muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7879, Karar No: 2022/15793, Tarih: 08.11.2022

Dairemizde yapılan denetimde, kaçak sigaraların sanığın iş yerinde açıkta görünür vaziyette bulunması nedeniyle kaçakçılık suçunu işlediği sabit görülmekle çoğunluk görüşüyle kararın bozulmasına karar verilerek dosya mahalline gönderilmiştir.

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 217. maddesinin 2. fıkrasında “Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir.” 206. maddesinin 2-a bendinde “Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse.” Reddolunur. “Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar” başlıklı 230/1-b maddesindeki düzenlemesine göre mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde “delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi” gerekir. “Hukuka kesin aykırılık hâlleri” başlıklı 289. maddesinin 1. fıkrası i bendi uyarınca “hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması” halinde, “temyiz dilekçesi veya beyanında gösterilmiş olmasa da hukuka kesin aykırılık var sayılır.”

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Dördüncü Kısım “Koruma Tedbirleri” Dördüncü Bölüm “Arama ve Elkoyma” başlıkları altında CMK’nun 116-134, Adlî ve Önleme Aramaları Yönetmeliğinin 5-17. maddelerinde düzenlenmiş olan adli arama; Yönetmeliğin 5. maddesinde "bir suç işlemek veya buna iştirak veyahut yataklık etmek makul şüphesi altında bulunan kimsenin, saklananın, şüphelinin, sanığın veya hükümlünün yakalanması ve suçun iz, eser, emare veya delillerinin elde edilmesi için bir kimsenin özel hayatının ve aile hayatının gizliliğinin sınırlandırılarak konutunda, işyerinde, kendisine ait diğer yerlerde, üzerinde, özel kâğıtlarında, eşyasında, aracında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile diğer kanunlara göre yapılan araştırma işlemidir"

Şeklindeki düzenlemeler karşısında, Türk hukuk sisteminde suç, ancak hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş delillerle ispat edilebilecektir. Arama yapılması, ses kaydı alınması, görsellerin kullanılması, sorgulama  yapılması sırasında ve benzer durumlarda delillerin hukuka uygun olarak elde edilmesi gerekmektedir. Usulüne uygun arama kararı alınmadan yapılan arama sonucunda elde edilen deliller hukuka uygun olarak elde edilmiş sayılamayacağından, sanık hakkında hukuka aykırı elde edilen deliller gerekçe gösterilerek verilen beraat kararının onanmasına karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edemiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2011/7335, Karar No: 2012/45806, Tarih: 13.11.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/7335 E.  ,  2012/45806 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/186473

MAHKEMESİ : Bozyazı Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2008

NUMARASI : 2007/73 (E) ve 2008/65 (K)

SUÇ : Hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre sanığın gürültü meselesi nedeniyle tartıştığı müştekiye hitaben “subayında astsubayında allahını, kitabını sinkaf ederim” şeklindeki hakaret eyleminde, hakaretin muhatabının müşteki R.. S.. olduğu, allah, peygamber, kutsal kitap gibi dini değerlere yönelik ve onları hedef alan tahkir kastının bulunmadığı gözetilmeden, sanığın müştekiye yönelik hakaret eylemine uyan 5237 Sayılı TCK'nun 125/1. maddesi yerine uygulama yeri bulunmayan aynı kanunun 125/3-c maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, BOZULMASINA, 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2808, Karar No: 2008/2537, Tarih: 24.03.2008

5. Ceza Dairesi 2008/2808 E., 2008/2537 K.

**5. Ceza Dairesi 2008/2808 E., 2008/2537 K.**

**- HÜKÜMDE ÇELİŞKİ

- KANUNUN ZAMAN BAKIMINDAN UYGULANMASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 231 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 253 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 254 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 321 ]

**"İçtihat Metni"**

Sarkıntılık suçundan sanık İÇ'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkumiyetine dair A 2. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 30.05.2006 gün ve 2006/105 Esas, 2006/351 Karar sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın işlediği kabul edilen sarkıntılık suçunun şikayete tabi olup uzlaşma kapsamında kaldığı, 5560 sayılı Yasa ile değişik CMK.nun 253/3. maddesinde cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda uzlaşma yoluna gidilemeyeceği belirtilmekle birlikte atılı suçun aleyhe düzenleme getiren bu değişiklikten önce gerçekleştiği ve 5237 Sayılı TCK.nun 7/2. maddesi dikkate alınarak kovuşturma şartı olan uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiğinden öncelikle CMK.nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma girişiminde bulunulması ve sonuçsuz kalması halinde yargılamaya devam edilerek hükmü kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Uzlaştırma girişiminin sonuçsuz kalması halinde hükümden sonra yürürlüğe giren 19.12.2006 günlü 5560 sayılı Yasanın 23. ve 08.02.2008 tarihli 5728 sayılı Kanunun 562. maddeleri ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi karşısında, koşulların varlığı halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceği hususunun mahkemesince değerlendirilerek bir karar verilmesi lüzumu,

Hükmün gerekçesinde 5237 sayılı Yasanın lehe olduğu belirtildiği halde 765 sayılı TCK.nun 421/2. maddesine göre hüküm kurularak çelişki yaratılması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 Sayılı Kanunun 8/1 maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.03.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/967, Karar No: 2023/4091, Tarih: 04.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/967 E.  ,  2023/4091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/129 Esas, 2021/1232 Karar

HÜKÜM : Kabul

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/353 E., 2019/431 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi davalı TPMK vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı gerçek kişinin "İYAD İstanbul Yeni Asya Eğitim Sosyal Kültür ve Yardımlaşma Derneği" ibareli marka başvurusuna "YENİ ASYA" ibareli tanınmış markalarına dayanarak yaptıkları itirazın nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, marka başvuruna itiraza mesnet markaların hepsinin incelenmediğini, müvekkilinin "YENİ ASYA" ibareli markaları ile dava konusu başvuru arasında iltibas tehlikesinin bulunduğunu, dava konusu başvuruda müvekkilinin markalarının asıl unsurunun aynen yer aldığı gibi tescil edilmek isteten 41. sınıf hizmetlerin itiraz dayanak markalarının tescili kapsamında yer alan mal ve hizmetlerle aynı ve benzer bulunduğunu, öte yandan davalı gerçek kişinin kötüniyetli olduğunu, davalının müvekkili şirketin kurucusu olduğu Yeni Asya Eğitim Kültür ve Araştırma Vakfında 26.09.2007 tarihinde işe başlayıp 13.03.2016 tarihinde işten ayrıldığını, bu itibarla müvekkilinin "YENİ ASYA" ibareli markalarından haberdar olduğunu, davalının kuracağı ya da kuruduğu derneğe isim seçerken de "YENİ ASYA" ibaresini bilinçli olarak tercih ettiğini ileri sürerek 2017-M-6335 sayılı YİDK kararının iptalini ve dava konusu başvurunun tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

2. Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde, taraf markaları arasında görsel, işitsel ve anlamsal olarak benzerlik bulunmadığını, davacının tanınmışlık ve kötüniyet iddialarının yerinde olmadığını, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

