muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2668, Karar No: 2015/1830, Tarih: 21.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2668 E.  ,  2015/1830 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 51/2-b maddesine aykırılıktan kabahatli ... hakkında; Kars İl Emniyet Müdürlüğünün 07/09/2013 tarihli ve MA-03475855 seri ve sıra nolu trafik idari para cezası karar tutanağı ile uygulanan 343,00.- Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun kabulü ile idari para cezasının kaldırılmasına ilişkin Sulh Ceza Mahkemesinin 16/04/2014 tarihli ve 2014/128 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'nın 18.02.2015 gün ve 13046 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.03.2015 gün ve KYB. 2015/73066 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; olay tarihinde sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı araç ile hız sınırı ihlali yapan muteriz hakkında, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 116. maddesindeki yetkiye dayanılarak tescil plakasına düzenlendiği anlaşılan idari para cezasına karşı muteriz tarafından yapılan başvuru üzerine, Sulh Ceza Mahkemesince özetle; 2918 sayılı Kanun’da ceza tutanağının sürücünün tespit edilerek yüzüne karşı düzenlenmesinin asıl olduğu, doğrudan aracın tescil plakasına göre ceza tutanağı düzenlenmesinin anılan Kanun hükmüne aykırı olduğundan bahisle başvurunun kabulüne karar verilmiş ise de;

2918 sayılı Kanun’un 116. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "...ve sürücüsü tespit edilemeyen.." ile "...tescil plakalarına göre..." ibarelerinin, Anayasa'nın 38. maddesine aykırılığı savıyla iptali istemi üzerine, belirtilen ibarelerin Anayasa’ya aykırı olmadığına ve itirazın reddine ilişkin Anayasa Mahkemesinin 06/03/2008 tarihli ve 2004/116 esas, 2008/74 sayılı kararında yer alan, “ Başvuru kararında, bir kimsenin yargı organınca suçluluğu kesin olarak belirlenmediği sürece masum sayılacağı. "ceza sorumluluğun şahsiliği" ilkesi gereğince bireyin sadece kendi eyleminden sorumlu olması gerektiği, oysa itiraz konusu kuralda bu ilkeler ters yüz edilerek, kişilerin başlangıçta taşıt aracının eyleminden sorumlu tutulduğu, taşıt aracı sahibi olmak suçluluğun karinesi sayılarak, kişilerin suçsuzluğunu kanıtlama yükümlülüğü altına sokulduğu, bu nedenle itiraz konusu ibarelerin Anayasa'nın 38. maddesinin dört ve yedinci fıkralarına aykırı olduğu ileri sürülmüştür.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 116. maddesi, trafik kural ve yasaklarına aykırı davranışları belirlenen ancak sürücüsü tespit edilemeyen araçlara, trafik zabıtasınca tescil plakasına göre ceza veya suç tutanağı düzenleme olanağı tanıyan bir kuraldır.

...Anayasa'nın 38. maddesinin dördüncü fıkrasında. "Suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar, kimse suçlu sayılamaz" denilerek suçsuzluk karinesi, yedinci fıkrasında ise "Ceza sorumluluğu şahsidir" denilerek, herkesin kendi eyleminden sorumlu tutulacağı, başkalarının suç oluşturan eylemlerinden dolayı kimsenin cezalandırılamayacağı ilkeleri kabul edilmiştir.

...Anayasa'nın 38. maddesinin dördüncü fıkrasında. "Suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar, kimse suçlu sayılamaz" denilerek suçsuzluk karinesi, yedinci fıkrasında ise "Ceza sorumluluğu şahsidir" denilerek, herkesin kendi eyleminden sorumlu tutulacağı, başkalarının suç oluşturan eylemlerinden dolayı kimsenin cezalandırılamayacağı ilkeleri kabul edilmiştir.

Suçsuzluk karinesi, hakkında suç isnadı bulunan bir kişinin, adil bir yargılama sonunda suçlu olduğuna dair kesin hüküm tesis edilene kadar masum sayılması gerektiğini ifade eder.

2918 sayılı Yasa'nın 116. maddesinin birinci fıkrasında sayılan ihlaller nedeniyle, sürücüsü tespit edilemeyen araçlara tescil plakalarına göre, ceza veya suç tutanağı düzenlenmesi, bir trafik kuralının ihlal edildiğine dair suç isnadı niteliğinde olup suçsuzluk karinesine aykırılık taşımamaktadır.

Suçsuzluk karinesi kapsamında yer alan ve iddia edenin iddiasını ispatla yükümlü olması kuralı da Anayasa'nın 38. maddesinin dördüncü fıkrasının bireylere sağladığı anayasal bir güvencedir. Madde gerekçesinde de bu konu açıkça ifade edilmiştir. Ancak genel anlamda suçun kanıtlanması yükümlülüğü iddia edende kaldığı sürece, savunmasını oluşturmak için ispat yükünü sanığa devreden kurallar ile hukuki veya fiili varsayımların olduğu durumlarda ispat yükünün yön değiştirmesi, masumiyet karinesine aykırılık taşımaz. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de birçok kararında ispat kül fenni tersine çeviren hukuki veya fiili karinelerin kabulünü Sözleşme'nin 6. maddesinin ikinci 1 ücrasına aykırı bulmamıştır. Cezaların kişiselliği kuralı gereğince bir kişi, sadece kendisine ait kusurlu fiilinden sorumlu tutulabilir. Bir kimsenin işlemediği bir fiilden dolayı cezalandırılması veya bir eylemin asli veya feri faili olmadan o eylemden sorumlu tutulması, Anayasa'nın 38. maddesinin yedinci fıkrası gereğince olanaklı değildir.

116. maddedeki sorumluluk, iradi ve kusurlu olan sürücünün eylemine dayanmaktadır. Ancak sürücünün kimliğinin belirlenmesinde, 116. maddede sayılan ihlallerin niteliğinden kaynaklanan güçlükler bulunduğundan, trafik ihlaline ilişkin tutanak, aracın tescil plakasına göre düzenlenmektedir.

Ayrıca kural ihlali yapan ve sürücüsü tespit edilemeyen araçların, trafik zabıtası tarafından saptanabilecek plâkasından başka ayırt edici bir özelliğinin bulunmadığı, ancak plâka ile de araç sahibine ulaşılabileceği açıktır.

Dolayısıyla Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülen düzenlemenin, gelişen, büyüyen, çeşitlenen ve çoğalan trafik sorunlarını zamanında ve etkin bir biçimde denetleyebilmek ve toplum hâlinde yaşamanın güvenli bir biçimde sürdürülebilmesi amacıyla, demokratik toplumda zorunlu olarak getirilen uygulamalar olduğu kabul edilmelidir.”

Dolayısıyla Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülen düzenlemenin, gelişen, büyüyen, çeşitlenen ve çoğalan trafik sorunlarını zamanında ve etkin bir biçimde denetleyebilmek ve toplum hâlinde yaşamanın güvenli bir biçimde sürdürülebilmesi amacıyla, demokratik toplumda zorunlu olarak getirilen uygulamalar olduğu kabul edilmelidir.”

Şeklindeki gerekçesi nazara alındığında, idari para cezası karar tutanağının resmi evrak niteliğinde bulunduğu ve aksi ispat edilinceye kadar geçerli olduğu, ispat kuvveti bakımından başkaca bir delille (kamera kaydı gibi) desteklenmesinin gerekmediği, bu yönde mevzuatımızda bir hüküm bulunmadığı, ancak muterizin belirtilen gün ve saatte başka bir yerde olduğuna ilişkin veya tespit edilen aracın rengi ve modelinin kendi aracı olmadığına dair geçerli sayılabilecek bir başvurusunun bulunması halinde ancak görevli polis memurunun beşeri bir hata yaptığının kabul edilebileceği, olayda bu yönde somut bir itirazın da bulunmadığı gibi ihlale ilişkin kamera görüntüsünün de bulunduğu dikkate alındığında, idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Kars 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/04/2014 tarihli ve 2014/128 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4. maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 21.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11333, Karar No: 2008/13269, Tarih: 27.11.2008

6. Hukuk Dairesi 2008/11333 E., 2008/13269 K.

**6. Hukuk Dairesi 2008/11333 E., 2008/13269 K.**

**- KİRA SÖZLEŞMESİ

- TEMERRÜT**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 63 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 101 ]

**"İçtihat Metni"**

İcra mahkemesince verilmiş bulunan karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında 101.321 YTL kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine vaki itiraz üzerine davacı, icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece 81.321 YTL kira alacağı üzerinden itirazın kaldırılmasına, temerrüt nedeniyle davalının kiralanandan tahliyesine, karar altına alınan alacak miktarı üzerinden %40 oranında icra inkar tazminatının davacıya verilmesine, karar verilmesi üzerine karar, davacı alacaklı ve davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere ve kararın dayandığı gerekçeye göre davacının ve davalının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının tahliyeye yönelik temyiz itirazlarına gelince; davacının 05,10.2001 tarihli sözleşmeye dayanarak yapmış olduğu takipte, davalıya 7/30 ihtarlı ödeme emri tebliğ edilmiştir. Taraflar arasında ihtilaflı olmayan sözleşmede kiralananın kaynak suyu olduğu belirtilmiş olup, 05.10.2001 tarihli kira sözleşmesi Borçlar Kanunu'nun hasılat kirası hükümlerine tabidir. Her ne kadar davalı takibe vaki itirazında açıkça belirtmemiş ise de, yargılama sırasında hasılat kirasının varlığını ileri sürmüştür. İİK'nın 63. maddesinde senet metninden anlaşılan hususların her aşamada ileri sürülebileceği hükmü yer almaktadır.

Öte yandan, kira sözleşmesini nitelemek ve uygulanacak yasa hükmünü belirlemek hakime aittir. Kira sözleşmesi incelendiğinde. Borçlar Kanunu'nun hasılat kirası hükümlerine tabi olduğu sonucuna varılmakla, mahkemece davalı borçluya altmış günlük ödeme süresi verilmesi gerekirken, yazılı şekilde otuz günlük süre verilmek suretiyle temerrüt oluştuğundan bahisle tahliyeye karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davacının icra inkar tazminatı yönünden temyiz itirazlarının İncelenmesinde: Davacı alacaklı 22.10.2007 tarihinde yapmış olduğu icra takibinde 101.321 YTL kira alacağının tahsilini istemiştir. Mahkemece 06.02.2008 tarihinde 20.000 YTL olarak yasal otuz günlük ödeme süresinden sonra bankaya yapılan ödeme miktarı indirilerek bulunan miktar üzerinden tazminata karar verilmiştir.

3-Davacının icra inkar tazminatı yönünden temyiz itirazlarının İncelenmesinde: Davacı alacaklı 22.10.2007 tarihinde yapmış olduğu icra takibinde 101.321 YTL kira alacağının tahsilini istemiştir. Mahkemece 06.02.2008 tarihinde 20.000 YTL olarak yasal otuz günlük ödeme süresinden sonra bankaya yapılan ödeme miktarı indirilerek bulunan miktar üzerinden tazminata karar verilmiştir.

Davalı 05.11.2007 tarihinde yapılan ödeme emri tebliği üzerine yapmış olduğu itirazında, borcum yok demekle takibin tümüne karşı koymuştur. Böylece davacının 101.321 YTL'den takip yapmakta haklı olduğunun kabulü gerektiğinden, mahkemece bu miktar üzerinden davacı yararına icra inkar tazminatı verilmesi gerekirken 81.321 YTL üzerinden icra inkar tazminatı verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukarıda 1 nolu bentte yazılı nedenlerle davacı ve davalının temyiz itirazlarının REDDİNE, 2 nolu bentte yazılı nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile davacı yararına tazminat yönünden, 3 no'lu bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile davalı yararına tahliye yönünden kararın (BOZULMASINA) ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine 27.11.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4137, Karar No: 2018/636, Tarih: 07.02.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/4137 E.  ,  2018/636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 04/04/2014 gününde verilen dilekçe ile haksız fiilden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; maddi tazminat isteminin kısmen kabulüne, manevi tazminat isteminin reddine dair verilen 08/09/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.Dava, haksız eylemden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, maddi tazminat isteminin kısmen kabulüne, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Davacı vekili; davalının evinde soba yaktığını, buna karşın baca ve boru temizliğine özen göstermediğini, olay tarihinde davalının baca deliğinden sıçrayan kıvılcımların davacının evinde yangına sebebiyet verdiğini, evinin ve eşyalarının zarar gördüğünü, evcil hayvanının öldüğünü, aynı zamanda davacı ve ailesinin evleri tamir olana kadar başka yerlerde kaldıklarını ve ailece yuvadan uzak kaldıklarını beyan ederek oluşan maddi ve manevi zararın tazmini isteminde bulunmuştur. Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.Mahkemece, maddi tazminat isteminin kısmen kabulüne, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında yapılan yargılamanın son oturumunda hüküm olarak, “Davanın KISMEN KABUL KISMEN REDDİ ile 6.509,89 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin maddi tazminatın reddine,” karar verilmişken, daha sonra yazılan gerekçeli kararda ise, “Davanın KISMEN KABUL KISMEN REDDİ ile 6.559,89 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin maddi tazminatın reddine,” şeklinde hüküm kurulmuş ve böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir. O halde, mahkemece yapılacak iş; önceki kısa kararla bağlı olmaksızın; kısa karara uygun olarak gerekçesini yeniden düzenlemek veya gerekçeye uygun nitelikte yeni bir kısa karar oluşturmak ve bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi gidermektir. Mahkemece kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 07/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4969, Karar No: 2012/6776, Tarih: 07.05.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/4969 E.  ,  2012/6776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi (kapatılan ... SHM)

DAVA TÜRÜ : Tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, işyeri ihtiyacı nedeni ile kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İhtiyaç iddiasına dayalı davalarda tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arzetmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir.

Olayımıza gelince; davacı vekili dava dilekçesinde, davalı ... Sağlık Hiz.San. ve Tic.A.Ş. ile müvekkili ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi Kurumu arasında düzenlenen 01.04.1997 tarihli ve 12 yıl süreli kira sözleşmesi ile hastane binasının bazı bölümlerinin kiraya verildiğini, müvekkilinin başarılı çalışmaları, ...'un Avrupa Yakasının olağanüstü gelişmesi, nüfus artışı yaşanması ve buna bağlı olarak ruh ve sinir hastalıkları vakalarındaki artışlar nedeni ile Hastanenin mevcut ihtiyaçlarını karşılamayacak duruma geldiğini, hasta sayısının arttığını, Bu nedenle hastane binası içinde bunu karşılamaya yönelik bir çok yenileme yaptıklarını, müvekkilinin elindeki mevcut yapının ihtiyacı karşılayamaması sebebi ile davalı şirkete kiraya verilen bölüme de ihtiyacı olduğunu bildirerek akdin feshine karar verilmesini talep etmiştir. Davalı, ihtiyaç iddiasının samimi olmadığını, davacının elindeki blokların ihtiyacını karşılayama yeterli olduğu gibi, hasta sayısında bir artışın söz konusu olmadığını, kiralayanın elinde bulunan bazı kısımların hali hazırda kullanılmadığını belirterek davanın reddini istemiştir. Mahkemece mahallinde keşif yapılmış, bilirkişiler 25.11.2010 havale tarihli raporlarında, davaya konu mecurun 28.654 m2 alanlı parsel üzerinde yer aldığını ve bünyesinde A, B, C, D, E ve F blokları barındıran hastane kompleksi halinde olduğunu, kiralananın F bloğun zemin katının yarısı ve birinci katının tamamı ile E bloğun zemin katının yarısının davalı tarafından, kalan kısmının ise davacı ... Hastanesi tarafından kullanıldığını, muhtemelen yapının korunması gerekli kültür varlıklarından olduğunu, davacıya ait hastanenin, beyanlara göre 150-200 yataklı olup, polikliniğinin ise girişteki ilk binanın zemin katında bulunduğunu, davacının kulandığı E bloktaki 3. no'lu erkekler koğuşunun boş olduğunu ve burasının geniş bir alanı kapsadığını, hastane yönetiminin beyanına göre tadilat amacı ile boşaltıldığını, A blok zemin katında ise hastane yönetimi ile poliklinik ve vezneler bulunduğunu, bina içinin sıkışık durumda olduğunu, davalının kullandığı bölümlerin davacının ihtiyaç duyduğu hizmet birimleri ve ek hizmet üniteleri şeklinde kullanımlarına uygun olabileceğini, bu tür hizmetlerin buralarda verilebileceğini/görülebileceğini, bu yerlerin hastane binası olarak değerlendirilebileceğini, aynı hastanenin içinde yer alması nedeni ile ideal olduğunu, kiralanan kısımların davacı tarafından hem sağlık hemde fen yönünden hastane üniteleri şeklinde değerlendirilmesinin mümkün olduğunu bildirmişler, mahkemece bilirkişi raporu yeterli görülerek davalının ihtiyaç nedeni ile tahliyesine karar verilmiştir.

Yukarıda da açıklandığı üzere, ihtiyacın samimi ve gerçek olması yanında zorunlu olmasıda gerekir. Alınan bilirkişi raporunda, davaya konu kısmın davacının ihtiyacını karşılamaya uygun olduğu belirtilmiş ise de; zorunluluğu da bilirkişi raporunda değerlendirilmemiştir. Bilirkişi raporlarında boş olan kısımların, yeterince açıklanmadan boş tutulmasının davacının beyanlarına göre tadilat maksatlı kabul edilmiş, ayrıca toplam 6 bloktan oluşan kompleksin A, F ve E bloğu dışındaki yapıların ne amaçla kullanıldığı tartışılmamış ve davacının ihtiyacının zorunluluğu ve gerçekliği noktasında değerlendirmeye tabi tutulmamıştır. Bu nedenle bilirkişi raporu ve yapılan keşif hüküm kurmaya ve denetime elverişli değildir. Mahkemece yeninden mahallinde keşif yapılarak, davacı hastanenin kiralanana hangi alanda ihtiyaç duyduğu hususu da açıklattırılarak, davalının savunması doğrultusunda, taşınmazdaki tüm bloklar, davacının ihtiyacı yönünden değerlendirilerek, ihtiyacın samimi, gerçek ve zorunlu olup olmadığı hususunda denetime elverişli bir rapor alınarak hüküm kurulması gerekiren, eksik inceleme ile davanın yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 07/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4509, Karar No: 2019/13342, Tarih: 13.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/4509 E.  ,  2019/13342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalı T.C. ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının, davalılardan T.C. ...’na bağlı... Huzurevi Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi’nde alt işveren olarak ihaleyi alan diğer davalı firmanın işçisi sıfatıyla 10.07.2007-30.09.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin ihbarsız ve tazminatsız olarak feshedildiğini, son yıla ait yıllık ücretli izin hakkının kullandırılmadığını iddia ederek; kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı ... Temz. İl. Yem. Piş. Hiz. İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili; ücret alacakları yönünden zamanaşımı itirazlarının olduğunu, davacının çalışmaya devam ederken 28.09.2011 tarihinde mazeret bildirmeksizin ve haber vermeksizin devamsızlık yaptığını. 28, 29 ve 30 Eylül 2011 tarihlerinde devamsızlıkları ile ilgili tutanaklar tutulduğunu, işe devam etmeyen davacının iş akdini hiçbir haklı neden bildirmeksizin kendisinin feshettiğini, davacının hiçbir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Bakanlık vekili; husumet ve zamanaşımı itirazlarının olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Bozma İlamı ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Yerel Mahkemenin ilk kararı, Dairemizin 24/05/2018 tarih ve 2017/7478 Esas, 2018/11662 Karar sayılı ilamıyla “1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının dava dilekçesinde son yıla ait yıllık ücretli izin alacağı talebinde bulunmasına rağmen, HMK.nın 25. maddesinde belirtilen vakıa ile bağlılık ilkesine aykırı şekilde tüm çalışma süresine ait yıllık ücretli izin alacağının hesaplanıp hüküm altına alınması hatalıdır.” gerekçesiyle bozulmuştur.

Yerel mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı vekili ve davalı T.C. ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Gerekçeli kararda dava tarihinin 13/11/2013 yerine 24/07/2018 olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekili ve davalı Bakanlık vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.