muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5898, Karar No: 2024/4070, Tarih: 04.12.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5898 E.  ,  2024/4070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 49. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/638 E., 2023/1499 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Büyükçekmece 4. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/610 E., 2022/1422 K.

Taraflar arasındaki kiralananın tahliyesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, 29.11.2023 tarihli ek karar ile kararın kesin olması nedeniyle temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Davacının dava dilekçesindeki talebi incelendiğinde; davalı ile dava dışı ... Alışveriş Merkezi Adi Ortaklığı arasında imzalanan 27.03.2012 başlangıç tarihli kira sözleşmesi süresi dolduğundan bahisle kiralananın tahliyesinin talep edildiği, davalı tarafça söz konusu sözleşme nedeniyle ödenen aylık kira bedelinin 1.900.000,00 TL olduğunun bildirildiği; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendi uyarınca üç aylık kira tutarının Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin üzerinde kaldığı anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesinin 29.11.2023 tarihli miktar itibariyle kesinlik nedeniyle temyiz başvurusunun reddine ilişkin ek karar kaldırılarak, davacı vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin maliki olduğu İstanbul ili, Büyükçekmece ilçesi, Yakuplu Köyü, 500 Ada, 1 parsel, 241 nolu bağımsız bölüme ilişkin dava dışı ... AVM Adi Ortaklığı ile davalı arasında 27.03.2012 başlangıç tarihli hasılat paylaşımlı kira sözleşmesinde 10 yıl olarak kararlaştırılan sürenin 27.03.2022 tarihinde dolduğunu, 03.09.2021 tarihli ihtarname ile davalıya sözleşmenin süresinin dolduğunun ve uzatılmayacağının bildirildiğini, müvekkiline son ödenen kira bedelinin 1.547,70 TL olduğunu, davanın dava dışı adi ortaklığa da ihbarının gerektiğini, belirli süreli hasılat paylaşımı kira sözleşmesinin süre bitiminde kendiliğinden sona ereceğini ileri sürerek, davalının kiralanandan tahliyesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili; adi ortaklık kat maliklerinin tümü tarafından kurulduktan sonra, davaya konu kira sözleşmesinin dava dışı adi ortaklık ile 27.03.2012 tarihinde imzalandığını, müvekkili ile davacı arasında bir kira sözleşmesi bulunmadığını, binanın bir bütün ve boş olarak kiralandığını, gerekli tadilatlar yapıldıktan sonra iş kolu olan mobilya ve beyaz eşya çarşısı haline getirilerek küçük stantlara bölünüp buraların ev eşyası mağazası olarak kullanılmak üzere ... markası adı altında alt kiracılara kiralandığını, işletme ruhsatının müvekkili tarafından alındığını, davacının tek başına bu davayı açamayacağını, dava açma ehliyetinin elbirliği mülkiyeti kuralları gereğince mecburi dava arkadaşı olarak bütün ortaklar tarafından birlikte kullanılması gerektiğini, davacının bir aylık dava açma süresi içinde tüm ortakların muvafakatini alsa bile süre geçmiş olacağından hak düşürücü süre içinde açılmayan davanın reddi gerektiğini, davanın açılmasında hukuki yarar bulunmadığını, zira adi ortaklık tarafından da tahliye davası açıldığını, kiralananın çatılı işyeri niteliğinde olduğunu, ürün kirası hükümlerinin uygulanamayacağını, aylık güncel ödenen kira bedelinin ortalama 1.900.000,00 TL, bir yıllık kira bedelinin ise 22.800.000,00 TL olduğunu, eksik değer üzerinden harcın tamamlatılması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kiraya konu taşınmazın doğal ürün vermeye elverişli olmayıp iş yeri niteliğinde olduğu, iş yerinin demirbaşları ve işletme ruhsatı ile birlikte kiralanmadığı, işletme ruhsatının kiracı tarafından alındığı ve bir işletme devri olmadığı, iş yerinin kiracı tarafından alt kiracılara kiralandığı, kira bedelinin hasılat üzerinden ödenmesinin sözleşmeye ürün kirası niteliği kazandırmadığından uyuşmazlıkta ürün kira hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) çatılı işyerine ilişkin hükümlerinin uygulanması gerektiği; somut olayda, kira sözleşmesinin süresi bittiğinden bahisle tahliye talep edilmiş ise de; kiraya verenin, sözleşme süresinin bitimine dayanarak sözleşmeyi sona erdiremeyeceği, 6098 sayılı Kanun'un 347 nci maddesinde düzenlenen on yıllık uzama süresinin de dolmadığı; nitekim malikin de aynı maddeye dayalı olarak tahliye talep edemeyeceği; taraflar arasındaki kira ilişkisinin ürün kirası olduğunun kabul edilmesi halinde dahi davacının talebinin yerinde olmadığı, zira davalı şirket ile dava dışı adi ortaklık arasındaki kira sözleşmesinin konusunun, mülkiyeti davacıya ait olan AVM'nin rezidans bölümü ve bu bölüme ait hak ve menfaatler hariç tamamının açık ve kapalı otoparklar, tüm katlar, ortak alanlar, koridorlar, merdiven boşlukları, yürüyen merdivenler, asansörler, çatı, su deposu, ısıtma-soğutma sistemi, tuvaletleri, UPS, iletişim ve güvenlik sistemleri, elektrik enerji dağıtım sistemi, yangın ihbar sistemi, paratoner sistemi, elektrik trafosu, jeneratör gibi tüm bina ve aksamını kapsadığı, kiraya konu AVM'nin bir bütün olarak kiralandığı, davacının yalnız kendi bağımsız bölümü yönünden kiralananın bölünerek tahliyesini talep edemeyeceği; aksinin kabulü halinde dahi, davacının malik sıfatıyla ürün kirası hükümlerine göre tahliye isteyemeyeceği, ürün kiralarında tahliye talebinin kiraya verene ait olduğu; davacı malik sıfatı ile kendi bağımsız bölümü yönünden tahliye talep ettiğinden kiraya veren adi ortaklık üyelerinin davaya dahilinin gerekmediği; tahliye şartlarının oluşmadığı ve davacının dava hakkı bulunmadığı gerekçesiyle, davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 27.01.2022 tarihli ve 2020/276 E., 2022/205 K. sayılı kararında, sözleşmenin hasılat kirası niteliğinde olduğuna kesin olarak karar verildiğini, bu bakımdan gerekçenin hatalı olduğunu, kiralanan adi ortaklık mülkiyetinde bulunmadığından müvekkilinin tek başına dava açabileceğini, adi ortaklık kuruluş belgesinde müvekkilinin imzası ve iradesinin bulunmadığını, müvekkili adi ortaklığın tarafı olmadığından eldeki dava açısından zorunlu dava arkadaşlığı dava şartının aranması gerekmediğini, kaldı ki davalının, AVM'de bulunan bazı bağımsız bölümleri satın alması nedeniyle de bu koşulun sağlanmasının fiilen imkansız olduğunu, müvekkilinin mülkiyet hakkını kullanabilmesi açısından belirli süreli hasılat paylaşımı kira sözleşmesinin süre bitiminde kendiliğinden sona ereceği düzenlemesine dayalı olarak davalı kiracının tahliyesine karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; eldeki davada mecura ilişkin işletme ruhsatı devrinin bulunmadığı, mecurun ürün yetiştirmeye elverişli bir yer olmadığı, bu nedenle de eldeki uyuşmazlıkta ürün kirasının değil, çatılı işyeri kirasının mevcut olduğununun kabulü gerektiği, 6098 sayılı Kanun'un çatılı işyeri kirası hükümlerine göre kira sözleşmesinin süresinin bitimine dayanarak sözleşmenin sona erdirilemeyeceği, aynı Kanun'un 347 nci maddesinde düzenlenen, on yıllık uzama süresinin de somut olayda gerçekleşmediği gerekçesiyle, davacının başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; emsal kararların değerlendirilmediğini belirtmiş, ayrıca istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Kanun'un 347 nci maddesi ile 620 vd. maddeleri.

3. Değerlendirme

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; emsal kararların değerlendirilmediğini belirtmiş, ayrıca istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Kanun'un 347 nci maddesi ile 620 vd. maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında belirtilen gerekçeye, özellikle davacının dava dilekçesinde dayandığı kira sözleşmesinin davalı ile dava dışı ... Alışveriş Merkezi Adi Ortaklığı arasında imzalanmasına, delil listesinde yer verilen 03.09.2021 tarihli ihtarnamenin de adi ortaklık tarafından düzenlenmesi sebebiyle davacının maliki olduğu kısma ilişkin tahliye talebinin kiralananın bir bütün halinde kiralanması durumu karşısında dinlenilemeyecek bulunmasına, sözleşme içeriğinden kiralananın bina olmasına, işletme ruhsatı devredilmediğinden ürün kira hükümlerinin uygulanması mümkün olmamasına, konut ve çatılı işyerlerinin kiralanmasına dair hükümler çerçevesinde süre bitimine dayanılarak sözleşmenin sona erdirilemeyeceğinin anlaşılmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesinin 29.11.2023 tarihli ek kararının KALDIRILMASINA,

2.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesinin 11.10.2023 tarihli esasa ilişkin kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Fazla alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17305, Karar No: 2015/33561, Tarih: 09.09.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/17305 E.  ,  2015/33561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/128155

MAHKEMESİ : Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/09/2010

NUMARASI : 2008/56 (E) ve 2010/585 (K)

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Yaralama suçlarına ilişkin kararlarda öngörülen cezaların nitelik ve niceliklerine göre verildiği tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu, anlaşıldığından , 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddeleri uyarınca sanık A.. A.. müdafiinin, sanık S.. S.. ile M.. S.. müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,

2-Sanık M.. S.. hakkında katılan Ali'ye yönelik tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Tehdit suçundan dolayı somut (maddi) bir zarar oluşmaması ve mağdurun uğradığı manevi zararın da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmemesi karşısında, “….zararın giderilmediği….” biçimindeki kanuni olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık M.. S.. müdafiinin, temyiz nedenleri ile tebliğnamadeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/254, Karar No: 2019/2156, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/254 E.  ,  2019/2156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24346, Karar No: 2015/10367, Tarih: 11.05.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/24346 E.  ,  2015/10367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve davalı vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, sigortalının %27,20 oranındaki meslek hastalığı maluliyeti nedeniyle oluşan maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, 127.221,54 TL maddi, 25.000,00 TL manevi tazminatının meslek hastalığının tespit tarihi olan 17.04.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, 03.10.2013 tarihli kusur raporunda sigortalıdaki meslek hastalığının oluşumunda davalı ....'nin %70 oranında, davacı ...'ın ise %30 oranında kusurlu olduğu belirtilirken hükme esas alınan 11.03.2014 tarihli raporda davalının %100 kusurlu olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, iş yerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 77.maddesinin açık buyruğudur.

Bunun yanında iş kazası iddiasına dayanan maddi ve manevi tazminat davalarında hüküm altına alınacak tazminat miktarlarına etkisi ve davalıların sorumluluğu bakımından taşıdığı öneme göre tarafların kusurunun aidiyeti ve oranının hiçbir kuşkuya yer açmayacak biçimde ortaya konulması gerekir.

Bu açıklamadan olarak somut olayda, davacı sigortalının meslek hastalığının oluşumunda tarafların kusur dağılımına ilişkin farklı değerlendirmelerin yapıldığı 03.10.2013 tarihli ve 11.03.2014 tarihli raporlar arasındaki çelişkinin giderilmeden eksik araştırma ile neticeye varılması doğru olmamıştır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; 03.10.2013 tarihli ve 11.03.2014 tarihli kusur raporları arasındaki çelişkinin giderilmesi noktasında yine işçi sağlığı-iş güvenliği konularında uzman ehil bilirkişi kuruluna konuyu yeniden inceletmek ve tüm delilleri bir arada değerlendirip sonuca göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre davalının sair, davacının ise tüm temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 11/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/977, Karar No: 2017/1941, Tarih: 16.02.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/977 E.  ,  2017/1941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün bir kısım davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacı ...'in davalılardan...n babaları olmadığının tespiti ile soybağının reddine karar verilmesi istenmiştir.

Bir kısım davalılar vekili, hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı ... vd. vekili ile davalı ... ve ... tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Mahkemece verilen kısa kararda; “Davacının açmış olduğu soybağı davasının KABÜLÜ ile.... 37 hane no 46 ...... T.C kimlik numaralı ....,..... Merkez İlçesi Cami Kebir Mahallesi cilt no 1 hane no...... T.C kimlik numaralı .... ili ....ilçesi ...öyü Cilt no 11 hane no ....T.C kimlik numaralı ...'nun .....Köyü cilt no 11 hane no ....0 T.C kimlik numaralı ...'nun babasının Tekirdağ ili Malkara ilçesi .... Köyü cilt no 11 hane no ....T.C kimlik numaralı ...'nun olmadığının tespitine, bir örneğinin Nüfus Müdürlüğü'ne gönderilmesine, ” denildiği halde, gerekçeli kararda; “Davacının açmış olduğu soybağı davasının KABÜLÜ ile ....7 hane no .... TC kimlik numaralı ....T.C kimlik numaralı ...'nun babasını.....yü Cilt no 11 hane no.....kimlik numaralı ...'nun olmadığının tespitine, bir örneğinin Nüfus Müdürlüğü'ne gönderilmesine, ” şeklinde hüküm kurulmuştur. Görüldüğü gibi kısa kararda ... hakkında hüküm kurulmuş iken gerekçeli

kararda bu kişi yönünden hüküm kurulmadığı gibi ...'nun kimlik bilgileri de kısa karardan farklı ve hatalı yazılarak her iki hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturulmuştur.

T.C. Anayasası'nın 141. maddesi hükmü uyarınca, duruşmaların aleniyeti kuralı gereği tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın birbirine aykırı ve çelişik olmaması gerekir. Buna göre, yargılama açık olarak yapılacak ve HMK'nun 297/2. maddesi hükmü gereğince de yargılama sonunda verilen kararda taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan haklar sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde açıkça gösterilecektir. Aynı Kanun'un 298/2. maddesi hükmü ise sonradan yazılacak gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağını amirdir. Bu nedenle Mahkeme hükmü tek olduğundan ve kısa kararla aynı sonuçları taşıyacağından kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki halinde ortada yasaya uygun bir hükmün varlığından söz edilemez. Nitekim Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun 10.04.1992 tarih ve 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni sayılacağı belirtilmiş olup, Mahkemece yapılacak iş; önceki karar ile bağlı olmaksızın çelişki giderilmek suretiyle yeni bir karar vermekten ibarettir.

Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişki, mahkemelere ve yargıya olan güveni sarsacağı gibi infazda duraksamaya yol açacağı da açıktır. Hükümlerin kurulmasında esas olan kısa karar olup, gerekçeli karar da buna uygun olmalıdır. Hüküm, bu nedenle Kanuna, tarih ve numarası anılan Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'na aykırı olarak tesis edilmiştir.

SONUÇ: Bir kısım davalıların temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulüyle, yerel mahkeme hükmünün, kısa karar gerekçeli karar çelişkisi nedeniyle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz sebeplerinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 16.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9780, Karar No: 2025/6829, Tarih: 05.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/9780 E.  ,  2025/6829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1483 E., 2021/2067 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Uşak 3. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/132 E., 2020/113 K.

SUÇ: Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte terörörgütene bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM: TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 63 maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı CMK’nın 299/1. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir. Doğrudan kasttan anlaşılması gereken şey suçun maddi unsurlarını bilerek ve neticeyi gerçekleştirmek amacıyla hareket edilmesidir.