muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10326, Karar No: 2021/9514, Tarih: 05.10.2021

Somut olayda, dosyaya kazandırılan Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun 15.10.2014 tarihli raporunda; “kişiye yapılan bilateral fess ameliyatının endikasyonunun ve ameliyat tekniğinin tıp kurallarına uygun olduğu, anosminin bu tür ameliyatlardan sonra ortaya çıkabilen, öngörülemeyen ve önlenemeyen bir komplikasyon olduğu, bu duruma göre ilgili hekimin eylemlerinin tıp kurallarına uygun olduğu, ilgili hekime atfı kabil bir kusur saptanmadığı”, ... Tıp Fakültesi KBB Ana Bilim Dalı öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen 15.04.2016 havale tarihli raporda da; hastaya uygun tedavi yöntemi uygulanarak sevk edilen kurumda tedavi gördüğü, herhangi bir komplikasyon gelişmeden taburcu edildiği, davacının koku alamama şikayetinin komplikasyon sayılması gerektiği, ilgili hekimin komplikasyon karşında olumlu ve etik davrandığı yönünde görüş bildirilmiştir. Davacı, aydınlatılmış onam alınmadığından dolayı davalıların kusurlu olduğunu ileri sürerek, raporlara .../....

itiraz etmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince, davacının dava dilekçesinde ve aşamalardaki beyanlarında ameliyat için rızasının alınmadığını iddia etmediği, ameliyat ve sonrası süreç için kendisinden aydınlatılmış onam alınmadığını iddia ettiği, ameliyat süreci ile ilgili yazılı bilgilendirme zorunlu olmayıp sözlü olarak bildirim yapılmasının yeterli olduğu, dava dilekçesi ve aşamalardaki davacı beyanlarında davalı doktor tarafından kendisine sözlü olarak gerekli uyarıların yapıldığının anlaşıldığı, adli tıp raporları dahil alınan tüm bilirkişi heyeti raporlarında davalı doktora akdedilecek bir kusur bulunmadığının rapor altına alındığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ne var ki; ortaya çıkan hasarın komplikasyon olması aydınlatma yükümlülüğünü ortadan kaldırmadığı gibi hastanın komplikasyonlar hakkında bilgilendirilmesi aydınlatma yükümlülüğünün bir gereğidir. Davacı vekili 02.05.2012 tarihli dava dilekçesinde, “ Müvekkile aydınlatılmış onam yapılmamıştır. Bu ameliyatın böyle bir sonuç doğurabileceği söylenmemiş ve bu konuda uyarılmamıştır.” şeklinde açıklamalara yer vererek mahkemenin gerekçesinin aksine dava dilekçesinde ve yargılamanın tüm aşamalarında ameliyat için davacıdan aydınlatılmış onam alınmadığını iddia etmiştir. Tüm dosya kapsamından, ilk derece mahkemesinin kabulünde olduğu gibi davacının yapılacak ameliyat konusunda ve ameliyatın sonuçları hakkında bilgilendirilmediği, her ne kadar davalıların davacının onamının alındığı, buna ilişkin form düzenlendiği, ancak formun hasta İstanbul Tıp Fakültesine sevk edilirken evrakların arasına karıştığı iddia edilmişse de onam formunun düzenlenmesi zorunlu olduğundan, bu hususun tanıkla ispatı mümkün olmadığından davacının bilgilendirilmediği ve davalıların kusurlu olduklarına yönelik ilk derece mahkemesinin kabulünün yerinde olduğu gözetilerek sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken, hatalı gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı Doktor ... Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti.'nin tüm temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK'nın 371. maddesi uyarınca davacı yararına BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dosyanın kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 05/10/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/1917, Karar No: 2003/3412, Tarih: -

14. Hukuk Dairesi 2003/1917 E., 2003/3412 K.

**14. Hukuk Dairesi 2003/1917 E., 2003/3412 K.**

**- İYİNİYET

- TAŞKIN İNŞAAT NEDENİYLE TAPU İPTALİ VE TESCİL

- TAŞKIN İNŞAATIN KALICILIĞI VE ANA YAPIYLA BAĞLANTISI**- 743 S. TÜRK KANUNU MEDENİSİ (MÜLGA) [ Madde 651 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 31.12.2001 gününde verilen dilekçe ile Medeni Kanunun 651. maddesi uyarınca ayni hak tanınmasının ya da mülkiyetin verilmesinin istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.12.2002 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Dava; 743 sayılı Medeni Kanunun 651. maddesi uyarınca taşkın yer mülkiyetinin verilmesi ya da bu yer üzerinde ayni hak tanınması isteğine ilişkindir.

