muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3954, Karar No: 2016/962, Tarih: 26.01.2016

2-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, 1930 tarihli Türkiye Cumhuriyeti ile Almanya Devleti Arasında Hukuki ve Ticari Mevaddı Adliyeye Müteallik Münesabatı Mütkabileye Dair Mukavelename gereği Alman vatandaşı olan davacının teminat muafiyeti bulunmasına, 2918 sayılı KTK.'nun 109. maddesine göre uzamış ceza zamanaşımı süresinde dava açılmış olmasına, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı ... vekili ile davalı ... vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3-Dava; trafik kazasından kaynaklanan yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Zararın meydana gelmesinde veya artmasında mağdurun da kusurunun bulunması halinde sözkonusu olan müterafik kusur 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 43. maddesinde (6098 s. Türk Borçlar Kanunu md. 52) düzenlenmiştir. Mağdurun kusurunun zararın meydana gelmesinde başlıca etken olması halinde zarar verenin sorumluluğunun kalkması sözkonusu olabileceği gibi belirlenen kusura göre zarar ve ziyandan indirim yapılmasını da gerektirebilir. Somut olayda davacının, yolcu olarak bindiği motosiklette, kask takmadan seyahat ettiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Bu durumda, mahkemece, 6098 sayılı TBK’nin 52. maddesi uyarınca manevi tazminattan indirim yapılması gerekip gerekmediği hususu karar yerinde tartışılıp değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

4-Manevi tazminatın değerlendirilmesinde, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli, davalıların sorumluluğunun niteliği, kusur oranları ve özellikle caydırıcı bir etki doğuracak düzeyde olması gerektiği de göz önünde tutularak, meydana gelen trafik kazası sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen tutarlara hükmedilmesi gerekmektedir. Bu bakımdan somut olayda kazanın meydana geliş şekli ile davacının kask takmaması nedeniyle müterafik kusurlu olduğu da dikkate alındığında davacı için hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğu, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir miktar daha az manevi tazminata hükmedilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekili ile davalı ... vekilinin maddi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının hükmün kesin olması nedeniyle reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekili ile davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (3) ve (4) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı ... vekili ile davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, duruşmada vekille temsil olunmayan davalılar ... ve ... yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 26.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10600, Karar No: 2025/6787, Tarih: 15.04.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/10600 E.  ,  2025/6787 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/339 E. 2020/1597 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet kararına yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; suçun unsurlarının oluşmadığına, eylemle bağlılık kuralının ihlal edildiğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmaması hükümlerinin uygulanması gerektiğine bu ve resen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 299.maddesinde "Cumhurbaşkanına hakaret eden kişi, bir yıldan dört yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (Değişik: 29/6/2005 – 5377/35 md.) Suçun alenen işlenmesi hâlinde, verilecek ceza altıda biri oranında artırılır. Bu suçtan dolayı kovuşturma yapılması, Adalet Bakanının iznine bağlıdır." şeklinde düzenleme mevcuttur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın facebook hesabında yaptığı paylaşımların bir kısmının siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu, bir kısmının muhatabının ise katılan olmadığı ve hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı ayrıca mahkemenin gerekçesinde yer alan 28 ve 31 ocak tarihli paylaşımlar ile iddianamede yer almayan diğer paylaşımlara ilişkin kovuşturma izni alınmamış olması nedeniyle hükme esas alınamayacağı gözetilmeden, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İstanbul 24.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,15.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8485, Karar No: 2013/1985, Tarih: 14.02.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/8485 E.  ,  2013/1985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu 292 parselde kayıtlı taşınmazını....simli şahıstan ücreti mukabilinde satın aldığını, daha sonra 15.02.2010 tarihinde ... isimli şahsa satış suretiyle devredildiğini, ancak bu devir ve tescil işlemlerinden haberinin olmadığını, almış olduğu duyumları araştırmak üzere tapu siciline gittiğinde adına kayıtlı taşınmazın rızası dışında el değiştirdiği bilgisine ulaştığını, bu şahısı tanımadığını, böyle bir satış işlemlerini de gerçekleştirmediğini, devir sırasında atılan imzaların kendisine ait olmadığını, TMK'nun 1025. maddesine göre ayni bir hakkın yolsuz olarak tescil edilmiş olması halinde aynı hakkı zedelenenin tapu sicilinin düzeltilmesini talep edebileceğini ileri sürerek, yolsuz olarak yapılan tescilin iptalini ve adına tapuya tescilini istemiştir.

