muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7058, Karar No: 2012/7287, Tarih: 08.05.2012

Bu durumda karşısında, mahkemece, davalı müdür hakkında açılan davanın görülebilmesi için yukarıda açıklanan eksikliğin tamamlanması bakımından davacı vekiline önel verilmesi, usulü eksiklik tamamlandıktan sonra bu davalı bakımından işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

3-Ayrıca, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de hüküm, yeterli araştırma ve incelemeye dayanmadığı gibi bilirkişi raporu da karar vermeye elverişli görülmemiştir. Davalı ortak gurubunun davacıya ait akaryakıt istasyonunun işletmesini 19.10.1999 tarihinde devir aldıkları dosya kapsamıyla sabittir. Ayrıca, bu tarihten kısa süre sonra davacı şirketin tasfiyesi için dava açıldığı ve tasfiyesine karar verildiği anlaşılmaktadır. Davalılar, akaryakıtla ilgili ne gibi işlemler yaptıklarını ve harcamalarını detaylı şekilde açıklamışlardır. Esasen, davadan önceki yazışmalardan anlaşılacağı üzere, taraflar arasındaki uyuşmazlık, daha çok davalıların işletmesi dönemindeki akaryakıt dışındaki emtialar ile yapılan hizmetler karşılığı alınan bedellerin miktarı ve şirkete teslim edilip edilmediği noktalarında toplanmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda stok mallarla ilgili kayıtların tutulmadığı, ancak 2000 yılı bilançosuna göre iddia edilen değerde stok malların bulunduğu açıklanmıştır. Davalılar vekili, işletmeyi ne şekilde aldıklarına dair tutanak bulunduğunu, defter ve kayıtların 19.10.1999 tarihi itibariyle kendilerince tutulmadığını, defter ve kayıtların da teslim edilmediğini savunmuştur. Anılan tutanağın incelenmesinde işletmeyi çalışan kişinin davalılara teslim ettiği, benzin ve motorine ait bilgilerin verildiği, ancak madeni yağ, katkı maddeleri v.s emtiaların 20.10.1999 tarihinde çalışanca teslim edileceğinin açıklandığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar bu tutanakta devir eden kişi ile devir tarihinde tanık olarak imzası bulunan kişi mahkemece tanık sıfatıyla dinlenmiş ise de benzin ve motorin dışında işletmede başka emtianın olup olmadığı, bunların davalılara teslim edilip edilmediği, edilmiş ise, mahiyet ve kapsamları sorulmamıştır. Ayrıca, davalıların işletmeyi devir almasından çok kısa süre sonra şirketin tasfiyesi dava edildiğine göre, kesinleşen tasfiye dosyası getirtilip, işyeriyle ilgili ne gibi işlemler yapıldığı, emtialarla ilgili tespitler bulunup bulunmadığı araştırılmamıştır. Özellikle davalılara teslime kadar petrol istasyonunun nasıl işletildiği, emtiaların kimden alındığı, defter ve kayıtlarının kim tarafından tutulduğu, vergi ve diğer resmi beyanlarının nasıl ve kimler tarafından verildiği hususları üzerinde hiç durulmamıştır.

Bu durum karşısında, öncelikle davacı şirkete ait ticaret sicil dosyası ile tasfiyesine ilişkin dava dosyasının ekleriyle birlikte dosyaya getirtilmesi, tüm defter ve kayıtlarının celbedilmesi, defter ve kayıtların kimler tarafından tutulduğunun, vergi ve diğer beyannamelerinin kimler tarafından verildiğinin araştırılması, 19.10.1999 tarihli tutanakta devir işlemini yapan ve tutanakta tanık olarak imzası bulunan kişilerden benzin ve motorin dışında emtiaların davalılara teslim edilip edilmediğinin, edilmiş ise, miktar ve kapsamlarının sorulması, 19.10.1999 tarihindeki davacı şirketin stok durumu ve davalıların devir aldığı tarih ile işletmeyi devir ettikleri tarih arasında işletmeye emtia alınıp alınmadığının açıklığa kavuşturulması, gerektiğinde işletmeye alınan malların alış ve satış faturalarının incelenmesi, uzman bilirkişi kurulundan denetime uygun şekilde rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar yararına BOZULMASINA, takdir edilen 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/963, Karar No: 2014/8547, Tarih: 24.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/963 E.  ,  2014/8547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... ... 29. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 24.9.2013 gün ve 521-38 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Mahkeme kararının yasal hasım olan ve 14. Hukuk Dairesinin bozma ilamı sonrasında davada yer alan Pendik Tapu Müdürlüğüne tebliğ edilerek tebliğin yapıldığına ilişkin tebligat parçasının evrakına eklenmesi, ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.4.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11121, Karar No: 2017/3865, Tarih: 08.06.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/11121 E.  ,  2017/3865 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve aleyhine 15/05/2013 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/04/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delilerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına davacının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davalıların temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların tarihli nüshasında ve yine aynı gazetenin adresli web sayfasında '' başlığı ile resminin de kullanıldığı haberin içeriğinde "Vatandaş kime güveneceğini şaşırdı! Müvekkillerine boş evrak imzalatan avukat bu yolla vurgun yapmış'' .'' şeklinde yapılan yayın nedeniyle hakkında kesinleşen bir mahkumiyet kararı bulunmamasına karşın suçlu gibi gösterilerek kişilik haklarına, mesleki kariyer ve şöhretine saldırıda bulunulduğunu iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesini, haksız saldırının kınanmasını, kararın yayınlanmasını istemiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, 13/06/2012 tarihli gazete ve internet sayfasında manşet olarak kullanılan '' başlığıyla yayınlanan yazıların o tarihte henüz davacı ile ilgili verilmiş bir mahkumiyet kararının bulunmadığı bu sebeple söz konusu yayının hukuka aykırı ve davacının kişilik haklarını ihlal edici nitelikte olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece

kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine, basın objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

aşvuru no'lu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan «bilgi» ya da «düşünceler» için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, «demokratik toplumun» onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri 69698/01 başvuru no'lu ve 16354/06 başvuru no'lu kararlarında da tekrar etmiştir.

Dava konusu haberin yayın tarihinde, davacı hakkında karar sayılı dosyasında güveni kötüye kullanma, nitelikli dolandırıcılık ve sair suçlardan dolayı cezalandırılmasına karar verildiği, kararın temyiz edilmesi üzerine bozulduğu, bozma üzerine yargılamasının devam ettiği, bu haliyle dava konusu yazının haber değeri taşıdığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu haberin yayın tarihinde, davacı hakkında karar sayılı dosyasında güveni kötüye kullanma, nitelikli dolandırıcılık ve sair suçlardan dolayı cezalandırılmasına karar verildiği, kararın temyiz edilmesi üzerine bozulduğu, bozma üzerine yargılamasının devam ettiği, bu haliyle dava konusu yazının haber değeri taşıdığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, dava konusu haberin güncel olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğu, adli bir olayın gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekecek nitelikte aktarıldığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı, başlık çarpıcı da olsa davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddine karar verilmesi gerektiğinden kararın bozulması gerekmiştir.

./..

-3-

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, davacının temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7408, Karar No: 2018/1307, Tarih: 22.02.2018

**20. Hukuk Dairesi         2016/7408 E.  ,  2018/1307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Hükmü temyiz eden davalılar vekilinin adli yardım talebinde bulunması üzerine; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 04/06/2015 gün ve 2014/20033-2015/8346 E.K. sayılı adli yardım isteminin reddine dair verdiği karara davalılar vekili tarafından itiraz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yerel mahkeme hükmünün davalılar vekilince adli yardım talebli olarak temyiz edilmesi üzerine; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 04/06/2015 gün ve 2014/20033-2015/8346 E.K. sayılı kararı ile adli yardım taleplerinin reddine ve temyiz harç ve başvuru harcı ile giderlerinin tamamlanması için geri çevrilmesine ilişkin karar verilmiş, bu karara davalılar vekilinin yaptığı itiraz üzerine, dosya HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli olan Dairemize gönderilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334 ve devamı maddeleri uyarınca adli yardım talebinde bulunan kimse, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispat etmek (yoksulluk şartı) ve davada veya talepte haklı olduğu yolunda kanaat uyandırmak zorundadır (haklı olma şartı).

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalılar yönünden ise, adli yardım istemine dair dilekçenin ekinde; adli yardım talebinde bulunan davalı gerçek şahısların ödeme gücünden yoksun olup olmadığı hususunda kanaat uyandırmaya yeter nitelikte değildir. Bu durum karşısında davalılar vekilinin itirazının HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca kesin olarak reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar vekilinin itirazının 6100 sayılı HMK'nın 337. maddesinin, 11.04.2013 kabul tarihli, 30.04.2013 tarih ve 28633 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan 6459 sayılı Kanunun 23. maddesiyle değişik ikinci fıkrası uyarınca kesin olarak REDDİNE 22/02/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15360, Karar No: 2019/10389, Tarih: 23.10.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/15360 E.  ,  2019/10389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın meni - istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı-bir.dos.davalısı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı asıl davada, eczacı olduğunu ... eczanesinde 14.08.2007-01.07.2011 tarihleri arasında mesul müdürlük görevinde bulunduğunu, davalı tarafından 25.01.2013 tarihli yazısı ile ... Hastanesi Nefroloji Bölüm sekreterliğinden 29 sigortalı adına gerçeğe aykırı ilaç raporları düzenlendiği, bu raporların medula sistemine yüklendiği ve bu raporlara istinaden düzenlenen 154 sahte reçetenin kuruma fatura edilmesi sonucunda kurum zararı olduğu, yürütülen soruşturma sonucunda düzenlenen müfettiş raporu doğrultusunda, hak sahibi sigortalı adına düzenlenmiş 3 adet sahte reçete ile ilgili, reçeteye konu ilaçların hasta ve yakınına teslim edilmediği gerekçesiyle; 2009 yılı eczane protokolünün 6.3.3 maddesi uyarınca 1 kez uyarılmasına ve 74.438,85 TL cezai şartın tahsiline yönelik işlemin haksız ve hukuka aykırı olduğunun tespitine ve önlenmesine karar verilmesini istemiştir. Birleşen davada davacı, gerçeğe aykırı düzenlendiği belirtilen iki adet fatura sebebiyle 9.661,28 TL reçete bedeli ve 12.03.2013 tarihine kadar işlemiş faizi ile birlikte toplam 11.103,39 TL'nin tahsiline yönelik işlem yapıldığını, ileri sürerek davalı kurumca uygulanan bu işlemin haksız ve hukuka aykırı olduğunun tespitine ve önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı Kurum tarafından uygulanan cezai şartın protokole aykırı olduğu ileri sürülerek açılmış kararın iptali ve çekişmenin önlenmesi istemine ilişkindir. Davalı, kurumlarına verilen hasta şikayetleri üzerine, yaptıkları araştırmalarda, hak sahibi sigortalıların ... Hastanesinde Medula sisteminde yer alan tarihlerde muayene olmadıklarını, adlarına düzenlenen rapor ve reçetelerden haberdar olmadıkları gibi, ilaçları da eczaneden alıp kullanmadıklarını beyan etmeleri üzerine yürütülen soruşturma sonucunda, davacı eczane tarafından 3 adet sahte reçetenin kuruma fatura edilmesi sonucunda cezanın uygulandığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıların kasıt ve kusurunun olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Davacının sahibi olduğu eczane ile birlikte 31 eczane hakkında yapılan şikayet ve soruşturma neticesinde düzenlenen müfettiş raporu doğrultusunda davacıya ait eczanede usulüne uygun olarak düzenlenmemiş 3 adet reçetenin bulunduğunun belirlendiği, bu reçetelerin 3.kişiler tarafından sahte olarak tanzim olunduğu ve bedellerinin kuruma fatura edilmesinden dolayı idare tarafından sözleşmenin 5.3.2.ve 6.3.3 maddeleri uyarınca cezai işlem tesis edildiği, davacı eczanenin ibraz edilen reçetelerin arkasına ilaçları teslim alan kişilerin kimlik bilgilerini yazması gerektiği, davacının kendisinin de taraf olarak imzaladığı protokol hükümlerine göre kendisine yüklenen kimlik tespiti yapma yükümlülüğünü yerine getirmediği, şayet ilaçları teslim etmek için reçeteyi ibraz eden kişilerden kimlik bilgilerini sormuş olsa idi bu kişilerin ilaçları teslim almaya yetkili olmadıklarının anlaşılacağını, davaya ve davalının işlemine konu reçetelerin sahteliği sabit olup, bilirkişi raporu ile belirlenen iğfal kabiliyeti hususunun ceza yargılaması yönünden sonuç doğuracağı, davacının kimlik tespiti yapma yükümlülüğünü yerine getirmemiş olması nedeniyle sorumluluğunun ortadan kalkmayacağı, davacı eczanenin eylemi sabit olup, yapılan işlemin protokole uygun olduğu dolayısıyla uygulanan cezai işlemin hukuka uygun olduğu, tereddüte ya da duraksamaya mahal bırakmayacak şekilde sabittir. Dava konusu para cezasına ilişkin işlemin dayanağı olan taraflar arasındaki sözleşmenin 6.3.3. maddesinde;" eczanenin kuruma fatura ettiği reçetelerden bulunması gereken ve reçete muhteviyatı ilaçların reçete sahibine yada yakınına teslim edildiğine ilişkin imzanın, reçete sahibine veya ilaçları teslim edildiği yakınına ait olmadığının tespit edilmesi halinde, reçete bedelinin 5 katı tutarında cezai şart uygulanarak eczacı yazılı olarak uyarılır, tekrarı halinde reçete bedelinin 5 katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 1 (bir) ay süre ile sözleşme yapılmaz" şeklinde düzenleme yapılmıştır. Dosya kapsamı ve özellikle dava dışı sigortalının şikayet dilekçesi içeriği itibariyle ilaçların dava dışı davalı kurum sigortalısına teslim edilmediği halde bu kişiye teslim edilmiş gibi reçete arkasının imzalandığı sabit olup, davacının bu şekilde sözleşmenin 6.3.3.maddesine aykırı davranması nedeniyle davacı hakkında uygulanan cezai işlemin yerinde olduğu, mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davalı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11836, Karar No: 2017/9534, Tarih: 28.11.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/11836 E.  ,  2017/9534 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK 231/11. maddesi uyarınca açıklanması ile TCK'nın 179/2, 62, 53/1-2-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, 20.01.2013 tarihinde işlediği sabit görülen trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan dolayı TCK'nın 179/2, 62, 53/1-2-3. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve CMK’nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Konya (kapatılan) 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 02.05.2013 tarihli, 2013/103 esas, 2013/360 sayılı kararının itiraz edilmeden 06.05.2013 tarihinde kesinleşmesinin ve kesinleşme tarihinden itibaren 5 yıllık denetim süresinin başlamasının ardından, Konya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2015 tarihli, 2015/294 esas, 2015/673 sayılı kararı ile 21.05.2014 tarihinde işlediği sabit görülen iftira suçundan dolayı TCK'nın 267/1, 269/3-a, 62, 51. maddeleri gereğince 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin mahkumiyet hükmü bulunan sanık hakkında, denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle ihbarda bulunulmasını müteakip, duruşma açılarak sanığın savunması alınıp 02.05.2013 tarihli hükmün CMK'nın 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına ilişkin Konya 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.02.2016 tarihli, 2015/851 esas, 2016/141 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin herhangi bir nedene dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin herhangi bir nedene dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın sevk ve idaresindeki ... ile kolluk kuvvetleri tarafından yapılan dur ihtarına uymarak, farları sönük bir şekilde seyir halinde iken, kendisine takip eden polis otomobilini sıkıştırıp, ekip aracının jantının kaldırıma çarpmasına sebep olarak maddi hasarlı trafık kazasına karıştığı olayda; kazadan sonra alkolmetre ile yapılan ölçümde sanığın 0.59 promil alkollü olduğunun tespit edildiği anlaşılmakla; 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 48/7. maddesindeki "hususi otomobil sürücüleri bakımından 0,50 promilin, diğer ... sürücüleri bakımından 0,20 promilin üzerinde alkollü olan sürücülerin trafik kazasına sebebiyet vermesi halinde, ayrıca TCK'nın ilgili hükümlerinin uygulanacağı" şeklindeki düzenleme karşısında, sanık hakkında temel ceza tayin edilirken, uygulanan kanun maddesinin, “TCK'nın 179/3. maddesi yollamasıyla aynı Kanunun 179/2. maddesi” yerine, “TCK’nın 179/2. maddesi” şeklinde gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. fıkrasındaki “TCK'nın 179/2. maddesi” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “TCK'nın 179/3. maddesi delaletiyle 179/2. maddesi” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.