muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6125, Karar No: 2024/22421, Tarih: 16.09.2024

Bu aşamada fiil kavramı üzerinde durmak gerekecektir.

"Fiil tekliği-fiil çokluğu" ayrımı, içtima kavramının temelini oluşturduğundan, doğal anlamda ve hukuki anlamda fiil tekliğinden ne anlaşılması gerektiği ve aralarındaki ayırıcı kriterlerin değerlendirilmesi gerekmektedir. “Doğal anlamda fiil tekliği belirlenirken, iradi karar sonucu gerçekleştirilen vücut hareketlerinin sayısı esas alınmaktadır. Buna göre, failin iradesinden kaynaklanan

her bir vücut hareketi doğal anlamda tek bir fiildir, bunun sebebiyet verdiği tipik neticelerin sayısı önem taşımaz.

Ne zaman tek, ne zaman birden fazla fiil bulunduğu içtima öğretisinin öncelikli sorunudur. Çoğu zaman bu ayrımı yapmak kolay olmamaktadır.

Fiilin birden fazla olması her zaman birden fazla suç bulunduğu anlamına gelmediği gibi fiil sayısının tespitinde ihlal edilen normların sayısı bir ölçü değildir. Fiil tekliği-fiil çokluğu ve suç tekliği-suç çokluğu ayrımları birbirinden farklı olup, bu ayrım gerçek içtima ve suçların ayrımı ile görünüşte içtima açısından önemlidir. Çoğu suç birden fazla davranışla icra edilir; bu durum birden fazla fiil bulunduğu anlamına gelmez. Fiil tekliği- fiil çokluğu ayrımında doğal bakış açısı değil hukuki bakış açısı esas alınmalıdır. Gerçekleşen hareketler, ilgili suç tipleri karşısında hukuki bir değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. (Neslihan Göktürk, s.96-97)

Doğal anlamda gerçekleştirilen her bedensel hareket dış dünyaya yansıyan şekli itibarıyla ayrı bir fiziki hareketi oluştursa da, bazen tüm hareketler bütünü suçların tipikliği ve hukuki nedenleri sonucu bir bütünlük içerisinde hukuki anlamda tek fiil olarak kabulünü gerektirmektedir.

Türk öğretisinde de genel kabul gördüğü üzere Alman Federal Yüksek Mahkemesi doğal fiil tekliğini şu şekilde tanımlamaktadır: “Şayet bir olayın parçalarını teşkil eden çeşitli hareketler tek bir iradi karara dayanıyorsa, tarafsız bir gözlemcinin nazarında bu hareketler yer ve zaman bakımından tek bir fiil olarak nitelendirilebilecek kadar birbiriyle sıkı bir bağlantı içerisinde bulunuyorsa, bu hareketler tek bir fiili oluşturur.” (Neslihan Göktürk s. 104).

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun birçok kararın da yansıtıldığı gibi, öğretide bu mahkeme kararından etkilenerek fiilin tekliğinin belirlenmesinde esas alınan kriterler şu şekilde belirlenmiştir.

a) Tek iradi karar

Fiil tekliğinden söz edebilmek için bütün hareketlerin tek bir iradi karara istinaden gerçekleştirilmesi gerekir. Failin farklı bir kararla hareket ettiği hallerde, artık bu karara bağlı olarak gerçekleştirilen davranışlar doğal fiil tekliği kapsamında değerlendirilemez. Failin ne zaman eski suç işleme iradesinin devamı olarak, ne zaman yeni bir iradi kararla hareket ettiği subjektif bir unsur olması nedeniyle olaysal bazda değerlendirilmelidir.

b) Tekrarlanan veya birbirini izleyen doğal anlamda birden fazla hareket bulunması,

b) Tekrarlanan veya birbirini izleyen doğal anlamda birden fazla hareket bulunması,

