muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/74, Karar No: 2023/2765, Tarih: 31.05.2023

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili cevap, karşı dava ve cevaba cevap dilekçesinde; kadının iddiaların ... olmadığını ve davasının reddi gerektiğini, kadının evlilik süresince kısa bir süre çalıştığını, daha sonra boyun fıtığı sebebiyle çalışmayı bıraktığını, dini sohbetlere gitmeye başladığını, cinsel birliktelik konusunda her zaman isteksiz davrandığını ancak müvekkilinin buna rağmen ... niyetle davranarak sabır gösterdiğini, müvekkilinin kadının kızına kendi kızı gibi davranmış olmasına rağmen kadının her zaman oğlu Mert ile tartıştığını, evden ayrılmadan bir gün önce Mert'e "hayvan, köpek, Allah belanı versin" şeklinde söyleyerek hakaret ve beddualarda bulunduğunu, bunun üzerine tartışma yaşadığını, müvekkilinin aralarını düzeltmeye çalıştığını ancak kadının müvekkilinin oğlunu iteklediğini ve evde yaşamak istemediğini söyleyerek evi terk ettiğini, tarafların bu şekilde ayrıldığını ve evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını beyanla kadının davasının reddine, karşı davalarının kabulü ile tarafların boşanmalarına, müvekkili lehine 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin, kadını, annesi ve ilk evliliğinden olan çocukları ile oturmaya zorladığı, ayrı konut edinmediği, erkeğin ilk evliliğinden olan çocuklarının kadına hakaret ve ölümle tehdit ettikleri, erkeğin ise bunlara sessiz kaldığı, kadına yüklenebilecek herhangi bir kusurun bulunmadığı, erkeğin kusurlu davanışları nedeniyle taraflar arasındaki evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, tarafların ve toplumun taraflar arasındaki evlilik birliğinden beklediği menfaatin kalmadığı gerekçesi ile, kadının asıl davasının kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, kadın yararına aylık 750,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 20.000,00 TL maddî ve 20.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin karşı davası ile tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili, kadının ekonomik ve sosyal durumunun araştırılmadığını, kadının ayrı konut açılması talebi ve ayrı konut açılmadığı iddiasının bulunmadığını, kadına hakaret iddiasının soyut olduğunu, müvekkilinin oğlu ile kadının kızı arasındaki ve müvekkilinin haberi dahi olmadığı yazışmaların müvekkiline kusur olarak yüklenemeyeceğini, müvekkilinin kusurlu olduğuna ilişkin bir delil bulunmadığını, kararın somut delillere dayandırılmadığını ve gerekçesinin ayrıntılı yazılmadığını, müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, kadının evi terk ettiğini, aleyhe nafaka, maddî ve manevî tazminata karar verilmesini kabul etmediklerini beyanla; kadının davasının kabulü, karşı davalarının reddi, kusur belirlemesi, aleyhe hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat, reddedilen maddî ve manevî tazminat talepleri yönlerinden istinaf başvurusunda başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların iddia ve savunmaları, toplanan deliller, tüm dosya kapsamı, kararın dayandığı deliller ve gerekçeye göre, boşanmaya neden olan olaylarda erkeğin kusurlu olduğunun kabulü ile asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediği, kadına yüklenecek kusur ve eksik inceleme bulunmadığı, karar gerekçesinin yeterli olduğu, dava açılmakla ayrı yaşama hakkı bulunan kadının boşanmakla yoksulluğa düşeceği, boşanmaya neden olaylarda kusurlu bulunan erkeğin davranışlarının, kadının mevcut veya beklenen menfaatleri ile kişilik haklarını ihlal ettiği, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut veya beklenen menfaat, hakkaniyet ilkesi gereğince kadın yararına hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminatların esası ve miktarlarının yerinde olduğu, boşanmaya neden olan olaylarda tam kusurlu bulunan erkeğin maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmesinde usul ve esas yönlerinden bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesi ile davalı-davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin (1) ... fıkrasının (b) bendinin (1) ... alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili, kadının ekonomik ve sosyal durumunun araştırılmadığını, ayrı konut açılması talebi ve ayrı konut açılmadığı iddiasının bulunmadığını, hakaret iddiasının soyut olduğunu, müvekkilinin oğlu ile kadının kızı arasındaki ve müvekkilinin haberi dahi olmadığı yazışmaların müvekkiline kusur olarak yüklenemeyeceğini, müvekkilinin kusurlu olduğuna ilişkin bir delil bulunmadığını, kararın somut delillere dayandırılmadığını ve gerekçesinin ayrıntılı yazılmadığını, müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, kadının evi terk ettiğini, aleyhe nafaka, maddî ve manevî tazminata karar verilmesini kabul etmediklerini beyanla, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kadının davasının kabulü, karşı davalarının reddi, kusur belirlemesi, aleyhe hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat, reddedilen maddî ve manevî tazminat talepleri yönlerinden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, karşılıklı açılan boşanma davalarının ispatlanıp ispatlanmadığı, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadının davasının kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı, kadın yararına hükmedilen tedbir, yoksulluk nafakası, maddî ve manevî tazminat verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, miktarlarının dosya kapsamı ve hakkaniyete uygun erkeğin davasının, maddî ve manevî tazminat taleplerinin kabul edilebilir olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 ... maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı ve 194 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ... maddesinin birinci fıkrası ve 371 ... maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 ... maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-davacı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

