muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4958, Karar No: 2015/7927, Tarih: 16.04.2015

Kısaca bu çelişkiye değinecek olursak; TCK'nın 142/2-g maddesinde büyükbaş ve küçükbaş hayvanlara yönelik hırsızlık suçu düzenlenmektedir. Madde metninde, hırsızlık suçunun, "Barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyük veya küçük baş hayvan hakkında" işlenmesi nitelikli hal olarak düzenlenmektedir. Şimdi madde metnini irdeleyecek olursak; açık yerlerde bulunan hayvanın çalınmasının bu madde kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacağı tartışmasızdır. Hayvanlara mahsus barınak yerlerinin ise çok çeşitli olduğu bilinmektedir. Örneğin, açık alanda etrafı tel örgü veya çitlerle kapalı üstü açık ve basit kapısı olan "ağıl" tabir edilen yerler barınak kabul edildiği gibi, sağlam bina şeklinde yapılan ve içerisinde çok sayıda hayvanın bulunduğu "ahır" tabir edilen yerlerde barınak sayılmaktadır. Vatandaş çoğu zaman hayvanlarını hırsızlık eylemlerine karşı veya başka tehlikelerden korumak için, "ahır" veya "ağıl" tabir edilen bu barınak yerlerini konutunun altına veya eklentisine yapmakta veya hayvanlarına mahsus çiftliğin bir köşesinde konut yaparak hayvancılıkla geçimini sağlamaktadır.

Şimdi açık yerlerde bırakılan veya açık alanda korunaksız basit bir ağılda bulunan hayvanın korunması için, mağdur zahmet edip hiçbir önlem almadığı gibi, böyle bir yerden hırsızlık eyleminin gerçekleştirmek içinde yoğun bir suç işleme kastına da gerek olmadan basitçe gerçekleştirilebilen eylem, TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmesine karşın, mağdurun hayvanlarını korumak için, zahmet ve masraf edip çoğu zaman sağlam ve muhkem olarak yapmış olduğu ahırla yetinmeyip, gerekirse bizzat müdahale ederek koruma sağlamak için konutunun altına veya eklentisine yapmış olduğu barınaktan (ahır veya ağıldan), faalin, bütün bu koruma ve engelleri aşacak yoğun bir suç kastıyla gerçekleştirmiş olduğu hırsızlık eyleminin ise, anılan madde kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmemesi, kanaatimce açık bir çelişkidir.

Aksine böyle korunaklı bir yerden yapılan hırsızlık eyleminin, failin suç işleme kastındaki yoğunluk gözetilerek, birinci duruma göre daha nitelikli olarak düzenlenmiş olsaydı belki daha doğru olurdu. Ancak 5237 sayılı Yasada böyle bir düzenleme olmamakla birlikte, temel cezanın belirlenmesi sırasında aynı Yasanın 61. maddesindeki kriterler gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması işin doğasına ve hakkaniyete daha uygun olacağı kanaatindeyim.

Aksine böyle korunaklı bir yerden yapılan hırsızlık eyleminin, failin suç işleme kastındaki yoğunluk gözetilerek, birinci duruma göre daha nitelikli olarak düzenlenmiş olsaydı belki daha doğru olurdu. Ancak 5237 sayılı Yasada böyle bir düzenleme olmamakla birlikte, temel cezanın belirlenmesi sırasında aynı Yasanın 61. maddesindeki kriterler gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması işin doğasına ve hakkaniyete daha uygun olacağı kanaatindeyim.

Son olarak konumuzla ilgili 765 sayılı TCK'nın ilgili maddelerine göz atacak olursak; anılan TCK'nın 491/5. maddesinde "Mandıra, ağıl gibi hayvanata mahsus yerlerde bulunan yahut lüzumuna göre açık yerlerde veya kırlarda bırakılan ve haklarında 492 nci maddenin 9 uncu fıkrasının tatbiki mümkün olmayan hayvanları bu yerden almak suretiyle işlenirse; cezası bir seneden beş seneye kadar hapistir." biçiminde düzenleme yapılmış, aynı yasanın 492/9. maddesinde ise, "Meskun bir hanenin doğrudan doğruya müştemilatından olan veya duvarla çevrilmiş bulunan yerlerindeki hayvan hakkında işlenirse; suçlu iki seneden beş seneye kadar hapsolunur." şeklinde düzenlemeyle hırsızlık eyleminin, konutun eklentisindeki hayvana yönelik gerçekleştirilmesi halini, açık yerlerde bırakılan hayvanlara yönelik hırsızlık eylemine göre daha nitelikli durum olarak kabul etmiştir. Bu düzenlemede görüşümüzü desteklemektedir.

Yukarıda arz etmeye çalıştığım nedenlerle, sayın çoğunluğun hırsızlık suçundan kurulan hükmün onanmasına ilişkin görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/1750, Karar No: 2010/7808, Tarih: 03.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/1750 E.  ,  2010/7808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 25 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HMUK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4029, Karar No: 2020/7555, Tarih: 23.12.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/4029 E.  ,  2020/7555 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Dava, ölüm aylığı bağlanması, aksine kurum işleminin iptali ve ödenmeyen aylıkların yasal faiziyle tahsili istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince, istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili, müvekkiline dul aylığı bağlanmasına, aksine kurum işleminin iptaline ve ödenmeyen aylıkları için ay be ay yasal faiz ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın haksız olduğunu belirterek reddini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesince; "Davanın kabulüne, davacının eşinin ölüm tarihinden sonra ölüm aylığı bağlanmasına, aksine kurum işleminin iptaline, ölüm aylıklarının ödenmediği tarihten itibaren ödenmesine, ödenmeyen aylıklar için ay be ay faizi ile birlikte davalıdan tahsilinin tespitine" karar verilmiştir.

B-BAM KARARI

Yerel mahkeme kararı yerinde görülerek istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı kurum vekili, muris ile davacı arasında yasal bir evlilik bulunmadığını, iyiniyetin sonuç doğurmayacağını, diğer taraftan davacının iyiniyetli olmadığını belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dosya kapsamı incelendiğinde, muris ... ...’ın 17.03.1975 tarihinde evlendiği ...’tan 28.06.1989 tarihinde kesinleşen karar ile boşandığı, bu boşanma kararının kesinleşmesinden önce 03.05.1989 tarihinde ... ile yaptığı evliliğin 29.05.2002 tarihinde tescil edildiği, davacımız ile 03.10.1997 tarihinde evlendiği, muris sigortalı ...’nın 14.12.2005 tarihinde vefat ettiği, davacımız ... ile yapılan evliliğin 21.08.2006 tarihinde kesinleşen karar ile mutlak butlan ile batıl olduğundan iptaline karar verildiği, ... ile yapılan evliliğin butlanı için açılan davanın ise reddine karar verildiği, davacıya bağlanan ölüm aylığının mutlak butlan nedeniyle kesildiği ve yersiz aylıkların tahsil edildiği anlaşılmıştır.

Gerek yerel mahkeme ve gerekse de ilgili bölge adliye mahkemesince, davacının evlilik akdinin kurulması ve devamı esnasında iyi niyetli olduğundan bahisle, davacıya ölüm aylığının bağlanmasına dair karar verilmiş ise de; söz konusu hüküm yerinde görülmemiştir.

Gerek yerel mahkeme ve gerekse de ilgili bölge adliye mahkemesince, davacının evlilik akdinin kurulması ve devamı esnasında iyi niyetli olduğundan bahisle, davacıya ölüm aylığının bağlanmasına dair karar verilmiş ise de; söz konusu hüküm yerinde görülmemiştir.

Davacı ile muris sigortalı ... ...’ın yapmış oldukları evliliğin butlanı davası 14.06.2002 tarihinde açılmış olup, 21.08.2006 tarihinde kesinleşen karar ile evliliğin mutlak butlan ile batıl olduğu tespit edilmiştir.

4721 sayılı TMK’nun 156.maddesi “Batıl bir evlilik ancak hakimin kararıyla sona erer. Mutlak butlan halinde bile evlenme, hakimin kararına kadar geçerli bir evliliğin bütün sonuçlarını doğurur” hükmüne amir olup, butlan kararının, kesinleşmeden ileriye doğru etkili olacağı, diğer bir deyişle, kesinleşmeye kadar geçerli bir evliliğin hüküm ve sonuçlarını doğuracağı belirgindir.

Belirtilen açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde, davacı açısından 2006/1-2006/8 dönemleri arası aylıklar yersiz olmadığından, bu döneme ilişkin kurum işleminin iptali ve borçlu olmadığının tespiti kararı isabetli ise de; evlilik butlanla sona erdiğinden, butlan kararının kesinleşme tarihinden itibaren ileriye doğru Kurum işleminin yerinde olduğunun gözetilmesi yerine, iyi niyet gerekçesi ile ölümle sona ermiş gibi bir yaklaşım sergilenip hüküm tesis edilmesi yerinde görülmemiştir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin, yanılgılı değerlendirmeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun reddine dair kararının kaldırılarak ilk derece mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 23.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12973, Karar No: 2025/4394, Tarih: 07.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/12973 E.  ,  2025/4394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/878 Esas, 2024/828 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Bilecik Sulh Hukuk Mahkemesinin 15.03.2024 Tarihli ve 2024/13 Tereke, 2024/20 Karar Sayılı Kararı

Müteveffanın adres kayıt sisteminde kayıtlı görünen ... Mahallesi ... Sokak No:1 İç Kapı No:1 .../Bilecik adresinin Bilecik Huzurevi Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünün adresi olduğu, 13.12.2023 tarihde kurumdan hizmet almaya başladığının bildirildiği, kısıtlının ölmeden önceki son yerleşim yerinin ... Mahallesi .... Sokak No:17/5 .../İstanbul olduğunun dava dilekçesinden anlaşıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul Anadolu 24. Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.11.2024 Tarihli ve 2024/878 Tereke, 2024/828 Karar Sayılı Kararı

Murisin nüfus kayıt örneğindeki yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi .... Sokak No:1 İç Kapı No:1 .../Bilecik olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 589 uncu maddesi uyarınca terekenin teslimi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun'un “Kurumlarda bulunma” başlıklı 22 nci maddesi şöyledir:

“Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

4. 4721 sayılı Kanun’un 589 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Mirasbırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re'sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.

”

5. 4721 sayılı Kanun’un 589 uncu maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“Mirasbırakan, yerleşim yerinden başka bir yerde ölmüş ise, o yerin sulh hâkimi bu ölümü yerleşim yeri sulh hâkimine gecikmeksizin bildirir ve mirasbırakanın ölüm yerinde bulunan mallarının korunması için gerekli önlemleri alarak bununla ilgili dosyayı ve varsa vasiyetnameyi yerleşim yeri sulh hâkimine gönderir.”

C. Değerlendirme

”

5. 4721 sayılı Kanun’un 589 uncu maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“Mirasbırakan, yerleşim yerinden başka bir yerde ölmüş ise, o yerin sulh hâkimi bu ölümü yerleşim yeri sulh hâkimine gecikmeksizin bildirir ve mirasbırakanın ölüm yerinde bulunan mallarının korunması için gerekli önlemleri alarak bununla ilgili dosyayı ve varsa vasiyetnameyi yerleşim yeri sulh hâkimine gönderir.”

C. Değerlendirme

4721 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinde bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağının belirtildiği, dosya kapsamından müteveffanın bakımevine alınmadan önceki yerleşim yeri adresinin Pendik/İstanbul olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 24. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul Anadolu 24. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6028, Karar No: 2014/10462, Tarih: 11.12.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/6028 E.  ,  2014/10462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi müdahil Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 118 ada 7 parsel sayılı 3687,72 m² yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tek katlı ahşap ev ve bahçesi niteliğiyle, Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/267 Esas sayılı dosyasında davalı olması nedeniyle malik hanesi açık olarak tesbit edilmiştir.

Davacı Asliye Hukuk Mahkemesine verdiği 11.10.2004 tarihli dava dilekçesiyle davalı ile kardeş olduklarını, muris babası ...'den kalan taşınmazda taksim yapılmadan davalı tarafından ahır ve samanlık inşaatı başlatıldığını, ayrıca, bu yer üzerinde kendisine ait bulunan evi de kendisinin kullandığını, davalının elatmasının önlenmesi istemiyle dava açmış, davanın devamı sırasında, arazi kadastrosu yapılıp, taşınmaza tutanak düzenlenince, görevsizlik kararı verilerek, kadastro mahkemesine gönderilmiş, tutanak aslı ile birleştirilmiştir.

Müdahil Hazine, taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla davaya katılmıştır.

Mahkemece, davacı Hazinenin davasının subut bulunmadığından reddine,

Davacı ...'nin davasının kısmen kabulüne,

Dava konusu ... İli, ... İlçesi, ... Köyü 118 ada 7 parsel nolu taşınmazın tespitinin iptaliyle, fen bilirkişi ...'nın dosyaya sunmuş olduğu 27/11/2013 havale tarihli bilirkişi raporunun ekindeki krokide (B) harfi ile gösterilen 1403,12 m2 yüzölçümündeki taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddesi gereğince paftasında taşlık-kayalık olarak gösterilerek tespit dışı bırakılmasına, aynı krokide (A) harfi ile gösterilen 2284,60 m2 yüzölçümlü taşınmazın aynı ada parsel numarası ve aynı vasıf ile davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm müdahil Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 6831 sayılı Kanun gereğince orman kadastrosu ve 2/B uygulaması yapılmış, 16.07.1992 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 6831 sayılı Kanun gereğince orman kadastrosu ve 2/B uygulaması yapılmış, 16.07.1992 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosuna, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırma sonucunda çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen davacı yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 11/12/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1636, Karar No: 2023/5115, Tarih: 02.11.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1636 E.  ,  2023/5115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1204 E., 2022/2513 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 19. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/668 E., 2021/789 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

... kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde; erkeğin, evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirmekten kaçındığını, sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiğini, güven sarsıcı tavır ve davranışlar sergilediğini, ekonomik ve psikolojik şiddet uyguladığını kadına yönelik “Aslı kadın mı, kadının lafı mı dinlenir, ben istediğimi yaparım…”,"senden maddî manevî desteğimi çekerim”,“ seni ilgilendirmez" , " o zaman ben gidip başkasıyla yatayım, Aslı’da gidip başkasıyla yatsın, bakalım sorun kimde" şeklindeki sözler söyleyerek, başka kadınlarla ilişki kurarak kadının kişilik haklarına saldırdığını, ailesinin evlilik birlikteliğine müdahalesine ses çıkarmadığını iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, çocuk yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakası ile kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına ve 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini, Akbank... Şubesindeki müşterek hesap ve hesaplardaki paranın davalı tarafından tek başına çekilmesine yada bu miktar üzerinde tek başına tasarrufta bulunulmasını engellemeye yönelik olarak tedbir kararı verilmesine, erkek adına kayıtlı 06 DG 0237 plakalı aracın üçüncü kişilere devir ve temlikinin engellenmesine yönelik, kaydına tedbir konulmasına mal rejimi tasfiyesine yönelik taleplerinin kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı- davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; davacı kadının iddialarının asılsız ve gerçek dışı olduğunu evlilik birlikteliğinin sarsılmasında kadının ağır kusurlu olduğunu, müvekkiline karşı öfkeli ve kindar olduğunu, maddîyatçı yaklaşımlarının olduğunu ve müvekkilinin gücünün üstünde taleplerinin olduğunu, cinsel sorunlarının olduğunu, evlilik birliğindeki tüm bu sorunların üzerine kadının müşterek evi terk ederek evlilik birliğinin devamını sağlamak için çabalamadığını iddia ederek kadının davasının reddini istemiş, karşı davasının kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine, çocuk için aylık 1.000,00TL tedbir ve iştirak nafakası ile 300.000,00 TL maddî, 300.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin kadına karşı ilgisiz olduğu, sadakatsizlik ve güven sarsıcı davranış kabul edilebilecek şekilde başka kadınlarla sık sık ve samimi ilişkiler kurduğu, aile içi özel hayatına dair sorunları, davacı kadının kök ailesini de rencide edecek şekilde hoyratça uluorta anlattığı, süreklilik arzedecek şekilde kadını ailesine bıraktığı, ekonomik olarak davacı kadının ihtiyaçlarını karşılayamadığı, kadının ise erkeğe dominant şekilde sert davrandığı, erkeğin başkaları yanında rencide olmasına sebep olduğu evlilik birlikteliğinin sona ermesinde erkeğin kadına göre çok daha ağır kusurlu olduğu gerekçesi ile asıl dava ve karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, pedagog, psikolog, sosyal hizmet uzmanından alınan raporlarda ileri sürülen görüş, müşterek çocuğun yaşı, anne şefkatine muhtaç oluşu, üstün menfaati dikkate alınarak ortak çocuk Tuğra Karataş'ın velâyetinin anneye verilmesine, çocuk ile baba arasında mahkeme kararında yazıldığı şekilde kişisel ilişki kurulmasına, çocuk yararına aylık 500,00 TL tedbir 700,00TL iştirak nafakasına kadın yararına aylık 600,00 TL tedbir ve 600,00 TL yoksulluk nafakasına ve kadın yararına 20.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin ağır kusurlu olması nedeniyle tazminat taleplerinin reddine, kadının mal rejimi tasfiyesine yönelik taleplerinin tefrikine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri