muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4735, Karar No: 2023/1995, Tarih: 04.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/4735 E.  ,  2023/1995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mâhkumiyet, beraat

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kurulan hükümlerle sınırlı olarak temyiz incelemesi yapılmıştır.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 30.10.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, 35 inci maddesinin birinci fıkrası, tehdit suçundan 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Diyarbakır 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan vekilinin temyiz isteği,

1. Beraat kararının usule, yasaya ve AİHS'e aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Sanığın temyiz isteği,

1. Teşdiden ceza tayin edildiğine,

2. Takdiri indirim nedenlerinin uygulanmadığına,

3. Beraat kararı verilmesi gerektiğine,

4. Mahkeme gerekçesinin çelişkili olduğuna,

5. Soyut beyan dışında delil bulunmadığına,

6. Şüpheden sanığın yararlanacağına,

7. Tehdit suçunun kesinlikle gerçekleşmediğine,

Ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, kalmakta olduğu yurttan markete gitmek için izin alarak dışarı çıkan mağdureyi, kolundan tuttup götürmek istediğine ve yurttan ayrılarak kendisi ile evlenmesi yönünde tehdit ettiğine ilişkindir.

2. Diyarbakır Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğü tarafından düzenlenen 20.05.2013 tarihli tutanak dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, kalmakta olduğu yurttan markete gitmek için izin alarak dışarı çıkan mağdureyi, kolundan tuttup götürmek istediğine ve yurttan ayrılarak kendisi ile evlenmesi yönünde tehdit ettiğine ilişkindir.

2. Diyarbakır Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğü tarafından düzenlenen 20.05.2013 tarihli tutanak dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası kapsamına göre, olay tarihinde Diclekent Kız Yetiştirme Yurdunda kalmakta olan mağdurenin market alışverişi yapmak için izin alarak yurttan çıktığı, markete gireceği esnada sanığın arkasından gelerek kolundan tuttuğu, mağdureden yurttan ayrılıp kendisi ile evlenmesini istediği, mağdurenin karşı çıkması üzerine tekrar kolundan tutup, cebirle götürmeye çalıştığı, mağdure Çiçek'in direnerek bağırması sonrasında, tehdit edip kolunu bıraktığı, mağdurenin kaçarak yurda döndüğü, başından geçenleri yurt yetkililerine aktardığı anlaşılan olayda, sanığın eyleminin kül halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna teşebbüs niteliğinde olduğu gözetilerek, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve 35 inci maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken, yazılı şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarından ayrı ayrı hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Diyarbakır 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli kararına yönelik sanık ve katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24800, Karar No: 2015/1625, Tarih: 20.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/24800 E.  ,  2015/1625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'in katılan ...'yı silahtan sayılan taş ile yüzde sabit iz kalacak şekilde yaralama eyleminde, Adli Tıp Kurumu ve Dairemiz uygulamalarına göre yüzde sabit izin basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği dikkate alınarak temel cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e maddesi gereğince tayini ve eylem için belirlenecek cezanın TCK'nin 87/1-c-son maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezasından az olamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 20.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13648, Karar No: 2013/15803, Tarih: 13.06.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/13648 E.  ,  2013/15803 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/133696

MAHKEMESİ : Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2012

NUMARASI : 2011/198 (E) ve 2012/233 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların atılı suçu işlemediklerini savunmaları, Sanık S.. B..'ın üç ayrı evden yapılan hırsızlık olaylarında parmak izinin tespit edilmesi üzerine yakalandığı ve diğer dosyalardan alınarak bu dosya içerisine fotokopisi konulan 21.01.2011 tarihli soruşturma aşamasındaki ifadesinde, diğer sanık S.. Y.. ile birlikte parmak izi tespit edilen evlerden hırsızlık yaptıklarını ikrar ettiği, gerek soruşturma gerekse kovuşturma aşamasında şikayetçi Arif'in evinden yapılan hırsızlık suçuyla ilgili bir ikrarı bulunmadığı gibi, şikayetçi Arif'in evinden alınan örneklerde herhangi bir parmak izine rastlanmadığı, olaydan sonra 24.01.2011 tarihinde alınan duyum üzerine şikayetçinin evinden çalınan fotoğraf makinesi ve kameranın beraat eden diğer sanık Z.. Y..'in bahçesinde ele geçirildiği, sanık Zübeyde'nin suça konu eşyaları bahçesine bırakan kişinin fotoğraf albümünden teşhis ettiği S.. Y.. olduğunu belirtmekle beraber, kovuşturma aşamasındaki savunmasında sanıkları tanımadığını beyan etmesi karşısında, sanık S.. B..'ın soruşturma aşamasında şikayetçi Arif'in evinden hırsızlık yaptığına dair ikrarını içeren bir tutanağın bulunup bulunmadığı araştırılıp, sanık S.. Y.. ile beraat eden diğer sanık Zübeyde yüzleştirilerek, suça konu bir kısım eşyaları bahçesine bırakan şahsın sanık Selim olup olmadığı sorulup netleştirilerek, sonucuna göre, sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan mahkumiyet hükümleri açısından hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4889, Karar No: 2010/6862, Tarih: 15.04.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/4889 E.  ,  2010/6862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2- ... Vek.Av. ...

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.

Dosyada bulunan delil ve belgelere göre davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyizine gelince;

Dairemiz uygulamalarına ve aynı bölgeden Dairemize intikal eden dava dosyalarına göre, sulu tarım arazisinde kapitalizasyon faiz oranının %5 alınması gerekirken, %7 üzerinden hesaplama yapılmak suretiyle az bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve davacıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/19481, Karar No: 2014/9933, Tarih: 11.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/19481 E.  ,  2014/9933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/99942

MAHKEMESİ : Sakarya Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/10/2011

NUMARASI : 2009/428 (E) ve 2011/496 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz edenin sıfatına, oluş ve kabule göre tebliğnamenin (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)5237 sayılı TCK’nin 86/1, 3-e, 87/1-d-son maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuğun cezasının 5 yıldan az olamayacağı cihetle 5271 saylı CMK’nin 196/2. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun sorgusunun istinabe suretiyle yapılamayacağının gözetilmemesi,

2)Suça sürüklenen çocuk talimatla alınan savunmasında sara hastası olduğunu ilaç kullandığını bazı olayları hatırlamadığını beyan etmesi karşısında; suç tarihi itibariyle suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı, söz konusu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığına dair Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi heyetinden veya Adli Tıp ilgili ihtisas dairesinden rapor aldırıldıktan sonra hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, suça sürüklenen çocuğun başka bir suçtan yargılandığı dosya gereğince alınan raporun hükme esas alınarak yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi ,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme kısmen uygun BOZULMASINA, 11/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/10120, Karar No: 2006/6004, Tarih: 05.06.2006

19. Hukuk Dairesi 2005/10120 E., 2006/6004 K.

**19. Hukuk Dairesi 2005/10120 E., 2006/6004 K.**

**- AÇIK BONO

- BONONUN ANLAŞMAYA AYKIRI DOLDURULMASI

- İSPAT YÜKÜ**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 290 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 592 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilâmda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı Nursel ile "S..." unvanlı şirketin ortakları oldukları sırada, şirketin ticarî işlerinde kullanılmak üzere lehdar haneleri açık, çeşitli tarihli bonolar düzenleyerek Nursel'e verdiklerini, daha sonra Nursel ile ortaklık paylarının devri konusunda anlaşarak 01.12.2003 tarihli tutanak ile Nursel elinde bulunan açık bonoları geri aldıklarını ve bir adet bononun kayıp olduğunun da tutanağa işlendiğini, bilahare 13.02.2004 tarihli Nursel ile Güler arasında imzalanan protokol ile de ibralaşma yapıldığını, davalının tüm bu aşamaları bildiğini, bilahare davalı yanca aleyhlerine 2004/1200 Esas sayılı dosya ile keşidecisi oldukları bonoya dayalı olarak icra takibi yapıldığını, takip dayanağı bononun 01.12.2003 tarihli tutanakta bahsi geçen kayıp bono olduğunu iddia ederek borçlu olmadıklarının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında, bonoyu davacıdan borcuna karşılık aldıklarını, davacının iddiasında ileri sürdüğü tutanak ve protokolde taraf olmadıkları gibi imzalarının bulunmadığını ve haberdar dahi olmadıklarını, bu nedenle kendilerini bağlamadığını beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dinlenen tanık beyanlarına göre, davalının 13.02İ2004 tarihli protokolden haberdar olduğu ve 01.12.2003 tarihli teslim tutanağı İle de bir adet bononun kayıp olduğunun belirlendiği, dava dışı Nurselln akraba olması nedeniyle dava konusu bononun bedelsiz olduğunu davalının bildiği gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu bononun keşidecisi davacı, lehdarı ise davalı olup, davacı, bononun lehdar hanesi açık olarak keşide edildiğini iddia etmiştir.

TTK'nın bonolarda da uygulama olanağı bulunan 592. maddesine göre açık bono düzenlenmesi mümkündür. Bu halde senedin anlaşmaya aykırı doldurulduğunun ispatı HUMK'nm 290. maddesine göre yazılı delil ile olmak kaydıyla davacı keşideciye aittir.

Davacı tarafından delil olarak dayanılan 01.12.2003 ve 13.02.2004 tarihli belgelerde, davalı taraf olmadığı gibi, kendisini bağlayıcı bir beyanı ve imzası da bulunmadığından anılan belgelerin davalıyı bağlayacağı düşünülemez.

Öte yandan 01.12.2003 tarihli belgede taraf olan ve imzası olduğu ileri sürülen Nursel, davanın ihbarı üzerine verdiği cevapta böyle bir belge düzenlemediğini beyan etmiştir.

Davacı tarafından delil olarak dayanılan 01.12.2003 ve 13.02.2004 tarihli belgelerde, davalı taraf olmadığı gibi, kendisini bağlayıcı bir beyanı ve imzası da bulunmadığından anılan belgelerin davalıyı bağlayacağı düşünülemez.

Öte yandan 01.12.2003 tarihli belgede taraf olan ve imzası olduğu ileri sürülen Nursel, davanın ihbarı üzerine verdiği cevapta böyle bir belge düzenlemediğini beyan etmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece açıklanan hususlar ve davacının davalıya yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılarak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, ispat külfetinin tayininde ve delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına (BOZULMASINA), peşin harcın istek halinde iadesine, 05.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4755, Karar No: 2018/9189, Tarih: 03.10.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/4755 E.  ,  2018/9189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ... Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı ... Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

26.9.2004 tarih ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile ... Adliye Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'a paralel olarak, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümlerinde değişiklik yaparak istinaf ve temyiz ile ilgili hükümleri yeniden düzenleyen 18.3.2005 tarih ve 5311 sayılı Kanun ile İcra İflas Kanunu'na eklenen geçici 7. maddeye göre, 5311 sayılı Kanun hükümleri ... Adliye Mahkemeleri'nin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında uygulanır.

Alacaklı tarafından, (2 adet) çeke dayalı olarak borçlu aleyhine başlatılan kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile ilamsız takipte, borçlunun; mükerrer takip olduğu şikayeti ile anılan takibin iptalini talep ettiği, ... 8. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 19.01.2017 tarih ve 2016/85 Esas ve 2017/80 Karar sayılı ilamı ile; şikayetin kabulü ile takibin borçlu yönünden iptaline karar verildiği, ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... ... Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nin 29.03.2017 tarih ve 2017/1184 Esas ile 2017/715 Karar sayılı ilamında, mahkemece, davacının borca itirazının kabulüne karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı ancak hüküm kısmında şikayetin kabulü ile takibin iptali" ifadesinin doğru olmadığı gerekçesi ile davalı/alacaklı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nun 353/1-b(2) maddesi uyarınca reddine karar verilip, anılan hükmün 2. ve 3. paragraflarında; ‘ ... 8. İcra Hukuk Mahkemesinin 19/01/2017 gün, 2016/85 E - 2017/80 K sayılı kararının hüküm fıkrasının ilk satırının çıkarılarak yerine "davacının borca itirazının kabulü ile ... 12. İcra Müdürlüğünün 2016/869 sayılı dosyası üzerinden başlatılan takibin davacı yönünden durdurulmasına" yazılmasına ve kararın bu şekilde düzeltilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde, davanın esasıyla ilgili olarak; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verileceği hükmü yer almaktadır.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde, davanın esasıyla ilgili olarak; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verileceği hükmü yer almaktadır.

... Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinde hata edildiği tespit edildiği takdirde, HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, istinaf isteminin kabulü ile düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde yeniden esas hakkında karar verilmeden, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinin değiştirilmesi ve ilk derece mahkemesi kararının hüküm bölümünde yer alan takibin iptaline dair kısmın düzeltilmesine hükmolunması, ... Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: ... ... Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nin 29.03.2017 tarih ve 2017/1184 Esas ile 2017/715 sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca re'sen (BOZULMASINA), bozma nedenine göre alacaklının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren ... Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 03/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14406, Karar No: 2010/11027, Tarih: 08.11.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/14406 E.  ,  2010/11027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalışırken 11.03.2002 tarihinde geçirmiş olduğu kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava,davacının 11.03.2002 tarihinde işyerinde çalışırken geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını olay tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasa'nın 11/A maddesidir. Anılan maddeye göre, iş kazası a)sigortalının işyerinde bulunduğu sırada b)işveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısıyla c)sigortalının, işveren tarafından görev ile başka yere gönderilmesi yüzünden asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda, d)sigortalıların işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere toplu olarak götürülüp getirilmeleri sırasında sigortalıya hemen veya sonradan bedence veya ruhça arızaya uğratan olaylardır. Zararlandırıcı sigorta olayının iş kazası sayılması için 1)sigorta olayına maruz kalan kişinin 506 sayılı Yasa'nın 2.maddesi anlamında sigortalı olması 2)sigorta olayının, maddede sayılı sınırlı olarak belirtilen hal ve durumlardan birinde meydana gelmesi koşuldur. Başka bir anlatımla, sigorta olayının iş kazası sayılabilmesi için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur.