muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9632, Karar No: 2015/8705, Tarih: 13.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/9632 E.  ,  2015/8705 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş akdinin haksız ve ihbar öneli verilmeksizin sona erdirildiğini bildirerek hak etmiş olduğu kıdem ve ihbar tazminatının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacı ile davalı idare arasında iş akdi ya da sözleşme olmadığından idareye husumet tevcih edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı Milli Savunma Bakanlığı'nın 492 sayılı Harçlar Kanunu' nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin Bakanlık aleyhine harca hükmedilmesi ve yargılama giderleri içerisine harçgideri katılarak davalı Bakanlığın sorumlu tutulması hatalı olup bozma sebebi ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 4. bendinin çıkartılarak yerine; “ Davalı bakanlık harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacının yatırdığı toplam 155,10 TL harcın istek halinde davacıya iadesine” ve hükmün 5. bendinin çıkartılarak yerine “ Davacı tarafından yapılan 348,00 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine” bentlerinin yazılmasına, hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 13/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/32458, Karar No: 2013/25759, Tarih: 10.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/32458 E.  ,  2013/25759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: 12. İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 01/07/1987 tarihinde davalı işyerinde çalışmaya başladığını, işletme müdürü olduğunu, 01/11/2000 tarihinde haksız ve bildirimsiz olarak işten çıkartıldığını, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek 7.835,00 TL kıdem tazminatı, 1.096,00 TL. ihbar tazminatı, 10.000,00 TL fazla çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, 01/04/1987 yılında çalışmaya başladığını, 31/12/1998 tarihinde tüm hak ve alacaklarını alarak işten ayrıldığını, işçilik alacaklarının şartlarının oluşmadığını, taleplerinin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini talep etmiştir. .

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı işyerinde hizmet cetvelinde 01/07/1987 - 31/12/1998 tarihleri arasında çalışmasının gözüktüğü, davacının 01/01/1999 - 01/11/2000 tarihleri arasında dava dışı ... Gıda Tekstil İnşaat Tur. Ltd. Şti.'nde çalışması gözükmekte olup, kıdem ve ihbar tazminatı yönünden 10 yıllık, fazla mesai ücreti yönünden ise 5 yıllık zamanaşımı süresini aşılarak davanın açıldığı gerekçesiyle zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

E) Gerekçe:

1- Taraflar arasında işçilik alacaklarının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır.Mahkemece davacının 01/07/1987 - 31/12/1998 tarihleri arasında davalı şahıs yanında , 01/01/1999 - 01/11/2000 tarihleri arasında da dava dışı ... Gıda Tekstil İnşaat Tur. Ltd. Şti.'nde çalıştığı , davanın 07.10.2010 tarihinde açılmış olması nedeniyle kıdem ve ihbar tazminatı yönünden 10 yıllık, fazla mesai ücreti yönünden ise 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.Somut olayda davacı davalı şahıs yanında 01.07.1987-31.12.1998 tarihleri arasında çalıştıktan sonra işyerinin limited şirkete dönüşmesi ile aynı yerde 01.01.1999 tarihinden 01.11.2000 tarihine kadar çalışmasını sürdürmüştür.Ticaret sicili kayıtlarına göre sahıs şirketi ile limited şirketin adresleri aynı olup davalı ... limited şirketin ortaklarından birisidir.İşyerinin şirketleşmesi yukarıda ilke kararımız da da belirtildiği gibi işyeri devri niteliğindedir. Davacı, davalı şahıs yanındaki çalışmasının 31.12.1998 tarihinde sona ermesinden sonra ara vermeden 01.01.1999 tarihinde ... Gıda Tekstil İnşaat Tur. Ltd. Şirketi adlı şirkette çalışmaya başlamıştır. Zamanaşımı başlangıcına esas alınan kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı hakkının doğumu işçi açısından hizmet aktinin feshedildiği tarihtir.Davalı ... iş akdinin 31.12.1998 tarihinde sona erdiğini ve tüm işçilik hak ve alacaklarının ödendiğini savunmuş ancak bu konuda herhangi bir delil sunmamıştır.Artık iş sözleşmesinin işyeri devri nedeniyle 31.12.1998 tarihinde değil 01.11.2000 tarihinde yani limited şirket nezdinde çalışırken sona erdiğinin kabulü gerekir.Bu sebeple de 01.11.2000 tarihinde akdin kıdem tazminatına hak kazanılacak şekilde sona erip ermediğinin açıklığa kavuşması gerekir.Hal böyle olunca son işveren ... Gıda Tekstil İnşaat Tur. Ltd. Şirketi'ne dava ihbar edilerek davacının iş sözleşmesinin ne şekilde son bulduğu hususu açıklığa kavuşturularak, sonucuna göre zamanaşımı itirazı degerlendirilmelidir.

Toplanan delillerin değerlendirilmesi sonucu 01.11.2000 tarihindeki feshin kıdem tazminatı hakkı doğuracak şekilde oluştuğunun anlaşılması halinde zamanaşımı süresi 01.11.2000 tarihinden itibaren işleyeceği için zamanaşımı süresi dolmadığından devreden işveren konumundaki davalı şahıs devir tarihine kadar olan hizmet süresine göre devir tarihindeki ücreti esas alınmak suretiyle hesaplanacak kıdem tazminatından sorumlu olacaktır.Aksi halde yani feshin kıdem tazminatına hak kazandırır şekilde gerçekleşmediği anlaşılırsa davanın zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle değil akdin tazminat ödenmesini gerektirir şekilde sona ermemesi yani davacının kıdem tazminatına hak kazanamaması nedeniyle esastan reddi gerekecektir.Yazılı gerekçe ile davanın reddi isabetli değildir.F) Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1651, Karar No: 2020/3265, Tarih: 05.10.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/1651 E.  ,  2020/3265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma, hakaret, hürriyeti tahdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün temyiz incelmesinde;

Sanık hakkında hakaret suçu nedeni ile hükmolunan doğrudan adli para cezasının miktarı bakımından, 14/04/2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, üç bin liraya kadar olan mahkumiyet hükümlerinin kesin nitelikte olması ve temyiz kabiliyetinin de bulunmaması nedeniyle, sanık ... Ağaolu ve savunmanının vaki isteminin CMUK'un 317. maddesi gereğince, tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında nitelikli yağma ve hürriyeti tahdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmekle;

5271 sayılı CMK'nin 232/2-b maddesine aykırı olarak gerekçeli karar başlığında mağdur Talha Duran’ın ad ve soyadına yer verilmemesi, yerinde ilavesi ve düzeltilmesi eksiklik kabul edilip;

Mağdurun aşamalardaki tutarlı ifadelerine göre, sanık ve suç arkadaşları tarafından zor kullanılarak mağdura yazdırılan ve imzalattırılan 30.000 TL tutarlı ele geçirilemeyen belgenin, 5237 sayılı TCK'nin 148/2. madde ve fıkrasında öngörülen düzenleme uyarınca mağduru borç altına sokabilecek belge niteliğinde olduğunun anlaşıldığı, bu nedenle sanık hakkında yağma suçundan kurulan hükümde aynı Yasa’nın 150/2. maddesinin uygulama koşullarının oluşmadığı gözetilmeden yazılı madde ile cezalarından indirim yapılması, sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan ilamda 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesinin uygulandığının anlaşılması karşısında, 5275 sayılı Kanunun 108/3. maddesinin uygulanması bakımından sanık ... ikinci kez mükerrir sayılması gerekirken bu hususun dikkate alınmaması, karşı temyiz bulunmadığından;

Anılan hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 05.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21023, Karar No: 2015/31407, Tarih: 05.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/21023 E.  ,  2015/31407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 6. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/04/2015

NUMARASI : 2014/557-2015/117

Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haklı ve geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini iddia ederek feshin geçersizliğine işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının işveren vekili yardımcısı olduğunu ve iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağını, iş akdinin 01.11.2014 tarihli işletmesel karar gereği genel müdür yardımcısı olduğu kreatif bölümündeki birimlerin başkaca bölümlere aktarılması ve kreatif bölümünün bir bütün olarak kaldırılması sonucu geçerli nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, somut olayda kreatif bölümünün kapatılması ve orada çalışan ortalama 40 kişinin hazır giyim ve consept bölümlerine dağıtılması karşısında sadece davacının işyerinde başka bir bölümde iş bulunmadığı gerekçesiyle işten çıkarılmasında işverenin iyiniyetli davranmadığı kanaatine varıldığı, işyeri organizasyon şeması görev tanımı belgelerinden davacının K. Grup da genel müdürü yardımcılığı işinde işletme tamamını sevk ve idareden sorumlu olmadığı ve tek başına işçi alıp çıkarma yetkisi de olmadığından, işveren vekili sıfatının bulunmadığının anlaşıldığı, işverenin işletmesel kararı uygulamak için aldığı işten çıkarma kararının zorunlu olduğunu ispatlaması gerektiği, bu durumda davalı işverenin fesih nedeninin yeterli ve inandırıcı bulunmadığından geçerli nedeni ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri her şeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir.

Somut uyuşmazlıkta davacının, davalı işyerinde genel müdür yardımcısı olarak çalıştığı sabittir. Dosya içeriğindeki bilgi ve belgelerden ve özellikle görev tanımından, davacının davalı Şirketin bütününü sevk ve idareye yetkili olduğu anlaşılmıştır. Bu durumda davacının işveren vekili yardımcısı olduğunun kabulü ile iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağından davanın reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 147.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 05.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2918, Karar No: 2021/4925, Tarih: 07.06.2021

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2019/2918 E.  ,  2021/4925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ: