muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7482, Karar No: 2015/68, Tarih: 12.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/7482 E.  ,  2015/68 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 15/12/2006-11/01/2011 tarihleri arasında İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğüne bağlı rehabilitasyon merkezi müdürlüğünde çalışmacı olarak görev yaptığını, müvekkilinin en son.... şirketinde çalışırken 31/12/2010 tarihinde yıllık izne ayrıldığını,....Müdürlüğünden 2011 yılı için ihaleyle işi alan ...şirketi tarafından yıllık izin bitim süresi sonu iş akdinin feshedildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatlarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı...vekili ; davacının müvekkili şirketin diğer davalıdan aldığı ihalenin süresi ile sınırlı olmak üzere müvekkili şirketle 01/01/2010-31/12/2010 tarihleri arası için sözleşme imzaladığını, davacının müvekkili şirkette çalışırken 31/12/2010 tarihinde izne ayrıldığını, müvekkili şirketin 2011 yılı ihalesini kazanamadığı için işyerini devrederek işyerinden ayrıldığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı...si vekili ; müvekkili idarenin pasif husumet ehliyeti bulunmadığını, yüklenici şirketlerden hizmet satın alındığını, davacı ile müvekkili arasında herhangi bir hizmet akdi olmadığını, müvekkili idarenin işyerinde personel çalıştırmadığını, müvekkili idareye husumet tevcihinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davacının en son ... şirketinde çalışırken 31.12.2010 tarihinde yıllık izne ayrıldığını, müvekkili şirketin ise 01.01.2011 tarihinde ihale yolu ile ... Merkezi Müdürlüğününü işlerini aldığını, bu tarihten öncesi ve sonrasında davacının müvekkili şirkette çalışmadığını, müvekkili şirketin davacıyı tanımadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Davada taraf olmayan ve hakkında hüküm kurulmayan T.C. ... Bakanlığı vekilinin kararı temyiz hakkı olmadığından temyiz talebinin reddine,

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar ... ile ....si'nin tüm temyiz itirazları ile

Davalı ...'nin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazlarının reddine

3- Davacı yıllık izinden dönmesi üzerine işbaşı yapmak istediğinde ihaleyi yeni atanan firma olan ... tarafından işe başlatılamaması suretiyle iş akdinin feshedildiğini iddia etmiş,...şirketi davacının kendilerinde çalışmadığını savunmuştur.

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar ... ile ....si'nin tüm temyiz itirazları ile

Davalı ...'nin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazlarının reddine

3- Davacı yıllık izinden dönmesi üzerine işbaşı yapmak istediğinde ihaleyi yeni atanan firma olan ... tarafından işe başlatılamaması suretiyle iş akdinin feshedildiğini iddia etmiş,...şirketi davacının kendilerinde çalışmadığını savunmuştur.

Tüm dosya kapsamına göre, davacının izne çıktığında son işvereninin... olduğu ve izni bu işverenden aldığı, davalı ......'nde hiç çalışmasının bulunmadığı anlaşıldığından davanın bu davalı yönünden husumetten reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 12/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/552, Karar No: 2016/1807, Tarih: 22.02.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/552 E.  ,  2016/1807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Samsun Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/11/2015 tarih ve 2015/557-2015/820 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ortağı ve yetkilisi olduğu ...Gıda İnşaat Taah. Nak. Tur. San. Tic. Ltd. Şti'nin zararının tahsili amacıyla açtığı davanın derdest olduğunu, davacı şirketin ticaret sicilinden terkin edildiğinin ve şirkete ait olan bazı aktiflerin tasfiyede dikkate alınmadığının anlaşıldığını ileri sürerek ...Gıda İnşaat Taah. Nak. Tur. San. Tic. Ltd. Şti'nin ihyasına (yeniden tesciline) ek tasfiye işlemleri için son tasfiye memurunun atanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, yeniden tescili istenen şirketin Münfesih Olmasına veya Sayılmasına Rağmen Tasfiye Edilmemiş Anonim ve Limited Şirketler ile Kooperatiflerin Tasfiyelerine ve Ticaret Sicili Kayıtlarının Silinmesine İlişkin Tebliğ'in 5/d bendi gereği kaydının re'sen silindiğini, işlemlerin usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak takdirin mahkemeye ait olduğunu ifade etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, ihya davasında hasmın, şirketi temsilen son tasfiye memurları veya bulunmadığı takdirde yetkili temsilcisi aleyhine bizzat açılması gerektiği, iş bu davalarda Ticaret Sicil Müdürlüğünün hasım sıfatının yasadan kaynaklandığı, tek başına Ticaret Sicil Müdürlüğüne yönelik dava açılamayacağı gerekçesiyle davanın pasif husumet ehliyeti yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı Müdürlük tarafından ticaret sicilinden re'sen terkin edilen şirketin ihyası, yeniden tescili ve ek tasfiye işlemleri için tasfiye memuru atanmasına ilişkin olup mahkemece, ... yanında ihyası istenen şirketin son tasfiye memuruna, bulunmadığı takdirde yetkili temsilcisine de husumet yöneltilmesi gerektiği halde sadece ticaret sicil müdürlüğünün hasım gösterildiği gerekçesiyle pasif husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, yeniden tescili istenen şirketin 17.06.2013 tarihinde 6102 sayılı TTK'nın geçici 7'nci maddesi uyarınca kaydının re'sen silindiği sabit olup sicil kayıtlarından davacının, kaydı silinen ve yeniden tescili istenen şirketin tek temsilcisi olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, şirketin temsilcisi tarafından açılan davada ticaret sicil müdürlüğüne husumet yöneltmekle taraf teşkilinin sağlandığı gözetilerek işin esasına girilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken pasif husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 22/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2165, Karar No: 2014/2619, Tarih: 18.02.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/2165 E.  ,  2014/2619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2012

