muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/17377, Karar No: 2023/8250, Tarih: 31.10.2023

B.Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede,

1. Dosya kapsamına göre sanıklardan ...'in kızkardeşi olan yaşı küçük ... ile müşteki arasında duygusal ilişki olduğu ve birlikte kaçmaya karar verdikleri, bu durumu öğrenen sanık ...' in, diğer sanık ...'in sevk ve idaresindeki araçla kardeşi ...'yi aramaya başladığı, minibüsle giden ...' yi bulunduğu araçtan indirip kendi araçlarına bindirerek müşteki ile buluşma yerine birlikte gittikleri, buluşma yerinde bekleyen müştekiyi sanık ... ve ...'in, zorla araca bindirerek kayalık bir alana götürüp darp etmek suretiyle hürriyetini kısıtladıkları olayda suça sürüklenen çocuk ...' nin ne şekilde olaya iştirak ettiği, müştekinin hürriyetinden yoksun bırakılmasındaki eyleminin nelerden ibaret olduğu, suça, sanıkları azmettirme ya da yardım şeklinde iştirak iradesi olup olmadığı, sanıklarla suçun işlenmesinden önce ya da sonra ne şekilde eylem birliği yaptığı açıklanmadan, sadece araçta bulunması dikkate alınarak yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Kabul ve uygulamaya göre;

2. Suça sürüklenen çocuğun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması talebini içeren iddianamede 5237 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesinin uygulanması talep edildiği halde, 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğa ek savunma hakkı verilmeden 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesi uyarınca iştirak hükümlerine göre cezalandırılması suretiyle suça sürüklenen çocuğun savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A.Sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümler yönünden,

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Silifke 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2016 tarih ve 2015/427 Esas, 2016/88 Karar sayılı kararında sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B.Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden,

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Silifke 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2016 tarih ve 2015/427 Esas, 2016/88 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10992, Karar No: 2015/19281, Tarih: 27.10.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/10992 E.  ,  2015/19281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Avanos Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2013-Ek karar tarihi : 04.03.2014

NUMARASI : 2011/306-2013/348

P.. E.. ile S.. Ö.. ve müşterekleri aralarındaki muhdesat aidiyetinin tespiti davasının temyiz davasından vazgeçilmiş sayılmasına dair Avanos Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 04.03.2014 gün Ek Kararın Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım davalılardan S.. Ö.., A.. E.., S.. Ç.. ve D.. E.. vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve ilâmda belirlenip dayanılan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun bulunan Ek Kararın ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve aşağıda dökümü yazılı 25,20 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 2,50 TL'nin temyiz eden 2,50 TL'nin bir kısım davalılardan A.. S.. D.. ve müştereklerinden alınmasına, 27.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1161, Karar No: 2020/1892, Tarih: 12.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/1161 E.  ,  2020/1892 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/778, Karar No: 2015/1815, Tarih: 25.05.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/778 E.  ,  2015/1815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık...ile arkadaşı ...’un mağdur ...’e ait.....plakalı... aracın 15.000 TL bedel karşılığında alımı konusunda anlaştıkları, bunun üzerine notere giden tarafların şirket için aracın satımı konusunda mağdurun vekalet vermesi gerektiğini ifade ederek mağdurun sanık ...’a vekalet vermesini sağladıkları, bilahare kontrol ettirmek gerekçesiyle...’in aracı götürdüğü, bu arada sanık ...’ın da mağdur ile birlikte havale olarak gelecek parayı beklemek üzere ...ı’na gittikleri, bu arada sıra kendilerine geldiği halde sanık ...’ın yeni sıra numarası aldığını fark eden mağdurun dolandırıldığından şüphelenmeye başladığı, bu arada telefonla görüşten sanığın mağdura şirketten bir kağıt alıp gelmeleri gerektiğinden bahisle mağdurla bankadan dışarı çıktığı, mağduru uzunca bir mesafe yürüttükten sonra sanığın kaçmaya başladığı ancak mağdurun yardım çığlıklarını duyan vatandaşların sanığı yakaladıkları, bilahare sanığın arkadaşı...’i arayarak aracın getirilmesini istediği, sanığın arkadaşı...’in de aracı getirip mağdura teslim ettiği anlaşılan olayda;

Sanığın dolandırıcılık suçunu, tamamlamış olduğu ve TCK'nın 168/1 maddesinin TCK'nın 157/1. maddesi üzerinden belirlenenecek temel cezaya göre uygulanması gerektiği gözetilmeden, olayda uygulama yeri bulunmayan TCK'nın 35. maddesinin tatbik edilmesinden sonra uygulanması suretiyle sanığa az ceza tayini karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8043, Karar No: 2012/4661, Tarih: 22.05.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/8043 E.  ,  2012/4661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve Düzce Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair ...Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 27.09.2011 gün ve 176/201 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, vekil edeninin maliki bulunduğu dava dışı 532 sayılı parselin güneyinde bulunan ve kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın, öncesinde ...'in tasarrufunda iken 1977 yılında vekil edenine satarak zilyetliğini devrettiğini, anılan tarihten itibaren vekil edeninin eklemeli kazandırıcı zilyetliğinde bulunduğunu ve yararına kazanma koşullarının gerçekleştiğini, taşınmazın evveliyatından bu yana tarımsal amaçlı kullanıldığını açıklayarak nizalı taşınmazın vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, davacı yararına zilyetlik yoluyla kazanma koşullarının oluşmadığını, dava konusu taşınmazın derenin etki alanı içerisinde kaldığını açıklayarak davanın reddine ve nizalı yerin TMK nun 713/6. maddesi uyarınca Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir. Davalı Düzce Köyü Tüzel Kişiliği, yöntemine uygun olarak dava dilekçesi tebliğ edildiği halde yargılama oturumlarına katılmamış ve davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, teknik bilirkişinin 03.06.2011 tarihli krokisinde A harfi ile gösterilen 2721 m2'lik bölümün son parsel numarası verilmek suretiyle davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, davalı Hazinenin tescil talebinin reddine karar verilmiştir. Hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, teknik bilirkişinin 03.06.2011 tarihli krokisinde A harfi ile gösterilen 2721 m2'lik bölümün son parsel numarası verilmek suretiyle davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, davalı Hazinenin tescil talebinin reddine karar verilmiştir. Hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; dava konusu taşınmazın 1976 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında "dere yatağı" vasfı ile tespit harici bırakıldığı saptanmıştır. Kural olarak dere yatakları Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerdendir. Bilindiği üzere aktif dere yatakları ile derenin etki alanında kalan yerlerin kazanılması mümkün bulunmamaktadır. Ancak, aktif dere yatağında ve etki alanında kalmayan bir yerin koşulları mevcut olduğu takdirde, niteliğine göre zilyetlik ve imar-ihya yoluyla kazanılmaları olanaklıdır. Somut olaya gelince; keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar, öncesinde bağ niteliğiyle dava dışı Halil Sürer'in tasarrufundaki taşınmazın bir bölümü üzerinde bulunan toprağın yağış nedeniyle derenin taşması sonucu selin etkisiyle taşındığını,sonrasında ...'in yaklaşık 30 yıl önce taşınmazı davacıya satarak zilyetliğini devrettiğini, davacının da taşınmazın diğer bölümünde bulunan toprağı tesviye ederek selin etkisiyle zarar gören taşınmaz bölümünü tekrar tarım arazisi haline getirdiğini açıklamışlardır. Uzman ziraat ve jeoloji mühendisi bilirkişilerin 08.06.2011 tarihli ortak raporlarında, nizalı alanın 1962 yılı öncesi ve sonrasında derenin eski yatağından etkilenmiş olabileceğini ancak bu durumun yeni güncel yatağın oluşmasından bu yana (1962-1997 arasında) değiştiğini, güncel derenin taşkın zamanlarında ikincil kanallar açarak ve taşkın çökelleri bırakarak davalı alanı etkilediğini, dava konusu alanın tortullarının dere ve alüvyon düzlüklerinin ortak jeolojik etkilerinin ürünü olduğunu bildirmişlerdir. Bu kapsamda nizalı taşınmazın halen derenin etki alanından kurtulmadığı ve taşkın sahası içerisinde kaldığının kabulü gerekir. Açıklandığı üzere; derenin etki alanı ve taşkın sahası içerisinde kalan dava konusu taşınmazın, bu hali ile TMK.nun 715. Maddesi kapsamında Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunun ve aynı Kanunun 999. maddesi gereğince özel mülkiyete konu olamayacağının kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken; dosya kapsamına uygun olmayan yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle ve 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14429, Karar No: 2025/6704, Tarih: 04.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2021/14429 E.  ,  2025/6704 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/613 E. - 2018/502 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorum 3. Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/14 E. - 2018/28 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : TCK’nın 299/1, 299/2 ve 53. maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge adliye mahkemesince kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanununun 29 uncu maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286 ncı maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5 inci maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26 ncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (Sözleşme) 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2 nci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşmenin 10 uncu maddesinin 2 nci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade

özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, Devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8 nci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10 uncu maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (Dabrowski /Polonya, 18235/02, 19/12/2006).

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986).