Aynı nitelikte tekrarlanan hareketler, suç tipi karşısında ortak bir hukuki değerlendirmeye tabi tutulmak suretiyle tek bir fiil bulunduğu sonucuna ulaşılır. Suç tipinin gerçekleştirilebilmesi için tek bir hareketin yeterli olmasına rağmen aynı nitelikteki hareketlerin tekrarlanması hukuki anlamda tek bir fiil olarak değerlendirildiği için, suçların içtimasından söz edilemez. Tek fiil ile aynı suç tipinin birden fazla ihlal edilmesi nedeniyle aynı neviden fikri içtima söz konusu olmayıp; tek fiil ve tek suç vardır.

c) Yer ve zaman bakımından sıkı bağlantı bulunması,

Fiil tekliğinden söz edebilmek için yer ve zaman bakımından sıkı bağlantı bulunması aranacaktır. Ancak hareketler arasındaki zaman aralığının ne olması gerektiği konusunda kesin bir kriter ortaya koymak mümkün olmayıp, her somut olay bakımından ayrıca değerlendirme yapılmalıdır.

d) Tarafsız gözlemci nazarında hareketlerin tek bir fiil olarak görülmesi,

Aralarında yer ve zaman bakımından sıkı bağlantı bulunan, tekrarlanan veya ardışık hareketlerin tarafsız bir gözlemci nazarında doğal bakış açısı esas alınmak suretiyle bir bütün olarak tek fiil şeklinde değerlendirilebilir olması en önemli unsurlardan birisidir.

Tartışmanın temelini oluşturan “tek fiil” veya “bir fiil”den ne anlaşılması gerektiği konusunda çıkarım yapacak olursak; doğal anlamda fiilin tek olduğu her hâlde hukuki anlamda da fiilin tek olduğu söylenebilirse de doğal anlamda fiilin çok olduğu her hâlde hukuki anlamda da fiilin çok olduğu her zaman söylenemeyecektir. Bazen bir hareketler kümesi, hukuki açıdan tek bir fiil olarak kabul edilecektir. Bu hâlde suç tipinin birden fazla hareketle ihlal edilebilir olması hareketin hukuken tekliğini etkilemeyecek, doğal hareketler hukuken tek kabul edilecektir. Fikri içtimada da, fiil ya da hareketin tekliği, doğal anlamda değil hukuki anlamda tek olmayı ifade etmektedir. Bir kısım suçların işlenmesi sırasında doğal olarak birden fazla hareket yapılmakta ise de, ortaya konulan bu davranışlar suçun kanuni tanımında yer alan hukuksal anlamdaki “tek bir fiili” oluşturmaktadır.

Uyuşmazlığın konusu bakımından sanığın işlediği suçlardan kısaca bahsetmek gerekecektir.

2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun, esrar elde etmek amacıyla kenevir ekmeyi yasaklamıştır. Kenevir ekme suçunun konusu olan kenevir bitkisi hiçbir işleme tabi tutulmasa bile uyuşturucu ve uyarıcı maddelerden esrarın etken maddesi olan THC (Tetrahidrocannabinol) içermektedir. Kenevir bitkisi, bütünüyle ya da kısmen söküldüğü veya koparıldığı andan itibaren esrar olarak kullanılabilecektir.

2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun, esrar elde etmek amacıyla kenevir ekmeyi yasaklamıştır. Kenevir ekme suçunun konusu olan kenevir bitkisi hiçbir işleme tabi tutulmasa bile uyuşturucu ve uyarıcı maddelerden esrarın etken maddesi olan THC (Tetrahidrocannabinol) içermektedir. Kenevir bitkisi, bütünüyle ya da kısmen söküldüğü veya koparıldığı andan itibaren esrar olarak kullanılabilecektir.

2313 sayılı Kanun’un 23. maddesi kenevir ekiminin izne bağlı olduğunu belirtmiş, izin belgesi almadan ya da izin belgesi almasına rağmen bilerek belgesinde belirtilen alandan fazla yerde veya izin belgesinde kayıtlı yerden başka yerde kenevir ekimi yapan kişilerin adlî para cezası ile cezalandırılacağı hüküm altına almıştır.

Anılan Kanunun 23. maddesinin 5. fıkrası; “ (Ek fıkra: 23/1/2008-5728/77 md.; Değişik birinci cümle: 18/6/2014-6545/1 md.) Esrar elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapan kişi dört yıldan on iki yıla kadar hapis ve beşyüz günden onbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. (Ek cümle: 18/6/2014-6545/1 md.) Münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla enevir ekimi yapan kişi bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu madde kapsamında ekim yapma ibaresinden, tohumun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadarki süreç anlaşılır.” şeklindeki düzenlemesi ile esrar elde etmek amacıyla kenevir ekmeyi yaptırıma bağlamıştır.

Kanunun bu fıkrası 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önce sadece münhasıran esrar elde etmek için kenevir ekmeyi yaptırıma bağlamışken bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren esrar elde etmek için kenevir ekmeyi iki farklı suç olarak düzenlemiştir. Mevcut haliyle 23. maddenin 5. fıkrasının son cümlesi kendi kullanımı için esrar elde etmek amacıyla kenevir ekmeyi, aynı madde ve fıkranın ilk cümlesi bu amaç dışında dolayısıyla ticaret amacıyla esrar elde etmek için kenevir ekmeyi suç olarak kabul etmiştir.

Birbirinden farklı yaptırımlara tabi olan eylemlerin tespiti yani hangi amaçla kenevir ekimi yapıldığını belirlemek için de failin uyuşturucu madde ticareti yapmaya yönelik icra hareketleri içerisinde olup olmadığı, ektiği kenevirin kök sayısı, kenevirden elde edilebilecek esrar miktarı, ekili kenevir yanında hasadı yapılmış kenevir bulunup bulunmadığı ve bunların esrar edilebilecek miktarı gibi olayın bütünlüğü içerisinde değerlendirmeler yapılacaktır.

Kanun koyucu, kenevir ekimi yapan failin söküm yapılıncaya kadar tespit edildiği takdirde 2313 sayılı Kanun’a göre sorumlu tutulmasını hüküm altına almıştır. Kenevirden elde edilen esrar bulunduğu takdirde failin TCK’nın 188. maddesi veya 191. maddelerine göre sorumluluğu başlayacaktır.

Kanun koyucu, kenevir ekimi yapan failin söküm yapılıncaya kadar tespit edildiği takdirde 2313 sayılı Kanun’a göre sorumlu tutulmasını hüküm altına almıştır. Kenevirden elde edilen esrar bulunduğu takdirde failin TCK’nın 188. maddesi veya 191. maddelerine göre sorumluluğu başlayacaktır.

5237 sayılı Kanun’un “Uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti” başlıklı 188. maddesinin 3. fıkrasında yazılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçu ülke içerisinde ruhsatsız olarak uyuşturucu veya uyarıcı maddeyi satmak, satışa arz etmek, başkalarına vermek, sevk etmek, nakletmek, depolamak, satın almak, kabul etmek ve bulundurmak hallerinden birinin gerçekleşmesi ile oluşacaktır. Bu fıkrada düzenlenen suçta sayılan seçimlik hareketlerin birinin yapılması suçun oluşması için yeterli olmaktadır.

İzinsiz kenevir ekimi eylemi ile birlikte uyuşturucu maddelerden esrar bulundurma eylemlerinde çoğu zaman mahkemece delil değerlendirilmesi yapılırken, kurutulmaya bırakılmış esrarın ticaret amacıyla mı yoksa kullanım amacıyla mı bulundurulup bulundurulmadığı dikili halde bulunan kenevir bitkisinin sayısı ve bundan elde edilebilecek esrar miktarı ile belirlenmekte, diğer taraftan dikili vaziyette bulunan kenevirin hangi amaçla ekildiğinin belirlenmesi yanında ele geçirilen esrar miktarı da gözetilmektedir. Bu bile eyleme bütünsel olarak bakmayı gerektirmektedir.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olayımızda olduğu gibi dikili vaziyette ele geçirilen hint kenevirinin bulunduğu ev, bahçe ve tarla gibi mekanların yanında kenevirden tamamen veya kısmen sökülmüş veyahut koparılmış halde esrar bulunduğu hallerde failin fiilinin, bir bütün halinde ve hukuki anlamda tek fiil olarak “uyuşturucu madde bulundurma” olduğunu kabul etmek gerekmektedir.

