muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17303, Karar No: 2012/23896, Tarih: 31.10.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/17303 E.  ,  2012/23896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalıya ait işyerinde 01.07.2002 tarihinden 08.09.2008 tarihine kadar çalışan davacının kullandığı iznin bitiminde 01.09.2008 tarihinde işe başladığında tüm yetkilerinin ortadan kaldırıldığını ve çalışma ortamının değiştiğini öğrendiğini, noterlik kanalıyla iş şartlarındaki değişikliğin kabul edilmediğinin davalı işverene bildirildiğini, yazılı fesih bildiriminin ise davacıya 24.09.2008 tarihinde ulaştığını ve iş sözleşmesinin işverence geçerli bir sebep bulunmadığı halde sona erdirildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işine iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının idari hizmetlerde çalışmakta olduğunu, bir unvanının bulunmadığını, çalıştığı yer ve birimin değişitirilmediğini, 29.05.2008 tarihinden 24.08.2008 tarihine kadar 72 gün olarak kullandığı yıllık izninin ardından 01.09.2008 tarihine kadar izin ve istirahat raporu aldığını, yeni yönetimi izinlerle zor durumda bıraktığını, 04.09.2008 tarihinde noterlikçe düzenlenen ihtarname ile fesih iradesinin ve sebebinin ifade edildiğini, davacının iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesi gereğince haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin davalı işverence 08.09.2008 tarihinde sona erdirildiği, davacıya 2008 yılı Temmuz ayı ücretinin 12.09.2008 tarihinde, 2008 yılı Ağustos ayı ücretinin ise 15.09.2008 tarihinde ödendiği, devamsızlık sebebiyle iş sözleşmesinin feshi tarihinde 2008 yılı Temmuz ayına ait ücreti ödenmeyen davacı işçinin 4857 sayılı Kanun'un 34. maddesi gereği iş görme ediminden kaçınma hakkının bulunduğu ve iş sözleşmesinin devamsızlık sebebiyle fesh edilmesinin geçerli olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri her şeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18. madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18. maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz.

Dosyadaki bilgi ve belgeler ile davacı tanıklarının anlatımlarına göre, davacının, davalı şirketin bütününü sevk ve idare eden Genel Müdüre doğrudan bağlı, görevi ve bağlı bulunduğu konum itibariyle işveren vekili yardımcısı konumundaki genel müdür yardımcısı olduğundan 4857 sayılı Kanun'un 18. maddesinin son fıkrasındaki düzenlemeye göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanması mümkün değildir. Mahkemece, davacının işveren vekili yardımcısı olduğu ve bu sebeple iş güvencesinden yararlanamayacağı gözetilmeden yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 112,50 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 31.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9185, Karar No: 2012/1004, Tarih: 30.01.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/9185 E.  ,  2012/1004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

VEKİLİ : Av. ...

VEKİLİ : Av. ...

Taraflar arasında görülen davada Palu Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 05/02/2010 tarih ve 2008/150-2010/15 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, asıl davada, davalı gerçek kişilerce Palu Mal Müdürlüğü'nün havalelerde kullandığı ödeme mektubu cildinin koparılıp, mal müdür vekilinin imzasının taklit edilmesi suretiyle mal müdürlüğü hesabından sahte isimli bir kişi adına havale çıkarıldığını, birleşen davada ise davalı bankanın çalıntı ödeme mektubunu imza taklidi ve sahte mühürlü kabul edip, işlem yaptığını, 8.500.00 TL'yi aşan ödemelerde saymanlıkların bankaya önceden haber verip mutabakat sağlanması gerektiğini ileri sürerek havale bedeli olan 23.158.00 TL nin davalı gerçek kişilerden ve davalı bankadan ayrı ayrı tazminini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davalı gerçek kişiler hakkında dava kabul edilerek 23.158.00 TL nin tahsiline, davalı banka yönünden ise davanın reddine dair verilen kararın temyiz edilmesi üzerine, davalı bankanın mütefarik kusurunun bulunup bulunmadığı yönünde araştırma yapılmadığı sebebiyle davalı banka yönünden karar bozulmuş, davalı gerçek kişiler yönünden ise verilen karar onanarak kesinleşmiştir. Davalı banka yönünden devam edilen yargılama sonucunda, davalı bankanın kusurlu olduğu kabul edilerek 23.158.00 TL'nin tahsiline karar verilmiş, temyiz edilmesi üzerine verilen karar Dairemizce bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, bilirkişi raporu doğrultusunda davalı bankanın yapılan ödemeden %60 kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 13.894.80 TL'nin anılan davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacı taraf hazine olduğundan harç alınmasına mahal olmadığına, alınmadığı anlaşılan 90,00 TL temyiz başvuru harcının ve 825,35 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 30/01/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

01/02/2012 KLY
Yargıtay — Esas No: 2024/12340, Karar No: 2025/2435, Tarih: 25.03.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/12340 E.  ,  2025/2435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1318 E., 2022/1285 K.

SUÇLAR : 2313 sayılı Kanun'a aykırılık, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükmün kesin nitelikte olduğu belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen 2313 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.12.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında 2313 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 6 yıl hapis ve 15.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 1 yıl hapis ve 500,00 TL dli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.12.2020 tarihli kararı hakkında sanık müdafii tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, duruşma açılmadan verilen 14.06.2022 tarihli kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

Sanık Müdafinin Temyiz İstemi

2313 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan sanığın aleyhine olacak şekilde dosya kapsamında delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

Sanığın Temyiz İstemi

Hint kenevirlerini kendi kullanımı için yetiştirdiğine, ticaretini yapma amacının bulunmadığına, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçunu da işlemediğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1.Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında bu suç yönünden kurulan hükmün temyiz incelemesine tabi olmadığı anlaşılmıştır.

2.Sanık hakkında 2313 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

2.Sanık hakkında 2313 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dava dosyası kapsamına göre, kolluk tarafından yapılan çalışmalarda hakkında başka bir dava dosyası sebebiyle yakalama kararı bulunan sanık ...'un babasının evinde saklandığı ve bu evin bahçesinde hint keneviri yetiştirdiği yönünde duyumlar alınması üzerine, bahse konu ev ve eklentilerinde usulüne uygun olarak yapılan aramada, evin bahçesinde suça konu hint kenevirlerinin ele geçirildiği, bu şekilde sanığın atılı suçu işlediği iddiasına ilişkin olayda;

Olayın intikal şekli, hint kenevirlerinin ele geçirilmesine ilişkin olarak kolluk tarafından düzenlenen tutanaklar, ele geçirilen hint keneviri bitki sayısı, hint kenevirlerine ilişkin ekspertiz raporu, sanığın aşamalardaki tevilli ikrara dönük savunmaları ve tüm dava dosyası kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafinin temyiz talepleri yerinde görülmemiş, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle sanık hakkında Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 14.06.2022 tarihli, 2021/1318 Esas, 2022/1285 Karar sayılı kararı ile 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle REDDİNE,

2.Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 14.06.2022 tarihli, 2021/1318 Esas, 2022/1285 Karar sayılı 2313 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bafra Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9566, Karar No: 2024/20000, Tarih: 26.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2024/9566 E.  ,  2024/20000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/730 E., 2023/101 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.03.2022 tarih ve 2021/218 Esas, 2022/64 sayılı Kararı

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma niteliği dikkate alınarak yazılmamıştır

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına dair gerekçelerin karar yerinde dosya kapsamına uygun ve denetime elverişli biçimde gösterildiği anlaşılmakla; Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 302/1 inci maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20665, Karar No: 2017/24835, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/20665 E.  ,  2017/24835 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1099, Karar No: 2013/6435, Tarih: 10.06.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/1099 E.  ,  2013/6435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2008 yılında yapılan kadastro sırasında ... Köyü 102 ada 619 parsel sayılı 668,97 m² yüzölçümündeki taşınmaz, arsa niteliği ile davalı adına tesbit ve tescil edilmiştir.

Davacı Hazine, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, kayalık ve çalılık yerlerden olduğunu, zilyetlik koşullarının oluşmadığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil davası açmıştır.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptal edilerek Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptal edilerek Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4/3. maddesine göre yapılan orman tahdidi, eski ve yeni tarihli memleket haritaları, amenajman planı ve hava fotoğraflarının uygulanmasına dayalı araştırma inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla, çekişmeli parselin orman kadastrosu sınırları dışında orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiş ise de öncesinin makilik yerlerden olduğu, 1990 yılı memleket haritasında, çalılık göründüğü ve 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde belirtilen zilyetlik koşullarının oluşmadığı belirlenerek Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesinde ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesiyle 3402 sayılı Kanuna eklenen "Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” şeklindeki 36/A maddesi ve 17. maddesi ile eklenen "Bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” şeklindeki geçici 11. maddesi hükümleri gereğince davalı aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinden, karar harcının davalıya yükletilmesi doğru değil ise de, bu hususlar hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu nedenle; hükmün ikinci bendinin çıkartılarak yerine; '6099 sayılı Kanun ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A madde gereğince yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına,” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nun 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 10/06/2013 günü oy birliği ile karar verildi.