Davalı,bedelini ödeyerek satın aldığını,iyiniyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,dava konusu taşınmaz davacı adına kayıtlı iken rızası dışında davalıya satışının yapıldığı TMK'nun 1025 maddesine göre davacının ayni hakkı yolsuz olarak davalı adına tescilinin yapıldığı , aynı hakkı zedelenen davacının tapu sicilinin düzeltilmesini isteyebileceği, davalı her ne kadar taşınmazın ilk el maliki ise de tapuya güven prensibi varsa da belgeye güven esası olmadığından bu nedenle davanın iyi niyet iddiasında bulunamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği değerden reddedildi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 445.50.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 14.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2014/25051, Karar No: 2015/15716, Tarih: 27.05.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/25051 E.  ,  2015/15716 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülü, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... kovuşturma aşamasındaki savunmasında, muavini olduğu yolcu otobüsünde ele geçen suça konu eşyalarla ilgisi olmadığını, eşyanın Nusaybin'de araç sahibi ... ve...'in rızasıyla ... tarafından yüklendiğini beyan etmesi ile dosya içerisinde bulunan 16.12.2010 tarihli tutanak içeriğinden, sanığın cep telefonundan arayarak Nusaybin yazıhanesinin müdürü olduğunu söyleyen ... isimli şahsın suça konu eşyanın ...tarafından teslim edildiğini belirtmesi ve bu hususun tutanak altına alındığının anlaşılması karşısında, 16.12.2010 tarihli tutanağı düzenleyen polis memurları ile sanığın savunmasında geçen ..., ..., ...'in dinlenilmesi ve sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

Açılan davanın niteliğine göre, suçtan zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı olmayan gümrük idaresi lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.05.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18038, Karar No: 2018/12352, Tarih: 05.07.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/18038 E.  ,  2018/12352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mağdur ...'ın dosyadaki fotoğraflarına ve alınan adli raporlarına göre, ''sol tarafta zigomada çeneye kadar uzanan cilt altı derin 15x20 cm.'lik kesi ve sağ ön kolda palmar tarafta 15 cm. boyunda cilt altı damar tendom sinir kesisi'' şeklindeki yaralanmaların boyutu karşısında, mahkemenin üst sınırdan ceza tayininde herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamenin (1) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında birden fazla ilam tekerrüre esas kabul edilmiş ise de, tekerrüre esas olabilecek en ağır cezayı gerektiren ilam infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden ve yine Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve E.2014/140 - K.2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8474, Karar No: 2012/340, Tarih: 23.01.2012

**17. Hukuk Dairesi         2011/8474 E.  ,  2012/340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

İncelenmesi gerekli bulunduğundan;

1-Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi’ne ait 2008/851 Esas sayılı dava dosyasına ilişkin kararın kesinleşme şerhini içeren onaylı bir örneğinin,

2-Hükme esas alınan ve aynı yerde yapılan başka tarihli hacze ilişkin üçüncü kişinin açtığı istihkak davasının dosya numarasının belirlenerek kesinleşme şerhini içeren onaylı karar örneğinin temin edilip eklenmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6268, Karar No: 2023/7141, Tarih: 06.11.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/6268 E.  ,  2023/7141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesi karanının dosyası dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesince verilen 21/12/2022 tarih ve 2022/1192 Esas, 2022/1819 Karar nolu kararının davalılar tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 20/03/2023 tarih, 2023/1683 E.-2023/1655 K. sayılı kararıyla davalılardan ..., ..., ..., ...'ın adli yardım taleplerinin ayrı ayrı reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin adı geçen davalılar tarafından istenilmesi üzerine dosyanın HMK’nun 337. maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Sosyal hukuk devletinin bir gereği olarak kabul edilmiş olan adli yardım, ekonomik bakımdan yetersiz olan kimselere, yargı organları önünde haklarını arayabilmeleri veya savunma yapabilmeleri için parasal kolaylıklar sağlanması anlamına gelir. Bu anlamdaki kolaylıklar yargılama giderlerinden muafiyet ve ücretsiz hukuki yardım sağlanması yoluyla gerçekleştirilebilir (Pekcanıtez H./ Özekes M./ Akkan M./ Taş Korkmaz H.: Pekcanıtez Usul Medeni Usul Hukuku, Cilt III, İstanbul 2017, s. 2410-2411).

Adli yardım 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre adli yardımın şartları “ödeme gücünden yoksun olma” ve “talebin açıkça dayanaktan yoksun olmaması”dır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1).

Adli yardım talebinde bulunan kimsenin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir (m. 336/2). Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Somut olayda adli yardım talebine ilişkin temyiz dilekçesi ekinde herhangi bir belge sunulmadığı görülmektedir.

