muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11372, Karar No: 2023/19201, Tarih: 31.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/11372 E.  ,  2023/19201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/668 E., 2015/475 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun(5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında mağdurlar ... D. ve ...'ye yönelik hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca ayrı ayrı 6.080,00 TL adli para cezasıyla ile cezalandırılmasına ve cezanın 24 eşit taksit halinde ödenmesine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; suç işleme kastının bulunmadığına, verilen cezanın orantılılık ilkesine aykırı olduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde, icra yoluyla çocuk B. Y. K.'nin teslim alınması için icra müdür yardımcısı mağdur ... D. ve sosyal hizmet uzmanı mağdur ... B.'nin belirtilen ikamete gittikleri, burada bulunan sanığın mağdur ... B.'ye hitaben ''Sen kimsin'' şeklinde sözler söylediği, mağdurun da ''Sosyal çalışmacıyım.'' demesi üzerine sanığın mağdura hitaben ''İyi sen bir bok değilsin.'' dediği, icra müdür yardımcısı olan mağdur ... D.'nin sanığı hakaret etmemesi aksi takdirde tutanağa geçeceği hususunda uyardığı, bunun üzerine sanığın mağdur ... D.'ye hitaben ''Tutanağa geçmezsen şerefsizsin.'' dediği iddia olunmuştur.

1. Sanığın inkar içeren savunmada bulunduğu belirlenmiştir.

2. Mağdurların benzer anlatımlarda bulundukları tespit edilmiştir.

3.17.07.2014 tarihli çocuk teslimi tutanağının tanzim edildiği ve soruşturma konusu olayın tutanakla kayıt altına alındığı belirlenmiştir.

4. Sanığa ait adli sicil kaydı dosyada mevcuttur.

5. Yerel Mahkemece "Meydana gelen olaya binaen 17.07.2014 tarihli çocuk teslimi tutanağının tanzim edildiği ve soruşturma konusu olayın tutanakla kayıt altına alındığı, sanık ...'ın ''ağzımdan kötü laf çıkmış ise de gelinim olan ...'e söylemişimdir'' şeklinde tevil yollu ikrarda bulunduğu anlaşılmakla taraflar ...., ..., ... ve sanıklar beyanı, 17.07.2014 tarihli çocuk teslim tutanağı, olayın gelişimi ve tüm dosya kapsamından." şeklindeki gerekçeyle mezkur suçtan mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Sanığın temyiz sebepleri ve sair yönlerden yapılan incelemede,

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1. Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 2013/13-293 Esas, 2013/297 Karar sayılı ve 11.06.2013 tarihli kararında da kabul edildiği üzere 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası; "Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır" hükmünü içermekte olup, zincirleme suçtan farklı bir müessese olan ve aynı neviden fikri içtima olarak kabul edilen bu durumda, fiil yani hareket tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir. Burada, hareket tek olduğu için, fail hakkında bir cezaya hükmolunacağı, ancak bu cezanın Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci cümlesine göre artırılacağı öngörülmüştür.

Ancak burada kastedilen, fiil ya da hareketin, doğal anlamda değil hukuki anlamda tekliğidir. Hakaret suçunun farklı mağdurlara karşı tek fiille gerçekleştirildiğinden söz edilebilmesi için hakaretin mutlaka ortak söz veya davranışlarla gerçekleştirilmiş olması şart değildir. Her bir mağdura veya mağdurlardan bazılarına özel olarak hitap edilerek hakaret içeren sözler söylenmiş veya davranışlarda bulunmuş olsa bile objektif bir gözlemcinin bakış açısıyla bakıldığında failin hareketlerinin tek bir iradi karara dayalı olduğu, aralarında yer ve zaman bakımından bağlantı bulunduğu, bu nedenle bir bütünlük oluşturduğu sonucuna ulaşılması durumunda, fiilin hukuken tek olduğu kabul edilmelidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayda, sanığın hakaret eylemlerini kısa zaman dilimi içerisinde ve aynı eylemin devamı niteliğindeki sözlerle birden fazla mağdura karşı gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında belirlenecek temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince artırılması gerektiği gözetilmeden, hakaret suçundan iki kez mahkumiyet hükmü kurulması,

2. Sanığa verilen adli para cezalarının taksitlendirilmesi sırasında “24 eşit taksitle tahsiline” karar verilmesine rağmen, taksit aralığının açık bir şekilde gösterilmemesi,

2. Sanığa verilen adli para cezalarının taksitlendirilmesi sırasında “24 eşit taksitle tahsiline” karar verilmesine rağmen, taksit aralığının açık bir şekilde gösterilmemesi,

3. 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanuna 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönlerden hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

31.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3109, Karar No: 2014/7263, Tarih: 14.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3109 E.  ,  2014/7263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2014

NUMARASI : 2014/25-2014/23

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, şikayet dışı borçlu İ. K. alacaklı olan müvekkili kurumun alacağının, 4709 sayılı Türkiye İş Kurumu Kanun'un 1/4. maddesi uyarınca, işçi alacağı ve ipotek alacaklarından sonra imtiyazlı alacak olduğunu, düzenlenen sıra cetvelinde işçi alacağı ve ipotek alacağı mevcut olmadığından müvekkilinin alacağının birinci sırada yer alması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda; sıra cetvelinde şikayetçi kurumdan önce gelen alacaklıların şikayet olunan olarak gösterilmediği, şikayetçinin kendisinden önce sıraya kaydedilen diğer alacaklıların alacaklısı olduğu takip dosyalarının deliller arasında yer almadığı, şikayet olunanlar gösterilmeyince gider avansının da ona göre eksik alındığı, mevcut duruma göre daha başlangıçta davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekmekte ise de, şikayetçi bakımından hak kaybı olmaması için vekiline eksikleri gidermesi bakımından bir haftalık kesin süre verildiği ve bu konudaki tutanağın 03.02.2014 tarihinde tebliğ edildiği, şikayetçi vekili tarafından UYAP üzerinden gönderilen ve şikayet dilekçesindeki eksikliklerin giderilmesine yönelik tarihsiz dilekçede, sıra cetvelinde şikayetçiden önce gelen alacaklıların yine şikayet olunan olarak gösterilmediği, bu alacaklıların şikayetten etkileneceği belirtilerek kendilerine şikayet dilekçesinin tebliğinin istendiği, ancak şikayet dilekçesinin tebliği istenilen ve şikayet olunan konumunda olan bu alacaklıların hiç birisinin adreslerinin yazılı olmadığı, 7. sırada belirtilen Şekerbank’ın anonim şirket olduğunun yazılmadığı, yine yazılış şekline göre 8. sırada yazılan Şehzadeler Sosyal Güvenlik Merkezi ile 9, 10. ve 13. sırada yazılı olan A.. D.. ve 12. sırada yazılı olan G... İlaç ve Gıda Sanayi'nin tüzel kişiliğinin bulunmadığı, şikayetçinin kendisinden sonraki alacaklıyı yine dilekçesinde tebligat yapılacak kişiler arasında belirttiği, bu durumda şikayetçi vekilinin yapılan tebligata rağmen yasal kesin süre içerisinde şikayet dilekçesindeki eksiklikleri gidermediği gerekçesiyle, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayet, sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir. İİK'nın 142/1. maddesi hükmüne göre, "cetvel suretinin tebliğinden yedi gün içinde her alacaklı takibin icra edildiği mahal mahkemesinde alakadarlar aleyhine dava etmek suretiyle cetvel münderecatına itiraz edebilir." Anılan hükümde yer alan "alakadarlar" ifadesi, kural olarak borçluyu değil, şikayet eden alacaklıdan sıra itibariyle önce olan ve kendisine pay ayrılan alacaklıları ifade eder. Şikayet, kural olarak şikayet edene göre sıra cetvelinde öncelikli olan ya da aynı derecede hacze iştirak eden ve kendisine pay ayrılan alacaklılara yöneltilmelidir. Şikayette hasım gösterilmemesi ya da eksik veya yanlış kişiye husumet tevcih edilmesi talebin reddini gerektirmez. Bu durumda mahkemece şikayetçiye sıra cetvelinde kendisinden önce gelen alacaklılara husumet tevcihi yönünde HMK'nın 119/2. maddesi uyarınca kesin süre verilip bu alacaklıların da davaya dahil edilmesi, şikayet dilekçesinin tebliğ edilerek, taraf teşkilinin sağlanması, varsa savunma ve delilleri değerlendirilerek uyuşmazlığın incelenmesi gerekir.

Somut olayda, şikayetçi tarafça sıra cetvelinde üst sırada bulunan ve kendisine pay ayrılan alacaklılar A. Y. ve Manisa SGK İl Müdürlüğü'ne husumetin yöneltilmesi ve bu alacaklıların icra dosya numaralarının bildirilmesi ile yetinilmesi gerektiği halde, tarihsiz dilekçesi ile kendisine pay ayrılmayan sıra cetvelinde yer alan tüm alacaklılara husumet yöneltildiği ve bu alacaklıların icra dosya numaralarının bildirildiği anlaşılmıştır.

Bu durumda mahkemece, şikayet olunan A. Y. alacaklı olduğu Manisa 4. İcra Müdürlüğü'nün 2012/5169 E. sayılı dosyası ve şikayet olunan SGK'nın işlem dosyası getirtilerek, icra dosyasına sunulan vekaletnamenin, icra takibinin devamı niteliğindeki şikayeti de kapsayacağı ve icra dosyalarından şikayet olunan alacaklıların tam unvanlarının, vekillerinin isimleri ile adreslerinin belirlenebileceği gözetilerek, şikayetçi vekilinin tarihsiz dilekçesinde belirttiği kendisine pay ayrılan alacaklılar A. Y. icra dosyasında vekaletnamesi bulunan vekili ve Manisa SGK İl Müdürlüğü'ne şikayet dilekçesi, ön inceleme ve tahkikat duruşma günlerinin tebliği ile uyuşmazlığın esasının incelenmesi, sonucuna göre bir karar verilmesi ve husumet düşmediği halde yanlış husumet yöneltilen ya da unvanı yanlış bildirilen alacaklılar ile ilgili nihai kararda değerlendirme yapılması gerekirken, şikayet dilekçesi, HMK'nın 119. maddesinin a, c, ç, g, ğ, h bentlerindeki zorunlu unsurları taşıdığı halde, bu bentlerde belirtilen eksikliklerin giderilmesi için şikayetçiye ihtar çıkarılması ve yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayetçi yararına BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3730, Karar No: 2024/5053, Tarih: 04.07.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/3730 E.  ,  2024/5053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1941 E., 2022/2448 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarihli ve 2018/11-38 Esas, 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca, yerel mahkemece verilen beraat kararı istinaf merci tarafından mahkûmiyet kararı verilmesi suretiyle hüküm türü değiştirildiğinden temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.Sulakyurt Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.10.2021 tarihli ve 2021/36 Esas ve 2021/82 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 04.11.2022 tarihli ve 2021/1941 Esas, 2022/2448 Karar sayılı kararı ile, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet Savcısının (aleyhe) istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile, sanık hakkında mağdura yönelik neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 3-e, 87/3, 62/1, 53/1-3, 51/1-7. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve ertelemeye karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle, eksik inceleme yapıldığına, mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık ...'nin mağdur ...'in amcası olduğu, olay tarihinde sanık ... ile mağdurun babası tanık ...'in para meselesi yüzünden sözlü olarak tartıştıkları ve birbirlerine ittikleri, mağdur ...'in ayırmak için araya girmesi üzerine sanığın önce yumrukla sonra taşla mağdura vurarak yere düşürdüğü, yerde de vurmaya devam ederek burnunda ve sağ ayak baş parmağında kırık meydana getirip, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve hayati fonksiyonlarına etkisi hafif (1.) derecede kemik kırığına neden olacak şekilde yaraladığı anlaşılan olayda,

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dava dosyasının tekemmül ettirilerek karar verildiği, dosya kapsamında eksik incelemenin bulunmadığı, mağdurun olayın sıcaklığı ile alınan kolluk ifadesinde, sanığın taş ile yüzüne vurduğunu, yere düştükten sonrada tekme ve taşla vurarak yaraladığını belirttiği ve bu beyanını doğrulayan adli tıp raporunun içeriğine göre, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı anlaşılmakla mahkumiyetine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 04.11.2022 tarihli ve 2021/1941 Esas, 2022/2448 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Sulakyurt Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24367, Karar No: 2014/28121, Tarih: 23.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/24367 E.  ,  2014/28121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2014

NUMARASI : 2014/368-2014/855

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak % 0,00 oranındaki sürekli iş göremezliğinin, 20.09.2007 tarihinde artarak % 11,00 oranına yükselmesi nedeniyle, % 11,00 fark için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiği gibi ön inceleme duruşmasında kusur raporu alınmasına yönelik davalı talebi bulunmadığından bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiği gibi ön inceleme duruşmasında kusur raporu alınmasına yönelik davalı talebi bulunmadığından bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Her ne kadar mahkemece ön inceleme duruşmasında davalı tarafın kusur raporu alınmasına yönelik talebinin bulunmadığı kabul edilmişse de, davalı vekili cevap dilekçesinde kusur yönünden itirazlarını bildirdiği gibi, bilirkişi deliline de dayanmıştır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.