muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/777, Karar No: 2023/9073, Tarih: 25.10.2023

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. Sanığın denetimli serbestlik tedbiri infazı esnasında idrar tetkikinde madde kullanımına devam ettiğinin bildirilmesi üzerine, tedbirin infazına uymadığından açıklanması geriye bırakılan hüküm açıklanmış ise de; Sakarya Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin 07.08.2015 tarihli yazısının ekindeki tahlil sonucu denetime imkan verecek şekilde dosya içerisinde bulundurularak sanığın hukuki durumunun tayini yerine, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrasında, 188 veya 190 ıncı maddelerde tanımlanan suçlardan dolayı yapılan kovuşturma evresinde, suçun 191 inci madde kapsamına girdiğinin anlaşılması halinde, sanık hakkında "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" karar verilmesi hükme bağlanmış, 191 inci maddenin dokuzuncu fıkrasında ise "Bu maddede aksine düzenleme bulunmayan hâllerde, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin 171 inci maddesi veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 231 inci maddesi hükümlerinin uygulanacağı..." belirtilmiştir.

Dolayısıyla sanık hakkında "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan dolayı açılan davada, yapılan kovuşturma sonucunda sanığın sabit olan eyleminin "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçunu oluşturduğunun anlaşılması durumunda, suç vasfındaki değişiklik nedeniyle Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca, "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçundan hüküm kurulma aşamasına gelindiğinde; öncelikle, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti gerektiğinden; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının denetim süresi içinde işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veya 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrası gereğince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile birlikte verilmiş ve infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra; 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden önce 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi çerçevesinde karar verilen "Tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri" ve "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kararlarının kesinleşmesinin 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra "Kamu davası açılmasının ertelenmesi" kararı verilmesini engellemeyeceği de gözetilerek;

a. Sanık hakkında daha önce, aynı nitelikteki başka bir suç nedeniyle 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı varsa ve yargılama konusu olan suç, bu erteleme kararının ihlali niteliğinde görülüyorsa, bu suç 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince soruşturma ve kovuşturma nedeni yapılamayacağından düşme kararı verilip ilgili Cumhuriyet Savcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b. Sanık hakkında daha önce kullanmak için uyuşturucu madde satın alınması, bulundurulması ya da kullanılması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş "kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı" veya 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrasına göre verilen "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı" yoksa 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrası gereğince "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı" verilmesi,

c. Sanık hakkında daha önce kullanmak için uyuşturucu madde satın alınması, bulundurulması ya da kullanılması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş "kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı" veya 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrası gereğince "hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı" verilmiş ve bu kararların ihlali nedeniyle açılan davalardan mahkûmiyet kararı verilmiş ise bu suç doğrudan soruşturulması ve kovuşturulması gereken suç olacağından yargılamaya devam olunarak 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi çerçevesinde bir hüküm kurulması gerekirken, sanık hakkında uygulama koşulları bulunmayan 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”, karar verilerek, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan hükmün açıklanmasına kararı verilmesi,

3. Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2015 tarihli ve 2015/323 Esas, 2015/365 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1948, Karar No: 2014/9737, Tarih: 15.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/1948 E.  ,  2014/9737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Eskişehir'de öğrenci olarak bulundukları 2005 senesi içinde katılanın işlettiği ileri sürülen yayınevi adına çocuk kitapları metin yazarlığı, grafik tasarımı ve resimlemesi işlerini yüklenen sanıkların, imzalarını havi 15/09/2005 tarihli el yazılı sözleşme kapsamındaki kitap çalışmalarını ve kendilerine bu çalışmalarında kullanıp iade edilmek üzere teslim edildiği iddia edilen iki ayrı model bilgisayar, yazıcı ve tarayıcıyı, eserlerin teslimi için kararlaştırılan 15/04/2006 tarihinde ve sonrasında teslim -iade etmeyip ilden ayrılmaları, anılan söleşmede isimleri belirtilen üç kitabı 2008 yılı içinde İstanbul'da kurulu Şiir Çocuk...Ltd ticari ünvanlı şirkette bastırıp yayınlanmasını sağlamaları eylemlerinin "nitelikli güveni kötüye kullanma" suçunu oluşturduğu iddia edilen somut olayda;

Taraflar arasındaki ihtilafın hukuki mahiyette bulunduğunu bu nedenle beraatlerine hükmolunması gerektiğini takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillerer, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 15/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/906, Karar No: 2010/7067, Tarih: 25.05.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/906 E.  ,  2010/7067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın görev yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı Banka, davalı ...’in müşterek borçlu müteselsil kefil olduğu 07.05.2003 tarihli sözleşme ile dava dışı .... ’ın tüketici kredisi kullandığını, bu kredi sözleşmesinde imzaları bulunan borçlu ve kefiller hakkında ... İcra Müdürlüğünde icra takibi başlatılmışsa da davalı hakkındaki takipten feragat edildiğini, asıl borçlu ve diğer kefil hakkında devam eden ... İcra Müdürlüğünün 2008/118 Esas sayılı dosyasının halen derdest olduğunu, davalı hakkında ise alacağın tahsili için aynı İcra Müdürlüğünün 2008/236 Esas sayılı dosyası üzerinden yeniden takip başlatıldığını, davalının haksız olarak takibe itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, %40 inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu borca ilişkin olarak daha önce kendisi hakkında icra takibi başlatıldığını, maaşına haciz konulduğunu, ödemeler devam ederken alacaklı banka tarafından 01.06.2005 tarihli yazı ile hakkındaki takipten feragat edildiğini, daha sonra aynı borca yönelik olarak yeniden takip yapılamayacağını, borcu kabul etmediğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 4077 sayılı yasanın 10. maddesinin 3. fıkrası gereğince, asıl borçlu hakkında takip yapılıp, takip semeresiz kalmadıkça kefilden borcun ifasının talep edilemeyeceği, öte yandan davalı hakkında daha önce başlatılan takipten feragat edilmiş olması nedeniyle yeniden aynı kişi hakkında takip yapılamayacağı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 4077 sayılı yasanın 10. maddesinin 3. fıkrası gereğince, asıl borçlu hakkında takip yapılıp, takip semeresiz kalmadıkça kefilden borcun ifasının talep edilemeyeceği, öte yandan davalı hakkında daha önce başlatılan takipten feragat edilmiş olması nedeniyle yeniden aynı kişi hakkında takip yapılamayacağı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalının kefil olarak imzaladığı tüketici kredisinden kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkin olup, 7.5.2003 tarihli tüketici kredisi sözleşmesinden kaynaklanan borcun ödenmemesi üzerine davacı Banka tarafından daha önce asıl borçlu ... ve kefiller Kenan Kara ve davalı ... hakkında ... İcra Müdürlüğünün 2008/118 Esas sayılı dosyası üzerinden takip başlatıldığı, davalı Bankanın icra dosyasına vermiş olduğu, “Borçlu ... hakkındaki takibimizden feragat ediyoruz. Bu borçlu hakkındaki takibin düşürülmesini, diğer borçlular hakkındaki takibin devamına karar verilmesini talep ediyoruz.” Beyanını içeren 1.6.2005 tarihli dilekçesi üzerine aynı tarihte İcra Müdürlüğünce borçlu ... hakkındaki takibin düşürülmesine karar verildiği, diğer iki borçlu hakkında devam edilen takibin halen derdest olduğu, 3.9.2008 tarihinde ise, davalı kefil hakkında, eldeki davanın dayanağını teşkil eden aynı İcra Müdürlüğünün 2008/236 Esas sayılı dosyası üzerinden yeniden takip başlatıldığı, davalının itirazı üzerine de ... bu itirazın iptali davasının açıldığı anlaşılmaktadır.