Mahkeme; davanın kabulüne karar vermiş, hükmü; davalı belediye vekili temyiz etmiştir.

Taşan yapı sahibinin Medeni Kanunun 651. maddesi uyarınca tescil ya da yararlanma hakkı tanınmasını isteyebilmesi için binanın iyiniyetle inşa edilip edilmediğinin ve taşkın kısmın yıkılmasının aşırı zarar doğurup doğurmayacağının öncelikle araştırılması gerekir. Medeni Kanunun 651. maddesinde yer alan inancın, subjektif iyi inanç olduğu kuşkusuzdur. Burada kural, taşkın yapı sahibinin tecavüz ettiği taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesi ya da beklenen bütün dikkat ve özeni göstermesine rağmen bilecek durumda olmamasıdır.

Yargılayın kökleşmiş ve kurallaşmış uygulamalarına göre, çapları düzenlenmiş parsellere taşan yapı sahipleri kural olarak iyi inançlı kabul edilmemektedir.

Bina sahibi inşaata başlamadan önce kendisine düşen bütün dikkat ve ihtimamı göstererek elindeki çapa göre yerinin nereye kadar olduğunu saptamak ve inşaatını ona göre yapmakla yükümlüdür.

Dosyada toplanan kanıtlara göre davacının bu koşul gereğini yerine getirdiğinden söz etme olanağı yoktur.

Davalı taşınmaz malikinin, taşkın yapıya ıttıladan itibaren onbeş gün içerisinde itiraz etmemiş olması davacıyı kendiliğinden "iyi inançlı levazım sahibi" durumuna getirmez. Yasak koyucu, anılan süre ile taşkın yapı sahibinin iyiniyet iddiasını önlemek için arsa malikine bir olanak sağlamıştır. Bu olanağın kullanılmamış olması mülkiyet hakkından kaynaklanan hak ve yetkilerin kullanmasını engellemeyeceği gibi taşkın yapı sahibi yararına da bir sonuç doğurmaz.

Taşkın yapıya ilişkin kuralların uygulanabilmesi için ayrıca; yapılan yapının sürekli kalıcı biçimde yapılmış olması ve ana yapıyla arasında sıkı bir bağlantının bulunması gerekir. Uyuşmazlığa konu olayda soğutma kuleleri olarak nitelendirilen tesisin, sürekli kalıcı biçimde yapılmış bir yapı olduğu ve ana yapıyla arasında sıkı bir bağlantı bulunduğu kanıtlanmadığı gibi kaldırılması halinde fahiş bir zararın doğacağından söz etmeye de olanak yoktur.

Taşkın yapıya ilişkin kuralların uygulanabilmesi için ayrıca; yapılan yapının sürekli kalıcı biçimde yapılmış olması ve ana yapıyla arasında sıkı bir bağlantının bulunması gerekir. Uyuşmazlığa konu olayda soğutma kuleleri olarak nitelendirilen tesisin, sürekli kalıcı biçimde yapılmış bir yapı olduğu ve ana yapıyla arasında sıkı bir bağlantı bulunduğu kanıtlanmadığı gibi kaldırılması halinde fahiş bir zararın doğacağından söz etmeye de olanak yoktur.

Bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle davanın kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç : Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 275.000.000 lira duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 29.4.2003 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16150, Karar No: 2015/23647, Tarih: 09.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/16150 E.  ,  2015/23647 K.**

* KAMULAŞTIRMASIZ ELATMA TAZMİNATI

* İRTİFAK HAKKI BEDELİ

* ENERJİ NAKİL HATTI

* KAMULAŞTIRMASIZ ELATMA DAVALARINDA NİSPİ HARÇ

* KAMULAŞTIRMA KANUNU (2942) Geçici Madde 6

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmış olup, arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı vekilinin temyizine gelince;

1)Dava konusu taşınmazın bilirkişi raporunda yazılı özelliklerine göre objektif değer artırıcı unsurun % 220 oranında olacağı gözetilmeden daha az kabul edilerek kamulaştırma bedelinin eksik tespit edilmesi,

2)Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, tamamının yüzölçümü ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 2,5 olacağı gözetilmeden daha düşük oranda kabul edilmesi,

3)1983 sonrası kamulaştırmasız el atma davalarında nispi harca hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/43120, Karar No: 2015/35493, Tarih: 03.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/43120 E.  ,  2015/35493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ...şirketinden ... aracı 27.12.2010 tarihinde satın aldığını, 23.4.2011 tarihinde ABS lambasının yanması ve start-stop sisteminin devre dışı kalması nedeni ile yetkili servise müracaat ettiğini, 2.5.2011 ve 26.7.2011 tarihindeki müracaatında yazılım güncellemesi beklenildiği bildirilerek arızanın giderilmediğini, akabinde yeniden aynı arızanın oluştuğunu ileri sürerek, gizli ayıplı aracın yenisi ile değiştirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, herhangi bir imalat hatasının bulunmadığını, kullanımına da engel bir durumun olmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının davalı ... 27.12.2010 tarihinde satın aldığı ...aracın 23.4.2011'de " ABS ve strat-stop lambası yanıyor şikayeti üzerine, aracın fren vakum basınç sensörünün değiştiği, 2.5.2011'de ABS lambası ve fren arıza lambasının yanıyor şikayeti üzerine yapılan işlem kaydının bulunmadığı, 29.7.2011'de yolda kalan araç çalışmıyor şikayeti üzerine akü takviyesinin yapıldığı, 12.10.2011'de far arızası şikayeti üzerine arızanın bulunmadığının tesbit edildiği, 7.5.2012' de... lambası yanıyor ve start-stop sistemi çalışmıyor şikayeti üzerine, emme manifoldu basınç sensör tesisatının yenilendiği, garanti süresinden sonra da 7.5.2013 tarihinde egzos gazı uyarısı yanıyor, start-stop devreye girmiyor, vites geçişinde sarsıntı oluyor, araç gaz yemiyor şikayeti üzerine, aracın kavrama, birleştirme borusu ve kablo contasının

değiştirildiği, tesisatın tamir edildiği, ön ve arka düzen ayarının yapıldığı ve garanti kapsamında imiş gibi bedel alınmadığı dosyadaki tüm bilgi ve belgelerle servis kayıtlarından anlaşılmaktadır.

Mahkemece aldırılan 21.1.2013 ve müteakip tarihli teknik bilirkişi ek raporlarında; araçtaki arızaların üretim hatası olduğu ve maldan yararlanmayı engellediği ve gizli ayıplı olduğu ve garanti süresinden sonra da aracın aynı arızayı tekrarlaması nedeni ile araçtaki arızanın giderilemediği açıklanmış, yine akabinde aldırılan meslek yüksek okulu öğretim görevlilerinden alınan ikinci 31.10.2013 ve devamındaki ek raporlarda da, aracın üretimden kaynaklı gizli ayıp bulunduğu, aracın hali hazırda bir probleminin bulunmadığı açıklanmıştır. Mahkemece, araçtaki arızanın tamiratla tamamen giderildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 4. maddesi hükmü gereğince tüketici satın aldığı malın ayıplı olduğunun anlaşılması halinde satıcıdan, verdiği bedelin iadesini, ayıp nispetinde bedelin tenzilini, ayıbın giderilmesi için gerekli onarımın yapılmasını, son olarak da aracın yenisi ile değiştirilmesini isteyebilir. Aynı Kanunun 13. maddesinin 3. fıkrasında da “Tüketici Onarım hakkını kullanmışsa, garanti süresi içerisinde sık arızalanması nedeniyle maldan yaralanamamasının süreklilik arz etmesi veya tamiri için gereken azami sürenin aşılması veya tamirin mümkün bulunmadığının anlaşılması halinde, 4. maddede yer alan diğer seçimlik haklarını kullanabilir” hükmü bulunmaktadır. Öte yandan 14.06.2003 gün ve 25138 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Garanti Belgesi Uygulama Esaslarına Dair Yönetmeliğin 14. maddesinde de “tüketicinin onarım hakkını kullanılmasına rağmen malın tüketiciye teslim edildiği tarihten itibaren, belirlenen garanti süresi içerisinde kalmak kaydıyla bir yıl içerisinde; aynı arızanın ikiden fazla tekrarlanması veya farklı arızaların dörtten fazla meydana gelmesi veya belirlenen garanti süresi içerisinde farklı arızaların toplamının 6’dan fazla olması unsurlarının yanı sıra bu arızaların maldan yararlanamamayı sürekli kılması durumunda tüketicinin malın ücretsiz olarak değiştirilmesini talep edebileceği” hükmü mevcuttur.

Mahkemece, aldırılan ilk raporda arızanın giderilemediği açıklandığı halde, ikinci raporda hali hazırda bir probleminin bulunmadığı bildirilmiştir. Bu durumda, bilirkişi raporları hükme esas alınması için yeterli değildir. Hal böyle olunca, mahkemece yeniden Üniversitelerin otomativ dalında makine mühendislerinden oluşacak konusunda uzman, üçlü bilirkişilerden taraf ve Yargıtay denetimine elverişli, rapor alınarak özellikle, araçta oluşan arızların sıklığı ve sayısı ile yukarıda açıklanan yasal mevzuat gözetilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece, yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan kararın davacı yararına bozulmasına, 03/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/119, Karar No: 2014/7483, Tarih: 16.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/119 E.  ,  2014/7483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 2.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/07/2013

NUMARASI : 2011/117-2013/124

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/07/2013 tarih ve 2011/117-2013/124 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı S.A. ve diğer davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin üye yayınevlerinin haklarını korumak amacıyla, birliğe yapılan ihbar üzerine davalılara ait işyerinde yapılan denetimde korsan kitap satışının yapıldığının tespit edildiğini bu tespite rağmen davalıların korsan kitap satışına devam ettiğini, davalıların sahibi ve işleteni oldukları işyerinde toplam 4 kez arama yapıldığını, her defasında korsan kitap tespit edildiğini ileri sürerek devam eden tecavüzlerin ref'i ile muhtemel tecavüzlerin meni'ne, davalının korsan kitap satmak için açtığı işyerlerinin kapatılmasına dair ihtiyati tedbir kararı verilmesine ve fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 1.000 TL maddi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında talebini 48.645,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı Gökhan vekili ve davalı Serdar, korsan kitap satmadıklarını, korsan olduğu tespit edilen kitapların okumak için iş yerinde bulundurulduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıların işyerinde, mali hakları davacı meslek birliğine üye yayınevlerine ait kitapların satıldığı, davacının davalıdan FSEK'nın 68. maddesine göre talep edebileceği rayiç bedelin 48.645,00 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile anılan miktarın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalılardan tahsiline, tecavüzün men'ine, FSEK'nın 68. maddesine göre artık taraflar arasında farazi sözleşme kurulduğundan sair taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Serdar Aker ve diğer davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı Serdar Aker ve diğer davalı vekili temyiz etmiştir.

1- 5846 Sayılı FSEK'nın 41. vd maddeleri uyarınca Meslek Birlikleri, üyeleri ile bu Kanun'un 52. maddesine uygun bir şekilde yaptıkları mali hakları kullanma yetkisinin devri sözleşmesine dayalı olarak, üyelerinin bu Kanun'la tanınmış haklarının takibine yetkilidirler. Bu hususta yayınlanan “FSE Sahiplerinin Verecekleri Yetki belgesi Hakkındaki Yönetmelik”in 3. ve 4/h maddeleri uyarınca Meslek Birliği'nin takip yetkisi, sahip kılındığı eserlerin yetki belgesinde belirtilmesi halinde geçerlidir. Davacı tarafça dosyaya ibraz edilen yetki belgelerinde, davacının yayıncının eser ya da mali hak sahibi olduğu ya da olacağı ilim veya edebiyat eserler hakkında 5846 sayılı FSEK kapsamında dava açmaya yetkili olduğu şeklinde bir ibare mevcut olup, bu ibare, anılan Kanun ve Yönetmelik maddeleri uyarınca davacı Meslek Birliği'nin, işbu davada aktif dava ehliyeti bakımından, dava açmaya yetkili olduğu hususunda yeterli bir belge niteliğinde değildir. Bu bakımdan davacıdan dava konusu eserlerle ilgili olarak verilmiş yetki belgelerine ek olarak verilmiş eser bildirim formu olup olmadığı sorulup bu husus tartışılmaksızın uyuşmazlığın esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle davalılar yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre davalı S. A.'in ve diğer davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı S. A.'in ve diğer davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı S.A.'in ve diğer davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davalılara iadesine, 16/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4024, Karar No: 2023/4605, Tarih: 02.05.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/4024 E.  ,  2023/4605 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2020/922 D.İş

KABAHATLİ : Özel İstanbul Bakım Merkezi

Kabahatliye atfen...Koç Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından, İstanbul Valiliği tarafından kabahatliye kesilen 30.313,50 TL idari para cezasına karşı başvuruda bulunulmuş, Silivri Sulh Ceza Hakimliğinin 04.02.2020 tarihli ve 2019/2298 D.İş sayılı kararı ile başvurunun kabulü ile kabahatliye uygulanan idari para cezasının kaldırılmasına karar verilmiş, idare tarafından bu karara yapılan itiraz, isteme konu Çorlu 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 02.04.2020 tarihli ve 2020/922 D.İş sayılı kararıyla kesin olarak reddedilmiştir. Merci kararı kesin olduğundan Yargıtay incelemesinden geçmemiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 23.11.2022 tarihli ve 94660652-105-59-11563-2020-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.02.2023 tarihli ve KYB-2022/151170 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.02.2023 tarihli ve KYB-2022/151170 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, kabahatli Özel İstanbul Bakım Rehabilitasyon Merkezi'ne yönelik İstanbul Valiliği Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğünce 24/05/2019 tarihinde yapılan denetim sonucunda 04/11/2016 tarihli Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği’nin 34.

maddesine aykırı olarak bulunması gerekenden az sayıda sağlık personelinin çalıştırıldığının tespit edildiği, kabahatli Bakım Rehabilitasyon Merkezi hakkında anılan Yönetmeliğin 60/1-a maddesi uyarınca idarî para cezası uygulandığı, söz konusu idari para cezasına karşı kabahatli Bakım Rehabilitasyon Merkezinin yapmış olduğu itiraz üzerine, Silivri Sulh Ceza Hakimliğince yapılan inceleme sonucunda ''...başvuran aleyhine verilen idari para cezalarının türü, süresi ve miktarının yönetmelikle belirlendiği, bu şekilde yönetmelikle belirlenen idari para cezasının hukuka aykırı olduğu..." gerekçesi ile 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 28. maddesinin 8/b bendi uyarınca itirazın kabulüne karar verildiği somut olayda,

Kabahatli hakkında uygulanan idari para cezasının, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 4. maddesinde yer alan,

“(1) Hangi fiillerin kabahat oluşturduğu, kanunda açıkça tanımlanabileceği gibi; kanunun kapsam ve koşulları bakımından belirlediği çerçeve hükmün içeriği, idarenin genel ve düzenleyici işlemleriyle de doldurulabilir. (2) Kabahat karşılığı olan yaptırımların türü, süresi ve miktarı, ancak kanunla belirlenebilir.“ şeklindeki hükme uygun olarak 2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu’nun 35/A maddesi ile,