muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7440, Karar No: 2025/1611, Tarih: 03.03.2025

KARŞI OY

Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin 2023/7440 E. 2025/1611 K. sayılı kararının çoğunluk görüşüne, sanık ... hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrikin uygulanma şartlarının bulunduğu düşüncesinde olduğumdan katılmamaktayım.

Dosya kapsamına göre; evli olan maktul ...’ın, sanık ...’nın gelini olan 2001 doğumlu ... ile gönül ilişkisi kurup rızaya dayalı cinsel ilişki yaşadığı, sanık ... ile oğlu ... ve gelini ...’in ikamet adreslerinin aynı olduğu, gelini ile maktul arasında ilişki olduğu yönünde köyde söylenti çıkması üzerine konuyu araştıran sanık ...’ın kendi ikametinde de gerçekleştiğini düşündüğü bu ilişki nedeniyle öfkelendiği ve ...’ın köyden gitmesini istediği, süreç içinde ... ile sanığın oğlu ...’in boşanmak amacıyla dava açtıkları, ... ile sosyal medyada da görüşmelerine devam eden sanık ...’ın ...’in belinin üstünden göğsünün yarı çıplak fotoğrafını çekip telefon vasıtasıyla paylaştığı, fotoğraftaki yarı çıplak göğüs fotoğrafının sanığın gelinine ait olduğu noktasında bir şüphe bulunmadığı, gerek yaşı genç olan gelininin ilişkisinin köy içinde duyulması gerekse gelininin yarı çıplak göğüs fotoğrafının paylaşılması nedeniyle sanık ...’ın utanç duyduğu, aksi ispatlanamayan savunmalarına göre kahvede otururken yıllardır görüştüğü arkadaşlarının bile kendisine farklı gözle bakmaya başladığı, bu nedenlerle olay günü av tüfeği ile kasık bölgesini hedefleyerek ateş edip av tüfeği saçma taneleri yaralanmasına bağlı her iki uyluk kemiği kırığı ile birlikte yaygın yumuşak doku harabiyeti ve gelişen komplikasyonlar sonucu maktulü öldürdüğü anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklandığı üzere maktul ...’tan kaynaklanan ve sanık ...’ya yönelen haksız davranışlar nedeniyle kasten öldürme suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun’un 29. maddesi uyarınca haksız tahrik indirimi yapılması gerektiği kanaatinde olduğumdan, haksız tahrik indirimi yapılmaksızın kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelen temyiz istemlerinin esastan reddine dair çoğunluk görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2013/33012, Karar No: 2014/27462, Tarih: 20.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/33012 E.  ,  2014/27462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin 185. maddesine aykırı olarak 18 yaşını bitirmeyen suça sürüklenen çocuklar hakkında bir kısım duruşmaların kapalı yerine açık yapılması, hükmünde açık duruşmada verilmiş olması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 20/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9499, Karar No: 2009/18133, Tarih: 06.10.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/9499 E.  ,  2009/18133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İlk karar İİK.nun 363.maddesi gereğince temyizi kabil olmayan bir karardır. Bu nedenle temyiz isteğinin reddine ilişkin son karar İİK.nun 365 ve HUMK.nun 432.maddeleri gereği yasaya uygun bulunmakla (ONANMASINA), 14,00. TL onama harcının mahsubuna bakiye 1,60 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 06.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4613, Karar No: 2017/9938, Tarih: 23.11.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/4613 E.  ,  2017/9938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalılardan ... numaralı Ganyan Bayii ... 'ın, diğer davalı ...'in kiracısı olduğunu, davalılardan ... numaralı Ganyan Bayii ... 'ın ... Mahallesi, ... Sokakta 174 pafta, 3151 ada, 42 parsel sayılı ana taşınmazdaki mecuru, ortak kullanım alanı olan yere müdahale ve projeye aykırı olacak şekilde kullanmakta olduğunu, apartmanın ön bahçesini haksız olarak yer seramiği ile kapladığını, kapladığı bu yer seramiğinin de etrafını cam çit ve tente ile çevirerek böylelikle apartmanın girişini de engelleyecek şekilde kapattığını ve kendisine 15-20 kişinin oturarak at yarışı oynayacağı bir alan yarattığını, ortak mülkiyete müdahale ettiğini belirterek, davalının haksız müdahalesinin men'ine ve kal'ine, yargılama giderleriyle vekalet ücretinin davalılara yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; toplanan delillere, yerinde yapılan keşfe, bilirkişi raporunun içeriğine ve tüm dosya kapsamına göre; KMK'nın 19. maddesi uyarınca bir kat malikinin diğer kat maliklerinin onayını almadan ortak yerlerde herhangi bir değişiklik, tesis ve inşaat yaptıramayacağı, ana taşınmazın bahçesinin ortak yerlerden sayıldığı, davalılardan ...'in maliki, diğer davalının da kiracı olduğu 1 nolu dükkanın ön cephe doğramasının kaldırılarak üst kat çıkma hizasına konulduğu, bilirkişinin raporunun eki krokide kırmızı renkte taralı olarak gösterilen 7.35 m2'lik bölümün dükkana katıldığı, ayrıca dükkanın ön tarafındaki ortak yerlerden olan bahçe kısmının 18,37 m2'lik bölümüne seramik kaplanmak ve etrafının branda-şeffaf örtü ile kapatılarak üzerine tente tesis edilip masa ve sandalyeler konulmak suretiyle servis alanı olarak kullanıldığı, bu kullanımın ortak alanlara müdahale niteliğinde bulunduğu kanaatiyle, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; projeye aykırılıkların eski hale getirilmesi ve ortak alanlara yapılan müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre; mahkemece dava konusu taşınmazdaki projeye aykırılıklar bilirkişi raporu ile belirlenip ortak alan olduğu anlaşılan yerlere davalı tarafından yapılan müdahalenin önlenmesine ve eski hale getirilmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davalı ...'e yükletilmesine 23/11/2017 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13055, Karar No: 2018/6461, Tarih: 25.09.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/13055 E.  ,  2018/6461 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Sağlık için tehlikeli madde temin etme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

4250 sayılı İspirto ve İspirtolu İçkiler İnhisarı Kanununun hüküm tarihinden sonra 11/06/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen 7. maddesine göre, 18 yaşını doldurmamış kişilere alkollü içki satılması veya sunulması sonucunda, çocuğun sağlığının tehlikeye sokulması halinde, ayrıca 5237 sayılı TCK'nın 194. maddesine göre cezaya hükmolunabileceği, eylemin çocuğun sağlığını tehlikeye sokmaması halinde ise 4250 sayılı Kanunun 6487 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen 6. maddesinin 3. fıkrası yollamasıyla 7. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi gereğince münhasıran idari para cezası verilebileceği, şeklinde yaptırıma bağlanmış olması karşısında; sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 25.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4220, Karar No: 2009/1944, Tarih: 12.02.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/4220 E.  ,  2009/1944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eyüp 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2007

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 10.05.1992-01.10.2004 tarihleri arasında çalıştığının tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kısmen  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf  vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı  kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların   aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava nitelikçe  davacının davalı işyerinde 10.5.1992-1.10.2004  tarihleri arasında geçen hizmetinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece  davanın kısmen kabulü ile davacının davalı işyerinde 10.09.2002-01.02.2004 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitiyle fazla istemin hak düşürücü süreye uğradığından ve kanıtlanmadığından reddine karar verilmiştir

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalı işyerinden Kuruma yapılan bir hizmet bildiriminin bulunmadığı, Hizmet Cetvelinde 1.11.1994-31.1.1995 tarihleri arasında 90 gün  başka işyerinde geçen çalışmalarının bulunduğu,  İş Müfettişi 3.6.2004 tarihli raporunda davacının şikayetini geri alması nedeniyle yapılacak bir işlemin olmadığının bildirildiği, Sosyal Güvenlik Kurumu Müfettişinin davalı işyerinde yaptığı 20.9.2004 tarihli denetim tutanağında davacı ile  davalı işverenin oğlu S.Ç. ın işyerinde fiilen çalıştığı ve tutankta davacının tekrar işe girişini 13.1.2004 olarak yazılıp davacı tarafından da imzalandığı, davacının 10.1.2001-30.10.2002 tarihleri arasında da Bağ Kur sigortalısı olduğu   anlaşılmaktadır.

506 sayılı Yasanın 79/10. maddesinde; yönetmeliKle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar çalıştıklarını, hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilecekleri öngörülmüştür. Somut olayda davacının 1.11.1994-31.1.1995  tarihleri arasında başka işyerinde geçen 90 günlük çalışması Kuruma bildirilmiştir. Bu durumda davacı  1.11.1994 tarihinde  dava dışı başka bir işyerinde çalışmakla davalı işyerinde geçtiğini iddia ettiği çalışması bu tarihte  kesintiye uğradığından 10.05.1992-31.10.1994 tarihleri arasındaki dönem için hak düşürücü süre nedeniyle verilen ret kararı doğrudur.

Davacının Bağ Kur sigortalılığı dışında kalan 1.2.1995-9.1.2001 ve 31.10.2002-1.10.2004 tarihleri arasındakı dönem yönünden ise;

Davacının Bağ Kur sigortalılığı dışında kalan 1.2.1995-9.1.2001 ve 31.10.2002-1.10.2004 tarihleri arasındakı dönem yönünden ise;

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79. maddesi bu tip hizmet tesbiti  davaları için özel  bir  ispat yöntemi öngörmemiş  ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş  içtihadı gereğidir.  Bu tür davalarda  öncelikle  davacının  çalışmasına ilişkin belgelerin  işveren tarafından verilip  verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa  işyerinin gerçekten var olup olmadığı  kanun kapsamında  veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı  eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir  duyarlılıkla araştırılmalıdır.  Çalışma olusu her türlü delille ispat  kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş  tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan  seçilmesine özen gösterilmelidir.  Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu  hiçbir kuşku ve duraksamaya  yer vermeyecek şekilde  belirlenmelidir. Yargıtay  Hukuk Genel  Kurulunun  16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da  bu doğrultudadır.

Somut olayda  dinlenen tanıkların yukarıda  belirlenmiş şekilde resmi kayıtlara geçmiş ve davacı ile aynı dönem  çalışmış kişilerden olduğu söylenemez . Öte yandan  komşu işyeri  tanıkları olarak dinlenen kişilerin çalışmaları kayıtlara geçen sigortalı çalışanlar  olduklarına dair belgeler getirtilmeden   beyanlarına itibar edilerek sonuca gidildiği  anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş; komşu işyeri tanıkları olarak dinlenen tanıkların   komşu işyerlerinde çalıştıklarını gösteren kayıtlarını getirtmek, kayıtlarının bulunmadığı  veya çalışmalarının uyuşmazlık döneminin tümünü kapsamadığı hallerde  davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek SGK. ilgili İl Müdürlüğünden gerekirse zabıtaca  komşu işyerlerinde benzer işi yapan işlerle uğraşan işverenler veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlar tesbit edilip beyanlarına başvurmak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve incelme ile  yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde tarafların  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı ile davalı işverene iadesine,  12.2.2009 gününde oybirliğiyle  karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15127, Karar No: 2019/2009, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/15127 E.  ,  2019/2009 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5502, Karar No: 2018/10967, Tarih: 09.04.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/5502 E.  ,  2018/10967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın Kaldırılması ve Tahliye

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava itirazın kaldırılması ve tahliye talebine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Davacı vekili 11.02.2016 tarihinde başlattığı icra takibi ile 2014 Aralık ayı dahil 2016 Ocak ayına kadar birikmiş toplam 14 aylık kira alacağı olan 3.400,00 TL'nin tahsili ile tahliye talep etmiştir. Borçlu aynı yer icra müdürlüğü 2015/26 sayılı takip dosyasına 3.529,85 TL ödediğini belirterek takas talebinde bulunmuştur. Davacı alacaklı gerek dava dilekçesi ile gerekse temyiz dilekçesinde ... İcra Müdürlüğü 2015/26 sayılı takip dosyasında 01.12.2014-01.12.2015 tarihleri arasındaki kira bedellerinin talep edildiğini ve adı geçen dosya borcunun da 11.11.2015 tarihinde ödendiğini beyan etmiştir. Bu açıklamalar karşısında davacı vekilinin dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davacı alacaklı icra müdürlüğünün 2016/52 sayılı icra dosyasında 2015/26 sayılı takip dosyası ve yapılan ödemelere göre sadece 2015 yılı Aralık ayı ile 2016 yılı Ocak ayı kira bedellerini talep edilebilir. Borçlu 2015/26 sayılı takip dosyasına fazla ödeme iddiası ile takas beyanında bulunmuş ise de 2015/26 sayılı dosya itirazsız kesinleşmiş ve icra takibinde de kesinleşen miktar ödenmiştir. Bu durumda borçlunun fazla ödeme ve takas iddiası yerinde görülmemiştir. Dolayısı ile 2015 yılı Aralık ayı ve 2016 Ocak ayı kirası yönünden temerrüdün gerçekleştiğinin kabulü gerekir. Bu durumda Mahkemece talep edilen 2015 yılı Aralık ayı ile 2016 yılı Ocak ayı kirası bakımından itirazın kaldırılması ve tahliyeye karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi isabetli bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle (1) nolu bentte belirtilen sebepler ile temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte belirtilen sebepler ile temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'ya 6217 sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK'nın 428 ve İİK'nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 09.04.2018 tahinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14028, Karar No: 2019/3892, Tarih: 11.06.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/14028 E.  ,  2019/3892 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Orman Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar tapu kaydına dayanarak yörede 1998 yılında ilk kez yapılan ve 18.07.1998 tarihinde ilan edilen orman kadastrosu sırasında.... parsel sayılı taşınmazın orman sınırı içerisine alınması işleminin yanlış olduğunu ileri sürüp bu taşınmaza ait sınırlamanın iptali istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, davacıların temyizi üzerine 20. Hukuk Dairesinin 27.09.2012 tarihli ve 2012/3760 E.- 2012/10837 K. sayılı ilamıyla hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; "Çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve incelemenin yeterli olmadığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmazın 1957 tarihli memleket haritasında yeşil renkli alanda kaldığı, eski tarihli hava fotoğrafında da orman sayılan alanda kaldığı belirtilmiş ise de, rapora ekli memleket haritası orijinal olmadığı gibi, kadastro paftası ile ölçekleri eşitlenerek çakıştırılmadığı için doğruluğunun denetlenemediği, taşınmazın hava fotoğrafı üzerindeki konumu da denetime elverişli şekilde gösterilmediği, taşınmazın 1953 yılında bağ vasfı ile tespit ve tescil edildiği, tapulama sırasındaki niteliği itibariyle memleket haritasındaki yeşil renginin sebebinin açıklanmadığı, davacıların haricen düzenleyip sundukları bilirkişi raporunda taşınmaz üzerindeki ağaçların incir ve zeytin olarak açıklandığı, yetersiz bilirkişi raporu ile hüküm kurulamayacağı belirtilmiş, dava konusu yere ilişkin eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ile çekişmeli taşınmaza komşu parsellerin kadastro tutanakları ve dayanak belgeleri ilgili yerlerden getirtilerek uzman üç orman yüksek mühendisi ve fen elemanı aracılığıyla dava konusu yerin konumu, niteliği üzerindeki ağaçların yaşı, cinsi belilenerek memleket haritasındaki yeşil görünümün bu ağaçlardan kaynaklı olup olmadığının tartışılması, taşınmazın 1953 yılında bağ vasfıyla tespit edildiği göz önünde bulundurulup tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulü ...... köyünde bulunan 232 parsel numaralı taşınmazın orman sınırı dışına çıkarılmak suretiyle orman sınırının düzeltilmesine, davalının el atmasının önlenmesine karar verilmiş, hüküm davalı Orman Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1953 yılında yapılmış arazi kadastrosu, 1998 yılında 6831 sayılı Orman Kanunu hükümlerine göre yapılmış orman kadastrosu ve 2/B çalışması bulunmaktadır.

.....

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1953 yılında yapılmış arazi kadastrosu, 1998 yılında 6831 sayılı Orman Kanunu hükümlerine göre yapılmış orman kadastrosu ve 2/B çalışması bulunmaktadır.

.....

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu belirlenerek hüküm kurulduğuna göre davalı Orman Yönetiminin usul ve kanuna aykırı temyiz itirazlarının reddi ile çekişmeli taşınmazın orman sınırı dışına çıkarılması yönünden hükmün onanması gerekir.

Müdahalenin önlenmesi konusunda ise mahkemece verilen karar usul ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki; 6100 sayılı HMK’nın “...Taleple Bağlılık İlkesi...” başlıklı 26. maddesi: ‘‘Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir. Hâkimin, tarafların talebiyle bağlı olmadığına ilişkin kanun hükümleri saklıdır'' hükmünü amirdir.

Somut olayda davacının müdahalenin önlenmesine ilişkin bir talebi bulunmadığı halde mahkemece ayrıca davalının müdahalesinin önlenmesi yönünde karar verilmiştir. Mahkemece taleple bağlı kalınarak hüküm kurulması gerekirken talep aşılmak suretiyle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı Orman Yönetiminin çekişmeli taşınmazın orman sınırı dışına çıkarılması hükmüne yönelik temyiz itirazlarının reddi ile hükmün bu yönden ONANMASINA müdahalenin önlenmesine ilişkin bölümü yönünden hükmün BOZULMASINA, 11/06/2019 günü oy birliği ile karar verildi.

.....