muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8985, Karar No: 2024/831, Tarih: 13.02.2024

II. CEVAP

Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; ilk olarak davacının çocuğun babası olmadığını en başından beri bildiği iddialarını kabul etmediğini, davacının zaten şüphelerinin olduğunu, çocuğun kendisine benzemediğini düşündüğünü, çocuk büyüdükçe bu şüphelerinin arttığını ve DNA testi yaptırdıklarının, sonrasında babası olmadığını öğrendiğini, kendisinin de ilk kez bu testten sonra kızının babasının davacı olmadığını öğrendiğini, soy bağının reddi talebini kabul ettiğini, tazminat talebinin haksız ve hukuksuz olduğunu, kızının kendi çocuğu olmadığını öğrendikten sonra aralarının bozulduğunu, sonra kendisiyle tekrar barışmaya çalıştığını, davacı hakkında uzaklaştırma kararı alındığını, kızının babasının başka birisi olduğunu DNA testinden sonra öğrendiğini, davacının soybağının reddi isteminin kabulüne, diğer tazminat taleplerinin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tanıma işleminin iptali istenen davalı küçüğün 14.05.2008 tarihinde nüfusa tescil edildiği, yasanın aradığı bir yıllık ve beş yıllık hak düşürücü sürelerin geçtiği, davacının yanılma nedeniyle tanıma iptali isteminde beyanlarında belirtilen kuşkuları ve söylentilerin iptal sebebi olarak gösterildiği, aynı yönde daha önce de duyumları ve kuşkuları olduğu, ancak dava açmadığı, bu yönde dosya delil de bildirmediği, tescil tarihinden itibaren bu yana aradan çok uzun bir süre geçmesine rağmen dava açılmasındaki gecikmeyi haklı kılacak sebep bulunup bulunmadığına ilişkin başka bir iddia veya savunma da öne sürülmediği, ayrıca davacının davaya konu çocuğun kendisinden olmadığını sonradan öğrendiği beyanının samimi görülmediği, ben zaten şüpheleniyordum şeklindeki ifadesinin ise bu hususu desteklendiğini göstermekte olduğu, bu itibar ve kabul ile; davacının tanımanın iptaline ilişkin davasının 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu(4721 sayılı Kanun)'un 300 üncü maddesinin birinci fıkrası hükmü uyarınca düzenlenen hak düşürücü süresi sonrasında açıldığı gerekçesi ile açılan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; ret kararının hakkaniyete ve hukuka aykırı olduğunu, tanımanın iptali davasının, iptal sebebi öğrenildikten sonra 1 yıl geçmekle ve herhalde tanımanın üzerinden 5 yıl geçmekle düşeceğinin düzenlendiğini, ancak süreler geçtiği halde gecikmeyi haklı kılan sebep varsa, sebebin ortadan kalkmasından başlayarak bir ay içinde dava açılabilineceğini belirttiğini, somut olayda davacının, davalıdan duymuş olduğu 'çocuğun gerçek babası sen değilsin, seninle birlikte olmadan önce başkasıyla beraberdim çocuğun babası odur'' gibi sözler üzerine dava yoluna başvurarak Mahkemeden olayı aydınlatması için DNA testi yapılmasını istediğini ancak Mahkeme'nin davayı incelemeden 4721 sayılı Kanun'un 300 üncü maddesinin son fıkrası göz önünde bulundurmadan gerekli sürelerin kaçırıldığı nedeniyle ret kararı verdiğini, oysa ki süreler geçtiği halde gecikmeyi haklı kılan sebebin vakıada mevcut olduğunu, Mahkeme'nin hak düşürücü sürenin başlangıcı olarak çocuğu tanıdığı tarihin esas alındığını, oysa hak düşürücü sürenin, çocuğun kendinden olmadığını kesin delil ile öğrenmesiyle başladığını, çocuğun kendisinden olmadığı yönündeki şüphenin öğrenme açısından yeterli kabul edilmeyeceğini, DNA testi yapılmasının gecikmeyi haklı kılan bir sebep olarak görülerek yeni süreni başlangıcı olarak görülmekte olduğunu belirterek davanın reddi yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının hak düşürücü süreye ilişkin iddiasında, davalı annenin kendisinden önce başkası ile birlikteliği olduğu yönünde duyumlarının olduğunu, daha önce de baba olmadığına dair kuşkularının bulunduğunu ancak dava açmadığını, sunacağı bir delilin olmadığını bildirmiş olup tanımanın 14.05.2008 tarihinde yapıldığı yasanın aradığı bir yıllık ve beş yıllık hak düşürücü sürelerin geçtiği, gecikmeyi haklı kılan bir sebebin ispatlanamadığı, Mahkemece davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1)inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek, davanın reddi yönünden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek, davanın reddi yönünden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tanımanın iptali istemine ilişkin olup, uyuşmazlık, davanın hak düşürücü süre içinde açılıp açılmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 300 üncü maddesi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı erkek tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10951, Karar No: 2011/11936, Tarih: 05.10.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/10951 E.  ,  2011/11936 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin piyasadan deri temin etmesi amacıyla davalıya 05.10.2005 vade tarihli 10.000 USD bedelli 20.10.2005 vade tarihli 7.000 USD bedelli, 05.11.2005 vade tarihli 10.000 USD bedelli 10.12.2005 vade tarihli 15.000 USD bedelli borçlusu müvekkili, alacaklısı davalı olan toplam 42.000 USD bedelli malen kaydı bulunan 4 adet senet verdiğini, ancak davalının malları teslim etmemesi nedeniyle senetlerin bedelsiz kaldığını ileri sürerek müvekkilinin senetlerden dolayı davalıya borçlu olmadığına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında piyasadan deri temin etme konusunda anlaşma olmadığını, davacının şirketinden ayrılan davalı müvekkilinin şirketteki hizmetlerinin bedeli için senetleri verdiğini beyan ederek davanın reddini savunmuş, %40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davacı ve davalı tanıklarının beyanlarının birlikte değerlendirilmesi sonucunda, davalının deri işinin sanatkarı olduğunun, işini sanatsal olarak çok iyi yaptığının, işin ticareti ile ilgilenmediğinin anlaşıldığı, ancak davacı ile davalı arasındaki bu ilişkinin taraf vekillerinin beyanlarında açıkça belirttiği gibi işçi-işveren ilişkisi niteliğinde bulunmadığı, halbuki davacının davaya konu senetleri piyasadan deri temin etmesi için davalıya verdiğini iddia ettiği, ancak bilirkişi raporunda davacı ile davalı arasında şirket kayıtlarında herhangi bir alış veriş kaydına rastlanılmadığının tespit edildiği, bu durumda kambiyo senedi niteliğindeki bu bonoların davacının iddia ettiği gibi mal karşılığında davalıya verildiğinin ispat edilemediği, gerekçesiyle davacısı tarafından ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve katılma yolu ile de davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı, ihtiyati tedbir kararı alıp infaz ettirmiş olup davalının alacağına kavuşması bu nedenle geciktirilmiş bulunduğundan İİK’nın 72/4. maddesi uyarınca davalı lehine tazminata hükmedilmesi gerekirken bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte belirtilen sebeplerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 05.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/260, Karar No: 2021/247, Tarih: 02.06.2021

**Ceza Genel Kurulu         2019/260 E.  ,  2021/247 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 18. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 65-347

Hakaret suçundan sanık ... hakkında TCK’nın 129/3. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin Antalya (Kapatılan) 9. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 01.04.2014 tarihli ve 294-281 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 18. Ceza Dairesince 20.12.2016 tarih ve 37944-19483 sayı ile;

"Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir. Somut olayda katılanın sanığa söylediği 'kes lan' sözünün hakaret niteliği taşımadığıdan ve dolayısıyla karşılıklı hakaretten söz edilemeyeceğinden yerinde olmayan ve yetersiz gerekçeyle sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Dosyanın devredildiği Antalya 26. Asliye Ceza Mahkemesi ise 16.05.2017 tarih ve 65-347 sayı ile;

Dosyanın devredildiği Antalya 26. Asliye Ceza Mahkemesi ise 16.05.2017 tarih ve 65-347 sayı ile;

"...Sanığın savunması, müşteki beyanları, tanıkların anlatımları ile tüm dosya kapsamından; sanık ve müştekinin olay tarihinde Antalya ili Konyaaltı ilçesi ... mahallesi Uncalı caddesinde bulunan ... apartmanında oturdukları ve olay günü apartman toplantısına katıldıkları, toplantı sırasında sanığın o döneme kadar yöneticilik yapan müştekiye hesaplar ile ilgili bir şeyler sorduğu ve hesapları incelemek istediğini söylediği, müştekinin buna sinirlendiği ve elindeki dosyaları sehpanın üzerine ve yere fırlatarak sanığa hitaben 'kes lan, al oku' diye bağırdığı, bunun üzerine sanığın da müştekiye hitaben 'apartmanın parası ile geçiniyorsun, apartmanın parasını yiyorsun, köpek, karımın katili bunlar, dedikoducular' diyerek hakarette bulunduğu anlaşılmış, Yargıtay 18.Ceza Dairesinin 20.12.2016 tarih ve 2015/37944 esas, 2016/19483 karar sayılı kararı ile 'katılanın sanığa söylediği 'kes lan' sözünün hakaret niteliği taşımadığı' belirtilmiş ise de, 'kes lan' sözünün muhatabının onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek, küçük düşürecek nitelikte olduğu, bu nedenle sövme suretiyle işlenen hakaret suçunu oluşturduğu, nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.04.2015 taih ve 2014/4-756 esas, 2015/124 karar sayılı kararında 'sana ne lan, sen kimsin, ben istediğim yere gider, istediğim yerden çıkarım, bana kimse karışamaz' şeklinde sözlerin müştekinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek nitelikte olduğundan sövmek suretiyle işlenen, hakaret suçunun yasal unsurlarının oluştuğunun belirtildiği, sanığın müştekiye karış söylediği 'apartmanın parası ile geçiniyorsun, apartmanın parasını yiyorsun, köpek, karımın katili bunlar, dedikoducular' şeklindeki sözleriyle gerçekleşen hakaretin, sanığın müştekiye karşı elindeki dosyaları fırlatarak söylediği 'kes lan, al oku' sözleriyle gerçekleşen hakaretten daha ağır ve incitici olduğu kabul edilse dahi, ilk olarak hakarette bulunan kişinin karşı taraftan gelecek daha ağır hakarete katlanması gerektiği, böylece Mahkememizin (Antalya Kapatılan 9. Sulh Ceza Mahkemesinin) 01.04.2014 tarih ve 2013/294 esas 2014/281 karar sayılı kararın doğru ve yerinde olduğu sonucuna varıldığından Mahkememizin (Antalya Kapatılan 9. Sulh Ceza Mahkemesinin) 01.04.2014 tarih ve 2013/294 esas 2014/281 karar sayılı kararında direnilmesine ve sanık hakkında müştekiye yönelik hakaret suçundan açılan kamu davasında, olay sırasında sanığın müştekinin kendisine 'kes lan' diye bağırarak hakaret etmesi üzerine hakarette bulunduğu, böylece sanık ve müştekinin karşılıklı olarak birbirlerine hakarette bulundukları anlaşıldığından TCK'nın 129/3 maddesi gereğince takdiren sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." gerekçesiyle bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanık hakkında TCK'nın 129/3. maddesi uyarınca hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de Cumhuriyet savcısı ve katılan tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.01.2018 tarihli ve 55356 sayılı "Bozma" istekli tebliğnamesiyle dosya 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesiyle değişik CMK'nın 307. maddesi uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 18. Ceza Dairesince 18.04.2019 tarih ve 894-7716 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında, hakaret suçuna ilişkin özel haksız tahrik düzenlemesi içeren TCK’nın 129. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

14.04.2014 havale tarihli dilekçesiyle vekillik görevinden çekilen katılan ... vekili, 28.12.2012 havale tarihli şikâyet dilekçesinde; katılan ile sanığın aynı apartmanda komşu oldukları, katılanın apartman yöneticiliği yaptığı, ancak birtakım sebeplerle işi bırakmak istediği, yöneticiliğe apartmandan kimsenin yanaşmaması üzerine görevi usulüne uygun olarak bıraktığı, 23.12.2012 tarihinde apartman sakinlerince toplantı yapılmasına karar verildiği, toplantıda katılanın bilgi verme mahiyetinde açıklamalar yaptığı sırada sanığın memnuniyetsiz ve alaycı tavırlarıyla katılanı tahrik etmeye çalıştığı, katılanın bu husustaki uyarısı üzerine sanığın “Hırsız, apartman parasıyla geçiniyorsun hırsız, kafana göre harcama yapıyorsun, gel erkeksen aşağıya, benim karımın katili bunlar!” şeklinde sözler söylediği ve katılana eşinin yanında ağır hakaretler ettiği, katılanın yaklaşık on yıl süreyle apartman yöneticiliği görevini birçok fedakârlık göstererek layıkıyla yerine getirmesine karşın sanık tarafından apartman sakinlerinin önünde küçük düşürüldüğü, tanıklar ..., ... ve ...’nın söz konusu olaylara tanık oldukları, sanıkla uzlaşmak istemedikleri hususlarına yer verilmiştir.

Katılan yargılama evresinde alınan ifadesinde; olayın gerçekleştiği apartmanda yaklaşık on yıldır yöneticilik yaptığını, toplantılara kimsenin katılmak istemediğini, toplantı sırasında yöneticiliği bıraktığını açıkladığını, toplantıya gelen sanıkla aralarında yaklaşık beş altı metre kadar mesafe olduğunu, aralarında başka insanlar da olduğu için sanığa dosya fırlatmasının söz konusu olmadığını, zaten elinde de istifaya dair yalnızca tek sayfalık dilekçe bulunduğunu, toplantı sırasında açıklama yaparken sanığın bıyık altından gülerek kendisiyle dalga geçtiğini, sanığın kızına davetiye gönderilmesi ile ilgili konuştukları sırada sinirlendiği için sanığa hitaben “Kes lan, tamam!” dediğini, bir anlığına ağzından çıkan bu ifadeyi hakaret kastıyla kullanmadığını, ancak sanığın kendisine hitaben “Hırsız, biz senin yıllardır apartman parasıyla geçindiğini bilmiyor muyuz sanıyorsun, kafana göre harcama yapıyorsun, köpekler, bunlar benim karımın katilleri!” şeklinde beyanlarda bulunduğunu, bu sözleri birkaç kez tekrarladığını, tanık ...’nin de kırlentle ensesine vurduğunu,

Tanık ... Kollukta “Bilgi sahibi” sıfatıyla alınan 17.01.2013 tarihli ifadesinde; eşi olan katılanın yaklaşık on yıl süreyle olayın meydana geldiği apartmanda yöneticilik yaptığını, sanığın davet edilmesine karşın son üç yıldır gerçekleştirilen toplantılara iştirak etmediğini ve katılanın apartmanın parasını yediği yönünde söylentilere yol açtığını, bunun üzerine katılanın istifa ettiğini, apartmana ait tüm evrakın profesyonel yöneticiye devri konusunda toplantı yapıldığını, toplantıya sanığın da dâhil olduğu yaklaşık on kişinin katıldığını, katılanın apartman ile ilgili çalışma ve harcamalar sırasında açıklamalar yaptığı sırada sanığın, herkesin içinde katılana hitaben “Sen hırsızsın, apartmanın parasını yiyorsun, apartmanın parasıyla geçiniyorsun, kafana göre apartmanın parasını harcıyorsun, siz benim karımın katillerisiniz, karımı bunlar öldürdü, sen aşağıya in de sana nasıl biri olduğunu göstereyim, bana ‘...’ derler, sana ‘...’in kim olduğunu göstereyim!” şeklinde bağırdığını, katılanın ise kendisine yapılan bu haksız ve çirkin konuşmalar nedeniyle sanığa sadece “Sus lan!” dediğini, katılanın apartmanın parasını kendi özel ihtiyaçları için harcaması gibi bir durumun söz konusu olmadığını, katılanın olay nedeniyle çok üzüldüğünü,

Yargılama evresinde ise; sanığın, yaklaşık üç yıl önce hayatını kaybeden ablasının eşi olduğunu, apartman toplantısı sırasında sanığın, eşi olan katılana hitaben “Hırsız, apartmanın parasıyla geçiniyorsun, apartmanın parasını yiyorsun, sen hırsızsın, aşağı in sana gününü göstereyim!” şeklinde sözler söyleyip kendilerini eşinin ölümü nedeniyle suçladığını, “Eşimin katili bunlar!” diyerek hakaret de ettiğini, araya giren komşuların kavganın çıkmasını önlediklerini, sanığın ağız hareketleriyle katılanı tahrik etmesi nedeniyle katılanın da kendisine “Sus lan!” dediğini,

Tanık ... kollukta bilgi sahibi sıfatıyla alınan 17.01.2013 tarihli ifadesinde; sanık ile katılanı aynı apartmanda oturmaları dolayısıyla tanıdığını, aralarında meydana gelen olayla ilgili tanıklık yapmak istemediğini,

Cumhuriyet Başsavcılığınca alınan 27.03.2013 tarihli ifadesinde; katılanın uzun yıllardır birlikte oturdukları apartmanda yöneticilik yaptığını, sanığın katılanla husumetinden dolayı apartman toplantılarına katılmadığını, son toplantıda ise ... isimli adayı desteklemek amacıyla sanığın da toplantıya iştirak ettiğini, binanın sorunlarıyla ilgili konuşmalar yapılırken sanığın söz alarak bir şeyler söylediğini, bunun üzerine katılanın aralarındaki husumetin de etkisiyle sanığa hitaben “Kes lan!” diye bağırdığını, sanığın da “Sen binanın parasını yiyorsun!” şeklinde karşılık verdiğini, bunun üzerine tarafların karşılıklı olarak birbirlerine “Köpek, karımın katili, dedikoducular, lan!” biçiminde sözler söylediklerini, toplantıya katılanlar olarak araya girip olayın büyümesini önlediklerini,

Yargılama evresinde ise; Cumhuriyet Başsavcılığında vermiş olduğu ifadesini aynen tekrar ettiğini, apartman yöneticisi olan katılanın ibra ile ilgili konuşma yaptığı sırada sanığın söz alarak binanın sorunlarıyla ilgili olarak hatırlamadığı bir şeyler söylediğini, bunun üzerine katılanın sanığa hitaben “Kes lan!” diye bağırdığını ve ortalığın karıştığını, sanığın katılana “Sen binanın parasını yedin!” dediğini hatırladığını, “Hırsız!” şeklinde bir hitapta bulunup bulunmadığından emin olamadığını, tarafların karşılıklı olarak birbirlerine hakaret içerikli sözler söylediklerini,

Tanık ... yargılama evresinde; olay tarihinde yöneticilik yapması konusunda internet aracılığıyla kendisine ulaşılması üzerine apartman toplantısına katıldığını, toplantı sırasında katılanın faaliyetler ve hesap özetini okurken sanığın mimik ve laf atmalarından etkilenerek “Tamam kes lan!” dediğini, bunun üzerine sanığın katılana hitaben “Sen bana lan diyemezsin, kaç senedir bu binanın parasıyla karnınızı doyuruyorsunuz, hırsızsınız!” şeklinde karşılık verdiğini, çıkan arbede nedeniyle toplantıya katılanların araya girdiğini,

Tanık ... yargılama evresinde; olay tarihinde apartman toplantısına ilk kez katıldığını, yanında babası olan sanığın da bulunduğunu, toplantıya katılanların sayısının on bir olduğunu, apartman yöneticiliği için dışarıdan ve apartman sakinlerinden istekliler bulunduğunu, katılanın bulundukları yere dosya fırlatarak sanığa hitaben “Al lan oku!” dediğini, üzerlerine yürüyenlerin olduğunu, çıkan arbede sırasında katılanın sanığa yönelik “Aşağıya in sana göstereceğim!” şeklinde sözler söylediğini, tanık ...’nin de hakaret içerikli ifadeler kullanarak kendilerine yastıkla vurduğunu, sanığın katılana yalnızca “On yıldır yöneticilik yapıyorsun, senden kimse hesap sormuyor.” dediğini, “Hırsızsın, sen apartmanın parasını yiyorsun!” şeklinde bir beyanda bulunmadığını,