muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5147, Karar No: 2021/6003, Tarih: 13.10.2021

Asıl davada davalı Tarım Sigortaları Havuz İşl. A.Ş. vekili, istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı Tarım Sigortaları Havuz İşl. A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına, her ne kadar TTK’nın 1423/2. maddesi ve Dairemizin emsal uygulamaları uyarınca aydınlatma açıklamasının verilmemesi hâlinde, sigorta ettiren, sözleşmenin yapılmasına ondört gün içinde itiraz etmemişse sözleşme poliçede yazılı şartlarla yapılmış olacaksa da, davacının hem 28.01.2015- 28.01.2016 tarihlerini kapsayan 4671238 sayılı, hem de 28.01.2016- 28.01.2017 tarihleri arasını kapsayan 5996062 sayılı poliçelere dayanıp yeterli aydınlatmanın yapılmadığını ve hasarın poliçe teminatları kapsamında kaldığının kabul edilmesi gerektiğini ileri sürmesine, 5996062 sayılı poliçenin 12.01.2016 tarihinde düzenlenmesine, dava konusu hasarın ondört günlük itiraz süresi içinde kalan 17.01.2016 tarihinde meydana gelmesine, yine itiraz süresi içinde hasar ihbarında bulunulmuş olmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı Tarım Sigortaları Havuz İşletmeleri A.Ş. vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 36.425,41 TL temyiz ilam harcının temyiz eden asıl davada davalı Tarım Sigortaları Havuz İşletmesi A.Ş.'den alınmasına, 13.10.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13159, Karar No: 2019/18898, Tarih: 24.10.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/13159 E.  ,  2019/18898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01.10.2006-26.06.2013 tarih aralığında yurt içi tır sürücüsü olarak çalıştığını, aylık asgari ücrete ek olarak ilk 5.000 kilometreye kadar yaptığı km başına 9 kuruş, 5.000 kilometreden sonra km başına 11 kuruş üzerinden aylık ortalama 650,00 TL sefer ücreti aldığını, iş akdini haklı nedenle feshettiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacakları ile 5.000 Euro bedelli teminat senedinin iadesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma süresinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların yazılı delil yerine tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması halinde, işçinin normal mesaisinin üzerine sürekli olarak aynı şekilde fazla çalışması mümkün olmadığından, hastalık mazeret izin gibi nedenlerle belirtildiği şekilde çalışamadığı günlerin olması kaçınılmaz olup, bu durumda karineye dayalı makul indirim yapılmalıdır(Yargıtay HGK, 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 E.-2017/1557 K.).

Fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine doğrudan yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışma ücretinden karineye dayalı makul indirime gidilmesi sebebiyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemez.

Somut uyuşmazlıkta, yurt içi tır şoförü olduğu anlaşılan davacı işçinin kilometre başına prim aldığı sabit olup, yaptığı fazla mesai ile birlikte primi de arttığından, yukarıda açıklandığı üzere davacının fazla mesai talebinin zamsız kısmını aldığı, sadece zamlı kısmını alamadığı kabul edilerek fazla mesai hesabının 0,5 kat sayısı ile yapması gerekirken, 1,5 kat ile yapılması hatalıdır.

F) Sonuç:

Somut uyuşmazlıkta, yurt içi tır şoförü olduğu anlaşılan davacı işçinin kilometre başına prim aldığı sabit olup, yaptığı fazla mesai ile birlikte primi de arttığından, yukarıda açıklandığı üzere davacının fazla mesai talebinin zamsız kısmını aldığı, sadece zamlı kısmını alamadığı kabul edilerek fazla mesai hesabının 0,5 kat sayısı ile yapması gerekirken, 1,5 kat ile yapılması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22876, Karar No: 2014/19456, Tarih: 16.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/22876 E.  ,  2014/19456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 16. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/04/2012

NUMARASI : 2010/963-2012/363

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, yıllık izin ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin devamsızlık nedeni ile haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdini feshinin haksız olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı sağlık sebepleri ile işyerinin değiştirilmesini istemesi üzerine işten çıkarıldığını iddia etmiş ve 08.06.2010 tarihli ilaç kullanım raporunu sunmuştur. İlaç kullanım raporuna göre davacının kronik obstrüktif akciğer hastası olduğu anlaşılmıştır. Somut uyuşmazlıkta mahkemece davalı işverence yapılmış bir fesih bulunmadığı, işçinin haklı bir neden olmadan iş akdini feshettiği gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı isteklerinin reddine karar verilmiştir.

İş Kanunun 24/I-a maddesindeki düzenlemede işçinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshi “iş sözleşmesinin konusu olan işin yapılmasının işin niteliğinden doğan bir sebeple işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olması” olgusuna bağlanmıştır. Bu nedenle fesih hakkının doğması için tehlikenin işin niteliğinden kaynaklanması ve bu tehlike işçinin sağlığını veya yaşayışını etkilemelidir. İşçinin rahatsızlığı veya hastalığının işyeri ve iş koşulları ile ilişkisi ortaya konmalıdır.

İş Kanunun 24/I-a maddesindeki düzenlemede işçinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshi “iş sözleşmesinin konusu olan işin yapılmasının işin niteliğinden doğan bir sebeple işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olması” olgusuna bağlanmıştır. Bu nedenle fesih hakkının doğması için tehlikenin işin niteliğinden kaynaklanması ve bu tehlike işçinin sağlığını veya yaşayışını etkilemelidir. İşçinin rahatsızlığı veya hastalığının işyeri ve iş koşulları ile ilişkisi ortaya konmalıdır.

