muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18873, Karar No: 2016/13456, Tarih: 16.06.2016

5- Mahkemece yapılan fazla mesai ve genel tatil ücreti hesaplamaları denetime elverişli olmayıp bozma nedenidir. ” gerekçeleri ile verdiği bozma kararının usul ve yasaya uygun olmasına ve emsal kabul edilen Alanya İş Mahkemesinin 2013/702 E, 2014/545 K sayılı dosyasındaki davacı işçinin mutfakta çalışmasına rağmen farklı iş yaptığı, pastane şefi olarak farklı çalışma sistemine sahip olduğu, eldeki dosyada mutfakta sıcak şefi olarak çalışan davacı için emsal olamayacağı anlaşıldığından mahkemenin “1-Bozma ilamının 4 numaralı bendinde geçen antreli çalışma olup olmadığının sorulması gerektiğine ilişkin bozma ilamının dosya kapsamına ve emsal olan 2013/702 esas sayılı dosyanın Yargıtay’dan onanmak suretiyle kesinleşen dosya içeriğine de aykırı olduğu anlaşıldığından bu bend yönünden mahkememizin önceki kararında direnilmesine” kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli YARGITAY HUKUK GENEL KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 16/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6087, Karar No: 2014/10672, Tarih: 16.06.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/6087 E.  ,  2014/10672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Keles Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2013

NUMARASI : 2012/41-2013/34

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı vekili Av.Ö.B.ve davacı vekili Av..geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosya eksiklik nedeniyle geri çevrilmiş, bu kez iade edilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece yapılan inceleme ve araştırma ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasası’nın 4650 Sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; dava konusu taşınmaz 3.098,09 m² olup 794,55 m²'si kamulaştırılmıştır. Taşınmazın kamulaştırılan kısmı üzerinde 11 adet elma, 4 adet ceviz, 8 adet erik, 2 adet kiraz, 15 adet vişne ağacının ve 500 adet mavi ladin fidanının bulunduğu anlaşılmaktadır. Taşınmazın kamulaştırılan kısmı üzerinde bulunan ağaçların, sayısı, yaşı, cinsi ve yoğunluğu dikkate alındığında, taşınmaza kapama karışık meyve bahçesi niteliği vermeyeceği gözetilerek, taşınmazın açık tarım arazisi olarak değerlendirilip, üzerindeki ağaçlara ayrıca değer belirlenmesi gerekir.

Bunun için öncelikle gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden çevrede ekilmesi mutad ürünlerin 2012 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi, kg başına toptan satış fiyatı ve ayrıntılı üretim giderlerini gösteren veri listesinin getirtilip, bu veriler esas alınarak taşınmazın getireceği net gelirin bulunması, buna kapitalizasyon faizinin uygulanması, taşınmazın bulunan bu değerini etkileyecek nitelikte objektif unsurlar söz konusu ise bilirkişi kurulunca bu unsurların neler olduğu ve değeri ne oranda etkilediği de açıkça belirtilerek zemin değerinin saptanması, daha sonra üzerindeki diğer ağaçların yaş ve cinsleri belirtilmek suretiyle 2012 yılı rayiç değerlerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip maktu ağaç bedellerinin buna göre hesaplanması, taşınmazın üzerinde bulunan 500 adet 2,5 yaşındaki mavi ladin (Picea Pungens Hoopsii) fidanlarının değerinin ise; geri çevirme kararı üzerine Orman Genel Müdürlüğü Fidanlık ve Tohum İşleri Dairesi Başkanlığı'ndan istenerek dosyaya getirtilen Muradiye Orman Fidanlık Müdürlüğü fiyat listesinde belirtilen kategorilerden hangisine girdiği tespit edilerek kamulaştırma bedelinin bu şekilde tespit edilmesi gerekirken, taşınmazın kamulaştırılan kısmını kapama karışık meyve bahçesi olarak değerlendirerek üzerindeki mavi ladin fidanlarına ayrıca değer veren bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu nedenle, mahkemece yukarıda belirtilen hususlar doğrultusunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak, oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 16.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/217, Karar No: 2016/425, Tarih: 15.11.2016

**Ceza Genel Kurulu         2014/217 E.  ,  2016/425 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 26.02.2014

Sayısı : 3-38

Temyiz Edenler : Sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısı

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı TCK'nun 86/1, 86/3-e, 87/2-b, 87/2-son, 29, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin, Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 22.02.2011 gün ve 284-30 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 26.11.2013 gün ve 5973-6927 sayı ile;

“...Sanığın mağduru sol omuz, sırt ve sol lomber bölgeden üç bıçak darbesi ile yaraladığı, sol lomber bölgeye isabet eden darbenin batına nafiz olup dalakta yaralanmayla splenektomiye (dalağın çıkarılması), organlardan birinin işlevini sürekli yitirmesine ve hayati tehlike geçirmesine neden olduğu, yanlarında bulunan tanıkların sanıkla mağduru araladıkları olayda; suçta kullanılan elverişli araç, hedef alınan vücut bölgesi, darbe sayısı ve şiddeti, engel sebep nedeniyle sanığın eylemine devam edemediği dikkate alındığında, kastının öldürmeye yönelik olduğu ve sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgı ile yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması" isabetsizliğinden 1412 sayılı Kanunun 326. maddesi gözetilmek kaydıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 26.02.2014 gün ve 3-38 sayı ile;

Yerel mahkeme ise 26.02.2014 gün ve 3-38 sayı ile;

“...Kavga ortamında, üstelik sanık ve katılanın yere düşerek boğuştukları bir sırada, sanığın ne şekilde ve nasıl ele geçirdiği belli olmayan bıçağı bilinçli olarak tevcih edip katılanı belirlendiği şekliyle yaraladığını kabul etmenin olayın mahiyeti ile uygun düşmeyeceği, en azından şüphenin sanık lehine değerlendirilerek böyle bir kavga ortamında sanığın bıçağı bilinçli olarak tevcih edip katılanı hayati bölgelerinden yaraladığını kabul etmenin mümkün olmadığı değerlendirilmiştir. Diğer taraftan, her ne kadar Yargıtay bozma ilamında sanığın engel sebep nedeniyle eylemine devam edemediği belirtilmiş ise de, önceki gerekçeli kararda da belirtildiği üzere mahkememizce bu hususun kabul edilmediği, esasen her iki tarafın arkadaşları olan tanıkların olaya ilişkin olarak birbirlerine üstünlük tanıyacak net anlatımlarının olmadığı, ifadeleri sorumluluk almadan ana hatları ile olayı anlatmaktan ibaret olduğu, ancak tüm deliller çerçevesinde sanık ile müştekinin fiili kavgası sonucunda sanığın olay yerinden kaçtığı ve daha sonra müştekinin yaralandığının anlaşıldığı nazara alınarak, sanığın ısrarlı bir şekilde eylemine devam etmek istediği ve engel sebep nedeniyle bunu gerçekleştiremediği hususunda kanaat oluşturacak dosyada delil olmadığı değerlendirilmiş, olayın oluş şekline ilişkin yapılan irdelemede belirtilen şekilde tarafların önce küfürleşme ve daha sonra fiili kavgaya tutuşmaları neticesinde yerde boğuşmaya devam ettikleri ve yaralanmanın da bu aşamada gerçekleştiği nazara alınarak, her ne kadar kullanılan bıçak öldürmeye elverişli bir silah ise de, bunun sanık tarafından bilinçli olarak tevcih edilip katılanı öldürme kastıyla yaraladığının kabul etme açısından yeterli olmadığı ve yine katılanda üç ayrı yaralanma tespit edilse de bunlardan bir tanesinin hayati tehlike oluşturması ve dalağının alınmasına sebebiyet verdiği, dolayısıyla olayın bu aşamasına ilişkin olarak da sanığın öldürme kastını ortaya koyacak şüpheden uzak, yeterli kanaat oluşturacak şekilde delil olmadığı değerlendirilmiş ve bu husus sanık lehine kabul edilmiştir.

Yukarıda özetlenen hususlar çerçevesinde, her ne kadar mahkememiz kararı belirtilen gerekçeyle sanığın eyleminin öldürmeye teşebbüs olduğu belirtilerek bozulmuş ise de, mahkememizin bozulan kararındaki kanaatinde herhangi bir değişiklik olmadığı, mevcut deliller çerçevesinde izah edildiği gibi sanığın eyleminin yaralama olarak kabul edilmesi gerektiği..." şeklindeki gerekçe ile önceki hükümde direnilmesine karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31.03.2014 gün ve 106418 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Bu hükmün de sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31.03.2014 gün ve 106418 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin nitelendirilmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme hükmü kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra, yerel mahkemece sanığın da hazır bulunduğu oturumda, bozma ilamına karşı önce sanık ve müdafiine diyeceklerinin sorulduğu, ardından Cumhuriyet savcısının görüşünün alındığı ve hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilip direnme hükmü kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nun "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.03.2016 gün ve 216-109; 03.03.2015 gün ve 170-20; 03.06.2014 gün ve 1207- 309; 29.01.2013 gün ve 1406-30; 28.04.2009 gün ve 77-111; 29.01.2008 gün ve 193-7; 04.12.2007 gün ve 246-261; 25.04.2006 gün ve 3-124; 06.07.2004 gün ve 138-159 sayılı kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Temyiz merciince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hali, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nun 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama aşamasında sanık ve müdafii dinlendikten ve Cumhuriyet savcısından bozma ilamına ilişkin görüşü alındıktan sonra, hazır bulunan sanığa son sözleri sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nun 216/3. maddesine açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle yerel mahkeme direnme hükmünün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.02.2014 gün ve 3-38 sayılı direnme hükmünün, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.11.2016 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4581, Karar No: 2018/1482, Tarih: 07.02.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/4581 E.  ,  2018/1482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükümlerin açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın, 21.09.2009 tarihinde akşam 18:30 civarında mağdura yumruk atmak suretiyle burnunda kemik kırığı meydana gelecek şekilde kasten yaraladıktan sonra olay yerinden ayrılarak eylemini tamamladığı, aynı gün akşam saat 21:58'de mağdurun cep telefonuna hakaret ve tehdit içeren mesajlar göndermeye başlayarak 22.09.2009 tarihinde 23:19'da son mesajını göndermek suretiyle hakaret ve tehdit suçlarına ilişkin eylemlerini de tamamladığı olayda, kasten yaralama ile tehdit ve hakaret suçları arasında geçen zaman dikkate alındığında, 5271 sayılı CMK'nin 253/3. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, tehdit ve hakaret suçlarının kasten yaralama suçu ile birlikte işlenmediği, bu nedenle uzlaşma hükümlerinin uygulanmasının mümkün olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı TCK'nin 125/1, 53/1. maddeleri gereğince kamu davası açıldığı, söz konusu suçun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddelerinde yapılan değişiklikten önce de uzlaşma kapsamında bulunduğu, mağdurun soruşturma aşamasında usulüne uygun şekilde yapılan uzlaşma teklifini kabul etmediği, düzenlemenin yürürlüğe girdiği tarihten önce usulüne uygun olarak yapılan uzlaşma tekliflerinin geçerli olduğu ve bu nedenle uzlaşma teklifi yapılmış ve kabul edilmemiş olan dosyalarda yeniden uzlaşma teklifi yapılmasına gerek bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma görüşüne bu yönüyle iştirak edilmemiştir.

1) 5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükümlerin, CMK'nin 231/11. maddesi gereğince, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde açıklanabilmesi için, usulüne uygun çağrı kağıdı tebliğine rağmen duruşmaya gelmediği takdirde yokluğunda karar verileceği meşruhatını içeren davetiye ile sanığın duruşmaya çağrılması gerektiği, dosyanın incelenmesinde, her ne kadar duruşma gününü bildirir çağrı kağıdı sanığa 05.05.2014 tarihinde tebliğ edilmiş ise de; söz konusu çağrı kağıdında belirtilen meşruhatın bulunmadığı ve ayrıca Uyap sistemi üzerinden yapılan kontrole göre, sanığın tebliğ tarihinden sonra 17.05.2014 tarihinde.... 2 No.lu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumun'da başka suçtan hükümlü olarak cezasını infaz etmeye başladığı ve hükmün açıklandığı 18.09.2014 tarihinde de halen ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunduğu anlaşılmakla, sanık duruşmaya getirtilmeden ya da Segbis sistemi kullanılmadan yokluğunda yargılama yapılarak hükümlerin açıklanması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2) Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden; sanığın üzerine atılı TCK'nin 106/1-1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamında kaldığı anlaşılmakla; sanık ile mağdur arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması lüzumu,

3) Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hüküm yönünden; takibi şikayete bağlı hakaret suçundan, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiş ise de; yargılama sırasında mağdurun beyanının alındığı 17.06.2014 tarihli duruşmada, şikayetinden vazgeçtiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nin 73/6. maddesi gereğince, sanıktan şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

4) Sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından kurulan hükümler yönünden; 22.09.2009 tarihli mesaj tespit tutanağının içeriğine göre, sanığın mağdura aynı suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda hakaret ve tehdit içeren mesajlar gönderdiğinin anlaşılması karşısında, CMK'nin 226. maddesi gereğince TCK'nin 43. maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı verilmesi suretiyle sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

5) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden; TCK'nin 86/1, 87/3. maddeleri uyarınca hükmolunan "1 yıl 1 ay 15 gün" hapis cezası üzerinden, TCK'nin 62. maddesi gereğince (1/6) oranında indirim yapıldığında sonuç cezanın "11 ay 7 gün" yerine "11 ay 11 gün" olarak hatalı hesaplanması suretiyle fazla ceza tayini,

6) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6103, Karar No: 2021/859, Tarih: 27.01.2021

**7. Ceza Dairesi         2020/6103 E.  ,  2021/859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay günü sanığın muavin olarak çalıştığı yolcu otobüsünün yol kontrol noktasında durdurularak yapılan aramasında arka koltuk altında 50 karton kaçak sigara ele geçirildiği, sanığın soruşturma aşamasında alınan ifadesinde sigaraların kendisine ait olduğunu, sürekli yolda olduğundan içmek amacıyla aldığını, kovuşturma aşamasında alınan savunmasında ise sigaraların otobüsün kaptanı olan ...’a ait olduğunu, yolcuların mağdur olmaması için sigaraları üstlendiğini beyan ettiği, tanık olarak dinlenilen ...’ın ise sanıktan 10 karton sigara almasını istediğini, sanığın ise 50 karton sigara getirerek nasıl olsa içiyoruz dediğini beyan ettiği cihetle, otobüs kaptanı ... hakkında suç duyurusunda bulunularak dava açılması halinde birleştirilmesi, açılmaması halinde soruşturma evraklarının celp edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/40135, Karar No: 2014/41078, Tarih: 10.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/40135 E.  ,  2014/41078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen infaz

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 06.12.2007 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının süresinde temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 11.02.2014 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.