Açıklanan nedenle Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı yasaya uygun olduğundan, adı geçen davalıların yerinde bulunmayan itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılardan ..., ..., ... ve ...'ın yerinde görülmeyen itirazlarının HMK’nun 337/2. maddesi gereğince ayrı ayrı REDDİNE, 06.11.2023 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/7831, Karar No: 2012/4540, Tarih: 21.05.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/7831 E.  ,  2012/4540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Akseki Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 06.04.2011 gün ve 12/43 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 121 ada 7 parselin devamı niteliğindeki taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında dere yatağı olarak tespit dışı bırakıldığını, dava konusu yerin dere yatağı niteliğinde olmadığını, uzun yıllar zilyetliğinde bulunduğunu açıklayarak adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine temsilcisi, davanın reddine karar verilmesini savunmuş, davalı Köy temsilcisi, dava konusu yerin miras ve taksim yoluyla davacıya kaldığını, dere ya da köy tüzel kişiliğiyle ilgisi bulunmadığını bildirmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne, teknik bilirkişi raporunda A harfiyle gösterilen 311.23 m2 yerin en son parsel numarası verilmek suretiyle davacı adına tapuya tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17.maddesi uyarınca tescil isteğine ilişkindir. Dava konusu yer, 2007 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında dere olarak tespit dışı bırakılmıştır. Mahkemece kazanma süresi ve koşullarının davacı lehine gerçekleştiği görüşünden hareketle davanın kabulüne karar verilmiş ise de verilen karar, toplanan deliller ve dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Mahallinde yapılan keşifler sırasında dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar, dava konusu yerin köylüler tarafından pekmez damı olarak kullanıldığını bildirmişlerdir. Dosya içerisindeki fotoğraflara göre de taşınmazın üzerinde tarımsal faaliyet yapılan yerlerden olmadığı, dere, taşlık ve çalılık niteliğinde bulunduğu açıkça görülmektedir. Böyle bir yerin imar-ihya edilmeden kazanılması mümkün olmadığı gibi diğer koşulların yanında taşınmazın nitelik itibarı ile de kazanmaya elverişli yerlerden olması gerekir. Bu açıklamalara göre, taşınmazın özel mülkiyete konu yerlerden olduğunu kabule imkan bulunmamaktadır. O halde; köylünün müşterek istifadesinde olan bir yerin davacıya tahsisi doğru olmayacaktır. Taşınmaz bölümünün köylülerin müşterek istifadesinde bulunduğu anlaşıldığına göre, davanın reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece hatalı değerlendirme sonunda yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine, 21.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18873, Karar No: 2016/13456, Tarih: 16.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/18873 E.  ,  2016/13456 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen Direnme kararı süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu ve Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40.maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Dairemiz ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, davalıya ait otel işyerinde antreli çalışma uygulanıp uygulanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dairemizin, “ 2- Turizm bölgelerinde faaliyette olan meslek ile ilgili oda ve kuruluşlar nezdinde emsal ücret araştırması yapılmalıdır. Mahkemece bu hususlar gözetilmeden davacının ücret seviyesinin eksik araştırma ile belirlenmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3- Fesih tarihindeki rayiç yemek ücreti üzerinden günlük üç öğün yemek fiyatı hesaplanarak, aylık çalışılan gün sayısı ile çarpılmak suretiyle çıkacak sonuç, temel ücrete eklenmelidir. Mahkemece buna dikkat edilmeksizin davacının giydirilmiş ücretinin eksik hesaplanmış olması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

4- Somut olayda davacının fazla mesai ücreti, haftada 6 gün, 7.30-21.30 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmesine rağmen Yargıtay uygulamaları gereği günde 3 saatten haftada da 18 saatten çok fazla mesai ücreti hesaplanamayacağı gerekçesi ile haftalık 18 saat fazla mesai ücreti hesaplanmıştır. Öncelikle bu kabul hatalı olup dosya kapsamına göre yukarıda belirtilen ispat kuralları çerçevesinde davacının 18 saatten çok fazla mesai yaptığının tespiti ve hesaplanması mümkündür. Diğer yandan tüm dosya kapsamında davalı işyerinde antreli çalışma sistemi uygulandığı anlaşılmaktadır. Tanık beyanlarından davacının antreye çıkıp çıkmadığı anlaşılamamaktadır. Yapılacak iş tanıklar yeniden dinlenerek davacının antreye çıkıp çıkmadığı açığa kavuşturularak çıkacak sonuca göre fazla mesai ücreti hesaplanmalıdır. Mahkemece bu hususlara dikkat edilmeksizin fazla mesai ücretine ilişkin olarak hatalı kabul ve eksik inceleme ile karar verilmiş olması isabetli olmayıp bozmayı gerektirir.