muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11181, Karar No: 2023/7517, Tarih: 05.12.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, meşru savunmanın şartlarının oluştuğuna, gerekçenin yetersiz olduğuna, ceza miktarına, haksız tahrik indiriminin üst hadden uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ve mağdurun kardeş olduğu, annelerinin evinde oturdukları esnada daha önceye dayalı alacak meselesi konusunun açıldığı, her iki tarafın da alkollü olması neticesinde tartışmanın kavgaya dönüştüğü, mağdurun sanığa sinir harbi ile saldırdığı, sanığın burnunu kapattığı, sanığın olay anında elinde bulunan meyve bıçağı ile kendini savunduğu olayda, sanık ile mağdurun kardeş olduğu, olay öncesine ve sonrasına ilişkin aralarında bir husumet bulunmuyor olması gözetilerek sanığın eylemini bir anlık mağdurun kendisine yönelik saldırısına karşı gerçekleştirdiği, yaralama eyleminin meşru savunma kapsamında kaldığı değerlendirildiğinden, sanık hakkında kasten yaralama suçundan ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği belirlenmiştir.

2. Adli tıp raporları, olay yeri inceleme tutanağı, basit krokisi, sanık savunmaları, mağdur ve tanıkların beyanları dava dosyası kapsamında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık ile mağdurun kardeş oldukları, sanığın öğretmen olarak çalışmakta olduğu, yaz aylarında fındık toplamak için mağdurun annesi ile birlikte oturmakta olduğu baba evine geldiği, olay günü gece saatlerinde sanık ile mağdurun evin önünde alkol almakta oldukları sırada, aralarında daha önceden var olan fındık alacağı nedeniyle tartışma çıktığı, tartışma sırasında mağdurun sanığın yakasından tutup boğazını sıkması üzerine, sanığın meyve bıçağını alarak mağduru sol kulak üzeri, sol boyun ve sol göğüs bölgelerinden olmak üzere, hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı olayda, alkollü olan sanık ile mağdur arasında meydana gelen tartışmada, mağdurun sanığın üzerine saldırıp, yakasından tutarak boğazını sıkması üzerine, sanığın mağduru vücudunun birden fazla yerinden bıçakla yaralamasından ibaret eyleminde meşru savunma koşullarının gerçekleşmediği kanaatine varılarak sanık hakkında haksız tahrik altında kasten yaralama suçundan cezalandırılmasına karar verildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak Esas No : 2022/11181

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak Esas No : 2022/11181

kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, saldırı ile savunma arasında orantı bulunmadığı, dolayısıyla meşru savunma koşullarının oluşmadığı, suç vasfının kasten yaralama olarak kabulünde ve belirlenen yaptırımda isabetsizlik bulunmadığı, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, mağdurdan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 13.09.2021 tarihli ve 2020/1167 Esas, 2021/2236 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gölköy Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3347, Karar No: 2013/5745, Tarih: 14.03.2013

**7. Ceza Dairesi         2013/3347 E.  ,  2013/5745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Katılan Gümrük İdaresi Temsilcisinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

Açılan kamu davasının niteliğine göre dava konusu eylem tarihi itibariyle suçtan doğrudan doğruya zarar gören kurumun Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu olduğu cihetle, suçtan doğrudan zarar görmeyen gümrük idaresi temsilcisinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II- Şikayetçi Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

Sanık hakkında açılan kamu davasından ve duruşmadan haberdar edildiği halde usulüne uygun katılma talebinde bulunmayan Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 14/03/2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9258, Karar No: 2015/14165, Tarih: 23.12.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/9258 E.  ,  2015/14165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; Bakırköy 9.Asliye Hukuk Mahkemesi'nde görülmekte olan davanın davalısı olan sanığın, hakimin reddi talepli dilekçesinde ''Bu davanın dâhi mahkemenizce kabulu ve yargılanır olmam, kişilik haklarıma, insanlık onuruma açık saldırıdır, hukuk ihlalinden öte hukuk skandalıdır, insanlık suçudur, canilere yapamadığınız uygulamaları, yargılamaları, 27 sene devletine onuru ile hizmet etmiş, adli ve kamu sicili tertemiz şahsıma yapmakta olmanız vicdansızlıktır, hukuksuzluktur, sistematik kurgudur, iftiraya ortaklıktır, bana ve aileme bu uygulamaları, haksızlıkları, faşist yargılamaları yaparak aile huzurumuzu bozanları şiddetle protesto ediyor.... tüm bu insanlık dışı, ahlak dışı vicdansızlıklar için, hukuksuzluklar için ne kadar gurur duysanız azdır, bu uygulamalar, yargıda hukukun, tarafsızlığın, adaletin, vicdanın, insafın bittiğinin resmidir, bu kadar yasa maddeleri iftiracılar lehine, gerçek mağdur aleyhine yıllardır pervasızca ihlal ediliyorsa, bu ülkede Haktan, Hukuktan, Adaletten, İnsan Haklarından bahsetmek en hafif deyimi ile ahmaklık olur, "şeklinde beyanda bulunmak suretiyle mahkeme hakimi şikayetçinin onur, şeref ve saygınlığına saldırıda bulunduğu, sanığın üzerine atılı suçu işlediği sonuç ve kanaatine varılmış ve sanığın kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret ettiği gerekçesiyle cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık, davalı olarak bulunduğu dosyada, sadece mahkemenin sebepsiz yere kendisini yargıladığını düşündüğünü, kendisini savunmak istediği için bahse konu dilekçeyi yazdığını, hakaret kastıyla hareket etmediğini, beyanlarının mahkemeye yönelik olmayıp genel bir ifade olduğunu, hakkında daha önce yapılan şikayetlerin sonuçsuz kaldığını ve sonrasında bu davanın açılmasıyla bu durumun hukuk dışı bir durum olduğunu belirtmek ve buna tepki göstermek için bu dilekçeyi yazdığını, dilekçede kullandığı ifadelerden de bunu kastettiğini savunmuştur.

Sanığın hakimin reddi dilekçesi verdiği, Bakırköy 9.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/356 esas sayılı dosyasında; bir manevi tazminat davasının açıldığı, sanığın aleyhine olarak davanın kısmen kabulüne karar verildiği, kararın sanık tarafından temyiz edildiği ve kararın Yargıtay 4.Hukuk Dairesince 04.12.2013 tarihinde bozulmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Öncelikle belirtilmelidir ki, bu kullanılan ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte ifadelerin , Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanmaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Kamu görevlilerinin, görevlerini yerine getirirken performanslarını etkilemeyi ve kamuoyunun bu kişilere olan güvenine zarar vermeyi amaçlayan aşağılayıcı ve hakaret içerikli saldırılara karşı korunmaları gerekmektedir. Zira, kamu görevlileri siyasetçilerden farklı olarak, kendilerini kamuoyunun denetimine açmamakta; ayrıca görevlerini yerine getirirken kamuoyunun güvenine ihtiyaç duymaktadırlar. Burada korunan temel değer, ilgili kamu görevlisinin bizatihi kişiliği ya da şöhreti olmayıp, o kişinin yerine getirdiği kamusal göreve kamunun duyduğu güvenin demokratik bir toplumdaki önemidir.

Kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği ise AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği ise AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Sonuç olarak, sanık tarafından yazılan dilekçede kullanılan bazı ifadeler rahatsız edici nitelikte ise de bu ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı hakkının sınırları içinde kalmaktadır. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine hükümlülük kararı verilmesi,

2-) Kabule göre de;

Temel cezanın doğrudan TCK'nın 125/3-a maddesi gereğince tayini yerine aynı Kanun'un 125/1. maddesi ile belirlenip daha sonra arttırım yapılması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'nın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23.12.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/688, Karar No: 2020/3413, Tarih: 14.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/688 E.  ,  2020/3413 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, 18/02/2020 tarihli yazısı ile kenevir ekme suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda kamu davasının durmasına dair Çine Asliye Ceza Mahkemesinin 06/05/2016 tarihli ve 2015/436 esas, 2016/477 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 25/02/2020 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında, 17/04/2015 tarihinde işlediği iddia edilen “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” ve “kenevir ekme” suçlarından dolayı yapılan soruşturma sırasında, Çine Cumhuriyet Başsavcılığının 10/07/2015 tarihli ve 2015/560 soruşturma, 2015/30 kararıyla her iki suç bakımından soruşturma evrakının tefrik edilerek ayrı ayrı soruşturma yürütüldüğü,

Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu bakımından 14/07/2015 tarihli ve 2015/1181 soruşturma sayılı kararla TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, 1 yıl süreyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği,

Kenevir ekme suçu bakımından ise 14/07/2015 tarihli ve 2015/560 soruşturma sayılı iddianameyle kamu davası açıldığı,

2- Ancak, kenevir ekme suçu bakımından açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Çine Asliye Ceza Mahkemesinin 06/05/2016 tarihli ve 2015/436 esas, 2016/477 sayılı sayılı kararıyla “değişen suç vasfına göre sanığın eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağı, bu nedenle sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle, “kamu davasının durmasına” karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, Çine Asliye Ceza Mahkemesince, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanunu’nun 23/5-2. cümlesi uyarınca açılan kamu davası hakkında sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesi kapsamında olduğu ve bu madde kapsamında işlem yapılması gerektiğinden bahisle durma kararı verilmiş ise de, sanığın aracından 49 adet dikili vaziyette hint keneviri bitkisi ele geçirilmesi eylemi nedeniyle Çine Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/560 sayılı soruşturma dosyası kapsamında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesi gereğince anılan Cumhuriyet Başsavcılığının 10/07/2015 tarihli ve 2015/560 soruşturma, 2015/30 karar sayısı ile ayırma kararı verildiği ve 2015/1181 soruşturma sayısına kaydedildiği, 2313 sayılı Kanun’un 23/5-2.cümlesi uyarınca 14/07/2015 tarihli ve 2015/560 soruşturma, 2015/355 esas, 2015/353 sayısı ile iddianame düzenlendiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümlesinde, ancak soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa, gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verileceğinin düzenlendiği, 2313 sayılı Kanun'un 23/5-2.cümlesinde, "…Münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapan kişi bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu madde kapsamında ekim yapma ibaresinden, tohumun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadarki süreç anlaşılır.” şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesi uyarınca ayrıca değerlendirilmesi gerektiği, sanık hakkında yargılamaya devamla esas hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde durma kararı verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Çine Asliye Ceza Mahkemesinin 06/05/2016 tarihli ve 2015/436 esas, 2016/477 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Her ne kadar Mahkemece, olay tarihinde sanığın kullandığı aracın bagajında leğen ve plastik poşetlerde toprağa ekili durumda kenevir ele geçirilmesi şeklindeki eylemin “kenevir ekme” değil “değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağı, bu nedenle sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle, “kamu davasının durmasına” karar verilmişse de, zaten soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısı tarafından aynı eylemle ilgili olarak tefrik kararı verilip sanığın esrar kullandığı gerekçesiyle “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu” bakımından ayrı bir soruşturma yapılarak kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, Mahkemece görülmekte olunan davanın ise sadece kenevir ekme suçuna ilişkin olarak açılmış olduğu, bu nedenle sanığın işlediği iddia olunan kenevir ekme suçu bakımından mevcut deliller ve dosya kapsamına göre eylemin sübut bulup bulmadığı tespit edilerek, kenevir ekme suçuna ilişkin davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, "sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle, “kamu davasının durmasına” karar verilmesi yasaya aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerindedir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlerle, kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden; kamu davasının durmasına dair Çine Asliye Ceza Mahkemesinin 06/05/2016 tarihli ve 2015/436 esas, 2016/477 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanunun 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 14.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.