Esrar elde etmek kararıyla baştan beri aynı irade ile hareket eden, ektiği kenevir ile bu kenevirden elde ettiği esrarı aynı yer sayılabilecek alanda bulunduran failin eylemine bütünsel açıdan tarafsız bir gözle bakıldığında ticaret veya kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurduğunu kabul etmemek imkansızdır.

Buna göre ;

a) Tek bir iradi karar bulunması, (Esrar elde etmek),

b) Esrarın etken maddesi olan THC içeren keneviri ekmek, sökmek gibi, bulundurmak gibi amaca uygun birden fazla doğal anlamda hareket edilmesi,

c) Kenevirin ekildiği ve söküldüğü yerin aynı olması,

d) Uyuşturucu ticareti yaptığına ilişkin başkaca icrai harekete bulunmayan failin eyleminin objektif bakışla uyuşturucu madde bulundurulması şeklinde olması,

doğal anlamda tek fiil bulunma şartlarının gerçekleştiğini ve hukuki açıdan tek fiilde bulunduğunu söyleme sonucunu doğuracaktır.

Bu açıklamalar gözetilerek somut olay değerlendirildiğinde;

Esrar elde etme iradesiyle hareket eden sanığın zaman ve mekân birliği içerisinde evinde ve müştemilatında ekili halde 76 kök kenevir bitkisi ile kurutulmaya bırakılmış 12 kök kenevir dalı ve 21,64 gram esrar bulundurma şeklindeki 2313 sayılı Kanun’un 23/5. maddesi ve TCK’nın 188/3. maddesine

doğal anlamda tek fiil bulunma şartlarının gerçekleştiğini ve hukuki açıdan tek fiilde bulunduğunu söyleme sonucunu doğuracaktır.

Bu açıklamalar gözetilerek somut olay değerlendirildiğinde;

Esrar elde etme iradesiyle hareket eden sanığın zaman ve mekân birliği içerisinde evinde ve müştemilatında ekili halde 76 kök kenevir bitkisi ile kurutulmaya bırakılmış 12 kök kenevir dalı ve 21,64 gram esrar bulundurma şeklindeki 2313 sayılı Kanun’un 23/5. maddesi ve TCK’nın 188/3. maddesine