4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Yasanın 10. maddesinin 3. fıkrası “Tüketici kredisinin teminatı olarak şahsi teminat verildiği hallerde, kredi veren asıl borçluya başvurmadan, kefilden borcun ifasını isteyemez” düzenlemesini getirmiş olup, mahkemece anılan hüküm gereğince, asıl borçluya başvurulmadan kefilden borcun ifasının istenemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de, 4077 sayılı yasının 10/III. maddesini değiştiren 4822 sayılı yasa, 6.3.2003 tarihinde kabul edilmiş ve anılan hüküm 14.6.2003 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Anılan maddenin ilgili hükmü ancak bu tarihten sonra düzenlenen sözleşmelerde uygulanabilir. Oysa taraflar arasındaki kredi sözleşmesi 7.5.2003 tarihli olup, olayda 4077 sayılı yasanın 4822 sayılı yasayla değiştirilen 10/III maddesinin uygulanması olanaklı değildir. Mahkemece açıklanan husus gözardı edilerek, davalı kefilden borcun ifasının talep edilemeyeceğinin kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Öte yandan mahkemece, “davalı hakkında daha önce başlatılan takipten feragat edilmiş olması nedeniyle yeniden aynı kişi hakkında takip yapılamayacağı” hususu, davanın reddini gerektiren bir diğer gerekçe olarak gösterilmişse de, davacı Bankanın takip dosyasına vermiş olduğu, az yukarda içeriği belirtilen 1.6.2005 tarihli dilekçedeki beyanı, hakkın özünden feragat niteliğinde değildir. Gerçekten de, esas haktan feragatın açık bir şekilde yapılması gerekli

2010/906-7067

olduğundan, dava konusu olayda davacı Banka tarafından hakkın özünden değil, sadece takipten feragat edildiği anlaşılmakta olup, takipten feragat, asıl haktan da feragat anlamında değildir. Başka bir ifade ile, takipten feragate rağmen esas hak, hukuki varlığını korumaya devam ettiğinden, alacaklı, alacağının tahsili için dava veya yeniden icra takibi yoluna başvurabilir. Nitekim, bu halde, borçlu hakkında daha önce başlatılan takip, “takipten feragat” nedeniyle sona erdiğinden, ortada mükerrer bir takip söz konusu olmadığı gibi, böyle bir durumda alacağın tahsili için borçlu hakkında yeniden takip yapılmasını önleyen bir yasa hükmü de mevcut değildir. Bu nedenle mahkemenin, “davalı hakkında daha önce başlatılan takipten feragat edilmiş olması nedeniyle, yeniden aynı kişi hakkında takip yapılamayacağı”na ilişkin aksi yöndeki kabulü ve gerekçesinde de isabet bulunmamaktadır.

O halde mahkemece işin esası incelenerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün, temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 25.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1649, Karar No: 2024/6799, Tarih: 21.10.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/1649 E.  ,  2024/6799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3690 E. 2023/2750 K.

SUÇLAR : Kasten öldürmeye teşebbüs, silahla tehdit

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında katılan ...'a yönelik silahla tehdit eylemi nedeniyle hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan red kararı ve bu suça yönelik temyizin niteliği dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince katılan ...'ya yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1 ve 286/2-(a) maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.09.2022 tarihli ve 2020/323 Esas ve 2022/350 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında katılan ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62/1, 53. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 10.11.2023 tarihli ve 2022/3690 Esas, 2023/2750 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı (aleyhe) ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(a) maddesi uyarınca, esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın beraat etmesi gerektiğine, eksik incelemeye, delillerin hatalı değerlendirildiğine, kararın gerekçesiz olduğuna, haksız tahrike, suçun kasten yaralama olduğundan bahisle suç vasfına ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın beraat etmesi gerektiğine, eksik incelemeye, delillerin hatalı değerlendirildiğine, kararın gerekçesiz olduğuna, haksız tahrike, suçun kasten yaralama olduğundan bahisle suç vasfına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Katılanın bir ilköğretim okulunda öğretmen olarak görev yaptığı, sanık ...'nın kızının da aynı okulda katılan ...'nın öğrencisi olduğu, sanığın suç tarihinde katılanların görev yaptığı okula giderek katılan ... ile sınıfta görüşmek istediği, katılan ...'nın müdür odasında görüşmek istediğini söylemesi üzerine "Çocuğum okula gelmek istemiyor, benim çocuğum ile ne alıp veremediğin var senin" dediği, katılan ...'nın bunun üzerine müdür odasına gitmek üzere sınıftan ayrıldığı, sanığın katılan ...'nın arkasından gelerek yanında bulunan bıçak ile katılan ...'a saldırdığı, katılan ...'nın kendisini korumak için sanığa engel olmaya çalıştığı sırada sanığın bıçakla yaptığı hamleler neticesinde kolundan yaralandığı, katılan ...'nın müdür odasına doğru kaçtığı, sanığın da katılanın peşinden bıçakla kovaladığı, katılan ...'nın müdür odasına girdiği sırada sanığın da aynı odaya girdiği, burada okul müdürü olarak görev yapan katılan ...'ün sanık ile katılan ...'nın arasına girerek sanığın saldırısını engellemeye çalıştığı, bu sırada sanığın katılan ...'nın sırtına doğru bıçak darbeleriyle saldırdığı, daha sonra katılan ...'nın müdür odasından çıkarak sanıktan kaçmaya çalıştığı, katılanın koridorda yere düştüğü, o sırada olay yerinde bulunan veliler ve görevlilerin yardımıyla katılan ...'nın okul aile birliğinin kullandığı odaya alındığı, olay yerine polis ekiplerinin gelmesinden sonra sanığın bıçağı teslim ettiği, katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı olayda;

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, eksik araştırmanın bulunmadığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, katılandan sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığı anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Olayda, taraflar arasında öldürmeyi gerektirir bir husumet olmaması, sanığın bıçakla daha ağır bir yaralanmaya sebebiyet verebilme imkanı varken katılanı alınan kati rapora göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralamış olması, olayda hayati tehlike olmayıp darbelerin derin olmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın katılanı öldürme kastı ile hareket ettiğinin şüpheli kaldığı, sanığın görevli memuru görevi esnasında silahla kasten yaralama suçundan alt sınırdan uzaklaşılarak cezalandırılması gerektiği gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde kasten öldürmeye teşebbüs suçundan mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Sanık hakkında katılan ...'a karşı silahla tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında katılan ...'a yönelik silahla tehdit eylemi nedeniyle hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan red kararı ve bu suça yönelik temyizin niteliği dikkate alındığında, 5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık hakkında katılan ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;

Gerekçe başlığı altında açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi suç vasfı nedeniyle yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 10.11.2023 tarihli ve 2022/3690 Esas, 2023/2750 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-(a) maddesi uyarınca Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11331, Karar No: 2013/8247, Tarih: 07.05.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/11331 E.  ,  2013/8247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı.... Bankası A.Ş. Genel Müdürlüğü aleyhine 25/06/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/03/2012 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 07/05/2013 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı adına gelen olmadı, karşı taraftan davalı banka vekili Avukat ... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Yanlar arasında yapılan yargılamanın son oturumunda davanın kısmen kabulü ile 7.657.32.TL faiz ve 8.731.95 TL avukatlık ücreti olmak üzere toplam 16.389.27 TL'nin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, bu miktarın dışındaki taleplerin reddine karar verildiği halde daha sonra yazılan gerekçeli kararda davanın kısmen kabulü ile 3.000.00 TL maddi tazminatın davalıdan alınıp davacıya verilmesine, manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş ve böylece kısa karar ile gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra yerel mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın, çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir. O halde yerel mahkemece yapılacak iş önceki kısa kararla bağlı olmaksızın; kısa karara uygun olarak gerekçeyi yeniden düzenlemek veya gerekçeye uygun nitelikte yeni bir kısa karar oluşturarak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi gidermektir.

Yerel mahkemece kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle taraflar yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre tarafların öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve davalı yararına takdir olunan 990.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.