muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6018, Karar No: 2014/12164, Tarih: 10.04.2014

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacıdan gelen ihtar üzerine davacının durumunun üst yönetim tarafından yeniden görüşüldüğünü, yine müdür olarak Yenimahalle şubesine göreve başlaması gerektiğinin ihtarname ile kendisine tebliğ edildiğini, tebliğden itibaren 2 gün içinde yeni görevine başlamaması halinde kendi isteğiyle işten ayrılmış sayılacağının ihtar edildiğini, ancak göreve başlamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının A... F...şubesinde müdür olarak çalışırken B....-... şubesinde şef olarak görevlendirildiğini, davacının 17.11.2009 tarihli ihtarnamesinde Farabi koşullarına uygun olarak denk bir iş önerildiği takdirde çalışacağını beyan ettiğini, 04.12.2009 tarihli ihtarda “statünüz değiştirilmeden yine müdür olarak çalışacağınız uygun görülmüştür” dendiğinde, davacının evine uzak, servisi olmayan, cirosu düşük şubede müdürlüğe çağrıldığını beyan ettiğini, İş Kanunu'nun 22. maddesine göre mağaza müdürü iken bir başka mağazaya şef olarak atanmış olan davacının statüsünde bir değişiklik öngörüldüğünü, işverenin çalışma koşulları değişikliği için yasanın öngördüğü koşulları uygulamadığını, İş Kanunu'nun 2. maddesinde, "İşveren iş sözleşmesiyle ve işyeri uygulamasıyla oluşmuş çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı iş günü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi bu değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını ve fesih için geçerli bir neden bulunduğunu yazılı olarak açıklamak zorundadır..." denildiğini, işverenin çalışma koşulları değişikliği için yasanın öngördüğü koşulları uygulamadığını, işverenin önerisinin yasal koşulları taşımadığından geçersiz olduğunu, işçinin değişiklik istemini kabul etmemesine rağmen işverenin Balgat'taki işyerinden davacıyı Yenimahalle'deki başka bir işyerinde çalıştırmak istemekle değişiklikte ısrar ettiğini, davalı işverenin iş sözleşmesini İş Kanunu'nun 22. maddesine uygun olarak feshetmediğini ve değişiklik doğrultusunda tek taraflı uygulamalarda bulunmakla ve davacı işçinin iş sözleşmesinin değişmeyen şartlarına uygun olarak iş görmeye hazır olduğunu belirtmesine rağmen işverenin Borçlar Kanunu'nun 325. maddesi gereğince işi kabulünde temerrüde düşmüş olacağı ve davacıyı çalıştırmamakla ihbar ve kıdem tazminatı ödeme yükümlülüğü altına girdiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilerek davacının istemleri hüküm altına alınıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İhbar tazminatı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İhbar tazminatı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Fesih bildiriminin yazılı olarak yapılması, 4857 sayılı İş Kanununun 109. maddesinin bir sonucudur. Ancak yazılı şekil şartı, geçerlilik koşulu olmayıp ispat şartıdır.

Fesih bildirimi karşı tarafa ulaştığı anda sonuçlarını doğurur. Ulaşma, muhatabın hâkimiyet alanına girdiği andır.

Fesih bildirimi karşı tarafa ulaşması ile sonuçlarını doğurur ve bundan tek taraflı olarak dönülemez.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanunun 24 ve 25 inci maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17 nci maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedeni bulunmakla birlikte, işçi ya da işverenin 26 ncı maddede öngörülen hak düşürücü süre geçtikten sonra fesih yoluna gitmeleri durumunda, karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut olayda, davacının F.. şubesinde müdür iken önce B...-... şubesine şef olarak, sonra da Y.. şubesine müdür olarak görevlendirildiği ve bu hususun iş koşullarında esaslı değişiklik sebebiyle kabul edilmeyerek yeni işyerine gitmemek suretiyle davacının iş akdini eylemli olarak haklı nedenle feshettiği anlaşılmakta olup, haklı nedenle olsa dahi iş akdini kendisi fesheden işçinin ihbar tazminatı talep edemeyeceği gözetilerek bu talebin reddi yerine kabulü hatalıdır.

3- İşçiye verilen ara dinlenmenin süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi

en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, çalışma saatlerinin 10.00-22.00 arası olduğu tespit edildiğine göre işbu 12 saatlik çalışma düzeninde ara dinlenme süresinin 1,5 saat yerine 1 saat olarak düşülmesi hatalıdır. Fazla çalışmanın 1,5 saat ara dinlenme düşülerek hesaplanması gerekmektedir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18363, Karar No: 2015/31546, Tarih: 30.11.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/18363 E.  ,  2015/31546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/6994

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2011

NUMARASI : 2010/220 (E) ve 2011/351 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

Nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın E....Yemek Fabrikaları Gıda İnşaat Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi çalışanı olduğu, İstanbul Erenköy Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Hastanesi tarafından yapılan hizmet alım ihalesinde ihale komisyonuna sunulan ihale dosyasında bulunan Türkiye Finans Katılım Bankası .... Şubesine ait 30/10/2008 tarihli 044-VT-105423 nolu 60.000 TL bedelli teminat mektubunu sahte olarak düzenlemek suretiyle nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia edildiği somut olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin sübuta ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında Türkiye Finans Katılım Bankası .... Şubesine ait 30/10/2008 tarihli 044-VT-105423 nolu 60.000 TL bedelli teminat mektubunu sahte olarak düzenlemek suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu davası açıldığının ve bu davanın İstanbul Anadolu 30.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/320 Esas ve 2013/1338 Karar sayılı hükmü ile karara bağlandığının, kararın Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 2015/5503 Esas numarası üzerinden temyiz incelemesinde bulunduğunun anlaşılması karşısında; söz konusu dosyanın getirtilerek denetime imkan verecek şekilde incelenmesi, onaylı suretlerinin dosya içine alınması ve gerekirse birleştirme hususunun değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tesbiti gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça konu teminat mektubunun ihale açan kurumca teyit amacıyla ilgili Bankaya gönderilmesini müteakip sahteliğinin tespit edilmesi üzerine, E....Yemek Fabrikaları Gıda İnşaat Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin ihaleyi alamadığı, denetim imkanını ortadan kaldıracak nitelikte hile ve kurum zararının bulunmadığı gözetilerek sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçundan yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 CMUK'nın 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1909, Karar No: 2023/1134, Tarih: 20.03.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/1909 E.  ,  2023/1134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama, mala zarar verme

KARAR : Mahkûmiyet

... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.01.2020 tarihli ve 2017/109 Esas, 2020/2 Karar sayılı kararları ile hükümlü hakkında;

a) Katılan.....,'e yönelik neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi ve aynı maddenin aynı fıkrasının son cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına,

b) Katılan ...'a yönelik mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 151 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca hükmolunan 3 ay 10 gün hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ertelenmesine, aynı maddenin üçüncü fıkrası

uyarınca 1 yıl denetim süresi berlienmesine ilişkin hükümlerin, istinaf edilmeksizin 13.03.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştikleri anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 24.11.2022 tarihli ve 2021/21973 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.02.2023 tarihli ve KYB-2022/151162 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.02.2023 tarihli ve KYB-2022/151162 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre,

1) Katılan ...'ı, silahtan sayılan ıstaka ile kemik kırığına ve yüzünde sabit ize neden olacak şekilde yaralayan suça sürüklenen çocuk hakkında, birden fazla nitelikli halin (5237 sayılı Kanun’un 87/1-c ve 87/3) aynı olayda gerçekleşmesi nedeniyle, anılan Kanun'un 61. maddesi uyarınca temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle belirlenmesinde dikkate alınarak daha ağır cezayı gerektiren suç olan, yüzde sabit iz oluşacak şekilde yaralama nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/1-c, 87/1-son maddeleri gereğince ceza tayini gerektiği ve anılan Kanun’un 87/3. maddesine göre ayrıca artırım yapılamayacağı gözetilerek anılan Kanun’un 86/1. maddesine göre alt sınırdan uzaklaşılarak ceza belirlenmesinden sonra aynı Kanun’un 86/3-e ve 87/1-c maddelerine göre cezanın artırılması, bulunan cezanın 5 yılın altında kalması halinde 5237 sayılı Kanun’un 87/1-son maddesine göre 5 yıla çıkarılması ve bundan sonra indirim maddelerinin uygulanması yerine anılan Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/3. maddelerinin tatbikinden sonra aynı Kanun’un 87/1-c maddesi uygulanarak hatalı uygulama yapılmasında,

2) Kayden 03.02.1999 doğumlu olup, suçun işlendiği 22.10.2016 tarihinde 15-18 yaş grubu aralığında bulunduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan cezalardan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeden fazla ceza tayininde,

3) Kasten yaralama suçu yönünden kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 53/4. maddesi gereğince aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hak yoksunluklarının suça sürüklenen çocuk hakkında uygulanamayacağının gözetilmemesinde,

İsabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Resmî nüfus kaydına göre suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunduğu belirlenen hükümlünün, inceleme dışı diğer yakınları ile birlikte katılan ...'ın kardeşi Gürhan'ın bazı araçların lastiğini kestiği iddiasında bulunarak bu meseleyi konuşmak için katılan ...'ın işlettiği kahvehaneye geldiği, aralarında tartışma çıktığı, hükümlünün kahvehanedeki eşyalara zarar verdiği ve ayrıca ıstaka fırlatarak müşteri olarak bulunan katılan Necip'i burnunda hayat fonksiyonlarına etkisi orta (2 nci) derecede olan kemik kırığı ve yüzünde sabit iz meydana gelecek şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Hükümlünün eylemi neticesinde katılan Necip'in yüzünde sabit iz oluştuğu ve hayat fonksiyonlarını orta (2 nci) derecede etkileyen kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralandığı olayda, birden fazla nitelikli hâl ihlâline neden olan hükümlü hakkındaki 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temel cezanın, aynı Kanun'un "Cezanın belirlenmesi" başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen meydana gelen zararın ağırlığı, kastın yoğunluğu gibi ölçütler ile 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında ifade edilen cezada orantılılık ilkesi dikkate alınarak sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi, aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi gereği cezanın artırılmasını müteakip 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendinin ve aynı maddenin aynı fıkrasının son cümlesinin uygulanması ile yetinilmesi gerektiği dikkate alınmadan kemik kırığı meydana geldiğinden bahisle, anılan Kanun'un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendinden sonra cezanın 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca (1/3) oranında da artırılması suretiyle hatalı uygulama yapıldığı belirlenmiştir.

3. Bununla birlikte resmî nüfus kaydı dava dosyasında mevcut olan hükümlünün, suç tarihinde on beş yaşını doldurduğu on sekiz yaşını doldurmadığı, bu itibarla Mahkeme tarafından neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama ve mala zarar verme suçlarından belirlenen ceza miktarları üzerinden, 5237 sayılı Kanun’un 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca (1/3) oranında yaş küçüklüğü sebebine dayalı kanunî indirim oranı uygulanmadığı tespit edilmiştir.

4. Ayrıca 5237 sayılı Kanun'un, "Belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma" başlıklı 53 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının ilgili bölümünde yer alan;

4. Ayrıca 5237 sayılı Kanun'un, "Belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma" başlıklı 53 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının ilgili bölümünde yer alan;

"... fiili işlediği sırada on sekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz."

Şeklindeki düzenleme dikkate alınmadan hükümlü hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçu yönünden kurulan hükümde hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verildiği de anlaşılmıştır.

5. Hükümlünün neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan hatalı uygulama yapılması, her iki suç yönünden hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 31 inci maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanmaması ve fiili işlediği sırada on sekiz yaşını doldurmamış olan hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 53 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan hak yoksunluklarının uygulanamayacağının gözetilmemesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

6. Mala zarar verme suçu yönünden Mahkemece (3) numaralı paragrafta yer alan bozma nedeni gereği doğru uygulama yapılarak belirlenecek kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un, "Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar" başlıklı 50 nci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan; "Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, ...fiili işlediği tarihte on sekiz yaşını doldurmamış ...bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir." şeklindeki düzenleme uyarınca aynı maddenin birinci fıkrasında belirtilen seçenek yaptırımlara çevrilmesi konusunda zorunluluk getirildiği, ancak seçenek yaptırımların belirlenmesinde 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin ikinci fıkrasında yer alan "Suç tanımında hapis

cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez." hükmünün de gözetilmesi gerektiği dikkate alınmalıdır.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü ... hakkında katılan Mucip'e yönelik neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama ve katılan ...'a yönelik mala zarar verme suçlarından verilen ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.01.2020 tarihli ve 2017/109 Esas, 2020/2 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca kazanılmış hakkının dikkate alınamasına,

20.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4166, Karar No: 2019/9575, Tarih: 24.10.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/4166 E.  ,  2019/9575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın kabulüne dair kararın bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 24.10.2017 tarihli ve 2016/12195 Esas, 2017/13602 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmişti. Davacı vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş, Dairenin 19.02.2019 tarihli ve 2019/380 Esas, 2019/1607 Karar sayılı ilamıyla, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin kabulü ile kararın düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, bir kısım davalılar vekili tarafından tekrar karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü.

KARAR

6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 427 ve devamı maddelerine göre, mahkemelerden verilen nihai kararlara karşı temyiz yoluna başvurulduktan sonra ilgili dairesince verilen bozma veya onama kararlarına karşı HUMK'un 440. maddesi uyarınca karar düzeltme istenebilir. Yine HUMK'un 442. maddesi hükmü gereğince bir defadan ziyade karar düzeltme yoluna gidilemez.

Mahkemece verilen davanın kabulüne dair kararın bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemiz'in 24.10.2017 gün ve 2016/12195 Esas, 2017/13602 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiş, davacı vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş, Dairenin 19.2.2019 gün ve 2019/380 Esas, 2019/1607 Karar sayılı ilamıyla, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin kabulü ile kararın düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, bir kısım davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi istenilmiştir.

6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi atfı ile HUMK'un 442. maddesi gereğince birden fazla karar düzeltme yoluna başvurulamayacağından, bir kısım davalılar vekilinin karar düzeltme dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Bir kısım davalılar vekilinin 13.05.2019 tarihli dilekçesinin yukarıda açıklanan nedenlerle REDDİNE, peşin harcın istek halinde karar düzeltme isteyen bir kısım davalılara iadesine, 24.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5282, Karar No: 2019/4588, Tarih: 19.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/5282 E.  ,  2019/4588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 08/10/2015 gün ve 2014/494 - 2015/481 sayılı kararı onayan Daire'nin 27/09/2017 gün ve 2016/2912 - 2017/4775 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin 160 paya karşılık gelen 400.000.- TL değerindeki hissesini ortaklardan ...'dan 22.11.2011 tarihinde hisse devir sözleşmesi ile satın aldığını, daha sonra bu payların 64 hissesine karşılık gelen 160.000.- TL değerindeki payını ... isimli 3. kişiye devrettiğini, müvekkilinin davalı şirkete müracaat ederek sahibi olduğu 96 payın şirket karar defterine yazılmasını ve Ticaret Sicil Müdürlüğüne bildirilmesini talep ettiğini, ancak şirketin gerekli işlemleri yapmadığını ileri sürerek davacıya ait 96 paya karşılık gelen 240.000.- TL değerindeki hissesinin davalı şirketin pay defterine hükmen işlenmesine ve Ticaret Sicil Müdürlüğüne bildirilerek yasal prosedürlerin tamamlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Bu kez taraf vekilleri karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1- Dava, davalı anonim şirket hisselerinin bir kısmının, davacı tarafından dava dışı ortaktan devralındığı ancak bu hususun şirket pay defterine kaydedilmediği iddiası ile hisse devri işleminin davalı şirket pay defterine kaydına karar verilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davacının dava dışı ...'dan senede bağlanmamış payları devraldığı ancak devrin kabulü ve onayı yönünde yönetim kurulu kararı bulunmadığı gibi devrin pay defterine de işlenmediği, ...'ın hisselerini davadışı ...'e ve Mersin Ortadoğu Özel Sağlık Hizmetleri... Ltd. Şti.’ne devrettiği, devir işleminin yönetim kurulu tarafından onaylandığı ve pay defterine de işlendiği, bu devir işlemlerinin geçerli olduğu gerekçesiyle ile davanın reddine karar verilmiştir.