aykırılık oluşturan eylemlerinin suçların niteliği gereği birbiri ile bağlantılı birden fazla hareket ile kendi içerisinde bir bütün oluşturduğu, bu anlamda hukuki anlamda tek fiille birden fazla suçun oluşmasına sebebiyet veren sanık hakkında TCK’nın 44. maddesi gereğince fikri içtima hükümleri uygulanarak en ağır cezayı gerektiren TCK’nın 188/3. maddesince hüküm kurulması, kusurunu aşan biçimde ceza almamasını diğer taraftan da hak etmediği bir yarar sağlamaması da gözetilerek hüküm kurulurken aynı Kanun’un 61. maddesi uyarınca suçun işlenmesindeki özellikler, sanığın kastının ağırlığı ve güttüğü amaç gözetilerek cezasının alt sınırın üzerinde tayin edilmesi, diğer taraftan 2313 sayılı Kanun’un 23/5. maddesi uyarınca hükmedilen ve temyiz denetimine tabi olmayan mahkûmiyetinin bu cezasından mahsubuna karar verilmesi gerektiği görüşünde olduğumuzdan kararın bu gerekçelerle bozulması düşüncesiyle sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne iştirak edilmemiştir. 16.09.2024
Yargıtay — Esas No: 2023/5588, Karar No: 2023/5877, Tarih: 16.10.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/5588 E.  ,  2023/5877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki asıl dava marka hakkına tecavüzün önlenmesi ve manevi tazminat karşı dava marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kısmen kabulüne karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı -karşı davalı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin, 25 yıldır teknolojinin yenilikçi ve etkin kullanımıyla, çok boyutlu öğrenme ortamları üreten bir eğitim firması olup, 1988 yılında TÜBİTAK Multimedia Araştırma Laboratuvarı olarak çalışmalarına başladığını,1996 yılında yapılan özelleştirmenin ardından ...Eğitim ve Bilgi Teknolojileri A.Ş. oluşumu ile ticari faaliyetlerine devam ettiğini, yenilikçi teknolojileri takip ederek, 2000 yılından itibaren lise ve ilköğretim müfredatı temelli eğitim destek CD'leri: “VİTAMİN” serisini oluşturduğunu ve oluşturduğu bu eğitim serisi ile tüm Türkiye’de bilinir hale geldiğini, davalı şirketin yayınlamış olduğu 9786059697651 ISPN numaralı DGS çözümlü soru bankası kitabında “VİTAMİN” ibaresini esaslı unsur olarak kullandığını, “VİTAMİN” müvekkil şirketin tescilli ve tanınmış markası olduğundan davalı şirketin bu eylemleri, müvekkil şirketin marka hakkına tecavüz niteliğinde olduğunu, 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 62 nci maddesi uyarınca davalı tarafın “VİTAMİN” ibaresini kullanmaktan yasaklanmasına, yayınlanan ve dağıtılan davalı tarafa ait dava konusu kitaplara el konularak müvekkil şirkete ait markanın silinmesine bu mümkün değilse kitapların imhasına karar verilmesi gerektiğini, ayrıca tescilli ve tanınmış markası olan “VİTAMİN” ibaresi dürüstlük kuralına aykırı şekilde kullanılan, eğitim ve öğretim sektörünün lider şirketlerinden olan müvekkil şirket lehine 150.000, 00 TL manevi tazminata hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek ,davalı tarafın 9786059697651 ISPN numaralı DGS çözümlü soru bankası kitabında müvekkilin tescilli ve tanınmış markası olan “VİTAMİN” ibaresini kullanmaktan yasaklanmasına, bu ibarenin yer aldığı davalı tarafa ait yayınlanan ve dağıtılan dava konusu kitaplara el konularak müvekkil şirkete ait markanın silinmesine, bu mümkün değilse bu kitapların imhasına, müvekkil şirket lehine 150.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı karşı davacı vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafın online eğitim veren bir kurum olduğunu, müvekkilinin ise basılı yayınları piyasaya sürdüğünü dolayısıyla her iki ''VİTAMİN'' markasının kulllanım alanlarının farklı olduğunu ,davacı şirketin ''VİTAMİN'' markasını okul öncesi, ilkokul, orta okul, lise seviyesinde eğitim için kullanmakta olduğunu, müvekkilinin bu ibareyi ''DGS'' sınavlarına hazırlık kitaplarında kullandığını, kullanım alanlarının farklı olduğunu, her iki şirketn kullanmakta olduğu ''VİTAMİN''' ibaresi görsel açıdan birbirinden farklı olduğunu, ayırt edilebilir nitelike olduğunu, davacının 2000/12630 nolu markası 16. sınıfı kapsamadığından bu markaya dayanılarak hak talep etmesinin mümkün olmadığını, manevi tazminat talebinin yersiz olduğunu savunmuş, karşı dava yönünden davacının ''VİTAMİN'' ibareli markasının hükümsüz olduğunu, hükümsüz markaya dayalı hak talep edemeyeceğini, 2008/28206 nolu markanın başvuru tarihinin 13.05.2008 olduğunu, ancak 05.07.2001 tarihinde yapılan başvuruyla ''IQ Vitamin'' ibaresiyle 16. sınıfta başka bir markanın tescil edilmiş olduğunu ''Vitamin'' ibaresinin ilk kullanan davacı-karşı davalı şirket olmadığını, böyle bir tescilin yapılmış olmasının hatalı olduğunu, ileri sürerek asıl davanın reddini, karşı davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile markaların esaslı unsurunun VİTAMİN ibaresi olduğu, davalıya ait kitap üzerinde VİTAMİN ibaresiyle birlikte yer alan SORU BANKASI vb. ibarelerin, markanın üzerinde kullanıldığı emtia açısından zayıf ve tanımlayıcı unsurlar olduğu, gerek davacıya ait markanın gerek davalı markasının eğitim hizmetlerinde ve eğitim malzemeleri ile bunların satışında kullanıldığı, bu mal ve hizmetlerin benzer ihtiyaçları gidermesi, birbirini tamamlayıcı niteliği bulunması nedeniyle, taraf markalarının kapsamında olan mal ve hizmetlerin aynı ve aynı tür olduğu, taraf markaları bir bütün olarak değerlendirildiğinde; markaların görsel ve işitsel olarak benzerlik taşıdıkları, markaların esaslı unsurlarının aynı olduğu, dolayısıyla markaların benzer olduğu, davacıya ait tescilli markalar ile davalı tarafından kullanılan VİTAMİN markalarının benzer olduğu, bu nedenle markalar arasında dava konusu mal ve hizmetler yönünden 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesi anlamında karıştırılma olasılığı bulunduğu, davalının VİTAMİN markasını dava konusu kitaplar üzerinde kullanmak şeklinde gerçekleşen eyleminin marka sahibinin izni olmaksızın, markayı 6769 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinde belirtilen biçimlerde kullanmak olarak nitelendirileceği, yapılan değerlendirmeler uyarınca; davalının, davacı adına tescilli markalar ile benzer olan VİTAMİN ibareli markayı taşıyan kitapları satışa arz etmesinin 6769 sayılı Kanun uyarınca marka hakkına tecavüz sayılan fiillerden olduğu, kanundan sayılan bu fiillerden birinin gerçekleşmesi halinde marka sahibi tazminatla birlikte tecavüzün refini talep edebileceği, davalının eyleminin davacı adına tescilli 2008 28206, 2000 12630 sayılı markalara tecavüz oluşturduğu anlaşıldığından; davacının, davalı tarafın VİTAMİN ibaresini kullanmaktan yasaklanması, bu ibarenin yer aldığı davalı tarafa ait yayınlanan dava konusu kitaplara el konularak davacı şirkete ait markanın silinmesi şeklinde tecavüzün refi yönündeki taleplerinin yerinde olduğu, tarafların sosyal ve ekonomik durumu, ihlalin niteliği göz önüne alındığında 20.000,00 TL manevi tazminatın yerinde olduğu, karşı dava yönünden hükümsüzlük talebinin incelenmesinde:karşı davacı vekili VİTAMİN ibaresinin gerçek hak sahibinin davacı/karşı davalı olmadığını, dava dışı 3. bir kişi adına tescilli IQ VİTAMİN ibareli bir marka olduğunu iddia ve beyan ederek 2008 28206 sayılı markanın hükümsüzlüğünü talep ettiği, karşı davacı şirketin dava dışı 3. bir şirkete ait olan IQ VİTAMİN ibareli markayı ileri sürerek gerçek hak sahipliğinin dava dışı 3

.000,00 TL manevi tazminatın yerinde olduğu, karşı dava yönünden hükümsüzlük talebinin incelenmesinde:karşı davacı vekili VİTAMİN ibaresinin gerçek hak sahibinin davacı/karşı davalı olmadığını, dava dışı 3. bir kişi adına tescilli IQ VİTAMİN ibareli bir marka olduğunu iddia ve beyan ederek 2008 28206 sayılı markanın hükümsüzlüğünü talep ettiği, karşı davacı şirketin dava dışı 3. bir şirkete ait olan IQ VİTAMİN ibareli markayı ileri sürerek gerçek hak sahipliğinin dava dışı 3. kişide olduğunu gerekçe göstererek dava açma hakkının bulunmadığı, nispi ret sebeplerinin kapsamındaki hükümsüzlüğün yalnızca itiraz etme hakkına sahip, tescil edilmiş veya tescili için başvuruda bulunulmuş marka sahiplerince talep edilebileceğinden; davacının nisbi ret sebepleri ileri sürerek dava açma hakkının bulunmadığı, hükümsüzlük talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükmedilen manevi tazminat tutarının düşük olduğunu, müvekkili şirketin sektörün lider şirketlerinden olduğunu, vitamin markasının ise eğitim sektörünün en tanınmış markalarından olduğunu ileri sürerek manevi tazminat taleplarinin kısmen kabulüne kısmen reddine dair kısmının kaldırılarak manevi tazminat taleplerinin kabulüne karar verilmesini, tescilli ve tanınmış markası iltibas yaratacak şekilde usul ve yasaya aykırı şekilde kullanılan müvekkil şirket lehine 150.000, 00 TL manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.

2.Davalı-karşı davacı davacı vekili isitnaf dilekçesinde özetle; her iki "VİTAMİN" markasını kullanım alanlarının farklı olduğunu ,iltibas söz konusu olmamasına rağmen mahkemece bu hususun dikkate alınmadığını, davacının "Vitamin" ibaresinin kullanıldığı hiçbir basılı kitabı olmadığını, davacı basılı yayın üzerine çalışmamakta, online eğitim çözümleri sunup bununla ilgili olarak CD oluşturduğunu, davacı taraf onlıne eğitim veren bir kurumken, müvekkilim basılı yayınları piyasaya sürdüğünü, davcaı tarafın "vitamin" markasını kullandığı hiçbir basılı yayın bulunmadığını, dolayısıyla her iki "vitamin" markasının kullanım alanları farklı olup karıştırılma durumu söz konusu olmadığını, davacı şirket "vitamin" markasını okul öncesi-ilkokul-ortaokul-lise seviyesinde eğitim için kullanmakta iken, müvekkilim bu ibareyi "dgs" sınavlarına hazırlık kitaplarında kullandığını, dolayısıyla kullanım alanlarının farklı olduğunu, her iki yayının hitap ettiği kitleler eğitim durumu, yaş, bilgi ve konum itibariyle birbirinden tamamen ayrıldığını, her iki Vitamin ibaresinin görünüm itibariyle de birbirinden farklı olduğunu, davacı tarafın dayanak olarak gösterdiği markalardan 2000/12630 nolu marka yönünden hiçbir hak ileri süremeyeceğini, zira bu markanın müvekkilimin markasının kullanım alanı olan 16. sınıfı kapsamadığının belirtilerek davacı tarafın dayanmış olduğu diğer marka olan 2008/28206 nolu markanın ise hükümsüzlüğünü dava konusu ettiklerini, 2008/28206 nolu markanın başvuru tarihi 13.05.2008 tarihi olupi bu marka yine aynı sınıfta, yani 16. sınıfta 05.07.2001 tarihinde yapılan başvuruyla "IQ Vitamin" ibaresiyle tescil edildiğini, bu nedenle hükümsüzlük incelemesi yapılarak asıl dava yönünden de bu incelemeye bağlı olarak hüküm tesis edilmesi gerektiğini, hükümsüzlüğünü istemekte müvekkilin menfaati bulunduğunu, yeni bilirkişi taleplerinin reddedilerek hüküm tesis edildiğini, ileri sürerek asıl dava hem de karşı dava yönünden verilen kararların kaldırılarak, asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç