muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/416, Karar No: 2020/135, Tarih: 25.02.2020

1. fıkrada yer alan, “Kişi, kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak;…” bölümünü, fıkranın (b) bendinde yer alan “…seçilme ehliyetinden…” ibaresi yönünden,

Yine 1. fıkrada yer alan “…hapis cezasına…” ibaresini, aynı fıkranın (b) bendinde öngörülen “Seçme ve…” ibaresi yönünden,

1. fıkranın (b) bendinde yer alan “…ve diğer siyasi hakları kullanmaktan,…” ibaresi ile 2. fıkrasını maddenin 1. fıkranın (b) bendinde yer alan “Seçme ve seçilme ehliyetinden…” ibareleri yönünden,

4. fıkrada yer alan “Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya…” ibaresini, 1. fıkranın (b) bendinde yer alan “…seçilme ehliyetinden…” ibaresi yönünden,

İptal edilmiştir.

Anılan maddenin 2. fıkrası hükmünden de açıkça anlaşıldığı üzere, hak yoksunlukları kural olarak hapis cezasının infazı ile sınırlandırılmış, infaz tamamlanmakla herhangi bir yargı kararına gerek olmaksızın bu hak yoksunluklarının kendiliğinden ortadan kalkacağı öngörülmüş ancak, aynı maddenin 5. fıkrasındaki düzenleme uyarınca, 1. fıkrada sayılan hak ve yetkilerin kötüye kullanılması suretiyle işlenen suçlarda, infazın sona ermesinden sonra da, kararda ayrıca hükmedilmesi koşuluyla, hak yoksunluğunun bir süre daha devam etmesi sağlanmıştır. Yine maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezası ertelenen veya koşullu salıverilen hükümlü hakkında 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerinin kullanılmasına ilişkin yasaklama hükmü uygulanamayacak, ayrıca cezası ertelenen hükümlü hakkında 1. fıkranın (e) bendindeki hak yoksunluğunun uygulanmamasına da karar verilebilecek, kısa süreli hapis cezası ertelenenler ile suçu işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış kişiler hakkında ise 1. fıkradaki hak yoksunluğuna karar verilemeyecektir.

Yerleşmiş yargısal kararlarda da vurgulandığı gibi, “Belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma” başlığı altında, yeni sistemde güvenlik tedbiri olarak düzenlenmiş bulunan ve mahkûmiyetin yasal sonucu olan bu hak mahrumiyetleri, mahkûmiyetin doğal sonucu olduğundan, kararda gösterilmemiş olsa bile hükümlü açısından kazanılmış hakka konu olamazlar, başka bir anlatımla aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilemezler.

Görüldüğü gibi, mahkûmiyet hâlinde mahkûmiyetin yanı sıra güvenlik tedbirlerinin uygulanması gereken hâllerde buna da hükmolunması esasen zorunludur. Ancak, yukarıda açıklandığı üzere, mahkûmiyetin yasal sonucu olması ve kazanılmış hakka konu olmaması nedeniyle her zaman infaz edilebileceğinden, bu hükmün uygulanmaması yalnız başına bozma nedeni olarak değerlendirilmemekte ve uygulamada eksikliğe işaret edilmekle yetinilmektedir. Ancak, hükmün başka bir nedenle bozulması hâlinde yerel mahkemenin TCK’nın 53. maddesinin yanlış uygulanmasının da bozma nedeni yapılacağı açıktır.

Bu açıklamalar ışığında ikinci uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında ikinci uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece, sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının a, b, d ve e bentlerindeki haklardan mahkûm olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, (c) bendinde belirtilen haklardan ise şartla tahliye tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi altsoyu haricindeki kişiler yönünden de, 1. fıkranın (c) bendindeki hak yoksunluğunun koşullu salıvermeden sonra uygulanmaması sonucunu doğuracağından, bu şekilde yapılan uygulama usul ve kanuna aykırıdır.

Öte yandan, 24.11.2015 günlü Resmî Gazete’de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 140-85 sayılı iptal kararı dikkate alınmak suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uygulanmalıdır.

Bu itibarla, Yerel Mahkeme hükmünün;

Sanığın cezasında yarı oranına kadar artırım öngören TCK’nın 87/3. maddesi gereğince uygulama yapılırken kırığın yaşamsal fonksiyonlara etkisine göre makul bir oranda artırım yapılması gerekirken 5237 sayılı TCK'nın 3. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesini ihlal edecek şekilde 1/3 oranında artırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendinde belirtilen velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından şartlı salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmanın sadece kendi alt soyu ile sınırlı olduğunun gözetilmemesi,

İsabetsizliklerinden ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı iptal kararının dikkate alınmasında zorunluluk bulunması,

Nedenlerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2014 tarihli ve 589-641 sayılı direnme kararına konu hükmünün;

a) Sanığın cezasında yarı oranına kadar artırım öngören TCK’nın 87/3. maddesi gereğince uygulama yapılırken kırığın yaşamsal fonksiyonlara etkisine göre makul bir oranda artırım yapılması gerekirken 5237 sayılı TCK'nın 3. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesini ihlal edecek şekilde 1/3 oranında artırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

b) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendinde belirtilen velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından şartlı salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmanın sadece kendi altsoyu ile sınırlı olduğunun gözetilmemesi,

İsabetsizliklerinden ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı iptal kararının dikkate alınmasında zorunluluk bulunması,

Nedenlerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 25.02.2020 tarihinde yapılan müzakerede, her iki uyuşmazlık yönünden oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14207, Karar No: 2019/28657, Tarih: 25.03.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/14207 E.  ,  2019/28657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, temyiz isteminin reddi (Ek karar)

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I)Müşteki Gümrük İdaresi adına Hazine vekilinin tüm sanıklar hakkında kurulan hükmün temyizine göre yapılan incelemede;

Suç tarihine ve ele geçen eşyanın niteliğine göre Gümrük İdaresi'nin suçtan doğrudan zarar görmediği cihetle, davaya katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebinin reddine dair yerel mahkemenin 30/10/2013 tarihli ve 2012/597 E. 2013/786 K. sayılı ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, müşteki Gümrük İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, redde dair ek kararın ONANMASINA,

II) Sanık ...'nın temyizine göre yapılan incelemede;

23/10/2013 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü yasal süresinden sonra 05/11/2013 tarihinde temyiz etmiş bulunan sanığın temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

III) Sanık ... müdafiinin temyizine göre yapılan incelemede;

1- Sanık hakkında 5607 sayılı Yasanın 3/5. maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açıldığı halde, 5271 sayılı CMK'nun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan 4733 sayılı Yasanın 8/4. madde ve fıkrası uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Sanık ... tarafından da doğrulanan sanık ...'ın savunmasında olay tarihinde arkadaşı olan sanık ...'yı aradığını, sanık ...'nın Ağrı'ya tur kapsamında öğrenci götüreceği ve kendisin de Ağrı'da işi olması sebebi ile birlikte gitmeyi teklif ettiğini, Ağrı'ya gitmek için yola çıktıklarını, Erciş'i geçtikten sonra araçta yapılan aramada sigaraların ele geçirildiğini, sigaralarla alakasının olmadığını, muavin ...'in soruşturma aşamasında otobüste yakalanan sigaraların tamamının kendisine ait olduğunu, bu sigaraları bir haftalık sürede Van'da seyyar satıcılardan topladığını ve otobüse kendisinin yerleştirdiğini, mahkeme aşamasında ise; diğer sanıkları tanıdığını,

onların otobüs şoförü kendisinin de muavin olduğunu, sigaraları diğer sanıkların aldığını, çevirme olduğu zaman suçu üstlenmesini söylediklerini, kendisinin de bir şey olmayacağını düşünüp suçu üstlendiğini, kendisini işten çıkarmayıp her türlü arkasında olacaklarını söylediklerini beyan etmeleri karşısında olay tarihinde sanık ...'ın otobüs şirketi ile ilgisi ve şoför olup olmadığı hususunun otobüs şirketinden sorulduktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-Suça konu kaçak sigaraların TCK'nun 54/4. maddesi yerine TCK'nun 54. maddesinden müsaderesine karar verilmesi, 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi atfının yapılmaması ile uygulama yeri olmayan 4733 sayılı Kanunun 8/4. maddesine atıf yapılması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4271, Karar No: 2017/3957, Tarih: 15.05.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/4271 E.  ,  2017/3957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yurtdışı borçlanmasının 01/05/1980 tarihinde 01/06/2011 tarihinden itibaren yeniden hesaplanmasına, maaş fark aylıkların ödenmesine, aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının yurt dışındaki çalışmasına dair borçlanmasının 01.05.1980 tarihinden itibaren ileriye doğru 2660 gün olarak belirlenmesi ile yaşlılık aylığının da bu sürelere göre 01.06.2011 tarihinden itibaren yeniden hesaplanması ve bu tarihten itibaren maaş faklarının ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile, "davacının yurtdışı borçlanmasının 01.05.1980 tarihinden başlamak üzere 2660 gün olarak tespitine; 01.05.1980 tarihinden itibaren 2630 günlük yurtdışı hizmetini borçlandığı kabul edilerek 01.06.2011 tarihi itibari ile yaşlılık aylığının yeniden hesaplanmasına ve bu tarihten itibaren yaşlılık aylığı farklarının ödenmesi ile yaşlılık aylığının yeniden hesaplanan miktar üzerinden ödenmesine; aksi kurum işleminin iptaline", karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 01.11.1963-28.10.1965 ve 30.05.1968-12.09.1969 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa kapsamında sigortalı çalışması olduğu, 01.05.1980 tarihinden itibaren Hollanda'da geçen çalışmalarını borçlanmak için 18.10.2010 tarihinde davalı Kuruma müracaat ettiği, borçlanma talep dilekçesinde sadece borçlanmak istediği gün sayısını "2660 gün" olarak belirttiği ve "Türkiye'deki hizmetimle 3600 günü dolduracağım" açıklamasında bulunduğu, borçlanma yapmak istediği tarihleri belirtmediği, davalı Kurumun "13.06.2003-02.10.2010" tarihleri arasındaki 2630 günlük süre bakımından borçlanma tahakkuk cetveli düzenlediği, davacının herhangi bir ihtirazı kayıt koymadan 25.04.2011 tarihinde ödeme yaptığı, 25.04.2011 tarihli tahsis talebi üzerine 01.05.2011 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya başladığı, davalı Kuruma benzer şekilde aylık alanlara göre yaşlılık aylığının düşük hesaplandığını beyanla müracaat ettiği, davacıya aylığının hesaplanmasında hata bulunmadığının davalı Kurum tarafından bildirildiği anlaşılmaktadır.

3201 sayılı Yurt Dışında Bulunan Türk Vatandaşlarının Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Sosyal Güvenlikleri Bakımından Değerlendirilmesi Hakkında Kanun'un 5.maddesine 17.04.2008 tarih ve 5754 sayılı Kanun'un 79.maddesi ile eklenen (yürürlük tarihi 08.05.2008) 1.fıkraya göre; "Yurt dışındaki sigortalılık sürelerinin tespitinde, bunu belirten ve istek sahibinin ibraz edeceği ispatlayıcı belgelerde kayıtlı bulunan tarihler arasındaki son tarihten geriye doğru olmak üzere gün sayıları esas alınır, bu tespitte 1 yıl 360 gün, 1 ay 30 gün hesaplanır."

Somut olayda, davacının yurt dışı borçlanması yapmak istediğine dair dilekçesinde borçlanmak istediği tarihleri belirtmediği, davalı Kurum tarafından düzenlenen tahakkuk cetvelinde borçlanmanın "13.06.2003-02.10.2010" tarihlerine ilişkin olacağının yazılı olduğu ve davacının bu tahakkuk cetveline göre Kuruma ödeme yaptığı, belirlenen tarihlere itiraz etmediği ve buna göre yaşlılık aylığının tahsis edildiği anlaşıldığından davacının artık yurt dışı borçlanma süresinin yeniden belirlenmesine ve buna göre aylığının yeniden hesaplanmasına dair talebinin kabul edilmesi mümkün değildir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1266, Karar No: 2023/3791, Tarih: 15.03.2023

**4. Hukuk Dairesi         2023/1266 E.  ,  2023/3791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/319 Değişik İş, 2020/319 Karar

SAYISI : 2020/İHK-20707

HÜKÜM/KARAR : Davacının itirazının reddine

SAYISI : K-2020/43717

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda, Uyuşmazlık Hakem Heyetince başvurunun reddine karar verilmiştir.

Karara davacı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince davacının itirazının redine karar verilmiştir.

... kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; 30.08.2019 tarihinde davacılar desteğinin yolcusu olduğu motosiklet ile Generali Sigorta A.Ş.’nin Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (...) poliçesi tanzim ettiği aracın karışmış olduğu trafik kazası sonucu, motosiklette yolcu konumunda bulunan Tolgahan Kasap’ın vefat ettiğini, sigorta şirketine destekten yoksun kalma talepli başvuru yapıldığını, 06.11.2019 tarihinde 52.712,31 TL ödeme yapıldığını ancak ödemenin yetersiz olduğunu belirterek müteveffanın annesi Rukiye Kasap için 50,00 TL, babası ... için 50,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte sigorta şirketinden tahsilini talep etmiş; bilirkişi raporu sonrasında ıslah dilekçesi sunarak itiraz sonucu rapor alınıp alınmayacağı bilinmediğinden hak kaybına uğramamak adına müteveffanın annesi Rukiye Kasap için 40.100,00 TL, müteveffanın babası ... için 40.100,00 TL olmak üzere toplamda müddeabihi 80.200,00TL’ye çıkardığını beyan etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kusur yönünden bilirkişi raporu aldırılmasının talep edildiğini, sigortalı aracın müteveffayı görmesinin mümkün olmadığını, davalı şirkete sigortalı araç sürücüsünün kazada kusurunun bulunmadığını, ibraname karşılığında yapılan başvurunun akabinde yapılan değerlendirme sonucunda toplam 52.712,31 TL ödeme yapıldığını ve bu nedenle davanın reddinin talep edildiğini, müteveffanın beyin kanaması ve hasarı alarak vefat ettiğini, kaza sırasında kask takmamasının zararın artmasına ve vefatına sebep olduğunu ve bu nedenle mahkemece bakiyenin tespiti için aldırılacak raporda çıkacak rakamdan %30’dan aşağı olmamak üzere müterafik kusur indirimi yapılmasının talep edildiğini, dava açılmasını engelleyecek şekilde ibraname imzalandığını belirtilerek talebin reddini istemiştir.

III. ... KARARI

III. ... KARARI

... yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kusur oranına göre sigorta şirketinin %20 kusurdan sorumlu olduğu, aktüer raporuna göre tespit edilen toplam destekten yoksun kalma tazminat tutarları %20 kusur oranına göre hesaplandığında Rukiye Kasap için 18.992,96 TL, ... için 16.227,07 TL hesap edildiği, sigorta şirketi tarafından yapılan 52.712,31 TL ödeme ile sorumluluğun her iki başvuran açısından yerine getirildiği ve bakiye tazminat tutarı olmadığı gerekçesiyle başvurunun reddine karar vermiştir.

IV. İTİRAZ

A. İtiraz Yoluna Başvuranlar

Uyuşmazlık hakem heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili itiraz etmiştir.

B. İtiraz Sebepleri

Davacılar itiraz dilekçesinde; bilirkişi raporunun hatalı düzenlendiğini, savcılık dosyası incelendiğinde birçok hususun gözden kaçırıldığını, sigorta şirketi tarafından %50 kusur üzerinden hesaplama yapıldığını, dava dışı sürücünün alkollü olduğundan bahisle kusur verilmesinin kabul edilmediğini, dava dışı sürücünün ifadesinde yola aniden hayvan çıkması nedeniyle aracın direksiyon hakimiyetini kaybettiğini beyan etmiş olmasına rağmen bu hususun göz ardı edilerek alkollü araç kullanmaktan dolayı dava dışı ...’a kusur izafe edildiğini, sürücünün kilometrelerce yol gidip evinin neredeyse yakınında bu kazayı gerçekleştirmesinin sadece alkolle bağlanmaması gerektiğini, alınan bilirkişi raporu ile uzman görüşü arasındaki çelişkinin giderilmesi amacıyla dosyanın yeni bir bilirkişi heyetine tevdii edilmesi yerine yetersiz ve esaslı itiraza uğrayan rapora dayanılarak uzman görüşü kararda geçerli olarak değerlendirilip tartışılmadan karar verilmiş olması doğru olmadığından mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesini, kusur raporunda itirazların tamamen değerlendirilmediğini, başvuranın desteğine koruyucu ekipman takmadığından bahisle %20 kusur izafe edilmesinin kabul edilmediğini, sigortalı araç sürücüsünün ifadesinde maktulü görmediğini, aracın sendelenmesi ile bir şeye çarpmış olabileceğini düşünerek maktulü sürüklemesi sonucu durduğunu, sigortalı araç sürücüsünün ifadesinde "karanlıktı, aydınlatma yoktu, maktulü görmedim" dediğini, ...’ın sigortalı araç sürücüsünün kusuru nedeniyle vefat ettiğini, sigortalı araç sürücüsünün ifadesinde annesinin kızının rahatsızlandığını beyan etmesi üzerine yola çıktığını ve kazadan sonra işinin olduğunu beyan ederek kaza yerini terk etmesi, kazanın gece vakti gerçekleşmesi, kamera görüntüleri, kamera saati, kamera ile olay yeri arasındaki mesafe, ... ’in 112'yi arama saati dikkate alındığında sigortalı araç sürücüsünün hız limitlerine uymadığının anlaşılacağını gerekli özen ve dikkati göstermediğini ispatladığını, sigortalı araç sürücüsünün uzun far yerine kısa farı tercih etmesinin hiçbir şekilde değerlendirilmediğini ileri sürerek karara itiraz etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının itirazlarının reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

C. Gerekçe ve Sonuç

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının itirazlarının reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesiyle: Savcılık evrakları incelendiğinde de sigortalı araç şirketine sigortalı araç sürücüsünün kavşaklarda yavaşlamadığı, hız limitlerinin üstünde hareket ettiği, araç sürücüsünün “aracının sendelediğini, yaklaşık 5 m. ileride sağ şeride aracını park ettiğini yol ortasında yatan bir şahıs gördüğünü” beyan ederek trafikte gerekli özen ve dikkati göstermediğini zımnen itiraf etmiş olmasına rağmen bilirkişi tarafından bu hususların gözden kaçırıldığını, davalı ... şirketi tarafından %50 kusur üzerinden ödeme yapılmış olup bu husus kabul edilmiş olmasına rağmen bilirkişi tarafından bu hususların göz ardı edilmesi nedeniyle hatalı bir şekilde rapor düzenlendiğini, dava dışı sürücünün alkollü olduğundan bahisle kusur verilmesini kabul etmediklerini, mahkeme özellikle özel ve teknik bilgiyi gerektiren konularda, tarafın sunduğu uzman görüşünün dava konusuyla ilgili olması halinde mutlaka dikkate almak ve değerlendirmek zorunda olduğundan bahisle alınan bilirkişi raporu ile uzman görüşü arasındaki çelişkinin giderilmesi amacıyla dosyanın yeni bir bilirkişi heyetine tevdii edilmesi yerine yetersiz ve esaslı itiraza uğrayan rapora dayanılarak uzman görüşü kararda gerekçeli olarak değerlendirilip tartışılmadan karar verilmiş olmasının doğru olmadığını, dosyada itirazları üzerine alınan 19.05.2020 tarihli kusur raporunu kabul etmediklerini, zira alınan kusur raporunda itirazlarının tamamen değerlendirilmediğini, ölüm raporunda çoklu organ harabiyeti, iç kanama olarak belirtildiğinden müterafik kusur indirimi yapılması gerektiğini, savcılık evrakları incelendiğinde de sigortalı araç sürücüsünün kavşaklarda yavaşlamadığı, hız limitlerinin üstünde hareket ettiği, araç sürücüsünün “aracının sendelediğini, yaklaşık 5 m. ileride sağ şeride aracını park ettiğini yol ortasında yatan bir şahıs gördüğünü” beyan ederek trafikte gerekli özen ve dikkati göstermediğini zımnen itiraf etmiş olmasına rağmen bilirkişi tarafından bu hususların gözden kaçırıldığını, dava dışı sürücünün alkollü olduğundan bahisle kusur verilmesini kabul etmediklerini belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 30.08.2019 tarihinde Generali Sigorta A.Ş. sigortalısı araç ile davacıların desteğinin yolcu olarak bulunduğu motosikletin karıştığı ölümlü çift taraflı trafik kazasında motosiklette yolcu konumunda bulunan desteğin vefat etmesi nedeniyle annesi ve babasının bakiye destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk