muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2261, Karar No: 2025/840, Tarih: 12.02.2025

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava, davacı tarafından baskısı yapılan yazarı ... olan, "... Kodu", "... Pin Kodu" ve "... Pin Kodu" isimli 3 adet kitabın mali hakları ve bu haklara dayanarak manevi hakları kullanma yetkisinin davacıya ait olduğu, davalı tarafından kaynak göstermeden kitabında, televizyon programlarında ve internet sitesinde bu içeriklerin kullanıldığı iddialarına dayalı maddi ve manevi tazminat, internet sitesine erişimin durdurulması; birleşen dava, aynı hak sahipliği ve davalı ...'un izinsiz ve kaynak gösterilmeden alıntı yaptığı iddialarına dayalı maddi-manevi tazminat ve kitabın hukuka aykırı çoğaltılmış mevcutlarının satışının ülke genelinde durdurularak toplatılması çoğaltılması, yeni basım yapılmasının önlenmesi, karar kesinleştikten sonra imha edilmesine karar verilmesi istemlerine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 12.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9291, Karar No: 2017/2280, Tarih: 21.02.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/9291 E.  ,  2017/2280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

KARAR

Dava dosyası ekinde sadece.... İcra Müdürlüğü'nün 2014-3623 talimat sayılı dosyasının gönderildiği, asıl takip dosyasının aslının veya onaylı örneğinin gönderilmediği, gönderilen talimat dosyasındaki haciz tutanaklarının eksik gönderildiği haciz tutanaklarının önlü ve arkalı tanzim edilmiş olmasına rağmen sadece ön sayfalarının fotokopisinin gönderildiği, arka sayfalarının fotokopisinin gönderilmediği anlaşıldığından bu kez bizzat hakim denetiminde gerekli dikkat ve özenin gösterilerek yeni bir iade kararına mahal verilmeden; İstanbul 18. İcra Müdürlüğü'nün 2014/32130 Esas sayılı takip dosyası ile Küçükçekmece 2. İcra Müdürlüğü'nün 2014-3623 Talimat sayılı dosyalarının asıllarının ya da okunaklı onaylı örneklerinin dava konusu haciz tutanakları dahil tüm belgeleri ile noksansız ve sıralı olarak, temin edilip eklenmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2864, Karar No: 2016/5116, Tarih: 04.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/2864 E.  ,  2016/5116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... Asliye Ticaret ve ... Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

... Asliye Ticaret Mahkemesince davalının tacir sıfatının bulunmayışı, davanın TTK'nın 4. maddesinde sayılan dava türlerinde de bulunmayışı gözönüne alındığında ticari dava olarak nitelendirilemeyeceği gerekçesiyle, görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

... Asliye Hukuk Mahkemesince ise davacının şirket davalının ise işyeri işlettiği, taraflar arasındaki ilişkinin ticari iş mahiyetinde olduğundan bahisle taraflar arasındaki ihtilafın Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle, görevsizlik kararı verilmiştir.

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nın 5/1. maddesi uyarınca, ticari davalara bakmak görevi asliye ticaret mahkemesine aittir. Ticari davalar, mutlak ve nispi ticari davalar olarak ikiye ayrılmaktadır. Nispi ticari davalar, TTK'nın 4/1. maddesinin ilk cümlesinde tarif edilmiş olup, her iki tarafın da "ticari işletmesiyle ilgili hususlardan kaynaklanan" hukuk davalarıdır. Mutlak ticari davalar ise tarafların tacir olup olmadıklarına ve uyuşmazlığın tarafların ticari işletmeleri ile ilgili bulunup bulunmadığına bakılmaksızın, yasa gereği ticari dava sayılan uyuşmazlıklardır. TTK'nın 4/1-a ve devamı bentlerinde yazılan uyuşmazlıklar ile diğer yasalarda ticari dava olduğu belirtilen uyuşmazlıklar, mutlak ticari davalardır.

Somut olayda; davacı, bugüne kadar davalıya sattığı ürünlerin bedellerinin tahsili amacıyla davalı borçlu aleyhine icra takibi başlattığını, davalı borçlu tarafından itiraz edildiğini ve takibin durduğunu ileri sürerek, davalı borçlunun haksız itirazının iptali ile % 20 icra inkar tazminatını talep ve dava etmiştir. Her ne kadar davacı taraf ticari şirket olsa da; davalının tacir olmadığı, uyuşmazlığın da davalının ticari faaliyeti ile ilgili olmadığı anlaşılmakla davanın, Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04/05/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19985, Karar No: 2014/19884, Tarih: 14.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/19985 E.  ,  2014/19884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2014/99-2014/418

Davacı, meslek hasatalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak % 11.3 oranındaki sürekli iş göremezlik nedeniyle maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine

14/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11248, Karar No: 2011/15350, Tarih: 17.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/11248 E.  ,  2011/15350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21/07/2011 gün ve 2009/248-2009/495 sayılı kararı onayan Daire’nin 23/05/2011 gün ve 2009/13393-2011/6184 sayılı kararı aleyhinde davalı ... memuru tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilleri tarafından davalı şirket aleyhine iki ayrı dava açıldığını ancak yargılama devam ederken dava konusu şirket tasfiye edilmiş olduğundan yeniden ihyasının gerektiğini ileri sürerek, tasfiye edilen şirketin yeniden ihyasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tasfiye işleminden önce açılmış derdest davalar bulunduğundan tüzel kişiliği sona ermiş olsa dahi tasfiye anında bu sorumluluğun varlığı nedeniyle tasfiye işleminde eksiklik olup yeniden ihyasının istenmesinin haklı nedene dayandığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davaya konu şirketin ihyasına ve sicile kaydına dair verilen kararın davalı ... memuru tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 23/05/2011 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davalı ... memuru bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... memurunun HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... memurunun karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 17/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6665, Karar No: 2021/13313, Tarih: 13.10.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/6665 E.  ,  2021/13313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : ..., ..., ..., ..., Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı

SUÇLAR : Tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüs, silahla tehdit, kasten yaralama, konut dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

HÜKÜMLER : 1) Sanık hakkında katılan ...'ı tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüs suçundan; TCK'nin 82/1-a, 35, 62, 53, 54, 63. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası,

2) Sanık hakkında katılan ...'u silahla tehdit suçundan; TCK'nin 106/2-a, 43, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası

3) Sanık hakkında katılan ...'yi silahla tehdit suçundan; TCK'nin 106/2-a, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası

4) Sanık hakkında katılan ...'u kasten yaralama suçundan; TCK'nin 86/2, 62, 53. maddeleri uyarınca 4 ay 5 gün hapis cezası

5) Sanık hakkında katılan ...'e karşı konut dokunulmazlığını ihlal etme suçundan; TCK'nin 116/1, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası

6) Sanık hakkında katılan ...'e karşı mala zarar verme suçundan; TCK'nin 151/1, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasına mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili, tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüs suçu yönünden re'sen

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık müdafiinin süresinden sonra talep ettiği duruşmalı inceleme isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 318. maddesine göre reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın üzerine atılı suçların sübutu kabul, tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüs suçu dışındaki suçlar yönünden oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanığın savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, kurulan hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; suçun taksirle işlendiğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, ceza miktarlarına, katılan kurum vekilinin; üst sınırdan, takdiri indirim hükümleri uygulanmadan ceza verilmesi gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddi ile;

1) Sanık ... hakkında katılanlar ... karşı silahla tehdit, katılan ...'a karşı kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin ve katılan kurum vekilinin temyiz istemleri yönünden; hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüs, katılan ...'e karşı konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin ve katılan kurum vekilinin temyiz istemleri yönünden;

2) Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüs, katılan ...'e karşı konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin ve katılan kurum vekilinin temyiz istemleri yönünden;

Katılan kurum vekilinin sanık hakkında katılan ...'a karşı işlenen suç yönünden aleyhe temyize geldiği, katılan ...'e karşı eylemler yönünden temyiz isteminin bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanık hakkında katılan ...'e karşı konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden; ... Ceza Genel Kurulunun 27/09/2018 tarih, 2016/18-1137 Esas ve 2018/385 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, konuta girmek için eşya aleyhine gerçekleştirilen eylemlerin, konut dokunulmazlığını ihlal etme suçunda "cebir" kullanılması niteliğinde olmadığı, bu nitelikli halin oluşması için cebrin kişiye karşı kullanılmasının gerektiği, sanığın, katılanın evinin kapısına tekme atarak kırmak suretiyle içeri girdiği olayda "cebir" kavramı eşyaya yönelik eylemleri kapsamadığından, sanık hakkında koşulları oluşmadığı gerekçesiyle TCK'nin 116/4. maddesinin uygulanmamasının isabetli

olduğu ve yine cebrin eşya aleyhine kullanılması nedeniyle konut dokunulmazlığının ihlali suçunun unsuru olmadığı ve bu itibarla sanık hakkında mala zarar verme suçundan ayrıca mahkumiyet hükmü kurulmasında da bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

a) Sanık hakkında katılan ...'e karşı TCK'nin 116/1-4 maddesi gereğince konut dokunulmazlığının ihlali ile TCK'nin 151. maddesi gereğince mala zarar verme suçlarından kamu davası açıldığı, suç tarihinde mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında bulunmaması ve 5271 sayılı CMK'nin 253/3. maddesi gereğince, konut dokunulmazlığının ihlali suçunun bu suç ile birlikte aynı katılana karşı işlenmesi nedeniyle, her iki suç yönünden de uzlaştırmanın mümkün olmadığı anlaşılmış ise de; sanığın üzerine atılı TCK'nin 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamında kaldığı, bu nedenle CMK'nin 253/3. maddesinin uygulanma koşullarının ortadan kalktığı, sanığın mahkumiyetine karar verilen ve temyiz incelemesine konu edilen konut dokunulmazlığının ihlali suçunun da uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla; sanık ile katılan arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince her iki suç yönünden uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması lüzumu,

b) Sanık hakkında katılan ...'a karşı tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden; suçun tasarlanarak işlendiğinin kabulü için, sanığın eylemini gerçekleştirmeye olay tarihinden önce karar vermesi, kararında sebat ve ısrar göstermesi, karar ile icra arasında makul bir süre geçmesinin gerektiği, oysa somut olayda sanığın, katılan ...'a karşı önceden aldığı karar doğrultusunda silahla tehdit ve basit yaralama eylemlerini gerçekleştirdikten sonra, elindeki tüfekle doğrudan yukarı çıkarak katılan ...'ın bulunduğu ikametin kapısını sert bir tekme atarak kırmak suretiyle içeriye girdiği ve hiçbir şey söylemeden bitişik atış mesafesinden kafasını hedef alıp av tüfeğiyle bir el ateş ederek öldürmeye teşebbüs ettiği olayda, sanığın, katılan ...'ı öldürme kararını ne zaman aldığının ve şarta bağlı olup olmadığının kesin şekilde tespit edilemediği, oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın, katılan ...'a karşı olan öfkesi devam etmekte iken katılan ...'ı öldürme kararını verdiğinin ve eylemini gerçekleştirdiğinin kabulü gerektiği, somut olayda TCK'nin 82/1-a maddesi gereğince "tasarlama" koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, “öldürmeye teşebbüs” suçundan TCK’nin 81, 35. maddeleri uyarınca hüküm kurulması yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde “tasarlayarak öldürmeye teşebbüs” suçundan aynı Kanun'un 82/1-a, 35. maddeleri uyarınca hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

c) Sanık hakkında katılan ...'a karşı tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden; kendisini vekille temsil ettiren katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14/1. maddesi gereğince vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, kısmen re'sen de temyize tabi olan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı ve sanığın tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alınarak sanığın tahliye talebinin REDDİNE, 13.10.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4304, Karar No: 2014/10196, Tarih: 28.10.2014

**5. Ceza Dairesi         2014/4304 E.  ,  2014/10196 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/302985

MAHKEMESİ : Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2012

NUMARASI : 2010/416 Esas, 2012/311 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma, açığa atılmış imzanın kötüye kullanılması, özel belgede sahtecilik

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, dosya incelendi;

Tayin olunan ceza miktarına göre, sanık müdafiin duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'un 318. maddesi uyarınca REDDİYLE incelemenin duruşmasız; temyiz dilekçelerinin içeriği itibariyle, katılan S.. K.. vekilinin temyiz isteminin, bu katılana yönelik mahkumiyet hükmüyle; sanık müdafiin temyiz isteminin ise mahkumiyet hükümleriyle birlikte beraet hükmü yönünden vekalet ücretiyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık müdafiin vekalet ücreti ile ilgili olarak, beraet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık müdafiin ve katılan S.. K.. vekilinin, mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Sanığın, hakkında CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasını istemediğine dair beyanı karşısında, tebliğnamede, açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan kurulan hükümde, yetersiz gerekçeyle belirtilen maddenin uygulanmamış olmasına ilişkin bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

24/03/1989 tarihli Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nda ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 05/02/2013 tarih ve 2012/11-1086 Esas, 2013/40 sayılı Kararında kabul edilen ilkeler çerçevesinde; yazılı belgeye bağlanmış olan ve mülga 1086 sayılı HUMK'nın 288. (veya 6100 sayılı HMK'nın 200.) maddelerinde belirtilen parasal değerlerin üzerindeki hukuki işlemlerin tanıkla ispatlanması mümkün olmayıp yine yazılı belgeyle ispatlanmalarının zorunlu olması karşısında, gerek her iki katılana yönelik dolandırıcılık olarak kabul edilen eylemler, gerekse katılan S.. K..'a yönelik açığa imzanın kötüye kullanılması olarak kabul edilip mahkumiyete konu edilen eylem ile ilgili olarak, icra takiplerine dayanak oluşturan belgelerin aksi yazılı belgeler ibraz edilip kanıtlanmadığı halde diğer delillere dayanılarak yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Takibi şikayete bağlı olan açığa imzanın kötüye kullanılması suçu yönünden CMK'nın 253-254. maddelerindeki uzlaşma usulü uygulanmaksızın, keza; katılan G.. S.. ile ilgili gerekçede, TCK'nın 212. maddesinin açığa atılmış imzanın kötüye kullanılması halinde tatbiki öngörülmediğinden, sanık hakkında aynı Kanunun 209. maddesinin uygulanmadığı kabul edilmesine karşın, bu gerekçeyle çelişki oluşturacak şekilde ve yine TCK'nın 212. maddesindeki koşullar oluşmadığı halde aynı eylem nedeniyle sanık hakkında ayrıca açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.