Mahkemece davacının hastalığının veya rahatsızlığının başlamasına ve gerekse tekrarlanmasına işyeri ve çalışma koşullarının neden olup olmayacağı, rahatsızlığın işin niteliğinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı, davacının sağlığı veya yaşayışı için tehlike arzedip arzetmediği yönlerinden işyerinde iş güvenliği uzmanı bilirkişinin de yer aldığı bilirkişi heyeti oluşturulup keşif yapılarak bilirkişiden rapor alınmalı, varsa davacının tüm tedavi evrakları ilgili yerlerden getirtilmeli, meslek hastalıkları hastanesi; üniversite hastaneleri veya Adli Tıp Kurumu’ndan sağlık raporu aldırılmalı ve sonucuna göre davacının iş akdini fesih nedeninin haklı olup olmadığının belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2019/319, Karar No: 2022/766, Tarih: 06.12.2022

**Ceza Genel Kurulu         2019/319 E.  ,  2022/766 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Sanık ...'un 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan aynı Kanun'un 13/1. maddesi uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 450 TL adli para cezası; kasten yaralama suçundan ise TCK'nın 86/2 ve 86/3-e maddeleri uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, her iki suç bakımından TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna ilişkin ... 13. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 23.07.2009 tarihli ve 188-608 sayılı hükümlerin, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 12.12.2012 tarih ve 13903-37918 sayı ile;

"Tüm aşamalarda suçlamaları kabul etmeyen ve suçu arkadaşı ... adlı kişinin işlediğini iddia eden sanığın 10.11.2008 tarihli celsede hakkındaki evrak tefrik edilen ... isimli şahsın kimlik ve adres bilgilerini vermesine rağmen bu şahıs ve daimi aramaya alınan 2008/23176 soruşturma dosyasının akıbeti araştırılmadan ve şikâyetçi ile tanıklar ..., Derya Gence ve ...Kayhan'a, sanık ve ... isimli şahısla ilgili teşhis yaptırılmadan eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi

," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Daimi aramaya alınan soruşturma dosyasının akıbetinin araştırılması gerektiğine ilişkin bozma nedenine uyan ... 13. Asliye Ceza Mahkemesince şikâyetçi ve tanıklara teşhis yaptırılması gerektiğine ilişkin bozma nedenine direnilerek 06.06.2013 tarih ve 117-407 sayı ile sanığın, ilk hükümlerde olduğu gibi mahkûmiyetine karar verilmiştir.

Bu hükümlerin de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesince 23.10.2017 tarih ve 430-11753 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 28.01.2019 tarih ve 104475 sayı ile;

Bu hükümlerin de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesince 23.10.2017 tarih ve 430-11753 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 28.01.2019 tarih ve 104475 sayı ile;

"23.03.2006 tarihinde tanıklar ..... ve olaydan sonra ölen ...'ın sanık ... ve kovuşturma aşamasında kimliği tesbit edilen ... ...ile birlikte buluşup birlikte yemek yedikleri, bir süre sonra üç bayanın adı geçen şahısların yanından ayrılmalarına izin verilmemesi üzerine aralarında tartıştıkları, tartışma sırasında ...'ın darp edildiği, bu olaydan sonra tanık ...Kayhan'ın, diğer tanık ...'ı telefonla yanlarına çağırdığı, tanık ..., yanında müşteki ... ile birlikte kullanmış olduğu ...\*\* plakalı ... ile bayanların bulunduğu yere geldikleri, üç bayanı evlerine bırakmak üzere araçlarına alıp hareket ettikten sonra, yanlarından bayanları alıp uzaklaşılmasına sinirlenen sanık ... ve ... ...ile birlikte tanık Vural'ın kullandığı aracı takip etmeye başladıkları ve bir süre sonra ...'un kullandığı araçtan iki el ateş edildiği, bu şekilde bir süre takip edilen aracın, karşı yönden gelen başka bir ... nedeniyle olay yerinde durmak zorunda kaldığı, tanık Vural'ın kullandığı ... bu şekilde durduktan sonra, ...'un kullandığı araçtan inen kişinin elindeki bıçakla Vural'ın aracının lastiklerini kestiği, sağ ön koltukta bulunan müşteki ...'u bıçakla yaraladığı, ... içerisinden inen tanık ...'ın ağzına elindeki silahla vurduğu ve tanık ...'i bıçakla yaraladığı, olay yerinin kalabalıklaşması üzerine sanık ... ile diğer kişinin olay yerinden kaçtıkları, somut olay ilgili olarak yürütülen soruşturma sonucunda sanık ... hakkında müşteki ...'u kasten yaralama, 6136 sayılı Kanun'a aykırı davranma ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçlarından dolayı kamu davası açılmış, mağdur ...'ı kasten yaralayan ve kimliği tesbit edilemeyen şüpheli hakkında ise 11.03.2008 tarih ve 2008/23176 sor. sayılı ayırma kararı verilmiştir.

Yapılan yargılama sonucunda ... 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.07.2009 tarihli ve 188-608 sayılı ilamı ile sanık ... hakkında kasten yaralama, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçundan dolayı mahkûmiyet kararı verilmiş, sanığın temyiz başvurusu üzerine mahkûmiyet kararı Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 12.12.2012 tarihli ve 13903-37918 sayılı ilamı ile tüm aşamalarda suçlamaları kabul etmeyen ve suçu arkadaşı ... adlı kişinin işlediğini iddia eden sanığın 10.11.2008 tarihli celsede hakkında evrakı tefrik edilen ... isimli şahsın kimlik ve adres bilgilerini vermesine rağmen bu şahsın ve daimi aramaya alınan 2008/23176 soruşturma dosyasının akıbeti araştırılmadan ve şikâyetçi ile tanıklar ..., ... ve ...Kayhan'a sanık ve ... isimli şahısla ilgili teşhis yaptırılmadan eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verildiği gerekçesiyle bozulmuştur.