muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8760, Karar No: 2025/5293, Tarih: 19.03.2025

Burada ifade özgürlüğü ile bireyin şeref ve itibarının korunması çatışmakta, Devletin bunlar arasında denge kurması gerekmektedir. Bu dengeleme yapılırken şu nokta çok önemlidir; şöhret ve itibarı korunan kişi siyasetçi, kamu gücü kullanan veya topluma mal olmuş kişi ise bu koruma daha esnek olacak, sade vatandaş ise üst düzeyde yapılacaktır.

Somut olayda, sanıkların Diyarbakır Baro Başkanı'nın öldürülmesini protesto etmek amacıyla toplanarak Cumhurbaşkanına yönelik sloganlar attıkları anlaşılmış ve sanığın Cumhurbaşkanına hakaret suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Cumhurbaşkanına hakaret suçu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 299 uncu maddesinde düzenlenmiş, hakaretin tanımı ise aynı yasanın 125 inci maddesinde yapılmıştır. Bu düzenlemeye göre hakaret; bir kimseye onur,şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldırmak olarak tanımlanmıştır. Yargıtay uygulamalarına göre bir eylemin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişmektedir. Kişilere yönelik ağır eleştiri ve veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu olarak değerlendirilmemesi gerekmektedir. Söz ve diğer davranışların hakaret suçunu oluşturabilmesi için açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek ağırlıkta somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, atılan sloganların rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte ifadelerin Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ncı maddesinde korunan düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle Sözleşme'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği ise AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Sonuç olarak; davaya konu kalıplaşmış slogan şeklindeki sözler; katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici ağır eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, mahkûmiyetine karar verilmesi,

2. Kabule göre de, sanığın tekerrüre esas alınan önceki mahkumiyetinin onsekiz yaşından önce işlediği suça ilişkin olması nedeniyle bu hükmün 5237 sayılı Kanun'un 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

A. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... Hakkında Kurulan Beraat Hükümleri Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanıklar müdafii tarafından öne sürülen vekalet ücretine yönelik temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Mahkumiyet Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanıklar müdafii tarafından öne sürülen vekalet ücretine yönelik temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Mahkumiyet Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Torbalı 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,19.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15207, Karar No: 2006/17322, Tarih: 11.12.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/15207 E.  ,  2006/17322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydındaki şerhin iptali davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Sanayii A.Ş. vekili tarafından, davalı Hazine ve Orman Yönetimi aleyhine 25.10.2005 gününde verilen dilekçe ile ... Mahallesi 312, 313, 314, 431 ve 498 numaralı parsellerin tapu kaydına konulan 2/B şerhinin iptalinin istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne, ... Mahallesi 312, 313, 314, 431 ve 498 parsellerin tapu kaydındaki "... 6831 Sayılı Yasanın 2/B maddesi gereğince orman sınırı dışına çıkarılmıştır..." şeklindeki şerhin terkinine dair verilen 18.07.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve Hazine tarafından istenilmektedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu ... Köyünde 3116 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca ilk kez 1938 yılında yapılarak 1939 yılında kesinleşen orman kadastrosu ile 1744 Sayılı Yasa döneminde yapılan ve 10.05.1977 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu, aplikasyon ve aynı yasanın 2. madde uygulaması ve 07.08.1985 tarihinde ilan edilen 2896 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması ve yine 1988 yılında 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması vardır.

Dava, hukuki niteliği itibariyle orman rejimi dışına çıkartılan taşınmazın tapu kaydı üzerine konulan 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde şerhinin iptaline ilişkindir. Uyuşmazlık, özünde dava konusu parselin kesinleşmiş orman sınırları içinde kalıp kalmadığının tespiti ile çözümlenebilecektir.

Dava dosyası içindeki orman kadastrosuna ilişkin belgelerin incelenmesinde;

1938 yılında yapılan ve taşınmazı ilgilendiren 05.12.1938 tarih ve 196 sayfa numaralı tutanakta 8, 9, 10, 11 numaralı orman sınır noktaları tanımlanırken “buradan ... Deresinin yatağı ile ormanla örtülü sırtın teşkil ettiği hattı fasıldan gidilerek Cendere de (10) numaraya varılır. Burada Kağıthane Deresi ile ... Dereleri birleşir. Bu sınırın dışında ... ve Cendere Mahallesi halkının mezru bahçeleri ve evleri vardır” denilmektedir.

1744 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1976 yılında yapılan orman sınır noktalarının aplike işlemi sırasında ise, ilgili 9, 10, 11 numaralı orman sınır noktalarının tarif edildiği tutanakta ise, “9 no’dan kuzey-batıya dönülerek Kağıthane deresi ile ... deresinin birleştiği yerde 10 numaralı orman sınır noktaları tesis edildi. Buraya Cendere denilmektedir.

-2- 2006/15207-17322

1744 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1976 yılında yapılan orman sınır noktalarının aplike işlemi sırasında ise, ilgili 9, 10, 11 numaralı orman sınır noktalarının tarif edildiği tutanakta ise, “9 no’dan kuzey-batıya dönülerek Kağıthane deresi ile ... deresinin birleştiği yerde 10 numaralı orman sınır noktaları tesis edildi. Buraya Cendere denilmektedir.

-2- 2006/15207-17322

Eski tahdit krokisinde bu nokta 320 m kuzeyde görünmektedir. Açı ve mesafenin zemine ablikesinde krokiye (yani 1939 tahdit hattına) uygun düşmekte, ancak mevkiye uygun düşmemektedir. Bu yüzden iki derenin birleştiği noktanın değişmeyeceği görüşü ile açı ve mesafelerde düzeltme yapılarak 10 ve 11 nolu noktalar tesis edildi. 9 nolu noktadan itibaren gidilen hat eski tahdit zabıtlarına göre eski dekovil hattını takip etmektedir” şeklinde 10 numaralı noktanın tespitinin yapıldığı,

1938 tahdit zaptında tarif edilen 10 nolu orman sınır noktası yani ... ve Kağıthane Derelerinin birleştiği nokta 1744 Sayılı Yasa uygulaması sırasında da aynı yere (iki derenin birleştiği yere) konduğu ve kadastro paftasıyla orman tahdit haritasının çakıştırılması sonucu dava konusu parsel, bu hat içinde ve orman alanında bırakılmıştır.

Mahkemece 18.10.2001 tarihinde yapılan keşifte uzmanlığına başvurulan Orman Yüksek Mühendisleri ... ve ... Yeşil ve Harita Mühendisi Reşat Eroğlu’nun verdiği 15.07.2003 günlü raporda özetle: 3116 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca yapılan orman tahdidinde açı, yön ve mesafelere göre orman tahdit haritasının düzenlendiği orijinal orman tahdit haritasına göre, çekişmeli taşınmazların kısmen orman sınırları dışında kaldığı, 1744 Sayılı Yasa uygulaması sırasında 19 numaralı tahdit komisyonunca aplike işlemi yapılırken açı, yön ve mesafe değerleri yanlış gerekçe ile farklı biçimde uygulanarak nizalı parsellerin alanının tamamının orman sınırları içinde gösterilerek 15.10.1961 tarihinden önce orman niteliğini yitiren alanda kalması nedeniyle orman sınırları dışına çıkarma işleminin yapıldığı, oysa tutanaklardaki anlatımlar, açı, yön, mesafe farkları, sabit dekovil (eski tren yolu) hattı, eski tarihli 1/25000 ölçekli memleket haritası incelemesi sonucu aplikasyon ve 2. madde uygulamasının hatalı olduğu ve 70 sayılı parselin dışında ve kuzey tarafında bulunan arazinin ... Asliye 15. Hukuk Mahkemesinde görülen ve kesinleşen 1970/108 E.-1981/52 K. sayılı ilam ile de dava konusu yerin orman dışında olduğunun belirlendiğini bildirmişlerdir.

Aplikasyon ... bir orman kadastro işlemi olmayıp, daha önce kesinleşen orman kadastrosunun yapılmasında uygulanan yöntem ve kullanılan araçlarla önceki O.S.N.ların haritalar ve haritaların düzenlenmesine esas alınan tutanakların içeriğinden faydalanılarak zeminde yenilenmesinden ibarettir.

Aplikasyon ... bir orman kadastro işlemi olmayıp, daha önce kesinleşen orman kadastrosunun yapılmasında uygulanan yöntem ve kullanılan araçlarla önceki O.S.N.ların haritalar ve haritaların düzenlenmesine esas alınan tutanakların içeriğinden faydalanılarak zeminde yenilenmesinden ibarettir.

Mahkemece, davalı tüm parsellerin 1938 tahdidinin dışında kaldığı kabul edilmişse de, dava konusu parsellerin kesinleşen orman tahdidine göre konumuna ilişkin olarak yapılan açıklamalar, ilk orman kadastro tutanakları ve 1744 Sayılı Yasa uygulaması sırasında düzenlenen harita ve tutanaklar ile çelişkili olduğu görülmektedir. Şöyle ki;

1) 1938 ve sonraki yıllarda yapılan orman kadastro çalışmaları sırasında, orman kadastrosu zabıt defterinin sağ sayfalarında orman sınır noktası ile ilgili açıklama yapılmakta, açı ve mesafelerin ölçü değerleri bu sayfaya yazılmakta ve bu sağ sayfada tarif edilen noktaların krokileri ise sol sayfada çizilerek gösterilmektedir. Dosyaya gönderilen 1938 tarihli tahdit tutanaklarında da aynı yöntem uygulanmış ve dava konusu ... KÖYÜ ormanlarının kadastro işlemine zabıt defterinin 194. sağ sayfanın ... yerinden başlanmış ve bu sayfada 1, 2, 3, 4, 5 numaralı noktalar tarif edilmiş, Hadımkoru Devlet Ormanının, ..., ... Yolları üzerindeki (23) numaralı noktası (beton kazık) (bak.tahdit zaptı s:193, 194) ... Ormanının (1) numaralı noktası kabul edilerek; bu yollar üzerindeki 1 numaralı noktadan başlanarak yolu kuzey yönde takiple 123 m. mesafede (2) numaralı nokta tesbit edilmiş, güneybatı yöne dönülerek Bakla Dereyi takiple (3) ve (4) numaralı ve ... Köyü evlerinin yanında ... Çeşme yolundaki (5) numaralı noktalar tahdit zabıt defterinde tarif edilmiş ve 194. sayfada tanımları yapılan 1 ila 5 numaralı noktalar 193. sayfada çizilen krokide gösterilerek köy evleri de aynı krokide işaretlenmiştir. Zabıt defterinin 193. sayfasındaki bu kroki, dosya içindeki tasdiksiz olan tahdit haritasına da aynen yansıtılmıştır.

Yine zabıt defterinin sağ (196) sayfasında 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 ila 29 numaralı noktalar tarif edilerek, bu noktalar arasındaki açı ve mesafeler yazılmış ve sol (195) sayfada çizilen basit krokide (6 ila 10 numaralı noktalar hariç) 11 ila 31 numaralı orman sınır noktalarının bulunduğu yerler işaretlenmiş, tarif edilen ... ...-Kağıthane Deresi, Göller İstasyonu, Kurt Çatağı, ... Değirmeni, Topyolu, Memba Altı gibi mevki isimleri de tahdit zaptına çizilen kroki üzerine gösterilerek 11 ila 31 nolu noktalar tahdit zaptındaki tarife ve tahdit zaptında çizilen krokiye uygun olarak aynen tahdit haritasında da gösterilmiştir.

-3- 2006/15207-17322

-3- 2006/15207-17322

Zabıt defterinin sağ (198) sayfasında 29 ila 46 orman sınır noktaları tarif edilip, açı ve mesafeler yazıldıktan sonra sol (197) sayfada 29 ile 45 orman sınır noktalarının krokileri çizilmiş, 198 sayfada tanımlanan noktalar Kağıthane Deresi, Topyolu, Hamidiye Membaları, Ortaçeşme Yolu, ..., Burunsuz mevki ve noktaları tahdit zabıt defterine çizilen krokide gösterilerek, güneyden kuzeye uzanan bu hattın sağ tarafının Sarıyer ... Devlet Ormanı, sol tarafının da ...-... Azizpaşa Devlet Ormanı olduğu işaret edilmiş, Azizpaşa Ormanının 1 numaralı noktasının ... Ormanının Burunsuz mevkiindeki son numarası olan 45 numarada başladığı gösterilmiş, yine tahdit zaptındaki kroki, aynen tahdit haritasına yansıtılmıştır.

Anlatılan şu duruma göre, dosya içindeki tahdit zabıtlarında ... Ormanının 1 ila 45 numaralı noktalarının tarifleri açı ve mesafeleri tahdit tutanağının 194, 196, 198 sayfalarında tarif edilmişse de, diğer tüm noktalar tahdit tutanağında tarif edildikten sonra aynı tutanaklarda krokileri çizilip yerleri gösterildiği halde, davaya konu yerlerle ilgili 6, 7, 8, 9, 10 numaralı orman noktaları tahdit tutanağında tarif edilmiş olmalarına karşın, krokileri zabıt defterine çizilip gösterilmemiştir.

Yani, temyize konu bu davayı ilgilendiren 6 ila 10 numaralı noktaların orijinal krokileri dava dosyasına gelen zabıt defterinin sayfalarında bulunmamaktadır. Bu noktaların tahdit tutanaklarında çizilmesi gereken krokileri, bu davanın çözümünde çok önemlidir. Çünkü; 1938 yılı tahdit zabıtlarında tarif edilen noktalar ile aynı tahdit zabıtlarına çizilen krokiler, tahdit haritası ile uyumlu olduğu halde, bu dava ile ilgili (10) numaralı noktanın 1938 tarihli tahdit zabıtlarında tarif edilen (burada Kağıthane Deresi ile ... Deresi birleştiği) yer ile 1938 tarihli tahdit haritasında işaretlenen (10) numaralı noktanın yeri farklı ve fakat 1976 yılındaki 1744 Sayılı Yasaya göre düzenlenen tahdit tutanağı ve haritası ile 1938 yılı tahdit tutanağı birbiri ile uyumlu olduğu görülmektedir.

1938 tahdit tutaklarında tarif edilen 5 ila 10 numaralı noktaların krokilerinin tahdit tutanak defterine neden çizilmediği izahsız kalmıştır. Çizilmiş olsa dahi bununla ilgili belgeler araştırılıp dava dosyasına getirilmemiştir.

Dosya içindeki 1976 yılı 1744 tahdit haritasında aynı köy 61 nolu parselin ... batısından itibaren ... Devlet Ormanı isimli başka bir ormanın bulunduğu ve bu ormanda yapılan 2. madde uygulaması sonucu XLV ve XLVI numaralı 2. madde poligon sahalarının ... Asliye 1. Hukuk Mahkemesinin 1992/201 E. ve 1992/230 Karar sayılı ilamına konu olduğu, tahdit haritası üzerinde yazılı olduğu görülmektedir. Bu davanın çözümünde önemli olan (10) nolu orman sınır noktası, sözü edilen diğer ... Devlet Ormanın tahdit defterlerine çizilen krokide de gösterilmiş olması mümkündür. Raporlarda bu yolda bir açıklık yoktur. Bu nedenle anılan dosyanın ve sözü edilen o ormana ait tahdit krokilerinin getirtilip incelenmesi gereklidir.

2) 1938 tarihli zabıt defterinin 196. sayfasında 8, 9, 10, 11 numaralı noktalar şu şekilde tarif edilmektedir.

“4) Buradan ... Deresinin yatağı ile ormanla örtülü sırtın teşkil ettiği hattı fasıldan gidilerek Cenderede (10) numaraya varır. Burada Katane Deresi ile ... Dereleri birleşir. Bu sınırın dışında ... ve Cendere mahalleleri halkının mezru bahçeleri ve evleri vardır. 8 ve 9 numaralı noktalar arasındaki açı 192, mesafe 520.5, 9 ve 10 numaralı noktalar arasındaki açı 299, mesafe 570,05.12.1938”

“5) Buradan ormanlık sırtların Katane Deresi hattı faslından ve eski dakovil yolundan ... Derede (11) numaraya varır. Bunun dışında Cendere ev ve bahçeleri içinde Devlet Ormanı vardır. 10 ve 11 numaralı noktalar arasındaki açı 310, mesafe 300, 06.12.1938” olarak yazılıdır.

Görüldüğü gibi 10 numaralı noktanın Kağıthane Deresi ile ... Deresinin birleştiği noktada olduğu tahdit zaptında kesin olarak anlaşılmaktadır. (10) numaralı noktadan (11) numaralı noktaya gidilirken “Katane Deresi hattı faslından (yani Katane Deresi hattı takip ederek) ve eski dakovil yolundan ... Derede (11) numaraya varır” şeklinde tarif edildiğine göre Kağıthane Deresi ve ... Deresinin birleştiği noktadan başlanıp, Kağıthane Deresi takip edilerek, ... Deresinin Kağıthane Deresi ile birleştiği yerde, tahdit hattı Kağıthane

-4- 2006/15207-17322

Deresinden ayrılmakta ve ... Dereyi takip ederek, eski Dekovil yolu ile ... Derenin kesiştiği yerde (11) numaralı noktaya ulaşılmaktadır. Gerek 1938 yılı tahdit zaptındaki kroki, gerekse tahdit haritasında gösterilen (11) nolu noktanın yeri tahdit zaptına uygundur. Şayet, (10) nolu noktanın yeri bilirkişi raporundaki gibi Kağıthane ve ... Derelerinin birleştiği yerden 320 m2 kuzeyde olduğu kabul edilirse, bu takdirde (10) numaralı noktadan (11) numaraya gidilirken orman tahdit hattı, Kağıthane Deresine hiç uğramadan (11) nolu noktaya ulaşacaktır ki, tahdit tutanağındaki açık tarife göre bu mümkün değildir.

Şu duruma göre, 1938 yılı tahdit tutanağı ile aynı tutanağa göre düzenlenen tahdit haritasındaki (sadece 10 numaralı nokta hariç) tüm noktalar biribiriyle tamamen uyumlu olduğu gibi, 1976 yılında 1744 Sayılı Yasa hükümlerine göre düzenlenen harita ve tutanaklarda gösterilen ve tanımlanan 10 numaralı nokta da dahil olmak üzere tüm noktaların 1938 yılı tahdit zaptı ile de uyumlu olduğu görülmektedir.

3) 1744 Sayılı Yasa hükümlerine göre, görev yapan tahdit komisyonunun 16.11.1976 tarihinde düzenlediği 6 no’lu tutanakta davaya konu orman sınır noktaları şöyledir;