muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16631, Karar No: 2015/10362, Tarih: 05.11.2015

Anılan özgürlüğe yönelik kanuni ve meşru amaçla yapılan müdahaleler bile AİHM kararlarında demokratik bir toplumda gereklilik yönünden irdelenmiştir.

AİHM'nin 27/03/2007 tarih ve B. No: 6615/03 sayılı Karaçay/Türkiye kararında;

“c) 'Demokratik toplumda gerekli olması'

Başvuran, KESK’e bağlı bir sendikaya üye olmaması halinde kendisine benzeri bir disiplin cezasının verilmeyeceğini savunmaktadır. Başvuran, Valiliğin gönderdiği 5 Eylül 2002 tarihli yazıya atıfta bulunarak, yasal olarak tanınan bir sendikanın yürüttüğü faaliyetleri engellemeye ve eylem gününden önce ve sonra tedbirler alarak sendikanın etkililiğini azaltmaya yönelik idari bir uygulamanın bulunduğunu ileri sürmektedir. Başvuran, Valiliğin önce eylemi engellemeye çalışarak ve daha sonra bu eylem gününe katılan devlet memurları aleyhinde ceza kararlarının alınması yönünde talimat vererek, idarenin keyfi olarak hareket etmesini eleştirmektedir. İdare, başvurana uyarma cezasını verirken, böyle bir disiplin cezasının hukuki denetiminin yapılmadığını bilmekteydi.

Hükümet, başvuranın hala söz konusu sendikanın üyesi olduğunu hatırlatmaktadır. Hükümet’e göre 11. madde, disiplin tedbirine konu teşkil eden sendika üyesi devlet memurlarına dokunulmazlık tanımamaktadır. Başvuran, 5 Haziran 2002 tarihinde isine gitmemesi nedeniyle disiplin cezası almıştır. Başvuran izin almadan sendika eylemine katılmış ve görevlerini yerine getirmediği gerekçesiyle disiplin cezası almıştır.

AİHM öncelikle, başvuranın bu eyleme katıldığını ulusal makamlar önünde inkar ettiğini not etmektedir. Başvuran, sunduğu savunma layihasında, söz konusu disiplin tedbirinin, Türkiye’nin ulusal ve uluslararası taahhütnameleri tarafından öngörüldüğü sekliyle sendikal haklarını ihlal ettiğini belirttiği açıkça ortadadır. Bundan dolayı başvuran, AİHS’nin 11. maddesine dayanarak yaptığı şikayetini ulusal mahkemeler önünde ileri sürdüğünden dolayı, AİHM, olaylara itiraz etmesine rağmen şikayetin esasını da inceleyecektir.

Daha sonra AİHM, dava konusu eylem gününün ulusal düzeyde önceden bildirildiğini ve eylem yapılmasına itiraz edilmediğini tespit etmektedir. Başvuran bu eyleme katılarak toplantı yapma özgürlüğünü kullanmıştır (Ezelin-Fransa, 26 Nisan 1991 tarihli karar).

AİHM, toplantı yapma özgürlüğünün önemini göz önünde bulundurarak, özellikle amaçlanan meşru amaçla orantılı olup olmadığını tespit etmek amacıyla dava konusu disiplin cezasını dosyanın tamamı ışığında incelemiştir. AİHM, devlet memurlarının maaşlarına yapılan düşük zammı protesto etmek amacıyla üyesi olduğu KESK’in düzenlediği eyleme katılması nedeniyle disiplin cezası adı altında başvurana uyarma cezasının verildiğini not etmektedir. Oysa verilen ceza, her ne kadar düşük olsa da, kendisi gibi sendikaya üye kişilerin çıkarlarını savunmak amacıyla sendika üyelerinin grev ve eylemlere yasal olarak katılmamasına yönelik caydırıcı bir niteliğe sahiptir (sözü edilen Ezelin kararı).

AİHM, başvurana verilen uyarma cezasının “demokratik toplumda gerekli olmadığı” sonucuna varmaktadır.

Bu nedenle AİHS’nin 11. maddesi ihlal edilmiştir."

AİHM'nin 15/09/2009 tarih, B. No:30946/04 sayılı Kaya ve Seyhan/Türkiye kararında; “c) 'Demokratik bir toplumda gereklilik'

Hükümet, başvuranların yetkili mercilere haber vermeden ve geçerli bir gerekçe göstermeden görevlerini yerine getirmemeleri ve görev yerine gelmemeleri dolayısıyla, verilen uyarı cezasının acil bir sosyal ihtiyaca cevap niteliğinde olduğunu ve meşru bir önlem olarak değerlendirilmesi gerektiğini savunmaktadır. Hükümet, daha sonra bu tür bir önlemin hedeflenen amaçla orantılı olduğunu iddia etmektedir.

Başvuranlar, Hükümetin argümanlarına itiraz etmekte ve sadece üyesi oldukları K... ve E....-S..... s............ 11 Aralık 2003 tarihinde ulusal düzeyde düzenlediği bir günlük eyleme katıldıklarını belirtmektedir.

AİHM, söz konusu bir günlük eylemin önceden ulusal düzeyde bildirildiğini ve ilgili makamlarca yasaklanmadığını kaydetmekte ve başvuranların barışçıl toplantı özgürlüğü haklarını kullandıklarını eklemektedir (E.... Y....-Y... S... davası ilgili bölüm, prg. 32 ve Fransa aleyhine Ezelin davası, 26 Nisan 1991, prg. 41, seri A no 202).

AİHM, ihtilaflı disiplin cezasının, barışçıl toplantı özgürlüğünün teşkil ettiği önemli yer bağlamında, hedeflediği iddia edilen meşru amaçla orantılı olup olmadığını dosyadaki tüm unsurlar ışığında incelemiştir. AİHM, başvuranların, üyesi oldukları Kesk’in parlamentoda tartışılmakta olan kamu yönetimi kanun tasarısını protesto etmek üzere düzenlediği bir günlük eyleme katılmaları nedeniyle, disiplin cezası başlığı altında bir uyarı aldıklarını not etmektedir. Oysa, her ne kadar şikâyet edilen bu ceza çok küçük olsa da, sendika üyelerini çıkarlarını korumak için meşru grev ya da eylem günlerine katılmaktan vazgeçirecek bir nitelik taşımaktadır (Karaçay ilg.böl., prg. 37).

AİHM, başvuranlara verilen disiplin cezasının "acil bir sosyal ihtiyaca" tekâbül etmediğini tespit etmekte ve bu nedenle "demokratik bir toplumda gerekli" olmadığı sonucuna varmaktadır.

Bunun sonucu olarak, mevcut davada, başvuranların AİHS’nin 11. maddesi anlamında gösteri yapma özgürlüğünü etkili bir şekilde kullanma hakları orantısız olarak çiğnenmiştir.

Dolayısıyla, bu hüküm ihlal edilmiştir.” biçiminde açıklamalara yer verilmiştir.

AİHM, başvuranlara verilen disiplin cezasının "acil bir sosyal ihtiyaca" tekâbül etmediğini tespit etmekte ve bu nedenle "demokratik bir toplumda gerekli" olmadığı sonucuna varmaktadır.

Bunun sonucu olarak, mevcut davada, başvuranların AİHS’nin 11. maddesi anlamında gösteri yapma özgürlüğünü etkili bir şekilde kullanma hakları orantısız olarak çiğnenmiştir.

Dolayısıyla, bu hüküm ihlal edilmiştir.” biçiminde açıklamalara yer verilmiştir.

AİHM'nin önceki paragraflarda yer alan kararlarındaki özgürlükçü yaklaşımın, belirtilen hakka suç oluşturan eylemlerle müdahalelere ilişkin ceza soruşturma ve kovuşturmalarına da yansıtılması gerekmektedir. Böylece, hem kanuni ve meşru amaçla hem de suç oluşturan müdahalelerle kullanılması engellenen sendika hakkının (özgürlüğünün), demokratik bir toplum açısından taşıdığı öneme uygun, birbirini tamamlayan ve birbiriyle örtüşen bir şekilde korunması mümkün olacaktır. Bu bağlamda anılan suça ilişkin ceza soruşturma ve kovuşturmalarında; delillerin, sendika hakkının (özgürlüğünün), demokratik bir toplum açısından taşıdığı önem dikkate alınarak toplanması ve değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu suç, failin, mağduru bir sendikaya üye olmaya veya olmamaya, bir sendikanın faaliyetlerine katılmaya veya katılmamaya, sendikadan veya sendika yönetimindeki görevinden ayrılmaya zorlamak için cebir veya tehdit kullanmasıyla oluşur. Kanun maddesinde kullanılan cebir fiziki güç kullanılması anlamına gelmekte, tehdit ise manevi cebir niteliğinde olup mağdurun bireysel sendika özgürlüğünü kullanması yolunda iradesini sakatlayan, sendikal haklarını kullanması veya kullanmaya devam etmesi neticesinde kendisinin veya yakınlarının bir zarara uğratılacağını bildiren, belirli bir boyuta ulaşmış ve kolayca kurtulma olanağı bulunmayan her türlü davranıştır. Bu suçun oluşabilmesi için amacın gerçekleşmesi, başka bir anlatımla kişinin sendikaya üye olmaktan veya faaliyetlerine katılmaktan vazgeçmesi veya sendikadaki görevinden ayrılması zorunlu değildir. Bu amaçla mağdura karşı cebir veya tehdit kullanılması suçun tamamlanması için yeterlidir. Bu nedenle bu suç bir tehlike suçudur.

İncelenen dosyada;

Kocaeli 5. İş Mahkemesi'nin 2011/515 esas ve 2012/351 karar sayılı dosyası ile O.. Y..'ın işe iadesi konusunda davanın kabulüne karar verildiğinin anlaşılması, katılan B.. S.. başvurusu sonucu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu'nca düzenlenen müfettiş raporu gözönünde bulundurulduğunda; dosya kapsamında bulunan ve sanığın olay ile ilgili ses kayıtlarının bulunduğu CD'nin çözümü yaptırılıp, tüm deliller gerekçede yöntemince tartışılıp, sanığın yükletilen eylemleri gerçekleştirip gerçekleştirmediği değerlendirilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan B.. S.. vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7688, Karar No: 2010/9308, Tarih: 23.09.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/7688 E.  ,  2010/9308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL.

Taraflar arasındaki davadan dolayı Bakırköy 4. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 25.9.2009 gün ve 275-238 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

İlgisine binaen, bir önceki geri çevirme kararımızda dava konusu parselin dayanağını teşkil eden imar işleminin 2981/3290 Sayılı Yasanın 10/b maddesi mi, yoksa 10/c maddesine mi göre yapılıp yapılmadığının geri çevirme kararımızın dikkatle okunarak tespit edilerek alınacak cevabın dosyaya eklenmesi, ayrıca Bakırköy 3.Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan 2004/403 Esas sayılı 2942 sayılı yasanın 17.maddesine dayalı ferağa icbar davasının sonuçlanıp sonuçlanmadığının, sonuçlanmışsa kesinlişme şerhi verilmiş karar örneğinin ilgili mahkemesinden celp edilerek evrakına eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.9.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1498, Karar No: 2018/4185, Tarih: 21.06.2018

**16. Hukuk Dairesi         2018/1498 E.  ,  2018/4185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ... Köyü çalışma alanında bulunan 226 ada 72 parsel sayılı 63.519,62 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ileride ekonomik yarar sağlanması mümkün olan yerlerden olduğu belirtilmek suretiyle taşlık ve çalılık vasfıyla davalı Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın bir bölümüne yönelik tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 226 ada 72 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi tarafından hazırlanan 27.05.2014 tarihli rapor ve eki haritada (A) harfiyle işaretli 1.571,11 metrekare yüzölçümündeki bölümünün Hazine adına olan tapu kaydının iptali ile davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 226 ada 72 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen kısım yönünden zilyetlikle kazanım koşullarının davacı lehine gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş ise de; araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Davacı imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetlik hukuki nedenlerine dayanarak tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuştur. Kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yolu ile iktisap, 3402 sayılı Yasa'nın 14. maddesinde düzenlenmiş olup ekonomik amaca uygun zilyetlikle özel mülkiyete konu olabilecek taşınmazların kazanılabileceği belirtilmiştir. Terk edilmiş dere yatakları, kayalık, taşlık ve çalılık gibi taşınmazların ancak imar-ihya yolu ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesi uyarınca iktisap edilmesi mümkündür. Somut olayda mahallinde yapılan keşifte dinlenen tek mahalli bilirkişi ve tek davacı tanığı beyanlarında taşınmaz bölümünün 1974 yılından itibaren davacı tarafından kullanıldığı, davacının taşınmazda arpa-buğday ektiği ve Bahar aylarında hayvanlarını otlattığını bildirmiş; ziraatçi bilirkişi raporunda taşınmazdaki eğimin teras yapılarak giderilmeye çalışıldığı, teraslı bölümün doğu ve batısında bulunan kayalık ve taşlık arazilerden farklılık gösterdiği, arazinin kadimden beri tarım arazisi olarak kullanıldığı, ancak taşınmaz üzerinde çok yıllık otsu bitkilere bakıldığında yıllardır tarım yapılmadığı, taşınmazda 7 adet ahlat, 1 adet badem ağacının bulunduğu, toprağın işlenerek kültür tarım arazisi olarak kullanılabileceği bildirilmiş, yine ziraatçi bilirkişi 11.07.2014 tarihli ek raporunda da taşınmazdaki terasların yapımının oldukça eski zamanlara dayandığı, terasların içerisindeki bölümün toprak yapısını koruduğu belirtilmiş ise de 28.5.2014 tarihli fen ve jeoloji bilirkişileri raporuna ekli fotoğraflar dikkate alındığında mahallinde dinlenen yerel bilirkişi ve davacı tanığı beyanları, ziraatçi bilirkişi rapor içerikleri çelişmektedir. Fotoğraflardan taşınmaz bölümünün teras yüzeyi içerisinde yer yer ana kaya yüzeyleri bulunduğu ve çok yıllık otlarla (çalımsı, ağaçsı nitelikte) kaplı olduğu görülmektedir. Ayrıca ziraatçi bilirkişisinden taşınmaz bölümü üzerinde davacı tarafından yoğun emek ve para sarfı ile imar ve ihya çalışması yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise üzerinde nizasız ve kesintisiz şekilde tarımsal faaliyet ve ekonomik amaca uygun zilyetlik yürütülüp yürütülmediği, taşınmazın terk edilip dilmediği hususlarını açıklar nitelikte rapor alınmamıştır. Bu çelişkiler giderilmeden, yetersiz araştırma, inceleme ve uygulama ile karar verilemez

. Ayrıca ziraatçi bilirkişisinden taşınmaz bölümü üzerinde davacı tarafından yoğun emek ve para sarfı ile imar ve ihya çalışması yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise üzerinde nizasız ve kesintisiz şekilde tarımsal faaliyet ve ekonomik amaca uygun zilyetlik yürütülüp yürütülmediği, taşınmazın terk edilip dilmediği hususlarını açıklar nitelikte rapor alınmamıştır. Bu çelişkiler giderilmeden, yetersiz araştırma, inceleme ve uygulama ile karar verilemez. Hal böyle olunca; sağlıklı sonuca varılabilmesi için, dava konusu taşınmazın tespit tarihinden 15-20-25 yıl öncesine ait hava fotoğrafları Harita Genel Komutanlığından getirtilip dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, 3 kişilik jeodezi ve fotogrametri uzmanı harita mühendisi bilirkişi kurulu, teknik bilirkişi ve 3 kişilik ziraat bilirkişi kurulu huzuruyla yeniden keşif yapılmalıdır. Yapılacak keşifte; yerel bilirkişi ve tanıklardan, taşınmazın öncesinin ne olduğu, kim tarafından, hangi tarihten beri ve ne şekilde kullanıldığı, taşınmazda imar-ihya işlemi yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise imar-ihyanın hangi tarihte tamamlandığı, taşınmazın önceden kullanılmakta ancak son yıllarda kullanılmıyor ise kullanılmamasının hangi nedenden kaynaklandığı ve terk iradesine dayalı olup olmadığı hususlarında maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı; yerel bilirkişi ve tanık sözleri arasında doğabilecek çelişkiler gerektiğinde yüzleştirme yapılmak suretiyle yöntemince giderilmeli; teknik bilirkişiden keşfi takibe elverişli krokili rapor alınmalı; ziraat bilirkişi kurulundan dava konusu taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünü, taşınmaz imar-ihyaya konu olmuş ise imar-ihyanın tamamlandığı tarihi bildirir, önceki ziraatçi bilirkişisinin raporlarını da irdeler nitelikte taşınmazı komşu parsellerle ve geriye kalan kısmı ile birlikte ele alan, taşınmazın önceki ve mevcut niteliğini, ne kadar süreden beri hangi vasıfla kullanıldığını, varsa üzerindeki bitki örtüsünü, cinsini ve yaşlarını açıklayan ve taşınmazın değişik yönlerden çekilmiş fotoğraflarını da içerir ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı; jeodezi ve fotogrametri uzmanı harita mühendisi bilirkişi kurulundan yukarıda belirtilen tarihlerde çekilmiş üç adet hava fotoğrafının stereoskop aletiyle incelenmesi neticesinde, taşınmazın sınırlarını ve niteliğini, taşınmazda imar-ihya tamamlanmış ise tamamlandığı tarih ile taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin başlangıcı, şekli ve süresini belirtir şekilde rapor alınmalı; bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 21.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1822, Karar No: 2020/697, Tarih: 10.02.2020

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2019/1822 E.  ,  2020/697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozma üzerine ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı ile davalılardan Kurum vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 01.05.1991-17.03.2008 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemenin 19/10/2012 tarih 2010/197 E. 2012/445 K. sayılı davanın reddine dair hükmünün Dairemizce bozulduğu, bozma sonrası davacının davalıya ait işyeri nezdinde 01.07.1996-31.12.2002 tarihleri arasında 2340 gün, 01.01.2004-31.03.2006 tarihleri arasında 810 gün çalıştığının tespitine dair Mahkemenin 16/06/2015 tarih 2014/48 E. 2015/567 K. sayılı kararının, Dairemizce, 2003 yılı öncesi için davanın reddine karar verilmesi gerektiği, 2004-2006 yılları için ise tanık anlatımlarının yetersizliği ve çelişki olması gözardı edilerek çelişkiler giderilmeden gerektiğinde başka tanık dinlenmeden karar verilmesi belirtilerek bozulduğu, Yerel Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 21949 sicil nolu davalı işyerindeki 01.05.1991-02.06.1991, 01.04.2006- 30.04.2008 tarihleri arasındaki çalışmalarının Kuruma bildirildiği, davalı işyerinin 05/03/1975 tarihinden itibaren “eczane” olarak Kanun kapsamına alınmış olduğu, dönem bordrolarının celp edildiği, bordro tanıkları, komşu işyeri tanıkları ile davacı davalı tanıklarının dinlendiği, Ereğli Kaymakamlığı Mal Müdürlüğünün 22.12.2014 tarih 556 sayılı yazısı ekinde Armağan Eczanesinden ilaç satın alan hastaların ad-soyadının yer aldığı Aralık 2004, Ocak 2005, Şubat 2005, Mart 2005 yıllarına ait reçete listelerinin gönderildiği anlaşılmıştır.

Yapılacak iş; Eczaneler Ve Eczane Hizmetleri Hakkında Yönetmeliğin 30. maddesi uyarınca, Eczanelerde çalışan personelin, personel defterine kaydının mecburi olması karşısında, davacının davalı işverene ait Eczanenin personel defterine kayıtlı olup olmadığını araştırmak, davacının çalışan olarak adının Eczacılar Odasına, hastanelere, kolluğa vs. bildirilip bildirilmediği, bildirilmiş ise hangi tarihten itibaren bildirildiğini sormak, ilgili Eczaneler Odasından 2004-2006 yılları arasındaki döneme ilişkin nöbetçi listesi istenilerek davacının 2004-2006 yılları arasındaki dönemde çalışmasının olup olmadığını tespit etmek, Eczaneler Ve Eczane Hizmetleri Hakkında Yönetmeliğin 32. ve 33. maddeleri uyarınca Eczanelerde yılda en az iki defa teftiş edilmesi gerektiği gözönünde tutularak 2004-2006 yılları için davalı Eczanenin teftişine ilişkin raporları getirtmek, bu raporlarda davacının çalışmasına ilişkin herhangi bir kayıt olup olmadığını araştırmak, bu da yeterli olmadığı takdirde 2004-2006 yılları için davalıya ait “Armağan Eczanesi” ünvanlı işyerinden Ereğli Kaymakamlığı Mal Müdürlüğünün 22.12.2014 tarih 556 sayılı yazısı ekinde listede bulunan ilaç satın alan hastalardan resen seçilecek kişilerin tanık olarak beyanlarına başvurmak ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı ile davalılardan Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine,

10.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1962, Karar No: 2019/4420, Tarih: 16.10.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/1962 E.  ,  2019/4420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama, suç üstlenme

HÜKÜM : 1)Katılan sanık ... hakkında:

a)Katılan sanık ...'ye karşı TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 62, 53/1, 63. maddeleri gereğince 3 yıl 9 ay hapis cezası,

b)Kasten yaralama suçundan beraat,

2)Sanıklar ..., ... hakkında: Kasten öldürmeye teşebbüs ve kasten yaralama suçlarından beraat,

3)Sanıklar ..., ... hakkında: ...'ye karşı kasten yaralama suçundan beraat,

4)Katılan sanık ... hakkında: ...'ye karşı TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 62, 53/1, 63. maddeleri gereğince 3 yıl 9 ay hapis cezası,

5)Sanık ... hakkında: TCK'nin 270, 62,53/1. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis cezasına ilişkin hükmün CMK'nin 231/5.maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında suç üstlenme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, 5271 sayılı CMK’nin 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğundan Cumhuriyet savcısının ve katılan ... vekilinin bu karara yönelik temyiz istemlerinin itiraz olarak mahallinde değerlendirilmek üzere inceleme dışı bırakılmıştır.

Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı kasten yaralama ve sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...'ye karşı kasten yaralama suçlarından açılan kamu davaları bakımından hüküm kurulmamış ise de; bu hususta mahkemece her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Katılan ... vekilinin katılan ...'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, katılan ... vekilinin katılan ...'u kasten yaralama suçundan kurulan hükümleri temyize hak ve yetkileri olduğu, suçtan zarar görmeleri söz konusu olmayan diğer suçlardan kurulan hükümleri temyize hakları bulunmadığından, diğer suçlardan kurulan hükümlere yönelen temyiz taleplerinin CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.