muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/885, Karar No: 2009/5346, Tarih: 16.04.2009

2009/885-5346

imzalanmasından önce 1991-1992 yıllarında yaptığı 7.800.000 lira ödemenin, kredi borcundan mahsup edilmediği iddiası ile bu davayı açmıştır.

Taraflar arasındaki ihtilafın çözümü için davalıların konum ve sorumluluklarının belirlenmesi gerekir. Göçmen konutlarının yapımı için dış kaynaklardan Başbakanlıkça sağlanan kredi ile, Devlet Bakanlığı koordinatörlüğünde konutların yapım işine başlandığı, sağlanan kredinin ... Hazine ve Dış Ticaret Müsteşarlığı ile T.... arasında düzenlenen muhtelif devir anlaşmaları ile bankaya devir edildiği, en son yapılan ve diğer anlaşmaları iptal eden 11.3.1993, 19.4.1993 ve 13.6.1994 tarihli devir anlaşmalarından, Devlet Bakanlığı organizatörlüğünde yapılan göçmen konutlarının dağıtım devir prensiplerini gösteren “Yönerge”nin 8.maddesinin “D” bendinden, yine Devlet Bakanlığı ile T.... arasındaki protokol hükümlerinden, devir edilen kredinin Bakanlığın onayı ile kullanılacağı, konut peşinatlarının konutların kesin maliyetlerinin çıkarılmasından sonra kredi borçlarından düşülebileceği, peşinat ve taksitlerin bakanlıkça belirleneceği, projenin amacına ulaşması, gerekli önlem ve tedbirlerin alınması, inşaatların kontrolü, proje finansmanı için gerekli diğer kaynakların temini, borçluların belirlenmesi, ferdi ipotek tesisi, projenin zamanında bitirilmesi, kredilerin geri ödenmelerinin başlangıç tarihinden evvel konutların hak sahiplerine tesliminin Devlet Bakanlığının sorumluluğunda olduğu, bankaya aracılık hizmetlerinden dolayı %1,5 komisyon ödeneceği, kredilerin geri ödenmesinde uygulanacak faiz oranı, hesaplama şekli, geri ödemenin başlama tarihi, bankanın kendisine geri ödenen kredileri 1.3.1994 tarihinde ilki olmak üzere 6 ayda bir hazine hesabına bankaca ödeneceği, projenin yürütülememesinden, konutların tahsis ve teslim edilmemesi, tamamlanamaması, borçluların belirlenememesi, teminat tesis edilmemesi ve bankanın iradesi dışında oluşan nedenlerde kredi geri ödemelerinin başlatılamaması veya yapılamaması halinde bankanın krediyi geri ödeme yükümlülüğü taşınmadığı, daha sonra T.... Bankasının, TC. ... Bankasına devir edildiği, ve yine göçmen konutlarını yapımı işi ile Toki’nin görevlendirildiği anlaşılmaktadır. T.... Bankasının T.C. ... Bankasına devir edilmesinden sonra, ... Hazine Müsteşarlığı ile bu banka arasında yapılan tadilat anlaşmalarında, bankaya yukarıda açıklananlar dışında bir yükümlülük getirilmemiştir.

Tüm açıklamalardan ve dosya kapsamından T.... Bankasının ve onun halefi olan T.C. ... Bankasının, Başbakanlıkça temin edilen göçmen konutlarının yapımı ile ilgili kredinin kullanımında, tamamen aracı olduğu, başkaca

2009/885-5346

Tüm açıklamalardan ve dosya kapsamından T.... Bankasının ve onun halefi olan T.C. ... Bankasının, Başbakanlıkça temin edilen göçmen konutlarının yapımı ile ilgili kredinin kullanımında, tamamen aracı olduğu, başkaca

2009/885-5346

bir sorumluluğu bulunmadığı, konut tahsis ve satışından önce yatan paranın da Devlet Bakanlığı hesabında kaldığı, bunun iadesinden ... ve bağlı kuruluşu olan Toplu Konut İdaresi Başkanlığının sorumlu olduğu sonucuna varılmıştır. Mahkemece açıklanan bu hususlar göz ardı edilerek, aksı düşüncelerle yazılı şekilde T.C. ... Bankasının da sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: 1.bent gereği ... ve Toplu Konut İdaresi Başkanlığının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereği kararın tüm davalılar yararına, 3.bent gereği kararın davalı .... ... Bankası yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 16.4.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14073, Karar No: 2014/13187, Tarih: 14.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/14073 E.  ,  2014/13187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı-k.davalı ... ile davalı-k.davacı ... aralarındaki nişan bozulmasından kaynaklanan alacak-tazminat davasına dair ... Aile Mahkemesinden verilen 03.10.2013 günlü ve 2011/678 E.- 2013/673 K. sayılı hükmün Onanması hakkında dairece verilen 07.05.2014 günlü ve 2014/78 E.- 2014/6986 K. sayılı ilama karşı davalı-k.davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davada, nişanın bozulması nedeniyle, nişanda takılan ve dilekçede belirtilen altınların aynen iadesi, olmadığında bedeli olarak, fazlaya ilişkin hak saklı kalmak üzere, 10.000 TL'nin dava tarihinden itibaren faiziyle tahsili talep edilmiştir. Islah dilekçesi ile de müddeabih miktarı 14.207 TL'ye çıkartılmıştır.Davalı cevap dilekçesinde ve karşı davasında; davacının hiç bir sebep yok iken nişanı bozduğunu savunarak, nişanda davacıya takılan hediyelerin aynen iadesini, olmadığında bedeli olarak 6.500 TL'nin tahsilini; ayrıca, iyiniyetli olarak, müşterek hanede kullanılmak üzere yatak odası siparişi verildiğini, nişan yeri vs.için masraflar yapıldığını belirterek toplam 5.733 TL maddi tazminat ile 100.000 TL manevi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.Mahkemece; asıl davanın kısmen kabulüne, altınların aynen iadesine, olmadığında toplam 14.057 TL değerinin yasal faiziyle tahsiline; davalı-karşı davacının davasının kısmen kabulüne, kararda belirtilen altın ve eşyaların aynen iadesine, olmadığında toplam 1.938,22 TL değerinin karşı dava tarihi olan 04.12.2011'den itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hükmün davalı-karşı davacı vekili tarafından temyizi üzerine; Dairemizin 07.05.2014 gün ve 2014/78 Esas- 2014/6986 Karar sayılı ilamı ile, mahkeme kararı onanmıştır. Davalı-k.davacı vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.Ancak, dava dilekçesinde 1 adet bilezik (geniş altın bilezik) talep edilmiş olduğu halde, mahkemece iki adet bileziğe hükmedilmiştir. Talep aşılarak hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir. Öte yandan, davacı tarafın ıslah dilekçesine karşı davalı tarafça zamanaşımı definde bulunulmuştur. Mahkemece, bu hususta olumlu-olumsuz bir karar verilmemiş olması da doğru değildir.Kaldı ki, hükme esas alınan bilirkişi raporunda bileziklerin cinsi ve gramı yönünden ihtimale dayalı rapor hazırlanmıştır. Yetersiz bilirkişi raporuna ve eksik incelmeye dayalı hüküm kurulmuş olması da usul ve yasaya aykırı olup, kararın bozulması gerekmiştir. Ne var ki, temyiz incelemesi sırasında bu hususlar gözden kaçmış ve mahkeme kararı sehven onanmıştır. Bu nedenle, davalı-karşı davacı vekilinin bu yönlere ilişen karar düzeltme talebinin kabulü ile, Dairemize ait 07.05.2014 tarihli 2014/78 E.- 2014/6986 Karar sayılı "Onama" ilamının kaldırılmasına, yukarıda açıklanan gerekçelerle mahkeme kararının BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,14.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22940, Karar No: 2012/5036, Tarih: 05.03.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/22940 E.  ,  2012/5036 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/232362

MAHKEMESİ : Sakarya 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2008

NUMARASI : 2007/263 (E) ve 2008/214 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kovuşturma evresinde 24.04.2007 tarihli hakim havaleli dilekçe ile katılma isteğinde bulunan ve bu isteği karara bağlanmamış olan yakınan (S.. S..) vekilinin 5271 sayılı CYY’nın 260/1.maddesi uyarınca yasa yoluna başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

Yakınan (S.. S..) vekilinin 24.04.2007 tarihli dilekçesi kamu davasına katılma istemini içermesine karşın, katılma isteğinin uygun olup olmadığı konusunda bir karar verilmeyerek 5271 sayılı CYY’nın 238/3.maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş yakınan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 05/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16583, Karar No: 2015/5973, Tarih: 07.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/16583 E.  ,  2015/5973 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2-b, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, temyiz isteminin reddine

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mağdur müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında verilen 04.03.2014 tarihli hükümle 2240- TL adli para cezası yanında TCK'nın 53/6. maddesinin de sanık hakkında uygulanması sebebiyle hükmün temyizi kabil olduğundan, temyiz isteminin reddine ilişkin 12.03.2014 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, mağdur müdafinin, sanığın yola dikkatini vermemesi sonucu kazanın gerçekleştiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 07.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/219, Karar No: 2012/8688, Tarih: 15.03.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/219 E.  ,  2012/8688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, yıllık izin ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi

halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemiz önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun

yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma asıl alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma asıl alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettirmiş olan davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir

Hukuk Genel Kurulunca verilen 05.04.2006 gün 2006/9-107E.2006/144 ve 14.06. 2006 gün ve 2006/9-374E. 2006/382K. Sayılı ilamında uyku ve sair ihtiyaçlar için geçen zaman çıkarıldığında günde 24 saat çalışan işçinin fiilen 14 saat çalıştığı kabul edilmiş bu kural dairemizce de benimsenmiştir.

Somut olayda; fazla çalışma alacağının kabulüne karar verilmiş ise de fazla çalışma hesap yöntemi hatalı olduğundan, yukarıdaki ilkeler doğrultusunda fazla çalışma alacaklarının hesaplanması gerekir.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda; fazla çalışma alacağının kabulüne karar verilmiş ise de fazla çalışma hesap yöntemi hatalı olduğundan, yukarıdaki ilkeler doğrultusunda fazla çalışma alacaklarının hesaplanması gerekir.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde

kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, bilirkişi tarafından davacının çalıştığı 12,5 saat için 1 saat ara dinlenme, 16,5 saat çalıştığı dönem için 2 saat ara dinlenme düşülerek günlük 14,5 saat üzerinden fazla mesai hesabı yapıldığı anlaşılmaktadır.

Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, Hukuk Genel Kurulunca, 24 saat çalışan işçinin fiilen 14 saat çalıştığı kabul edildiğinden, davacının fazla çalışma alacağının üst sınırı 14 saat olabileceğinden günlük 14,5 saat üzerinden fazla çalışmanın kabulüne karar verilmesi de isabetsizdir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.03 .2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4970, Karar No: 2010/7488, Tarih: 23.12.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/4970 E.  ,  2010/7488 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, mirasçılık belgesinin iptali ve yenisinin verilmesi istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere göre mahkemece davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından davalı ...'un yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 23.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.