muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/37014, Karar No: 2014/193, Tarih: 14.01.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/37014 E.  ,  2014/193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aydın 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/10/2013

NUMARASI : 2012/125-2013/431

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli sebebe dayanılmaksızın feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine, müvekkilinin işe iadesine ve diğer kanuni haklarının belirlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının etik kurallarına aykırı olarak spot satışı yapması nedeniyle iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar taraflar avukatlarınca temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık iş sözleşmesinin geçerli veya haklı nedenle feshedilip edilmediği noktasındadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır. İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı Kanun'un 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedene dayandığını kabul etmek gerekecektir.Dosya içeriğinden, 01.11.1996 tarihinden beri son olarak Aydın Bölge Müdürü olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, İzmir’de... Eczanesine yapılan 2400 adet Arveles tablet satışının Bursa’da bulunan .... Ecza Deposuna spot satış olarak fatura edildiği ve spot satışın kesinlikle yasak olduğu gerekçesiyle 4857 sayılı Kanun’un 25/II. maddesi gereğince 30.03.2012 tarihinde feshedildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının, çalıştığı bölgede bulunan .... Eczanesine 2400 adet A... isimli ilacı sattığı ve daha sonra aynı eczane tarafından ilaçların spot satış olarak Bursa’da bulunan A.... Ecza Deposuna fatura edildiği sabittir. Mahkemece, davacının spot satış yaptığı ve davranışının iş ilişkisini olumsuz yönde etkilediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma eksik ve hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Mahkemece, üniversite eczacılık fakültesi öğretim üyesi, eczacılık sektöründe görev yapan bir yönetici ve mali müşavirden oluşacak bilirkişi heyeti ile davacının feshe gerekçe gösterilen davranışının davacıya menfaat sağlayıp sağlamadığı, davalının ticari itibarını ne şekilde etkilediği, davacı ile aynı konumda bulunan diğer çalışanları zarara uğratıp uğratmadığının bu yönde toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespiti ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9599, Karar No: 2018/4651, Tarih: 25.10.2018

**(Kapatılan)20. Ceza Dairesi         2015/9599 E.  ,  2018/4651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Suça konu uyuşturucu maddenin bulunduğu çantanın üzerinde bagaj fişi bulunmamış ise de, otobüs muavini ...'nın çantanın 32 nolu koltukta oturan yolcuya ait olduğunu beyan etmesi ve 32 nolu koltukta oturan sanığın yapılan üst aramasında da 32 nolu bagaj fişinin bulunması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 192/3. maddesi gereğince etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama koşulları gerçekleşmediği halde, sanığın cezasında indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile artırma ve indirme nedenleri tartışılarak yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 25.10.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2012, Karar No: 2019/3783, Tarih: 15.05.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2012 E.  ,  2019/3783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 26/01/2017 tarih ve 2014/26 E. - 2017/33 K.

sayılı kararın asıl davada davalı/birleşen davada davacı şirket vekili ile asıl ve birleşen davada davalı kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 22/02/2018 tarih ve 2017/1342-2018/183 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl davada davalı/birleşen davada davacı şirket vekili ile asıl ve birleşen davada davalı kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, davacının "Burn Blue Energy" ibareli markası bulunduğunu, davalı şirketin 2010/56752 sayılı "Blue Energizer" ibareli marka tescil başvurusuna benzerlik - karıştırılma nedenlerine dayanarak yaptıkları itirazın, davalı TPMK YİDK kararı ile 32. sınıf bakımından kısmen kabul edildiğini, diğer sınıflar bakımından ise red edildiğini, tescilinin devamına karar verilen emtiaların davacı marka kapsamındaki emtialarla doğrudan ilişkili emtialar olduğunu, davalı tarafından yapılan başvurunun iyi niyetli olmadığını ve davacıya ait markanın itibarından haksız yararlanabileceğini ileri sürerek TPMK YİDK'nın 2013-M-1414 sayılı kararının iptaline, tescil edilmesi halinde davalı markasının hükümsüzlüğüne, karşı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Asıl davada davalı şirket vekili, 556 sayılı KHK 8/1-b şartlarının gerçekleşmediğini savunarak asıl davanın reddini istemiş, birleşen davada ise davalı TPMK YİDK'nın 27.11.2013 tarih ve 2013-M-1414 sayılı 32. sınıftaki kısmi ret kararının iptaline, 2010/56752 sayılı "Blue Energizer" ibareli marka başvurusunun tüm emtialar yönünden tesciline karar verilmesini istemiştir.

Asıl ve birleşen davalarda davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmesini istemiştir.

Asıl ve birleşen davalarda davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, asıl dava yönünden, davacı markası ile davalı marka başvurusu arasında 33. sınıfta yer alan emtialar açısından 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi uyarınca benzerlik ve iltibas tehlikesi bulunmadığı, buna karşın 29. sınıftaki içecek niteliğindeki "Her çeşit süt, ayran, kefir, süt oranı fazla sütlü içecekler, meyveli sütler, kımız" emtiaları açısından benzerlik ve iltibas tehlikesi bulunduğu, birleşen dava yönünden ise taraf markaları benzer ve emtia listeleri ise reddedilen mallar yönünden aynı/aynı tür olduğundan YİDK kararının yerinde olduğu, başvuru tarihinde davacı markasının tanınmış marka olmadığı, kötü niyet iddiasının ispatlanamdığı gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulü ile TPMK YİDK'nın 2013-M-1414 sayılı kararının 29. sınıfta içecek niteliğindeki "Her çeşit süt, ayran kefir süt oranı fazla sütlü içecekler, meyveli sütler, kımız" emtiası yönünden iptaline, davalı adına tescilli 2010/56752 sayılı “BLUE ENERGİZER” ibareli markanın bu ürünler yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı/birleşen davada davacı şirket vekili ile asıl ve birleşen dosya davalısı kurum vekili istinaf etmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı/birleşen davada davacı şirket vekili ile asıl ve birleşen dosya davalısı kurum vekilleri temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı/birleşen davada davacı şirket vekili ile asıl ve birleşen davada davalı kurum vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden asıl davada davalı/birleşen davada davacı şirket ile asıl ve birleşen davada davalı kurumdan ayrı ayrı alınmasına, 15/05/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11940, Karar No: 2014/9659, Tarih: 09.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/11940 E.  ,  2014/9659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/316446

MAHKEMESİ : Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11.04.2011

NUMARASI : 2009/361 Esas, 2011/94 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenip gereği düşünüldü:

Tüm dosya kapsamı ile mağdurenin özde değişmeyen beyanları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın kanıtlanan eyleminin TCK.nın 103/1. maddesinde yer alan çocuğun basit cinsel istismarı niteliğinde olduğu, ayrıca Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 4 hekim tarafından düzenlenen 17.11.2008 tarihli raporunun Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddelerine göre usulüne uygun olmadığı anlaşılmakla, sanığın eylemi nedeniyle mağdurun beden ve ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda usulüne uygun rapor alındıktan sonra, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6272, Karar No: 2016/6229, Tarih: 05.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/6272 E.  ,  2016/6229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 09/01/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/02/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı kendisinin... Büyükşehir Belediye Başkanı, davalının da ... Milletvekili olduğunu, davalının ...Meclisinde 16/11/2013 tarihli basın toplantısında yaptığı açıklamaların kişilik haklarına saldırı içerdiğini iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, dava konusu basın toplantısında bir mahkeme dosyasının kamuoyu ile paylaşıldığını, gerçeği yansıttığını, davacının kişilik haklarına saldırı içermediğini davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının... Büyükşehir Belediye Başkanı olan davacı hakkında yaptığı basın açıklamasında gerçekle ilgisi olmayan beyanlarda bulunduğu, davalının beyanlarının davacının kişilik haklarına saldırı mahiyetinde olduğu eleştiri sınırının aşıldığı gerekçesi ile, istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Anayasamızın 25. maddesi uyarınca “Herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir. Her ne sebep ve amaçla olursa olsun kimse, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; düşünce kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz.” Anayasamızın 90. maddesine göre usulüne uygun şekilde yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bu kapsamda Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi de kanun hükmünde sayılmaktadır. .... nin 10. maddesinde “Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir alma ve verme özgürlüğünü de içerir....” hükmü bulunmaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli 48876/08 başvuru no'lu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan «bilgi» ya da «düşünceler» için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, «demokratik toplumun» onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya konulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri 69698/01 başvuru no'lu ve 16354/06 başvuru no'lu kararlarında da tekrar etmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine göre; siyasetçilere yönelik eleştirinin sınırı özel kişiler için olandan daha geniştir ve siyasetle uğraşan kişilerin kendilerine yönelik sert, ağır ve hatta incitici eleştirilere de katlanması gerekir. Çünkü siyasetçi zorunlu ve bilinçli olarak eylem ve davranışlarını gazetecilerin ve vatandaşların kontrolüne açık bırakmakta, kamuoyuna mal olmuş kişiler haline gelmeyi bilerek tercih etmektedir.

Somut olaya gelince; Davacı,... Büyükşehir Belediye Başkanı'dır. Davalı ise ... ...Milletvekili'dir. Davalı, ...Meclisi'nde 16/11/2013 tarihli basın toplantısında... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/262 esas sayılı dosyasının sanığı ve... Büyükşehir Belediyesinde ...Başkanı olan .... hakkındaki yargılamanın zamanaşımına uğramasını ve davacı hakkında kamu davası açılmamasını yaptığı açıklamalar ile eleştirmiştir.

Şu durumda, taraflar siyasi kimlikleri olan şahıslar olup, davalı basın toplantısında davacının Belediye Başkanı olduğu döneme ait işlemlerle ilgili eleştirilerini dile getirmiştir. Davacının siyasi kimliği nedeniyle normal koşullardan daha ağır eleştiriye açık olması gerektiği gibi bu şartlar altında ifade özgürlüğüne sınırlama getirilmesini gerektirecek demokratik bir toplum için gereklilik bulunmadığı, davacının kişilik değerlerinin ihlal edilmediği sonucuna varılarak, istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; davalının basın açıklamasındaki beyanlarının davacının kişilik haklarına saldırı mahiyetinde olduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 141/3. maddesi uyarınca mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olmak zorundadır. 6100 sayılı HMK 297. maddesi uyarınca hükmün “Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri” göstermesi gerekir. Şu durumda, 15 sayfa olarak yazılan gerekçeli kararda dava dilekçesinin, cevap dilekçesinin, bilirkişi raporunun olduğu gibi aktarılarak deliller tartışılmadan ve değerlendirilmeden, hangi ifadenin tazminata dayanak gösterildiği açıklanmadan, ifadelerin kişilik haklarına saldırı niteliğinde görülerek manevi zarardan sorumlu tutulduğu, kararın gerekçesinde olması gereken unsurların bulunmadığı, ilgisiz olan kısımların çıkartılmadığı, kes yapıştır şeklinde gereksiz tekrarlara yer verildiği, gerekçelendirilmeden hüküm kurulmuş bulunması isabetli olmamış, kararın gösterilen bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4945, Karar No: 2009/5894, Tarih: 17.06.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/4945 E.  ,  2009/5894 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı EGS Gayrimenkul Yat.Ort.A.Ş.vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin EGS Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı’ndan 231.821.-USD.karşılığında satın aldığı taşınmaz nedeniyle bonolar verdiğini, bonoların tamamının banka dekontuyla ödendiği halde, bonolardan birinin diğer davalı ...’na ciro edilerek takibe geçildiğini belirterek müvekkilinin icra takibine konu bonodan dolayı borçlu olmadığının tespitine, senedin iptaline, müvekkili lehine tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin iyiniyetli yetkili hamil olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı EGS vekili, müvekkilinin tapuda davacı lehine tescil işlemini yaptırdığını, takibin tarafı olmaması nedeniyle müvekkiline husumet tevcih edilemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davalı EGS Gayrimenkul Geliştirme ve İşletmecilik hakkında açılan davanın kabulü ile lehtarı EGS Gayrimenkul Geliştirme ve İşletmecilik olan 30.07.2000 vade tarihli 4.433.-USD. bedelli bonodan dolayı davacının bu davalıya borçlu olmadığının tespitine, davacının tazminat talebinin reddine, icra takibini yapan İş Bankası hakkındaki dava tefrik edildiğinden senedin iptali konusunda bu davalı ile ilgili dosya üzerinden karar verilemeyeceğine karar verilmiş, hüküm davalı EGS Gayrimenkul Geliştirme ve İşletmecilik A.Ş.vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı EGS Gayrimenkul Geliştirme ve İşletmecilik A.Ş. vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 17.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5742, Karar No: 2024/7496, Tarih: 24.06.2024

**5. Ceza Dairesi         2024/5742 E.  ,  2024/7496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 7. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.01.2024 tarih ve 2024/47 Esas, 2024/57 Karar sayılı YETKİSİZLİK kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/231, Karar No: 2014/1311, Tarih: 28.01.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/231 E.  ,  2014/1311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Görele Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2012

NUMARASI : 2009/219-2012/374

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava; davacının, 15.07.2002 – 10.02.2004 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kabulü ile, davacının, 15.07.2002 – 10.02.2004 tarihleri arasında davalı işverene ait .... Eczanesinde asgari ücret ile çalıştığının tespitine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı işyerinin 10.02.2004 tarihinde 506 sayılı Kanun kapsamına alındığı, davalı işverence, davacı adına 10.02.2004 tarihli işe giriş bildirgesinin verildiği, davacının 10.02.2004 – 27.01.2005 tarihleri arasındaki çalışmalarının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davalı işyerinin 10.02.2004 tarihinde 506 sayılı Kanun kapsamına alındığı, ancak öncesinde davalı işyerinin hangi tarihten itibaren faaliyette olduğunun araştırılmadığı, davacının çalıştığı tarihler net olarak belirlenmeden hüküm kurulduğu görülmüştür.