muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5841, Karar No: 2014/19067, Tarih: 24.06.2014

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 1.573,55 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7951, Karar No: 2015/6445, Tarih: 25.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/7951 E.  ,  2015/6445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayete ilişkin davada .... Sulh Hukuk, .... 1. Sulh Hukuk ve .... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosyada Dairemizin 04.05.2015 tarih ve 2015/2070 E. - 2015/3468 K. sayılı ilâmı ile yargı yeri belirlenmiş, Dairemizin mezkur kararında maddî hata mevcudiyetinden bahisle bu hatanın düzeltilmesi mahkeme hâkimi tarafından istenilmiş olmakla, söz konusu karar ve dosya incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Dairemizin 04.05.2015 tarih ve 2015/2070 E. - 2015/3468 K. sayılı yargı yeri belirleme kararında;

"Dosya kapsamından, kendisine vasi atanması istenen kısıtlı adayının, cezaevine girmeden önce kaldığı adreslerin inşaat şantiyeleri olup, yerleşim amacıyla bulunmadığı, son yerleşim yerinin, karısı ve çocukları ile birlikte yaşadığı "......" adresi olduğu anlaşıldığından, daha önce de .... Sulh Hukuk Mahkemesince yetkisizlik kararı verildiğinden, .... adli teşkilatı kapatılarak, ....'ye bağlandığından, davanın .... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir." denilerek, sonuç kısmında;

"SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin yargı yeri olarak belirlenmesine" karar verilmiştir.

.... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, Dairemizin 04.05.2015 tarih ve 2015/2070 E. - 2015/3468 K. sayılı ilâmı ile ".... adli teşkilatı kapatılarak, ....'ye bağlandığından, davanın .... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülmesine" karar verildiği ancak .... adli teşkilatı kapatılmadığından maddi hatanın düzeltilmesi istenilmiştir.

Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, mahkemece re’sen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir (HMK m. 304/1). HMK m. 304/1 hükmü, 1086 sayılı Kanunun 459. maddesinin “İki tarafın isim ve sıfat ve neticei iddialarına mütaallik hatalar ve esas hükümdeki hesap hataları kendilerinin istimaından sonra mahkeme tarafından tashih olunur” şeklindeki birinci cümlesindeki düzenlemeye karşılık gelmekte olup, bu düzenlemeyle, karardaki açık hataların mahkemece re’sen veya taraflardan birinin talebi üzerine tashih edilebileceği esası getirilmiştir.

HMK m. 304’e göre düzeltilebilecek “yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar”, olayın gelişinden ve dosyanın incelenmesinden bir maddî hata olduğu kolayca anlaşılabilen ad veya soyaddaki harf hataları, rakamlardaki eksik yazımlar vs. hatalardır. Tabir-i diğerle, hükümlerin tashihi yoluna, tarafların kimlik bilgilerindeki hatalarla, yazı, hesap ve diğer açık ifade hatalarının mevcudiyeti hâlinde başvurulabilir. Tashihin nasıl yapılacağı ise, HMK m. 304/2’de belirtilmiştir. Buna göre, tashih kararı verildiği takdirde, düzeltilen hususlarla ilgili karar, mahkemede bulunan nüshalar ile verilmiş olan suretlerin altına veya bunlara eklenecek ayrı bir kâğıda yazılır, imzalanır ve mühürlenir.

Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hataların (maddî hataların) düzeltilmesi, hükmün icrasına (yerine getirilmesine) kadar istenebilir.

HMK m. 304’de sözkonusu olan düzeltme (tashih), hüküm verildikten sonraki dönemde, hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hataların (maddî hataların) düzeltilmesidir. Hükümden önceki dönemde maddî hataların düzeltilmesi, HMK m. 183 hükmü uyarınca yapılır. Buna göre, hükümden önceki dönemde, tarafların veya mahkemenin dava dosyasında bulunan belgelerdeki açık yazı ve hesap hataları, karar verilinceye kadar düzeltilebilir. Taraflardan birinin yazı veya hesap hatasını düzeltmesi sonucu yargılama uzamışsa, yargılama giderlerinin belirlenmesinde bu durum da dikkate alınır.

Kanun yolu incelemesinde, esas yönünden kanuna uygun görülen hüküm, tarafların kimliklerine ait yanlışlıklarla, yazı, hesap veya diğer açık ifade yanlışlıklarından dolayı bozulamaz; hüküm, bu maddî hatalar düzeltilmek suretiyle onanır (m. HMK 370/3; HUMK m. 438/8). Kural olarak, her mahkemenin kendi kararındaki maddî hataları düzeltmesi gerekir ise de, Yargıtay’ın temyiz incelemesi sonucunda karardaki maddî hataları düzelterek onama yetkisi de, “hükümlerin tashihi” kurumunun somut planda bir uygulanma şeklini oluşturmaktadır.

Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hataların (maddî hataların) düzeltilmesine ilişkin hükümler kanun yolu incelemesi sonucunda verilen kararlar bakımından da uygulanır. Diğer bir deyişle, hükümlerin tashihi istemi, hükmün tavzihinde olduğu gibi hem ilk derece hem de Yargıtay kararlarına karşı istenebilir. Yargıtay onama ve bozma kararlarında açıkça maddi hatanın bulunması hallerinde dosyanın yeniden incelenmesi mümkündür. Zira maddi yanılgıya dayanılarak verilmiş olan onama ve bozma kararları ile hatalı biçimde hak sahibi olmak evrensel hukukun temel ilkelerine ters düştüğünden karşı taraf yararına sonuç doğurmamalıdır. Diğer bir deyişle, Yargıtay’ın istikrar kazanmış görüşüne göre maddî hata kazanılmış hak oluşturmaz.

Dairemizin 04.05.2015 tarih ve 2015/2070 E. - 2015/3468 K. sayılı yargı yeri belirleme kararının gerekçe kısmında .... adli teşkilatı kapatılmamasına rağmen maddi hata sonucunda "...kendisine vasi atanması istenen kısıtlı adayının, cezaevine girmeden önce kaldığı adreslerin inşaat şantiyeleri olup, yerleşim amacıyla bulunmadığı, son yerleşim yerinin, karısı ve çocukları ile birlikte yaşadığı "...." adresi olduğu anlaşıldığından, daha önce de .... Sulh Hukuk Mahkemesince yetkisizlik kararı verildiğinden, .... adli teşkilatı kapatılarak, ....'ye bağlandığından, davanın .... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir." denildiği ve sonuç olarak .... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin yargı yeri olarak belirlendiği anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 04.05.2015 tarih ve 2015/2070 E. - 2015/3468 K. sayılı yargı yeri belirleme kararının gerekçe kısmından "daha önce de .... Sulh Hukuk Mahkemesince yetkisizlik kararı verildiğinden, .... adli teşkilatı kapatılarak, ....'ye bağlandığından, davanın .... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir." ifadesinin çıkarılarak yerine "uyuşmazlığın .... Sulh Hukuk Mahkemesi'nde çözümlenmesi gerekmektedir.” ifadesinin eklenmesine ve sonuç kısmında yer alan “Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,” cümlesinde geçen “.... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin” ibaresinin “.... Sulh Hukuk Mahkemesinin” olarak düzeltilmesine 25/06/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/29563, Karar No: 2012/3604, Tarih: 22.02.2012

**4. Ceza Dairesi         2009/29563 E.  ,  2012/3604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Düşme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, müştekiyi "seni döverim, bundan sonra kendine dikkat et" biçiminde sözlerle tehdit ettiğine ilişkin iddiayı doğrulayan kanıtlar açıklanıp gösterilmeden ve söylendiği kabul edilen bu sözlerin TCY.nın 106/1 maddesinin 1.cümlesi kapsamında kaldığı ve sanık hakkında açılan kamu davasının şikayetten vazgeçme nedeniyle düşürülemeyeceği gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle TCY.nın 73.maddesi uyarınca düşme kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve O yer C. Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10092, Karar No: 2013/11293, Tarih: 12.07.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/10092 E.  ,  2013/11293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki evlenmeye izin davasında Torbalı Asliye Hukuk (Aile) ve Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, yaşı küçüğe hakim tarafından evlenmeye izin verilmesi istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesince, davanın yaş küçüklüğü nedeniyle evlenmeye izin davası olduğu, 6100 Sayılı HMK'nun 382/2-b-l maddesi uyarınca çekişmesiz yargı işlerinden sayılan davaya bakmakla görevli mahkemenin sulh hukuk mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Sulh Hukuk Mahkemesi ise, çekişmesiz yargı işlerinin 6100 Sayılı HMK'nın 383. maddesi gereğince aksine bir düzenleme bulunmadığı sürece sulh hukuk mahkemelerince görüleceği, hakim tarafından evlenmeye izin verilmesi davasının TMK'nun 2. Kitabında düzenlendiği ve 4787 Sayılı Yasanın 4/1 maddesine göre aile mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4. maddesine göre "4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun Üçüncü Kısım hariç olmak üzere ikinci Kitabı ile 3.12.2001 tarihli ve 4722 sayılı Türk Medeni Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna göre aile hukukundan doğan dava ve işler" aile mahkemesinde görülür.

4721 Sayılı TMK.nun 124. maddesinde yaşı küçük olan erkek ve kadının evlenmesine hakim tarafından izin verilebileceği hüküm altına alınmış olup, bu hüküm TMK'nun İkinci Kitabında yer almaktadır.

6100 Sayılı HMK'nun 382/2-b-l maddesinde henüz evlenme yaşında olmayanların evlenmesine izin verme çekişmesiz yargı işlerinden sayılmakla beraber, aynı yasanın 383. maddesinde, aksine bir düzenleme bulunmadığı sürece çekişmesiz yargı işlerinin sulh hukuk mahkemelerinde görüleceği hüküm altına alınmıştır. 4787 Sayılı Yasanın 4. Maddesiyle TMK'nun İkinci Kitabından kaynaklanan davaların aile mahkemelerinde görüleceği açıkça hüküm altına alındığından, davanın aile mahkemesi sıfatıyla Torbalı Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Torbalı Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 12.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2410, Karar No: 2023/4506, Tarih: 21.06.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/2410 E.  ,  2023/4506 K.**

**"İçtihat Metni"**

¸

T. C.

Y A R G I T A Y

3. C E Z A D A İ R E S İ

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

Y A R G I T A Y İ L Â M I

B O Z M A Ü Z E R İ N E

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR :Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozmak, Yangın, su baskını, tahrip, veya bombalama ya da nükleer, biyolojik veya kimyasal silah kullanmak suretiyle nedeniyle öldürme (teşebbüs)

HÜKÜMLER :Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER :Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.02.2016 tarihli 2015/148 Esas, 2016/38 sayılı Kararının sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin, 23.11.2017 tarihli ve 2017/2223 Esas, 2017/5499 sayılı bozma Kararı ile sanığın eyleminin, silahlı terör örgütünün amaçladığı suçu işlemeye elverişli vahamet arz eder nitelikteki kasten öldürmeye teşebbüs ve Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçlarını oluşturabileceği nazara alınarak bozulmasına karar verilmiştir.

B.İzmir 20. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.10.2019 tarihli ve 2017/220 Esas, 2019/562 sayılı Kararı ile sanık hakkında;

1.Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 302 nci maddesinin birinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5327 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin bir, iki üçüncü fıkraları, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası, 63 üncü maddesi 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü ceza rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba,

2.Tasarlayarak, yangın, su baskını, tahrip, veya bombalama ya da nükleer, biyolojik veya kimyasal silah kullanmak suretiyle nedeniyle öldürme (teşebbüs) suçundan 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin bir ve ikinci fıkraları, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin bir, iki üçüncü fıkraları, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası, 63 üncü maddesi uyarınca ayrı ayrı iki kez 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü ceza rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve Müdafinin Kurulan Mahkumiyet Hükümlerine Yönelik Temyiz İstemleri

Dosyada müvekkil aleyhine hukuka aykırı olarak elde edilmiş teşhis tutanağı dışında tek bir done delil bilgi belge bulunmadığına, hukuka aykırı elde edilen teşhis tutanağının dosyada hükme esas alınmaması durumunda müvekkil aleyhine tek bir delil olmayacağına, teşhis işleminin kanuna aykırı yapıldığına, kanuna göre polisin olaydaki failin, gözaltına alınan şüpheli ile aynı kişi olup olmadığının belirlenmesi bakımından zorunlu olması halinde, Cumhuriyet savcısının talimatıyla teşhis yaptırabileceği belirtilmesine rağmen dosyada Cumhuriyet Başsavcılığının herhangi bir talimatı bulunmadığına, işleme başlanmadan önce, teşhiste bulunacak kişinin faili tarif eden beyanları tutanağa bağlanacağı belirtilmesine rağmen dosyada teşhis işleminden önce kişiyi tarif eden bir tutanak olmadığı gibi şoförün olayın hemen akabinde Karabağlar polis merkezinde 15.01.2015 tarihinde 01.00 saatinde alınan ifadesinde olayda gördüğü kişilere ilişkin ayırt edici bir özellik belirtmeyip kişilerin yüz hatları ile ilgili bir beyanda bulunmadığına, olaydan yaklaşık üç hafta sonra yapılan teşhis işleminde de şoförün beyanlarının önceden alınmadığına, fotoğraf üzerinden kişinin teşhis edildiğine, hatta şoförün 06.02

.01.2015 tarihinde 01.00 saatinde alınan ifadesinde olayda gördüğü kişilere ilişkin ayırt edici bir özellik belirtmeyip kişilerin yüz hatları ile ilgili bir beyanda bulunmadığına, olaydan yaklaşık üç hafta sonra yapılan teşhis işleminde de şoförün beyanlarının önceden alınmadığına, fotoğraf üzerinden kişinin teşhis edildiğine, hatta şoförün 06.02.2015 tarihli ifadeli fotoğraftan teşhis tutanağı başlıklı tutanakta müvekkilin yüzünün puşi ile kapalı olduğunu, göz ve alın yapısı görünen şeklinde beyanda bulunurken kovuşturma aşamasında buradaki beyanları ile çelişerek müvekkilin yüzünün burnundan aşağı göründüğü, müvekkili burnunun büyüklüğünden kaşının ve gözünün belirgin olmasından tanıdığını beyan ettiğine, ancak teşhiste bulunan şoförün ne olay günü verdiği beyanda ne de daha sonra ki beyanında müvekilin yüz hatlarından bahsetmediğine, olayın hemen akabinde alınan ve ayrıntılı olması gereken beyanında müvekkil ile ilgili tek bir tarifi bulunmadığına, hal böyle iken olaydan 4 ay sonra müvekkili duruşmada segbiste gördükten sonra müvekkilin yüzüne bakarak müvekkilin burnundan, kaşından ve gözünden tarif etmesinin hukuka aykırı olduğuna, somut olayda emniyet güçlerinin canlı teşihs yapma imkanı var iken canlı teşhis yapılmadığına, söz konusu bu maddeye göre teşhis yapılmadan önce birbiri ile benzerlik gösteren kişilerin bulundurulması gerektiğine, teşhis işlemi kanunun açık ve net ifadesine rağmen iki kez tekrarlanmayıp kişiye şüphelinin müvekkil olmadığına ilişkin hatırlatma yapılmadığına, kanuna göre teşhis işlemine tâbi tutulan kişilerin, bu işlem sırasında birlikte fotoğrafları çekilerek veya görüntüleri kayda alınarak, soruşturma dosyasına konur ibaresi varken; söz konusu bu fıkraya da uyulmadığına, teşhisin hangi halde ve şartlarda yapıldığı sorgulanamadığına, müvekkil ile ilgili yapılan teşhis işleminin fotoğraf üzerinden ancak kanun maddesine açıkça aykırı bir şekilde yapıldığına, zira kanun maddesine göre müvekkil ile ilgili yapılan teşhis işleminin birden fazla fotoğraf ile yapılması gerekirken tek bir fotoğraf üzerinden teşhis işlemi gerçekleştirildiğine, müvekkil İzmir Emniyet müdürlüğünde gözaltında olmasına rağmen canlı teşhis işleminin yaptırılmayarak fotoğraf üzerinden teşhis işlemi yaptırılması hem teşhisin sağlıklılığına dair şüpheler oluşturulmasına hem de gerçekte böyle bir teşhis işleminin var olup olmadığına dair şüpheler oluşmasına neden olduğuna, mağdur-müşteki ...'ın dosya içerisinde bulunan teşhis, kolluk ve mahkeme ifadeleri arasındaki çelişkilerin olduğuna, hayatın olağan akışına göre olayın hemen ertesinde alınan ifadenin daha ayrıntılı daha detaylı olması gerekirken, ..