muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/14747, Karar No: 2025/2150, Tarih: 17.02.2025

.1.2023 tarihli hayat raporu), ...Yapılacak tedavinin bilinen mevcut tedavi yöntemi olan kemoterapiye eklenmesinin şifa ya da uzun süreli sağ kalım elde edildiğine dair bir bilgi bulunmadığı için daha etkin, daha güvenli ve daha yararlı olduğunu söylemek mümkün olmadığı.(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıbbı Onkoloji Bilim Dalı Başkanlığı 19.10.2023 tarihli heyet raporu.)... Davacının tıbbi durumundaki hastalarda ortalama 2-3 aylık daha uzun yaşam süresi elde edildiği bilimsel olarak ispatlanmış olup tamamen iyileşmenin mümkün olmadığı, bu kanserde dava konusu ilaç ile elde edilebilecek ortalama 2-3 aylık daha uzun yaşam süresinin hayati öneme haiz olup olmadığı konusunun mahkemenin takdirine sunulduğu(Prof.Dr...., Prof.Dr.... ve Prof.Dr.... tarafından düzenlenen bila tarihli heyet raporu), ...Opdivo isimli ilaç 2. Basamak tedavide kullanıldığında standart kemoterapiye göre sağ kalımı ortalama 2 ay uzadığını, bu tür tedaviler şifa sağlayıcı değil, hastanın şikayetlerini azaltmaya, yaşam kalitesini artırmaya ve yaşamı uzatmaya yönelik palyatif tedaviler olduğu, bu nedenle nivolumab hayati öneme haiz ve kullanılması zorunlu olmadığı.(Tıbbı Onkoloji Uzmanları Prof.Dr.... ve Prof.Dr.... ... tarafından düzenlenen 29.01.2023 tarihli rapor), ....Checkmate 141 çalışmasında opdivo kolunda sağ kalım 7,5 ay iken standart tedavi kolunda 5,1 ay olarak bulunduğunu (Pamukkale Üniversitesi Tıbbi Onkolaji Anabilim Dalı Başkanlığı heyet raporu),...Checmate 057 çalışmasında kemoterapi ilacına göre ortanca sağ kalımda 2,7 ay sağ kalımı uzattığı, hastalığın iyileşmesi hususu göz önünde tutulduğunda bilinen tedavi yöntemi olan kemoterapiden daha etkin ve yararlı olduğunu söylemenin mümkün olmadığı.(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıbbı Onkoloji Bilim Dalı Başkanlığı'nın 18.8.2023 tarihli heyet raporu.)" belirtilmiş olup bu bağlamda, Kurum tarafından bedeli ödenen ilaçların, hastanın hayatını idame etmesine yönelik asgari düzeyde tedavinin karşılanıp karşılanmadığı, ilaca ilişkin bütün faz çalışmalarının tamamlanıp tamamlanmadığı, hastalığın tedavisinde hayati öneme haiz ve kullanılmasının zorunlu olup olmadığının, dolayısıyla kullanılmasının tıbben ve fennen hastanın iyileşmesine (tam iyileşme aranmaksızın mevcut durumdan sürekli olarak daha iyi hale gelmesi) katkıda bulunup bulunmayacağının en önemlisi dava konusu ilacın sürekli olarak daha etkin ve daha yararlı olduğunun tıbbi yöntemlerle belirlenerek karar verilmelidir. Bu bağlamda hastalığın uzmanlık alanı olan üniversitelerin tıbbi onkoloji anabilim dalı başkanlığından en az 3 kişilik bilirkişi kurulundan rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir.

