muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/30, Karar No: 2021/80, Tarih: 04.03.2021

Sanık ...'ın üvey kızı inceleme dışı sanık ...'nin eşi katılana olay öncesinde borç para verdiği, sanığın katılandan parayı geri istediği, ancak katılanın ödemediği, olay günü katılanın eşi inceleme dışı sanık ... ile birlikte sanığın evine gittikleri, aralarındaki borç meselesini konuşmaya başladıkları, konuşmanın kavgaya dönüştüğü, bu sırada katılan ...'ın sanığın eşi kayın validesi inceleme dışı katılan...'a "o...şırfıntı" diyerek hakaret ettiği ve devamında basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaraladığı, kavgaya karışan ve olaya müdahale eden sanığı da yanağından ısırarak basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaraladığı, katılanın, eşi inceleme dışı katılan sanık...'a ve kendisine yönelen haksız söz ve davranışların etkisiyle evinde bulunan ruhsatsız tabanca ile sokağa çıkan sanık ...'ın katılanın peşinden tabanca ile 4 el ateş ettiği ve 4 merminin de hayati bölgeye isabet ettiğinin anlaşılması karşısında; katılandan kaynaklanan ve sanığa yönelen haksız fiil oluşturan söz ve davranışların ulaştığı boyut dikkate alınarak hakkaniyete uygun olması açısından makul oranda indirim yapılması gerekirken sanığın cezasından haksız tahrik nedeniyle 2/3 oranında indirim yapılmak suretiyle, eksik ceza tayin edilmesinde isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün sanık hakkında haksız tahrik indirim oranın isabetli olmadığına, ancak aleyhe temyiz bulunmadığından diğer yönleri usul ve yasaya uygun hükmün bu eleştiriyle onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.03.2015 tarih ve 42-75 sayılı direnme kararına konu sanık ...'in katılan ...'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmünün "Katılandan kaynaklanan ve sanığa yönelen haksız fiil oluşturan söz ve davranışların ulaştığı boyut dikkate alındığında sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle makul oranda indirim yapılması yerine 2/3 oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır." eleştirisiyle ONANMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 04.03.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14476, Karar No: 2021/10013, Tarih: 14.12.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/14476 E.  ,  2021/10013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine dair Bodrum Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.11.2019 gün ve 2019/325 Esas, 2020/356 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bakanlığı vekili

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mağdurenin soruşturma evresindeki ifadesi, savunma, müşteki beyanı ile tüm dosya içeriği nazara alındığında ilk derece mahkemesince sanığın, olay günü yoldan geçerken görüp yanına gittiği dört yaşındaki mağdureyi dudağından öperek kalçasını tuttuğuna dair her türlü şüpheden uzak bulunmayıp, sübuta eren yanağından öpme eyleminin ise cinsel amaçla gerçekleştirdiğine dair kesin ve inandırıcı kanıt temin edilemediği gözetilerek kanuni unsurları itibarıyla oluşmayan müsnet suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi karşısında, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü gerekirken düzeltilerek esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 17.02.2020 gün ve 2020/76 Esas, 2020/155 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre sanığın atılı suçtan TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü bulunmadığı takdirde derhal salıverilmesi için ilgili yerlere müzekkere yazılmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 14.12.2021 tarihinde üye ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Olay günü 3,5 yaşında olan mağdure Kübra'nın evlerinin bahçesinde oyun oynadığı sırada yoldan geçmekte olan sanığın mağdurenin yanına geldiği, mağdureye "yılanı tut, yılanı tutalımmı?" şeklinde sözler söyleyerek cinsel tatmin maksadıyla mağdurun ağzını öptüğü ve mağdurun poposunu tuttuğu, mağdurun "anne anne" diye seslenmesi üzerine önce abisi tanık ...'in, daha sonra da müşteki anne ...'ın balkona çıktıkları, müşteki ...'ın mağdurenin yanında sanığı gördüğü, "ne oldu" diye seslendiğinde mağdurenin "abi ağzımı yüzümü yaladı" diye cevap verdiği, müştekinin aşağıya indiği sırada sanığın olay yerinden kaçtığı, bilahare kolluk güçlerince yakalandığı,

Olayın görgü tanığı yok ise de müştekinin alt katında oturan ve olay anında evininin salonunda bulunan tanık ...'in sanık ve mağdureyi görememekle birlikte aralarında geçen diyaloğu net olarak duyduğu, sanığın mağdureye "yılanı tut, yılanı tutalımmı?" şeklinde ısrarlı sözler söylediğini, mağdurenin "anne anne" diye seslendiğini, ve olayın hemen akabinde dışarı çıktığında mağdurenin ağlayarak annesine "abi ağzımı yüzümü yaladı" diyerek sürekli yüzünü sildiğini beyan ettiği, tanık anlatımının mağdurenin 27.09.2019 tarihli ifadesi ile bire bir örtüştüğü,

Sanık mağduru kendi kız kardeşine benzeterek sevgi amaçlı yanağından bir kez öptüğünü, cinsel amaçlı öpmediğini savunmuş ise de, mağdurenin olay akabinde annesine, abisi tanık ...'e ve tanık Hatice'ye sanığın ağzını yüzünü yaladığını beyan edip ağlayarak yüzünü silmesi karşısında bu savunmaya itibar edilmesinin mümkün olmadığı,

Olay tarihinde başka dosyada sarkıntılık suçundan hüküm giymiş bulunan ve olaydan sonra o suçtan hükmü kesinleşen sanığın olay yerinden kaçmasının da suçluluk duygusundan kaynaklandığı,

Hususları hep birlikte dikkate alındığında sanığın üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği hususunda şüphe bulunmadığından mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf talebini esastan reddeden İzmir BAM 20. CD kararının onanması yerine bozma yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/4025, Karar No: 2018/1259, Tarih: 17.04.2018

**16. Ceza Dairesi         2017/4025 E.  ,  2018/1259 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet (istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine)

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Silahlı terör örgütüne üye olma suçu temadi eden suçlardan olup, yakalanma ile temadi kesileceğinden karar başlığında suç tarihinin sanık için "23.10.2016" olarak yazılması gerekirken temyize gelmeyen diğer sanıklarla birlikte suç tarihinin genel olarak “2015-2016 yılları” olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak görülmüştür.

Bir siyasi partinin ilçe teşkilatı başkanı olan sanığın, eylem ve faaliyetlerinin siyasi nitelikte olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Siyasi partiler Anayasamızın 68/2. maddesinde vurgulandığı gibi, demokratik siyasi hayatın vazgeçilmez unsurlarıdır. Siyasi partiye üye olma ve bir siyasi partinin çatısı altında siyasi faaliyetlerde bulunma örgütlenme özgürlüğü kapsamında iken, özgürlüğün topluca kullanımı bağlamında ifade özgürlüğü ile de ilişkilidir. Demokrasilerde özgürlüklerle doğrudan ilişkili olan ve yüksek bir meşruiyete sahip bulunan siyasi partilere üye olma ve siyasi faaliyette bulunma özgürlüğünün, başka özgürlükler gibi; terör örgütlerince kötüye kullanılmak istenebileceği açıktır. Nitekim bir takım siyasi faaliyetteki asıl hedef ve amaçların, açıklanan hedef ve amaçlardan daha başka olabileceği gibi, asıl hedef ve amaçların gizlenebileceği Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin “yazar ve diğerleri” kararında da vurgulanmıştır.

Anayasamızın 68. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 11. maddesi ile tanınan siyasi partilere üye olma ve siyasi faaliyette bulunma özgürlüğünün kötüye kullanımı Anayasamızın 14/2. maddesinde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 17. maddesi uyarınca yasaklanmıştır.

Bir faaliyetin siyasi faaliyet/örgütlenme özgürlüğü kapsamında değerlendirilebilmesi ve anayasa ile sözleşmenin korunmasından yararlanabilmesi için gerçekleştirilmekte olduğu bağlam ile birlikte cebir ve şiddet ile ilişkisi, kullanılan yöntem ve takip edilen amacın hukuk ve demokrasi kurallarına uygun olup olmadığı ve bir terör örgütü ile amaç veya yöntem bakımından ya da yapısal bir bağlantısının bulunup bulunmadığına bakılmalı ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 17.07.2001 tarihli “Sadak ve diğerleri” kararında yaptığı ayrımda dikkate alınmalıdır.

Dairemizin ve geçmişte terör suçlarına bakan dairelerin yerleşik kararlarında yer aldığı üzere; PKK/... terör örgütünü, bir devlet sistemi gibi yapılandırmayı hedefleyip birimlerini ve üyelerini sistematik bir yapıya kavuşturmayı amaçlayan örgütün yasama meclisi ... tarafından kabul edilip sistemin anayasası olarak nitelendirilen KCK (Koma ... Kürdistan) sözleşmesinde, KCK ile PKK’nın ideolojik, ahlaki, felsefi ve örgütsel bağlantısının açıkça vurgulandığı, KCK yapılanması bakımından PKK’nın amaç ve stratejisinin benimsendiği, tespitinden sonra KCK’nın PKK ile organik bağlantısı açıklanan amaç ve stratejisi hiyerarşik yapısı üye sayısı sahip olduğu silah ve zorlayıcı gücü itibarıyla Devletin egemenliği altında bulunan topraklardan bir kısımını Devlet idaresinden ayırmaya yönelik amaç suçu gerçekleştirmeye elverişli silahlı terör örgütü niteliğinde bulunduğu sonucuna varılmıştır. KCK yapılanması ile Devletin egemenliği altında bulunan bir kısım topraklarda Paralel Devlet yapısı oluşturulmaya çalışılmıştır. Özyönetim ve benzeri açıklamalar örgütün bu amacını gerçekleştirmeye yönelik faaliyetlerdendir.

Yukarıda ayrıntılarına yer verilen gerekçeler ışığında; dosya kapsamındaki tüm delillere göre; "Diyarbakır ve Şırnak illerinde PKK/KCK terör örgütü mensuplarının hendek kazarak, barikat kurup ... ve Özerklik ilan ederek bombalı ve silahlı saldırıda bulunanların güvenlik güçleri ile aralarında yaşanan çatışmaları protesto etmek amacıyla 16.12.2015 günü Bingöl HDP (Halkların Demokratik Partisi), DBP (Demokratik Bölgeler Partisi) İl teşkilatları organizesinde, .... (Bingöl Üniversitesi Öğrencileri Derneği) içerisinde faaliyet gösteren şahısların da katılımı ile HDP İl binasından çıkan ve bazı şahısların elinde taşıdığı "Öz Yönetimleri ve Halkın Direnişini Selamlıyoruz. DBP ve HDP İl Örgütü" yazılı pankart ve terör örgütünün propagandası niteliğindeki sloganlar eşliğinde yürüyüşe geçip Saat Kulesine gelen yaklaşık 150 kişilik gruba karşı, öz yönetim ilanlarını ve buna karşı harekete geçen

kamu otoritesini tanımamayı ve itaatsizliği destekler içerikteki kendisinin kaleme aldığı basın açıklamasını yapan HDP ilçe başkanı olan sanığın eyleminin ifade özgürlüğü ya da siyasi parti faaliyeti olarak değerlendirilmesine olanak bulunmaması, ikametinde yapılan aramada örgüt elebaşı ... ...’ın kitaplarının ve örgüte müzahir yayınların bulunması, parti binasında ele geçen terör örgütü elebaşına, örgüt kurucularına ve ölen örgüt mensuplarına ait poster ve resimlerin yanında, terör örgütünün silahlı kanadı olan HPG’nin sözde ... Eyalet Komutanlığınca hazırlanmış, uyuşturucu ve fuhuş ile mücadele konusundaki alınan kararları, bu konudaki emir ve talimatları, uymayanlara öngörülen yaptırımları içeren "Tüm Yurtsever Halkımıza!" başlıklı, “Uyuşturucu, TC’nin Kürt gençliğini bitirme aracıdır!” alt başlıklı, “HPG ... ... Komutanlığı” ile biten 01.03.2015 tarihli yazıda, tarih itibariyle sanığın başkanı olduğu HDP İlçe Başkanlığı mührünün bulunması, terör örgütü üyeliği suçunun, diğer yasal unsurların yanında, örgütün hiyerarşisine dahil olmayı, örgütün amacı doğrultusunda verilen emir ve talimatları sorgulamaksızın yerine getirmeye hazır bulunmayı da ifade etmesi, PKK/KCK sözde yürütme konseyinin öz yönetimden başka seçenek kalmadığına yönelik çağrısını destekler mahiyetteki basın açıklamasını kendisinin güvenemeyeceği örgüt hiyerarşisine dahil olmayan kişilere görev verip yaptırmasının ve sanığında bu görevi üstlenmesinin hayatın olağan akışına aykırı olması, olay öncesinde de terör örgütü ile bağlantısının bulunduğuna dair somut deliller bulunması karşısında, sanığın terör örgütü üyesi olduğunun kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup,

Yargılama sürecindeki usulü işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiilerinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24916, Karar No: 2014/30788, Tarih: 23.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/24916 E.  ,  2014/30788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞANLIURFA 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/06/2011

NUMARASI : 2009/568-2011/555

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalıların oluşturduğu ortak girişiminde çalışmakta iken iş akdinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek; kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla mesai, genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalılar vekili; davacının, ortak girişim nezdinde sadece Şanlıurfa GAP Uluslararası Havalimanı İnşaatı'nda çalıştığını, ortak girişimin Libya'da çalışmasının bulunmadığını, davacının herhangi bir alacağının da olmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Kural olarak aynı guruba ya da holdinge bağlı farklı tüzel kişiliği haiz şirketlerde geçen hizmetlerin birleştirilmesi mümkün değildir. Ancak çalışma hayatında işçinin sigorta kayıtlarında yer alan işverenin dışında başka işverenlere hizmet verdiği, yine işçinin bilgisi dışında birbiri ile bağlantısı olan işverenler tarafından sürekli giriş çıkışlarının yapıldığı sıklıkla karşımıza çıkmaktadır. Bu gibi durumlar için Dairemizin önceki içtihatlarında “şirketler arasında organik bağ” dan söz edilerek kıdem tazminatına hak kazanma, hesap tarzı yönlerinden aralarında bağlantı bulunan bu işverenlerin birlikte sorumluluğuna gitmekteydi (Yargıtay 9.HD. 26.3.1999 gün 1999/18733 E, 1999/6672 K.). Ancak daha sonraki kararlarda organik bağdan söz edilerek sonuca gidilemeyeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9.HD. 28.11.2005 gün 2005/34442 E, 2005/37457 K.). Dairemizin bu yöndeki kararları son yıllarda istikrar kazanmış ve farklı işverenler nezdinde geçen sürelerin kıdem tazminatı hesabı noktasında birleştirilebilmesi için işyeri devri, hizmet akdi devri, asıl işveren alt işveren ilişkisi ve birlikte istihdam olgularının bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiği çok sayıda kararda vurgulanmıştır (Yargıtay 9. HD. 22.10.2007 gün 2007/ 5762 E, 2007/ 30979 K.). Ancak, bu yöndeki yaklaşım işçilerin yasal haklarını karşılamada özellikle davaların uzaması göz önünde bulundurulduğunda yetersiz kalmıştır. Bu nedenle Dairemiz önceki içtihatlarına dönmüştür. Bu yolla kıdem tazminatının hesabında organik bağ çerçevesinde sonuca ulaşma hedeflenmiştir.

Dosya içerisindeki belgelerden, davacının önce Gün...... İnş. Tic. A.Ş.'nde akabinde davalıların oluşturduğu ortaklık nezdinde bilahare G.. İnşaat Ltd. Şti.'nde takiben yine davalıların oluşturduğu adi ortaklıkta ve son olarakta G... İnşaat Ltd. Şti.'ne ait iş yerinde çalıştığı kurum kayıtlarından anlaşılmaktadır. Davacının keşide ettiği ihtarnamede tüm bu çalışma dönemlere ait işçilik alacaklarını G... İnşaat Ltd. Şti.'nden talep ettiği görülmektedir.

Dosya içerisindeki belgelerden, davacının önce Gün...... İnş. Tic. A.Ş.'nde akabinde davalıların oluşturduğu ortaklık nezdinde bilahare G.. İnşaat Ltd. Şti.'nde takiben yine davalıların oluşturduğu adi ortaklıkta ve son olarakta G... İnşaat Ltd. Şti.'ne ait iş yerinde çalıştığı kurum kayıtlarından anlaşılmaktadır. Davacının keşide ettiği ihtarnamede tüm bu çalışma dönemlere ait işçilik alacaklarını G... İnşaat Ltd. Şti.'nden talep ettiği görülmektedir.

Bu durumda, davalılar arasındaki hukuki ilişki açıklağa kavuşturularak sonuca gidilmesi gerekmektedir. Mahkemece, davalılar arasında iş yeri devri, organik bağ veya birlikte istihdam ilişkisi bulunup bulunmadığı ve en son çalışmanın G.. İnşaat Ltd. Şti. nezdinde ve Libya'da gerçekleştiğinin davacı tarafça ileri sürülmesine karşın, buradaki çalışma koşulları ve feshin ne şekilde gerçekleştiği araştırılmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde davalıların sorumluluğuna karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.