muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14925, Karar No: 2012/21206, Tarih: 19.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/14925 E.  ,  2012/21206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/12/2010 tarih ve 2008/179-2010/238 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 1855 yılında Almanya'da kurulan müvekkilinin yazım araçları sektöründe faaliyet gösterdiğini, yazım araçları sektöründe tasarladığı, ürettiği ve geliştirdiği muhtelif ürünlerle dünya çapında tanınmış hale geldiğini, müvekkilinin pazarlamasını yaptığı ülkelerde ürünlerini tescil ettirdiğini, "Schwan Stabilo Point 88" ibareli şekil markasının 110864 sayı ile müvekkili adına TPE nezdinde tescilli olduğunu, ancak davalının işyerinde, müvekkili adına tescilli olan ürünün aynısı olan ürünleri bulundurduğunu, satışa sunduğunu ve ürün kataloglarında teşhir ettiğini, ayrıca ürünlerin ambalajlarının da müvekkili ambalajları ile birebir aynı olduğunu ve bu durumun müvekkili marka haklarına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek, markaya tecavüz ve haksız rekabetin tespitini, men'ini, sonuçlarının ortadan kaldırılmasını, taklit ürünlerin ve bu ürünleri tanıtmaya yarayan katalog, broşür, ilan reklam, afiş ve sair her türlü evrakın imalinin, satışının ve dağıtımının, ithalinin ve ihracının, yurtiçinde ve yurtdışında satışa sunulmasının ve sair tanıtıcı unsurların yayınlanmasının durdurulmasını, önlenmesini, el konulmasını ve imhasını, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, 5.000,00 TL. maddi ve 5.000,00 TL. manevi tazminatın davalıdan tahsilini ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin söz konusu ürünlerini Çin'den faturalı olarak ithal ettiğini ve ithalat sırasında kendi adına tescilli olan "Masis" markasını kullandığını, aynı ürünü farklı markalar altında başka firmaların da tüm dünyada piyasaya sunarak satışını gerçekleştirdiklerini, ürünlerin tek benzerliğinin altıgen olması olduğunu, ancak ayırt edici özelliği taşıdığını, tüketicinin bu ürünleri ayırt edememesinin mümkün olmadığını, müvekkili ürünü ile davacı ürününün aynı kalite düzeyine de hitap etmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı adına tescilli şekil markası olarak "SCHWAN-STABİLO POİNT 88" markasındaki altıgen şeklinde yan yüzleri turuncu, bu yüzlerin sırt kısımları beyaz çizgi şeklinde ana gövdeden oluşan masis markasını taşıyan ve kapak boyut ve parçalarının da ebatlarının aynı olması nedeniyle, raflarda sergilendiği sırada orta düzeydeki tüketici tarafından karıştırılmaya, dolayısıyla iltibasa neden olacak benzer kalemlerin davalı tarafça üretilerek satışa sunulduğu, kalem yüzlerindeki marka yazılarının yüksek oranda vurgulayıcı ve ön plana çıkartılmaması nedeniyle de markaları ayırt etmeye yarayan bir gelişmenin de söz konusu olmadığı, böylece davalının, davacının kalem şekliyle tescilli markasını üreterek 556 Sayılı KHK'.nın 61. maddesinde yazılı marka hakkında tecavüz oluştuğu gibi, fiilin aynı zamanda da TTK.'nın 57/5 anlamında haksız rekabet olduğu, muhasip bilirkişice hazırlanan raporda davalının ticari defterlerinin incelenerek TTK.'nın 66/b maddesi gereğince, davalının markayı kullanmak suretiyle elde ettiği kazanca göre tazminat miktarını tespit ettiği ve davacı talebinin bu miktarın altında kaldığı, gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davacının "Stabilo Point 88" ibareli markasına davalının "Masis" markalı ürettiği kalemlerin renk, hat, ebat olarak ana gövdelerini benzetmek suretiyle tecavüz ve haksız rekabette bulunduğunun tespiti ile men ve refine, davacının tescilli markasındaki kalem şeklini ana gövde ve kapak rengi dahil kalemleri taklit olarak davalı tarafın üretmesinin, satmasının dağıtmasının önlenmesine, bu kalemlerle ilgili her türlü tanıtım materyal ve ürün bulunduğu takdirde toplatılarak imhasına, takdiren 5.000,00 TL maddi ve 3.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, karar özetinin ülke genelinde yayınlanan tirajı yüksek gazetelerden birinde bir kez ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 356,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 19/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/518, Karar No: 2014/1971, Tarih: 17.02.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/518 E.  ,  2014/1971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili ile davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği Patlangıç Köyü, Ahat Mevkiinde bulunan yaklaşık 35 dönüm miktarlı taşınmazı müvekkilinin imar - ihya ettiğini, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının müvekkili yararına oluştuğunu iddia ederek, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre müvekkili adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Davalı Hazine, 11.5.2010 havale tarihli dilekçe ile Medenî Kanunun 713/6. maddesi uyarınca çekişmeli taşınmazların Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazların 1960 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında fundalık olarak tesbit dışı bırakıldığı, % 15 eğimli oldukları, fen ve orman bilirkişi tarafından düzenlenen krokili raporda (A) harfi ile gösterilen taşınmazın 1. derece arkeolojik sit alanı içinde kaldığı, (B) harfi ile gösterilen taşınmazın ise, sit sınırı dışında yer aldığı, ancak, %12'den fazla eğimli çalılık ve fundalık yerlerin orman sayılan yerlerden olduğu, tesbit dışı bırakma tarihi ile imar planının kesinleştiği 1999 yılına kadar kişi yararına imar - ihya ve kazandırıcı zamanaşımı yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığı ve taşınmazın taşlık, kayalık olduğu gerekçeleriyle davacı gerçek kişinin davasının reddine, Hazinenin davasının ise kısmen kabulü ile fen ve orman bilirkişi tarafından ortak düzenlenen 12.04.2010 tarihli rapora ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 3816,06 m² yüzölçümündeki bölümün Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, aynı krokide (B) harfi ile gösterilen 6287,11 m² yüzölçümündeki bölüme yönelik Hazinenin tescil talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili ile davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar - ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri gereğince açılan tescil davasıdır.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde dava tarihinden önce 09/04/1981 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 24/11/2000 tarihinde ilân edilerek kesinleşen aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması vardır. Yörede genel arazi kadastro işlemi ise 1960 yılında yapılıp 1961 yılında kesinleşmiş ve çekişmeli taşınmazlar bu kadastro sırasında fundalık olarak tesbit harici bırakılmıştır

1) Davacı ... vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde dava tarihinden önce 09/04/1981 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 24/11/2000 tarihinde ilân edilerek kesinleşen aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması vardır. Yörede genel arazi kadastro işlemi ise 1960 yılında yapılıp 1961 yılında kesinleşmiş ve çekişmeli taşınmazlar bu kadastro sırasında fundalık olarak tesbit harici bırakılmıştır

1) Davacı ... vekilinin temyiz itirazları yönünden;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve tescile konu taşınmazlardan bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen bölümün 1. derece arkeolojik sit alanı içinde kaldığı ve 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'nun 11. maddesinin birinci fıkrası hükmüne göre, kültür ve tabiat varlıklarını koruma bölge kurullarınca birinci grup olarak tescil ve ilân edilen kültür varlıklarının bulunduğu taşınmazlar ile birinci ve ikinci derece

- 2 -

2014/518 - 1971

arkeolojik sit alanlarındaki taşınmazların zilyetlik yoluyla iktisap edilemeyeceği yönündeki düzenlemeye göre bu bölümün zilyetlik yoluyla kazanılamayacak yerlerden olması, krokide (B) harfi ile gösterilen bölüm yönünden ise, orman bilirkişinin bu bölümün 1992 tarihli hava fotoğrafında köklü kayalık, fundalık ve güney kısımlarını ise otluk olarak gözlendiği yönündeki raporu dikkate alındığı zaman bu bölümün de imar - ihya edilmediğinin ve bu tarihten davanın açıldığı tarihe kadar zaten davacı yararına kazanmayı sağlayan zilyetlikle taşınmaz edinme koşulları ve süresinin oluşmadığı anlaşıldığına göre, mahkemece, davacı ...’nin davasının reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenle, davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Hazine vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece Hazinenin tescil talebi hakkında, krokide (A) harfi ile gösterilen bölüm yönünden kabul kararı, krokide (B) harfi ile gösterilen bölüm yönünden ise red kararı verilmiştir. Ancak, gerekçe bölümünde Hazinenin tescil talebine hiç değinilmemiş bu yüzden mahkemenin taşınmazın krokide (A) harfi ile gösterilen bölümü yönünden davayı niçin kabul ettiği, krokide (B) harfi ile gösterilen bölümü yönünden ise davayı niçin reddettiği, her iki bölüm yönünden kurulan hükümler gerekçesiz olduğundan anlaşılamamıştır. Bu durum karşısında, mahkemenin Hazinenin talebini değerlendirmediği sonucu ortaya çıkmaktadır.

1982 Anayasasının 141/3. maddesi uyarınca bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olmak zorundadır. 6100 sayılı H.M.K 297. maddesi uyarınca hükmün “Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri” göstermesi gerekir.

1982 Anayasasının 141/3. maddesi uyarınca bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olmak zorundadır. 6100 sayılı H.M.K 297. maddesi uyarınca hükmün “Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri” göstermesi gerekir.

Dolayısıyla gerekçe, bir hükmün olmazsa olmaz unsurudur. Taraflar, ancak, kararlara konulması gereken gerekçeler sayesinde hükmün hangi maddi ve hukukî nedene dayandırıldığını anlayabilirler. Ayrıca, karar aleyhine kanun yollarına başvurulduğunda da HUMK'nun 428. maddesi uyarınca Yargıtay incelemesi sırasında gerekçe sayesinde kararın usûl ve kanuna uygun olup olmadığı denetlenebilir.

Mahkeme kararı, Hazinenin davası yönünden gerekçesiz olduğuna göre, denetim yapma olanağı bulunmadığından, kararın, diğer yönler incelenmeksizin bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Kabule göre ise; krokide (A) harfi ile gösterilen bölüm yönünden tapunun beyanlar hanesine " taşınmazın 1. derece arkeolojik sit alanında kaldığı" yönünde şerh verilmesi gerektiğinin düşünülmemiş olması da doğru değildir.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle; davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE,

2) Yukarıda ikinci bentde açıklanan nedenlerle; Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 17/02/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/20197, Karar No: 2006/23333, Tarih: 08.12.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/20197 E.  ,  2006/23333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/08/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 12.20 YTL onama harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 08.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2229, Karar No: 2014/4624, Tarih: 10.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/2229 E.  ,  2014/4624 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ....vek.Av.... ile davalı ... (En İth.İhr.Mümessillik) vek.Av.... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 15.05.2012 gün ve 2010/838-2012/621 E.K. sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Dairemizin 2013/13479 E., 2013/18177 K. sayılı 18/11/2013 tarihli kararıyla yetkili ... 8.İcra Müdürlüğünce davalı adına çıkarılan ödeme emri ekli tebligat parçasının önlü-arkalı onaylı suretinin gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrildiği, ancak yetkisizlik kararı veren ... 8.İcra Müdürülüğünce davalı adına çıkarılan ödeme emri ekli tebligat parçasının gönderildiği, dolayısıyla Dairemiz kararının gereğinin yerine getirilmediği anlaşılmıştır. Dairemizin geri çevirme kararları gereklerinin yerine getirilmesi konusunda gerekli özen ve dikkatin gösterilmesi ile ... 8. İcra Müdürlüğü'nün 2010/20549 E sayılı takip dosyası aslının eklendikten sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/103, Karar No: 2022/14707, Tarih: 15.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/103 E.  ,  2022/14707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki basın yoluyla kişilik haklarının ihlalinden kaynaklanan manevi tazminat ile yayım talebi davası üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili ile katılma yoluyla davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili; davalılardan ...'ın eser sahibi, davalı ... Bas. Yay. San. ve Tic. A.Ş.'nin ise yayın sahibi olduğunu, davalılardan ... tarafından kaleme alınan ve Aydınlık Gazetesi 'nin 12/09/2014 tarihli nüshasında yayınlanan "Türgev 'den ... Kafeleri" isimli köşe yazısı nedeniyle davacının kişilik haklarının ihlal edildiğini belirterek 20.000,00 TL manevi tazminat ile yayım talebinde bulunmuştur.

Davalılar vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, Kadıköy iskelesinde bulunan “... Yıldızı” isimli kafeterya hakkında İstanbul Büyükşehir Belediyesi ile Şehir Hatları Turizm Sanayi ve Tic. A.Ş. arasında intifa hakkı sözleşmesi yapılmış olduğu, sözleşme gereğince kafeteryanın işletme hakkının adı geçen şirkete ait olduğu, mahallinde yapılan 21/06/2007 tarihli tespit sonucunda söz konusu kafeteryanın İTÜ Denizcilik Fakültesi Mezunları Sosyal Yardım Vakfı tarafından işgalli olduğunun tespit edildiği, ecrimisil dosyası oluşturularak 09/09/2014 tarihinde adı geçen vakfın söz konusu yerden tahliye edildiği ve kafeteryanın intifa hakkı sözleşmesi gereğince İstanbul Şehir Hatları Turizm San. Tic. A.Ş.'ye teslim edildiği, dolayısıyla kafeteryaya davacı vakfın el koymasının söz konusu olmadığı, dosya kapsamında davacı vakfın söz konusu kafeterya ile herhangi bir hukuki ya da fiili ilişkisi bulunduğuna dair hiç bir delil olmadığı, haberin gerçek olmaması nedeniyle yazının ve haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği, davacı lehine manevi tazminat isteminin yasal koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 5.000,00 TL manevi tazminata karar verilmiş; karara karşı davalılar vekili ile katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz yoluna başvurulmuştur.

1-Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat ve yayım istemlerine ilişkindir.

1-Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat ve yayım istemlerine ilişkindir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durumda halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın temel hak ve özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 10. maddesi ile ilgili olarak Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin birçok kararında da vurgulandığı üzere; ifade özgürlüğü demokratik bir toplumun asli temellerinden olup, toplumun ilerlemesinin ve her bireyin kendini geliştirmesinin temel koşullarından birisini oluşturur. Basın özgürlüğü bağlamında, gazetecilerin kanıtlayamayacağı söylenti ve iddiaların yayınlanması yönünden ise Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi doğruluk koşulunu makul olmayan, hatta olanaksız bir talep olarak değerlendirip, basının sadece bütünüyle kanıtlanmış olguları yayınlama zorunluluğu ile karşı karşıya bırakılması halinde hemen hemen hiçbir şeyin yayınlanamayacağı, bunun da basın özgürlüğüne zarar vereceği yönündedir. (Jersild ve Thoma-Danimarka; Haldimann ve diğerleri-İsviçre kararları)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli ve 48876/08 başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini...” ifade etmektedir.

Yine Anayasa Mahkemesinin pek çok kararında da benimsendiği gibi, demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden olan ve toplumun ilerlemesi, bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade özgürlüğü, sadece kabul gören veya zararsız yahut kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil, aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerli olup, yine pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etmiştir. Bununla birlikte basının da belli ölçüde abartma, hatta tahrik etme ve polemik olarak kabul edilebilecek kişisel açıdan taşkın ifadeler kullanma hakkını da kabul etmiştir.

Yine manevi tazminat sorumluluğunun doğması 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddesindeki koşulların gerçekleşmiş olmasına bağlıdır.

Davaya konu haberin bir bütün olarak incelenmesinde; haberin toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğu ve davacının kişilik haklarına saldırı amacı taşımadığı, kaldı ki basının, okuyucunun dikkatini habere çekmek amacı ile çarpıcı başlık ve ifadeler kullanmasının bir gazetecilik tekniği olması karşısında, özle biçim arasındaki dengenin bozulduğundan da söz edilemeyeceği anlaşılmaktadır.