muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/253, Karar No: 2024/4745, Tarih: 25.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/253 E.  ,  2024/4745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2259 E., 2022/2270 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/241 E., 2022/677 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine, ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, kadın vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kısmen kaldırılarak kaldırılan yönlerden yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, erkek vekilinin tüm, kadın vekilinin sair istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmiş, incelemenin duruşmalı yapılması davacı karşı davalı kadın vekili tarafından talep edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 25.06.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde temyiz eden davacı-davalı ... vekili Avukat ... ve karşı taraf temyiz eden davalı-davacı ... vekili Avukat ... geldiler Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı karşı davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; birliğin erkeğin kusurlu davranışları ile temelinden sarsıldığını, müvekkilini kişisel malı niteliğinde olan ziynet eşyalarının evden alamadan ortak haneden ayrılmak zorunda kaldığını iddia ederek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, müvekkili yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, yasal faizi ile birlikte 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini, fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere şimdilik 500,00 TL'lik ziynet eşyasının aynen iadesini yahut bedeline hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı karşı davalı kadın vekili 02.06.2022 tarihli ıslah dilekçesi ile ziynet alacağı bedelini 64.896,00 TL olarak ıslah etmiştir.

II. CEVAP

2.Davacı karşı davalı kadın vekili 02.06.2022 tarihli ıslah dilekçesi ile ziynet alacağı bedelini 64.896,00 TL olarak ıslah etmiştir.

II. CEVAP

Davalı karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki iddiaların doğru olmadığını, evlilik birliğinin kadının kusurlu davranışları ile temelinden sarsıldığını, ziynetlerin bir kısmının kadının kişisel harcamaları için kadın tarafından bozdurulduğunu, bir kısmının ise müvekkilinin annesinden borç olarak aldığı arabanın kredi borcunu ödemek için bozdurulduğunu, bunun yanında kadına özgü olmayan ziynetlerin de erkeğe takıldığını beyan ederek, kadının davalarının reddine, müvekkilinin davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, müvekkili yararına yasal faizi ile birlikte 150.000,00 TL maddî ve 150.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; evlilik birliği içerisinde davacının davalıya ait whatsap uygulamasını kendi telefonundan açtığı, bu durumdan davalının haberinin olmadığı, bu şekilde davacının davalıya ait kişisel verilerini hukuka aykırı olarak elde ettiği, davalıyı takip ettiği, gittiği yerleri, konuştuğu kişileri öğrendiği, çok kıskanç olduğu, birlik görevlerini yerine getirmediği, evin bakımı ve temizliği ile ilgilenmediği, davalının ise davacının rızasına aykırı olarak müşterek eve köpek getirdiği, köpeğin bakımı ile davacının ilgilenmesini istediği, davacıya hakaret ettiği, davalının kardeşi ...'un davacıya hakaretine sessiz kaldığı, müşterek haneden davacıyı kovduğu anlaşılmakla taraflar arasındaki evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları sonuç ve kanaatine varılarak tarafların boşanmalarına, kabul edilen tarafların kusur durumları göz önüne alınarak tarafların tazminat taleplerinin reddine, tarafların sosyal ekonomik durumları göz önüne alınarak davacının yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verildiği, alınan bilirkişi raporu, davacı tarafından sunulan ıslah dilekçesi, dinlenen tanık beyanları, her ne kadar davalı tanığı ...'un ziynet eşyalarının bozdurularak davacı adına araç alındığı beyan edilmişse de özellikle davalı tanığı ...'in "ziynet eşyalarını taraflar bozdurup yemişler tam bilmiyorum... Araba için altın verilmedi" şeklindeki beyanı göz önüne alındığında ziynet eşyalarının evlilik birliği içerisinde bozdurulup harcandığı, davacının ziynet eşyalarının rızası dışında elinden alındığını ispatlayamaması, rızası ile vermişse de ziynet eşyaları harcandıktan sonra iadesini istediğini ispat edemediğinden ziynet eşyaları yönünden davacının davasının reddine karar verildiği gerekçesi ile her iki boşanma davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, kadın yararına aylık 250,00 TL tedbir nafakasına, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, tarafların tazminat taleplerinin reddine, kadının ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı karşı davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen yoksulluk nafakası ve tazminat talepleri, tedbir nafakasının miktarı, ziynet alacağı davasının reddi yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı karşı davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı karşı davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince; davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin toplanıp değerlendirildiği, usulü işlemlerin Hukuk Muhakemeleri Kanununa uygun olarak yerine getirildiği, kusurlu vakıa belirlenmesinin yerinde olduğu fakat kusur derecesinde hata edildiği, derece mahkemesince taraflara yüklenen kusurlu davranışlar neticesinde davacı karşı davalı kadın az kusurlu, davalı karşı davacı erkek ağır kusurlu olduğu, kadının ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir düzenli geliri ve mal varlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği, ancak tarafların ekonomik ve sosyal durumları, evlilikte geçen süre ve yaşları da dikkate alındığında kadın yararına yoksulluk nafakası yönünden bir defaya mahsus olmak üzere "toptan ödeme" yönünde karar verilmesi gerekirken yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmesinin doğru olmadığı, mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen, en azından eşinin maddî desteğini yitiren, bu olaylar nedeniyle kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı karşı davalı kadın yararına, tarafların boşanmaya neden olan olaylardaki kusur dereceleri, tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü ve tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları birlikte değerlendirildiğinde, maddî ve manevî tazminata hükmedildiği, kadının, ziynet eşyalarının erkek tarafından alındığını ispatlayamadığı, İlk derece mahkemesince ziynet eşyalarının reddine yönelik verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesi ile erkeğin istinaf başvurusunun esastan reddine, kadının istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının ilgili bölümlerinin kaldırılmasına, kadın yararına 15.000,00 TL toptan yoksulluk nafakası ile yasal faizi ile birlikte 15.000,00 TL maddî ve 15.000,00 TL manevî tazminata kadının sair istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı karşı davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatların miktarı, toptan yoksulluk nafakasına hükmedilmesi, reddedilen ziynet alacağı davası yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı karşı davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen nafaka ve tazminatlar, reddedilen tazminat talepleri yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C.Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

2.Davalı karşı davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen nafaka ve tazminatlar, reddedilen tazminat talepleri yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C.Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık boşanma davası, kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatlar ile ziynet alacağı davası noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 161 inci maddesi, 162 inci maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesi, 175 inci maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı ve 194 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Boşanma davası ve ve fer'îlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Ziynet alacağı davası yönünden temyiz incelmesine gelince;

Davacı kadın ziynetlerinin erkekte kaldığını, evden ayrılırken yanına alma olanağı olmadan evden ayrıldığını iddia etmiş, davalı erkek aşamalardaki savunmalarında bir kısım ziynetlerin kadın tarafından bozdurulduğunu savunmuştur. Derece mahkemelerince kadının evden kovularak ayrıldığı hususunun boşanma davasında erkeğe kusur olarak yüklendiği de nazara alındığında, ziynetlerin kadın tarafından şahsi harcamaları için bozdurulduğunun ispat yükü davalı erkek üzerindedir. Ziynetlerin bozdurulduğuna dair erkek tanıklarının beyanları kendi içerisinde çelişkili olup, başkaca bir delille de ziynet eşyalarının kadın tarafından bozdurulduğu ispat edilememiştir. O halde varlığı tanık beyanları ve kadın tarafından sunulan fotoğraflarla sabit olan ziynetlerin davalı erkekte kaldığı sabit olup, ziynet alacağı davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin yanılgılı değerlendirmesi sonucu davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, Bölge Adliye Mahkemesi kararının ziynet alacağı davası yönünden davacı kadın yararına BOZULMASINA,

2.Taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının boşanma davası ve fer'ileri yönünden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Duruşma için takdir olunan 17.100,00 TL vekâlet ücretinin Mithat'dan alınarak ... verilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine,

Dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine,25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11030, Karar No: 2023/9287, Tarih: 29.11.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/11030 E.  ,  2023/9287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/303 E., 2016/465 K.

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usûl hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 25.03.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kamu davası açılmıştır.

2. İzmir 21.Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan hükmolunan 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ve 60,00 TL adli para cezasının hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar itiraz olunmadan 02.04.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

3. Sanık hakkında denetim süresi içerisinde, kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle ihbarda bulunulması üzerine İzmir 21.Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 08.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kurulan hüküm açıklanarak, sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ve 60,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; suçun sübutuna, kesin delil bulunmadığına, erteleme kararı verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelemeye konu olay; katılanın, daha önceden tanıdığı sanığın yanına iş yerine gitmesi, sanığın katılana ait bankamatik kartını alması, katılanın bilgisi ve rızası dışında hesaptan para çekmesi, iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkezinde kalan 17 yaşındaki katılanın soruşturma aşamasında alınan beyanında; "sanığın kendisine ait bankamatik kartını istemesi üzerine sanığa kartını verdiğini ancak geri almak istediğinde sanığın kartı geri vermediğini, kurum görevlisinin de sanığı arayıp kartı istemesine rağmen vermediğini" belirttiği, Mahkemede ki beyanında da "350 TL para çekmesi için sanığa kartını rızasıyla verdiğini ancak sanığın bilgisi ve rızası dışında ayrıca 250 TL'yi de hesabından çektiğini" belirtmiştir. Sanığın soruşturma aşamasında alınan 14.01.2014 tarihli ifadesinde, "kurum görevlisinin kendisini aradığında il dışında olması sebebiyle kartı teslim edemediğini" belirterek katılanın beyanını doğrular şekilde tevilli ikrarda bulunmuştur. Dava dosyası kapsamında toplanan deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın üzerine atılı suçun sübuta erdiği anlaşılmakla, Tebliğname'deki (1.) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2. Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, katılana ait bankamatik kartı ile katılanın bilgisi ve rızası dışında 250,00 TL tutarı hesaptan çekerek bir kez kullandığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında uygulama yeri olmadığı halde zincirleme suç hükümleri uygulanarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 245 inci maddesinin birinci fıkrası gereği tayin olunan cezadan aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca arttırım yapılarak fazla ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2.) bendinde açıklanan nedenle İzmir 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2016 tarihli kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’e kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

29.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11733, Karar No: 2017/1748, Tarih: 14.02.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/11733 E.  ,  2017/1748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katılma Alacağı

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı ... vekili, evlilik birliği içinde davalı adına edinilen malvarlığı nedeniyle 60.000,00 TL alacağın davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kısa kararda; '' Davacının davasının kısmen kabulü ile 16.000 TL katılma alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine''; gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise "Davacının davasının kısmen kabulü ile 16.000,00 TL katılma alacağının Davalı ...'dan (TC ....) alınarak Davacı ...'a (... .) verilmesine, fazlaya yönelik talebinin reddine, alacağa karar tarihinden geçerli olmak üzere yasal faiz yürütülmesine," şeklinde karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Görüldüğü üzere; kısa kararla gerekçeli karar arasında aykırılık oluşturulmuştur.

6100 sayılı HMK'nun 298/2. maddesine göre, gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.

Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki uyumsuzluk mahkemelere olan güveni sarsar. Hükümlerin kurulmasında esas olan kısa karardır. Gerekçeli karar ile kısa kararın uyumlu olması gerekir. Bu konuya ilişkin 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında; “1-Kısa kararla gerekçeli kararın aykırı olması bozma nedenidir. 2-Yerel mahkeme bozmadan sonra önceki kısa karara bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydıyla hakimin vicdani kanaatine göre karar verebilir.” denilmiştir. Hüküm, bu haliyle HMK'nun 298/2. maddesine, tarih ve numarası anılan Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına aykırı olarak tesis edilmiştir. Mahkemece yapılacak iş, HMK.'nun 294, 297 ve 298. maddelerine uygun şekilde, yukarıda açıklanan uyumsuzluk ve çelişkiyi giderecek şekilde, davanın esası hakkında yeniden bir karar vermekten ibarettir. Hükmün açıklanan bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda gösterilen sebeplerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 14.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1152, Karar No: 2015/15069, Tarih: 23.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/1152 E.  ,  2015/15069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 16. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2014

NUMARASI : 2012/58-2014/260

Davacı Ş.. M.. vekili Avukat Ş..İ..tarafından, davalılar D.. G.. ve diğeri aleyhine 31/01/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen 10/07/2014 tarihli kararın davalılar tarafından temyizi üzerine temyiz talebinin reddine dair verilen 03/12/2014 günlü ek kararın ve esasına ilişkin kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosya kapsamından, gerekçeli kararın 10/09/2014 tarihinde, davalılar vekili sıfatıyla dosyada usulune uygun olarak vekaletnamesi veya yetki belgesi bulunmayan Av. M.. İ..'a tebliğ edildiği, davalılar adına kararın 29/09/2014 tarihinde Av. A.. B.. ve Av. A.. D.. tarafından sunulan temyiz dilekçesi ile temyiz edildiği, mahkemece 03/12/2014 tarihli ek karar ile davalıların temyiz istemlerinin süresinde olmadığı gerekçesiyle reddine karar verildiği, davalılar vekili tarafından ek kararın da temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Dosya arasında vekaletnamesi bulunmayan Av. M.. İ..'a yapılan gerekçeli karar tebliği usulüne uygun olarak kabul edilemez. Her ne kadar yargılama süreci boyunca dosyada vekaletnamesi bulunmayan Av. M.. İ.. adına yapılan tebliğ işlemlerine davalılar vekili Av. A.. B.. tarafından itiraz edilmeyip yargılama sona erdikten sonra ek karar ile temyiz talebinin reddine müteakip itirazda bulunulması açıkça hakkın kötüye kullanılması niteliğinde ise de, aksinin kabulü savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracağından davalıların kararı öğrendiklerini belirttikleri 15/09/2014 tarihinde tebligatın yapıldığı kabul edilerek 03/12/2014 tarihli ek karar kaldırılmış ve davalıların temyiz istemlerinin incelenmesine geçilmiştir.

Davacı, Y.. G..27/01/2012 tarihli nüshasının 1. ve 12. sayfasında ".. '' başlıklı haber ile kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, davaya konu haberin basın özgürlüğü sınırları içerisinde hazırlanmış, görünen gerçekliğe uygun ve güncel bir haber olduğunu, haberin yayınlanmasında kamu yararı ve toplumsal ilgi mevcut olduğunu belirterek, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, gerçeğe aykırı haberler ile davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.