muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/984, Karar No: 2020/400, Tarih: 06.10.2020

Öğretinin bu eleştirileri göz önüne alınarak düzenlenen ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 172. maddesinin ikinci fıkrasıyla, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra, yeni bir delil meydana çıkmadan Cumhuriyet savcısınca kendiliğinden kamu davası açılamayacağı hüküm altına alınmış, ancak 06.01.2017 tarihinde yürürlüğe giren 680 sayılı KHK ve 08.03.2017 tarihli ve 30354 mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7072 sayılı Kanun’un 9. maddesi ile ayrıca, elde edilen yeni delilin kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak nitelikte olması ve sulh ceza hâkimliğince bu konuda bir karar verilmesi şartlarına bağlanmıştır. Bu husus kanun koyucu tarafından ceza muhakemesi şartı olarak düzenlenmiştir. Yine 1412 sayılı CUMK'da yer verilen takipsizlik kararlarından farklı olarak CMK'nın 173. maddesinde kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlara karşı suçtan zarar gören tarafından itiraz edilebileceği hükme bağlanmış, böylelikle bu kararlara yargısal bir nitelik kazandırılmıştır.

CMK'nın 173. maddesinin birinci fıkrasının ilk hâlinde suçtan zarar görenin, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar kendisine tebliğ edildikten sonra on beş gün içinde, kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi başkanına itiraz edebileceği hükme bağlanmış iken, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun ile itirazı incelemeye yetkili merci ağır ceza mahkemesi olarak belirlenmiş, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile de bu incelemeyi yapma yetkisi sulh ceza hâkimliğine verilmiştir. CMK'nın 173. maddesinin 680 sayılı KHK'nın 11. maddesi ve 7072 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle yapılan değişikliklerden önceki altıncı fıkrası uyarınca itirazın reddedilmesi üzerine Cumhuriyet savcısının kamu davası açabilmesi, yeni delilin varlığı ve önceden verilen dilekçeyi değerlendiren mercinin bu hususta karar vermesine bağlı iken, anılan değişiklikle kamu davası açılabilmesi CMK'nın 172. maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen usule tabi tutulmuştur.

Cumhuriyet savcısı tarafından verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar, muhakeme faaliyeti sonunda, yargılama makamı tarafından verilmiş kararlar olmayıp, adli-idari nitelikte kararlardır. Ancak, bu kararlara itiraz yolunun açık olması nedeniyle itiraz üzerine kesinleşen kovuşturmaya yer olmadığına dair karar, mahkeme denetiminden geçerek yargısal karar hâlini alır ve yargı otoritesi özelliğini gösterir. Gerek itiraz üzerine kesinleşen, gerekse itiraz edilmeksizin kesinleşen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar bakımından, kanunun aradığı anlamda yeni delil ortaya çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı Cumhuriyet savcısı aynı işe tekrar el atamayacaktır.

Uygulamada yapılan soruşturma sonucunda "ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar" olarak ifade edilen kararlar da verilmektedir. "Ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar", soruşturma kapsamında bir kısım fiillerin kamu davası açılmasını gerektirecek nitelikte olmaması, bir kısım fiillerin ise kamu davasının açılmasını ya da yetkisizlik gibi başka kararlar verilmesini gerektirmesi hâlinde, kamu davası açılmasını gerektirmeyen fiillerden dolayı verilen kararlardır. "Ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar"ın hukuki niteliği ve sonuçları itibarıyla, verildiği fiile ilişkin olarak kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan bir farkı bulunmamaktadır.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir hukuki çözüme kavuşturulabilmesi için “fiil”, "aynı fiil" ve "yeni delil" kavramları üzerinde de durulması gerekmektedir.

Fiil kavramı; ceza muhakemesinde ve maddi ceza hukukunda kullanılan ortak bir kavram olmakla birlikte kullanıldığı alana göre içerik olarak farklılık arz etmektedir. Ceza muhakemesi anlamında fiil, uyuşmazlık konusu olay olup, muhakemenin konusunu oluşturan olayın bütününü ifade etmektedir. Maddi ceza hukukunda ise, belirli bir amaca yönelen, kişinin isteğine göre ve iradesine bağlı, dış dünyada etki doğuran icrai yahut ihmali bir insan davranışıdır.