H-Karar verilirken, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, mevcut tedavi yöntemlerine göre ilacın yan etkilerinin az olması, kısa süreli fayda sağlaması, mevcudun kontrol altında tutulması, yaşam kalitesinin artırılması gibi vs. şeklinde faydasının bulunması durumunda idarenin, kendisine tanınan yasal sınırlar dahilinde her zaman ilaçları SUT kapsamına alabileceği gözetilerek, talebe konu ilaç/ilaçların yargı yolu ile ödenebilmesi için ilacın tıbben ve fennen zorunlu, hayati öneme haiz ve özellikle kısa süreli etkinliğin ötesinde sürekli olarak etkin ve yararlı olması ile birlikte bütün faz çalışmalarını tamamlanmış, tıbbi otoritelerce kabul görmüş bir ilaç olması ve davalı Kurumunun kabul edilebilir itiraz ve çekincelerinin bulunmaması halinde mümkün bulunduğu göz önünde bulundurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19515, Karar No: 2010/32021, Tarih: 28.12.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/19515 E.  ,  2010/32021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17,15 TL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 28.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10408, Karar No: 2013/2124, Tarih: 04.03.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/10408 E.  ,  2013/2124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2008 yılında yapılan kadastro sırasında .... Köyü, 103 ada 542 parsel sayılı, 2757,30 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile davalı adına tesbit ve tescil edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, taşlık, kayalık ve çalılık olduğunu, zilyetlik koşullarının oluşmadığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil davası açmıştır. Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptal edilerek taşlık çalılık niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4/3. maddesine göre yapılan orman tahdidi, eski ve yeni tarihli memleket haritaları, amenajman planı ve hava fotoğraflarının uygulanmasına dayalı araştırma inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla, çekişmeli parselin orman kadastrosu sınırları dışında orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiş ise de öncesinin makilik yerlerden olduğu, 1990 yılı memleket haritasında, çalılık göründüğü ve 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde belirtilen zilyetlik koşullarının oluşmadığı belirlenerek Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesinde ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, tarla niteliğinde olan taşınmazın vasfının taşlık ve çalılık olarak belirlenmesi, yine 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesiyle 3402 sayılı Kanuna eklenen "Kadastro işlemi ile oluşan tesbit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” şeklindeki 36/A maddesi ve 17. maddesi ile eklenen "Bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” şeklindeki geçici 11. maddesi hükümleri gereğince davalı aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinden, karar harcının davalıya yükletilmesi doğru değil ise de, bu hususlar hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu nedenle; hükmün 1 ve 2 bentlerinin çıkartılarak yerine; ''1-Davanın kabulü ile.... Köyü, 103 ada 542 sayılı parselin tapu kaydının iptaliyle tarla niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, 2- 3402 sayılı Kanunun 6099 sayılı Kanun ile değişik 36/A maddesi ile geçici 11. maddesi gereğince davalıdan karar harcı alınmasına yer olmadığına'' cümlelerinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 04.03.2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/163, Karar No: 2004/194, Tarih: 12.10.2004

Ceza Genel Kurulu 2004/1-163 E., 2004/194 K.

**Ceza Genel Kurulu 2004/1-163 E., 2004/194 K.**

**- HUKUKİ MEVSUF

- SABİT EYLEM**- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 36 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 45 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 459 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 60 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 61 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 71 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 72 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 75 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 95 ]

- 6136 S. ATEŞLİ SİLAHLAR VE BIÇAKLAR İLE DİĞER ALETLER H... [ Madde 13 ]

**"İçtihat Metni"**

Adam öldürmeye kalkışmak ve yasak silah taşımak suçlarından sanık Atilla Ç.....'in, suç niteliğinin değiştiği kabul edilerek taksirle yaralamaya neden olmak ve yasak silah taşımak suç-larından dolayı TCY.nın 459/2, 6136 sayılı Yasanın 13/1, TCY.nın 71, 72, 75/2, 36 ve 95/2. maddeleri uyarınca sonuç olarak 1 yıl 4 ay hapis ve 436.208.198. lira ağır para cezası ile ceza-landırılmasına, hakkındaki İhsangazi Sulh Ceza Mahkemesinin 1998/11 esas ve 1999/41 karar sayılı tecilli ilamının aynen infazına, suçta kullanılan tabancanın ve eklerinin zoralımına ilişkin Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesince 02.07.2002 gün ve 80-218 sayı ile verilen kararın sanık vekili ve o yer C.Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 1.Ceza Dairesince 02.07.2003 gün ve 5136-1685 sayı ile;

