muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/13748, Karar No: 2021/4268, Tarih: 17.03.2021

**7. Ceza Dairesi         2018/13748 E.  ,  2021/4268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay tutanağına ve dosya kapsamına göre; kargo aracılığıyla sanık ... adına kaçak sigara gönderileceği duyumları üzerine kargo şubesi civarında beklemeye başlayan kolluk görevlilerinin 2 adet koliyi teslim alıp araca yüklemeye çalışan sanıklara kolilerde ne olduğunu sormaları üzerine kolilerde 137 karton kaçak sigaranın ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda;

Sanıkların aşamalardaki savunmalarında suça konu sigaraların diğer sanığa ait olduğunu söyleyerek ele geçen sigaraları sahiplenmemeleri, karton kolilerde arama yapılmasına dayanak teşkil eden mahkemece verilmiş usulüne uygun bir arama kararı olmadığı gibi, gecikmesinde sakınca olduğu gerekçesiyle Cumhuriyet Savcısı tarafından da verilmiş bir yazılı arama izni de bulunmaması karşısında, hukuka aykırı arama sonucu ele geçen eşyanın yasak delil niteliğinde olduğu, ele geçirilen eşyaların kaçak olmasının durumu değiştirmeyeceği, sanıkların suça konu eşyaları ticari amaçla bulundurduklarına dair herhangi bir ikrarları da bulunmadığı nazara alındığında Anayasa'nın 38/2, 5271 sayılı CMK'nun 206/2-a, 217/2, 230/1. madde ve fıkralarına göre hukuka aykırı surette elde edilen delillere dayanılarak mahkumiyet hükmü kurulamayacağı gözetilerek sanıkların beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... İdaresi vekili ile sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/689, Karar No: 2020/2696, Tarih: 30.06.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/689 E.  ,  2020/2696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, 21/02/2020 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ...'ın mahkûmiyetine dair Kumluca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/01/2019 tarihli ve 2018/324 esas, 2019/71 sayılı kararının kanun yararına bozulmasının istenmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 27/02/2020 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

Sanığın 03/01/2017 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle yapılan soruşturma sonucunda kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Kumluca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/01/2019 tarihli ve 2018/324 esas, 2019/71 sayılı kararıyla sanığın TCK’nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği, anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, sanığın 03/01/2017 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiası ile yapılan soruşturma sonucunda, 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden 22/02/2018 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda ise her ne kadar Kumluca 2. Asliye Ceza Mahkemesince mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de,

28/06/2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 68. maddesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesi yeniden düzenlenmiş, 5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinin 2. fıkrasında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle yapılan soruşturmalarda beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verileceğinin öngörüldüğü, 4. fıkrasında erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılması gereken durumların sayıldığı, maddenin 6. fıkrasında “Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez.” hükmüne yer verildiği ve 5271 Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesinde ise, "... soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmünün öngörüldüğü,

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ilamlar incelendiğinde, uyuşturucu madde bulundurma suçundan sabıkasının bulunduğu, suç tarihinin 28/06/2014 tarihinden önce olduğu ve atılı suç yönünden kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karar verilmediği, bu haliyle sanığın sabıkasında yer alan mahkumiyet kararlarının, sonraki suça ilişkin olarak 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine engel olmayacağının anlaşılması karşısında, “kamu davasının açılmasını ertelenmesi kararı” verilmeden açılmış olan kamu davasında yargılama şartı bulunmadığından, bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “durma kararı” verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Kumluca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/01/2019 tarihli ve 2018/324 esas, 2019/71 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle yapılan soruşturma sonucunda kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmesi zorunlu olup, ancak aynı maddenin 6. fıkrasında yer alan düzenleme uyarınca daha önceki bir kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş ve bu kararın ihlal edilmesi nedeniyle dava açılmışsa artık sonraki suçlar nedeniyle yapılan soruşturmalarda kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemeyeceği, bu kapsamda 28/06/2014 tarihinden önce işlediği aynı tür suçtan dolayı 5560 sayılı Kanunla değişik TCK’nın 191. maddesi uyarınca verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları ile önceki hükümlülüklerinin sonradan işlenen suç bakımından kamu davasının açılmasının ertelenmesine engel olmayacağı,

İnceleme konusu olayda ise sanık hakkında yargılama konusu suçtan önce başka bir suç nedeniyle 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca verilmiş bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılması sonucunda açılan bir dava bulunmadığı halde bu suçtan doğrudan dava açıldığı anlaşıldığından, dava şartının bulunmaması nedeniyle Mahkemece şartın gerçekleşmesini beklemek üzere durma kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek hüküm verilmesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerindedir.

D) Karar:

Açıklanan nedenlere göre; sanığın mahkûmiyetine ilişkin Kumluca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/01/2019 tarihli ve 2018/324 esas, 2019/71 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanunun 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 30.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14016, Karar No: 2015/18436, Tarih: 07.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/14016 E.  ,  2015/18436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İskenderun 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 28/10/2014

Numarası : 2013/692-2014/355

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı Sağlık Bakanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş akdini ücret alacakları ödenmediğinden haklı nedenle feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ücret ve yıllık izin ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Bakanlık, davacı ile davalı idare arasında iş akdi ya da sözleşme olmadığından idareye husumet tevcih edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı Sağlık Bakanlığı'nın 492 sayılı Harçlar Kanunu' nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin Bakanlık aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının 3. bendinin (a ve b) bentlerinin çıkartılarak yerine; “ 3.a Davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına”

b ) Davacı tarafça yatırılan peşin harç, ıslah harcı ve başvurma harcı toplamı 642,65 TL'nin karar kesinleştiğinde ve talep halinde davacıya iadesine" bentlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 07/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21184, Karar No: 2013/5540, Tarih: 26.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/21184 E.  ,  2013/5540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun sigorta bedelinin alınması amacı ile işlenmesi halinde TCK'nun 158/1-k bendindeki nitelikli hali oluşacaktır. Failin sigorta edilen veya sigorta bedelini alacak kimse olması şart değildir. Keza, sigorta edilen riskin türü de önemli değildir.

Somut olayda; sanık ...'in temyiz dışı sanık ...’un arkadaşı olduğu, ... plakalı araçla daha önce yaptıkları kaza nedeniyle kusurlu olmaları nedeniyle sigorta bedeli alamayacaklarını bildikleri için önce sanık ...'in aracı yoldan çıkartarak ön camı ve ön sağ farı taş ile kırdığı, kolluğu araması üzerine kolluğun yapmış olduğu inceleme neticesinde olayın doğru olmadığının anlaşıldığı, daha sonra aracın kasko sigortasından faydalanmak amacı ile servise götürüp 06.02.2008 tarihinde plakasını alamadıkları ... marka araca çarparak kaza yaptıklarını belirtilerek sigorta şirketine faks çekip, sigorta şirketinden tazminat almak üzere başvuruda bulundukları, ancak sigorta şirketinin tazminat bedelini ödemediği olayda, sigorta bedelini almak amacıyla dolandırıcılığa teşebbüs suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 53.maddesi uyarınca sanığın belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasının kasten işlenen suçtan dolayı hapis cezası ile cezalandırılmanın kanuni sonucu olması nedeniyle infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamış, gerekçeli karar başlığında ve hüküm fıkrasında suçun "sigorta bedelini almak amacıyla dolandırıcılığa teşebbüs" yerine "tacir ve şirket yöneticileri ile kooperatif yöneticilerinin dolandırıcılığı" yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde mahkemece hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, adli para cezasının gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın çok üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi suretiyle 5237 sayılı TCK.nun 61.maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından sırasıyla “120 gün" “60 gün” "50 gün" ve “1000 TL” terimlerinin çıkarılarak yerine sırasıyla “5 gün” “2 gün”, “1 gün”, ve “20 TL“ terimleri eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3965, Karar No: 2021/11654, Tarih: 30.09.2021

**7. Ceza Dairesi         2019/3965 E.  ,  2021/11654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmolunan cezanın nevi ve miktarına göre, sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebi yerinde görülmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Tüm dosya kapsamı incelendiğinde ... limanına demirli ... isimli ticari geminin 22/02/2010 tarihinden itibaren sefer yapmamasına rağmen Denizcilik Müsteşarlığı İnternet sitesi kayıtlarından yakıt aldığının öğrenilmesi üzerine gemide yapılan incelemede, gemi donatanının Bornova/İzmir'de bulunan ... Petrol isimli akaryakıt istasyonundan ÖTV'siz olarak yakıt aldığı, söz konusu yakıtı kullanmış gibi gösterebilmek için gemi jurnallerindeki değerlerin fazla gösterilerek yakıtın piyasaya sunulduğu şeklinde gerçekleşen olayda,dosyada mevcut bilirkişi raporlarına göre sanığın beyan etmiş olduğu şekilde geminin çalıştırılması halinde akaryakıtın tüketilmesinin mümkün olmadığının bildirildiği, bu yakıtın faturalı ve TÜBİTAK MAM raporuna göre de geçerli olduğu göz önüne alınarak Pendik Cumhuriyet Başsavcılığınca 20.04.2011 tarihinde sanık hakkında 5015 sayılı Yasaya aykırılık suçundan dolayı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, anılan kararın UYAP kayıtları incelendiğinde 20/04/2011 tarihinde kesinleştirilerek sanık hakkında yine aynı eylemle ilgili olarak 5607 sayılı Yasanın 3/6. maddesi gereğince cezalandırılması için Pendik Cumhuriyet Başsavcılığınca 28/06/2011 tarihli iddianamenin düzenlendiği anlaşılmakla;

5271 sayılı CMK.nun 172/2. maddesinde kişilerin hukuk güvenliğini öne alan "Kovuşturmaya yer olmadığına karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." düzenlemesi ve yeni delil kavramının YCGK'nın 23/06/2015 gün ve 2013/7-700E, 2015/241 K, sayılı ilamında açıklandığı şekilde başka benzer bir olayın tartışılması sırasında"kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan önce mevcut olan ve ele geçirilemeyen, dosyada bulunan ancak Cumhuriyet Savcısı tarafından görülmeyen ve değerlendirilmeyen delil, yeni delildir." şeklinde tanımlaması ile birlikte dosya içeriği değerlendirildiğinde, daha önce dosyada olmayan veya değerlendirilemeyen yeni bir delil olmadığı müddetçe verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararlarının hukuk güvenliği açısından kaldırılmasının mümkün olamayacağı, bu haliyle dosyada yeni bir delil olmaması nedeniyle usulüne uygun açılmış bir kamu davasından da bahsedilemeyeceği, Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının 20/04/2011 tarihli kararında ise sanık hakkında 5015 sayılı Yasaya aykırılık suçundan dolayı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu karara karşı müşteki kuruma 15 gün içinde Kadıköy Ağır Ceza Mahkemesi'ne itiraz

hakkının olmasına rağmen dosyada kararın tebliğine ilişkin herhangi bir evrak bulunmadığı ve UYAP kayıtları incelendiğinde de karar tarihinde kesinleştirme işlemlerinin yapıldığı görülmekle; 20/04/2011 tarihli Pendik Cumhuriyet Başsavcılığı'nca sanık hakkında 5015 sayılı Yasaya aykırılık suçundan verilen takipsizlik kararına ilişkin tebliğ evraklarının incelenmesine, eğer bu karar kesinleşmiş ise usulüne uygun açılan bir davadan bahsedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

1-Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 62/1. maddesi olarak yazılmaması suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Doğrudan verilen adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında TCK'nun 52/2. madde ve fıkrası yerine TCK'nun 52. madde ve fıkrasına atıf yapılmak suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

3-Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nun 50/1-a maddesinin yazılmaması ve bu adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nun 52/2. maddesinin yerine TCK'nun 52. maddesinin yazılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

4-TCK'nun 52/2. maddesi uyarınca, sanık hakkında doğrudan tayin edilen gün para cezasının günlüğü 50 TL üzerinden, hapis cezasından çevrilen bir gün karşılığının 20 TL üzerinden olmak üzere farklı takdir edilerek çelişkiye neden olunması,

5-Sanık hakkında tayin edilen 2 ay 15 gün hapis cezasının günlüğü 20 TL den paraya çevrilmesi sonucu 1.500 TL yerine 37.500 TL adli para cezasına, yine doğrudan tayin edilen 25 gün adli para cezasının günlüğü 50 TL den paraya çevrilmesi sonucu 1.250 TL yerine 12.500 TL adli para cezasına hükmolunması,

5-Sanık hakkında tayin edilen 2 ay 15 gün hapis cezasının günlüğü 20 TL den paraya çevrilmesi sonucu 1.500 TL yerine 37.500 TL adli para cezasına, yine doğrudan tayin edilen 25 gün adli para cezasının günlüğü 50 TL den paraya çevrilmesi sonucu 1.250 TL yerine 12.500 TL adli para cezasına hükmolunması,

6-Lehe olan kanun hükümlerinin uygulanmasını talep eden sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmesinde taksit yapılıp yapılmayacağının kararda tartışılmaması,

7-Suça konu yakıtın MAM raporunun geçerli çıkması nedeniyle sahibine iade edildiği gözetilmeden, yazılı şekilde yakıtın tasfiye edilerek değerlendirilmesi sonucu ortaya çıkan ekonomik kazancın 5607 sayılı yasanın 13. maddesi yollaması ile TCK'nun 55. maddesi uyarınca zoralımına karar verilmesi,

8-Dosyada sadece bir sanık olmasına karşılık hükümde katılan idare lehine verilecek vekalet ücretinin "sanıklardan" alınmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18457, Karar No: 2012/18107, Tarih: 03.09.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/18457 E.  ,  2012/18107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 3.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7507, Karar No: 2015/13110, Tarih: 29.06.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/7507 E.  ,  2015/13110 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/368020

Açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan sanıklar M.. S.. ve R.. E..'in yapılan yargılanmaları sırasında; Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle Şarköy Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Şarköy Asliye Ceza Mahkemesinin 12/12/2012 gün ve 2009/189 E. 2012/356 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 29/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.