Ceza muhakemesindeki fiil, maddi ceza hukuku anlamında tek bir fiilden oluşabileceği gibi birden fazla fiilden de oluşabilir. Bu itibarla ceza muhakemesindeki fiil kavramı, maddi ceza hukukundaki fiil kavramından daha geniş bir içeriğe sahiptir. Bununla birlikte, maddi ceza hukuku anlamındaki tek fiilin, ceza muhakemesinde birden fazla fiili oluşturması mümkün değildir.

Ceza muhakemesinde Cumhuriyet savcısı, yapmış olduğu soruşturma sonucunda kaleme aldığı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar veya iddianame ile uyuşmazlığın konusunu ve sınırlarını ortaya koymaktadır. Ceza muhakemesine konu edilen fiilin aynı olup olmadığının tespitinde de iddianame veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda belirtilen olaylar bütününün esas alınması gerekmektedir. Buna göre fiilin aynı olup olmadığı, iddianame ve kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda yer alan fiilin işlendiği yer, fiilin süresi, zamanı, kullanılan araçlar, kullanılma biçimleri belirtilmek suretiyle bireyselleştirilerek ve tanımlanan olaylar göz önünde bulundurularak belirlenecektir. Fiilin aynı olup olmadığının belirlenmesinde Cumhuriyet savcısınca yapılan hukuki nitelendirmenin bir önemi bulunmamaktadır.

CMK'nın 172/2. maddesinde yer alan "yeni delil" kavramından ne anlaşılması gerektiğine gelince; kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan önce mevcut olan, ancak ele geçirilemeyen, dosyada bulunan ancak Cumhuriyet savcısı tarafından görülmeyen ve değerlendirilmeyen delil, yeni delildir. Yeni bir soruşturmanın başlatılabilmesi için, delilin yeni olmasının yanında, tek başına veya diğer delillerle birlikte bir suçun işlendiğini kuvvetle ispatlama gücüne sahip olması gerekir. Dava açmaya yetecek kadar güçlü elverişlilikte veya kovuşturmama kararının nedenini ortadan kaldırıcı ve ayrıca davanın da açılmasını sağlayacak kuvvette, suç şüphesini kuvvetlendirici nitelikte bulunması gerekir. Bu nitelikte yeni bir delil ortaya çıktığında, Cumhuriyet savcısı işe tekrar el atarak, iddianame düzenleyebilecek, kabulü hâlinde kamu davası açılmış olacaktır.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itiraz edilmesi üzerine, itiraz reddedildiğinde bu karar kesinleşir. İtirazın reddi üzerine yeni delil olsa dahi, aynı fiilden dolayı Cumhuriyet savcısının kendiliğinden dava açması mümkün değildir. Önceden verilen dilekçe hakkında karar vermiş olan mercinin, kamu davasının açılması hususunda karar vermesi gerekir. Diğer bir anlatımla, usul işlemlerinin, işlemin yapıldığı sırada yürürlükte bulunan usul kanununa tabi olacağı ilkesi gözetildiğinde, iddianamenin düzenlendiği 30.03.2009 tarihi itibarıyla 5271 sayılı CMK’nın yürürlükte bulunan 172. maddesine göre Cumhuriyet savcısınca kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilip karar itiraz edilmeksizin kesinleştiğinde, Cumhuriyet savcısının aynı işe tekrar el atması için, yeni bir delilin ortaya çıkması yeterli iken; kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itiraz edilerek itiraz mercisine başvurulduğunda; itiraz mercisinin kararı ile kovuşturmaya yer olmadığı kararı kesinleşmişse, Cumhuriyet savcısının iddianame düzenlemesi için, (5271 sayılı CMK'da yargılama makamının kararını Cumhuriyet savcısının kaldırması kabul edilmediğinden) yeni delilin yanında, önceden verilmiş itiraz dilekçesi hakkında karar veren mercinin, kamu davasının açılması hususunda, yeniden bir karar vermesi gereklidir. Bu husus kanun koyucu tarafından ceza muhakemesi şartı olarak düzenlenmiştir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Mağdur ...’nın 16.06.2007 tarihinde Araç Jandarma Komutanlığına müracaat ederek Toygören köyü yolunda sanıklar tarafından darbedildiğini belirterek şikâyetçi olduğu, 18.06.2007 tarihinde Araç Cumhuriyet Başsavcılığınca alınan ifadesinde ise, her ne kadar sanıklar hakkında kendisini yaraladıklarından bahisle şikâyetçi olmuş ise de olay günü bu kişilerle birlikte içki içtiğini, kendi kullandığı motosiklete binerek olay yerinden ayrıldığı sırada motosikletten düşerek burnunu ve yanağını yere çarptığını, olay nedeniyle kimseden şikâyetçi olmadığını ifade ettiği, bunun üzerine; iftira suçunun şüphelisi olarak alınan 14.08.2007 tarihli ifadesinde, gerçekten sanıklar tarafından darbedildiğini, Kollukta verdiği ilk ifadesinin doğru olduğunu, ağabeyi ...’nın telkini ve sanıkların kendisini tekrar dövebilecekleri korkusuyla Kolluktaki ifadesinin aksine Cumhuriyet Başsavcılığında gerçeğe aykırı olarak darbedilmediğini ve motosikletten düştüğünü ifade ettiğini, kimseye iftira atmadığını, sanıkların kendisini dövdüklerini savunduğu, Araç Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen 2007/406 sayılı soruşturma sonunda sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan 02.06.2008 tarihli ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, mağdur ve şüphelilere tebliğ edilen bu karara itiraz edilmediği, ... hakkında ise iftira suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açıldığı, yargılamanın yürütüldüğü Araç Asliye Ceza Mahkemesince 10.02.2009 tarihli ve 86-15 sayılı karar ile ...’ya atılı iftira suçunun sabit olmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilerek, iftira suçuna ilişkin dava dosyasının ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilen kasten yaralama suçu yönünden CMK’nın 172/2. maddesi uyarınca “yeni delil” niteliğinde olduğu, bu nedenle sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında yeniden soruşturma başlatılması için Araç Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulduğu, bu suç duyurusu üzerine Araç Cumhuriyet Başsavcılığınca 30.03.2009 tarihli ve 64-35 sayılı iddianame ile sanıklar hakkında mağdur ...’yı kasten yaraladıkları iddiasıyla kamu davası açıldığı, yargılamayı yürüten Araç Asliye Ceza Mahkemesince sanıklar hakkında kasten yaralama suçundan TCK’nın 86/1, 86/3-e, 87/3 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay 11 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, sanık ... yönünden ayrıca TCK’nın 58. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği anlaşılan dosyada;