"a) Suç işlemeye meyilli bir kişiliği olduğu tanık beyanından ve bunu doğrulayan sabıka kayıtlarından anlaşılan sanığın, olay günü ruhsatsız tabancasını çekerek aralarında tanışıklık veya arkadaşlık ilişkisi bulunan mağdura küfredip, "seni öldüreceğim" diyerek 1 metre mesafeden önce 1 el boşluğa, 1 el de mağdurun ayak önüne ateş ettikten sonra tabancayı boğuşma, elini kolunu tutma gibi herhangi bir dış etkenin bulunmadığı bir ortamda karnına yöneltip 1 el daha ateş ederek onu karnından vurarak hayatını tehlikeye maruz bırakıp ameliyatla kurtarılmasına müncer olacak şekilde yaralayarak yere düşürdüğünün, mağdurun jandarmada alınan beyanı ile görgü tanığı Uğur B....'nin hazırlıkta, jandarma ve C.Savcılığına verdiği ayrıntılı ve oluşa uygun beyanlarından anlaşılmasına göre, olayda öldürme etkisi kuşkusuz bulunan silahın kullanılması, istenilen bölgeye isabet imkanına elverişli ateş mesafesi, hedef alınan vücut nahiyesi ve hasıl olan sonuca göre yerleşik uygulamalar da gözetilerek sanığın kastının yaşama yönelik olduğunun kabulüyle TCK.nun 448 ve 62. maddeleriyle tecziyesi gerekirken, öldürme kastının behemahal daha önceden oluşması gerekmeyip, boşluğa ve ayak dibine ateşi sebebiyle önce şaka zannedilen davranışının nihayetinde bu kerre karnına ateş etmesiyle o sırada oluşan öldürme kastıyla hareket ettiğinin, başkaca ateş etmemesinin ve bilahare pişmanlık arzeden davranışlarda bulunmasının tamamlanmış suçun vasfını değiştirmeye medar olamayacağı düşünülmeden tarafların barışması sebebiyle değiştiği belli olan sonraki ifadelere itibarla yazılı şekilde suça taksirle yaralamaya sebebiyet vasfı verilmesi,

b) 4806 sayılı Kanunla değişik TCK.nun 30. maddesi uyarınca ruhsatsız silah taşımak suçundan verilen para cezasında bin lira küsurunun atılması lüzumu," gerekçeleriyle, Daire Başkanı S. Mollamahmutoğlu ve Üyelerden C.Erdoğan'ın, "Olay günü saat 14.30 sıralarında, mağdur Mahir Ç....... ile çok samimi arkadaş olan sanık Atilla Ç.....'in mağdurun çalıştığı işyerine geldiği, her zaman olduğu gibi karşılıklı olarak küfürlü konuşup şakalaştıkları bu arada sanığın tabancasını çıkartıp bir metre gibi çok yakın mesafeden mağdurun yan tarafına doğru 2 el ateş ettiği o anda tabancanın tutukluk yaptığı, tutukluluğu gidermekle meşgulken tabancanın sanığın istek ve iradesi dışında bir el daha ateş aldığı, mağdurun karın kısmından yaralandığı, mağduru yaralandığını fark eder etmez onu kaldırmağa çalıştığı ve çevreden hastahaneye yetiştirilmesi için araç temin edilmesi bakımından yardım talebinde bulunduğu, temin edilen araçla hastahaneye götürdüğü, tedavisi ile bizzat ilgilendiği hususu; sanığın istikrar arzeden aşama savunmaları, mağdurun yakın arkadaşı olan sanığın öldürme kastı ile hareket etmediğine dair açıklamaları ve tanık Uğur B....'nin aşama beyanları arasındaki çelişkinin giderilmesi bakımından duruşmada sorulduğunda aynen "kavga eder gibi bir halleri yoktu, hedef alıp ateş etme olayı da olmadı" şeklindeki beyan ve açıklamaları ve tüm dosya içeriği delillerden anlaşılmaktadır.

Şu hale göre suçun vasfı bakımından mevcut delileri tahlil ederek oluşa uygun bir şekilde sanığın öldürme veya yaralama kastıyla mağdura ateş etmediği, şeklinde tayin ve takdir eden yerel mahkemenin uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığı düşüncesiyle sayın çoğunluğun sanık Atilla Ç.....'in mağdura karşı öldürmeye tam teşebbüs suçunu işlediği, bu nedenle hükmün bozulması gerektiği yönündeki görüşü benimsemiyoruz." görüşü ile kullandıkları karşı oy ve oyçokluğu ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

(2) nolu bozma nedenine uyan Yerel Mahkeme (1) nolu bozma nedenine karşı 25.12.2003 gün ve 176-263 sayı ile;

"Yargılama bir bütündür. Eğer sadece jandarma, polis veya savcılıkça alınan beyanlara itibar edilecek ise o zaman yargılama yapmanın bir anlamı kalmayacaktır. Mahkeme dosya üzerinden mevcut delilleri inceleyerek karar vermesi gerekecektir. Oysa hazırlıkta alınan ifadelerin tamamen tersi olduğu ve ilk ifadelerin çeşitli etkilerle abartılarak gerçeğe aykırı bir biçimde olayları çarpıtacak şekilde verildiği görülmektedir. Birçok olayda mağdur tarafın sanık tarafının ailesini etkisiz hale getirecek şekilde ailedeki işe yarar tüm insanları olaya karıştırdıkları bir gerçektir. Sonradan deliller değerlendirildikçe oluş yavaş yavaş şekillendikçe mahkemenin yönelttiği sorulara aldığı cevaplarla ve önceden alınan beyanlarla çelişkiler giderildikçe gerçek ortaya çıkmaktadır.

Bu açıklamanın ışığında sanıkla mağdur arasında öldürmeyi hatta olay anında kavga etmeyi gerektirir hiçbir neden ve husumet bulunmamaktadır. Ancak sanık ve mağdur belki toplumun çoğunluğu tarafından kabul edilmeyecek bir biçimde marjinal şakalaşmalar yaptıkları, birbirlerine küfür ettikleri ve el şakasında bulundukları anlaşılmaktadır. Zaten bozmada çoğunluk da bunu kabul etmektedir.

Yine bozma gerekçesinde kabul edildiği gibi sanık şaka olsun diye ve biraz da aykırı bir davranışla tabancasını çıkararak yan tarafa bir el ve ayak ucuna doğru ikinci bir el ateş ettiği kabul edilmektedir.

Ancak mahkememizce bozma kararında sanığın tabancayı boğuşma, elini kolunu tutma gibi herhangi bir dış etkenin bulunmadığı bir ortamda karnına yöneltip bir el daha ateş ederek onu karnından vurarak hayatını tehlikeye maruz bırakıp ameliyatla kurtarılmasına müncer olacak şekilde yaralayarak yere düşürdüğü şeklindeki görüşe katılmamaktadır. Kaldı ki;

Sanığın kasten mağdura ateş ettiği var sayılsa dahi bir tek artış yapmış olması, atış sonrası davranışları gözönüne alındığında Yargıtay Genel Kurulunun da kabul ettiği biçimde TCK.nun 62 değil 61. maddesinin uygulanması düşünülebilir. Bu nedenle;

Yargıtay'ın bozma gerekçesi mahkemece benimsenmemiştir.

Sanık Atilla Ç..... jandarmaya verdiği ilk ifadede şaka yapmak için yan tarafa doğru iki el ateş ettiğini, daha sonra silahın tutukluluk yaptığını, namlu içindeki boş kovanı aldığını ve mekanizmayı çektiğini, beline koyacakken Mahir'in koluna dokunduğunu ve silahın ateşlendiğini, Mahir'in koluna dokunurken "koy şunu beline, yerden sekince birimiz yaralanırız" dediğini belirtmektedir.

Bu savunmasını C.Savcılığında ve yargılama aşamasında tekrarlamıştır.

Sanık Atilla Ç..... jandarmaya verdiği ilk ifadede şaka yapmak için yan tarafa doğru iki el ateş ettiğini, daha sonra silahın tutukluluk yaptığını, namlu içindeki boş kovanı aldığını ve mekanizmayı çektiğini, beline koyacakken Mahir'in koluna dokunduğunu ve silahın ateşlendiğini, Mahir'in koluna dokunurken "koy şunu beline, yerden sekince birimiz yaralanırız" dediğini belirtmektedir.

Bu savunmasını C.Savcılığında ve yargılama aşamasında tekrarlamıştır.

Mağdur Atilla Ç....... SSK. Hastanesinde el yazısı ile alınan ifadesinde aynen "ben mobil istasyonunda kamyonumun boyasını kazıyordum, saat 13.30 sıralarında önceden tanıdığım Atilla isimli arkadaşım geldi, otobüs ile geldi, otobüsten iner inmez şakasını kastisini bilmiyorum, ama bana a... koyayım, seni öldüreceğim dedi ve iki el yere ateş etti, üçüncüsünde karnıma tuttu ve ateş etti, ben onun elini falan tutmadım, bu arada ben silahlarla oynama dedim ve vurulmuşum yere yığıldım" demektedir ve Yargıtay bu beyanı esas almıştır. Ancak görüldüğü gibi bu beyanda da mağdur kasıtlı olarak hareket ettiği yönünde net bir beyanda bulunmamaktadır. "şakasını kastisini bilmem" demektedir ve ifade verdiği ortam hastanedir. O an yaralıdır. Ölüp ölmeyeceğini bilmemek-tedir. Kendisine şaka yapan ya da şaka ile bile olsa kendisini yaralayan şahsa yani sanığa kızgındır. İfadeyi alan kamu görevlisini ifade alma teknik ve becerisinin zayıf olduğu ifade alış tarzından anlaşılmaktadır. Aralarında husumet olup olmadığı dahi sorulmamıştır. Mağdur sanıktan arkadaşım diye söz etmektedir. Herhangi bir tartışma yoktur. Sanığın savunmasında olduğu gibi yere doğru iki el ateş ettiğini söylemektedir. Aralarında başka bir konuşma geçip geçmediği sorulmamıştır. Mağ-durun hastanede jandarma çavuşu tarafından alınan ifadenin esas alınması diğer beyanlara, savun-malara değer verilmemesi mahkememizce olanaklı görülmemiştir.

Nitekim mağdur C.Savcılığınca alınan ifadesinde aynen, "ben bu konuda SSK Hastanesinde jandarmaya ifade vermiştim. Bu ifadem genelde doğrudur. Ancak sanığın üçüncü kez karnıma tutup ateş ettiği şeklindeki kısmı her nasılsa tutanağa yanlış geçmiş, bu kısmı doğru değildir" demektedir. Yani mağdur jandarma tarafından alınan o ifadesinin yanlış anlaşıldığını veya yanlış yazılmış olabileceğini belirtmektedir. Bu ifadesinde devamla; sanığın samimi arkadaşı olduğunu, iş yerine gelir gelmez tabancasını belinden çıkardığını, tabanca ile ayaklarının 30-40 cm dış tarafına doğru iki el peş peşe ateş ettiğini, silahın tutukluluk yaptığını, silah ile oynama dediğini, bu sırada üçüncü kez ateş aldığını, onun da kendisine isabet ettiğini, sanığın otobüsten iner inmez kendisine şaka olarak "a... koyayım, seni öldüreceğim" şeklinde hakaret ve tehdit ettiğini, (burada hakaret ve tehdit sözü ile şaka sözü çelişmektedir. Hakaret ve tehdidi "söyledi" şeklinde anlamak daha doğru olur.) Olay sırasında aralarında bir metre kadar mesafe olduğunu, geçmişte sanık ile aralarında herhangi bir tartışma çekişme yaşanmadığını, bir düşmanlıkları olmadığını, kasten ateş ettiğine inanmadığını, yaralanmadan önce sanığa karşı tabancası ile veya sanığın kendisi ile alay eder şekilde konuş-madığını, sadece iki atıştan sonra silah tutukluluk yapınca silahla oynama bir sakatlık yapacaksın diyerek uyarıda bulunduğunu, yaralandıktan sonra da sanığın başka bir şoför ile birlikte kendisini hastaneye götürdüğünü belirtmektedir ve bu beyanını yargılama aşamalarında da sürdürmüştür. Sanığın savunması da bu doğrultudadır." gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de o yer C.Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının "bozma" istekli 12.07.2004 günlü tebliğnamesi ile Birinci Başkanlığa gönderilmekle Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın taksirle yaralamaya neden olmak suçundan cezalandırılmasına karar verilen olayda Özel Daire çoğunluk görüşü ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, sanığın sabit olan eyleminin hangi suç niteliğine uyduğunun belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

Çağdaş Ceza Hukukunda cezalandırılan eylemler sadece iradi olanlardır. "Manevi unsur" olarak adlandırılan suçun iradiliği ise, suçun unsurlarından birini oluşturmaktadır. Failin işlediği bir eylemden dolayı sorumlu tutulabilmesi için, genel olarak Ceza Hukuku sisteminde kusurlu bir şekilde harekete ehil olması, başka bir deyişle isnat yeteneğine sahip olması, özel olarak da suçta, olayda fiilen kusurlu olması gerekir. (Ord. Prof. Dr. Sulhi Dönmezer, Genel Ceza Hukuku Dersleri, İstanbul-2003, s.183) Suçun sübjektif, psikolojik veya manevi unsuru olarak ifade edilen bu unsur, fail yönünden ele alındığında kusur, eylem yönünden söz konusu edildiğinde kusurluluk olarak ortaya çıkmaktadır. (Prof. Dr. Kayıhan İçel, Ceza Hukukunda Taksirden Doğan Sübjektif Sorumluluk, İstanbul, 1967, s.7)