muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1506, Karar No: 2014/3188, Tarih: 21.05.2014

Sanıkların tam bir eylem ve irade birliği içinde, maktul ve mağdurlara karşı fiillerini “fail” ya da “yardım eden” sıfatları ile işlediklerine yönelik her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı kanıtların bulunmadığı, bu nedenle her bir sanığın, hedef seçtiği maktul ve mağdurlara karşı silahlı eylemlerinden sorumlu tutulması gerektiği, aynı zamanda sanık ...'in mağdur ...'a, sanık ...'ın ise mağdur ...'ye yönelik eylemlerinde, suç aleti silahların öldürmeye elverişliliği, atış sayısı, mağdurların olayın meydana geldiği yerin fiziki özelliklerinin sağladığı avantajı kullanmak suretiyle kendilerini atışlardan sakınmaları birlikte değerlendirildiğinde, eylemlerine bağlı olarak ortaya çıkan kastlarının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde, sanık ...’ın “mağdurlar ..., ... ve ...’ı öldürmeye teşebbüs”; sanık ...’nin “kasten öldürme”, “mağdurlar ... ve ...'yi öldürmeye teşebbüs”; sanık ...’ın “kasten öldürme”,“mağdurlar ... ve ...’ı öldürmeye teşebbüs” ve sanık ...’ın “kasten öldürme”, “mağdurlar ... ve ...’ı öldürmeye teşebbüs” suçlarından ayrı ayrı beraatları ve sanık ...'nin “mağdur ...'ı öldürmeye teşebbüs” ve sanık ...'ın “mağdur ...'yi kasten öldürmeye teşebbüs” suçlarından mahkumiyetleri yerine, delillerin takdirinde ve suç niteliğinde yanılgıya düşülerek, sanık ... ....’ın “yardım eden” sıfatı ile “mağdur ...’u öldürmeye teşebbüs”, “mağdurlar ... ve ...’ı kasten yaralama”; sanık ...’nin “yardım eden” sıfatı ile “kasten öldürme”, “mağdur ...’u öldürmeye teşebbüs”, “mağdur ...’yi kasten yaralama”, “fail” sıfatı ile “mağdur ...’ı kasten yaralama”; ...’ın “yardım eden” sıfatı ile “kasten öldürme”, “mağdur ...’u öldürmeye teşebbüs”, “mağdur ...’ı kasten yaralama”, “fail” sıfatı ile “mağdur ...’yi kasten yaralama”; sanık ...’ın “yardım eden” sıfatı ile “kasten öldürme”, “mağdurlar ... ve ...’ı kasten yaralama” suçlarından yazılı biçimde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar müdafiileri, maktulden katılanlar vekili ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu sebeplerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 20/05/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/23025, Karar No: 2011/3771, Tarih: 17.03.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/23025 E.  ,  2011/3771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK'nun 170/3.maddesi gereğince borçlunun imzaya itirazının kabul edilmesi halinde, itirazın kabulü ile takibin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken takibin iptali isabetsiz ve hükmün bu nedenle bozulması gerekmekle beraber bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Tekirdağ 2.İcra Mahkemesi'nin 09.06.2010 tarih ve 2009/256 E., 2010/131 K. sayılı kararının hüküm bölümünün 1.bendinde yer alan "...takibin iptaline" sözcüklerinin karar metninden çıkartılarak yerine "...takibin durdurulmasına" sözcüklerinin yazılmasına, mahkeme kararının düzeltilmiş bu şekli ile İİK 366 ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına mahal olmadığına, 17.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20885, Karar No: 2015/33012, Tarih: 19.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/20885 E.  ,  2015/33012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; müvekkilinin davalı işyerinde 12/04/2006-27/08/2011 tarihleri arasında kasap ustası olarak çalıştığını, iş akdinin davalı işveren tarafından hakaret edilerek feshedildiğini, hakaret gerekçesinin ise, şahıs mükellefi olan davalı işverenliğin tür değiştirerek şirket mükellefiyetine geçmesi nedeniyle çalısanlara banka kartı ile ödeme yapılacağı için banka kartının cıkarılması gerekcesiyle, boş A-4 kağıdında imza atmaları istendiğini, ancak davacının banka kartı olduğunu, boş kağıda imza atmayacağını beyan etmesi üzerine davalı işveren tarafından sinkaflı küfür edilerek iş akdinin feshedildiğini, son aylık net ücretinin 1.250,00 TL olduğunu+yemek+sigorta şeklinde çalıştığını, çalısma saatlerinin her gün 08.30-21.00 saatleri arasında olduğunu, haftada 6 gün çalışıldığını, fazla çalısmalarına ilişkin ücret alacaklarını talep ettiğinde ise, işine son verileceği tehdidine maruz kaldığını ve mecburen çalısmaya devam ettiğini, ancak fazla mesai ücretlerini alamadığını, milli bayramların tamamında çalısmak zorunda kaldığını, dini bayramların birinci günü haric, diğer günlerde çalıştığını, ancak karşılığı ücretleri alamadığını iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesi ile: davacının 27/08/2011 tarihinden itibaren izinsiz ve mazeretsiz olarak 7 gün işe gelmediğini, bu kapsamda iş akdinin feshedildiğini, davacının davalı işverenlikte çalıstığı süreye ait tüm hak ve alacaklarının ödendiğini, dosyaya sunulan ibraname ile tarafların birbirlerini ibra ettiğini, davacının asgari ücretle tezgahtar olarak çalıstığını, davalının davacıya hakaret ve küfür etmediğini, davacı taleplerinin haksız olduğunu ve zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta; davacının hüküm altına alınan alacakları, çalışma süresi olan 07/07/2007-27/08/2011 tarihleri arasında ki kıdem süresine göre hesaplanmış ve davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davacının davalı ...'a ait şahıs işyerinde 07/07/2007 tarihinde çalışmaya başladığı, davalı ...'ın şirket kurarak şahıs işyerini şirket olarak (şirket mükellefi Nefis Et Taş. Gıda San. Tic Ltd Şti) yürütmeye devam ettiği anlaşılmaktadır. Davacının hizmet akdi de şirketin kurulduğu tarih itibariyle,şirkete nakledildiğinden, hizmet akdinin naklinin işyeri devri esaslarına göre değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davacının davalı ...'a ait şahıs işyerinde 07/07/2007 tarihinde çalışmaya başladığı, davalı ...'ın şirket kurarak şahıs işyerini şirket olarak (şirket mükellefi Nefis Et Taş. Gıda San. Tic Ltd Şti) yürütmeye devam ettiği anlaşılmaktadır. Davacının hizmet akdi de şirketin kurulduğu tarih itibariyle,şirkete nakledildiğinden, hizmet akdinin naklinin işyeri devri esaslarına göre değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davalı ...'ın, şirketin kurulduğu 01/03/2011 tarihi itibariyle işverenlik sıfatı sona erip daha sonraki çalışmalarda da şirket ortağı olması sebebiyle şahsi sorumluluğu bulunmamaktadır. Buna göre ...'ın sorumluluğunun, hizmet akdinin nakli nedeniyle 01/03/2011 tarihine kadar, davacının o tarihte ki kıdem süresi ve ücreti ile sınırlı olacağı ve bir anlamda devreden işveren olan ...'ın, hüküm altına alınan hak ve alacaklar olan, kıdem tazminatı, asgari geçim indirimi, fazla çalışma ve genel tatil ücretlerinden kendi dönemi ile sınırlı olarak sorumlu olacağı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücretinden ise sorumluluğunun olmayacağının gözetilmemesi, hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9300, Karar No: 2019/1572, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/9300 E.  ,  2019/1572 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21265, Karar No: 2012/25223, Tarih: 05.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/21265 E.  ,  2012/25223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesi doğrudur. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazların nitelikleri, geometrik durumları, yüzölçümleri ve enerji nakil hattının güzergahları dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranlarının taşınmazların tüm değerinin; 198 ada 2 numaralı parselde yüzde biri, 189 ada 4 numaralı parselde yüzde iki, 189 ada 2 numaralı parselde binde beşini, 199 ada 1 numaralı parselde ise yüzde ikisini geçemeyeceği gözetilmeden, daha yüksek oranlarda değer düşüklükleri tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedellerinin fazla tesbiti,

2-Taşınmazlardaki pilon alanlarının bedeline ayrıca hükmedildiğinden, irtifak hakkı karşılığı hesaplanırken pilon alanının taşınmazın toplam yüzölçümünden düşülmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1974, Karar No: 2014/4733, Tarih: 20.02.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/1974 E.  ,  2014/4733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manavgat İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2013/365-2013/379

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

5403 Sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu'nun 1.maddesinde; ''Bu Kanunun amacı; toprağın doğal veya yapay yollarla kaybını ve niteliklerini yitirmesini engelleyerek korunmasını, geliştirilmesini ve çevre öncelikli sürdürülebilir kalkınma ilkesine uygun olarak, plânlı arazi kullanımını sağlayacak usûl ve esasları belirlemektir,'' 2.maddesinde; ''Bu Kanun; arazi ve toprak kaynaklarının bilimsel esaslara uygun olarak belirlenmesi, sınıflandırılması, arazi kullanım plânlarının hazırlanması, koruma ve geliştirme sürecinde toplumsal, ekonomik ve çevresel boyutlarının katılımcı yöntemlerle değerlendirilmesi, amaç dışı ve yanlış kullanımların önlenmesi, korumayı sağlayacak yöntemlerin oluşturulmasına ilişkin sorumluluk, görev ve yetkilerin tanımlanması ile ilgili usûl ve esasları kapsar,'' 8.maddesinin 3 ve 4. fıkralarında ise; ''Belirlenen parsel büyüklüğü; mutlak tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 2 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarımı yapılan arazilerde 0,3 hektar ve marjinal tarım arazilerinde 2 hektardan küçük olamaz. Tarım arazileri bu büyüklüklerin altında ifraz edilemez, bölünemez veya küçük parsellere ayrılamaz. Ancak çay, fındık, zeytin gibi özel iklim ve toprak istekleri olan bitkilerin yetiştiği yerler ile seraların bulunduğu alanlarda, yörenin arazi özellikleri daha küçük parsellerin oluşmasını gerekli kıldığı takdirde, Bakanlığın uygun görüşü ile daha küçük parseller oluşturulabilir.

Bakanlığın uygun görüşü ile kamu yatırımları için ihtiyaç duyulan yerler hariç olmak üzere tarım arazileri, belirlenen büyüklükteki parsellerden daha küçük parçalara bölünemez. Bölünemez büyüklükteki tarım arazilerinin mirasa konu olmaları ve üzerlerinde her ne şekilde gerçekleşmiş olursa olsun birlikte mülkiyetin mevcut olması durumunda, bu araziler ifraz edilemez, payları üçüncü şahıslara satılamaz, devredilemez veya rehnedilemez. Bu araziler hakkında 4721 Sayılı Türk Medenî Kanunu'nun özgülemeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır'' hükümlerinin yer aldığı görülmektedir.

Yasanın amacı tarım arazilerinin çok küçük parçalara bölünerek ülke tarımının zarar görmesini engellemeye yöneliktir. Emredici hükümler içerdiği ve ülkenin geleceğine yönelik düzenlemeler taşıdığı için bu yasa hükümleri kamu düzenine ilişkin bulunmaktadır. Bu nedenle 5403 Sayılı Yasa hükümlerine aykırılık bulunması halinde bu husus ilgililerce ihalenin feshi sebebi olarak ileri sürülebileceği gibi, mahkemece de re'sen nazara alınmalıdır. Aksinin kabulü halinde miras paylarının üçüncü şahıslara satışının ve küçük parçalar halinde ifrazının yolu açılacağı için yasanın hükümleri dolaylı yoldan çiğnenmiş olacaktır.

Böyle bir durumda yapılması gereken iş, alacaklı tarafından İİK'nun 121. maddesine göre icra mahkemesine başvurarak ortaklığın giderilmesi davası açmak üzere yetki almak suretiyle sulh hukuk mahkemesinde ortaklığın giderilmesi davası açıp satış işlemini gerçekleştirmekten ibarettir.

O halde mahkemece, ihale edilen 1/42 payı borçlu adına kayıtlı, 504,43 m2 yüzölçümlü tarla vasfındaki Manavgat ilçesi Demirciler Köyü 968 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili 5403 Sayılı Toprak Koruma Ve Arazi Kullanımı Kanunu kapsamında kalıp kalmadığı, bölünebilir tarım arazisi olup olmadığı ve satışın anılan kanuna uygun yapılıp yapılmadığının araştırılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.