muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/11748, Karar No: 2007/10732, Tarih: 19.09.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/11748 E.  ,  2007/10732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Gebze Aile ile Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, bakacak kimsesi olmadığı iddia edilen çocuk için vasi tayini istemine ilişkindir.

Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair 4787 Sayılı Yasa’nın 20.04.2004 günü yürürlüğe giren 14.04.2004 gün ve 5133 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi ile “22.01.2001 tarihli ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının Üçüncü Kısım hariç olmak üzere İkinci Kitabı ile 03.12.2001 tarihli ve 4722 Sayılı Türk Medeni Yasasının Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Yasaya göre aile hukukundan doğan dava ve işler”in aile mahkemelerinde görüleceği, yine 5133 Sayılı Yasanın Geçici 2. Maddesi ile de “Bu Yasanın yürürlüğe girdiği tarihte aile mahkemelerinde görülmekte olan ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan konularla ilgili dava ve işler yetkili ve görevli mahkemesine devredilir.” hükümleri getirilmiştir.

Medeni Yasanın sözü edilen İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında vesayet, kayyımlık ve yasal danışmanlıkla ilgili hükümler bulunmaktadır.

4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yeralan 397. maddesinin 2. fıkrası gereğince “vesayet makamı, sulh hukuk mahkemesi; denetim makamı, asliye hukuk mahkemesidir.”

O halde, konusu Medeni Yasanın 2. Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan davaya sulh hukuk mahkemesi bakmakla görevlidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Gebze Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 19/09/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5397, Karar No: 2014/10270, Tarih: 30.10.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/5397 E.  ,  2014/10270 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/217645

MAHKEMESİ : Kargı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2012

NUMARASI : 2011/45 Esas, 2012/32 Karar

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, 6136 sayılı Yasaya muhalefet etme, zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

M.. A.. hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet etme suçlarından verilen hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların, CMK'nın 231/12. maddesi karşısında itiraza tabi olup temyizinin mümkün bulunmadığı, itiraz merciince bu hususta bir karar verilebileceği gözetilerek incelemenin O yer Cumhuriyet Savcısının B.. Y.. ve Z.. A.. hakkında zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Anayasanın 141, CMK'nın 34, 230, 232 ve 289/1-g maddelerinin amir hükümleri uyarınca hakimlerin ve mahkemelerin her türlü kararının gerekçeli olarak yazılmasının zorunlu olduğu, gerekçede delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin tahlil ve tartışması yapılarak, hangi kanıtla neden bu sonuca varıldığının bütün iddialar bakımından ayrı ayrı ortaya konması, bütün delillere itibar edilme veya edilmeme nedenlerinin vurgulanması, maddi gerçeğin tarafları inandıracak ve Yargıtay denetimine olanak verecek açıklıkta ifade edilmesi gerektiği nazara alınarak, soruşturma evresinde her iki polis memurunun burnuna yumruk atarak kendisini yaraladığını iddia eden M.. A..'ın kovuşturma evresinde kendisine yumruk atanın B.. Y.. olduğunu beyan ettiği, sanık polis memurlarının beyanlarında ve 10/02/2011 tarihli olay tutanağı içeriğinde yer alan M.. A..'ın kendilerine saldırıda bulunarak elini beline attığı, bu sırada müdahalede bulunulduğu yönündeki iddia ve bu şahıstan bir adet tabancanın ele geçirilmiş olması karşısında; M.. A..'ın beyanları arasındaki çelişkinin giderilmeye çalışılmasından sonra hangi beyanına neden üstünlük tanındığının, zor kullanma yetkisinin nasıl aşıldığının ve TCK'nın 25. maddesi kapsamında meşru savunma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinın karar yerinde tartışılması gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde mahkumiyet kararları verilmesi,

Kabule göre de;

TCK'nın 256. maddesi delaletiyle uygulanan aynı Kanunun 86/2. maddesinde seçenek ceza öngörüldüğü halde, sanıklar hakkında neden hapis cezası yaptırımının tercih edildiğinin denetime olanak verecek bir şekilde gerekçeleri gösterilmek suretiyle açıklanmaması,

Kabule göre de;

