muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3970, Karar No: 2012/11188, Tarih: 11.10.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/3970 E.  ,  2012/11188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : 5237 sayılı TCK’nın 314/3, 220/7. maddeleri delaletiyle 314/2, 53, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dairemizin 13.12.2011 tarihli kararı ile silahlı terör örgütü PKK ile irtibatlı olarak ve örgütün amaçlarını gerçekleştirmek üzere oluşturulan yapılar kapsamında silahlı terör örgütü olduğu kabul edilen Yurtsever Demokratik Gençlik Hareketinin (YDGH) 2008 yılı karar meclisinde yer alan sanığın, 2002-2003 ve 2005-2007 yıllarında örgütün İstanbul 1. ve 2. bölge gençlik sorumlusu olarak terör örgütü adına molotof kokteyli de atılan birçok yasadışı gösteriyi organize edip fiilen katıldığı, örgütün amacı doğrultusunda çıkarılan yayının İstanbul ili dağıtım sorumluluğunu üstlendiği, kırsaldaki örgüt kamplarında siyasi eğitim aldığı, bu kamplara katılmak üzere eleman temin edip gönderdiği, tanık Recep Sade'nin soruşturmadaki anlatımları ile fotoğraflı teşhis tutanağı, gizli tanıkların beyanları ve tüm dosya kapsamından anlaşılmakla; eylemlerinin sürekliliği, çeşitliliği ve yoğunluğu da nazara alınıp silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil üyesi olarak TCK'nın 314/2. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken değerlendirmede yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 11.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12837, Karar No: 2012/15396, Tarih: 26.11.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/12837 E.  ,  2012/15396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, borçlu ortağın alacaklısı tarafından açılan, dokuz adet taşınmazda ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin 459, 205 ve 481 parsel nolu taşınmazlara ilişkin hükme yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin 382,356,453,436,444,505 parsel nolu taşınmaza ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Elbirliği mülkiyetinde borçlu ortağın alacaklısı İcra Hakimliğinden İ.İ.K.nun 121.maddesine göre alacağı yetki belgesine dayanarak borçlunun ortağı olduğu taşınmaz için ortaklığın giderilmesi davası açabilir. Bunun için icra hakiminden yetki belgesi alması zorunludur. İcra hakiminden yetki belgesi almadan doğrudan doğruya veya yetkisi olmayan İcra Müdürünün verdiği yetki belgesine dayanılarak dava açılması halinde dava hemen reddedilmeyip, icra hakiminden yetki belgesi almak üzere önel verilmelidir.

Paylı mülkiyette ise, borçlu paydaşın alacaklısı, borçlunun payının satışını isteyebileceğinden İİK.nun 121. maddesi uyarınca İcra Mahkemesinden aldığı yetki belgesine dayanarak taşınmazın paydaşlığının giderilmesini isteyemez.

Ancak, 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu'nun 5578 sayılı kanunla değiştirilen 8. maddesine göre; parsel büyüklüğü mutlak tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 2 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarım yapılan arazilerde 0,3 hektar ve marjinal tarım arazilerinde 2 hektardan küçük olamaz. Bakanlığın uygun görüşü ile kamu yatırımları için ihtiyaç duyulan yerler hariç olmak üzere tarım arazileri, belirlenen büyüklükte parsellerden daha küçük parsellere bölünemez. Bölünemez büyüklükteki tarım arazilerinin mirasa konu olmaları ve üzerlerinde her ne şekilde gerçekleşmiş olursa olsun, birlikte mülkiyetin mevcut olması durumunda bu araziler ifraz edilemez, payları üçüncü şahıslara satılamaz, devredilemez veya rehnedilemez.

Yasanın bu hükmü emredici nitelikte olup, yasa koyucunun amacı dikkate alındığında bu hususun kamu düzeninden sayılması gerekir.

5403 sayılı Kanunun 8. maddesi hükmü gereğince, pay satışı mümkün olmayan paylı mülkiyete sahip tarımsal nitelikli parsellerde ise, alacaklı İİK.nun 121. maddesi uyarınca aldığı yetki belgesine dayalı olarak taşınmazın tamamının satılması suretiyle paydaşlığın giderilmesini isteyebilir.

Yasanın bu hükmü emredici nitelikte olup, yasa koyucunun amacı dikkate alındığında bu hususun kamu düzeninden sayılması gerekir.

5403 sayılı Kanunun 8. maddesi hükmü gereğince, pay satışı mümkün olmayan paylı mülkiyete sahip tarımsal nitelikli parsellerde ise, alacaklı İİK.nun 121. maddesi uyarınca aldığı yetki belgesine dayalı olarak taşınmazın tamamının satılması suretiyle paydaşlığın giderilmesini isteyebilir.

Bu şekilde açılacak davada borçlu ortak (paydaş) dahil tüm ortakların (paydaşların) davaya dahil edilmeleri zorunludur.

Somut olaya gelince, borçlu mirasçının alacaklısı olan davacı tarafından İcra mahkemesinden aldığı yetkiye dayanarak dava konusu taşınmazlar hakkında ortaklığın giderilmesi davası açılmıştır. Mahkemece paylı mülkiyette pay haczinin mümkün olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Yukarıda açıklanan ilkelere göre, borçlu ortağın alacaklısı tarafından İ.İ.K. 121. Maddesine göre İcra Mahkemesinden alınan yetkiye dayanarak açılan ortaklığın giderilmesi davasında, borçlu mirasçının müstakil payının haczi mümkün ise de, her biri 2 hektardan küçük olup, tarla niteliğindeki taşınmazlarda 5403 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca pay satışı mümkün olmadığından, davacının taşınmazların tamamının satılarak ortaklığın giderilmesini istemekle haklı olduğu gözetilmeden işin esası incelenmeden yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) No'lu bentte yazılı nedenlerle 459, 205 ve 481 parsel nolu taşınmazlara ilişkin hükmün ONANMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle 382,356,453,436,444,505 parsel nolu taşınmaza ilişkin hükmün BOZULMASINA,onanan kısım için temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına 26/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22061, Karar No: 2015/7205, Tarih: 09.04.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/22061 E.  ,  2015/7205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından tamamına yönelik olarak, davacı tarafından ise lehine hükmedilen maddi tazminatın miktarı, çocuk için davalı lehine hükmedilen tedbir ve iştirak nafakası, kendi tedbir ve yoksulluk nafakası talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının tüm, davacının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacının "Multibl Skleroz" hastası olduğu, dava sırasında bir süre yatarak tedavi gördüğü ve çalışmakta iken hastalığı sebebiyle dava sırasında işinden ayrılmak zorunda kaldığı, bu yüzden mevcut gelirini yitirdiği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Bu halde davacının boşanma yüzünden yoksulluğa düştüğünün kabulü gerekir. Öyleyse boşanmada kusuru bulunmayan davacı yararına davalının mali gücü oranında uygun miktarda yoksulluk nafakası tayini gerekirken, bu husus nazara alınmadan talebin reddi doğru bulunmamıştır.

3-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşen mevcut gelirini hastalığı sebebiyle kaybeden davacının, velayeti babaya bırakılan ve dava sırasında babasının yanında kalan müşterek çocuk için tedbir ve iştirak nafakası ile yükümlü tutulması da doğru olmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2 ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 123.60 TL temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 09.04.2015 (Perş.)
Yargıtay — Esas No: 2019/4931, Karar No: 2019/12296, Tarih: 12.12.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/4931 E.  ,  2019/12296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar arasında görülen Türk Medeni Kanunu'nun 166/4. maddesine dayanan boşanma davasının yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince, ortak hayatın yeniden kurulduğundan bahisle, davanın reddine karar verilmiştir. Hükme karşı davacı erkek tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve bölge adliye mahkemesi istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir. Bölge adliye mahkemesinin kararı davacı erkek tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 166/4. maddesine göre, boşanma sebeplerinden herhangi biriyle açılmış bulunan davanın reddine karar verilmesi ve bu kararın kesinleştiği tarihten başlayarak üç yıl geçmesi halinde, her ne sebeple olursa olsun ortak hayat yeniden kurulamamışsa evlilik birliği temelinden sarsılmış sayılır ve eşlerden birinin istemi üzerine boşanma kararı verilir. Ret kararının kesinleşmesinden başlayarak geçen üç yıl zarfında ortak hayatın yeniden kurulmuş olduğunun kabul edilebilmesi için, tarafların bu amaçla bir araya gelmiş ve birlikte yaşamış olmaları, evlilik birliğinin amacına uygun olarak tesis edilmiş olması, bu hususların delilerle ispatlanmış bulunması gerekir.

Davacı erkek tarafından daha önce açılan boşanma davası reddedilmiş, karar 10/06/2010 tarihinde kesinleşmiş; Türk Medeni Kanunu'nun 166/4. maddesine dayalı işbu dava ise 12/04/2016 tarihinde açılmıştır. Tarafların ilk boşanma davasının reddinden sonra biraraya geldiklerini ve ortak yaşamın yeniden kurulduğunu ispat yükü davalı kadındadır. Dosya kapsamındaki tanık beyanları, sosyal inceleme raporu ve diğer delillerin tetkikinden davacı erkeğin ayrı bir yerleşim yerinin olduğu, tarafların ayrı evlerde yaşadıkları, davacı erkeğin özellikle cumartesi günleri olmak üzere izin günlerinde ortak çocuklarla zaman geçirmek için davalı kadının evine geldiği, davalı kadının 13/02/2017 tarihli sosyal inceleme raporundaki beyanlarında çalışmadığını ve davacıdan aldığı nafaka ve davacının ortak çocuklarla eve gelirken yaptığı alışverişlerle geçimlerini sağladığını beyan etmesinden de anlaşıldığı üzere, davacı erkeğin kadına daha öncesinde hükmedilen nafakaları ödemeye devam ettiği anlaşılmış olup, taraflar arasındaki ortak yaşamın yeniden kurulduğu ispatlanamamıştır. Bu durumda, davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş ve kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeple Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 17/04/2019 tarih, 2017/2785 esas ve 2019/769 karar sayılı kararının KALDIRILMASINA, Kdz.Ereğli Aile Mahkemesinin 07/04/2017 tarih, 2016/232 esas ve 2017/236 karar sayılı kararının BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 12.12.2019 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/8629, Karar No: 2020/4661, Tarih: 23.10.2020

**16. Hukuk Dairesi         2020/8629 E.  ,  2020/4661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

KANUN YOLU: TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 21.10.2014 gün ve 2014/6380-8595 Esas-Karar sayılı bozma ilamında özetle “Mahkemece, orman ve zilyedlik araştırmasına ilişkin bozma kararına uyularak karar verilmiş ise de; bozma kararı gereklerinin tam olarak yerine getirilmediği ve delillerin değerlendirilmesinde hataya düşüldüğü, Mahkemece, taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosunun 25.05.1989 tarihinde kesinleştiği, taşınmazın hem eski tarihli (1962) hem de 1989 tarihli memleket haritasında yeşil alanda kaldığı, orman kadastrosunun kesinleştiği tarihten, dava tarihi olan 22.05.2006 tarihine kadar zilyedlikle kazanma koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, Oysaki, yörede yapılan ilk orman kadastrosu 27.04.1986 tarihinde kesinleştiği, taşınmazın bu çalışmada orman sınırı dışında bırakıldığı, sonradan 1988 yılında yapılan çalışmada da durumunda bir değişiklik olmadığı, bunun yanı sıra bozma kararından sonra hazırlanan raporda, çekişmeli taşınmazın 1963 ve 1989 tarihli memleket haritasında yeşil alanda gösterildiği, dairenin geri çevirme kararı ile dava tarihine en yakın tarihli memleket haritası kullanılarak ek rapor hazırlanması istendiği, bunun üzerine dosyaya getirtilen ek raporda bu kez dava tarihinden de sonra hazırlanmış ve uyuşmazlığın çözümüne etkisi olmayan 2011 tarihli memleket haritasının kullanıldığının anlaşıldığı, orman bilirkişi raporunda taşınmazın eğiminin % 10, ziraat uzmanı raporunda ise % 13-15 olarak gösterildiği halde, bu çelişkiler giderilmeden ve gerçek eğim durumu belirlenmeden karar verildiği, ayrıca, çekişmeli taşınmaza yakın komşu durumunda olan 1299 sayılı parselin Veli Uyar adına; 2254, 2246 ve 2247 sayılı parsellerin ise Mehmet Uyar adına mahkeme kararı ile tescil edilmiş olup, son üçü Yargıtay 8. Hukuk Dairesi tarafından onanarak kesinleştiği halde, bu dava dosyalarından da yararlanılmadığı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesi gereğince, orman sayılmayan, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen ve il, ilçe ve kasabaların imar planları kapsamında kalmayan araziden masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilip tarıma elverişli hale getirilen (ev ve benzeri tesisler yapmak, dışarıdan toprak getirilerek tarıma elverişli hale getirmek imar-ihya olarak kabul edilemez) ve imar-ihyanın tamamlandığı tarihten, davanın açıldığı güne kadar 20 yıl süreyle zilyet edildiği ileri sürülen taşınmazların, Kadastro Kanunun 14

. maddesinde yazılı diğer koşulların yanında niteliğinin, imar-ihya edildiğinin ve üzerinde sürdürülen zilyetliğin, başlangıç ve süresinin, kullanılıp kullanılmadığının ve tasarruf sınırlarının ne olduğunun takdiri delil olan yerel bilirkişi ve tanık sözleri yanında, gerçeğin bir resmi olan en eski tarihli hava fotoğrafı ile gerçeğin modeli olan memleket haritaları ve dava tarihinden 15-20 yıl önce çekilen hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen orijinal renkli memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritalarının, stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip taşınmazın niteliğinin, konumunun ve kullanım durumunun anlatılan bilimsel yöntemle kesin olarak belirlenmesi gerektiği belirtilerek, Mahkemece üç uzman orman bilirkişi, bir ziraat uzmanı, bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte yöreye ait en eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafları ve dava tarihinden 15-20 yıl önce çekilmiş steroskopik hava fotoğrafları ve bu fotoğraflara dayanılarak üretilmiş orijinal renkli memleket haritalarının bulunduğu yerlerden istenerek, bu belgeler dava konusu taşınmazlar ile çevresine uygulanıp, hava fotoğrafları ve dayanağı haritaların stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelettirilip taşınmazın niteliğinin bu belgelerde ne şekilde görüldüğünün, özellikle yeni tarihli haritadaki yeşil rengin halen üzerinde mevcut bitki örtüsünden kaynaklanıp kaynaklanmadığının belirlenmesi, gerektiğinde komşu parsellere ait kesinleşen dava dosyalarının da getirtilmesi, teraslama öncesi gerçek eğim durumunun eğim ölçer ile bilimsel metodlarla saptanması, halen çalılık, kayalık ve yüksek eğimli bölümler varsa ölçülerek ayrılması, bundan sonra elde edilecek tüm delillere göre karar verilmesi” gereğine değinilmiştir

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulü ile fen bilirkişisi Bülent Atsan'ın 22.02.2016 tarihli raporunda (B) harfi ile gösterilen 1.943,86 metrekarelik taşınmazın tarla vasfıyla davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.10.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27027, Karar No: 2018/23412, Tarih: 17.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/27027 E.  ,  2018/23412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, her iki davalı şirketin aynı binada olup müvekkili de dahil çalışanların aynı işte ortak kullanıldığını, müvekkilinin davalı şirketlere ait işyerinde 23/02/2010 - 23/10/2012 tarihleri arasında ayakçı olarak parça başı ücret usulü ile çalıştığını ancak sigorta girişinin geç yapıldığı ve sigorta primlerinin de gerçek ücreti üzerinden ödenmediğini, işten çıkarılan müvekkilinin banka hesabına kıdem tazminatı açıklaması ile 3.249,33 TL. ödeme yapıldığını fakat fazla mesai, genel tatil, yıllık izin ve ihbar tazminatı ile ilgili bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davacının 13/07/2010-23/10/2012 tarihleri arasında müvekkili Tuna Deri şirketinde çalıştığını, davacıya kıdem ve ihbar tazminatı ödemesi yapıldığını ve davacının müvekkili Tuna Deri şirketini ibra ettiğini, müvekkili şirkette hiçbir hak ve alacağının kalmadığını, iddia edilen aylık parça başı ücretin 2014 yılında ödenen parça başı ücret olduğunu, parça başı ücrette fazla çalışma ücretinin olamayacağı, yıllık izinlerini kullandığını, davacının diğer müvekkili şirket olan ... Deri şirketinde ise çalışmasının 22/02/2010-24/03/2010 tarihleri arasında kısa süreliğine çalıştığını ve bu çalışmanın da henüz deneme süresi içinde ve ikale anlaşması ile sonuçlandığını ve davacının tüm haklarını aldığını savunarak, her iki müvekkili şirket yönünden davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının ... Deri şirketindeki çalışma döneminin tasfiye edildiği gerekçesiyle davalı ... Deri şirketine karşı açılan davanın esastan reddine, diğer davalı Tuna Deri şirketine karşı açılan davada ise, toplanan kanıtlar ile bilirkişi raporuna dayanılarak, yıllık izin talebi ret, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarında yapılan takdiri indirim dışında diğer talepler ise kabul edilmek suretiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının fazla mesai yapıp yapmadığı ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının fazla mesai yapıp yapmadığı ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Sözü edilen çalışmaların yapıldığını işçi, karşılığı ücretlerinin ödendiğini ise davalı kanıtlamalıdır.

İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır.

Diğer taraftan 6100 HMK.nın tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. maddesinde “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” ve 254. maddesinde ise “Dinleme sırasında öncelikle tanıktan adı, soyadı, doğum tarihi, mesleği, adresi, taraflarla akrabalığının veya başka bir yakınlığının bulunup bulunmadığı, tanıklığına duyulacak güveni etkileyebilecek bir durumu olup olmadığı sorulur” kurallarına yer verilmiştir.

Dairemizin istikrarlı uygulaması gereği, davalı aleyhine dava açanlar tanık olarak dinlenmiş ise bu işçilerin tanıklıklarına ihtiyatlı yaklaşılması gerekir. Bu beyanlar diğer yan delillerle birlikte değerlendirilerek, sonuca gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı fazla mesai yaptığı, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı iddiasında bulunmuş ve bu iddiasını ispat bakımından tanık deliline başvurmuştur. Ancak dinlettiği tanıklar davalı işverene karşı benzer iddialarla dava açan, davalı işverenle ihtilaf içinde bulunan tanıklar olup, bu tanıkların beyanlarına son derece ihtiyatla yaklaşılmalıdır. Dosyada davacının fazla mesai yaptığı, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı iddiasını davalı işverenle ihtilaf içinde olan bu tanıkların beyanı dışında doğrulayan başkaca bir bilgi ve belge de yoktur. Bu duruma göre, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının bulunduğunun ispatlandığından söz edilemeyeceğinden, bu alacak kalemlerinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.