muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3675, Karar No: 2025/1362, Tarih: 12.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/3675 E.  ,  2025/1362 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2956 E., 2024/307 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ordu 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/207 E., 2023/222 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın vekili tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, erkek yararına hükmedilen tazminatlar, kendi tazminat taleplerinin reddi yönünden; davacı-davalı erkek vekili tarafından ise kadının davasının kabulü, zinaya dayalı davasının reddi, kusur belirlemesi, tazminatların miktarı ile vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre erkek vekilinin tüm, kadın vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Somut uyuşmazlıkta, Bölge Adliye Mahkemesince evlilik birliğinin sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda kadının, bilirkişi raporunda bahsedildiği şekilde, 27.02.2020 tarihinde rahim ağzından alınan hücre örneklemesinde HPV virüsünün 35 ve 52 tiplerinin pozitif olduğu ve yine bu örneklerde enfeksiyon olduğunun tespit edilmiş olmasına rağmen, kadın tarafından bu hastalığın, erkekten saklandığı, bunun başlı başına güven sarsıcı bir davranış olduğu, sonrasında da erkeğe üroloji, cildiye ve enfeksiyon hastalıkları bölümünde yapılan tetkikler sonucunda, cinsel temasla bulaşan hastalık tanısının konulduğu, sonuç itibari ile güvene dayalı olan evlilik birliğinde, kadının bu hastalığını eşinden saklamış olmasının güven sarsıcı davranış olduğu, erkeğin de; birlik ihtiyaçlarını tam olarak karşılamadığı, kadını eve geliş gidiş ve sosyal ortamlara katılma noktasında baskı altında tuttuğu, kıskanç ve şüpheci tavırlar sergilediği kadının ağır; erkeğin az kusurlu olduğuna karar verilmiş ise de yapılan yargılama ve toplanan delillerden ve özellikle kadında bulunan hastalığın cinsel sadakatsizlik sonucu oluştuğunun da kanıtlanamaması dikkate alındığında Mahkemece belirlenen ve gerçekleşen kusurlu davranışlara göre boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu husus gözetilmeden yanılgılı kusur belirlemesi ve değerlendirme sonucu erkeğin az; kadının ağır kusurlu olduğunun kabulü doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3.Yukarıda ikinci paragrafta açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren olaylarda taraflar eşit kusurlu olup eşit kusurlu eş yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilemez. Erkek yararına 4721 sayılı Türk Medeni kanunu'nun 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası koşulları somut olayda gerçekleşmemiştir. O halde erkeğin maddî ve manevî tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesi sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kusur belirlemesi, erkek yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminat yönlerinden kadın yararına BOZULMASINA,

2.Erkek vekilinin tüm, kadın vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Aşağıdaki temyiz giderinin Aziz'e yükletilmesine,Peşin alınan harcın istek halinde yatıran ...'ye iadesine,Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,12.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/477, Karar No: 2010/2108, Tarih: 26.04.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/477 E.  ,  2010/2108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

...ile Hazine aralarındaki dava hakkında Şanlıurfa 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29.06.2009 tarih ve 23/289 sayılı hükmün Dairenin 17.12.2009 gün ve 5966/6184 sayılı ilâmiyle onanmasına karar verilmişti. Davalı Hazine vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik nedenlerine dayanarak idari yoldan davalı Hazine adına tescil edilen 396 ve 397 parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, taşınmazların Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu, zilyetlikle kazanma koşullarının oluşmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne ilişkin hükmün Davalı Hazine vekili tarafından temyizi ve Dairece bozulması üzerine mahkemece bozmaya uyulduktan sonra yapılan yargılama sonunda davacının davasının kabulüne, Merkez Küçükler köyünde 396 ve 397 parsellere ait taşınmazların davalı Hazine adına olan tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir. Bu hükmün de davalı Hazine vekilinin temyizi sonunda Dairece onanmasına karar verilmesi üzerine; davalı Hazine vekili süresinde karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

Dava; TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri uyarınca imar-ihya nedenine dayalı iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Dava konusu 396 ve 397 parseller, 28.9.2001 tarihinde idari yoldan tarla niteliği ile davalı Hazine adına tapuya tescil edilmişlerdir. Dosya kapsamına ve toplanan delillere göre Küçükler köyünde kadastro çalışmalarının 17.2.1976 tarihinde kesinleştiği ve dava konusu taşınmazların taşlık niteliği ile tesbit dışı bırakıldıkları anlaşılmaktadır. Mahkemece bu nitelikteki bir taşınmazın ancak imar-ihya ile kazanılabileceği dikkate alınarak uyulan bozma ilamı doğrultusunda imar-ihyanın başlangıcı, gerçekleştirilmesi ve tamamlanması ile ilgili yerel bilirkişi ve tanıkların beyanları alınmış, bu beyanları destekleyen bilirkişi raporları ve fotoğraflar değerlendirilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

Gerçekten de taşlık olarak tespit dışı bırakılan bir yerin imar ve ihya edilmedikçe zilyetlik yoluyla kazanılması mümkün değildir. Başka bir anlatımla; imar ve ihyası kanıtlanmayan ve gerçekleştirilmeyen bu gibi taşınmazlar üzerindeki zilyetlik, kazanma bakımından hukuken bir değer taşımaz. Mahkemece 1985 tarihli hava fotoğraflarında taşınmazların tarla olarak göründükleri, bilirkişi raporları ve mahkemece çekilen fotoğraflarda kazanmaya engel bir durum bulunmadığı açıklanmıştır. Ancak taşınmazların idari yoldan davalı Hazine adına tescil edildikleri 28.9.2001 tarihinden geriye doğru 20-25 yıllık kazanma süresinin (1976-1981 yılları arası) kanıtının gerekmesi ve davacı tarafından imar ihyanın 1977'de tamamlandığı iddiası dikkate alındığında 1985 yılından hava fotoğrafının kazanma süresinin kanıtı bakımından bir önemi bulunmamaktadır.1985 tarihinden önceye ait hava fotoğrafının da bulunmadığı belirlenmiştir. Diğer yandan çekilen fotoğraflar ve alınan raporlarda taşınmazın imar ve ihya edildiği iddia edilen 1976-1977 yılları itibarıyla niteliğini belirlemekten uzak olup, taşınmazın hali hazır durumu itibarıyla tarla olduğunu kanıtlamaya yönelik oldukları görülmektedir.

Dava dilekçesinden itibaren tüm aşamalarda davacı taraf taşınmazların 1976 yılında taşlık olarak bırakıldıktan sonra davacı tarafından imar-ihya edilerek 1977 yılında tarla olarak kullanılmaya başlandığını iddia etmiştir. Dairenin 10.2.2009 tarihli bozma ilamında da bu husus üzerinde durularak imar-ihyanın başlangıcı ve tamamlanması ile ilgili yerel bilirkişi ve tanıkların beyanlarının alınması gerektiği açıklanmıştır.Bozma sonrası 8.6.2009 tarihli keşifte dinlenen yerel bilirkişi Fayat Karataş; kadın olan davacının 1977 yılında amele tuttuğunu, taşların balyozla kırıldığını ve traktörle taşındığını, bu şekilde temizlendiğini ve imar-ihya edildiğini, bu tarihten itibaren ziraat edildiğini, davacı tanığı Hasan Anaz’da; kadastrodan bir sene sonra davacının taşlarını söktüğünü, işçi tutup çalıştırdığını, balyozla kayaları söktüğünü ve traktörle taşınarak arazinin taşlardan temizlendiğini, o tarihten beri tarım arazisi olarak tasarruf ettiğini ifade etmişlerdir. Bu açıklamalardan davacının imar-ihyayı bizzat 1977 yılında tamamladığı, imar-ihya sırasında işçi tuttuğu anlaşılmaktadır. Davacının doğum tarihinin 1963 yılı olmasıve imar-ihyanın tamamlandığı 1977 yılında 14 yaşında olduğu dikkate alındığında, bu yaştaki birinin bizzat imar ihya işlemini yapması mümkün olmadığı gibi, işçi tutarak çalıştırması da hayatın olağan akışına aykırıdır. Kabulüne karar verilen taşınmazın tamamı 80.000 m2 gibi büyük bir yerdir. İmar-ihyanın davacı adına velisi veya akrabalarından birisi tarafından yapıldığı iddia edilmediğine, yerel bilirkişi veya tanık da bu yönde bir beyanda bulunmadıklarına göre toplam 80 dönüm miktarındaki taşınmazları davacının bizzat 1977 yılında 13-14 yaşlarında iken imar-ihya ettiği hayatın akışı ve bölgesel özellikler dikkate alındığında kabul edilemez. Diğer yandan taşınmazların kuzey batısında bulunan 361 parselin dayanağı Şanlıurfa 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 1988/382 Esas 1989/1012 Karar sayılı tescil dosyasında 17.3.1989 tarihli keşif sonunda alınan teknik bilirkişi raporunda gösterilen 4402 m2 kısımdan sonra gelen bölüm taşlık, kayalık ve kıraç arazi olarak gösterilmiştir. İncelemesi yapılan dosyada alınan 12.6.2009 tarihli teknik bilirkişi raporunda da 361 parselle, taşınmazlardan 396 parsel arasında 60-70 metre, 397 parselle 80-90 metre mesafe olduğu bildirilmiştir.Bu raporlar birlikte değerlendirildiğinde 361 parsele ait dosyada taşlık, kayalık, kıraç arazi olarak gösterilen yerin dava konusu taşınmazların bulunduğu bölüme isabet ettiği ortaya çıkmaktadır. Gerek davacının imar ihya ettiği tarihteki yaşı, gerekse 361 parsel dayanağı dosyadaki raporlar dikkate alınarak (ki bir bakıma eldeki dosya için güçlü delil teşkil eder.) mahkemece imar-ihyanın kanıtlanamaması sebebiyle davacının davasının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Diğer yandan, kabule göre de; dava tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup kayıt maliki davalı Hazine aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru ise; de mahkemece harcı tamamlanan 32.000 TL. değere göre karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri gereğince nisbi harca hükmedilmesi gerekirken, keşif sonunda alınan 19.11.2008 tarihli ziraatçi bilirkişi raporunda belirlenen ve harcı tamamlanmayan 205.600 TL. değer dikkate alınarak yazılı şekilde davalı Hazine aleyhine fazla vekalet ücretine hükmedilmiş olması da doğru değildir.

Hükmün bu nedenlerle bozulması gerekirken hatalı nitelendirme sonucu Daire tarafından onandığı karar düzeltme isteği sonucu yapılan incelemeyle belirlenmiş olduğundan yerinde bulunan davalı Hazine vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK.nun 440. maddesi uyarınca kabulü ile Dairenin 17.12.2009 gün 2009/5966 Esas, 2009/6184 Karar sayılı onama ilamının ortadan KALDIRILMASINA ve yukarıda açıklanan nedenlerle yerel mahkemenin 29.06.2009 gün ve 2009/23 Esas – 289 Karar sayılı kararının HUMK.nun 428. maddesine göre BOZULMASINA, 26.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9134, Karar No: 2019/5092, Tarih: 16.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/9134 E.  ,  2019/5092 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-e.maddesi uyarınca beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın içinde bulunduğu 350-400 kişilik grupla yol kenarındaki otobüslerde bulunan umreye giden yakınlarını uğurlamak için yol üzerinde beklediği sırada, yoldan geçen sanığın idaresindeki aracın katılanın ayağının üstünden geçerek katılanı yaraladığının iddia edildiği olayda, katılanın doktor raporuna göre sadece ayak üstünde hafif ağrı ve hassasiyet şikayetinin olduğu, katılanın yakını olan tanık ....'in beyanına göre katılanın ayakkabısının uç kısmında 2-3 santimlik tekerlek izine benzer iz olduğu, araç tekerleğinin katılanın ayağının üzerinden geçmesi halinde daha büyük bir yaralanmanın söz konusu olması gerektiği, ayrıca katılan ile sanık arasında önceye dayalı alacak verecek meselesi nedeniyle husumet bulunduğu, katılanın sanığın daha önce iki kez aracı kendisinin üzerine sürdüğünü iddia ettiği, bu nitelikte insan kalabalığının olduğu bir ortamda sanığın katılanı kalabalık arasında seçerek üzerine kasıtlı olarak araç sürmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu dikkate alındığında, tebliğnamedeki taksirle yaralama suçu sabit olduğu halde beraat karararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, mahalli Cumhuriyet savcısının sanığın üzerine atılı taksirle yaralama suçu sabit olduğu halde, sübutta hataya düşülerek beraat karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 16/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/603, Karar No: 2019/2835, Tarih: 20.05.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/603 E.  ,  2019/2835 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Hırsızlık suçundan Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/04/2013 tarihli ve 2013/45 esas, 2013/259 karar sayılı ilâmıyla 2 yıl 6 ay hapis cezasına hükümlü ...’ün cezasının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A maddesi gereğince koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Ankara 1. İnfaz Hâkimliğinin 20/02/2017 tarihli ve 2017/711 esas, 2017/703 sayılı kararını müteakip, Aksaray Denetimli Serbestlik Müdürlüğü İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunun 18/07/2017 tarihli ve 2017/1629 İİDK sayılı yazısı ile hükümlünün denetimli serbestlik tedbirine uymamakta ısrar etmiş olması sebebiyle koşullu salıverme tarihine kadar olan cezasının açık ceza infaz kurumunda çektirilmesi talebinin kabulüne ilişkin Aksaray İnfaz Hâkimliğinin 21/07/2017 tarihli ve 2017/203 esas, 2017/206 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii Aksaray 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/10/2017 tarihli ve 2017/613 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, hükümlü hakkında Uşak 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 19/04/2013 tarihli ve 2013/45 esas, 2013/259 karar sayılı ilâmıyla verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilmesi sırasında, denetimli serbestlik yükümlülüklerini ihlâl eden hükümlünün şartla tahliye tarihine kadar açık ceza infaz kurumuna iadesi yönünde karar tesis edildiği, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 2014/21345 esas, 2014/20587 sayılı kararında belirtilen " ...kapalı ceza infaz kurumuna iade edilmesinden sonra hükümlünün işlemiş olduğu başka suçlardan dolayı kesinleşerek gelen ilâmların 5275 Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 107. maddesi kapsamında yapılan içtiması sonucu elde edilen toplam ….. hapis cezasına ilişkin, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6/1-a ve 6/2-a maddelerinde belirtilen yasal sürelerin dolmuş olması ve 5275 sayılı Kanun'un 99. maddesindeki “Bir kişi hakkında hükmolunan herbir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar. Ancak, bir kişi hakkında başka başka kesinleşmiş hükümler bulunur ise, 107 nci maddenin uygulanabilmesi yönünden mahkemeden bir toplama kararı istenir.” şeklindeki yasal düzenleme ile 5275 sayılı Kanun'un 107. maddesinde yer

alan cezaların içtimaı müessesesinin şartlı tahliye süresinin hesaplanmasına yönelik olması, kapalı infaz kurumuna iade kararının bu kararın verildiği ilâm dışındaki 5275 sayılı Yasanın 107. maddesi gereğince şartlı tahliye süresinin hesaplanmasına yönelik içtima edilecek diğer ilâmlar açısından açığa ayrılma yönetmeliği kapsamında "açığa ayrılmaya engel bir durum" teşkil edeceğine dair hükümlü aleyhine değerlendirme yapmayı gerektirir yasal bir düzenlemenin bulunmadığı" şeklindeki açıklamalara nazaran, hükümlünün sonradan kesinleşerek gelen ilâmları yönünden açığa ayrılma şartlarını taşıması halinde kapalıya iade kararının engel bir durum oluşturmayacağından söz edilebilir ise de, dosya kapsamına göre açık ceza infaz kurumuna iade kararının denetimli serbestlik tedbiri ile infaz edilen ilâma ilişkin olarak verildiği, oysa 5275 sayılı Kanun’un “Denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazı” başlıklı 105/A maddesinin 6. fıkrasının;

“Hükümlünün;

a) Ceza infaz kurumundan ayrıldıktan sonra, talebinde belirttiği denetimli serbestlik müdürlüğüne üç gün içinde müracaat etmemesi,

b) Hakkında belirlenen yükümlülüklere, denetimli serbestlik müdürlüğünün hazırladığı denetim ve iyileştirme programına, denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerileriyle hakkında hazırlanan denetim planına uymamakta ısrar etmesi,

c) Ceza infaz kurumuna geri dönmek istemesi,

hâlinde, denetimli serbestlik müdürlüğünün talebi üzerine, koşullu salıverilme tarihine kadar olan cezasının infazı için kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine, infaz hâkimi tarafından karar verilir.” şeklindeki açık hükmüne göre, denetimli serbestlik tedbirine uymamakta ısrar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesi gerektiği gözetilmeksizin, itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 29/01/2018 gün ve 94660652-105-64-11619-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Aksaray 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/10/2017 tarihli

ve 2017/613 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20/05/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26567, Karar No: 2016/6229, Tarih: 24.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/26567 E.  ,  2016/6229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçaabat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/09/2014

NUMARASI : 2013/167-2014/229

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahlinde yapılan keşif sonucu taşınmaza değer biçilmesinde, taşınmaz malın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30480, Karar No: 2013/31313, Tarih: 18.09.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/30480 E.  ,  2013/31313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan ...'in Konya Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nden aldırılan 11.05.2009 tarihli raporunda katılanın yüzünde ... ... olduğunun bildirildiği, adli tıp kriterlerine göre yüzde ... ize neden olan yaralanmaların kişi üzerindeki etkisinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte hafif olamayacağı, sanığa isnat edilen eylemin TCK'nin 86/1 ve 87/1-c maddeleri kapsamında kaldığı ve yargılama görevinin Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu, bu nedenle davaya bakma, delilleri takdir etme ve sanığın hukuki durumunun tayini için görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.