muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/371, Karar No: 2022/70, Tarih: 27.01.2022

20. Ticaret alanında herkes tarafından kullanılan veya belirli bir meslek grubuna mensup olanları ayırt etmeye yarayan ibareleri esas unsur olarak içeren markalardaki ibarelerin, kapsamlarındaki mal ve hizmetlerle olan ilişkilerinin 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesi kapsamında yapılacak değerlendirmede nazara alınıp alınamayacağı da uyuşmazlığın niteliği itibariyle önem arz eden bir husus olarak karşımıza çıkmaktadır. 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesindeki düzenlemede, ticaret alanında herkes tarafından kullanılan veya belirli bir meslek grubuna mensup olanları ayırt etmeye yarayan ibarelerin markanın kapsamındaki mal ve hizmetlerle ilişkisinin, anılan ibarenin marka olarak kullanımını engelleyip engellemeyeceğine dair açık bir düzenleme bulunmamaktadır. Başka bir anlatımla, aynı KHK’nın 7/1-d maddesindeki niteliği haiz bir ibarenin mutlak ret nedeni kapsamında tescilinin engellenebilmesi yahut hükümsüzlüğüne karar verilebilmesi için ibarenin kullanılacağı markanın kapsamındaki mal veya hizmetler ile ilgili yahut ilişkili olması gerektiğine dair bir koşul madde metninde mevcut değildir.

21. Markada kullanılacak olan ibarenin, marka kapsamındaki mal veya hizmetlerle ilişkisine göre mutlak ret nedenleri kapsamında değerlendirileceğine dair açık düzenleme, 556 sayılı KHK’nın 7/1-c maddesinde mevcut olup anılan hükümde; ticaret alanında cins, çeşit, vasıf, kalite, miktar, amaç, değer, coğrafi kaynak belirten veya malların üretildiği, hizmetlerin yapıldığı zamanı gösteren veya malların ve hizmetlerin diğer karakteristik özelliklerini belirten işaret ve adlandırmaları münhasıran veya esas unsur olarak içeren markaların, marka olarak tescilinin mümkün olmadığı belirtilmiştir. Bununla birlikte bir markanın 556 sayılı KHK’nın 7/1-c maddesindeki mutlak ret nedeni kapsamında marka olup olmayacağına dair yapılacak değerlendirmede, markanın kapsamındaki mal ve hizmetler ile kullanılacak ibare arasındaki ilişkinin belirlenmesi önem arz etmekte olup anılan hükümde bu durum, aynı KHK’nın 7/1-d maddesi hükmünden farklı olarak açıkça ifade edilmiştir. Ayrıca 556 sayılı KHK’nın 7/1. maddesinin (e) ve (f) bentlerinde de aynı KHK’nın 7/1-c maddesindeki gibi mutlak ret nedenleri söz konusudur.

22. Öte yandan 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesindeki mutlak ret nedeni kapsamında yapılacak olan değerlendirmede ise, madde metninde buna dair bir açık bir düzenlenenin yer almaması nedeniyle, marka kapsamındaki mal veya hizmetler ile esas unsur olarak kullanılacak olan ibare arasındaki ilişkinin herhangi bir önemi bulunmamaktadır. Bu doğrultuda 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesine giren ad ve işaretlerin kullanılacağı mal ve hizmetlerle herhangi bir bağlantısı aranmaksızın anılan bentteki koşulları taşıyan ad ve işaretlerin marka olarak tescili engellenecektir. Bu itibarla ticaret alanında herkes tarafından kullanılan veya belirli bir meslek sanat veya ticaret grubuna mensup olanları ayırt etmeye yarayan ibareleri münhasıran veya esas unsur olarak içeren markaların, kapsamlarındaki mal veya hizmetlerden bağımsız olarak 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesi kapsamında tescili mutlak ret nedenleri kapsamında engellenebilecek olup bu hâliyle tescil edilmiş olan markalar da aynı KHK’nın 42. maddesi kapsamında hükümsüz kılınabilecektir.

23. Yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; dava konusu 2011/79848 sayılı markadaki “eczacı” ibaresinin münhasıran ve esas unsur olarak markada yer aldığı, marka kapsamında 3, 5, ve 10. sınıflar hariç 1 ilâ 45. sınıf arasındaki tüm mal ve hizmetlerin bulunduğu, anılan markanın “eczacı” ibaresinden başka bir unsur içermeyen salt kelime markası olduğu, “eczacı” kelimesinin Türk Dil Kurumu nezdinde “Eczacılık fakültesinden mezun olarak eczacılık mesleğini yapmaya hak kazanmış kimse” şeklinde tanımlandığı anlaşılmaktadır. Ayrıca 6179 sayılı Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanun’un 1. maddesinde eczacılık mesleği “Eczacılık; hastalıkların teşhis ve tedavisi ile hastalıklardan korunmada kullanılan tabii ve sentetik kaynaklı ilaç hammaddelerinden değişik farmasötik tipte ilaçların hazırlanması ve hastaya sunulması; ilacın analizlerinin yapılması, farmakolojik etkisinin devamlılığı, emniyeti, etkinliği ve maliyeti bakımından gözetimi; ilaçla ilgili standardizasyon ve kalite güvenliğinin sağlanması ve ilaç kullanımına bağlı sorunlar hakkında hastaların bilgilendirilmesi ve çıkan sorunların bildiriminin yapılmasına ilişkin faaliyetleri yürüten sağlık hizmetidir.” şeklinde tanımlanmıştır. Eczacıların görev, yetki ve sorumluluklar, eczanelerin açılması hususları da aynı Kanun ile Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Yönetmelik’te düzenlenmiştir. Bu kapsamda eczacı işyeri ruhsatı ancak eczacılar tarafından alınabilecek olup eczacıyı tanıtıcı işaretleri de sadece eczacılar kullanabilirler.

24. Dava konusu markada kullanılan ibareye dair yukarıda yapılan tanım nazara alındığında; “eczacı” kelimesinin 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesinde belirtildiği şekilde belirli bir meslek grubuna mensup olanları ayırt etmeye yarayan bir isim olduğu açık olup anılan kelime, bahse konu meslek mensupları dışında başka kimse tarafından marka olarak kullanılamayacak niteliktedir. Bunun yanında dava konusu markanın, 556 sayılı KHK’nın 42/1-a maddesindeki yollamayla aynı KHK’nın 7/1-d maddesi çerçevesinde hükümsüzlüğüne karar verilebilmesi için “eczacı” ibaresinin, marka kapsamındaki mal ve hizmetlerle ilişkisinin incelenmesi gerekmez. Zira belirli bir meslek grubuna mensup olanları ayırt etmeye yarayan bir ibarenin mutlak ret sebebi sayılabilmesi için yapılacak değerlendirmede, markanın kapsamındaki mal veya hizmetler ile ibare arasında bir ilişkinin bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğine dair bir koşul, 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesinde mevcut değildir. Dolayısıyla bir meslek grubuna mensup olanları ayırt etmeye yarayan “eczacı” ibaresini içeren markanın, 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesi gereğince eczacılık mesleği ile ilgili yahut ilişkilendirilebilecek türdeki mal veya hizmetlerde marka olarak tescili mümkün olmadığı gibi bu meslekle ilgili yahut ilişkilendirilebilecek nitelikte olmayan mal veya hizmetlerde de marka olarak tescili mümkün değildir.

25. Bununla birlikte davalı tarafça; “eczacı” ibaresinin 556 sayılı KHK’nın 7/2. maddesi anlamında kullanım ile kapsamındaki mallar bakımından ayırt edici niteliğe kavuştuğu, bu sebeple dava konusu markanın hükümsüzlüğüne karar verilemeyeceği belirtilmiş ise de; markasal kullanımın “eczacı” ibaresinden ziyade “...” ibaresi kapsamında olduğuna, her iki ibarenin de aynı olmayıp farklı anlamlar içerdiğinden anılan ibarenin 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesi kapsamında mutlak ret nedeni sayılacağına dair verilen ve ilk aşamada onanan mahkeme kararına karşı davalı tarafça ileri sürülen karar düzeltme itirazları üzerine Özel Dairece, bu hususla alakalı karar düzeltme itirazlarının reddine karar verilmiş olup bu hâliyle dava konusu markaya ilişkin 556 sayılı KHK’nın 7/2. maddesi kapsamındaki savunma, uyuşmazlık konusu olmaktan çıkmıştır. Dolayısıyla dava konusu “eczacı” ibaresinin 556 sayılı KHK’nın 7/2. maddesi uyarınca davalı kullanımı sonucu kapsamındaki mallar bakımından ayırt edici niteliğe kavuştuğuna dair savunmaya itibar edilemez.

26. Öte yandan her ne kadar Özel Dairece, marka başvurusunun tescil edilebilirlik ölçütlerini anlamada kolaylık sağlaması için TMPK tarafından çıkartılan Marka İnceleme Kılavuzunun 556 sayılı KHK'nin 7/1-d maddesiyle ilgili açıklamasında, meslek adlarının ancak makul seviyede bilgili, gözlemci ve dikkatli ortalama halk kitlesi tarafından bu meslekle bağlantı kurabilecekleri mal ve hizmetler yönünden tescil engeli oluşturması gerektiği belirtilmiş ise de; anılan kılavuzun amacına dair açıklamanın yer aldığı kısımda, kılavuzun 556 sayılı KHK’nın 7 ve 8. maddelerine ilişkin TPMK’nın uygulamalarına esas olan kriterleri gösterme amacıyla hazırlandığı açık olarak belirtilmiştir. Buna ek olarak, her ne kadar mevcut vakıa ve örnekler esas alınarak hazırlanmış ise de bu çalışmanın genel bir kılavuz niteliğinde olduğu, yasal bir metin olmadığı vurgulanmış, taraflar ve kurumun gerektiğinde 556 sayılı KHK’ya, aynı KHK’nın Uygulama Yönetmeliklerine ve yetkili mahkemelerin aynı KHK ile ilgili yorumlarına başvurmak zorunda oldukları ifade edilmiştir. Buradan hareketle TPMK tarafından çıkartılan Marka İnceleme Kılavuzunun hukukî anlamda herhangi bir bağlayıcılığının bulunmadığı açık olup işbu dava konusu marka hakkında 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesi kapsamında yapılacak olan değerlendirmede, anılan kılavuzun göz önünde bulundurulması zorunlu değildir.

27. Neticeten davalıya ait 2011/79848 sayılı markadaki “eczacı” ibaresinin, 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesi gereğince mutlak ret nedeni olan belirli bir meslek grubuna mensup olanları ayırt etmeye yarayan bir isim olması sebebiyle, aynı KHK’nın 42/1-a maddesi uyarınca dava konusu markanın hükümsüzlüğüne dair verilen direnme kararı yerindedir.

28. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında dava konusu marka hakkında 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesi çerçevesinde yapılacak incelemede markanın kapsamındaki mal ve hizmetlere ilişkin olarak bozma kararında belirtildiği şekilde bir bilirkişi incelemesi yapılması gerektiği yönünde görüş bildirilmiş ise de bu görüş, yukarıda açıklanan sebeplerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

29. O hâlde, direnme kararı usul ve yasaya uygun olup onanması gerekmektedir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.01.2022 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27583, Karar No: 2015/29681, Tarih: 22.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/27583 E.  ,  2015/29681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık

izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının asıl işveren .... İl Özel İdaresi bünyesinde, alt işveren .... elemanı olarak 01/01/2008-30/03/2014 tarihleri arasında çalıştığını, ancak haksız yere ve işçilik alacakları ödenmeden davacının işten çıkartıldığını iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... - ..... cevap dilekçesinde özetle;davalı idarenin kapatılan ..... İl Özel idaresinin hak ve borçlarını devralmadığını ve davacı ile arasında herhangi bir iş akdi bulunmadığını davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesini ve ayrıca esas yönünden de davacının il özel idaresinin pesoneli olmadığını bu nedenle işçilik alacaklarından idarenin sorumluluğu bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..... özetle; Davacının belirli süreli olarak çalıştığını ve il özel idaresinin 6360 Sayılı yasanın öngördüğü şekilde başka kamu kurum kuruluşlarına devredilmesi üzerine aralarındaki sözleşmenin sona erdiğini ve davacı taraf ile de yapılan belirli süreli iş akdinin kendiliğinden sona erdiğini savunarak, haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne ve davalıların hükmedilen alacak miktarlarından müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmiştir

D) Temyiz:

Kararı, davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Dava alt işveren şirketin yanı sıra ... - .... aleyhine açılmış ve bu davalılar huzuru ile yargılama yapılarak karar verilmiş ise de;

...nin ve valiliğe bağlı ....nın tüzelkişiliği yoktur. Tüzel kişiliği olmadığı gibi işveren sıfatları da bulunmamaktadır. Somut olayda, işveren ... ... Bakanlığı olup, davanın, husumet tevcihinde kabul edilebilir yanılgı olduğu anlaşıldığından, davanın HMK.nun 124. maddesi kapsamında ......Bakanlığı'na yöneltilerek sonuca gidilmesi gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13444, Karar No: 2014/4657, Tarih: 16.04.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/13444 E.  ,  2014/4657 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2012/222404

Mahkemesi : Düzce 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 13.03.2012

Numarası : 2010/855 - 2012/182

Suç : İftira

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdur beyanları, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar, sanığın 24.02.1995 doğumlu S.. K..'ı hürriyetinden yoksun bıraktığı iddiasıyla yürütülen soruşturma evrakı ve tüm dosya kapsamına göre; S.. K.., N..K.. ve Y.. K.. tarafından kaçırıldığını, dört ay boyunca hürriyetinden yoksun bırakıldığını, S.. K.. ve S.. K..'ın kendisine cinsel saldırıda bulunduklarını, para karşılığı erkeklere sattıklarını iddia ederek Cumhuriyet savcığına müracaatta bulunan sanığın mağdurlar hakkında bu suçlardan soruşturma yapılmasına neden olup, işlemediğini bildiği halde haklarında kovuşturma ve soruşturma başlatılması amacıyla mağdurlara hukuka aykırı bir fiil isnat etmek suretiyle yüklenen suçu işlediği anlaşıldığından atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 16.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7440, Karar No: 2025/1611, Tarih: 03.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/7440 E.  ,  2025/1611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/818 E., 2023/1332 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1 maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılanlar vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 32. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.01.2023 tarihli ve 2022/239 Esas, 2023/20 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 14 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 07.07.2023 tarihli ve 2023/818 Esas, 2023/1332 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/1. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; suç vasfına, takdiri indirim hükümlerinin uygulanma yeri bulunmadığına,

2.Sanık müdafinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, kasten yaralama sonucu ölüme neden olma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; suç vasfına, takdiri indirim hükümlerinin uygulanma yeri bulunmadığına,

2.Sanık müdafinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, kasten yaralama sonucu ölüme neden olma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eksik inceleme bulunmadığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, eylemin tasarlama kapsamında kalmadığı, somut olayda sanık hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı, maktulden sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından katılanlar vekili ve sanık müdafinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 07.07.2023 tarihli ve 2023/818 Esas, 2023/1332 Karar sayılı kararında katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 32. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.03.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ...'nın maktul ...'ı kasten öldürdüğü sabit olan dosyada sanığın müsnet suçu haksız tahrik altında işlediği kanaatinde olduğumdan haksız tahrik hükümleri uygulanmaksızın Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararı onaylayan Dairemizin çoğunluk görüşüne muhalifim.

Şöyle ki;

Sanık ve maktul aynı köyde yaşayıp birbirlerine tanıyan aralarında ticari ilişki bulunan kişilerdir, sanığın oğlu ..., eşi ... ile olaydan yaklaşık 3 yıl kadar önce resmi nikahla evlenmiş ve bu evliliklerinden ortak bir de çocukları bulunmaktadır.

Şöyle ki;

Sanık ve maktul aynı köyde yaşayıp birbirlerine tanıyan aralarında ticari ilişki bulunan kişilerdir, sanığın oğlu ..., eşi ... ile olaydan yaklaşık 3 yıl kadar önce resmi nikahla evlenmiş ve bu evliliklerinden ortak bir de çocukları bulunmaktadır.

Sanığın gelini ... ile maktul ... arasında cinsel ilişki boyutuna ulaşan gönül ilişkisi olduğu hususunun anlaşılması üzerine ... ile ... anlaşmalı boşanma davası açarak evliliklerini bitirme kararı almışlardır. ...'in babası olan sanık, ... ile ... arasındaki bu ilişkinin öğrenilmesi üzerine maktul ...'a haber göndererek köyden ayrılmasını istemiş ancak ... bu ilişkiyi kabul etmeyerek köyden ayrılmayı reddetmiştir.

Dosyada bulunan ... ve ... arasındaki sosyal medya mesajlaşmalarından ...'nın ... ile cinsel ilişkiye girdiğini eşi ...'e itiraf ettiği anlaşılmış, ...'nın sevgilisi ...'a göğsünü açarak gösterdiğine dair ... ve ...'nın göğüslerinin göründüğü telefon ekran fotoğrafı dosyaya sunulmuştur.

Dosyada ifadesine başvurulan tanık ..., ...'la ... arasında birden çok kez aracılık yapmaya çalıştığını sanığın maktulden köyden ayrılmasını istemesi üzerine bunu maktule bildirdiğini ancak onun kabul etmediğini ancak maktulün köyde dedikodu çıkarttığını duymadığını, ...'ın kendisine gönderdiği bir bayana ait göğüs resmini kendisinin ...'a göstererek ...'ın talebi üzerine bu ... değil dediğini anlatmıştır.

Sanık savunmasında gelini ... ile komşusu ...'ın cinsel yakınlığının anlaşılması üzerine oğlunun boşanma davası açtığını, dava devam ederken ...'ın kendisine ...'nın göğsünün üst kısmının göründüğü fotoğrafı gösterdiğini, ...'ın kendilerinin aleyhinde köyde laf çıkarttığını, bu durumu tüm köylünün bildiğini, köylerinin küçük olduğunu ve bundan kendisinin rahatsız olduğunu belirtmiştir.

Dosyada bulunan ve maktul tarafından sanığa gönderilen göğüs resimlerinin ...'ya ait olduğu, ...'nın mahkemedeki kendi kabulü ile anlaşılmıştır.

Tüm dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde olay öncesinde sanıkla maktul arasında herhangi bir husumet olmadığı hatta ticari ilişki bulunduğu ancak yaşadıkları yerin küçük bir köy olması ve sanığın gelini ... ile ...'ın arasında cinsel seviyede yakınlık olduğunun köyde duyulması ve konuşulması, sanığın da yaşadığı köyde duyulmasının etkisiyle kendisinde oluşan hiddet ve şiddetli elem altında maktulü gördüğü yerde ateş etmek suretiyle öldürmesi olayında kendisinde oluşan asgari seviye de haksız tahrikin etkisi altında müsnet suçu işlediği kanaatinde olduğumuzdan sanığın cezasından haksız tahrik indirim yapılması gerekirken indirim yapılmaksızın verilen kararı onaylayan Dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

KARŞI OY

Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin 2023/7440 E. 2025/1611 K. sayılı kararının çoğunluk görüşüne, sanık ... hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrikin uygulanma şartlarının bulunduğu düşüncesinde olduğumdan katılmamaktayım.