1.Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

2. Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde, taraf markaları arasında görsel, işitsel ve anlamsal olarak benzerlik bulunmadığını, davacının tanınmışlık ve kötüniyet iddialarının yerinde olmadığını, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraf markalarının asli unsurlarının “İYAD” ve “yeni asya” şeklinde birbirinden farklı işaretlerden oluşması karşısında marka işaretleri arasında bir benzerlik ve/veya ilişkilendirilme durumunun söz konusu olmayacağı, davacının itirazına dayanak marklarının tanınmış olduğu isptalanamadığı gibi taraf marka işaretleri arasında benzerlik bulunmadığından 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulama imkanı bulunmadığı, kötüniyet iddiasının da ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; taraf markaları arasında iltiba tehlikesi bulunduğunu, dava konusu başvurudaki asli unsurun "YENİ ASYA" ibaresi olduğunu, mahkeme kararının eksik incelmeye dayalı bulunduğunu, ayrıldığı işyerinin/vakfın sahibi olduğu "Yeni Asya" ismini/markasını markasal biçimde kullanmaya niyetlenen davalının kötü niyetli olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyaya sunulan Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarından davalı ...'ın bahsi geçen Vakıfta 26.09.2007 tarihinde işe başladığı, dava konusu marka başvurusunu yaptıktan 9 gün sonra işten ayrıldığı anlaşılmakta olup davalının çalıştığı vakıf unvanının asıl unsuru olan "Yeni Asya " ibaresini yine bir dernek ismi olarak üstelik daha önce çalıştığı vakıfla bağlantılı olduğunu izlenimini yaratacak şekilde yaptığı marka başvurusunun kötü niyetli olduğu ve kötüniyetin bölünemeyeceği gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, davanın kabulüne, YİDK'in 02.08.2017 tarih, 2017-M-6335 sayılı kararının iptaline, dava konusu marka tescil edilmediğinden hükümsüzlük talebi konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TPMK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TPMK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı TPMK vekili temyiz dilekçesinde özetle; taraf markalarının görsel, işitsel ve anlamsal düzeyde farklı olup iltibas ihtimali doğmadığını, davalı ... başvurusunun baskın unsurunun İYAD ibaresi olduğunu, davaya konu başvuruda kelime unsurunun yanında şekil unsurunun da bulunduğunu, taraf markalarının farklı şekil unsurları içerdiklerini, davalı başvurusunda davacı markasına benzer bir kullanımın olmadığını, markalar arası ayırt ediciliğin sağlandığını, marka başvusunun kötüniyetli olduğuna ilişkin dosyada yeterli delilin bulunmadığını, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası şartlarının gerçekleşmediğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı markası ile davalı ... tescil başvurusuna konu ibarenin ayırt edilemeyecek nitelikte benzer olduğu ve davalının tescil başvurusunda kötü niyetli olduğu iddialarına dayanan YİDK kararın iptali ile marka hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı TPMK vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2699, Karar No: 2023/6511, Tarih: 26.12.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2699 E.  ,  2023/6511 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3106 E., 2022/3967 K.

...

...

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm

kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bafra Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/468 E., 2022/455 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'ilere karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde; müvekkili davacı ile davalının 20.08.2016 tarihinde evlendiklerini, bu evlilikten bir tane ortak çocuklarının bulunduğunu, tarafların fiili birlikteliği 15 ay kadar sürdüğünü, davalının kusurlu hareketleri ve evi terk etmesi sebebi ile 2017 yılından bu güne kadar ayrı yaşadıklarını, davalının, nişanlandıkları tarihten bu yana davacı müvekkiline "acele mi ettik, birbirimizi daha çok tanısaydık" şeklinde cümleler kurduğunu, yine düğün sonrası gidilen Bodrum'daki balayında da kavga ettiklerini, davalının yine davacıya "beni kimler istedi, hatta nişanı at gel, böyle kabul ederim" diyen kişilerin olduğunu, "ailemin zoruyla seninle evlendim, seni ben istemedim" şeklinde cümleleri her fırsatta tekrarladığını, balayı sonrasında davalının işe başladığını, iş yerinde iş arkadaşlarına mutsuz bir evliliğinin olduğunu, müvekkili davacıyı sevmediğini söylediğini, davalının, arkadaşlarına müvekkili davacıyı küçük düşürücü ve aşağılayıcı sözler sarfettiğini, tarafların 2017 yılında ortak çocuklarının olduğunu, davalının çıkarttığı kavgalardan sonuç alamadığını, bu nedenle de müvekkilini suçlu duruma düşürmeye çalıştığını, davalının 09.12.2017 tarihinde evi terk ettiğini, aile büyüklerinin bir araya toplandığını, ancak bir sonuç elde edemediklerini, tüm bu ve dilekçede anlatılan nedenlerle tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin davacı müvekkiline verilmesine, 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkiline verilmesine, yargılama giderleri ve vekâlet ücretlerinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı kadın vekilinin cevap ve karşı dava dilekçesinde; davacı tarafın iddialarının gerçek dışı olduğunu, 09.12.2017 tarihinde saat 23:00 sıralarında tarafların arabada bulunduğu sırada kadının erkeğe karşı taraftan gelen araca dikkat etmesi gerektiğini söylediğini, ancak bu olaya erkeğin sinirlenerek bağırmaya başladığını, erkeğin "akıl verme, kocana laf söyleme, aptal, salak" şeklinde ağır hakaretlerde bulunduğu, bir yandan da aracı hızlı kullanmaya başladığı, sürekli gaza ve frene basarak müvekkilini ve çocuğunu korkuttuğunu, kadının yapmaması gerektiğini söylemesi üzerine erkeğin kadının çenesinden tutarak sıktığını ve hızlı bir şekilde ittiğini, kadının telefonunu elinden alarak fırlattığı ve zarar verdiği, olayların bu şekilde devam ettiği sırada kadının kendisini erkeğin babasının evine bırakmasını istediğini, bu olaydan sonra tarafların fiili olarak bir daha hiç bir araya gelmediklerini, boşanmaya konu olaylarda davacı erkeğin tam kusurlu olduğunu, erkeğin öfke kontrolü olmayan bir kişiliğe sahip olduğunu ve cevap dilekçesi gereğince asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocuk için aylık 2.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın için aylık 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 250.000,00 TL maddî ve 250.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; aile bireylerinin yanında kadına hakaret vari (salak) cümleler söyleyip duygusal şiddet uyguladığı, doğum sonrası ortak çocuğun yaşamış olduğu enfeksiyon neticesinde hastanede yatılı kalındığı ancak erkeğin kısa ziyaretlerde bulunduğu kendi var olması gerekirken aile bireylerinin(annesinin,kayınvalidesinin) hastanede kaldığı, son olay yönünden kadın tanıklarının kadının boğaz kısmında kızarıklıkların ve parmak izlerinin varlığına şahit olduklarını, dikkat çekmesi üzerine neden olduğunu sorguladıklarında erkeğin meydana getirdiğini beyan etmesi üzerine erkeğin kadına fiziksel şiddet uyguladığının sabit olduğu, bu olaydan sonra tarafların fiilen ayrıldıkları barışmadıkları, erkeğin evin kilidini değiştirerek kadının ortak haneye girmesine engel olduğu, kadının da erkeğe "sen adam mısın" şeklinde hakaret ettiği, tarafların diğer iddialarını ispatlayamadıkları gerekçesiyle her iki boşanma davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, babayla kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocuk için dava tarihinden 25.02.2022 tarihine kadar aylık 500,00 TL, 25.02.2022 tarihinden itibaren boşanma kararının kesinleşmesine kadar aylık 800,00 TL tedbir nafakasına, boşanma kararının kesinleşmesinden itibaren aylık 800,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 700,00 TL tedbir nafakasına, çalışan ve düzenli geliri olan kadınn yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadın lehine boşanma kararının kesinleşmesinden itibaren yasal faizi ile birlikte 25.000,00 TL maddî ve 24.000,00 TL manevî tazminata, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; ortak çocuğun doğumu sonrasında hastahane de kısa ziyaretler yapması sebebi ile her ne kadar kusur izafe edilmiş ise de Mahkemeye bu husus açıklanmasına rağmen kusur belirlenmesinde dikkate alınmış olması usul ve yasalara aykırı olduğunu kadının babasının araba vakası yaşandıktan sonra tarafların ortak hanelerine birden fazla kez gittik demek sureti ile ortak haneye gidildiğini ve girmekte herhangi bir sorun yaşanmadığını beyan ettiğini, kadın sırf boşanmak için gerçek olmadığı halde şiddet gördüğünü beyan ederek suç duyurusunda bulunduğunu ileri sürerek kusur belirlemesi, kadının davası ve fer'ileri, kendi tazminat isteklerinin reddi yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.