31.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6874, Karar No: 2014/12180, Tarih: 10.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/6874 E.  ,  2014/12180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 7. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/12/2013

NUMARASI : 2011/23-2013/909

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, yol ücreti, fazla çalışma ücreti ile bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, 06.04.2008 tarihinde hiçbir gerekçe gösterilmeden müvekkilinin iş sözleşmesinin işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yol ücreti, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ile bayram-genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı İETT İşletmeleri Genel Müdürlüğü vekili, davacı ile müvekkili arasında kurulmuş herhangi bir hizmet ilişkisi veya hizmet akdinin bulunmadığını, davacının, davalı idarenin işçisi olarak çalışmadığını, işverenin diğer davalı K..temizlik şirketi olduğunu, bu davalı şirketin İETT Genel Müdürlüğünce yapılan temizlik hizmetleri alım ihalesini kazandığını, bu şekilde garajın temizlik hizmetlerini üstlendiğini, davalı kurumun ihale kurumu olduğunu, yeni ihaleyi kazanamayan davalı şirket ile aralarındaki hizmet ilişkisinin kendiliğinden sona erdiğini, savunarak davanın müvekkili yönünden reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı K...Temizlik şirketi vekili, davalı İETT tarafından açılan ihale sonunda Sarıgazi Garajı'nda temizlik işini aldığını, ihalenin kapsama sürecinin 06/04/2008 tarihinde son bulduğunu, bu tarihin bitiminden sonra davalı İETT'nin temizlik işi için yeniden ihale yaptığını, ihaleyi yeni bir şirketin aldığını, davacı ve diğer çalışanların üm hak ve alacaklarıyla birlikte ihaleyi yeni alan şirkete devredildiğini, davacının ihaleyi alan şirkette aynı işi kesintisiz olarak devam ettirdiğini, işyeri devrinden dolayı devreden şirket ile devralan şirketin sorumluluğunun bulunduğunu, devreden şirket olarak devir tarihinden itibaren 2 yıllık süreyle sorumluğunun olduğunu, en son sözleşmenin yenilenmesinden önce davacı ve diğer işçilerin tüm hak ve alacaklarının kendilerine ödendiğinin noter vasıtasıyla tespit edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporunda belirtilen iş yeri devri konusuna itibar edilmemiş ve davacının hizmet çetvelinin incelenmesinde 06.04.2008 olan çıkış tarihinden 2008 yılının 5.ayına kadar herhangi bir hizmet girişi bulunmadığı, bu tarihden sonra ihaleyi alan yeni şirkette işe girdiği, bu durumun ihalenin kaybedilmesi ile belirli süreli iş sözleşmesinin sona erdiği, çalışanların iş akdine son verildiği ve işten çıkarıldıktan sonra davacının 2008 yılı 5. ayı başı itibariyle hizmet akdinin kesintiye uğramış halde yeni ihaleyi alan işveren nezdinde İETT'de çalışmasına devam ettiği kanaatine varılarak, bu husus işyeri devri kuralları çerçevesinde değerlendirilmeyerek davacının kıdem ve ihbar tazminat alacaklısı olduğu kabul edilmiş, her ne kadar akdin belirli süreli yapıldığı iddia edilmişse de hem yapılan işin niteliği hem de sözleşmenin zincirleme şeklinde yenilenerek yapılmış olması nedeniyle belirsiz süreli sözleşme olarak kabul edilmiş, ayrıca, davacı tarafın yıllık izin, fazla mesai, genel tatil ve yol ücretleri dava dilekçesindeki miktarlarla sınırlı olarak hüküm altına alınmıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini yeni ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Bu nedenle, davacının iş akdi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren 2 yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14748, Karar No: 2015/12505, Tarih: 10.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/14748 E.  ,  2015/12505 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kepsut Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/09/2015

NUMARASI : 2015/185-2015/217

TALEP EDEN : Balıkesir Cumhuriyet Başsavcılığı

HÜKÜMLÜ : A.. A..

Vesayet hukukuna ilişkin davada İstanbul Anadolu 4. Sulh Hukuk, Balıkesir 2. Sulh Hukuk, Bigadiç Sulh Hukuk ve Kepsut Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

İstanbul Anadolu 4. Sulh Hukuk Mahkemesince, yapılan kolluk araştırmasında hükümlünün beyan ettiği adreste tanınmadığının anlaşıldığı, adres kayıt sistemindeki adresinin "C.. C.. Mah. K.. Sk. No:.. C... Kepsut/BALIKESİR" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B.. M..nce. "C.. C.. Mah. K.. Sk. No:.. C... Kepsut/BALIKESİR" adresinin yargı çevreleri dışında olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Bigadiç Sulh Hukuk Mahkemesince, "C.. C.. Mah. K.. Sk. No:.. C... Kepsut/BALIKESİR" adresinin yargı çevreleri dışında olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Kepsut Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, Balıkesir L Tipi Cez İnfaz Kurumuna yazılan müzekkere cevabına göre hükümlünün ikamet adresinin "Ç... Mah. S... Cad. No:.. D:.. Pendik/İSTANBUL" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Balıkesir L Tipi Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 02.09.2015 tarihli yazısından hükümlünün cezaevine girmeden önce "Ç.. Mah. S.. Cad. No:.. D:.. Pendik/İSTANBUL" adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 4. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul Anadolu 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10/12/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2249, Karar No: 2019/3926, Tarih: 30.09.2019

**23. Hukuk Dairesi         2017/2249 E.  ,  2019/3926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davalı ... yönünden davanın karar verilmesine yer olmadığına, davalı ... ve ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalılar ve davacı vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı ...'in davacı kooperatifin muhasebe işlerini yaptığını, davalı ...'ın uzun yıllar kooperatif başkanlığı ve müdürlüğü yaptığını, davalı ...'ın yönetim kurulu üyesi olan diğer davalılarla kusurlu davranışlarla bilirkişi raporunda belirtildiği üzere davacı kooperatifi 2.429,71 TL zarara uğrattıklarını ileri sürerek zararın doğduğu tarihten başlayarak reeskont faizi ile 2.429,71 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, davalıların bir kısım taşınır ve taşınmazlarına ihtiyati tedbir konulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, bir kısım davalılar ve davalı ... vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 12.09.2011 tarih ve 2011/81 Esas, 2011/227 Karar sayılı ilamıyla denetçilerden vekaletname sunması için imkan tanınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesi bozulmuştur. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; davalılardan ... ve ...’ın kooperatifte yönetici ya da denetçi sıfatı bulunmadığı, gerekçesiyle davanın sıfat yokluğundan reddine, diğer davalılar yönünden kooperatif hesabından belgesiz ve karşılıksız harcama yapmak suretiyle kooperatifi zarara uğrattıkları ve karşılıksız ve belgesiz yapılan bu harcamalar nedeni ile kooperatife karşı sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili, bir kısım davalılar vekili ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1- Davalı ... vekilinin temyiz istemine göre; 5219 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (HUMK) 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 Sayılı Kanun'un 19. maddesiyle HUMK’a eklenen ek madde 4’te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2017 yılı için 2.270,00 TL'dir.

Mahkemece davalı ... hakkında 4,17 TL miktar itibariyle kabul kararı verilmiştir. Yukarıda anılan madde hükmüne göre miktar itibarıyla davalı taraf bakımından temyiz sınırının altında kaldığı cihetle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün ve 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davalı ... vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.