muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/11103, Karar No: 2007/6126, Tarih: 17.05.2007

6. Ceza Dairesi 2006/11103 E., 2007/6126 K.

**6. Ceza Dairesi 2006/11103 E., 2007/6126 K.**

**- KENDİNİ SAVUNMAYACAK KİŞİ

- MALIN DEĞERİNİN AZLIĞI

- YAĞMA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 149 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 150 ]

**"İçtihat Metni"**

Yağma suçundan sanık ve tutuklu Ahmet hakkında yapılan duruşma sonunda; 5237 sayılı Yasa'nın 149/1-a-e, 150/2. maddeleri gereğince 9 yıl 4 ay hapis cezası ile mahkumiyetine ilişkin (Mersin Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesi)'nden verilen 19.09.2005 tarihli hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi sanık savunmanı tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı CBaşsavcıiığı'ndan onama isteyen 15.05.2006 tarihli tebliğname ile 31.05.2006 tarihinde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmolunan cezanın süresine göre sanık Ahmet savunmanının duruşmalı inceleme isteminin 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine g öre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)- Suç tarihinde 13 yaşında olan yakınanın, beden ve ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olduğuna ilişkin kanıtlar karar yerinde gösterilip, mahkemenin gözlemleri de tutanağa yansıtılıp tartışılmadan, sanık hakkında 5237 sayılı Yasa'nın 149. maddesinin (e) fıkrası ile uygulama yapılması,

2)- 5237 sayılı TCY'nin 150. maddesinin 2. fıkrasındaki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCY'nin 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, "değerin azlığının 5237 sayılı Yasa'ya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar (örneğin; birkaç meyve veya ekmek, yiyecek; bir-iki defter, kalem, sigara, bira ve benzeri) değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda uygulama koşulları da oluşmadığı halde, değer az kabul edilerek hükmolunan cezadan 1/2 oranında indirim yapılması,

3)- 5237 sayılı Yasa'nın 53. maddesinin 1. fıkrası (c) bendinde öngörülen hak yoksunluğuna, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca koşullu salıverilme tarihine kadar hükmedilebileceğinin nazara alınmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Ahmet savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle teb-liğnameye aykırı olarak (BOZULMASINA), 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 17.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4138, Karar No: 2020/6370, Tarih: 11.11.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/4138 E.  ,  2020/6370 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... arasındaki alacak davasına dair Gebze 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24/10/2013 günlü ve 2011/72 E. - 2013/487 K. sayılı hükmün onanması hakkında Yargıtay 13. Hukuk Dairesince verilen 29/05/2018 günlü ve 2015/22346 E.-2018/6317 K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ... No.lu ... Kooperatifindeki hat hakkı ile aracına ait taşımacılıkla izin belgesini Kocaeli 1. Noterliğinin 03.07.2002 tarihli devir sözleşmesi ile davalıya devrettiğini, ancak davalının hat ve hisse bedelini ödemediği gibi söz konusu hisseyi iadeye de yanaşmadığını, bunun üzerine kooperatif üyeliği ve yol belgesine ilişkin hisse devrinin iptali ve kooperatif kayıtlarının eski hale getirilmesi talebi ile açtığı Gebze 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/444 E. sayılı dosyası ile görülen davada davalının ikrarı da dikkate alınarak satış bedeli olan 45.000 DM’nin ödenmediğinin tespiti ile davanın kabulüne karar verildiğini, davalının temyizi üzerine Yargıtay 11. HD’nin 2008/2188 E. sayılı kararı ile satışın veresiye menkul satımı hükmünde olduğu, bedelin ödenmemesi halinde hisseyi geri alma hakkının saklı tutulmamış olması halinde sözleşmenin iptalinin istenmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle kararın bozulduğunu ve karar düzeltme talebinin de reddine karar verildiğini, bu durumda hisse devir bedelinin ödenmediği ve bu nedenle davalıdan 45.000 DM alacaklı olduğununun Mahkeme kararı ile sabit olduğunu ileri sürerek ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 45.000 DM karşılığı 23.000 Euro alacağın 11.10.2006 tarihinden itibaren bankalarca döviz mevduatlarına uygulanan en yüksek faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının noter devir sözleşmesinde alacağını aldığını ve bu satış nedeniyle hiçbir alacak ve hakkının kalmadığını beyan ettiğini, davacının alacağının olmadığının resmi belge ile sabit olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 13. HD’nin 29/05/2018 günlü ve 2015/22346 E.-2018/6317 K. sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiş, davalı bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair karar düzeltme istemlerinin reddi gerekir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 13. HD’nin 29/05/2018 günlü ve 2015/22346 E.-2018/6317 K. sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiş, davalı bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair karar düzeltme istemlerinin reddi gerekir.

2- Davacı, eldeki dava ile Kocaeli 1. Noterliğinin 03.07.2002 tarihli belgesi ile davalıya devrettiği hisse ve yol belgesi bedelinin davalıdan tahsilini istemiştir. Mahkemece, Mahkemenin 2010/538 Esas sayılı dosyası üzerinden verilen üyeliğin tespitine yönelik davanın reddine ilişkin kesinleşen karar, bu karara esas söz konusu Yargıtay bozma ilamı, bilirkişi raporu ve ek raporu ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde bedele ilişkin olan bu davanın sübut bulduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Taraflar arasındaki 03.07.2002 tarihli kooperatif üyelik hakkı devir sözleşmesinin incelenmesinde; devir edenin davacı, devir alanın davalı ve devir bedelinin 50.000.000 TL olduğu, davacının ... No’lu ... Kooperatifindeki hat hakkını ve bu kooperatifte çalışan vasıtasına ait karayolu taşımacılığı izin belgesini tüm aktif ve pasifi ile birlikte gayri kabili rücu olmak kayıt ve şartı ile yazılı bedel karşılığı davalıya devir ve temlik ettiğini, devir bedelinin tamamını nakten ve peşinen aldığını, herhangi bir hak ve alacağının kalmadığını beyan ettiği görülmüştür. HMK’nun 204. maddesi uyarınca düzenleme şeklindeki noter senetleri sahteliği ispat olunmadıkça kesin delil sayılırlar. Noterde düzenlenen belge, resmi belge niteliğinde olması nedeniyle bunun aksi ancak aynı nitelikte başka belge veya deliller ile ispatlanabilir. Öte yandan davacının dayandığı Yargıtay 11. HD’nin 2008/2188 E. ve 2009/11734 K. sayılı ilamı üyelik devir sözleşmesinin iptali ile davacının kooperatif ortağı olduğunun tespitine ilişkin olup, eldeki alacak davası bakımından emsal teşkil etmez. O halde Mahkemece, davacının taraflar arasında noterde düzenlenen 03.07.2002 tarihli kooperatif üyelik hakkı devir sözleşmesinin aksini aynı kuvette delil ile ispatlayamadığı gözetilerek hasıl olacak sonucu göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Açıklanan nedenle, mahkeme kararının bu gerekçe ile bozulması gerekirken, zuhulen onandığı Dairemizce bu defa yapılan yeniden inceleme sonucu anlaşıldığından; Yargıtay 13. HD’nin 29/05/2018 günlü ve 2015/22346 E.-2018/6317 K. sayılı onama ilamı kaldırılarak mahkeme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair karar düzeltme taleplerinin REDDİNE, ikinci bentte açıklanan gerekçeye binaen davalı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile Yargıtay 13. HD’nin 29/05/2018 günlü ve 2015/22346 E.-2018/6317 K. sayılı onama ilamının kaldırılmasına ve Gebze 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 24/10/2013 günlü ve 2011/72 E. - 2013/487 K. sayılı hükmünün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 11/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3948, Karar No: 2014/31295, Tarih: 10.11.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/3948 E.  ,  2014/31295 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/293354

MAHKEMESİ : Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2012

NUMARASI : 2012/281 (E) ve 2012/705 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıkların müştekinin aracından hırsızlık suçunun işlendiği tarihten 7 gün sonra sanık S.. K..'ın ikametinde aralarında müştekinin aracından çalınan eşyalarla birlikte diğer çalıntı eşyalar olduğu halde yapılan ihbar üzerine yakalanmaları dışında hırsızlık suçunu işledikleri yönünde her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli somut deliller bulunmadığı, dosya kapsamında yer alan sanık savunmaları, müşteki beyanları birlikte değerlendirildiğinde sanıkların suç eşyasını kabul etmek suçundan mahkumiyeti yerine hırsızlık suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- Sanıklar T.. A.. ve H.. N..'ın tekerrüre esas mahkumiyetleri olduğu halde haklarında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması,

2- Sanık S.. K.. hakkında tekerrüre esas alınan ilamda 5237 sayılı TCK'nın 31/3. maddesinin uygulanması karşısında aynı yasanın 58/5 maddesi dikkate alındığında sanık hakkında 58. maddenin uygulanmayacağının gözetilmemesi

Bozmayı gerektirmiş, sanık H.. N.. müdafiinin ve sanıklar S.. K.., R.. B.., T.. A.., S.. K..'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenine göre bozmadan hükmü temyiz etmeyen sanık S.. A..'ın da yaralandırılmasına, sanıkların ceza süresi yönünden kazanılmış haklarının da gözetilmesine, 10.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5842, Karar No: 2009/8187, Tarih: 10.12.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/5842 E.  ,  2009/8187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (alacaklı) vekili, Ankara 24. İcra Müdürlüğü’nün 2008/927 Esas sayılı dosyasında, borçlunun ticaret sicilde kayıtlı adresini terk edip başka bir şirket adı ile faaliyet gösterdiği yönünde duyumlar alarak gittikleri yerde, esnaftan sorarak tarif üzerine borçlunun adresi olarak gösterilen haciz mahalline gittiklerini,bu sırada hazır bulunan...’ün borçlu şirket ortağı...’in dışarıda olduğunu beyan ettiğini,aynı adrese borçlu hakkındaki başka takip dosyaları nedeni ile hacze gidilmesinin tesadüf olamayacağını, üçüncü kişi çalışanlarının borçlu şirket çalışanları olduğunu, mülkiyet karinesi açısından İİK’nun 97. maddesinin uygulanması gerektiğini” belirterek, davanın kabulü ile istihkak iddiasının reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı (üçüncü kişi) vekili, haczin yapıldığı adreste ilk kuruluşundan itibaren davacının faal olduğunu,haciz sırasında yapılan evrak aramasında borçlu adına düzenlenmiş hiçbir belgenin ele geçmediğini,davacı tarafın haciz tutanağına geçmemiş varsayıma dayalı iddialarda bulunduğunu, mülkiyet karinesinin üçüncü kişi yararına olması nedeni ile ispat yükünün alacaklıya düştüğünü belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı (borçlu), usulüne uygun davetiye tebliğine (TK 35) rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; “İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olduğu,istihkak iddiasının yerinde olmadığı" gerekçesi ile davanın kabulü ile istihkak iddiasının reddine

karar verilmiş; hüküm, davalı (üçüncü kişi) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin haciz sırasında ileri sürdüğü istihkak iddiasına yönelik, İİK’nun 99. maddesi uyarınca alacaklının açtığı “istihkak iddiasının reddi” davası niteliğindedir.

Somut olayda dava konusu haczin yapıldığı yer, davalı üçüncü kişinin ticaret sicilde kayıtlı adresi olup, bu Yerin borçlu ile ilgisini gösterir bir tespitin de yapılmadığı, İİK’nun 8/1. maddesi uyarınca aksi sabit oluncaya kadar geçerli haciz tutanağı içeriğinden anlaşılmaktadır.Öte yandan haciz sırasında borçlu şirket ortakları da hazır değildir.

Bu durumda İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesi üçüncü kişi yararına olup, mahcuzun borçluya ait olduğunu ve üçüncü kişi ile alacaklıdan mal kaçırmak için danışıklı hareket edildiğini kanıtlama yükü alacaklı tarafa düşmektedir.

Bu durumda İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesi üçüncü kişi yararına olup, mahcuzun borçluya ait olduğunu ve üçüncü kişi ile alacaklıdan mal kaçırmak için danışıklı hareket edildiğini kanıtlama yükü alacaklı tarafa düşmektedir.

Ne var ki davacı alacaklı tarafın talebi ile dosya içerisine getirtilen Sosyal Güvenlik Kurumu yazı cevabı içeriğinde 02/2008 dönemi için borçlu şirket ortakları Tarık Düztaş ve...’in davacı şirkette sigortalı olarak çalıştıkları, aynı zamanda borçlunun ticaret sicilde kayıtlı adresinin davacı tarafından kendi adresi olarak kullanıldığı açıkça anlaşılmaktadır.

Bu durumda Mahkeme gerekçesinde ispat yükü açısından yapılan değerlendirme hatalı ise de; alacaklı tarafın danışıklı istihkak iddiasında bulunulduğu yönündeki iddiasını kanıtlaması, sonucu itibarı ile verilen kararın da doğru olması nedenleri ile bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı (üçüncü kişi) Çözüm Grup Ltd.Şti. vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 254.40.-TL kalan onama harcının temyiz eden davalı 3.kişiden alınmasına 10.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1718, Karar No: 2010/8074, Tarih: 06.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/1718 E.  ,  2010/8074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 60 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 18 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13245, Karar No: 2012/11113, Tarih: 11.10.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/13245 E.  ,  2012/11113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ, ESKİ HALE GETİRME

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 396 parsel sayılı taşınmazın bir kısmına davalılar tarafından yol haline getirilmek suretiyle müdahale edildiğini, taşınmazın zarar gördüğünü ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve eski hale getirilmesine, yapılan elatma ve uğranılan zarara karşılık 10.000.-TL'nin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiş, davalılar ...yönünden davayı takip etmediklerini belirtmiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmaza müdahale saptandığı gerekçesiyle bir kısım davalılar yönünden davanın kabulüne, davalılar... yönünden açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Karar, bir kısım davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, mahkemece çekişmeye konu edilen duvarın eski hale getirilmesi bakımından bir kısım davalılar sorumlu tutulduğuna göre, duvarın yapılması halinde zarar ortadan kalkacağından davacının duvardan kaynaklanan isteyebileceği bir hakkı bulunmayacağına göre; bir kısım davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 445.50.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 11.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12637, Karar No: 2010/3596, Tarih: 30.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2009/12637 E.  ,  2010/3596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAŞ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/05/2009

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;Davacı, ada ve . ada . parsel sayılı taşınmazların davalılar adına kadastroca tespit ve tescil edildiğini, oysa taşınmazların taşlık,kayalık ve çalılık olup, tarım arazisi olmayıp devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ve kazandırıcı zamanaşımı ve zilyetlik şartlarının oluşmadığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescili isteminde bulunmuştur.

Müdahil, . ada . parsel sayılı taşınmazın 1000 m2’lik bölümünü 18.05.2005 tarihli satış senedi ile Y..’tan satın aldığını ve davaya müdahil olmak istediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı Y., taşınmazın orman ve hazine ile ilgisinin bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Davacı hazinenin davasının reddine; Asli Müdahilin davasının kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı ve davalılar vekilleri tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 30.3.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat . ile yine temyiz eden vekili Avukat .. ve Avukat . . geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup, Mahkemece yapılan araştırma, inceleme ve uygulama neticesinde çekişmeli taşınmazlarla ilgili olarak 3402 sayılı yasının 14. maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı ile iktisap koşullarının gerçekleştiği belirlenmek suretiyle Hazinenin davasının reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Buna göre Hazinenin tüm temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davalıların temyiz itirazlarına gelince; davacı Hazinenin Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmü gereğince harçtan muaf olduğu ve keşfen belirlenen değere göre Hazinece harç ikmali gerekmediğinden çekişmeli taşınmazların keşfen belirlenen değerleri gözetilmek suretiyle davada avukatla temsil edilen davalılar yararına avukatlık ücreti tayin ve takdiri gerekirken dava dilekçesinde gösterilen değer üzerinden avukatlık ücreti takdiri isabetsizdir.

Davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK’nun 428. BOZULMASINA, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden taraflardan davalılar vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının karşı taraftan alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/38185, Karar No: 2025/5009, Tarih: 18.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/38185 E.  ,  2025/5009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/985 E., 2021/1032 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 3. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/514 E., 2020/96 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7-son cümle, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62/1, 53 ve 63/1. maddeleri uyarınca ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220 nci maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.