muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/185, Karar No: 2019/217, Tarih: 14.03.2019

Soruşturma sırasında suça konu uzun taneli pirinçlerin analiz ve değerlendirmesini yapan Bureau Veritas (BV CPS) Test Laboratuvarınca, numunelerde ölçüm limitinin altında NOS dizilimi tespit edildiği ve 35S diziliminin gözlemlendiği, bu diziliminin neden kaynaklandığının kontrol edildiği ve sadece soya MON40-3-2 açısından minör izler ile kombine olduğunun belirlendiği, bu nedenle pirinç numunelerinin GDO'lu pirinç olması açısından tüm olasılıkların negatif olduğu; aynı şekilde Ulusal Gıda Referans Laboratuvar Müdürlüğünce 04.12.2013 ve 16.06.2014 tarihlerinde düzenlenen analiz raporlarında da benzer şekilde uzun taneli çeltiklerde ölçüm limitinin altında 35S ve NOS dizilimleri ve soya MON40-2-3 DNA'sının saptandığının; katılan ... Bakanlığına satılan uzun taneli pirinçler ile ilgili olarak, Çanakkale Gıda Kontrol Laboratuvar Müdürlüğünce düzenlenen 28.05.2013 tarihli ve Ankara Gıda Kontrol Laboratuvar Müdürlüğünce düzenlenen 11.09.2013 tarihli analiz raporlarına göre, aynı parti uzun taneli pirinçlerin bir kısmında 35S, NOS ve FMV dizilimlerine rastlanırken bir kısmında bu dizilimlere rastlanmadığının; Çukurova Üniversitesi Ziraat Fakültesi Tarla Bilimleri Bölümü Öğretim Üyelerinden oluşan bilirkişi heyetince düzenlenen raporda, Uluslararası Gıda Referans Laboratuvar Müdürlüğünce 04.12.2013 tarihinde düzenlenen analiz raporunda analize gönderilen pirinç örneklerinin bazılarının GDO içerdiği bazılarının ise GDO içermemesi durumunun pirinç partilerinin GDO olan ve GDO olmayan ürünlerin karışımından kaynaklanabileceği sonucuna varıldığı; yine yargılama sırasında suça konu orta ve uzun taneli çeltiklerden alınan numunelere ilişkin olarak Ankara Gıda Kontrol Laboratuvar Müdürlüğünce düzenlenen 21.04.2015 ve 23.06.2015 tarihli analiz raporlarında, numunelerin GDO'lu olmadığı sonucuna varıldığı hususları birlikte değerlendirildiğinde; suça konu çeltik ve pirinç numuneleri üzerinde yapılan tarama testleri sonucunda, bir kısım ürünler için GDO dizilimlerine rastlanırken bir kısım ürünler için bu dizimlere rastlanmadığının tespit edilmesi, GDO dizilimlerinin saptandığına dair verilen analiz raporları ile bu raporların değerlendirmesini yapan bilirkişilerce GDO dizilimi yönünden verilen pozitifliğin pirincin kendisinden, diğer bir ifadeyle genetiğinden kaynaklandığı yönünde kesin bir sonuca varılmaması, yine ürünlerde ölçüm limitinin altında genetiği değiştirilmiş soya varlığının bulunduğunun belirlenmesi, soya tanelerinin veya kabuklarının çeltik içerisine karışması ve bunların karışık olarak analiz edilmesi sonucunda numunelerde genetiği değiştirilmiş DNA'ya rastlanabilmesi ve genetiği değiştirilmiş soyadan çeltiğe GDO bulaşmasının ancak fiziki yollarla mümkün olabilmesi karşısında, suça konu orta ve uzun taneli çeltikler ile pirinçlerin GDO'lu olmadığı, ancak ürünlerde rastlanan GDO ölçüm limitinin azlığı gözetildiğinde suça konu ürünlere fiziki olarak genetiği değiştirilmiş soya DNA'sı bulaştığı kabul edilmelidir.

Her ne kadar ithal edilen suça konu orta ve uzun vadeli çeltiklerde GDO bulaşanı bulunduğu için sanıklara atılı suçun sabit olduğu ileri sürülebilir ise de; Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığınca yapılan ithalat kontrolleri sırasında, suça konu çeltiklere yönelik olarak akredite edilen laboratuvarların, ürünlerde GDO saptanmadığına ilişkin muayene ve analiz raporlarına dayanılarak Mersin Valiliği İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü tarafından ithalata uygunluk belgelerinin verildiği, ithal edilen ürünlerde GDO bulunmadığına ilişkin ithalatçı firma tarafından verilen sertifika örneklerinin dosyada bulunduğu, söz konusu ürünlerin taşındığı gemilerde daha önce taşınmış GDO'lu ürünlerden sanıkların ithal ettikleri ürünlere GDO bulaşabileceği, yine genetiği değiştirilmiş ürünlerin taşıma, depolama, yüklüme veya diğer safhalarda da bulaşmasının mümkün olabileceği, sanıkların, ürünlerde GDO olmadığına ilişkin sertifikalarının bulunduğunu ve buna güvenerek ithalat yaptıklarına dair savunmalarının aksine GDO bulaşanı içeren gıda ürünlerini bilerek ve isteyerek ithal ettiklerine ilişkin mahkûmiyetlerine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı dikkate alındığında, suçun unsurlarının oluşmadığının kabulü gerekmektedir." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan sekiz Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 28.02.2019 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 14.03.2019 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5314, Karar No: 2024/1518, Tarih: 06.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5314 E.  ,  2024/1518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/769 E., 2022/3229 K.

DAVA TARİHİ : 08.09.2020-10.09.2020

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/514 E., 2021/894 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı olarak açılan boşanma davaları ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, boşanmanın fer'îlerine ve kadın eşin ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın ... kadın vekili tarafından reddedilen ziynet alacağı davası ve davalı-davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ve nafakalar yönlerinden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince ... kadın vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, davalı-davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun yoksulluk nafakası yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı ... kadın vekili tarafından reddedilen ziynet alacağı davası ve kadın yararına hükmedilen tazminatların miktarı, tedbir ve yoksulluk nafakası talebine yönelik; davalı-davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ve tedbir nafakası yönlerinden temyiz edilmekle; kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince başvurunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusunun reddedilmesi halinde başvurusu reddedilen tarafın ve kararın kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle, istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı ... kadın vekilince sadece reddedilen ziynet alacağı davası yönünden istinaf yoluna başvurulmuş, kadın yararına hükmedilen tedbir nafakası ile tazminatların miktarı yönünden başvuruda bulunmamış ve Bölge Adliye Mahkemesince tedbir nafakası ile tazminatlar yönünden kadın aleyhine yeni bir hüküm kurulmamıştır. Hâl böyle iken, tazminatların miktarı yönünden istinafa başvurmayan kadının Bölge Adliye Mahkemesi kararını bu yönden temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle, ... kadın vekilinin kadın yararına hükmedilen tedbir nafakası ile tazminatların miktarına yönelik temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

... kadın vekilinin reddedilen yön dışındaki yönlerden ve davalı-davacı erkek vekilinin tüm yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.... kadın vekili dava dilekçesinde; erkeğin fiziksel ve psikolojik şiddet uyguladığını, sürekli küfür ve hakaret ettiğini, sadakatsiz olduğunu, başka kadınlarla mesajlaştığını, kişisel bakımına ve temizliğine dikkat etmediğini, kadının fiili ayrılık döneminde kafasını dinlemek için Antalya'daki teyzesine gitmesi üzerine eşi hakkında ithamlarda bulunduğunu, düğünde takılan ziynet eşyalarının kadına verilmediğini, evden ayrılırken yanına almadığını, ortak konutta kaldığını ve ziynetlerin erkek ve ailesi tarafından iade edilmediğini iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, kadın yararına aylık 800,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile yasal faizi ile birlikte 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata ve ziynet eşyalarının aynen iadesine, aynen iadesinin mümkün olmaması halinde bedeline karşılık fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL bedelinin ödenmesine hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

2.... kadın vekili birleşen davaya cevap dilekçesinde; asıl dava dilekçesindeki iddialarına ek olarak erkeğin kadını kovduğunu, porno izlediğini, eve geç geldiğini ve kadının ailesine "kızınızı istemiyorum alın götürün" dediğini iddia ederek birleşen davanın reddine hükmedilmesini talep etmiştir.

3.... kadın vekili 22.09.2021 tarihli beyan dilekçesinde, düğünde kadına takılan ziynet eşyalarının erkek tarafından borçlarını ödemek için bozdurulduğunu belirtmiştir.

4.... kadın vekili 23.09.2021 tarihli ıslah dilekçesi ile ziynet alacağı bedelini 62.110,00 TL olarak ıslah etmiştir.

II. CEVAP

1.Dava dilekçesi davalı-davacı erkeğe 21.12.2020 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalı-davacı erkek cevap dilekçesi sunmamıştır.

3.... kadın vekili 22.09.2021 tarihli beyan dilekçesinde, düğünde kadına takılan ziynet eşyalarının erkek tarafından borçlarını ödemek için bozdurulduğunu belirtmiştir.

4.... kadın vekili 23.09.2021 tarihli ıslah dilekçesi ile ziynet alacağı bedelini 62.110,00 TL olarak ıslah etmiştir.

II. CEVAP

1.Dava dilekçesi davalı-davacı erkeğe 21.12.2020 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalı-davacı erkek cevap dilekçesi sunmamıştır.

2.Davalı-davacı erkek vekili birleşen dava ve birleşen davaya cevaba cevap dilekçesinde; kadının eşine ve eşinin ailesine hakaret ettiğini, arabasını beğenmeyip eşini aşağıladığını, ekonomik güçlerini aşan maddi talepleri olduğunu, erkeğin ailesi ile görüşmek istemediğini, uyumsuz, anlayışsız ve agresif davrandığını, eşine güvenmeyip telefonunu kurcaladığını, mesajlarını sildiğini, kıskanç olduğunu, en son olayda fiziksel şiddet uyguladığını ve fiili ayrılık döneminde şehir şehir gezerek tatil yaptığını iddia ederek kadının davasının reddini istemiş, birleşen davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına ve erkek yararına yasal faizi ile birlikte 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda eşine fiziksel şiddet uygulayan, sinkaflı küfürler eden, eşini kapı önüne koyan, "kızınızı alın istemiyorum" diyen, kadının Antalya'ya teyzesine gitmesi üzerine namusuna laf söyleyen, kişisel temizliğine dikkat etmeyen ve gece geç saatte eve gelen erkeğin ağır, evi ve arabayı beğenmeyen, eşine maddi gücünün üzerinde masraf yaptırmak isteyen, başkalarının yanında eşinin ter koktuğunu, pis koktuğunu söyleyen ve aşırı kıskanç davranan kadının az kusurlu olduğu, boşanma sebebiyle mevcut veya beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın eş yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerektiği, kadının boşanmakla yoksulluğa düşeceği; kadının dava dilekçesinde ziynetleri evden ayrılırken yanına almadığını ve takıların ortak konutta kaldığını beyan etmiş olmasına karşın, duruşmada takıların düğünden bir gün sonra eşi tarafından alındığını söylediği, böylelikle çelişkiye neden olduğu, ziynet eşyalarına dair tanık beyanlarının da soyut olduğu gerekçesi ile; her iki boşanma davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, kadın yararına aylık 400,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile kesinleşme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 20.000,00 TL maddî, 15.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin maddî ve manevî tazminat talepleri ile kadının ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.... kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde ziynetleri kadının yanına alamadığı ve ortak konutta kaldığı ifadesi ile kastedilenin ziynetlerin erkek tarafından alınmış olup erkekte kaldığı olduğunu ve dosyada ziynetlerin bozdurulduğuna dair kuyumcu kartvizitinin olduğunu belirterek reddedilen ziynet alacağı davası yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; boşanma kararını istinaf etmediklerini, boşanmaya neden olan olaylarda kadının daha ağır kusurlu olduğunu ve fer'î taleplerinin reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ve nafakalar yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kadın eşin 21.03.2022 tarihinde işe girdiği, düzenli gelirinin bulunduğu, boşanmakla yoksulluğa düşmeyeceği ve istinafa konu sair yönlerden kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile; erkeğin istinaf başvurusunun aleyhine hükmedilen yoksulluk nafakası yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ilgili bendi kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine ve erkeğin sair, kadının ise tüm istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.... kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek reddedilen ziynet alacağı davası ve kadın yararına hükmedilen tazminatların miktarı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.... kadın vekili yasal temyiz süresi içinde(14.05.2023) sunduğu dilekçede özetle; kadın eşin çalıştığı iş yerinin deprem nedeniyle zarar görmesi üzerine işten çıkarıldığını belirterek kadın yararına tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesini talep etmiştir.

3.Davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ve tedbir nafakası yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve ziynet alacağı davası noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

3.Davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ve tedbir nafakası yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve ziynet alacağı davası noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci, 220 nci, 222 nci, 226 ncı ve 330 uncu maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1.... kadın vekilinin kadın yararına hükmedilen tedbir nafakası ile tazminatların miktarına yönelik temyiz dilekçesinin istinaf edilmeyen yön temyiz edilemeyeceğinden REDDİNE,

2.... kadın vekilinin reddedilen yön dışındaki, davalı-davacı erkek vekilinin tüm temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının Kübra'ya yükletilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden Mustafa'ya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9245, Karar No: 2008/5070, Tarih: 31.03.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/9245 E.  ,  2008/5070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2007

Davacı, malüliyet oranının 2/3 olduğunun ve 6.2.2002 tarihinden itibaren malüliyet aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi

Dava, davacının 06.02.2002 tarihinden itibaren maluliyet aylığı almaya hak kazandığının tespitini istemine ilişkindir.

Mahkemece davacıya 06.02.2002 tarihinden itibaren maluliyet aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmiş ise de eksik inceleme nedeni ile verilen karar doğru değildir.

Uyuşmazlık, 1479 Sayılı Yasa’nın 28. maddesi gereğince davacının çalışma gücünün en az üçte ikisini yitirip yitirmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacının 13.10.2001 tarihinde Cerrahpaşa Tıp Fakültesinde yapılan operasyon sonucu sol ayak diz üstünden ampute edilmiştir.  Davacı 06.02.2002 tarihli dilekçe ile kurumdan maluliyet aylığı bağlanması isteminde bulunmuş,   Haydarpaşa Numune Hastahanesi’nin 18.09.2002 tarihli  “iliak arter tıkanıklığı ve sol uyluk 1/3 distal diz üstü amputasyonu” bulunduğunu gösterir  raporu esas alınarak, Bağ-Kur Genel Müdürlüğü’nce  05.06.2003 tarihli karar ile sigortalının 2/3 oranında işgücünü kaybetmiş durumda sayılmasını gerektiren bir bulgu mevcut olmadığına karar verilerek istemi ret edilmiştir. Davacının  2005 yılında Kuruma tekrar yaptığı başvuruları 05.06.2003 tarihli karar gerekçe gösterilerek ret edilmiştir. Mahkemece alınan Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3. İhtisas Kurulu’nun 09.08.2006 tarihli raporunda ise, “davacının 10.07.2006 tarihinde yapılan muayenesinde  5 sene  evvel sol femur 1/3 üstuç, 2 ay evvel sağ femur 1/3 üstuç ampute olduğu  bu nedenle her iki bacağının kaybı nedeni ile beden çalışma gücünü en az  2/3 kaybetmiş sayılacağı belirtilmiştir. Mahkemece davacının 2/3 oranında beden çalışma gücünü sol ayak diz üstünden ampute edildiği 13.10.2001 tarihinde kaybettiği kabul edilerek tahsis talep tarihine göre 06.02.2002 tarihinden itibaren maluliyet aylığı bağlanmasına karar verilmiştir.

Gerçekten Adli Tıp Kurumu 3 İhtisas dairesinin raporunda da belertildiği gibi davacının 10.07.2006 tarihinden  2 ay önce sağ ayağının da 1/3 oranında amputasyonu nedeni ile beden çalışma gücünü en az  2/3 kaybetmiş sayılacağı sonucuna varıldığı anlaşılmaktadır. Oysa  kurum kararlarına dayanak oluşturan Haydarpaşa Numune Hastahanesi’nin 18.09.2002 tarihli raporunda  sağ ayağının henüz ampute edilmediği  halde, mahkemece  sadece sol ayağının ampute edildiği 13.10.2001 tarihinin 2/3 oranında maluliyet başlangıç tarihi kabul edilerek sonuca gidilmesi doğru değildir.

Mahkemece yapılacak iş, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesinden ek rapor alınarak davacının 2/3 oranında maluliyetinin başlangıç tarihini tespit etmek ve 1479 sayılı  yasanın 31 maddesi de gözetilerek oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 31.03.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.