NUMARASI : 2010/608-2012/1111

Davacı, davalı Kurum tarafından gönderilen ödeme emrinin iptaliyle prim borcundan sorumlu olmayacağına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; 2006/018925 numaralı ödeme emri ile bu ödeme emrine esas takibin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile takibin iptaline karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davaya konu ödeme emrinin 2005/9 – 2006/6. ay arası prim borcuna ilişkin ve asıl alacağın 97.919,95 TL, gecikme zammının 103.825,97 TL olduğu, davalı Kurum vekili tarafından prim borcunun tahsili için 28.08.2006 tarihinde 2006/18925 numaralı takip başlatıldığı, ödeme emrinin 05.08.2010 tarihinde davacıya tebliğ edildiği, davanın 12.08.2010 tarihinde açıldığı, davacının 20.04.1995 tarihli Ticaret Sicili Gazetes'nde; diğer 5 kişi ile birlikte kurucu ortak olduğu, 29.05.1995 tarihli karar ile davacı haricindeki kişilerin şirketi temsil ve ilzama yetkili kılındığı, davacının da diğer bazı işler yanında personel istihdam ve idaresi ile ilgili bilimum muameleler ve sözleşmelerden yetkili kılındığı, 19.04.2001 tarihli karar ile davacının başkan vekili seçildiği ve başkan ile birlikte şirketi temsil ve ilzama yetkili kılındığı, ancak 03.05.2002 tarihli karar ile şirketi temsil ve ilzama davacı haricindeki kişilerin seçildiği, davacının atamalı genel müdür olduğu, 17.04.2003 tarihli Ticaret Sicili Gazetesi'nde; Bilim Eğitim Öğretim Hizmetleri AŞ. yönetim kurulu başkanı A.C. P. şirketi idare ve temsile taahhüt altına koyabilecek bilimum evrak ve belgelere tek başına imzaya yetkili olduğu, davacının ise belirtilen evrak ve muamelelerde şirketin işletmekte olduğu Yeni Dünya Koleji Milli Eğitim Bakanlığı'ndan atamalı genel müdür olarak tek başına sorumlu olduğunun belirtildiği, 20.05.2004 tarihli ve 07.10.2005 tarihli Ticaret Sicili Gazetesi'nde de aynı yönde kararlar bulunduğu, davacı ile Bilim Eğitim – Öğretim Hizmetleri AŞ. arasında imzalanan 14.06.2006 – 14.06.2010 tarihleri arasında geçerli “ Özel Eğitim Kurumlarında Görev Alan Öğretim Elemanlarına Mahsus İş Sözleşmesi ” bulunduğu anlaşılmaktadır.

506 sayılı Yasa'nın 80/13. maddesi hükmüne göre; tüzel kişiliği haiz bir özel kuruluşta görev yapan bir kişinin primlerin ödenmemesinden işverenle birlikte sorumlu tutulabilmesi için primlerin tahakkuk ve tediyesinde yetkili üst düzey yönetici olması zorunludur.

Somut olayda ise; davacının primlerin tahakkuk ve tediyesinde yetkili üst düzey yönetici olup olmadığı tespit edilmeden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

506 sayılı Yasa'nın 80/13. maddesi hükmüne göre; tüzel kişiliği haiz bir özel kuruluşta görev yapan bir kişinin primlerin ödenmemesinden işverenle birlikte sorumlu tutulabilmesi için primlerin tahakkuk ve tediyesinde yetkili üst düzey yönetici olması zorunludur.

Somut olayda ise; davacının primlerin tahakkuk ve tediyesinde yetkili üst düzey yönetici olup olmadığı tespit edilmeden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; ödeme emrine konu borçların ait bulunduğu işyerinin, ödeme emrine konu dönemdeki, defter ve kayıtları üzerinde mali müşavir bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılarak, “ atamalı genel müdür ” olduğu anlaşılan davacının, Ticaret Sicili Gazetesi'nde de yayımlanan yetkileri çerçevesinde, borca konu dönemde, mali konularda işlem yapmaya yetkisi bulunup bulunmadığı ve bu konularda işlem yapıp yapmadığı hususlarını tespit ettirerek toplanan deliller ışığında varılacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2882, Karar No: 2015/7595, Tarih: 09.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/2882 E.  ,  2015/7595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Batı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2011/105-2013/122

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler İle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır.Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılmışsa da alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

1-Fen bilirkişisine, dava konusu taşınmazların aynı kroki üzerinde konumları ve birbirlerine olan mesafeleri işaretlettirilerek, emsallere olan mesafesini de gösterir kroki düzenlettirilerek, dava konusu taşınmazlar ile emsal taşınmazların emlak vergisine esas olan metrekare değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, davacı idarenin kıymet takdir komisyon raporundaki taşınmazlar için belirlediği m² değerleri de gözönüne alınarak, dava konusu taşınmazınların değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle değerlerinin belirlenmesi için taraflara dava konusu taşınmazlara yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re’sen emsal celbi yoluna gidilerek, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılıp alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yukarıda belirtilen husularda eksik inceleme yaparak, taşınmazların taşlık, kayalık olduklarından bahisle az bedel tespiti,

2-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 17.06.2011 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2, Karar No: 2019/785, Tarih: 23.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/2 E.  ,  2019/785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Beraat

Olay tarihinde kamu görevlisi olan sanık ...'ın 30.10.2013 günü 23.45 sıralarında karayolu ile yurtdışına çıkış yapmasına karşın hemşehrisi olması nedeniyle tanıdığı ve .... Hastalıkları ve Göğüs Cerrahisi ve Araştırma hastanesinde uzman doktor olarak görev yapan sanık ... tarafından aynı gün hastanede yatış işlemlerinin yapıldığı, 04.11.2013 tarihine kadar hastanede tedavi gördüğüne dair sahte evraklar tanzim edilip, 04.11.2013 tarihinde 45 günlük sağlık kurulu raporu düzenlenmek suretiyle sanıkların iştirak halinde kamu görevlisinin resmi belgede sahtecilik suçunu işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında, sanık ...'ın 30.10.2013 tarihinde yurt dışına çıktığı ve 23.12.2013 tarihine kadar .... 'da bulunduğunun sanık beyanları ve yurda giriş çıkış belgeleri ile sabit olduğu, sanığın kamu görevlisi olması nedeniyle 31.10.2013 tarihinde iş yerinde bulunması gerekirken yurt dışına çıkış yaptığından 31.10.2013 tarihinde hastanede tedavisinin devam ettiğine ilişkin tek tabip raporu düzenlenerek ilgili kuruma ibraz edildiği, 31.10.2013-04.11.2013 tarihleri arasında sanık ... hastanede bulunmamasına rağmen hakkında tedaviye yönelik hasta kayıtlarının tutulduğu ve 04.11.2013 tarihinde hastanın hastanede bulunmadığı tespit edilmesine karşın hakkında sağlık kurulu raporu düzenlendiği tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, 30.10.2013 tarihinde yapılan tetkik ve tahlil sonuçlarına göre sanık hakkındaki pnömani ve kronik obstrüktif akciğer hastalığı teşhislerinin doğru olup olmadığı ve suç tarihi itibariyle 45 gün istirahat gerektirir tahlil ve tetkiklere yansıyan bir rahatsızlığının bulunup bulunmadığı yönünde göğüs hastalıkları uzmanından bilirkişi raporu alınıp sonucuna göre sanıkların eyleminin 5237 sayılı TCK’nin 211. maddesi kapsamında gerçek durumun belgelenmesi amacıyla kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçu niteliğinde olup olmadığı tartışılmadan eksik araştırma ve gerekçe ile yazılı şekilde beraat hükmü verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.01.2019 tarihinde oy birliği ile kabul edildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22699, Karar No: 2013/748, Tarih: 21.01.2013

**3. Hukuk Dairesi         2012/22699 E.  ,  2013/748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı -karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dilekçesinde; boşanma davasında kendisi ile müşterek çocuklar lehine hüküm altına alınmış olan nafakaların günün ekonomik şartlarına göre yetersiz kaldığını ileri sürerek; yoksulluk ve iştirak nafakalarının 400’er TL'ye artırılmasını talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini talep etmiş, karşılık davasında ise; davacı – karşı davalının sigortalı olarak çalıştığı duyumunu aldıklarını, ayrıca taraflar evli iken davacı – karşı davalının sadakatsiz davranışlarda bulunduğunu ileri sürerek; yoksulluk nafakasının kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece; sigortalı olarak çalışmakta iken davadan kısa bir süre önce kendi isteği ile işinden ayrılan davacının, imkânı varken çalışmak istemediği, ayrıca iş aramadığı, yoksulluk durumunun devam etmesinin kendi tutumundan kaynaklandığı, çalışmak yerine nafaka ile geçinmeyi istediği gerekçesiyle; asıl davanın kısmen kabulü ile iştirak nafakalarının 100’er TL'den 175’er TL'ye artırılmasına, yoksulluk nafakasının artırılması isteminin reddine, karşılık davanın ise kabulü ile yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı – karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

TMK’nun 176/....maddesi uyarınca; irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi ya da taraflardan birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması, yoksulluğunun ortadan kalkması ya da haysiyetsiz hayat sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır.

Davalı ... (birleşen davanın davacısı); yukarıdaki yasa hükmü gereğince; davacı ...’nin yoksulluğunun zail olduğu iddiasıyla nafakanın kaldırılmasını istemektedir. Bu durumda, öncelikle yoksulluk kavramı üzerinde durmak gerekir.

... ... Genel Kurulunun 07.....1998 tarih ve1998/ ...–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

... ... Genel Kurulunun 07.....1998 tarih ve1998/ ...–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Hemen belirtmek gerekir ki; ... Genel Kurulu'nun yerleşik kararlarında “asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması” yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu kabul edilmemiştir (HGK.07.....1998 gün, 1998/...–656 E, 1998/688 K. 26.....2001 gün 2001/...–1158–1185 sayılı ve 01.05.2002 gün 2002/...–397–339 sayılı kararları).

Davacı ..., boşanma sırasında bir işte çalışmamaktadır. Kendisine aylık 80 TL yoksulluk nafakası bağlanan davacının geçinmesi günümüz ekonomik koşullarında mümkün olmadığına göre; işe girip çalışması zorunludur. Öte yandan, boşanmadan sonra asgari ücret karşılığı işe giren davacının, çalıştığı işyerinde vasıfsız işçi olması nedeniyle çeşitli zorluklar ile karşılaştığı, bu nedenle bir yıl kadar çalıştıktan sonra işinden ayrılmak zorunda kaldığı, sonrasında ise yanlarında kalmakta olduğu ailesinin (dul olması sebebiyle) çalışmasını engellediği, tanık beyanları ile sabittir. Bu durumda, aldığı nafaka ile geçinmesi mümkün olmayan davacının, çalışma olgusunun da süreklilik arzetmediği gözönüne alındığında, yoksulluk halinin devam ettiği ortadadır.

Hal böyle olunca; mahkemece, dava tarihindeki şartlara göre; davacının yoksulluğunun zail olmadığı gözetilerek, yoksulluk nafakasının hakkaniyete uygun olarak bir miktar artırılması, davalının nafakanın kaldırılmasına yönelik davasının ise reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, ....01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.