muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1351, Karar No: 2018/1623, Tarih: 06.11.2018

İfade özgürlüğü geniş bir şekilde yorumlanmakta ise de, sınırsız olmadığı da Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci fıkrasında belirtilmiştir. Burada çözülmesi gereken temel sorun ifade özgürlüğü ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın hangi ölçütlere göre saptanacağıdır.

AİHM önüne gelen uyuşmazlıklarda yapılan müdahalenin ifade özgürlüğünü ihlal edip etmediğini aşağıdaki kriterleri uygulayarak tespit etmektedir:

1. Müdahalelerin yasayla öngörülmesi:

AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan “yasayla öngörülme” ifadesinin, ilk olarak, itiraz konusunun iç hukukta bir dayanağı olması gerektiğini hatırlatır. Ancak söz konusu ifade hukuki normların ilgili kişinin erişiminde olmasını, sonuçlarının öngörülebilmesini ve hukukun üstünlüğü ilkesine uygun olmasını gerektiren kanun niteliğine de atıfta bulunmaktadır (Association Ekin/Fransa, başvuru no: 39288/98; Ürper ve diğerleri/Türkiye kararı, başvuru no: 14526/07, 14747/07, 15022/07, 15737/07, 36137/07, 47245/07, 50371/07, 50372/07 ve 54637/07, 20 Ekim 2009).

2. Müdahalelerin meşru bir amaç izleyip izlemediği konusu:

Sözleşme’nin 10/2. maddesine göre, “… bu özgürlüklerin kullanılması, demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.”

Görüldüğü üzere yasayla düzenlemek şartıyla ve “başkalarının şöhret ve haklarının korunması” amacıyla ifade özgürlüğünün sınırlandırılabileceği kabul edilmekte olup sınırlama haklı olsa bile, bu kez sınırlamanın orantılılığı gündeme gelecektir (bkz. sınırlamanın orantısızlığı konusunda Pakdemirli/Türkiye kararı). Kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığı konusunda kuşku yoktur. Diğer bir deyişle, terazide bir yanda siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihin daha çok ifade özgürlüğünden yana kullanıldığı söylenebilir (Osman Doğru, Atilla Nalbant; İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi Açıklama ve Önemli Kararlar, C. 2, Ankara 2013, s. 232).

3. Müdahalelerin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı konusu:

3. Müdahalelerin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı konusu:

AİHM, ifade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun temel yapılarından birini oluşturduğu ve toplumun gelişimi ve bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşullarından biri olduğunu hatırlatır (Lingens/Avusturya, başvuru no: 9815/82, 08 Temmuz 1986). İfade özgürlüğü istisnalara tabi olsa da, bu istisnalar dar bir biçimde yorumlanmalı ve sınırlama nedeni ikna edici bir biçimde ortaya konmalıdır (Observer ve Guardian/Birleşik Krallık, A Serisi no: 216, başvuru no: 13585/88, 26.11.1991).

Kabul edilebilir eleştiri sınırları hususunda ise AİHM, sıradan bir kimse ile karşılaştırıldığında bu sınırların, halka mal olmuş bir kişi olarak hareket eden siyaset adamları için daha geniş olduğunu birçok kez kabul etmiştir. Siyasetçilerin fiil ve davranışları, kaçınılmaz olarak ve bilinçli bir şekilde, gazetecilerin olduğu kadar vatandaşların, hepsinden çok da siyasi rakibinin sıkı bir denetimine tabidir. Bir siyaset adamı, özellikle de kendisi eleştiriye yol açabilecek halka açık konuşmalar yaptığı zaman daha fazla hoşgörü göstermelidir. Elbette siyaset adamının namını koruma hakkı vardır, hatta özel yaşamının dışında bile, fakat ifade özgürlüğüne getirilen istisnalar dar bir yorumu zorunlu kıldığından, bu korumanın gerektirdikleri ile siyasi sorunların özgürce tartışılmasının getirdiği yararlar denge içinde olmalıdır (Bkz., özellikle, Oberschlick/Avusturya (no:2), 1 Temmuz 1997 tarihli karar, Derleme 1997-IV, s. 1274-1275, § 29 ve adı geçen Lingens/Avusturya kararı, başvuru no: 9815/82, 08 Temmuz 1986, parag. 42).

Bu bağlamda Mahkeme, Sözleşme'nin 10/1. maddesinde güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini gerçekleştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatır. İfade özgürlüğü, Sözleşme'nin 10/2. madde sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olmaz (Handyside, parag. 49, başvuru no: 5493/72, 07.12.1976).

Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 25.04.2018 gün ve 2017/4-1320 E., 2018/986 K.; 30.05.2018 gün ve 2017/4-1470 E., 2018/1144 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 25.04.2018 gün ve 2017/4-1320 E., 2018/986 K.; 30.05.2018 gün ve 2017/4-1470 E., 2018/1144 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Konunun iç hukukumuzda nasıl yer aldığı konusuna gelince; 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının 25. maddesine göre, herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir ve her ne sebep ve amaçla olursa olsun kimse, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; düşünce kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz. Anayasa’nın 26. maddesinin birinci fıkrası gereğince herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir ve bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar.

Anayasa’nın 26. maddesinin ikinci fıkrasında bu hürriyetlerin kullanılması, sınırlandırılması düzenlenmiş; millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabileceği ifade edilmiştir.

Düşünce ve kanaat özgürlüğü sınırının aşılması ve kişilik hakkına saldırı seviyesine ulaşması hâlinde, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 58. (818 sayılı BK m. 49) ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddeleri gereğince manevi tazminat istenebilecektir.

Tüm bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay incelendiğinde;

Davacının dava tarihi itibariyle Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanı, davalının ise Milliyetçi Hareket Partisi Genel Başkanının baş danışmanı ve Merkez Yönetim Kurulu üyesi olduğu, davalının MHP Kars İl Başkanlığı tarafından düzenlenen iftar programında yaptığı konuşma içeriğinde davacı hakkında ''Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Avrupa Birliği'nin bölgedeki planlarını yerine getirebilmek için Türk askeri dâhil Devletin bütün imkânları kullanılabildiği gibi, Türk Devlet geleneğini ayaklar altına alan bir takım uygulamalar yapıyor. Dün Kaddafi'den ödül alabilmek için çadırının kapısında bekleyen Sayın Erdoğan, onun verdiği ödül ile şereflendiğini söyleyen Sayın Başbakan, bugün Kaddafi'nin muhaliflerini desteklemek üzere 'Amerika'nın posta beygiri gibi' habire Dışişleri Bakanını gönderiyor." şeklinde sözler söylediği, bu konuşmanın yazılı ve görsel basın yayın organlarında yer aldığı hususlarında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Bu durumda dava konusu konuşmanın içeriği bir bütün olarak ele alındığında, davalı tarafından kullanılan sözlerin davacının siyasetçi kimliği taşıyan bir kişi olarak katlanması gereken eleştiri sınırlarını aştığı, özellikle "Amerika'nın posta beygiri gibi" ifadesinin çağrıştırdığı anlam itibariyle küçük düşürücü olduğu, yukarıda vurgulanan AİHM içtihatları karşısında, ifade özgürlüğü kapsamında kalmadığı, davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği kabul edilmelidir.

Hâl böyle olunca, davalının yaptığı konuşmada kullandığı ifadelerin, küçük düşürücü olduğunu ve eleştiri sınırları aşılarak söylendiğini, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunduğunu kabul eden direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece tazminat miktarı yönünden bir inceleme yapılmadığından bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun olup davalı vekilinin hükmedilen miktara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06.11.2018 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22587, Karar No: 2022/14570, Tarih: 26.10.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/22587 E.  ,  2022/14570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Karar tarihinde ... Metris 2 Nolu T tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu olarak bulunan sanığa hükmün 17/10/2014 tarihinde yüze karşı tefhim edildiği, aynı gün sanığın tahliye edildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Mahkeme kararının sanığın yüzüne karşı verildiği, sanığın CMUK'un 310/1. maddesindeki bir haftalık temyiz süresini geçirdikten sonra 14/12/2020 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla, temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİ ile 18/12/2020 tarihli ek kararın tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 26/10/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7729, Karar No: 2017/316, Tarih: 23.01.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/7729 E.  ,  2017/316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... ilçesi ... beldesi .. ... mevkiinde bulunan taşınmazın müvekkilinin babası tarafından imar ihya edildiğini, ölümü öncesinde de müvekkiline bağışlandığını, tapuya kayıtlı olmayan taşınmaza ilişkin olarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının müvekkili yararına oluştuğunu iddia ederek, taşınmazın Medeni Kanunun 713. maddesi hükmüne göre müvekkili adına tescili istemiyle dava açmış ancak 23.05.2008 tarihli celseye gelmemiş, ancak açılan dava Hazine vekili tarafından takip edilmiştir.

Orman Yönetimi 05/05/2008 harç tarihli dilekçesi ile taşınmazın orman vasfıyla tescilini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine, fen bilirkişiler...ile... tarafından düzenlenen 23.07.2007 tarihli krokide içerisi sarı kalem ile taranan 14282,01 m2 yüzölçümlü taşınmazın “orman” niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Medeni Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Yörede, dava tarihi öncesinde orman kadastro çalışması yapılmamıştır. Arazi kadastrosu 1956 yılında kesinleşmiş, çekişmeli taşınmaz taşlık ve kayalık olarak tesbit harici bırakılmıştır.

Dosya kapsamından, davacının, arazi kadastrosu sırasında tescil harici bırakılan taşınmaza yönelik olarak TMK'nın 713. maddesi gereğince tescil istemiyle dava açıldığı, davanın devamı sırasında yörede orman kadastrosu uygulaması yapıldığı ve 26/03/2012 tarihinde ilan edildiği anlaşılmaktadır. Davanın varlığı tahdidin kesinleşmesini önler. Bu durumda; davanın sınırlandırmaya itiraz niteliğine dönüştüğünün kabulü gerekir. O halde; 6831 sayılı Orman Kanununun değişik 11. madde hükmü gözetilerek, uyuşmazlığın çözümünde kadastro mahkemesi görevlidir. Görev kamu düzenine ilişkin olup yargılamanın her aşamasında resen gözetilmelidir.

Mahkemece yapılacak iş; davanın tescil bölümünü elde tutarak orman kadastrosuna itiraz bölümü yönünden kadastro mahkemesinin görevli olduğundan söz edilerek görevsizlik kararı vermek ve dava konusu taşınmazın orman niteliğinin saptanması bakımından kadastro mahkemesinin vereceği kesinleşen kararını beklemek, ondan sonra tescil istemi yönünden doğacak sonuca göre bir karar vermektir.

Açıklanan husus gözetilmeksizin yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerde, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, sair yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 23/01/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1213, Karar No: 2015/2371, Tarih: 02.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/1213 E.  ,  2015/2371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2014

NUMARASI : 2014/9-2014/152

Davacı E.. K.. vekili Avukat Mehmet tarafından, davalı K.. K.. aleyhine 27/12/2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 02/03/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava kişilik haklarına haksız saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece açılan davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur. Davacının karar tashihi istemi "miktar" itibariyle reddedilmiştir.

Yerel mahkemece bozma kararına uyularak bu kez 4000 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Davalının dosyada örneği bulunan 13/12/2010 tarihli konuşma metninde "Değerli arkadaşlarım, yolsuzluk, bu iktidarın en ciddi temel sorunlarından birisidir. Bakın 17/07/2007 tarihinde Hacı isimli bir yurttaş - Kayseri Büyükşehir Belediyesinde çalışıyor - gidiyor polise rüşvet çarkının nasıl döndüğünü bütün ayrıntılarıyla anlatıyor. Arkasından imzalıyor ve kendisi bu itiraflarda bulunuyor. Rüşveti toplayan kişi bu; taksi duraklarından benzin istasyonlarından ve diğer yerlerden. Bütün bunların hepsini ayrıntılı anlatıyor. ....." şeklinde başlayan konuşmasında olayın gelişimi anlatılıp, konuşmanın hiçbir yerinde davacının ismi zikredilmemiştir.

Diğer yandan Hacı isimli belediye çalışanının böyle bir başvurusunun olduğuda bir gerçektir.

Davalı Ana Muhalefet Partisi lideri olup asıl görevi de yolsuzlukları ortaya çıkarmak amacıyla topluma bu bilgileri vermek ve paylaşmaktır.

Yerel mahkemenin ilk kararında benimsediği gibi davalının bu konuşmasında doğrudan davacıyı hedef almadığı, dolayısıyla "matufiyet" unsurunun gerçekleşmediği, davacının "aktif husumet" ehliyetinin bulunmadığı, kaldı ki davalının ana muhalefet partisi olması nedeniyle eleştirilerinde normal karşılanması gerektiği gibi sebeplerle davanın reddi isabetli olmuştur.

Ne varki; dosyanın Dairemizce bozulması üzerine yerel mahkemece bozmaya uyulup davanın kabulüne karar verilmiştir.

Yerel mahkemenin ilk kararında benimsediği gibi davalının bu konuşmasında doğrudan davacıyı hedef almadığı, dolayısıyla "matufiyet" unsurunun gerçekleşmediği, davacının "aktif husumet" ehliyetinin bulunmadığı, kaldı ki davalının ana muhalefet partisi olması nedeniyle eleştirilerinde normal karşılanması gerektiği gibi sebeplerle davanın reddi isabetli olmuştur.

Ne varki; dosyanın Dairemizce bozulması üzerine yerel mahkemece bozmaya uyulup davanın kabulüne karar verilmiştir.

Yerleşmiş yargıtay içtihatları ve öğretide " usulü kazanılmış hak" müessesi mevcut isede davalının aynı konuşması nedeniyle bir kısım davacılar tarafından açılan tazminat davalarının farklı sonuçlandığı ve dairemizin denetiminden geçerek kesinleştiği bir gerçektir. ( ör. 2013/15654 Esas, 2013/18127 Karar, 2012/14040 Esas, 2013/12791 Karar vs )

Bu durumda aynı konuda verilen birbirine aykırı kararların kesinleşmesi halinde usulü kazanılmış haktan sözedilemeyeceğinden sayın çoğunluğun "onama" kararına karşıyım.

Diğer yandan bu gibi "hukuk hatalarının" Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nden Devletimize "tazminat" olarak döndüğü düşünüldüğünde tazminat sorumluluğuna katılmak istemediğimden çoğunluk kararına karşıyım. 02/03/2015
Yargıtay — Esas No: 2010/1168, Karar No: 2010/5968, Tarih: 27.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/1168 E.  ,  2010/5968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/12/2007 gün ve 2002/317-2007/316 sayılı kararı bozan Daire’nin 15.10.2009 gün ve 2008/5570 - 2009/10636 sayılı kararı aleyhinde davalı şirket vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Asıl ve birleşen davalarda davacı vekili, müvekkilinin büyük emek ve mesai harcayarak hazırladığı “Ruh’ul Beyan Tefsirinden Tasavvuf ve Hikmet Dersleri-Seçme Menkıbeler” isimli işleme eser meydana getirdiğini, tüm hakları müvekkiline ait olan bu eserin bir kısmının davalının “İslam Alimleri Ansiklopedisi” isimli eserin 17. cildinde kullanıldığını, bu eserin günlük gazete ekinde kupon karşılığı dağıtıldığını, bu durumun istanbul 1.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2000/1390 D.İş sayılı dosyasında tespit edildiğini, müvekkilinin bu eylemden uğramış olduğu zararın tazmininin gerektiğini ileri sürerek, 25.000,00TL'nın tahsilini istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının İsmail Hakkı Bursevi'nin "Ruh'ul Beyan Tefsiri" isimli kitabın 1,2,3. cildini tercüme ederek “Ruh'ul Beyan Tefsirinden Tasavvuf ve Hikmet Dersleri Seçme Menkıbeler” ismiyle çevirdiği eseri, davalı şirketin 1987 yılında yayınladığı “İslam Alimleri Ansiklopedisi” isimli eserin 17. cildinde izinsiz olarak işleme suretiyle yayınlanıp kupon karşılığı okuyucuya satıldığı, davacı tarafın 2002 yılında satışa sunulan kitabı fatura karşılığı temin etmiş olup sözkonusu “İslam Alimleri Ansiklopedisi” ile aynı olduğundan ilk yayın ve dağıtımının davalı tarafından yapıldığı, sözkonusu 2002 tarihli kitabın da davalı tarafından çoğaltıldığının kabul edilmesi gerektiği, davacı kitabında eser sahibi olarak ismi geçen Rasim Tok'un eser üzerindeki tüm haklarını noter sözleşmesiyle davacıya devretmiş olduğundan davacının tek başına dava açma hakkı olduğu, davalının kitabı 1987 yılında promosyon olarak dağıttığı, bu yıldan itibaren her yıl düzenli olarak çoğaltıldığının kanıtlanamadığı, dava tarihinden önceki son üç yıl esas alınarak hazırlanan raporun esas alınması gerektiği, Basın Kanunu mad. 16. ve TTK hükümleri gereğince yayma ve çoğaltma işlemleri şirketçe gerçekleştirildiğinden davalı ...' e karşı açılan davanın husumetten reddi gerektiği gerekçesiyle, asıl ve birleştirilen davalarda davalılardan ... aleyhine açılan davanın husumetten reddine, 675,00 TL tazminatın davalı şirketten tahsiline dair verilen karar davacı ve davalı şirket vekillerinin temyizi üzerine Dairemizin 2008/5570 E, 2009/10636 K sayılı ilamıyla bozulmuştur.

Davalı şirket vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı şirket vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı şirket vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 03,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 172.00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 27.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29931, Karar No: 2020/12401, Tarih: 16.12.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/29931 E.  ,  2020/12401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanıkların nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından beraatlarına ilişkin hükümler, katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’ın, Özel Avrupa Hastanesi’nde dahiliye uzmanı olarak görev yaptığı, diğer sanık ...’in ise, ... Eczanesinin sahibi olduğu, sanık ...’in yönlendirmesi ile diğer sanık doktor...’un 21/09/2012 tarihinde katılan ...’ı muayene etmeden ve bu konuda gerekli tahlilleri yapmadan katılanın şeker (diyabet) hastası olduğuna dair dosya içerisinde bir örneği olan raporu, hasta çıkış özeti ve reçeteyi sahte olarak düzenlediği, söz konusu reçetedeki ilaçların ... Eczanesinde işlem gördüğü, 21/09/2012 tarihli sahte e-reçeteye istinaden 165,92 TL, Özel Avrupa Hastanesindeki sahte muayene işlemi nedeniyle 30,24 TL kamu zararı bulunduğu, sanıkların bu şekilde atılı suçları işledikleri iddia edilen olayda;