muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2824, Karar No: 2017/7404, Tarih: 09.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/2824 E.  ,  2017/7404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının müvekkiline ait sitenin A Blok 119 numaralı dükkanda kiracı olarak bulunduğunu, site yönetiminden izin almadan pergole ve camekan yaptırıp söz konusu dükkanın önünü kapattığını, site yönetim planının 103. maddesi uyarınca "Bahçe ve teraslarda ilgili bağımsız sakinleri kullanımlarına tahsis edilen bahçe alanlarının üzerine örtülü gölgelik yapmak isterlerse bu gölgeliğin rengi, cinsi ve yapımı için müellif firma olan ... San. ve Tic. Aş.'ye uygun olarak yapılabilir." demektir. İş bu madde uyarınca müvekkil site yetkilileri davalı kiracıyı defalarca uyarmalarına rağmen davalı taraf hatalı yapıyı düzeltmemiş, bu nedenlerle KMK kapsamında davalının yönetim planına aykırı olarak dükkan önüne yapmış olduğu Pergole ve Camekanın sitenin teknik şartnamesine uygun hale getirilmesi istenilmiş, davalı vekili cevap dilekçesinde; usûl ve kanuna aykırı açılmış iş bu davanın taraflarını yönetilemeyeceği, aktif husumetin dava şartlarından olduğunu, davanın reddine karar verilmesi talep edilmiş mahkemece; davalının yönetim planına aykırı eylemi nedeniyle KMK hükümlerine göre kat maliklerinden her biri veya yönetime verilen yetki ile yönetici tarafından açılabileceği, KMK 35. maddeye göre mülkiyet hakkı ile bağlı bulunan projeye aykırılıkların eski hale dönüştürülmesi için dava açma yetki ve görevi yöneticiye kat malikleri kurulunca yetki verilmesi halinde mümkün olduğu, somut olayda davacı vekiline kat malikleri kurulunca yetki alması ve mahkemeye sunması konusunda süre verilmiş ise de davacı kat maliki olmadığı gibi yönetim planından aldığı yetki ile bu davayı açtığını kat malikleri kurulunca bir karar ile yetki alınmasına gerek olmadığını belirttiği gerekçesi ile gelen tapu kaydı dikkate alınarak, kat maliki olmayan ve kat malikleri kurulu tarafından özel olarak yetkilendirilmeyen davacının aktif husumet yokluğu nedeni ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, yönetim planına aykırılık teşkil eden davalının uygulamalarına son verilmesi istemine ilişkindir.

Dava, yönetim planına aykırılık teşkil eden davalının uygulamalarına son verilmesi istemine ilişkindir.

Kat Mülkiyeti Kanunu 35. maddeye göre davacı yönetimin kat maliki olmadığı, kat malikleri kurulu tarafından bu davayı açmak üzere kendisine açıkça yetki verildiğine ilişkin bir kararın da bulunmadığı anlaşılmakla davacı yönetimin dava açma hakkı bulunmadığı dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmadığından dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 09/10/2017 oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13374, Karar No: 2014/9087, Tarih: 03.07.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/13374 E.  ,  2014/9087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sanık ... için, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (2 kez), görevi yaptırmamak için direnme, 6136 sayılı Kanuna muhalefet, sanık ... için, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan, sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet, görevi yaptırmamak için direnme ve mağdur ...’e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin yapılan incelmesinde;

Mahkemece oluşa uygun şekilde sanık ...’in mağdur ...’e yönelik eyleminin cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu kabul edilmesine rağmen, önce 5237 sayılı TCK.nın 109/1 daha sonra 109/2. maddeleri tatbik olunmak suretiyle kademeli uygulama yapılması, ceza miktarı itibarıyla sonuca etkili olmadığından, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında mağdur ...’ya yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

Mağdur ...’nın, sanık ...’in kendisini arayarak yardım istemesi üzerine eve gittiği, sanıkların evde yaralı olduklarını görerek polisi aradığı, sanık ...’in sakinleştirmeye çalıştığı ve kendi rızası ile evde beklediği, daha sonra da eve polislerin geldiği yönündeki beyanları, olay tutanağı, polis ve tanık beyanları, sanığın savunması ve tüm dosya kapsamından, sanık ...’in mağdur ...’ya yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, hukuka uygun ve yeterli delil bulunmadığı halde, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Mahkemece oluşa uygun şekilde, sanık ...’in mağdur ...’ya yönelik eyleminin cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu kabul edilmesine rağmen, önce 5237 sayılı TCK.nın 109/1 daha sonra 109/2. maddeleri tatbik olunmak suretiyle kademeli uygulama yapılması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8786, Karar No: 2017/9544, Tarih: 21.11.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/8786 E.  ,  2017/9544 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1- Dava, 28/01/2010 tarihinde meydana gelen zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının maddi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; davacı sigortalının, olay tarihinde gündüz saatleri içerisinde tersane içerisinde bulunan atölyede kapak sacını mobil vinç ile yere indirdikten sonra, boşta olan sapanı vincin kancasından çıkartırken, sapanın elinden kaçarak burnuna çarpması neticesinde yaralandığı,... Başkanlığı tarafından olayın iş kazası olduğunun tespit edildiği, davacı sigortalının sürekli iş göremezlik oranının % 2,3 olduğu, hükme esas bilirkişi kusur raporunda olayın meydana gelmesinde davalı işveren şirketlerin kusursuz, davacı kazazede işçinin % 100 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır.

Olay iş kazası olup, İş Hukuku ve sosyal güvenlik ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmeye tabi tutulmalıdır. İşverenin iş kazası sonucu meydana gelen zarar nedeniyle hukuki sorumluluğu yasa ve içtihatlarla belirlenmiş olan ayrık haller dışında ilke olarak iş aktinden doğan işçiyi gözetme ( koruma ) borcuna aykırılıktan kaynaklanan kusura dayalı sorumluluktur. İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve işgüvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 77.maddesinin açık buyruğudur.

04/06/2015 günlü bilirkişi raporunda; işçinin %100 oranında kusurlu olduğu belirtilmiş ise de bu raporun olaya ve oluşa uygun olmadığı ortadadır. Gerçekten, hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda; bilirkişiler, İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları gözönünde tutarak ve özellikle işyerinin niteliğine göre, işyerinde uygulanması gereken İşçi Sağlığı ve Güvenliği Yönetmeliğinin ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin, işyerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranı hiç bir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde, saptamadıkları anlaşılmaktadır.

Somut olayda, hükme esas bilirkişi kusur raporunun oluşa uygun olmadığı anlaşılmakla, zararlandırıcı olay tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunu'nun 77. maddesinin öngördüğü koşullar göz önünde tutularak konusunda uzman iş güvenliği uzmanlarından oluşan üç kişilik bilirkişi heyetine dosyanın incelettirilerek tarafların kusur ve sorumluluklarının oluşa uygun şekilde yeniden belirlenmesi ile sonuca gidilmesi gerekirken, yetersiz kusur raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle inandırıcı güç ve nitelikte olmayan, 77.maddenin öngördüğü koşulları içermeyen kusur raporunu hükme dayanak almak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde,davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2010/9384, Karar No: 2010/12261, Tarih: 08.11.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/9384 E.  ,  2010/12261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 1.İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına dayandıkları belgelere temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun kararın ONANMASINA ve temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 08.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15618, Karar No: 2022/6111, Tarih: 06.06.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/15618 E.  ,  2022/6111 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... ve diğer sanıklar hakkında yapılan yargılama sırasında; Kütahya 3. Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Kütahya 3. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/10/2021 gün ve 2021/318 E. 2021/211 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 06/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3728, Karar No: 2014/6754, Tarih: 30.12.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/3728 E.  ,  2014/6754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Olası kastla öldürmeye teşebbüs etmek, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : (TCK.nun 81, 21/2, 35, 62, 53), (6136 sayılı kanunun 13/1, TCK.nun 62, 52/2, 53, 54), 63 maddeleri uyarınca; (4 yıl 2 ay hapis c), (10 ay hapis ve 500.00 TL Adli para ) cezaları ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in mağdur ...'ya yönelik eylemi ile 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafıinin eksik soruşturmaya, sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

1- ) Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

2- ) Sanık ... hakkında mağdur ...'yı olası kastla öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; Sanık ... ile mağdur ...'nın bulunduğu iki grup arasında gece saatlerinde çıkan tartışmanın kavgaya dönüşmeden sonlandığı, her iki grubun araçlara binerek araçlarla seyir halinde bulundukları sırada iki grup arasında sözlü sataşmaların devam etmesi üzerine araçların durdukları, geceleyin sokak ortamında iki grupta bulunanların tekrar tartışmaya başladığı esnada elektiriğin kesildiği, ancak araçların farlarının olay yerini aydınlattığı, sanık ...'in elinde silah bulunduğu halde tanık Kamil ile tartıştığı, bu olayı gören ve tanık Kamil'in arkadaşı olan mağdur ...'nın sanık ...'e "sen kime silah çekiyorsun"

şeklinde söylemde bulunması üzerine sanık ...'in silahla iki metre mesafeden mağdur ...'ya bir kez ateş ettiği, mağdur ...'nın burun kısmının uç bölgesine isabet eden ateşli silah mermi çekirdeğinin hayati tehlike geçirmeyecek, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve hayati fonksiyonları müştereken 6. (ağır) derecede etkileyecek şekilde mandibula, zigmotik, maksilla ve maline paprisea açık kemik kırıklarına neden olduğu olayda;

Sanığın elverişli mesafeden görerek ve mağdura doğrudan ateş etmesi, kullanılan silahın elverişliliği, yaralanmaların yeri ve niteliğine göre, sanığın eyleminin öldürmeye teşebbüs niteliğinde olduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek olası kastla öldürmeye teşebbüsten hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafıinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmüny farklı gerekçeyle tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), CMUKnun 326/son maddesinin gözetilmesine, 30/12/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22000, Karar No: 2015/23313, Tarih: 25.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/22000 E.  ,  2015/23313 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davalı sitede apartman görevlisi olarak çalıştığını, iş akdinin haksız ve gerekçesiz olarak feshedildiğini, fazla çalışma ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının 27.12.2006-25.11.2009 tarihleri arasında ... Konut Yapı Kooperatifi'nde çalıştığını, bu dönemden sorumluluklarının bulunmadığını, iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının çalıştığı süre konusunda ihtilaf bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasa'nın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır. Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının dava dışı ... Konut Yapı Kooperatifi bünyesinde 27.12.2006-30.11.2008 ve 4.8.2009-25.11.2009 tarihleri arasında kooperatife ait bina inşaatı işinde bekçi olarak çalıştığı hizmet döküm cetvelinden ve tanık beyanlarından anlaşılmaktadır. Davalı işyerinde ise kapıcı olarak çalıştığı açıktır. Davacının ... Konut Yapı Kooperatifi'nde yaptığı iş ile davalı işyerinde yaptığı iş birbirinden farklıdır. Dava dışı ... Konut Yapı Kooperatifi ile davalı yönetim arasında işyeri devri yoktur. Bu nedenle davalının, davacının Kooperatif dönemindeki çalışmalarından sorumluluğuna karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai çalışması yapıp yapmadığı da uyuşmazlık konusudur.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.