TCK'nın 256. maddesi delaletiyle uygulanan aynı Kanunun 86/2. maddesinde seçenek ceza öngörüldüğü halde, sanıklar hakkında neden hapis cezası yaptırımının tercih edildiğinin denetime olanak verecek bir şekilde gerekçeleri gösterilmek suretiyle açıklanmaması,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/06/2008 gün ve 2008/149-163, 13/11/2007 gün 2007/171-235 sayılı Kararlarında da belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin CMK'nın 231/5-6. maddesindeki şartlar gözetilmek suretiyle seçenek yaptırımlara çevirme ve erteleme gibi diğer kişiselleştirme nedenlerinden önce hakim tarafından değerlendirilmesinin zorunlu bulunduğu, sanıkların kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyecekleri hususunda ulaşılacak kanaate göre, hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, ''Sanıklar hakkında hükmedilen hapis cezalarının TCK'nın 51.maddesi gereğince ertelendiğinden..." şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Müşteki M.. A..'ın yargılama aşamasındaki katılma istemi hakkında bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6055, Karar No: 2013/11263, Tarih: 30.05.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/6055 E.  ,  2013/11263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

... İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının 8 bendinde "derelerin iki tarafından kadastral sınırından itibaren 100 metrelik yapı yaklaşma mesafesi bırakılır." hükmü yer almakta iken; 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı Genel Kurul Kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında; temizlik bakım ve onarımların yapılabilmesi maksadıyla imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ile dere işletme bantları idarece kamulaştırılır." hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değişmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı, ilgili ... ve imar planlarını yapan Belediyelerden sorularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/41799, Karar No: 2016/7492, Tarih: 30.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/41799 E.  ,  2016/7492 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davalı işverene ait işyerinde makine bakım ustası olarak çalışan davacı işçinin 05.11.2013 günü çalıştığı birimde operatör ihtiyacını gidermek için operatörlerin bulunduğu kısma gittiğinde bölüm formeninin kendisine "benim personelime sen nasıl talimat verirsin, sen git formenin bizi arasın" dediğini, davacının işin aciliyeti nedeniyle kendisinin geldiğini söyleyip oradan ayrıldığını, akşam üzeri konuşmak için formenin odasına gittiğini ancak formenin kendisine "odama niye geldin, seninle konuşacak bir şeyim yok" demesi üzerine davacının "bana neden böyle davranıp beni azarlıyosunuz, ben işletmenin ihtiyacı için geldim" dediğini, formenin davacıyı dinlemeyerek odasından çıkmasını istediği olayda formenin tutanak tutması üzerine davacının 07.11.2013 tarihinde yazılı ve 2 gün sonra haddehane müdürüne sözlü savunma verdiğini, iş sözleşmesinin 29.11.2013 tarihinde feshedildiğini, 6 günlük hak düşürücü sürenin de geçtiğini, davacının formene kesinlikle hakaret ve küfür etmediğini, davacının iş akdinin haklı ve geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının davalı işyerinde çalışırken Kaba Hadde Formani ...'e küfretmesi, tüm uyarılara rağmen amirinin talimatlarına uymaması, iş güvenliği kurallarına aykırı davranarak işyerinde baretsiz dolaşması ve cep telefonu ile oyun oynaması uyarılara rağmen bu davranışlarını sürdürmesi nedeniyle 25.11.2013 tarihinde İş Kanunu 25/II. maddesi uyarınca haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı işçinin davalı işveren tarafından işten çıkarıldığı, iş akdinin feshinde 4857 sayılı Yasanın 25. maddesinde düzenlenen "işveren haklı nedenle derhal fesih hakkı" şartlarının bulunmadığı ve işveren tarafından aynı yasanın 18 ve 19. Maddesindeki feshin geçerli sebebe dayandırılması ve sözleşmenin feshinde usul şartlarına uyulmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, davacı işçinin davalı işveren tarafından işten çıkarıldığı, iş akdinin feshinde 4857 sayılı Yasanın 25. maddesinde düzenlenen "işveren haklı nedenle derhal fesih hakkı" şartlarının bulunmadığı ve işveren tarafından aynı yasanın 18 ve 19. Maddesindeki feshin geçerli sebebe dayandırılması ve sözleşmenin feshinde usul şartlarına uyulmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı Yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II.d maddesi uyarınca, işçinin işverene veya ailesine karşı şeref ve namusuna dokunacak sözler söylemesi veya davranışlarda bulunması ya da işveren hakkında şeref ve haysiyet kırıcı asılsız ihbar ve isnatlarda bulunması veya işçinin işverene, aile üyelerinden birine veya işverenin diğer bir işçisine sataşması haklı fesih nedeni olarak sayılmıştır. Sataşma niteliğinde olmadığı sürece, diğer işçilerle devamlı ve gereksiz tartışmaya girişmek, iş arkadaşları ile ciddi geçimsizlik göstermek, işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli fesih nedenidir.

Somut olayda davacı hakkında 05.11.2013 tarihinde formen tarafından tutanak tutulmuş, tutanak içeriğinde davacının ...'ye formenin yalnız olup olmadığını sorduğu ve yalnız olduğunu öğrenince odasına girdiği ve formene " o yukarıdaki lafları bana beyaz baretine güvenerek mi söylüyorsun, o bareti senin ... sokarım" şeklinde küfrettiği, talimat yoluyla tanık olarak dinlenilen Faik Demire'nin tutanak içeriğini doğruladığı, bu nedenle davacının eyleminin işverenin bir başka işçisine sataşma olup haklı fesih nedeni teşkil ettiğinden davanın reddi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca mahkeme kararı bozularak ortadan kaldırılmış ve Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 29,20 TL harçtan peşin yatırılan 25,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 4,90 TL harcın davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 340,90 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30/03/2016 gününde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4874, Karar No: 2012/7155, Tarih: 17.10.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/4874 E.  ,  2012/7155 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesi istemine ilişkindir.

İddia, savunma, toplanıp değerlendirilen deliller ve tüm dosya kapsamına göre davalı ile muris arasındaki evliliğin ölüm ile sona erdiği, murisin diğer mirasçılarından ... tarafından, muris ile davalı arasındaki evliliğin iptali için murisin ölüm gününden sonra açılan dava sonucunda mutlak butlan nedeniyle evliliğin iptaline karar verildiği, eldeki davada aynı davacı tarafından evliliğin mutlak butlanla iptal edilmesi karşısında eşin mirasçı olamayacağı öne sürülerek Kadıköy 3. Sulh Hukuk Mahkemesince verilen 07.04.2005 tarih 2005/411-359 esas ve karar sayılı mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesini talep ettiği görülmektedir. Mahkemece davalı eş ...'nun mirasçı olamayacağının kabulüne dair önceki günlü ilamın Dairemizce, davacı ile murisin evliliğinin ölüm ile sonuçlandığı, butlan davasının sonucunun mirasçılık belgesi verilmesi yönüyle etkili olamayacağından davanın reddi gerektiği gerekçesi ile bozulduğu, yerel mahkemece de bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmesi üzerine davacı tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Dairemiz 24.03.2011 tarihli 2010/6988 esas 2011/1809 karar sayılı bozma ilamında işaret edilen Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 26.10.1994 tarih ve 1993/2 ve 756 esas ve 1994/638 karar sayılı ilamının 743 Sayılı Medeni Kanunun yürürlükte bulunduğu döneme ait olduğu, eldeki davada ise muris ...'nun 12.03.2005 olan ölüm gününde yürürlükte bulunan 4271 Sayılı Medeni Kanunun uygulanması gerektiği kuşkusuzdur. Bir başka anlatımla murisin ölüm gününün 743 Sayılı Medeni Kanunun yürürlükte bulunduğu dönemde olduğu değerlendirilerek Dairemizce verilen bozma ilamının madddi yanılgıya dayalı olarak verildiği anlaşılmaktadır.

Oysa ki; miras bırakanın ölüm gününde yürürlükte bulunan 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 146 ve 147. maddelerinde öngörüldüğü üzere mutlak butlan davasının ilgili olan herkes tarafından açılabileceğinin belirtilmesi karşısında 159. maddesinde öngörülen dava hakkının mirasçılara geçmeyeceği hükmünün, ilgililer yönünden uygulanmasının mümkün olmadığı, bir başka anlatımla mutlak butlanla evlilik birliğinin iptalini istemekte ölen eşin mirasçılarının doğrudan menfaatinin bulunduğunun kabulü gerekir. Aynı Kanunun 159. maddenin 2. cümlesinde "Dava sonucunda evlenme sırasında iyiniyetli olmadığı anlaşılan sağ kalan eş yasal mirasçı olamayacağı gibi daha önce yapılmış olan ölüme bağlı tasarruflarla kendisine sağlanan hakları da kaybeder" hükmü getirilmiştir.(HGK. 2011-7-695 esas 2011/673 karar 02.11.2011 tarihli ilamı)

Hal böyle olunca; muris ile sağ kalan davalı eş ... arasındaki evliliğin murisin ölüm gününden sonra, murisin alzheimer hastası olması nedeniyle evlilik tarihinde fiil ehliyetine sahip bulunmadığı yönünde verilen Adli Tıp raporu gerekçe gösterilerek mutlak butlanla iptal edilmesi karşısında belirlenmesi gereken sağ kalan davalı eşin iyiniyetli olup olmadığıdır. Muris ile evlenmeden önce murisin yanında 5 yıl boyunca yatılı yardımcısı olarak çalışan davalının, evlilik tarihinde 91 yaşında olan murisin alzheimer hastası olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına aykırı olup, iyiniyetli olmadığının kabulü gerekir.

O halde, mahkemece sağ kalan davalı eşin iyiniyetli olmadığı, murisin mirasçısı olamayacağı kabul edilerek önceki günlü mirasçılık belgesinin iptali ile muris ...'nun davalı eş ... dışındaki diğer mirasçıları ve payları belirlenerek yeniden mirasçılık belgesinin verilmesi gerekirken maddi yanılgıya dayalı olarak verilen Dairemiz 24.03.2011 tarihli 2010/6988 esas 2011/1809 karar sayılı bozma ilamına uyularak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı ...'nun temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 17.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2501, Karar No: 2010/8380, Tarih: 15.10.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/2501 E.  ,  2010/8380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak yapılan yargılamada ... Sulh Hukuk ve Asliye Hukuk (Aile) Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, Türk Medeni Yasasının 462. maddesi uyarınca vasiye satışa izin istemine ilişkindir.

Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair 4787 Sayılı Yasa’nın 20.04.2004 günü yürürlüğe giren 14.04.2004 gün ve 5133 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi ile “22.01.2001 tarihli ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının Üçüncü Kısım hariç olmak üzere İkinci Kitabı ile 03.12.2001 tarihli ve 4722 Sayılı Türk Medeni Yasasının Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Yasaya göre aile hukukundan doğan dava ve işler”in aile mahkemelerinde görüleceği, yine 5133 Sayılı Yasanın Geçici 2. Maddesi ile de “Bu Yasanın yürürlüğe girdiği tarihte aile mahkemelerinde görülmekte olan ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan konularla ilgili dava ve işler yetkili ve görevli mahkemesine devredilir.” hükümleri getirilmiştir.

Medeni Yasanın sözü edilen İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında vesayet, kayyımlık ve yasal danışmanlıkla ilgili hükümler bulunmaktadır.

4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yeralan 397. maddesinin 2. fıkrası gereğince “vesayet makamı, sulh hukuk mahkemesi; denetim makamı, asliye hukuk mahkemesidir.”

O halde, konusu Medeni Yasanın 2. Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan davaya sulh hukuk mahkemesi bakmakla görevlidir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29818, Karar No: 2016/7586, Tarih: 24.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/29818 E.  ,  2016/7586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuk ve sanığın mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... ile mağdur arasında çıkan tartışma sonucu sanık ...'un mağdurun burnuna yumruk vurduğu,suça sürüklenen çocuk ... 'ın da mağduru bacağından bıçakla yaraladığı olayda ,sanık ve suça sürüklenen çocuğun iştirak halinde yaralama eylemlerinden dolayı 5237 sayılı TCK'nin 86/1-3-e,87/3 maddeleri uyarınca cezalandırlmalarına karar verilmesi gerekirken ,kendi eylemlerinden sorumlu tutularak eksik ceza verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından ,

Sanık ... hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağına karar verilmesi gerektiği gözetilmemiş ise de, bu husus Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile oluşan yeni hukuki durum da gözetilerek infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden ayrıca suça sürüklenen çocuk ... hakkında Hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrilmesinde uygulanan yasa maddesinin 50/1-c yerine 50 olarak gösterilmesi mahallinde tamamlanması mümkün yazım hatası olarak görüldüğünden belirtilen hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24/03/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Oluşa ve dosya içeriğine göre suça sürüklenen çocuk ...'ın olay günü mağdur ...'ya ters ters bakması nedeniyle tartıştıkları, suça sürüklenen çocuk ...'ın eli ile mağdura vurup onu basit şekilde yaraladıktan sonra olay yerinden kaçtığı sanık ...'un yanına gidip bu olayı anlatıp ikisinin birlikte mağdur ...'yı dövmek için olay yerine döndükleri, sanıklar birlikte suç işlemeye karar verip,...'ın kesici aletle mağduru yaraladığı sanık ...'ın ise mağdura kafa atıp birinci derece kemik kırığı olacak şekilde mağduru birlikte yaraladıkları dosya içeriğinden anlaşılmıştır.

TCK'nin 37. maddesi delaletiyle iştirakın uygulandığı hallerde her bir sanığın mağdura yönelik sayısız eylemleri oluşmakta ise de; bu yaralama eylemlerinden en ağır ve en şiddetli olan eylem dikkate alınıp bu eylemin gerektirdiği cezanın tüm sanıklara aynı şekilde uygulanması gerekmektedir.