muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10149, Karar No: 2015/5652, Tarih: 01.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/10149 E.  ,  2015/5652 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beratine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde, ...Emniyet Müdürlüğü'ne yapılan ihbarda, ... isimli şahsın elinde bulunan tarihi eserleri merkez postanesinde pazarlayacağının bildirilmesi üzerine, ... isimli şahsın kolluk görevlileri tarafından postaneden çıkarken yakalandığı, bu şahsın beyanları doğrultusunda, sanığın evinde Cumhuriyet başsavcılığı tarafından arama yapılmasına karar verildiği, ancak sanığın arama yapılmadan önce, kültür varlığı niteliğine haiz olduğu değerlendirilen Kuran-ı Kerim'i kolluk görevlilerine teslim ettiği, görülmekle;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya kapsamında mevcut 16/07/2013 ve 05/03/2013 tarihli 3 kişilik tarafsız arkeolog bilirkişi raporlarında, suça konu Kuran-ı Kerim'in 2863 sayılı Kanun'un 23/a maddesinde sayılan "yazma ve tezhipli kitaplar” kapsamına girmekle birlikte müzelik değer taşımadığı ve sahibinde bulunmasında sakınca olmadığı belirtilmiş ise de; 2863 sayılı Kanunun 23/a maddesinde, korunması gerekli taşınır kültür ve tabiat varlıkları arasında sayılan “yazma ve tezhipli kitapların” serbestçe bulundurulamayacağı, aynı Kanunun 25/1. maddesi uyarınca, tasnif ve tescile tabi tutulan korunması gerekli yazma ve tezhipli kitaplardan müzelere alınması gerekli görülmeyenler ile bu nitelikte olup da sahiplerince müzelere satılmak istenmeyen taşınır kültür varlıklarının “tescile tabi taşınır kültür ve tabiat varlığı belgesi” düzenlenerek sahiplerine iade edileceği, başka bir deyişle suça konu eserin 2863 sayılı Kanunun 23/a maddesi kapsamında “ yazma ve tezhipli kitap” niteliğinde olmasının, bu varlığın serbestçe bulundurulabileceği anlamına gelmediği, somut durumda suça konu eserin 2863 sayılı Kanunun 23/a maddesi kapsamında yer alıp, sanığın “tescile tabi taşınır kültür ve tabiat varlığı belgesi” olduğuna dair bir savunmasının da mevcut olmaması karşısında, sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, kendi içinde çelişkili bilirkişi raporlarına itibarla sanığın beraatine ilişkin yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11802, Karar No: 2020/11754, Tarih: 24.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/11802 E.  ,  2020/11754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare ile bir kısım davalılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş, bu karar bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince ek karar ile hükmün miktar itibariyle kesin olduğundan bahisle temyiz talebinin reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı ek kararının Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK' nın 341/2 ve 352. maddeleri gereğince usulden reddine dair karara karşı bir kısım davalılar vekilinin temyiz isteminin kesinlik sınırı altında olduğundan HMK madde 346/1 maddesince ek karar ile reddine karar verilmiş olup; ek karar, bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nun 362/1-a maddesi gereğince, miktar veya değeri 72.070,00-TL'yi geçmeyen davalara ilişkin olarak verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesindir. Bu itibarla Bölge Adliye Mahkemesinin kesinlik sınırı altında kalan kararına karşı yapılan temyiz isteminin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5676, Karar No: 2020/878, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/5676 E.  ,  2020/878 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5144, Karar No: 2019/2710, Tarih: 28.03.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/5144 E.  ,  2019/2710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın davacı ... yönünden kabulüne, davacı ... yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı ... vekili ile davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; davalı alacaklı tarafından haklarında ... 2.İcra Müdürlüğünün 2013/7427 takip sayılı dosyası ile kira alacağı nedeni ile ilamsız icra takibi başlatıldığını, takibin itiraz edilerek durdurulduğunu ancak davalı tarafından ... İcra Hukuk Mahkemesinin 2014/197 Esas sayılı dosyası ile itirazın kaldırılması ve tahliye davası açıldığını, davalıya herhangi bir borçlarının bulunmadığını, davalı alacaklının talep ettiği şekilde hem dükkan hem de depo için 2 ayrı kira sözleşmesi bulunmadığını, dava konusu dükkan ve deponun adresinin tek olduğunu ve deponun, dükkanın müştemilatı olduğunu, her ikisine ilişkin tek kira sözleşmesi mevcut iken davalı alacaklının ayrı iki kira sözleşmesi mevcutmuş gibi talepte bulunmasının hatalı olduğunu, kira bedelleri aylık vadelerde ödenmemiş ise de toplu bir şekilde davalı alacaklıya kiracı davacı ... tarafından verilen farklı vade ve miktarlardaki çekler ile ödendiğini,verilen çekler ile 18,000- TL ödeme yaptıklarını, çeklerin celbedilmesi halinde alacaklı tarafından tahsil edildiği ya da 3.kişilere devredildiğinin anlaşılacağını beyan ederek davalıya borçlarının bulunmadığının tespitini ve icra takibinin iptalini, haksız ve kötüniyetli olarak icra takibi başlatan davalı alacaklı aleyhine % 20 oranında kötüniyet tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı; öncelikle derdestlik ve görev itirazında bulunarak, davacı kiracı ... ve kefil ... ile aralarında aylık kira bedeli 500 TL olan dükkan kiralaması dışında ayrıca aylık kira bedeli 250 TL olan depo kiralaması ilişkisi bulunduğunu, depo kira ilişkisinin sözlü olarak kurulduğunu, davacı tarafın verdiği çeklerin takip dönemi öncesi kira bedeline ilişkin olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Davalı; öncelikle derdestlik ve görev itirazında bulunarak, davacı kiracı ... ve kefil ... ile aralarında aylık kira bedeli 500 TL olan dükkan kiralaması dışında ayrıca aylık kira bedeli 250 TL olan depo kiralaması ilişkisi bulunduğunu, depo kira ilişkisinin sözlü olarak kurulduğunu, davacı tarafın verdiği çeklerin takip dönemi öncesi kira bedeline ilişkin olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; depo kirası dikkate alınmadığında davacı kiracı ...'in icra takip tarihi itibari ile davalıya dükkan kirasından dolayı borcunun kira alacak aslı 4.823,64-TL,işlemiş ticari avans faizi 127,43-TL olmak üzere toplam 4.951,07-TL olduğu, depo kirası da dikkate alındığında davacı kiracı ...'in icra takip tarihi itibari ile davalıya dükkan ve depo kira borcunun kira alacak aslı 10.270,00-TL, işlemiş ticari avans faizi 127,43-TL, olmak üzere toplam 10.397,43-TL olduğu, davacının davalıya yaptığı çek ödemelerinin dava konusu döneme ilişkin kira ödemesi olduğuna dair bir yazı belge mevcut olmadığı, davacının davalıya verdiği hesaplamalarda belirtilen çeklerin kira ödemesi olarak kabul edilmediğinde ise davacı kiracı ...'in icra takip tarihi itibari ile davalıya kira borcunun kira alacak aslı 10.270,00-TL, işlemiş ticari avans faizi 698,52-TL olmak üzere toplam 10.968,52-TL olduğu, diğer davacı kefil ... ise; 1 yıllık yazılı kira sözleşmesi bitiminde kendiliğinden yenilenen takip konusu dönem kira miktarlarından sorumlu olmayacağından, davacı kefil ...'in icra takip tarihi itibari ile davalıya herhangi bir borcunun olmadığı gerekçesi ile davacı kefil ...'in icra takip tarihi itibariyle davalıya herhangi bir borcunun olmadığının tespitine, davacı ...'in davasının reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı ... vekili ile davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İspatın konusunu tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek çekişmeli vakıalar oluşturur. HMK’nun ispat yükünü düzenleyen 190. maddesine göre ispat yükü; kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Kanunun belirli delillerle ispatını emrettiği hususlar, başka delillerle ispat edilemez.

Kural olarak kira ilişkisinin varlığını ve aylık kira bedelinin ne kadar olduğunu ispat külfeti kiralayana, kabul edilen kira bedelinin ödendiğinin ispat külfeti ise kiracıya düşer.

Kural olarak kira ilişkisinin varlığını ve aylık kira bedelinin ne kadar olduğunu ispat külfeti kiralayana, kabul edilen kira bedelinin ödendiğinin ispat külfeti ise kiracıya düşer.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; 01/01/2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesine göre davacılar ve davalı arasında kira ilişkisi olduğu, kira sözleşmesinde aylık kira bedelinin 500,00-TL olarak belirlendiği, sözleşmeyi davacılardan ...'in kiracı, ...'in ise kefil olarak imzaladıkları, kira süresi 1 yıl olup takip ve dava konusu dönemde kendiliğinden yenilendiği, dava konusu depo için taraflar arasında yazılı kira sözleşmesinin mevcut olmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda davalı yazılı dükkan kirası dışında ayrıca depo için sözlü kira ilişkisine dayanmış, davacılar ise, davalı ile aralarındaki sözlü depo kira ilişkisine karşı çıkmışlardır. Depo yönünden taraflar arasında yazılı kira sözleşmesi bulunmadığına göre, öncelikle davalı kiralayanın kira ilişkisinin varlığını ve aylık kira bedelinin ne miktar olduğunu kanıtlanması gerekir.

HUMK.'nun 288.maddesi (HMK. 200.md) uyarınca akdi ilişkinin varlığı ve aylık kira miktarının yazılı delille kanıtlanması gerekir. Bu durumda davalı kiralayan kira ilişkisinin varlığını kanunda belirtilen usullere göre kanıtlayamamıştır.

O halde mahkemece, 09.02.2016 tarihli bilirkişi ikinci ek raporunda belirtildiği şekilde depo kirası dikkate alınmadığında davacı kiracı ...'in icra takip tarihi itibari ile davalıya dükkan kirasından dolayı borcunun kira alacak aslı 4.823,64-TL,işlemiş ticari avans faizi 127,43-TL olmak üzere toplam 4.951,07-TL olduğunun kabulü ile bu miktar dışındaki takip alacağı yönünden borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi gerekirken davanın bu davacı yönünden tümden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 28/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4099, Karar No: 2019/2948, Tarih: 20.05.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/4099 E.  ,  2019/2948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ...'a velayeten ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 01/03/2016 gününde verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18/07/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, staj ücreti alacağı istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ... Sağlık Meslek Lisesinde öğrenci iken, ... Devlet Hastanesinde staj yaptığını, ancak staj ücretinin ödenmediğini belirterek staj ücreti alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savun...tur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

a)3308 sayılı Kanun'un 26. maddesi uyarınca mesleki eğitim gören davacının staj gördüğü sürede izinli veya çalışamadığı sürelerin de araştırılarak, yapılacak hesapta bu hususun da dikkate alınması gerekirken, fasılasız çalıştığının kabulü doğru olmamıştır. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

b)Dosya kapsamından, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, asgari geçim indirimi de dahil edilerek hesaplama yapılmış olduğu anlaşılmaktadır.

3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu m. 25’de “Aday çırak ve çıraklar ile işletmelerde mesleki eğitim gören, staj veya tamamlayıcı eğitime devam eden öğrencilere işletmeler tarafından ödenecek ücret ve bu ücretlerdeki artışlar, düzenlenecek sözleşme ile tespit edilir. Ancak, işletmelerde mesleki eğitim gören öğrenciler ile mesleki ve teknik ortaöğretim okul ve kurumlarında staj veya tamamlayıcı eğitim gören öğrencilere asgari ücretin net tutarının; yirmi ve üzerinde personel çalıştıran işyerlerinde yüzde otuzundan, yirmiden az personel çalıştıran işyerlerinde yüzde onbeşinden, aday çırak ve çırağa yaşına uygun asgari ücretin yüzde otuzundan aşağı ücret ödenemez. Bu amaçla kamu kurum ve kuruluşları gerekli tedbirleri alır. Staj yapacak işletme bulunamaması nedeniyle stajını okulda yapan ortaöğretim

öğrencileri ile yükseköğretim kurumları ve birimlerinde yapan yükseköğretim öğrencilerin yaptıkları stajlar bu fıkra hükmü kapsamı dışındadır.” hükmü yer almaktadır. Kanunda açıkça asgari ücretin net tutarı üzerinden hesaplama yapılması gerektiğinin belirtilmiş olması karşısında; mahkemece, asgari geçim indirimi de dahil edilerek yapılan hesaplamaya göre karar verilmiş doğru değildir.

c)Dosyanın incelenmesinde, ... ... Şubesinin 22/06/2016 tarihli müzekkere cevabında davacıya ait üç aylık hesap hareketlerinin ekte gönderildiği ancak staj ücreti alacağı hesabında değerlendirilmediği anlaşılmaktadır. Şu durumda mahkemece, davacıya ait hesap hareketlerinin değerlendirilip sonucuna göre hüküm tesis edilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş olması doğru değildir.

d)3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun “Ücret ve Sosyal Güvenlik” başlıklı 25. maddesinde “Aday çırak, çırak ve işletmelerde meslek eğitimi gören öğrencilere ödenecek ücret ve bu ücretlerdeki artışlar; aday çırak veya çırağın velisi veya vasisi veya kişi reşit ise kendisi; öğrenciler için okul müdürlüğü ile iş yeri sahibi arasında Bakanlıkça belirlenen esaslara göre düzenlenecek sözleşme ile tespit edilir. (Değişik son cümle: 13/2/2011-6111/64 md.) Ancak, işletmelerde meslek eğitimi gören örgün eğitim öğrencilerine, asgari ücretin net tutarının, yirmi ve üzerinde personel çalıştıran iş yerlerinde yüzde 30’undan, yirmiden az personel çalıştıran iş yerlerinde yüzde 15’inden, aday çırak ve çırağa yaşına uygun asgari ücretin yüzde 30’undan aşağı ücret ödenemez.” denilmektedir.

Dosyada yer alan sözleşmeye göre; davacının 2014–2015 döneminde ... Devlet Hastanesinde staj yaptığı ancak mahkemece, ... Devlet Hastanesine personel sayısı sorulmadan yapılan hesaplama doğrultusunda karar verildiği anlaşılmaktadır. Şu durumda mahkemece, ... Devlet Hastanesinden davacının staj yaptığı dönemdeki personel sayısı sorulduktan sonra, alınacak cevaba göre hesaplama yapılıp karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

e) Davacı, saklı tuttuğu fazlaya ilişkin haklarının da ödetilmesi istemiyle ıslah dilekçesi vermiş ancak ıslah dilekçesi ile artırdığı tutarın gerektirdiği harcı ödememiştir. 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 32. maddesi gereğince yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz. Mahkemece bu husus değerlendirilmeden karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2/a-b-c-d-e) no’lu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) no’lu bentte gösterilen nedenlerle reddine 20/05/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6526, Karar No: 2024/3480, Tarih: 15.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6526 E.  ,  2024/3480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2002 E., 2023/919 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2016/988 E., 2022/193 K.

Taraflar arasındaki tanıma, tenfiz ve boşanmanın fer'îlerine yönelik davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne, tanıma ve tenfiz ile boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı kadın vekili dava dilekçesinde; davalının Crohn hastası olduğunu, davacı, davalının bakımını eksiksiz olarak yerine getirdiğini, ancak davalının asabi ve geçimsiz bir kişiliğe bürüdüğünü, müvekkiline toplum içerisinde dahi küfür ve hakaret ettiğini, sürekli fiziksel şiddet uyguladığını, davalının kötü muameleleri nedeniyle evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını beyanla davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin müvekkiline verilmesine, çocuklar lehine ayrı ayrı aylık 1.500,00 TL iştirak nafakasına, müvekkili lehine 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı kadın vekili 20.07.2018 tarihli ıslah dilekçesi ile, Hollanda ülkesinde taraflar arasında görülen boşanma davasında, Kuzey Hollanda Mahkemesince verilen boşanma kararının 26.07.2017 tarihinde kesinleştiğini, boşanma davasını tanıma ve tenfiz olarak ıslah ettiklerini, ancak Mahkeme kararında nafaka ve tazminatlar yönünden karar verilmediğinden açmış oldukları boşanma davasında ortak çocuklar lehine ayrı ayrı aylık 1.500,00 TL iştirak nafakası ile müvekkili lehine 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

3.Davacı kadın vekili 15.06.2021 tarihli duruşmada, iştirak nafakası talebinden feragat etmiştir.

II. CEVAP

3.Davacı kadın vekili 15.06.2021 tarihli duruşmada, iştirak nafakası talebinden feragat etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarının asılsız olduğunu ve kabul etmediklerini, davacının eve hiçbir katkı sağlamadığını, ev ve çocukların sorumluluklarını üstlenmediğini, müvekkilini hastalığı döneminde yalnız bıraktığını ve ilgilenmediğini, müvekkilini küçümseyici ve dışlayıcı davranışlarda bulunduğunu, müvekkilinin, davacının ailesi tarafından dövüldüğünü, davacı ve ailesinin hakaret ettiğini, aşağıladıklarını, müvekkiline fiziksel şiddet uyguladığını, tehdit ettiğini, eşyalara zarar verdiğini, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını beyanla tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin müvekkiline verilmesine, müvekkili lehine 100.000,00 TL maddî ve 150.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı erkek vekili, 07.12.2021 tarihli duruşmada, ortak çocukların velâyetinin müvekkiline verilmesi talebinden feragat etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; yabancı mahkeme kararının tanıma ve tenfiz şartlarının oluştuğu kanaatine varıldığından boşanma, velâyet ve kişisel ilişki kararının tanınması ile tenfizine karar verilmesi gerektiği, yabancı mahkeme kararında tarafların kusur durumlarına ilişkin bir değerledirme yapılmadığı, davacının boşanmanın ferisi niteliğinde olan tazminatlar yönünden davaya devam edilmesini talep ettiği, dinlenen tanık beyanlarına ve alınan bilirkişi raporuna göre davalının davacıya fiziksel şiddet uyguladığı, son olayda burnunu kırıp sokağa attığı, bu olaydan sonra bir araya gelmedikleri, boşanmaya sebep olan olaylarda davalının kusurlu olduğu, mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen ve boşanmaya sebep olan olayların davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğundan davacı lehine, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, evlilikte geçen süre, boşanmaya yol açan olaylardaki davalının kusuru, paranın alım gücü, boşanma yüzünden zedelenen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamı ve hakkaniyet ilkesi dikkate alınarak maddî ve manevî tazminata karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına ilişkin Kuzey Hollanda Mahkemesi Aile ve Gençlik Bölümünün (Alkmaar mevkisinin) 26.07.2016 tarihli C/15/248220/FA RK 16-5361 dava nolu kararı ile 26.10.2017 tarihinde kesinleşen boşanma, velâyet ve şahsi ilişki kararının tanınması ile tenfizine, davacının iştirak nafakası talebinden feragat ettiği ve çocuklar lehine yabancı mahkeme tarafından iştirak nafakasına hükmedildiği de anlaşıldığından iştirak nafakası konusunda karar verilmesine yer olmadığına, davacı lehine 75.000,00 TL maddî ve 75.000,00 TL manevî tazaminata karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.