngörülen cezaların üst sınırlarının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını ve adli para cezasını gerektirmesi ile Mahkemece mahkûmiyet hükümlerinin kurulmasının ardından 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemeden sonra 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “Kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “Basit yargılama usulü” yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden

sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğname'de onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçenin (2) numaralı bölümünde açıklanan nedenle, Beykoz 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2015/54 Esas, 2016/468 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.06.2023 tarihinde karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un karar yazımından önce 28.07.2023 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2013/4082, Karar No: 2013/25602, Tarih: 24.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/4082 E.  ,  2013/25602 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2011/760-2012/797

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava dilekçesinde husumet yöneltilen davalı Yaşar Balkaş yönünden davanın husumet sebebi ile reddine karar verildiği halde adının karar başlığında yazılmamış olması,

3-Davacının tespitini talep ettiği dönem, dava açıldıktan sonra yargılama sürecinde davalı Balkaş Deri Konf.İnş.Tarım Hayv.San.Tic.Ltd.Şti.ne ait 1349900.35 sicil sayılı işyerinden e-bildirge kanalıyla 05.03.2012 tarihinde Kuruma iletilen işe giriş bildirgesine istinaden 26.09.2010 tarihinden itibaren sigortalılığının başlatıldığı, dolayısıyla talep tarihi olan 22.9.2011 tarihine kadar hizmet akdine dayalı olarak asgari ücretle 357 günlük çalışmasının dava açıldıktan sonra davalı Kurumca tespit edilmiş olduğu, bu durumda davanın davalı Balkaş Deri Konf.İnş.Tarım Hayv.San.Tic.Ltd.Şti ile ilgili talep bakımından konusuz kaldığı, dolayısıyla bu davalı hakkındaki talep yönünden esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilerek, davacının davada haksız çıkan taraf olarak nitelenip vekalet ücretiyle sorumluluğuna hükmedilmiş bulunması,

Usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6217 sayılı Kanunun 30’uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa eklenen geçici 3’üncü madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438’inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükümde karar başlığına, dava dilekçesinde husumet yöneltilen davalı Yaşar Balkaş'ın adının yazılmasına,

Hüküm fıkrasının ikinci bendindeki "Davalı Balkaş Deri Konf. Ltd Şti yönünden davanın reddine” ibarelerinin silinerek, yerine “Davalı Balkaş Deri Konf. Ltd Şti yönünden davanın konusuz kalması sebebiyle esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına” sözcüklerinin yazılmasına, dördüncü bendindeki davalılar yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin kısmın silinerek, yerine “Davalı Yaşar Balkaş yönünden açılan davanın husumet sebebi ile reddedilmesi nedeniyle hüküm tarihinde yürürlükte bulunan tarife gereğince 1.320,00 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davada vekille temsil olunan davalı Kuruma ödenmesine” cümlelerinin yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.12. 2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.