muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19447, Karar No: 2014/4084, Tarih: 20.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/19447 E.  ,  2014/4084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davacının 3.kaptan olarak çalıştığı geminin batması nedeniyle meydana gelen maddi ve manevi zararların tazmini istemine ilişkindir.

Asliye Ticaret Mahkemesi, davanın 6762 sayılı TTK.nin 4. kitabında yer alan deniz hukukuna ilişkin uyuşmazlıklardan olmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise, uyuşmazlığın TTK.nda düzenlenen hususlardan olup mutlak ticari dava niteliğinde olduğunu belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6762 sayılı TTK.’nun görev hususunu düzenleyen 4. maddesine 20.04.2004 tarih, 5136 sayılı Kanun ile eklenen son fıkrayla “İş durumunun gerekli kıldığı yerlerde HSYK.’nun olumlu görüşü ile Adalet Bakanlığı’nca bu Kanunun dördüncü kitabında yer alan deniz hukukuna ilişkin ihtilaflara bakmak ve asliye derecesinde olmak üzere Denizcilik İhtisas Mahkemeleri kurulacağı ve bu mahkemelerin yargı çevresinin HSYK. tarafından belirleneceği” hükmü getirilmiştir.

TTK.’na eklenen metinden de anlaşılacağı gibi, TTK.’nun 4. kitabında yer alan 816 ilâ 1262. maddeleri arasında düzenlenen uyuşmazlıkların deniz hukukuna ilişkin olduğu ve Denizcilik İhtisas Mahkemesinde, yahut bu davalara bakmakla görevli asliye mahkemelerinde görülmesi gerektiği hususu tartışmasızdır.

Dava tarihinde geçerli olan 6762 sayılı TTK.nin 1235. maddesinde gemi alacaklısı hakkını veren alacaklar düzenlenmiş olup, aynı maddenin 3 nolu fıkrasında 'Gemiadamlarının hizmet ve iş mukavelelerinden doğan alacakları' bu haklardan sayılmıştır.

Somut olayda, davalı ... şirketinde 3. kaptan olarak çalışan davacının geminin batması nedeniyle Hindistan yetkili makamları tarafından gözaltına alınması nedeniyle zarara uğradığını belirterek maddi ve manevi zararlarının davalıdan tahsilini talep etmiştir. Buna göre taraflar arasındaki uyuşmazlıkta TTK.’nun dördüncü kitabında yer alan deniz ticaretine ilişkin hükümlerin uygulanacağının anlaşılmasına göre, dava tarihi de nazara alınarak uyuşmazlığın İstanbul 52. Asliye Ticaret Mahkemesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince İstanbul 52. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 20.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17499, Karar No: 2012/25964, Tarih: 16.10.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/17499 E.  ,  2012/25964 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hız ölçen teknik cihaz veya çeşitli teknik usullerle yapılan tespit sonucu hız sınırlarını aşmak eyleminden 34 GP 3232 plakalı araca, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 51/2-b maddesi gereğince 265 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Tekirdağ Trafik Tescil Denetleme Şube Müdürlüğünün 07.11.2009 tarihli ve 877012 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağına muteriz ...'ın vaki itirazının kabulü ile idari yaptırım kararının kaldırılmasına ilişkin TEKİRDAĞ 2.Sulh Ceza Mahkemesinin 08.02.2010 tarihli ve 2009/719 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 26.03.2012 gün ve 18035 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.04.2012 gün ve KYB. 2012-99651 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Tüm dosya kapsamına göre, 07.11.2009 tarihinde Tekirdağ Cumhuriyet Kavşağında bulunan mobese kayıtlarına göre "Hız sınırını aşmak" kuralını ihlal eden 34 GP 3232 plakalı araç hakkında idari yaptırım kararı uygulandığı, tutanakta ve işlenen eylemin tespitinde herhangi bir usulsüzlük olmadığı gözetilmeksizin itirazın reddi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

26.10.1932 gün ve 29/12 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği üzere kanun yararına bozmaya konu olabilecek yasaya aykırılık halleri uygulamadaki esaslı yanlışlıklar ile esasa etkili usul hatalarıdır. Buna göre, maddi ceza yasaları ile yargılama yasası kurallarına aykırılık hallerinde bu yola başvurulması mümkün olmakla birlikte hakimin takdir, tercih ve değerlendirmesine ilişkin sorunlar bakımından anılan yola gitme olanaksızdır.

Mahkeme tarafından delil takdiri yapılarak verilen karar aleyhine kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceği cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 16.10.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7969, Karar No: 2012/8915, Tarih: 10.09.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/7969 E.  ,  2012/8915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kuşadası İcra Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dairemize ait 18.01.2012 gün, 7987–192 sayılı ilamında, ödeme emrinin tebliğ edildiği yerde haciz tarihinden itibaren geriye doğru kimlerin faaliyet gösterdiğinin araştırılması istenmiş, adres Söke sınırlarında kaldığı halde Kuşadası’ndaki ilgili birimlerle yazışma yapılması ile yetinildiği ayrıca istendiği halde davacı üçüncü kişinin kardeşlerini gösterir aile nüfus kayıt tablosunun gönderilmediği görülmüştür.

Bu kez istenen hususlarda gerekli dikkat ve özen gösterilerek yeni bir iade kararına mahal vermeden;

1.Ödeme emrinin tebliğ edildiği “... Mahallesi ... Caddesi No:52 ...” adresinde haciz tarihinden itibaren geriye doğru kimlerin hangi alanda ve hangi tarihler arasında faaliyet gösterdiğinin ilgili Vergi Dairesi’nden sorulup, aynı kondu adli kolluk aracılığı ile mahallinde araştırma yaptırılmasının sağlanarak bunlara ilişkin yazı cevaplarının,

2. Davacı üçüncü kişinin kardeşlerini gösterir aile nüfus kayıt tablosunun temin edilip eklenmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5815, Karar No: 2014/19041, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5815 E.  ,  2014/19041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2013/92-2013/476

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işyerinde yıllardan beri uygulanmakta olan yüzde/puan usulü ücretlendirme sisteminin kaldırıldığını, tek taraflı yapılan bu değişikliğin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 ve 62. maddelerine aykırı olduğunu, müvekkilinin yüzde/puan sistemi ile daha iyi gelir elde etmesi ve teklif edilen ücretin düşük olması sebebiyle değişiklik önerisini kabul etmemesi üzerine iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, işyerinde yıllardan beri iki farklı ücret sistemi uygulandığını, çalışanların aylık maktu ücrete tabi çalışanlar ve yüzde/puan usulü ücrete tabi çalışanlar olarak ikiye ayrıldığını, 12.12.2011 tarihinde davalı işverene müracaat eden O. Sendikasına üye olan ve maktu ücrete tabi çalışan 106 işçinin bu durumdan yakındığını, bunun üzerine üniversitelerin ilgili bölümlerinde uzman kişilerden rapor hazırlatıldığını, 2011 Aralık ayında “Ücret Yönetimi Sistemi – Stratejik Yönetim ve Hukuksal Bakış Açısıyla Analiz” isimli raporun düzenlendiğini, bu raporun savunmaların esasını oluşturduğunu, değişiklik teklifinin işyerinde çalışan herkese teklif edildiğini, bunun 494 kişi olduğunu, bu kişilerden 238'nin O. Sendikası üyesi, 256'sının sendika üyesi olmadığını, 494 işçiden 429'unun teklifi kabul ettiğini, kabul oranının yüzde 86,84 olduğunu, feshin geçerli sebebe dayandığını, değişiklikle birlikte davacıya bireysel emeklilik, sağlık sigortası, yılda dört ikramiye, sosyal yardım gibi toplu iş sözleşmesi yardımlarının da ödeneceğini, maaşların aslında düşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 150,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8216, Karar No: 2022/7283, Tarih: 22.09.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/8216 E.  ,  2022/7283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu, Kütahya İli Dumlupınar İlçesi Büyükaslıhanlar Köyü Avlumkaya Mevkii doğusu: köy boşluğu, kır, batısı: davacıya ait 1395 parsel, kuzeyi: kır ve güneyi: ...’ya ait tarla olan 5.000 m2'lik yere ilişkindir.

Davacı ...; tapuda adına 1395 parsel 6.600 m2 tarlası olduğunu, söz konusu tarlanın doğusunda kalan 5.000 m2 tarlanın her nasılsa köy boşluğu olarak bırakıldığını, parsel numarası verilmediğini, bu yerin dededen babası ...’e, ondan da kendisine kaldığını, 100 senedir bu tarlanın çevresinin taş duvarla çevrili olduğunu, tarla olarak kullanıldığını, Hazine ve Köy boşluğu ile ilgisi olmadığını, bu yerin doğusunun köy boşluğu, kır, batısının davacıya ait 1395 parsel, kuzeyinin kır, güneyinin ... tarlası olduğunu, davalılar adına köy boşluğu olarak yazılan yerin tapusunun iptali ile kendi adına yazılmasını talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne, dava konusu Kütahya İli Dumlupınar İlçesi Büyükaslıhanlar Köyünde bulunan ve kadastro sırasında tescil harici bırakılan fen bilirkişileri ... ... ve A. ... ...'ün 06.02.2015 havale tarihli rapor ve ekindeki kroki de (A) harfi ile gösterilen 5.453,60 m2'lik taşınmazın Büyükaslıhanlar Köyündeki son parsel numarası verilmesi suretiyle tarla vasfı ile dahili davacılar ..., ... ve ...’un Altıntaş Noterliğinde verilen 23.01.2015 tarihli ve 3656 yevmiye nolu veraset ilamındaki payları oranında tapuya kayıt ve tesciline, karara Altıntaş Noterliğinin 23.02.2015 tarihli ve 03656 yevmiye nolu veraset ilamının eklenmesine, fen bilirkişileri ... ... ile A. ... ...'ün 06.02.2015 tarihli ve ekindeki krokinin iş bu kararın eki sayılmasına. Mahkemenin kararının bir suretinin İİK’nin 28. maddesi uyarınca Dumlupınar Tapu Sicil Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmiştir. Hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; TMK'nin 713. maddesi gereğince tapuda kaydı olmayan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Dava; TMK'nin 713. maddesi gereğince tapuda kaydı olmayan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Dosya kapsamında yapılan incelemede; Mahkemece 18.12.2014 tarihinde kadastro, harita, ziraat ve orman bilirkişileriyle yapılan keşif sonrası alınan 26.12.2014 havale tarihli kadastro ve harita bilirkişileri tarafından düzenlenen raporda; dava konusu yerin A harfli 5.453,60 m2 batısında şahıs tarlası, güneyinde hali araziyi müteakip şahıs tarlaları doğusunda ve kuzeyinde orman olduğu, 06.02.2015 havale tarihli ziraat ve orman bilirkişileri tarafından düzenlenen raporda ise dava konusu taşınmazın hali (taşlık) arazi ile şahıs tarlaları olarak tescili yapılan tarım arazileri ile arasında eğim farkı olduğu, taşınmazın hali hazırda tarımsal amaçlı kullanıldığı, anız vaziyette olduğu, %2-3 eğimli olduğu taşınmazın toprağının humus içermediği, orman bitki örtüsü bulunmadığı toprak muhafaza karakteri taşımadığı, 1960 yılı memleket haritasında dava konusu yerin beyaz renkli orman alanı dışında bulunduğu, hava fotoğrafı incelemesinde açık renkte çıplak alanda kaldığı, orman örtüsü bulunmayan kısımda yer aldığı ve hava fotoğrafıyla memleket haritasının uyumlu olduğu, taşınmazın orman içi açıklık olmadığı, taşınmazın tarım arazileri ile sınırlı olmadığı, dört tarafının orman olmayıp taşınmazın tescil harici bırakılan arazi içersinde kaldığı, keşif tarihi itibariyle taşınmazın tarımsal amaçlı kullanıldığı ve orman sayılmayan yerlerden olduğu tespit edilmiştir.

Davacı tarafından aynı yere ilişkin aynı sebeple Altıntaş Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/200 Esas sayılı dosyasıyla dava açılmış olup bu dosyada 26.05.2010 tarihinde 2 fen, 1 ziraat ve 1 orman bilirkişi ile gidilen keşif sonrası alınan 07.06.2010 tarihli fen bilirkişileri tarafından düzenlenen raporda; dava konusu yerin A harfli 5713 m2 doğu, kuzey ve güneyinin orman, batısının 1394, 1395 parsellerle çevrili olduğu, dava konusu yerin tamamının 4 nolu paftada devlet ormanı olarak belirtilen alan içerisinde kaldığı, 10.06.2010 tarihli ziraat bilirkişi tarafından düzelenen raporda; dava konusu yerin daha önce tarımsal amaçla kullanıldığı, eğiminin %2-3 olduğu, taşınmazın hali hazırda ekili olmadığı, çayır otlarıyla kaplı olduğu ve 2 yıldan beri kullanılmadığı, taşınmazın batısı kır arazisi görünümünde olan araziler, kuzeyi ve doğusu fiilen orman ve kayalık arazi, güneyi taşlık ve kayalık, tarım arazileri ile bütünlük arz etmeyen fiilen orman olan arazi içerisinde olduğu ve fiilen orman arazileri ile çevrili olduğundan tarım arazisi niteliği taşımadığı, 10.06.2010 tarihli orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda ise dava konusu yerin kadastro çalışmaları esnasında devlet ormanı-tescil harici arazi içerisinde bırakıldığı, 4 tarafının orman arazisi ile çevrili olduğu, 1960 yılı memleket haritasında beyaz renkle gösterilen orman alanları dışında bulunduğu, taşınmazın kuzeyi ve doğusunun fiilen orman ve kayalık, güneyinin kayalık, batısının kır arazi görünümündeki arazilerle çevri olduğu, orman arazileri ile bütünlük arz ettiği, eğiminin %2-3 olduğu, hali hazırda kır arazi olduğu ve orman bitki örtüsünün bulunmadığı, zemindeki anız kalıntılarından tarımsal amaçla kullanıldığının anlaşıldığı, 6831 ve 3116 sayılı Kanunlar karşısında dava konusu yerin orman sayılan yerlerden olduğu tespit edilmiştir. Bu dosya davacı tarafından takip edilmeyerek nihayetinde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş ve Yargıtay denetimden vekalet ücreti yönünden düzeltilerek onanmak suretiyle 27.07.2012 tarihinde kesinleşmiştir.