muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11424, Karar No: 2023/2923, Tarih: 10.05.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/11424 E.  ,  2023/2923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten Yaralama (iki kez)

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.04.2015 tarihli 2014/66 Esas ve 2015/295 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 44 üncü maddesi delaletiyle 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü Esas No : 2022/11424

fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 58 ... maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına, karar verilmiştir.

2. ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.04.2015 tarihli 2014/66 Esas ve 2015/295 Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 30.05.2018 tarihli 2017/13745 Esas 2018/10128 Karar sayılı kararı ile;

''1) Sanığın katılanı farklı zaman dilimlerinde yaralama eylemlerinde, her bir yaralama eylemi için ayrı ayrı cezalandırılması yerine, en ağır cezayı içeren TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-son maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilerek sanığa eksik ceza tayini,

2)Sanığa hükmedilen hapis cezası, katılanın yaralanmasının yüzde sabit iz niteliğinde olması nedeniyle artırılırken TCK’nin 87/1-c maddesinin gösterilmemesi,

3)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,'' nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.04.2021 tarihli 2018/640 Esas 2021/438 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

3)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,'' nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.04.2021 tarihli 2018/640 Esas 2021/438 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a)Sanık hakkında katılana karşı basit kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 58 ... maddesi uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına, karar verilmiştir.

b)Sanık hakkında katılana karşı kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi delaletiyle 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendinin son cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 58 ... maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; eylemin öldürmeye teşebbüs olduğundan bahisle suç vasfına, ilişkindir.

Sanığın temyiz istemi, meşru savunma ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılan ve sanığın olay günü 00.45 sıralarında ... isimli iş yerinde karşılaştıkları, birbirlerine konfeti patlattırdıkları, katılanın sanığın beraber dans etme teklifini geri çevirmesi üzerine sanığın katılana yumruk attığı ve katılanı burnundan basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, bunun üzerine katılanın yanında arkadaşları ... ve ... ile eğlence yerinden ayrıldığı, sanığın da ayrıldığı, yol üzerinde giderken sanığın aracıyla katılanın aracını durdurduğu, katılanın araçtan indiği sırada tanık ... ve ... müdahale edemeden sanığın bıçakla katılanın yüzünü yaraladığı, katılanın elini yüzüne kapatması ve acele geri dönmesi üzerine bu kez aynı bıçağı sırtına vurduğu, bu şekilde

katılanın yüzünden ve sırtından bıçakla yaralandığı, dosyada yer alan doktor raporuna göre katılanın silahla gerçekleştirilen sonraki eylem neticesinde yüzünde sabit iz oluşacak şekilde yaralandığı anlaşılmıştır.

2.Sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımları, ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 03.04.2014 tarihli raporu, ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 10.02.2015 tarihli raporu, Yargıtay ilamı, sanığa ait nüfus ve sabıka kaydı dosya içerisinde bulunmaktadır.

3.Mahkemece Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 30.05.2018 tarihli 2017/13745 Esas 2018/10128 Karar sayılı bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

2.Sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımları, ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 03.04.2014 tarihli raporu, ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 10.02.2015 tarihli raporu, Yargıtay ilamı, sanığa ait nüfus ve sabıka kaydı dosya içerisinde bulunmaktadır.

3.Mahkemece Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 30.05.2018 tarihli 2017/13745 Esas 2018/10128 Karar sayılı bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Katılan vekilinin; eylemin öldürmeye teşebbüs olduğundan bahisle suç vasfına, yönelen temyiz sebebi yönünden;

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın kavganın hareketli ortamında hedef gözetme imkanının ve katılan ile arasında öldürmeyi gerektirecek düzeyde bir husumetinin bulunmaması, ciddi bir engel neden olmadan eyleme kendiliğinden son vermesi, sanığın öldürme kastı ile hareket ettiğinin şüpheli kaldığı, kastının yaralamaya yönelik olduğu ve yapılan uygulamada bir isabetsizlik bulunmadığı, anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanığın; meşru savunma ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, ilişkindir.

Meşru savunma yönünden;

Hukuka uygunluk nedenlerinden biri olarak 5237 sayılı TCK’nın 25/1. maddesinde düzenlenen meşru savunmanın yargısal kararlarda ve öğretide; bir kimsenin, gerek kendisine gerek başkasına ait bir hakkı hedef alan, gerçekleşen ya da gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı, saldırı ile eş zamanlı olarak hâl ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde, kendisinden veya başkasından uzaklaştırmak mecburiyetiyle saldırıda bulunan kişiye karşı işlediği ve hukuk düzenince meşru kabul edilen fiiler olarak kabul edilmesi karşısında, sanık hakkında meşru savunma koşulları oluşmadığından hükümde bu nedenle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Haksız Tahrik Yönünden;

Sanığın aşamalarda ileri sürmüş olduğu hakaret iddialarının dinlenen katılan ve tanık beyanları ile desteklenmemiş olması karşısında, sanık lehine haksız tahrik hükmünün uygulanmasını gerektirmediği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu

olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekili ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

A. Sanık müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkındaki ilk hükmü temyiz eden vekaletnameli müdafi Av. ...'ın 07.09.2015 tarihli dilekçe ile vekillik görevinden çekildiği ve bozma kararından sonra yapılan yargılamada sanığın müdafi atanmasını istemediğinin anlaşılması karşısında; sanığa atılı suçun alt sınırı nazara alındığında gerekmediği halde Mahkemece atanan sanık müdafiinin temyize hakkı bulunmadığı anlaşıldığından vaki temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca REDDİNE,

B. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.04.2021 2018/640 Esas 2021/438 Karar kararında katılan vekili ve sanığın öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ve sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4966, Karar No: 2020/1479, Tarih: 07.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/4966 E.  ,  2020/1479 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7140, Karar No: 2023/20109, Tarih: 20.06.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/7140 E.  ,  2023/20109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2009/465 E., 2013/376 K.

SUÇLAR : Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma, suç üstlenme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, ceza infaz kurumunda bulunan suça sürüklenen çocuğa yapılan tebligat sırasında, 5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre, kararın kendisine okunup anlatılması gerektiği halde, sadece “verilmek” suretiyle yapılan tebligatın usulsüz olduğu, bu haliyle tebligatın yukarıda anılan Kanun maddesinde öngörülen yönteme uygun olarak yapılmadığı anlaşıldığından, öğrenme üzerine yapılan temyizin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelmeye konu Mahkeme kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında,

1. Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 220 nci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

2. Suç üstlenme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 270 inci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Dairemizin 28.12.2021 tarihli 2021/30827 Esas, 2021/30219 Karar sayılı ilamı ile gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun tebliğ edilmediği dolayısıyla kararın kesinleşmediği gerekçesiyle kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteği; sanığın örgüte üye olduğuna dair delil bulunmadığına, suçun unsurlarının olayda mevcut olmadığına, sanığın suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

3. Dairemizin 28.12.2021 tarihli 2021/30827 Esas, 2021/30219 Karar sayılı ilamı ile gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun tebliğ edilmediği dolayısıyla kararın kesinleşmediği gerekçesiyle kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteği; sanığın örgüte üye olduğuna dair delil bulunmadığına, suçun unsurlarının olayda mevcut olmadığına, sanığın suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Nazilli ilçesi ve çevresinde özellikle birahane, bar, gazino işletmecilerine ve başkaca kişilere cebir ve tehdit uygulayarak menfaat temini, dolandırıcılık, uyuşturucu madde ticareti v.b suçları işlemek üzere temyiz dışı sanık M. E. yönetiminde bir yapı oluşturulduğu, bu yapının faaliyetleri çerçevesinde suça sürüklenen çocuk ...'nın örgüte üye konumunda olduğu, örgütün üye sayısı ile araç ve gereç bakımından amaçlanan suçları işlemeye yeterli olduğu, 5237 sayılı Kanun'un 220 nci maddesindeki bu unsurların gerçekleştiği, suça sürüklenen çocuk ile diğer sanıklar arasında, amaçlanan belirsiz sayıdaki amaç suçları işleme iradesiyle, hiyerarşik ilişki (altlık-üstlük) içerisinde, eylem paylaşımı ve tam bir organizasyon anlayışı içerisinde birleşme olduğu, dolayısıyla maddedeki diğer unsurlarında gerçekleştiği, bir kısım şikâyetçilere karşı gerçekleştirilen eylemlerde silah kullanılmış olması ile kimi örgüt mensubundan 6136 sayılı Kanun kapsamına giren silah ya da mermi ele geçirilmiş olması nazara alındığında bu örgütün silahlı olduğu,

10.04.2008 tarihinde suça sürüklenen çocuğun bulunduğu araçta silah ele geçirildiği, suça sürüklenen çocuğun silahın kendisine ait olduğunu söylediği, bahse konu silahın birtakım eylemlerde kullanıldığının tespiti üzerine soruşturma aşamasında silahın Ş.D.'ye ait olduğunu beyan ettiği, böylelikle suç üstlenme suçunu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuğun yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 220 nci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları ile 270 inci maddesi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, ikinci fıkrası ve 67 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası gereği, suç tarihinden itibaren 7 yıl 12 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkeme kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10889, Karar No: 2011/15968, Tarih: 20.10.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/10889 E.  ,  2011/15968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan yargılaması sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili; müvekkilinin davalının oğlu olduğunu, davalıya ait evde oturduğunu, sakat olup askere de gidemediğini, dışardan yaptığı ödemelerle emekli olup aylık 450 TL emekli maaşı aldığını beyan ederek aylık 700 TL yardım nafakasının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacının yardıma muhtaç olmadığını, sakat olmadığını, askerliğe elverişli olmamasının çalışmasına engel olmadığını, dava tarihine kadar geçimini sağlayıp çocuklarını büyüttükten ve emekli olduktan sonra yaşamını sürdüremeyecek kadar yardıma muhtaç olduğunu ileri sürmesinin iyi niyetli olmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkeme davayı kısmen kabul ederek, 300 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar vermiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada toplanmış delillerden; davacının 48 yaşında olduğu, emekli olup, aylık 551,00-TL emekli maaşı aldığı, evli ve 3 çocuk babası olduğu, çocuklarından birinin asker olduğu, kızının evli olduğu, en küçük çocuğunun ilk öğretim öğrencisi olduğu, geçimini babasına ait tarlalarda babasının traktörü ile çiftçilik yaparak sağladığı, davalının ise 69 yaşında olup, aylık 1300 Euro maaşının olduğu, kanser hastası olduğu, 6 çocuğunun bulunduğu, en küçük kızının üniversite öğrencisi olduğu; eşi ile ayrı yaşadığı ve eşine aylık 500,00-TL tedbir nafakası ödediği anlaşılmıştır.

TMK 364/1 maddesine göre; Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üst soyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.T.M.K'nun 328/1 maddesine göre de; babanın çocuğuna bakma mükellefiyeti onun reşit olmasıyla sona erer.

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde yoksulluğa düşeceginin anlaşılması gerekmektedir. Yoksulluğa düşme terimi açıkça çok sıkıntılı bir durumu ve ağır ekonomik koşulları ifade eder. Hükmedilecek yardım nafakasının miktarı yalnızca söz konusu sıkıntılı durumu önlemelidir. Yoksa, yardım nafakası yoluyla nafaka isteyenin geçiminin ve her türlü gereksinmelerinin sağlanması ve somut olayda olduğu gibi bir zenginleşme aracı olarak kullanılması söz konusu değildir. Zira 551,00 TL emekli aylığı olan davacının yoksulluk içinde olduğu kabul edilemez. Bütün bu yönler göz önünde tutulmadan yardım nafakasının amacını aşar bır yorumla davacı lehine yardım nafakasına karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4978, Karar No: 2017/238, Tarih: 16.01.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/4978 E.  ,  2017/238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 06.05.2014 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, müvekkillerine ait olan ... İli ... ilçesi, ... Köyü 163 ada 80 parsel sayılı taşınmazın ana yola bağlantısının bulunmadığını, müvekkillerinin ana yola çıkmak için davalılara ait parselleri kullanmak zorunda kaldıklarını belirterek davalılara ait 163 ada 77 ve 78 parsel sayılı taşınmazlardan uygun görülen bir güzergahtan geçit tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacılara ait 163 ada 80 parsel sayılı taşınmaz lehine 18/07/2013 tarihli fen bilirkişi raporu, 21/10/2014 tarihli ek bilirkişi raporu ve krokilerde belirtilen 1 nolu güzergahtan 163 ada 77 ve 78 parseller aleyhine 2,5 m genişliğinde 193,89 m2 yüzölçümünde geçit hakkı tesisine ilişkin hüküm kurulmuştur.

Hükmü davalı ... temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.