muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1035, Karar No: 2021/1675, Tarih: 14.12.2021

16. Evlilik birliğinde eşler arasında geçerli olan dayanışma ve yardımlaşma yükümlülüğünün, evlilik birliğinin sona ermesinden sonra da kısmen devamı niteliğinde olan yoksulluk nafakasının özünde, sosyal ve ahlâki düşünceler yer almaktadır. Yoksulluk nafakası, bir bakıma evlilik birliği devam ettiği sürece söz konusu olan karşılıklı bakım ve geçindirme ödevinin devam ettirilmesi anlamını taşımaktadır (Akıntürk, T./Ateş, D., Aile Hukuku, C. 2, İstanbul 2019, s. 302).

17. Yoksulluk nafakasıyla, boşanma sonucunda yoksulluk içine düşen eşin asgari yaşam gereksinimlerinin karşılanması düşünüldüğünden, yoksulluk nafakasının amacı hiçbir zaman nafaka alacaklısını zenginleştirmek olamaz. Yoksulluk nafakasına hükmedilebilmesi için nafaka talep eden eşin boşanma nedeniyle yoksulluğa düşecek olmasının yanı sıra, nafaka talep edilen eşin de nafaka ödeyebilecek ekonomik gücünün bulunması gerekmektedir. Bu açıdan bakıldığında, yoksulluk nafakasının sosyal ve ahlaki düşüncelere dayanması özelliği, sadece nafaka talep eden tarafa nafaka verilmesinde değil, aynı zamanda nafaka talep edilen tarafın nafaka ödeyebilecek ekonomik gücünün bulunması koşulunda da kendisini göstermektedir. Dolayısıyla boşanmadan sonra yoksulluğa düşecek olan tarafı koruma amacını taşıyan yoksulluk nafakası, hiçbir surette nafaka yükümlüsüne yükletilen bir ceza veya tazminat niteliğinde olmamalıdır.

18. Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; dosyada mevcut ekonomik ve sosyal durum araştırma tutanağına göre kadının emekli öğretmen olduğu, dolayısıyla sürekli ve düzenli maaşının bulunduğu, eşinin adına kayıtlı evde kira vermeden oturduğu, buna karşılık erkeğin eczacı olduğu ve adına kayıtlı fazla sayıda taşınmazının bulunduğu anlaşılmaktadır. Tarafların gelir durumları karşılaştırıldığında kadının erkeğe göre daha zayıf durumda olduğu tartışmasızdır. Ne var ki, yukarıda ayrıntılarıyla açıklandığı üzere yoksulluk nafakasındaki amaç; eşlerin evlilik birliği içerisinde sürdürdükleri yaşam standartlarını korumak olmadığı gibi, nafaka alacaklısını zenginleştirmek de değildir. Daha açık bir ifadeyle “yoksulluk” durumunu ortadan kaldıran miktarda gelir elde eden eş, boşanma nedeniyle diğer eşten yoksulluk nafakası isteyemez. Eldeki davada da emekli öğretmen olan kadının boşanmakla yoksulluğa düşeceğinden söz edilemeyeceği belirgin olup, yerel mahkemece kadın eşin talep etmiş olduğu yoksulluk nafakasının reddine ilişkin verilen direnme kararı yerindedir.

19. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, kadın eşin elde ettiği emekli maaşının, tarafların evlilik süresi ve bu süre içerisinde ulaştıkları yaşam düzeyi gözetildiğinde, boşanma yüzünden kendisini yoksulluktan kurtarmaya yetmeyeceği, dolayısıyla Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerle hükmün bozulması gerektiği yönünde görüş ileri sürülmüş ise de; bu görüş yukarıda açıklanan sebeplerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

20. O hâlde, usul ve yasaya uygun direnme kararı onanmalıdır.

20. O hâlde, usul ve yasaya uygun direnme kararı onanmalıdır.

21. Diğer yandan Mahkemece; Özel Dairenin 30.05.2016 tarihli ve 2015/18299 E., 2016/10604 K. sayılı kararı ile yapılan bozmaya uyularak verilen karara ilişkin temyiz itirazlarının Özel Dairece incelenmesi gerektiğinden, bu konu hakkında gerekli inceleme yapılmak üzere dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı-birleşen davalı vekilinin yoksulluk nafakasına ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

Taraf vekillerinin, mahkemece uyulan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 2. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

Ancak karar düzeltme yolunun açık olması sebebiyle öncelikle mahkemesince Hukuk Genel Kurulu kararının taraflara tebliği ile karar düzeltme yoluna başvurulması hâlinde dosyanın Hukuk Genel Kuruluna, başvurulmaması hâlinde ise mahkemesince doğrudan Yargıtay 2. Hukuk Dairesine Gönderilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.12.2021 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Yoksulluk nafakasının düzenlendiği 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 175. maddede, boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek tarafın kusuru daha ağır olmamak koşuluyla, geçimi için diğer taraftan malî gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebileceği, nafaka yükümlüsünün kusurunun aranmayacağı açıklanmıştır.

Madde metninden de anlaşılacağı üzere yoksulluk nafakası isteminde bulunan tarafın kusurunun daha ağır olmaması gerekmektedir. Ancak yoksulluk nafakası, boşanmadan sonra yoksulluğa düşecek olan tarafı koruma amacına yönelik olduğu içindir ki, boşanmış olan yoksul tarafa verilecek olan yoksulluk nafakası, hiçbir surette diğer tarafa yükletilen bir ceza veya tazminat niteliğinde değildir. Şayet böyle olsaydı, sadece boşanmada kusuru olan eşten istenebilmesi gerekirdi. Oysa ki, maddede açıkça belirtildiği gibi kusursuz eş dahi yoksulluk nafakası ödemekle yükümlüdür. Yoksulluk nafakası, bir bakıma evlilik birliği devam ettiği sürece söz konusu olan karşılıklı bakım ve geçindirme ödevinin devam ettirilmesi anlamını taşımaktadır (Akıntürk T./Ateş D: Türk Medeni Hukuku, Aile Hukuku, İkinci Cilt, Ocak 2019, s. 302).

Bunun yanında, yoksulluk nafakası istenebilmesi için istemde bulunan tarafın boşanma yüzünden yoksulluğa düşme tehlikesiyle karşılaşmış bulunması şarttır. Başka bir ifadeyle, geçimini kendi malî kaynakları ve çalışma gücüyle sağlama imkânından yoksun olan taraf diğer koşulları da varsa yoksulluk nafakası talep edebilecektir.

Bunun yanında, yoksulluk nafakası istenebilmesi için istemde bulunan tarafın boşanma yüzünden yoksulluğa düşme tehlikesiyle karşılaşmış bulunması şarttır. Başka bir ifadeyle, geçimini kendi malî kaynakları ve çalışma gücüyle sağlama imkânından yoksun olan taraf diğer koşulları da varsa yoksulluk nafakası talep edebilecektir.

“Evlilik birliğinde eşler arasında geçerli olan dayanışma ve yardımlaşma yükümlülüğünün, evlilik birliğinin sona ermesinden sonra da kısmen devamı niteliğinde olan yoksulluk nafakasının özünde, sosyal ve ahlâki düşünceler yer almaktadır. Nafaka talep edilen eşin kusursuz da olsa nafaka ödemekle yükümlü kılınması, yoksulluk nafakasının tazminat ya da cezadan farklı bir nitelik taşıdığını göstermektedir. Yoksulluk nafakasının amacı hiçbir zaman nafaka alacaklısını zenginleştirmek değildir. Yoksulluk nafakasıyla, boşanma sonucunda yoksulluk içine düşen eşin asgari yaşam gereksinimlerinin karşılanması düşünülmüştür. Yoksulluk nafakasına hükmedilebilmesi için nafaka talep eden eşin boşanma nedeniyle yoksulluğa düşecek olmasının yanı sıra, nafaka talep edilen eşin de nafaka ödeyebilecek ekonomik gücünün bulunması, diğer bir ifadeyle kendi kusurundan kaynaklanmamak koşuluyla yoksul olmaması gerekmektedir. Bu açıdan bakıldığında, yoksulluk nafakasının sosyal ve ahlâki düşüncelere dayanması özelliği, sadece nafaka talep eden tarafa nafaka verilmesinde değil, aynı zamanda nafaka talep edilen tarafın nafaka ödeyebilecek ekonomik gücünün bulunması koşulunda da kendisini göstermektedir” (Anayasa Mahkemesinin 2005/56 E. 2009/94 K. sayılı 25.06.2009 tarihli kararı).

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1988 gün ve 1998/2-656 E. 1988/688 K, 28.02.2007 gün ve 2007/3-84 E. 2007/95 K. 16.05.2007 gün ve 2007/2-275 E. 2007-275 K. 09.05.2019 gün ve 2017/2-1893 T. 2019/546 K sayılı ilamlarında da kabul edildiği gibi; yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür, eğitim gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Yargıtayın yerleşik kararlarında "asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması" yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmemektedir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.12.2001 tarih ve 2001/2-1158 E., 1185 K; 01.08.2002 tarih ve 2002/2-397 E., 339 K.; 28.02.2007 tarih ve 2007/3-84 E., 95 K.; 16.05.2007 tarih ve 2007/2-275E., 275 K.; 11.03.2009 tarih ve 2009/2-73 E, 118 K.; 13.05.2009 tarih ve 2009/3-165 E., 186 K.; 04.05.2011 tarih ve 2011/2-155 E., 2011/278 K. sayılı kararları). Asgari ücret seviyesinde gelir elde edilmesi yoksulluk nafakası bağlanmasına engel değilse de bu durum nafaka miktarının tespitinde esas alınmalıdır.

Sözü edilen maddede (TMK 175) boşanma yüzünden yoksulluğa düşülmesinden söz edilmiş olmakla tarafların subjektif durumundan tümüyle bağımsız ve tümüyle objektif nedenlere dayalı bir yoksulluk belirlemesi yapılmamalıdır. Bu nedenledir ki yoksulluk parasal sınırının ne olduğu gibi bazı araştırma sonucu rakamlardan yola çıkılarak belirlenen bir limit dahilinde yoksulluk durumu belirlenemeyeceği gibi asgari ücret veya buna yakın düzeyde gelir sahibi olan kişinin yoksulluğa düşmüş sayılamayacağı gibi bir kabulden hareketle de sonuca gidilemeyecektir.

Yoksulluk durumunun, günün ekonomik koşulları ile birlikte, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yaşam tarzları değerlendirilerek takdir edilmesi gerektiği (09.05.2019 gün ve 2017/2-1893 T. 2019/546 K.) ve bunların yanında evlilik süreleri, evlilik boyunca oluşan yaşam düzeyi ve boşanma sonrasında oluşacak yaşam düzeyinin de yoksulluk durumunun belirlenmesinde dikkate alınması gerektiği (Yargıtay 11.03.2009 T. 2009/2-73 E. 2009/118 K.) yönündeki Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararları da yoksulluk durumunun belirlenmesinde tarafların dışındaki objektif nedenler kadar tarafların subjektif durumlarının da dikkate alınması gerektiğini ortaya koymaktadır.

Yapılan açıklamaların sonucu olarak yoksulluk durumunun belirlenmesi ile buna uygun nafaka miktarının takdirinde, nafaka alacaklısının evli olduğu dönemdeki yaşantısını aynen devam ettirmesi gerektiği yönünde bir kabulden hareket edilemeyeceği gibi, eski yaşantısından tamamen koparılacak şekilde bir sonuca da neden olunmamalıdır.

Nitekim yargısal uygulamalarda bu esaslara uygun olarak tarafların durumuna da bağlı biçimde asgari ücret düzeyinin çok üzerinde bir miktar olarak yoksulluk nafakasına hükmedilebildiği gibi asgari ücret düzeyinin altında bir miktara da hükmedilebilmektedir.

Nitekim yargısal uygulamalarda bu esaslara uygun olarak tarafların durumuna da bağlı biçimde asgari ücret düzeyinin çok üzerinde bir miktar olarak yoksulluk nafakasına hükmedilebildiği gibi asgari ücret düzeyinin altında bir miktara da hükmedilebilmektedir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ve sözü edilen kuralla birlikte somut olay değerlendirildiğinde; özel daire kararında da belirtildiği üzere; yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, tarafların 12.06.1981 tarihinde evlendikleri, davalı-karşı davacı kadının emekli olduğu, kendisine ait olmayan eşine ait evde oturduğu, davacı-davalı erkeğin ise eczacı olduğu, üzerine kayıtlı birçok taşınmaz ile iki aracın bulunduğu, kira geliri elde ettiği anlaşılmaktadır. Davalı-karşı davacı kadının henüz eşine ait evde oturması boşanma sonrası bir garantiyi içermediğinden yoksulluk durumunun belirlenmesinde önem de taşımamaktadır. Dosyadaki yazı cevabına göre ise 1.050TL emekli maaşı almakta olup bu miktar o tarihteki net asgari ücretin bir miktar üstünde ise de tarafların evlilik süresi ile bu süre içinde ulaştıkları yaşam düzeyleri de gözetildiğinde bu emekli maaşı, davalı-karşı davacı kadının asgari ihtiyaçlarını karşılamaya yetmeyeceği gibi kendisini boşanma yüzünden yoksulluğa düşmekten kurtarmayacağı da açıktır. Bu durumda eski yaşantısı ile aynı düzeyi sağlamasa da bu yaşantısından da tamamen koparılmayacak şekilde uygun miktar yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekirken bu talebin reddedilmesi doğru olmamıştır.

Yoksulluk nafakası yönünden yukarıda açıklanan esaslara da uygun bir gerekçe ve sonucu içeren özel daire kararı gibi direnme hükmünün bozulması ve uyulan kısımlar yönünden dosyanın özel daireye gönderilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan, yoksulluk nafakası istenemeyeceği kabul edilerek direnme hükmünün onanması uyulan kısımlar yönünden temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın özel daireye gönderilmesi yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/9692, Karar No: 2020/1026, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/9692 E.  ,  2020/1026 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8655, Karar No: 2011/2532, Tarih: 10.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/8655 E.  ,  2011/2532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Menemen Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.12.2008 tarih ve 2006/95 - 2008/629 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan Ul-Der Özel Eğitim Ltd. Şti.'nin ortağı, işlettiği dersanenin müdürü, matematik ve ingilizce öğretmeni iken, hisselerinini 18.04.2005 tarihinde davalı gerçek kişilere devrederek 10.06.2005 tarihi itibariyle dersane müdürlüğünden istifa ettiğini, davalıların gerekli işlemleri yaparak davacı yerine yeni müdürün atanmasını sağlayamaması, milli eğitim mevzuatı gereği dersane müdürünün yerine yenisinin atanmaması halinde ayrılamayacağına dair hüküm bulunması nedeniyle 2005-2006 döneminde yeni bir eğitim kurumu ile sözleşme yapamadığını, davacı ile gerçek kişiler arasındaki sözleşme gereğince önceki döneme ait öğrenci gelirlerinin davacıya ait olduğunun kararlaştırıldığı, bu duruma rağmen davalı yanın önceki dönem öğrencilerinin yaptığı ödemeleri kabul ettiğini ileri sürerek, elde edilemeyen gelir nedeniyle şimdilik 6.000,00 TL, öğrenci ödemeleri nedeniyle 750,00 TL olmak üzere toplam 6.750,00 TL'nın temerrüt faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili ile diğer davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı ile davalı gerçek kişiler arasındaki sözleşmeyle, geçmiş dönemlere ait öğrenci ödemelerinin davacıya yapılmasının kararlaştırıldığı, buna göre davalı şirketin tahsil ettiği 610,00 TL'nı davacıya iade etmesi gerektiği, özel eğitim kurumlarına ilişkin mevzuata göre yeni müdürün ataması yapılmadan eski müdürün görevden ayrılamadığı, davacının da yeni müdür ataması yapılmadığı için davalı şirkete ait dersanedeki müdürlük görevine devam ettiği, bu durumda davacının ayrıldığı tarihe kadar yasal maaşını alması gerektiği, yeni müdür atamasının 15.12.2005 tarihinde gerçekleştiği ve davacının bu tarih itibariyle ayrılışını yapabildiği, özel eğitim kurumlarında olağanüstü bir durum olmadıkça eğitim ve öğretim yılı arasında yeni öğretmen alımının yapılmadığı, bu nedenle davacının Aralık 2005 tarihinden itibaren Haziran 2006 tarihine kadar işsiz kaldığı ve ortalama öğretmen ücreti

kadar zarar ettiği, davacının işsiz kaldığı dönemde başka bir iş bulup gelir temin ettiği hususunda dosyaya delil sunulmadığı, davacının zorunlu olarak müdürlük görevini yürüttüğü döneme ilişkin 1.268,27 TL, müdürlükten ayrıldığı 15.12.2005 tarihinden 2006 yılı Haziran ayı sonuna kadar işsiz kaldığı dönem için 3.297,51 TL alacağının doğduğu gerekçesiyle 5.175,78 TL'nın temerrüt faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar temyiz etmiştir.

1-Mahkeme ilamı, davalılardan Ul-Der Özel Eğitim Ltd. Şti. vekiline 16.02.2009 günü tebliğ edilmiş olup, hüküm bu davalının temsilcisince HUMK'nun 432. maddesinde öngörülen 15 günlük yasal temyiz süresi geçirildikten sonra, 05.03.3009 tarihinde temyiz edilmiştir. 01.06.1990 gün ve 1989/3 esas, 1990/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararında, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceği öngörüldüğünden, davalılardan Ul-Der Özel Eğitim Ltd. Şti. temsilcisinin HUMK'nun 432/4. maddesi uyarınca, temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalılar ... ve ...'un temyiz istemine gelince; dava, davacının davalı gerçek kişilere hisse devrini gerçekleştirdikten sonra, hisse devrine dair ön sözleşme gereği davacı adına tahsil edilecek tahsilatın şirket adına yapılması, yine sözleşme gereği davacının 10.06.2005 tarihine kadar dershane müdürlüğü yapması gerekirken, davalı şirketin yeni dershane müdürü ataması yapmaması nedeniyle 15.12.2005 tarihine kadar görevde kalması ve içinde bulunulan eğitim öğretim döneminde yeni bir işe başlayamaması nedenlerine dayalı alacak istemlerine ilişkindir.

Davacı istemleri üzerinde durulduğunda, davacı adına yapılacak tahsilatın dershanece yapılması, dershanenin işleticisinin tüzel kişi olan davalılardan Ul-Der Özel Eğitim Ltd.Şti. olması ve şirketin dershaneye yeni müdür atamamasına dayalı alacak isteminin şirkete yöneltilecek olması nazara alındığında, davalılardan tüzel kişiliğe sahip Ul-Der Özel Eğitim Ltd. Şti.'nin ortağı olan gerçek kişiler ... ve ... aleyhine açılan davanın husumetten reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile gerçek kişiler bakımından da davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalılardan şirket temsilcisinin temyiz isteminin süre bakımından reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalılardan ... ve ...'un temyiz isteminin kabulü ile kararın bu davalılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden ... ve ...'a iadesine, alınmadığı anlaşılan 18,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Ul-Der Özel Eğitim Hiz.İnş.Tur.Tic.Ltd.Şti.'nden alınmasına, 10.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5201, Karar No: 2010/6419, Tarih: 13.05.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/5201 E.  ,  2010/6419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi ve davalılar ... ve ... ..., Kaniye Yayalar, ... Tenekeci mirasçıları ile ... ve arkadaşları vekili Avukat ... Bölenler tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Saatağacı Köyü, Düzorman mevkiinde bulunan 80 parsel sayılı 107 hektar 6950,00 m² yüzölçümündeki taşınmaz ile 81 parsel sayılı 245 hektar 9000,00 m² yüzölçümündeki taşınmazlar, ... ... Vakfından tarla niteliğiyle ... Görece Saatağacı Valide yeri Çiftliğine ait 05.01.1965 tarihli 6 nolu tapu kaydı uygulanarak 17.10.1983 tarihinde Şükrü Görece ve arkadaşları adlarına tesbit edilmişlerdir. ... Orman İşletme Şefliği ile ... ... ve arkadaşlarının itirazı Kadastro Komisyonunun 12.04.1985 gün 107 sayılı kararı ile ret edilerek tapuya tescil edilmiş, Orman Yönetimi 16.10.1986 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesinin 1986/147 sayısına kayıt edilen dava dilekçesiyle; Saatağacı Köyü 80 ve 81 sayılı parsellerin % 25-30 eğimli ve eski tarihli memleket haritası ve amenajman planında orman sayılan yerlerden olduğu ve halen eylemli olarak üzerinde meşe, ardıç ve gürgen ağaçları bulunduğunu bildirerek, dava konusu parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tescilini istemiş, daha sonra dava takip edilmediğinden açılmamış sayılmasına karar verilmiş, Orman Yönetiminin harcını vererek 19.07.1994 tarihinde davasını yenilemesi üzerine dava mahkemenin 1994/90 sayısına kaydedilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne ve dava konusu 80 nolu parselin bilirkişi rapor ve krokisinde (A) ile işaretli 417177,99 m²'lik kısmının orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, (B) ile işaretli 6963,19 m², (C) ile işaretli 507452,32 m² ve (D) ile işaretli 145356,50 m²'lik bölümlere yönelik davanın reddine, yeniden tapu kaydındaki maliklerin hisseleri oranında tapuya kayıt ve tesciline, 81 nolu parselin bilirkişi rapor ve krokisinde (A) ile işaretli 511957,25 m²'lik kısmının orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, (B) ile işaretli 7212,59 m², (C) ile işaretli 3522,88 m² ve (D) ile işaretli 3074,49 m² ve (E) ile gösterilen 1933232,79 m²'lik bölümlere yönelik davanın reddine, yeniden tapu kaydındaki maliklerin hisseleri oranında tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Orman Yönetimi ve davalılar ... ve ... ..., Kaniye Yayalar, ... Tenekeci mirasçıları ile ... ve arkadaşları vekili Avukat ... Bölenler tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman iddiasına dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde, dava sırasında yapılan ve 27.10.1998 tarihinde 6 aylık ilana çıkarılan orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dava, orman iddiasına dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde, dava sırasında yapılan ve 27.10.1998 tarihinde 6 aylık ilana çıkarılan orman kadastrosu bulunmaktadır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki; davacı Orman Yönetimi, taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu iddiası ile dava açtığından, eski tarihli memleket haritası ve ... fotoğraflarından faydalanılarak konunun uzmanı olan orman mühendislerinden alınacak raporlara göre taşınmazın niteliği belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerektiği halde mahkemece, harita mühendisi ile ziraat teknisyeninden alınan rapora değer verilerek hüküm kurulmuş olmasının isabetsizliği bir yana, dosya içindeki bilgilerden Orman Yönetiminin açtığı dava sırasında Saatağacı Köyünde 02.07.1998 tarihinde 105 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından orman kadastrosu yapmak üzere işe başlanıldığı ve Asliye Hukuk Mahkemesinin 1994/261 sayılı dosyasında orman olduğu belirlenen ve 20. Hukuk Dairesinin 04.11.1996 gün 1996/7560-13428 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen 177, 201, 202 sayılı parseller ile bu parsellerin bitişiğindeki 176 sayılı parseli orman sınırları içine alarak sonuçlarını 27.10.1998 tarihinde ilan etmiş olduğu, orman kadastrosundan önce açılan bu tapu iptal ve tescil davasının aynı zamanda orman kadastrosuna itiraz davasına da dönüştüğü dikkate alınarak, 3373 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesi gereğince orman kadastrosuna itiraz davalarına bakma görevinin Kadastro Mahkemesine ait olması nedeniyle tapu iptal ve tescil davası elde tutularak orman kadastrosuna itiraz davası yönünden görevsizliğe karar verilmesi de düşünülmemiştir.

Diğer taraftan; dava konusu 80 ve 81 sayılı parsellerin 08.10.1986 tarihinde tapu kayıtları getirtilmiş, dava sırasında tapu kayıtları üzerine tedbir konulmadığından bu tarihten sonraki intikal ve el değiştirme olup olmadığı denetlenmemiş, dolayısıyla davada taraf teşkili de tam olarak sağlanmamıştır.