muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/3941, Karar No: 2009/10469, Tarih: 28.09.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/3941 E.  ,  2009/10469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, ... sitesindeki 17.bloktaki dairelerin malikleri olduklarını, davalıdan birer adet daire satın aldıklarını, bu dairelerin Temmuz 1998 de teslim edildiğini, sonradan bu taşınmazlarda bir kısım gizli ayıpların ortaya çıktığını, bu kusur ve noksanlıkların giderilmesini, olmadığı takdirde belirlenecek kusur ve noksanlıkların onarım bedeli için şimdilik 132.380,00 YTL’nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişler.

Davalı ve davalı yanında müdahil olarak yer alan Oyak İnş. A.Ş. zamanaşımı itirazında da bulunmak suretiyle ayıp ve eksiklik bulunmadığını, süresinde ayıp ihbarı yapılmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, bir kısım davacılar yönünden dava konusu binadaki bağımsız bölümleri, davalı yanca dairelerin hak sahiplerine tapuda devredilmesinden sonra 3.kişilerden satın almış olduklarından davalı ile aralarında akti ilişki bulunmadığından davalıya karşı talepte bulunamayacakları gerekçesi ile açmış oldukları davanın husumetten reddine, bir kısım davacılar yönünden de davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-HUMK.nun 381 maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi en az, aynı yasanın 388. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek

2009/3941-10469

1-HUMK.nun 381 maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi en az, aynı yasanın 388. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek

2009/3941-10469

okunması suretiyle olur. HUMK.nun 388/son maddesi gereğince de istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Yine aynı kanunun 389. maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür. Bu gibi hallerde de HUMK.nun 388. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HUMK.nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile ... yükletilmiş bir görevdir.

Somut olayda, mahkemece hüküm kurulurken bir kısım davacıların bağımsız bölümleri davalıdan değil, davalıdan ilk satın alan hak sahiplerinden satın aldıkları davalı ile akti ilişkileri bulunmadıkları gerekçeleri ile davanın husumetten reddine karar verilmiş, diğer davacılar yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemece, kısa kararda davacılar ... ... ve ... kaşın davalarının esastan diğer davacıların davasının ise husumetten retedildiği halde gerekçeli kararda ise davacılar ... ..., ... ..., ... ... davalarını esastan diğer davacıların davalarını husumetten reddetmiş olmakla , Mahkeme gerekçesi ile kısa kararın az yukarda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Mahkemece, az yukarda açıklandığı üzere ve 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde, yeniden bir karar verilmesi için çelişkili ve infazda tereddüt yaratan mahiyette kurulan hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2009/3941-10469

2-Bozma nedenine göre davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2009/3941-10469

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 2. bent gereğince davacıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 28.9.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14892, Karar No: 2012/13523, Tarih: 12.07.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/14892 E.  ,  2012/13523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kabul edilen tarihler arasında 6111 sayılı prim borçlarının yeniden yapılandırılması hakkındaki yasaya göre hesap edilmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere ve temyiz nedenlerine göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının, 6111 sayılı Kanun'un yürürlükte olduğu dönemde açtığı ilk tespit davası ile 6111 sayılı Kanun'dan yararlanması gerektiğinin tespitini de talep edebilecekken, bu talebini, yeniden avukatlık ücretine hükmedilmesini sağlayacak şekilde ayrı bir davaya konu ettiği anlaşılmıştır. Bu nedenle davacı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi isabetsiz olup, bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerde hükmün vekalet ücretine ilişkin 3. bendi tamamen silinerek yerine “Davacı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,“ sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 12/07/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4255, Karar No: 2024/7136, Tarih: 31.10.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/4255 E.  ,  2024/7136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1517 E., 2023/110 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

Sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden; sanık müdafiinin kanunî süresi içinde hükmü temyiz ettiği ancak; sanığın Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla gönderdiği dilekçeler ile temyiz isteminden feragat ettiğini bildirdiği tespit edilmiştir.

Katılanlar vekilinin temyiz istemi yönünden; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Malatya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.10.2021 tarihli ve 2020/345 Esas, 2021/356 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 37/1, 81/1, 29, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 13 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrüre ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 18.01.2023 tarihli ve 2021/1517 Esas, 2023/110 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekilinin ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a ve 303. maddeleri uyarınca tekerrür hükümleri yönünden düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, bilirkişi raporuna, tasarlamaya ve haksız tahrik indirimine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Olay tarihinde maktulün tanıklar ... ve ... ile birlikte alkol aldığı, bir müddet sonra bulundukları yerden dönerken tanık ...'in teklifi üzerine sanık ...'ın evine gittikleri, ev içerisinde otururken ... ile maktul arasında maktulün kız arkadaşına ilişkin gıyapta yapılan konuşmalar nedeniyle tartışma çıktığı, tanık ...'in maktulü beden yoluyla darp ettiği, sanığın tanık ... ile maktulü araladığı, akabinde maktulün evin dışarısına çıktığı ve av tüfeğiyle sanığın evine doğru ateş ettiği, bunun üzerine sanığın evde bulunan av tüfeğini alarak kapının açık olan kısmından av tüfeğini dışarı doğrultarak maktulü hedef alarak ateş ettiği, maktulün karın bölgesine isabet eden iri saçma taneleri nedeniyle iç organ yaralanmasından gelişen iç-dış kanama sonucu vefat ettiği olayda;

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosyada eksik incelemenin bulunmadığı, bilirkişi raporunun yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Maktulden kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturduğu kabul edilen davranışın evde yaşanan tartışmanın akabinde av tüfeğiyle sanığın evine dışarıdan ateş etmek suretiyle silahla tehdit eyleminden ibaret olduğu, Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesinin uygulanması sırasında haksız tahrik teşkil eden davranışın ulaştığı boyut gözetilerek makul oranda haksız tahrik indirimi yapılması yerine yazılı şekilde uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Sanık müdafiinin kanunî süresi içinde hükmü temyiz ettiği ancak; sanığın bulunduğu Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla gönderdiği değişik tarihli dilekçeler ile temyiz isteminden feragat ettiğini bildirdiği ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 266/1. maddesi gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B. Katılanlar Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçe bölümünün (3) numaralı paragrafında açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 18.01.2023 tarihli ve 2021/1517 Esas, 2023/110 Karar sayılı kararının, katılanlar vekilinin temyiz istemi haksız tahrikin derecesi yönünden yerinde görüldüğünden, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, üye ...'ün suç vasfına ilişkin karşı oyu ve oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdîren Malatya 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

31.10.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdîren Malatya 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

31.10.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Suç tarihinden bir süre önce tanık ... ile maktul arasındaki bir konuşmada, tanık ...’in, sanığın maktulün kız arkadaşını kötülediğini söylediği bilahare sanık ile maktulün bu konuyu aralarında çözdükleri, olay günü ..., maktul ve ...’ın bir içki alarak sanığın evine geldikleri, aynı konu ile ilgili olarak ... ile maktul arasında bir tartışma başladığı, ...’in maktule vurduğu, maktulün burnunun kırıldığı, sanığın maktulün burnuna tampon yaptığı sırada ...’in sanığa ait tüfeği alıp maktul ...’ı vuracağını söylediği, sanığın tüfeği ...’in elinden aldığı, maktulün dışarıya çıktığı ve silahla sanık ile ... ve ...’in bulunduğu eve doğru ateş ettiği bunun üzerine sanığın kendisine ait olan av tüfeği ile kapıyı aralayarak bir el ateş ettiği ve maktulün otopsi raporunda belirttiği şekilde isabet alarak öldüğünün kabul ve anlaşılması karşında;

Maktul ile sanık arasında öldürmeyi gerektirecek bir husumet bulunmadığı gibi maktul ile tanık ... arasında meydana gelen kavgayı sanığın ayırdığı, maktule ateş etmeye çalışan ...’in elinden silahı aldığı, maktulün bu olayın verdiği kızgınlıkla dışarı çıkarak tanık ...’in de evde olduğu halde eve doğru ateş ettiği, sanığın da evde bulunan tüfeği alıp kapıyı aralayarak ve hedef gözetmeden bir el ateş ettiğinin tanık anlatımları, sanık savunması, otopsi raporu, özellikle olay yeri krokisi ve tüm dosya kapsamından anlaşılacağı üzere, sanığın doğrudan öldürme kastı ile hareket ettiğine dair herhangi bir delil bulunmadığı, mevcut haliyle olası kastla öldürme suçunun oluştuğu düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/6791, Karar No: 2013/12983, Tarih: 25.10.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/6791 E.  ,  2013/12983 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62/1, 52/2-4, 58/6-7. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Borçluya ait kuaförde işçi olarak çalıştığını ve haciz işlemi sonrasında mallar kendisine yediemin sıfatıyla teslim edildikten sonra işyerinden ayrıldığını, alacaklı avukatını uyarmak için defalarca aradığını ancak ulaşamadığını iddia eden sanığın savunmasının doğruluğu araştırılıp mahcuzların suç tarihi itibariyle mevcut olup olmadığı, mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı belirlendikten ve iş yeri sahibi Caner Tiril'de dinlendikten sonra, sanığın hukuki durumunun TCK'nın 289/3. maddesi de dikkate alınarak takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 25.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/30100, Karar No: 2016/17045, Tarih: 20.10.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/30100 E.  ,  2016/17045 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili iş sözleşmesinin geçerli neden olmaksızın ve sendikal nedenlerle feshedildiğini öne sürerek feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine, 1 yıllık ücretinden az olmamak üzere sendikal tazminata ve boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının iş sözleşmesinin kanunsuz greve katılması sebebiyle haklı nedenle feshedildiğini, sendikal neden iddialarının doğru olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı işveren tarafından yapılan fesih işleminin geçerli nedene dayanmadığı ve feshin sendikal nedene dayalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre; feshe konu edilen 02.03.2015 günü yapılan eylemin bir günü aşmadığı, eylemin iş sözleşmelerinin feshinin bildirildiği dönemde bunu önleme veya işten çıkarılanların geri alınması için ve kendilerinin de işten çıkarılacağı makul korkusuna kapılmaları nedeniyle yapıldığı ve uluslararası normlar uyarınca demokratik bir şekilde toplu eylem hakkının kullanılması niteliğinde olduğu, Avrupa Sosyal Şartının 6/4 maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve ILO ile benimsenen kurallara göre makul süreli demokratik bir hakkın kullanımı niteliğindeki protesto eylemlerinin toplu eylem hakkına dahil olduğu, ölçülülük ilkesine uygun olan eylemin yasa dışı eylem olarak değerlendirilemeyeceği, Avrupa Sosyal Şartı Sözleşmesinin 6/4 maddesi de nazara alındığında telafisi imkansız zarar meydana getirmeyecek şekilde toplu eylemde bulunmanın işverene haklı veya geçerli nedenle fesih hakkı vermeyeceği, 6. maddenin Türkiye tarafından onaylanmamasının, sosyal şartla bağlı olmama sonucunu doğurmayacağı, tarafı olduğumuz AİHS'nin denetim organı AİHM 'nin Türkiye'ye yönelik kararlarında Avrupa Sosyal Şartını uyguladığı, Anayasanın 54. maddesindeki yasakların kalkması ve Anayasanın 90. maddesi hükmü ile uluslararası normlar uyarınca demokratik bir hakkın kullanımı niteliğinde sayılmasının uygun olacağı, kaldı ki işveren tarafından eylemleri aynı nitelikte olmasına karşın eyleme katılan tüm işçilerin iş akdine de son verilmemesinin eylemin telafisi imkansız bir ağırlıkta olmadığını gösterdiği, feshe konu edilen diğer davacı davranışlarının ispatlanamadığı, sendikanın işyerinde yetkili olduğunun tespitinden sonra yetkiye itiraz sürecinde sendikal baskıların arttığı ve çok sayıda sendika üyesi işçinin iş akdine son verildiği hususları birlikte değerlendirildiğinde feshin işveren tarafından sendikal örgütlenmenin önüne geçmek amacıyla yapıldığı anlaşıldığından davalının temyiz itirazları yerinde değildir.

Bununla birlikte davacı temyizi yönünden değerlendirildiğinde; 4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca, mahkemece feshin geçersizliğine karar verildiğinde, işçinin başvurusu üzerine işveren tarafından bir ay içinde işe başlatılmaz ise, işçiye ödenmek üzere en az 4, en çok 8 aylık ücreti tutarında tazminatın belirlenmesi gerekir. Dairemizin yerleşik uygulaması gereği, iş güvencesi niteliğindeki bu tazminat işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmelidir. Maddenin alt ve üst sınırları aşılamaz. Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 25. maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir. Bu kanun yürürlüğe girdikten sonra sendikal nedenle yapılan fesihlerde tazminat; işçinin başvurusu, işe başlatma ve başlatılmama şartına bağlı olmaksızın işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirlenecektir. Dairemizin uygulaması bu yöndedir.

Sendikal nedene dayalı fesihlerde sendikal tazminatın en az 1 yıllık ücret tutarında belirleneceği ifadesiyle alt sınır belirlenmiş ancak üst sınır açık bırakılmıştır. Dairemiz yıllık ücretli izinle ilgili 53. maddedeki kıdem sürelerini dikkate alarak belirlenmiş işe başlatmama tazminatı bakımından uygulanan kıdem sürelerinin sendikal nedene dayalı olarak, sendikal tazminatın belirlenmesinde de kıyasen 6 ay ile 5 yıl arasında kıdemi olan işçi için 1 yıllık ücret tutarında, 5 yıl ile 15 yıl arasında kıdemi olan işçi için 1yıl 1 ay, 15 yıldan fazla kıdemi olan işçi için 1 yıl 2 aylık ücreti tutarında sendikal tazminatın belirlenmesinin hakkaniyete uygun bir çözüm olacağını öngörmektedir.

Davacının kıdeminin 5 yılı aşkın olduğu gözetildiğinde sendikal tazminatın 1 yıl 1 ay ücreti tutarında belirlenmesi gerekirken 1 yıllık ücreti tutarında belirlenmiş olması hatalı olmuştur.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının İŞE İADESİNE,

3-6356 sayılı Yasanın 25/5.fıkrası uyarınca davacının başvurusu, işe başlatılması veya başlatılmaması şartına bağlı olmaksızın tazminat tutarının işçinin 1 yıl 1 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok 4 aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubuyla bakiye 1,50 TL karar ve ilam harcının davalıdan alınarak ...'ye gelir kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T.’ye göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubuyla bakiye 1,50 TL karar ve ilam harcının davalıdan alınarak ...'ye gelir kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T.’ye göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 113,40 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Taraflarca yatırılan gider ve delil avanslarından varsa artan miktarının ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacıya iadesine, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 20.10.2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.