muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/256, Karar No: 2023/374, Tarih: 21.06.2023

Sanık soruştuma aşamasında; mağdureyi tanımadığını, aracınında o tarihlerde kendisinde bulunmadığını, suçlamayı kabul etmediğini, kovuşturma aşamasında; otostop çektiği için mağdureyi aracına aldığını, mağdurenin "Hürriyet'te bırakır mısın?" şeklindeki talebini kabul ettiğini, seyir hâlindeyken mağdurenin lavabo ihtiyacı olduğunu söylemesi üzerine, benzinlikte durduğunu, 10-15 dakika sonra mağdurenin korkmuş ve telaşlı bir şekilde gelerek "Hemen çıkalım. Beni burada da buldular." dediğini, bunun üzerine aracını hareket ettirdiğini, köşeyi döndüğünde 15-20 km hızla giderken mağdurenin panikleyerek araçtan atladığını, kendisine de "Kaç canını kurtar." dediğini, benzin istasyonundaki görüntülerin izlenerek sanığa sorulması üzerine; mağdurenin arabaya normal bir şekilde binmiş olmasına rağmen arabanın içinde telaşlı olduğunu, telaşlı hâlinin kameralara yansımadığını, aracını durdurmasına fırsat kalmadan mağdurenin kendisini arabadan attığını, mağdureyi taciz etmediğini, vücuduna dokunmadığını savunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. İlgili Mevzuat

Suç tarihinde yürürlükte bulunan hâliyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 102. maddesi;

“(1) Cinsel davranışlarla bir kimsenin vücut dokunulmazlığını ihlâl eden kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, beş yıldan on yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Cinsel davranışın sarkıntılık düzeyinde kalması hâlinde iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası verilir.

(2) Fiilin vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi durumunda, on iki yıldan az olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur. Bu fiilin eşe karşı işlenmesi hâlinde, soruşturma ve kovuşturmanın yapılması mağdurun şikâyetine bağlıdır.

(3) Suçun;

a) Beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı,

b) Kamu görevinin, vesayet veya hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle,

c) Üçüncü derece dâhil kan veya kayın hısımlığı ilişkisi içinde bulunan bir kişiye karşı ya da üvey baba, üvey ana, üvey kardeş, evlat edinen veya evlatlık tarafından,

d) Silahla veya birden fazla kişi tarafından birlikte,

e) İnsanların toplu olarak bir arada yaşama zorunluluğunda bulunduğu ortamların sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle,

işlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilen cezalar yarı oranında artırılır.

(4) Cinsel saldırı için başvurulan cebir ve şiddetin kasten yaralama suçunun ağır neticelerine neden olması hâlinde, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır.

(5) Suç sonucu mağdurun bitkisel hayata girmesi veya ölümü hâlinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına hükmolunur.” şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin ilk fıkrasında cinsel saldırı suçunun temel şekli düzenlenmiş, ikinci fıkrasında ise vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi, suçun temel şekline nazaran daha ağır cezayı gerektiren nitelikli bir hâl olarak yaptırıma bağlanmıştır.

(5) Suç sonucu mağdurun bitkisel hayata girmesi veya ölümü hâlinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına hükmolunur.” şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin ilk fıkrasında cinsel saldırı suçunun temel şekli düzenlenmiş, ikinci fıkrasında ise vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi, suçun temel şekline nazaran daha ağır cezayı gerektiren nitelikli bir hâl olarak yaptırıma bağlanmıştır.

Basit cinsel saldırı suçunun oluşabilmesi için eylemin cinsel ilişki boyutuna ulaşmaması gerekir. Eylem, vücuda organ veya sair bir cisim sokmaya yönelikse veya fiil de işlenmişse, basit cinsel saldırı değil, ikinci fıkrada düzenlenen nitelikli cinsel saldırı suçu söz konusu olacaktır. Bu ayrımın yapılabilmesi için failin kastının ve gerçekleştirdiği davranışların hangi fiile yönelik olduğunun belirlenmesi gerekir. Failin amacı ve davranışları vücuda organ veya sair bir cisim sokmak olmaksızın cinsel duyguları tatmine yönelik ise basit cinsel saldırı, amacı ve davranışları vücuda organ veya sair bir cisim sokmaya yönelik olmakla birlikte eylemin elinde bulunmayan nedenlerle gerçekleştirilememesi hâlinde ise ikinci fıkrada düzenlenen nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüs söz konusu olacaktır. Madde metninde “sair bir cisim” ibaresine yer verilmesi karşısında suçun temel şeklinin aksine, ikinci fıkrada tanımlanan nitelikli hâlin oluşabilmesi için eylemin cinsel arzularının tatmini amacına yönelik olması şart değildir. Sanığın nitelikli cinsel saldırı mı yoksa basit cinsel saldırı kastıyla mı hareket ettiği; tarafların yaşları, konumları, olay yerinin özellikleri, suçta kullanılan araçların niteliği, sanığın dış dünyaya yansıyan söz ve fiileri gibi somut olayı nitelendirmeye yarayan tüm hususlar dikkate alınarak hâkim tarafından saptanması gerekmektedir.

Uyuşmazlık konusu bakımından sağlıklı bir sonuca ulaşmak için geçitli suç, suça teşebbüs ve kast kavramları üzerinde durulmalıdır.

Failin bir suçu işlemek için ayni hukuki değeri koruyan daha hafif bir suçtan geçmek zorunda olduğu durumlarda geçit suçu" söz konusu olur. (İçel, Kayıhan Ceza Hukuku Genel Hükümler, 2021 baskı, S:653)

Öğretide bu tip suçları" müterakki suç" (Erem, Faruk TCK Genel Hükümler, Cilt:2, 12. Baskı, S:675)

Yine öğretide Dönmezer-Erman ise "geçitli suç" kavramını kullanmışlardır. (Dönmezer, Sulhi/Erman, Sahir Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku Genel Kısım, Cilt:1, 11. Baskı, İstanbul, S:403)

Uygulamada da genel olarak bu tip suçları ifade etmek için geçitli suç kavramı kullanılmaktadır.

Cinsel saldırı suçunun basit ile nitelikli hali arasında geçitli suç özelliği bulunmaktadır. Bu husus öğretide; "cinsel saldırı suçunda (TCK Madde 202/2), ırza tasaddi (TCK madde 102/1),geçit suç durumu bulunabilir. Çünkü bu suçların koruduğu hukuki değerler ayni olduğu gibi aralarında ağırlık farkı da vardır". (İçel age, S:655)

Uygulamada da genel olarak bu tip suçları ifade etmek için geçitli suç kavramı kullanılmaktadır.

Cinsel saldırı suçunun basit ile nitelikli hali arasında geçitli suç özelliği bulunmaktadır. Bu husus öğretide; "cinsel saldırı suçunda (TCK Madde 202/2), ırza tasaddi (TCK madde 102/1),geçit suç durumu bulunabilir. Çünkü bu suçların koruduğu hukuki değerler ayni olduğu gibi aralarında ağırlık farkı da vardır". (İçel age, S:655)

Nitekim TCK'nın Adalet Komisyonu görüşmelerinde;"... şimdiki sistemde haklar belirlenmiştir. Kişiye, vücuduna dokununcaya kadar tacizdir. Dokunduğunuz anda cinsel dokunulmazlığın ihlalidir. Vücuda bir şey soktuğunuz anda ise, ikinci fıkradaki nitelikli hal olur. Hepsinin sınırları bu şekilde belirtilmiştir." (Tutanaklarla Türk Ceza Kanunu, Şubat 2005 Ankara, S:430)

Geçitli suçun şartları;

1-Ağır suç ile bu suça ulaşabilmek için aşılması zorunlu basamak durumunda bulunan hafif suçun koruduğu hukuki değerin aynı olması,

2-Ağır suçun işlenebilmesi için mutlaka hafif bir suçtan geçilme zorunluluğunun bulunması,

3-Ağır ve hafif suçun mağdurlarının aynı olması,

4-Gerçekleşen ağır sonuçla failin hareketleri arasında nedensellik bağının bulunması,

5-Failin kastının başlangıçtan itibaren ağırlaşan sonuçları gerçekleştirmeye yönelik olması, şeklinde sıralanabilir.

"Geçit suçlarında failin kastı bütün sonuçları derece derece gerçekleştirmeye yönelmiş olduğu ve bu sonuçlar içinde en ağır sonuçta bulunduğu için, failin elinde olmayan bir nedenden dolayı en ağır sonuç gerçekleşmemişse ağır suç teşebbüs derecesinde kalmış sayılarak, fail sadece teşebbüs derecesinde kalmış ağır suçtan sorumlu tutulacaktır". (İçel, S:655)

Suça teşebbüs hukuki niteliğine bakıldığında;

TCK’nın 35. Maddesinin birinci fıkrasında; “Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur.” şeklinde tanımlanan teşebbüsün varlığından söz edilebilmesi için;

1- Kasıtlı bir suç işleme kararı olmalı,

2- Elverişli hareketlerle suçun doğrudan doğruya icrasına başlanmalı,

3- Failin elinde bulunmayan nedenlerle suç tamamlanamamalı ya da amaçlanan sonuç gerçekleşmemelidir.

Suça teşebbüste fail, suçu tamamlamak amacıyla hareket etmesine karşın, elinde olmayan nedenlerden dolayı fiilini gerçekleştirememekte, bu durumda kişiye tamamlanmış suça oranla daha az ceza verilmektedir.

Sanığın fiilinin basit cinsel saldırı suçunu mu, yoksa nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüsü mü oluşturacağının belirlenmesi açısından “elverişli hareketlerle suçun doğrudan doğruya icrasına başlama” şartı da değerlendirilmelidir.

Suça teşebbüste fail, suçu tamamlamak amacıyla hareket etmesine karşın, elinde olmayan nedenlerden dolayı fiilini gerçekleştirememekte, bu durumda kişiye tamamlanmış suça oranla daha az ceza verilmektedir.

Sanığın fiilinin basit cinsel saldırı suçunu mu, yoksa nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüsü mü oluşturacağının belirlenmesi açısından “elverişli hareketlerle suçun doğrudan doğruya icrasına başlama” şartı da değerlendirilmelidir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 35. maddesinin gerekçesinde; 765 sayılı Kanun’daki “eksik – tam teşebbüs” ayrımına son verildiği, bu ayrımın objektif bir ölçütünün bulunmadığı ve uygulamada bir takım tereddütlere yol açtığı belirtildikten sonra, getirilen diğer bir yeniliğin icra hareketlerinin başlangıcına ilişkin olduğu, “failin kastının şüpheye yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkmasıyla icranın başlayacağı” yolundaki sübjektif ölçütün kabul edilmesi durumunda kişinin düşüncesi ve yaşam tarzı dolayısıyla cezalandırılmasına varabilecek bir uygulamaya yol açılacağı, çünkü hazırlık hareketleri aşamasında da kastın varlığının şüpheye yer vermeyecek biçimde tespit edilebilmesinin mümkün bulunduğu, suçun icrasıyla ilgisiz davranışların dahi suç kastını ortaya koyduğu gerekçesiyle cezalandırılabileceği, o nedenle tasarıdaki “kastı şüpheye yer bırakmayacak” kriterinin madde metninden çıkartılarak “doğrudan doğruya icraya başlama” ölçütünün kabul edildiği, böylece işlenmek istenen suç tipiyle belirli bir yakınlık ve bağlantı içindeki hareketlerin yapılması hâlinde suçun icrasına başlanılmış sayılacağı açıklanmış; ayrıca kullanılan aracın suçun kanuni tanımında öngörülen fiili meydana getirmeye elverişli olması gerektiği, ancak elverişliliğin sadece kullanılan araç bakımından değil, suçun konusu da dâhil olmak üzere bütün fiil yönünden bulunması gerektiği, bu nedenle maddeye, suça teşebbüsün bu unsurunu tam anlamıyla ifade eden “uygun hareketler” kavramının dâhil edildiği belirtilmiştir.

Görüldüğü gibi 765 sayılı Kanun’da icra hareketlerinin başlangıcı konusunda açık bir ifadeye yer verilmezken, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nda doğrudan doğruya icraya başlama ölçütü kabul edilmiştir. Ancak soyut olan bu kavramın nasıl anlaşılması gerektiği konusu açık olmayıp, cezalandırılabilen davranışın ne zaman başladığını belirlemek her zaman kolay değildir.

Genel olarak suçun dış dünyada oluşmaya başladığı süreç; “hazırlık hareketleri” ve “icra hareketleri” olmak üzere birbirinden farklı iki aşamaya ayrılmaktadır. Suçu işlemek için kullanılacak âletlerin üretilmesi ya da temin edilmesi, eylem yerinin araştırılması veya gözetlenmesi gibi fiiller hazırlık hareketleri olup, suç tipini oluşturan icra hareketlerinden önce gerçekleştirilen ve cezalandırılmayan davranışlardır.

Genel olarak suçun dış dünyada oluşmaya başladığı süreç; “hazırlık hareketleri” ve “icra hareketleri” olmak üzere birbirinden farklı iki aşamaya ayrılmaktadır. Suçu işlemek için kullanılacak âletlerin üretilmesi ya da temin edilmesi, eylem yerinin araştırılması veya gözetlenmesi gibi fiiller hazırlık hareketleri olup, suç tipini oluşturan icra hareketlerinden önce gerçekleştirilen ve cezalandırılmayan davranışlardır.

Teşebbüs ise suçun tamamlanmasından önce, fakat hazırlık hareketleri aşamasından sonra gelen, başlanmış ancak bitirilememiş bir eylemli aşamayı ifade eder. Bu kapsamda cezalandırılabilir davranışların, yani suça teşebbüsün sınırlarının saptanması, diğer bir ifadeyle suç yolunda ilerleyen sanıkla ilgili olarak hangi andan itibaren ceza hukukunun devreye gireceği sorununun çözülmesi gerekmektedir.

Öğretide; 5237 sayılı TCK’nın 35. Maddesinde teşebbüs açısından, “doğrudan doğruya icraya başlama” ölçütünün kabul edilmesiyle “objektif teori”nin benimsendiği, suçun kanuni tanımında unsur veya nitelikli hâl olarak belirtilmiş hareketlerin gerçekleştirilmesi hâlinde icra hareketlerinin başladığının kabul edilmesi, örneğin öldürmek için silahını hasmına doğrultarak nişan alınmasının icra hareketleri sayılması gerektiği, ancak öldürmek için silah veya zehir satın alınmasının belirleyici bir niteliğe sahip bulunmaması nedeniyle hazırlık hareketi sayılabileceği belirtilmiştir (Mahmut Koca-İlhan Üzülmez; Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Ankara 2013, Seçkin Yayınları, 6. Baskı, s. 393.).

Özetle; bir kimsenin suça teşebbüsten dolayı cezalandırılabilmesi için, yapılan hareketlerin objektif olarak suçun kanuni tanımında öngörülen sonucu meydana getirmeye elverişli olmasıyla birlikte, aracın fail tarafından bu sonucu gerçekleştirmeye uygun biçimde kullanılması, ancak failin elinde olmayan nedenlerle icra hareketlerinin tamamlanamaması ya da tamamlanmasına karşın sonucun gerçekleşmemesi gerekir.

Suçun manevi unsurlarından kast TCK'nın 21. maddesinin 1'nci fıkrasında, "suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi" şeklinde tanımlanmıştır. Ceza sorumluluğunun temeli, failin kasten hareket etmiş olmasına dayanır. İşlenmesine karar verilen suçun unsurları bilinerek ve genel hayat tecrübelerine göre muhakkak surette sebebiyet vereceği neticeler istenerek hareket edilmişse doğrudan kastın varlığı kabul edilecektir. Kastın biri bilmek diğeri istemek şeklinde ifade edilebilecek iki unsuru vardır. Bilme, tipiklikte öngörülen bütün unsurların bilinmesini, isteme ise; unsurların bilinmesi yanında neticenin de istenmesi kapsamaktadır.

Genel Kurulun yerleşik uygulamalarına göre kastın belirlenmesinde, "Suçun kanuni tanımındaki unsurları bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, insanın iç dünyası ile ilgili bir kavram olduğundan, kastın açıkça ifade edilmediği durumlarda, iç dünyaya ait bu olgunun dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak belirlenmesi yoluna gidilmektedir. Kişinin eyleminin, bir suçu oluşturup oluşturmadığının, oluşturuyorsa da hangi suçu oluşturduğunun saptanması için, eylemin bir aşamasındaki durumun değil, eylemin yapılması için verilen kararın, bu kararın icra ediliş biçiminin, olay öncesi, sırası ve sonraki davranışların da dikkate alınıp tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi gerekir." (CGK 13.01.2022 tarih, 2019/1-558 esas, 2022/20 sayılı karar) şeklinde değerlendirme yapmıştır.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Eylemin sübutuna ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi ve Özel Daire arasında herhangi bir uyuşmazlık bulunmadığı ve bu kabulde herhangi bir isabetsizlik görülmediği, sanığın olay günü aracına aldığı mağdurenin rızası hilafına bacağını okşayıp sıkmasına tepki göstererek araçtan inmek isteyen mağdurenin direncini kırmak için yüzüne sprey sıktığı, yaşanan arbede sırasında mağdurenin araçtan atlayarak saldırıdan kurtulması şeklinde gerçekleşen olayda;

Sanığın mağdureye yönelik eyleminin cinsel arzularını tatmin etmek amacıyla mağdurenin vücut dokunulmazlığını ihlal niteliğinde olup buna yönelik hareketlerin bir müddet devam etmesi, sanığın ani nitelikte olmayan, kesinti göstermeyen ve sarkıntılığı aşarak basit cinsel saldırı yoğunluğuna ulaşan davranışlarını tamamlamış olması hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde; basit cinsel saldırı suçunun tamamlandığı, cinsel saldırı suçlarında suçun basit hali ile nitelikli hali arasındaki geçitli suç özelliği nedeniyle korunan hukuki değer ile icrai hareketlerinde benzerlik dolayısıyla, suçun basit halinin tamamlanması ya da nitelikli hale teşebbüs aşamalarında kaldığının belirlenmesi bakımından zorluklar yaşanacağı kuşkusuzdur. Ayırıcı kriterlerden en önemlisi failin suç öncesi veya suçun icrai hareketlerinin gerçekleştirildiği sıradaki kastının belirlenmesidir. Kastın sözle ifade edilmediği ve nitelikli cinsel saldırı suç tipiyle belirli bir yakınlık ve bağlantı içeriğindeki hareketin yapılmasıyla suçun icrasına başlanmış sayılacağı gözetilip; failin iç dünyasını ilgilendiren kastın dış dünyaya yansıyan davranışlarla açıkça tespit edilememesi halinde şüpheden sanık yararlanır ilkesi doğrultusunda, nitelikli hale ilişkin gerçekleştirilen icrai hareket dış dünyaya yansımadığından failin kastın basit cinsel saldırıya yönelik olduğu kabul edilmelidir.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1-Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 02.06.2021 tarihli ve 233-657 sayılı direnme gerekçesinin İSABETLİ OLMADIĞINA,

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1-Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 02.06.2021 tarihli ve 233-657 sayılı direnme gerekçesinin İSABETLİ OLMADIĞINA,

2-Direnme kararına konu hükmün, basit cinsel saldırı suçunun tamamlanmış olduğu gözetilmeden sanık hakkında hükmolunan cezadan TCK'nın 35. maddesi uyarınca indirim yapılması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

3-Dosyanın, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.06.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11354, Karar No: 2022/6915, Tarih: 30.05.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/11354 E.  ,  2022/6915 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANTALYA 10. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3. CMK'nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu veya oluşturmadığı sabit görülen fiilin belirtilmesi ve bu fiilin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle hüküm kurulması gerekirken, yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

2- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmüne aykırı olarak sanığın 08/09/2015 tarihli eylemi nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının bilinen son adresi ile aynı olan MERNİS adresine doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesi gereği yapılan tebligatın usulsüz olması, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, yükümlülüklere uymama eylemini, 05.10.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirmesi nedeniyle kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından,

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

3- Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nin 23.12.2015 tarihli ve 2460 sayılı yazısında sanığın yapılan laboratuvar tetkikleri ve klinik değerlendirmeler sonucunda madde kullanımı tespit edildiğinin bildirildiği anlaşıldığından, sözü edilen uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanımının tespitine ilişkin tetkik sonuçlarının fiziki olarak aslı ya da onaylı örneğinin denetime olanak verecek şekilde dosya içerisinde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre;

4- 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik

Kabule göre;

4- 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik

tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanun'un 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan davanın açılmış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

5- 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararına yanlış anlam verilerek 5237 sayılı TCK'nın 53/1-b maddesinin uygulanmaması ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

6- Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Antalya 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2014 tarih 2014/628 esas ve 2014/398 karar sayılı ilamına konu hükümlülüğün “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçuna ilişkin olduğu, 6545 sayılı Kanun'la getirilen TCK'nın 191. maddesindeki değişiklikler ile koşullarının oluşması durumunda, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve “davanın düşmesi” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, tekerrüre esas alınan ilamla ilgili olarak yasal değişiklik sonrası bir uyarlama işlemi yapılıp yapılmadığının araştırılması, yapılmamışsa uyarlama yargılaması yapıldıktan sonra sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 30.05.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6669, Karar No: 2013/25473, Tarih: 09.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/6669 E.  ,  2013/25473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

İş-Kur ... İl Müdürlüğü'nün 17.02.2009 tarihli ve 79330 sayılı yazısında açıklandığı şekilde davalı şirketin 19.01.2009 tarihli kısa çalışma ödeneği talebi bulunup bulunmadığı ve davalı işverenin 2009 yılında kısa çalışma ödeneği talebinin varlığının tespiti halinde buna ilişkin tüm belgelerin, kısa çalışmadan yararlanan işçilerin isim listelerinin ve yapılan ödemelerin onanmış birer örneğinin eklenerek gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.