Sanıklar hakkında kasten yaralama suçundan verilen 02.06.2008 tarihli ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın hukuki değerden yoksun olmadığı, itiraz edilmeksizin kesinleştiği, kesinleşen bu karardan sonra aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesinin, usul işlemlerinin yapıldığı sırada yürürlükte bulunan usul kanununa tabi olacağı ilkesi gözetildiğinde, iddianamenin düzenlendiği 30.03.2009 tarihi itibarıyla 5271 sayılı CMK’nın yürürlükte bulunan 172. maddesinin 2. fıkrasındaki “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz.” hükmüne göre, yeni bir delilin meydana çıkmasına bağlı olduğu, iftira suçundan yargılamanın yapıldığı Araç Asliye Ceza Mahkemesinde, soruşturma aşamasında elde edilenler dışında sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında iddianame düzenlenmesini gerektirecek nitelikte ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan önce mevcut olan, ancak ele geçirilemeyen, dosyada bulunan ancak Cumhuriyet savcısı tarafından görülmeyen ve değerlendirilmeyen herhangi bir delil elde edilmediği, iftira suçundan beraat kararının verildiği dava dosyasının tek başına sanıkların kasten yaralama suçunu işlediklerini kuvvetle ispatlama gücüne sahip, dava açmaya yetecek kadar güçlü elverişlilikte veya kovuşturmama kararının nedenini ortadan kaldırıcı nitelikte bulunmadığının anlaşılması karşısında; iddianamenin düzenlendiği tarihte yürürlükte bulunan hâli ile 5271 sayılı CMK’nın 172. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen ceza muhakemesi şartı gerçekleşmeden, aynı fiilden ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen sanıklar hakkında yeni delil elde edilmeden kamu davası açılması usul ve kanuna aykırılık oluşturmaktadır.

Bu itibarla haklı nedene dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin düzelterek onama kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün CMK’nın 172. maddesinin 2. fıkrası uyarınca sanıklar hakkında usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunmadığının gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 14.09.2015 tarihli ve 9617-25425 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Araç Asliye Ceza Mahkemesinin 30.04.2013 tarihli ve 173-86 sayılı hükümlerinin, sanıklar hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra soruşturmada toplanan delillerden farklı, yeni bir delil ortaya çıkmadan aynı suçtan düzenlenen iddianame üzerine yapılan yargılamada davanın reddine karar verilmesi gerekirken sanıkların mahkûmiyetlerine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 06.10.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1614, Karar No: 2019/2347, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/1614 E.  ,  2019/2347 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19152, Karar No: 2016/8907, Tarih: 03.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/19152 E.  ,  2016/8907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerinden enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerinden enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Fındıklık niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde, taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2974, Karar No: 2014/1079, Tarih: 30.01.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/2974 E.  ,  2014/1079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2012

NUMARASI : 2010/745-2012/600

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, genel tatil ve fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı iş sözleşmesinin devamsızlık nedeniyle haklı feshedildiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece sözleşmenin işveren tarafından haklı nedenle feshedildiği, fazla çalışma ücreti alacağı bulunmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilemiştir.

Karar taraflarca süresinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Uyuşmazlık iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilip edilmediği noktasındadır.

Somut olayda taraf tanıklarının fesih konusunda görgüye ve bizzat taraflardan duyumlarına dayalı beyanlarının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Davalı işveren 26.11.2010 tarihli ihtarnamesinde davacının 11,12,13,15 Kasım 2012 günlerinde işe gelmediğini varsa mazeretini bildirmesini istemiş, bir mazeret bildirilmemesi üzerinde de 29.11.2010 tarihinde davacıya tebliğ edilen fesih bildirimi ile devamsızlık gerekçesi ile sözleşmesinin haklı nedenle sona erdirildiği bildirmiştir. Ancak davacı henüz işverenin fesih bildirimini tebliğ almadan önce 24.11.2010 tarihinde davalıya tebliğ edilen fesih bildirmi ile işyerinde kendisine olumsuz davranışlar sergilendiğini de belirterek dava konusu ettiği alacakların da ödenmesini istediğinden, davacının işverenden daha önce iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği anlaşılmakla ihbar tazminatı isteğinin reddine karar verilmesi gerekir.

2-Mahkemece davacının dava dilekçesi ile istediği kısmi alacaklar için hüklüm kurulurken faize karar verilmediği sadece ıslah edilen alacaklar için faize karar verildiği görülmüştür. Oysa dava dilekçesinde ayrı ayrı talep ettiği alacakların, toplam ifadesi yanında faiz istediğine dair açık talebi de bulunduğundan faiz isteğinin değerlendirme dışı bırakılması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/106, Karar No: 2014/665, Tarih: 21.01.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/106 E.  ,  2014/665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizli 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :29.12.2009

NUMARASI :2009/1058 E – 2009/1197 K

.

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, Denizli 5.İcra Müdürlüğünün 2008/9125 ve 2008/9834 takip sayılı dosyasından,3.10.2009 tarihinde haczedilen mahcuzların müvekkiline ait olduğunu belirterek istihkak davasının kabulü ile mahcuzlar üzerindeki haczin kaldırılmasını ve %15 tazminatın tahsilini talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, dava konusu haczin borçlu şirket yetkilisinin huzurunda yapıldığını, mahcuzlarla ilgili borçlu şirkete ait belgelerin bulunduğunu, dava konusu mahcuzların borçlu şirket tarafından yine borçlu şirket ortağı Ahmet'in yurtdışındaki şirketine gönderilmek üzere iken haczedildiğini, mahcuzlar icra yoluyla satıldığından davanın konusuz kaldığını belirterek davanın reddi ile %40 tazminatın tahsilini savunmuştur.

Davalı borçlu şirket vekili, dava konusu mahcuzların davacı şirkete ait olduğunu belirterek davanın kabulünü istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delilere göre, haciz işleminin davacı şirkete ait iş yerinde gerçekleştirildiği, davalı borçlu şirket yetkilisi A.D.'nin sevkiyat sırasında hacizli malların yüklenmesi ve sayımı gibi işlemlerle bizzat ilgilendiği, haciz sırasında dosyaya alınan belgeler altında borçlu şirket yetkilisi Arzu'nun imzasının bulunduğu, dava konusu mahcuzların Slovakya'da faaliyet gösteren ve takip borçlusu şirket ortaklarından A. D.'ye ait B. B.isimli firmaya gönderilmek üzere borçlu şirket tarafından hazırlandığı, piyasaya borçları bulunan ve ödeme güçlüğü içinde olduğu anlaşılan borçlu şirketin bu ihracat işlemini davacı şirket üzerinden muvazaalı bir biçimde gerçekleştirmeye çalıştığı, bu durumun dosyadaki yazılı belgeler, tanık Anlatımları ve haciz tutanağı ile de sabit olduğu, bu durumda dava konusu mahcuzların borçlu şirkete ait olduğu hususunda tam bir kanaat oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İİK 96 ve devamı maddeleri gereğince 3.kişi tarafından açılmış istihkak istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından davalı borçlu M. Teks. Konf. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından davalı alacaklı A.Teks. San. Tic. A.Ş.aleyhine takip konusu çekler yönünden borçlu olmadığının tespiti ve Denizli 5.İcra Müdürlüğünün 2008/9125 takip sayılı dosyanın iptali yönünden Denizli Asliye Ticaret Mahkemesinin 2008/451 esas sayılı dosyası ile menfi tespit davası açıldığı ve anılan dosyanın derdest olduğu anlaşıldığından anılan dosyanın sonucu beklenerek istihkak davaları yönünden karar verilmesi gerekirken eksik incelmeye dayalı hüküm tesisi isabetli görülmemiştir.

Kabule göre de; esas ve birleşen dava yönünden ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi ve ayrıca davalı borçlu lehine vekalet ücreti takdiri de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı 3.kişi P. Dış Tic. ve San. Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı 3.kişiye geri verilmesine 21.1.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6029, Karar No: 2014/5859, Tarih: 23.09.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/6029 E.  ,  2014/5859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2013

NUMARASI : 2013/552-2013/614

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin usulden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, müvekkilinin, şikayet olunan borçluya ait taşınmaza dava dışı alacaklı S.G.K.'dan evvel haciz koyduğunu, üstelik alacağı ilama dayalı nafaka alacağı olduğu halde, İcra Müdürü tarafından sadece bir aylık nafaka alacağı öncelikli kabul edilip diğer kısmının adi alacak olarak değerlendirilerek diğer alacaklı S.G.K. ile garameten paylaştırma yapılmasının yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, Gaziantep 2. İcra Müdürlüğü'nün 2007/11034 Esas sayılı dosyasında yapılan 12.09.2013 tarihli sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, duruşma açılmaksızın dava dosya ve icra takip dosyası üzerinde yapılan incelemeye göre, aynı konuda Gaziantep 2. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2013/541 Esas, 2013/595 Karar sayılı ilamıyla şikayetin reddine karar verildiği, karar kesinleşmediğinden, tarafları, konusu aynı olan olan işbu davada derdestlik oluştuğu gerekçesiyle, HMK'nın 114/1 ve 115/2 maddeleri uyarınca şikayetin usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

1-Şikayet, sıra cetvelinde sıraya ilişkindir.

Mahkemece, derdest olduğu kabul edilen Gaziantep 2. İcra Mahkemesi'nin 2013/541 E. ve 2013/595 K. sayılı dosyasında, alacaklı B.. T.. vekilinin, icra dosyasına gelen paranın garameten paylaştırılmayarak kendilerine ödenmesi talebinin reddine ilişkin 12.09.2013 tarihli icra memuru işleminin İİK'nın 16. maddesine dayalı olarak şikayete konu edildiği, işbu şikayetin ise İİK'nın 142/son maddesi hükmüne dayalı olarak 12.09.2013 tarihli sıra cetvelinde sıraya yönelik olduğu, her iki şikayetin konusunun, sebebinin ve neticei talebinin farklı olduğu anlaşıldığından, mahkemenin işbu davanın derdest nitelikte olduğu yolundaki kabulünde isabet bulunmamaktadır.