muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/388, Karar No: 2015/13094, Tarih: 02.04.2015

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

... nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Somut olayda; davacı imzasını havi bordrolarda bazı aylarda fazla mesai ücreti tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

Dosyada mübrez bilirkişi raporunda bu tahakkuk miktarları toplanarak, hesaplanan fazla mesai ücretinden mahsup edilerek fazla mesai ücreti hesabı yapılmıştır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulamasına göre, fazla mesai tahakkuku bulunan aylar hesaplama da dışlanarak sonuca gidilmelidir.

Fazla mesai ücreti tahakkuk ettirilen ayların, fazla mesai hesabında dışlanmaması ve ara dinlenme süresinin, 11 saatlik çalışma da 1 saat, 13 saatlik çalışma da 1,5 saat yerine, sadece yarım saat düşülmesi hatalıdır.

Fazla mesai ücreti tahakkuk ettirilen ayların, fazla mesai hesabında dışlanmaması ve ara dinlenme süresinin, 11 saatlik çalışma da 1 saat, 13 saatlik çalışma da 1,5 saat yerine, sadece yarım saat düşülmesi hatalıdır.

3-Kabul edilen alacak miktarlarının net mi yoksa brüt mü olduğunun kararda açıklanmamasının, infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4639, Karar No: 2022/14568, Tarih: 21.11.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/4639 E.  ,  2022/14568 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Dava, meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan harcamalardan oluşan Kurum zararının, 506 sayılı Kanunun 26. maddesince rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece,hükmüne uyulan bozma ilamı sonrası ilamda belirtildiği şekilde, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ... davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir.

Meslek hastalığı; işin niteliğine göre tekrarlanan bir sebeple veya işyerinde işin yürütüm şartları yüzünden ortaya çıkan ve sigortalıyı geçici veya sürekli şekilde hasta, sakat veya ruhen arızalı bırakan bir olgu olup, 506 sayılı Yasanın 11. maddesinin B bendinde, “sigortalının çalıştırıldığı işin niteliğine göre tekrarlanan bir sebeple veya işin yürütüm şartları yüzünden uğradığı geçici veya sürekli hastalık, sakatlık veya ruhi arıza halleridir.” şeklinde tanımlanmıştır.

Davaya konu somut olayda, Mahkemece verilen davanın kabulüne dair ilk karar “sigortalının, 2000–2007 yılları arasında davalı işveren yanındaki çalışmalarından önce, 1999–2000 yılları arasındaki aynı nitelikte çalışmalarının varlığı karşısında, Mahkemece, öncelikle sigortalının belirtilen işyerlerinde hangi ortamda çalıştığı, meslek hastalığının oluşmasında herhangi bir etkisinin olup olmadığı tüm işyerleri bakımından ayrı ayrı belirlenmeli,meslek hastalığının, işin niteliğine göre tekrarlanan sebepler veya işin yürütüm şartlarına göre ortaya çıkan hastalık, sakatlık veya ruhi arıza halleri olduğu dikkate alınarak, meslek hastalığının engellenmesinde, iş güvenliği mevzuatına göre işverence hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığı irdelenerek; işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçilerin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi düşünceler ile almaktan çekinemeyeceği, çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığının da, işverenin önlem alma ödevini etkilemeyeceği, işverenin, çalıştırdığı sigortalıların beden ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlü olduğu gerçeğinden hareketle, meslek hastalığının oluşumunda kusurun belirlenmesi için konunun uzmanı bilirkişilerden bu doğrultuda kusur raporu alınmalı; kusur irdelemesinde, dava dışı işverenler yanındaki çalışmaların sigortalıdaki sürekli iş göremezlik oranına etkisi gözetilmeli, meslek hastalığında, işverenlerin bu konuda her türlü tedbiri almış olsa bile, işin ve işyerinin niteliği sebebiyle bu hastalığın ortaya çıkması ihtimali dikkate alınarak, belli orandaki bir kaçınılmazlıktan söz edilmesi gerekeceği de göz önünde bulundurulmalıdır.Diğer taraftan, sürekli iş göremezlik gelirinin düşmesine ilişkin Yüksek Sağlık Kurulu Kararının sadece Kurum bakımından bağlayıcı olduğu, sigortalıyı bağlamayacağı dikkate alınarak 506 sayılı Yasanın 109. maddesinde öngörülen prosedür doğrultusunda inceleme yapılmalı, sigortalının sürekli iş göremezlik oranındaki düşmeye bağlı olarak, sigortalıya bağlanan gelirlerin kesilip kesilmediği, bağlanan gelirin fiili ödemeye dönüşüp dönüşmediği araştırılarak, fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, fiili ödeme ile ilişkin olduğu gelirin ilk peşin sermaye değerinin karşılaştırılması sonucu, şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarının kusur karşılığından düşük ise, o takdirde, ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesinin gerekmesine, aksine, fiili ödeme miktarı ilk peşin değerden düşük ise, o takdirde de, fiili ödeme miktarının esas alınmasının gerekeceği gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir

.” denilerek bozulmuş Mahkemece sürekli işgöremezlik derecesinin “0” a düşmesi nedeniyle fiili ödemeler dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de dava dışı sigortalının açtığı malüliyet oranı tespitine ilişkin davada, ... Anadolu 15.İş Mahkemesince sigortalının 25.12.2009 dan itibaren %23, 19.7.2013 den itibaren %26,2 oranında malul olduğunun tespitine ilişkin kararın Dairemizin 15.3.2022 tarih, 2022/576 E, 2022/3609 K sayılı ilamıyla onanarak kesinleştiği anlaşılmıştır. Bu nedenle sürekli işgöremezlik oranının belirlenmesine ilişkin kesinleşen dava dosyası dikkate alınarak değerlendirme yapılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ... davalı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 21.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1312, Karar No: 2016/2746, Tarih: 04.05.2016

**20. Ceza Dairesi         2016/1312 E.  ,  2016/2746 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : a)Uyuşturucu madde ticareti yapma

b)Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

c)Kenevir ekme

d)6136 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm-Karar : A) Mahkûmiyet:

1-Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan; sanıklar Nihat

Kalburcu, ..., ..., ..., ...,

..., ..., ..., ...,

..., ..., ...

Kızıl hakkında

2-Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan;

sanıklar ..., ..., ...,

..., ..., ..., ...,

..., ... hakkında,

3-Kenevir ekme suçundan; sanıklar ... ve ...

... hakkında

4-6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan; sanıklar ...

... ve ... hakkında

B) Beraat: Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan; sanık

... hakkında

C) Temyiz isteminin reddi: “Uyuşturucu madde ticareti yapma” ve “Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma”

suçlarından; sanık ... hakkında

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Gerekçeli karar başlığına suç tarihlerinin, sanıklar ... ve ... yönünden 02/01/2013, sanıklar ..., ... ve ... yönünden 12/04/2013, sanık ... yönünden 14/06/2013, sanık ... yönünden 16/06/2013-29/06/2013, sanıklar ... ve ... yönünden 01/07/2013, sanıklar ..., ... ve ... yönünden 02/07/2013, sanık ... yönünden 03/07/2013, sanık ... yönünden 04.07.2013, sanık ... yönünden 23.09.2013, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... yönünden 15/11/2013, sanık ... yönünden 19/11/2013 olarak yazılması yerine sanık ayrımı yapılmaksızın tüm suç tarihlerinin "26/11/2012, 02/08/2013, 02/07/2013, 02/07/2013, 15/11/2013, 12/01/2013, 12/04/2013, 19/06/2013, 14/06/2013, 02/01/2013, 23/09/2013, 20/10/2013, 01/07/2013, 04/07/2013" olarak yazılması, mahallince düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak görülmüştür.

1)Sanık ...'un temyiz isteminin incelenmesinde:

Sanığa, 09/10/2014 tarihli temyiz isteminin reddi kararı 14.10.2014 tarihinde tebliğ edildiği halde, CMUK’nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 22/10/2014 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından bu karara yönelik temyiz isteminin , aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2)Sanık ... müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık müdafii 09.07.2014 tarihinde hükmü temyiz etmiş ise de, sanık ...'ın Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla gönderdiği 25.07.2014 tarihli dilekçesindeki "cezamın onanması" beyanının temyizden vazgeçme niteliğinde olduğu, 11/08/2014 tarihli Ceza İnfaz Kurumu görevlilerince alınan beyanında ve daha sonra gönderdiği dilekçelerinde temyizden vazgeçme iradesini tekrarlaması ve sanık müdafiinin de 18.09.2014 havale tarihli dilekçesiyle, temyizden vazgeçtiğini bildirmesi karşısında, sanık ... hakkındaki hükmün sanık müdafiinin temyizine ilişkin olarak İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA,

3)Sanık ... hakkında "Uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde:

3)Sanık ... hakkında "Uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde:

Sanık ...’ün 07/07/2014 tarihli temyiz dilekçesinden sonra, Ceza İnfaz Kurumundan gönderdiği 24/11/2015 tarihli dilekçesi ile “Yukarıda belirtmiş olduğum dosya ve karar nolu dosyamın onaylanmasını istiyorum” şeklindeki beyanının, temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olduğu anlaşıldığından, hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA,

4)Sanıklar ... ve ... haklarında "Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçundan verilen kararlara yönelik yapılan temyiz incelemesinde:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların, CMK'nın 231. maddesinin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu ve temyiz dilekçeleri itiraz dilekçesi olarak kabul edilip itiraz merciince karar verilmiş olduğu anlaşıldığından kararların İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA,

5)Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında "Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçundan verilen kararlara yönelik yapılan temyiz incelemesinde:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların, CMK'nın 231. maddesinin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olması nedeniyle, itiraz merciince karar verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE

6)Sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık ... hakkında beraat kararı verildiği halde, sanığın evinde yapılan aramada ele geçen ve uyuşturucu madde içermediği tespit edilen ... Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanetinin 2013/518 sırasında kayıtlı 1 adet kırılmış cam kül tablası parçaları, 9 adet içilmiş sigara izmariti ve 27 adet ambalaj paketinin sanık ...'e iadesi yerine, müsaderesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan CMUK’nun 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin bölümünde yer alan "…Adli Emaneti'nin 2013/517-184-518-3-153" ibaresindeki "518" rakamının çıkartılması ve müsadereye ilişkin bölümden sonra gelmek üzere "sanık ...'in evinde yapılan aramada ele geçen uyuşturucu ve uyarıcı madde içermediği tespit edilen ... Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanetinin 2013/518 sırasında kayıtlı 1 adet kırılmış cam kül tablası parçaları, 9 adet içilmiş sigara izmariti ve 27 adet ambalaj paketi'nin sanık ...'e İADESİNE" ibaresinin yazılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

7) Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... haklarında "Uyuşturucu madde ticareti yapma " suçundan; sanıklar ... ve ... haklarında "2313 sayılı yasaya aykırılık" suçundan; sanık ... hakkında "6136 sayılı yasaya aykırılık" suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik yapılan temyiz incelemesinde:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilen dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık ...’ın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas olduğu anlaşılan mahkûmiyetlerinden en ağır cezayı içeren ... Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2009/173 esas ve 2009/261 karar sayı ile kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen ve 21/09/2010 tarihinde kesinleşen 7 yıl 6 ay hapis cezası yerine, ... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 20/04/2010 tarihli 2008/106 esas ve 2010/277 karar sayılı ilamı ile verilen ve 24/06/2010 tarihinde kesinleşen 2000 TL adli para cezasının, hüküm tarihi ve miktarı itibarıyla 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olduğu ve aynı maddenin son fıkrası uyarınca tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

2-Sanıklardan ele geçirilen uyuşturucu maddelerden alınan kontrol numunelerinin müsaderesine karar verilmemesi,

3-Sanıklar ... ve ...'dan ele geçirilen uyuşturucu içeren maddelerin müsaderesine, uyuşturucu ve uyarıcı madde içermeyen kenevir tohumu ve bitki kırıntılarının sanıklara iadesine karar verilmesi yerine emanetin 2015/517 sırasında kayıtlı söz konusu maddelerin tamamının müsaderesine karar verilmesi ve müsadere kararı verilirken kanun maddesinin karar yerinde gösterilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırılıkta bulunulması

4-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumlarının yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanıklar ..., ... ve ... müdafileri ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... ile Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan CMK'nın 321. maddesi gereğince hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;