muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4037, Karar No: 2019/9526, Tarih: 04.12.2019

1-16.07.2012 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası sonucu %45 oranında sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan peşin değerli gelirlerin, yapılan geçici iş göremezlik ödemesi ile yapılan tedavi masraflarının tahsilinin istendiği davada, Mahkemece, alınan kusur raporunda davalı işveren %65, sigortalının ise %35 oranında kusurlu olduğu kabul edilmek suretiyle davanın kabulüne dair hüküm kurulmuştur.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Kanun'un 21., 4857 sayılı Yasa'nın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasa'nın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Rücû davaları, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusurlu olanlar davacı Kurum'un rücû alacağından kusurları karşılığı sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeniyle daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat dosyasındaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir.

Eldeki davada, davalı şirkete ait kilit parke imalatı yapılan işyerinde kepçe yağcısı olarak çalışan sigortalı, kendi sevk ve idaresindeki kamyonete işyerinin taş ocağı işyerinden yükleyerek getirdiği kum elemek için kullanılan 1,60x2 m ebadındaki 6 adet eleği kamyonetten indirmek için kum yükseltisinin üzerinde durmuş ve kamyonetin üzerine çıkarak eleği eliyle kaldırmak isterken kum tepesi üzerinden takriben 4-5 m yüksekliğinden geçmekte olan 36.000 volt yüksek gerilim hattı geçmesi nedeniyle elindeki elek hatta temas etmemesine rağmen hattın çekim etkisiyle elektrik akımına kapılarak sağ kolunda kalıcı hasar oluşmasına yol açan iş kazası ile ilgili olarak Mahkemece, alınan kusur raporunda davalı işverenin işin yürütülmesi sırasında işinin ehli fenni yeterliği bulunan teknik eleman bulundurmama, elektrik hattının enerjisi kestirilmeden üzerinden enerji nakil hattı geçen kum yükseltisinin üzerinde çalşma yapılmasını engellemediği veya kum yığının tepesindeki eleme yeri ile enerji nakil hattı arasına değmesi veya emniyet mesafesini aşacak şekilde yaklaşmalarını önleyecek izole perde yapmamış olması ve kişisel koruyucu donanım verilmemesi, işverenin işçiye gerekli iş güvenliğini aldırmadığı, kendi inisiyatifine bıraktığı gerekçeleriyle ile %65, sigortalının ise kamyonetten eleği indirirken dikkatli ve özenli davranmaması eleği nakil hattına yaklaştıracak şekilde kaldırması, kendi can güvenliği bakımından dikkatli ve tedbirli davranmaması nedeniyle %35 oranında kusurlu olduğu kabul edilmiştir. Ancak meydana gelen iş kazası ile ilgili davacı Kurum müfettişi tarafından düzenlenen 06.03.2013 tarihli soruşturma raporunda ise işverenin yüksek gerilim hattı altında kum eleme işi yapılması nedeniyle davalı işverenin %100 oranında kusurlu olduğu kanaatine varılmıştır.

Buna göre, müfettiş raporu ile Mahkemece alınan kusur raporunda aynı olgular tespit edilmesine rağmen müfettiş raporunda davalı işverenin kusur oranı %100 olarak belirlenmişken, Mahkemenin aldığı kusur raporunda bu oranın %65 olarak belirlenmiş olması nedeniyle çelişki meydana gelmiştir.

Mahkemece, bu sebeple oluşa uygun, ve çelişkileri gidermek için, iş kazasının gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden alınacak raporla tarafların kusur oranı ve aidiyetinin belirlenmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken çelişkili kusur raporuna dayanılarak hüküm kurulması bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan itirazları kabul edilmeli ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurularının reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12139, Karar No: 2018/25162, Tarih: 22.11.2018

Başvurucu ... tarafından sunulan dilekçe ile özetle; davalı şirkete karşı 2012 yılından bu yana yürüttükleri ... ve ... şantiyelerine ilişkin konusu aynı olan yaklaşık 1000 adet emsal dosyadan yaklaşık 700 adedinin sonuçlandığını ve kalanının halen derdest olduğunu, gerek emsal dosyalarda gerekse huzurdaki dosyada davalı şirket ile ihtilafın toplandığı noktanın iş akdinin sonlandırıldığı sırada davalı tarafça düzenlenmiş ve işçilere baskı ile imzalatılmış evrakların geçerli olup olmadığına ilişkin olduğunu, her ne kadar davalı taraf söz konusu evrakların talep konusu alacaklara ilişkin olduğu iddiasında ise de söz konusu evrakların ... ve ... İş Kanunlarına göre bütün işçilere aynı düzenleme ile hazırlanan matbu evraklar olduğundan hukuken geçersiz ve dava konusu alacak kalemlerine ilişkin olmadığını, davalı tarafça sunulan ve dilekçe ekinde yer alan tamamı ingilizce ve Arapça olarak düzenlenmiş "..." başlıklı belgelerin davaya konu alacaklar için müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmamış olmasına rağmen... şantiyelerinde çalışan Türk uyruklu müvekkiline imzalatıldığını, Türk uyruklu bir şirket tarafından İngilizce olarak düzenlenen bu belgelerin imzalatılma sebebinin ise;...'da çalışan işçilerin, ülkeden çıkış yaparken Arap makamlarına işvereni ibra ettiğine dair bir belge gösterme zorunluluğunun bulunmasından kaynaklandığını, nitekim davalı tarafça ödeme define ilişkin bir banka kaydının da sunulmadığını, öte yandan yabancı dilde hazırlanmış belgeler incelendiğinde, "Indemnıty" (Türkçe karşılığı tazminat' olarak çevrilmektedir) satırında yer alan tutarın işçilerin çalışma sürelerine göre yarım maaşlarına karşılık geldiğinin anlaşıldığını, çünkü ... iş hukukuna göre, iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedilmesi durumunda işçilere 1 yıl için 15 günlük ücretleri tutarında tazminat ödendiğini ve bu tazminata iş sonu tazminatı denildiğini, bu hususun T.C. ... Büyükelçiliği resmi internet sayfası, bilgi notları başlığında yer alan ..

... iş hukukuna göre, iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedilmesi durumunda işçilere 1 yıl için 15 günlük ücretleri tutarında tazminat ödendiğini ve bu tazminata iş sonu tazminatı denildiğini, bu hususun T.C. ... Büyükelçiliği resmi internet sayfası, bilgi notları başlığında yer alan ...'da çalışma hayatı adlı bölümde de izah edildiğini, davalı tarafın sunmuş olduğu evraklara ayrıntılı olarak itiraz edildiğini ve geçersizliğinin savunulduğunu, bazı matbu evraklarda tarih dahi bulunmadığını, davalı şirketin genel uygulaması olan ve tüm işçilere aynı zamanda imzalatılan söz konusu evraklara dayanarak ödeme yapıldığı iddiasının kabulünün mümkün olmadığını, yine davalı tarafça söz konusu iddiasını ispatlayacak bir banka kaydının da sunulmadığını, yurt dışında çalışan işçilerin pasaportlarına şirket tarafından el konulduğunu ve söz konusu belgeler imzalatılmadan pasaportlarının verilmediğini, bu nedenle iş akdi sona erdirilen işçilerin pasaportlarını alarak ülkeye dönüş yapabilmek için davalı şirketin hazırladığı bu evrakları imzalamak zorunda bırakıldığını, bu şekilde irade fesadına uğratılarak imzalatılmış belgelere dayanarak söz konusu ödemelerin yapıldığının kabul edilemeyeceğini ve davaya konu alacak kalemlerine ilişkin ise hali hazırda bir ödemenin söz konusu olmadığını, gerçekleşen yargılama sürecinde ilk derece mahkemesi bugüne kadar ki emsal kararlar doğrultusunda davalı tarafın sunmuş olduğu belgelerin geçersizliği yönünde hüküm kurmuş ise de istinaf incelemesinden geçen huzurdaki dosyada ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin emsal kararların aksine davalı tarafça sunulan belgeleri geçerli kabul ederek davanın reddi yönünde hukuka ve usule aykırı hüküm kurduğunu, belirterek itiraza konu ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararının; davalı şirkete karşı açmış oldukları aynı konuya ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesi 7, 8, 9 ve 5. Hukuk Dairesi tarafından istinaf incelemesinden, Yargıtay 22, 7 ve 9. Hukuk Dairesi tarafından temyiz incelmesinden geçerek kesinleşen emsal kararlar doğrultusunda kaldırılarak uyuşmazlığın lehe olarak giderilmesi ve içtihat birliğinin sağlanması ile davanın kabulü yönündeki ilk derece mahkemesi kararının onanmasına karar verilmesi talep edilmiştir.

II-... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ HUKUK DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

... Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunun kararı ile;

"1) Başvuran ... ... tarafından aynı konudaki ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 2018/511-551 sayılı kararı ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 2017/2316 Esas 2018/551, 2017/1937-2524, 2017/1109-919, 2017/1359-1518 sayılı, ... Bölge Adliye Mahkemesi 7.Hukuk Dairesinin 2018/1002-798, 2018/704-485, 2017/2423-2044 ve 2017/244-384 sayılı, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 2018/285-259, 2017/1123-1033, 2017/4575-3349 sayılı, ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin 2017/704-809, 2017/2353-2982, 2017/4315-3160, 2017/3006-2174 sayılı kesin kararları arasında uyuşmazlık bulunduğu iddia edilerek Yargıtay ilgili dairesine başvurulması istenmiş ise de, Mahkememiz 6. Hukuk Dairesi ile 5, 7, 8. ve 9. Hukuk Dairesinin kesin nitelikteki kararlarının aynı konuya ilişkin olmadığı, her dosyadaki olay ve değerlendirmenin farklı olduğu, dolayısıyla 5235 sayılı Kanun'un 35/3 maddesindeki şartların bulunmadığı kanaatine varıldığından, ancak aynı hükmün bu konuda Başkanlar Kurulu'na Yargıtay ilgili dairesine başvurup başvurmama konusunda bir takdir hakkı tanımadığı da değerlendirilerek 7079 sayılı Kanun'un 87.maddesi ile kanunlaşan 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 92.maddesi ile değişik 5235 sayılı Kanun'un 35/3 maddesi uyarınca Yargıtay 22. Hukuk Dairesine başvurulmasına,

2) Mahkememiz Hukuk Dairelerinin kesin kararları arasında uyuşmazlık bulunduğu kabul edilemeyeceğinden uyuşmazlığın giderilmesi konusunda Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu olarak görüş bildirilmemesine,

3) Başvuru dilekçesi ve ekleri ile, uyuşmazlık bulunduğu değerlendirilen karar örnekleri ve inceleme raporunun karar ekinde Yargıtay 22. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine," karar verilmiştir.

III-GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesinin benzer olaylarda kesin nitelikteki kararları arasındaki uyuşmazlığın giderilmesi isteminin hukuki dayanağı 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 35. maddesinde yer alan düzenlemedir.

3) Başvuru dilekçesi ve ekleri ile, uyuşmazlık bulunduğu değerlendirilen karar örnekleri ve inceleme raporunun karar ekinde Yargıtay 22. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine," karar verilmiştir.

III-GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesinin benzer olaylarda kesin nitelikteki kararları arasındaki uyuşmazlığın giderilmesi isteminin hukuki dayanağı 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 35. maddesinde yer alan düzenlemedir.

Söz konusu maddenin birinci fıkrasının üçüncü bendinde yer alan düzenlemeye göre “Re'sen veya bölge adliye mahkemesinin ilgili hukuk veya ceza dairesinin ya da Cumhuriyet başsavcısının, Hukuk Muhakemeleri Kanunu veya Ceza Muhakemesi Kanununa göre istinaf yoluna başvurma hakkı bulunanların, benzer olaylarda bölge adliye mahkemesi hukuk veya ceza dairelerince verilen kesin nitelikteki kararlar arasında ya da bu mahkeme ile başka bir bölge adliye mahkemesi hukuk veya ceza dairelerince verilen kesin nitelikteki kararlar arasında uyuşmazlık bulunması hâlinde bu uyuşmazlığın giderilmesini gerekçeli olarak istemeleri üzerine, kendi görüşlerini de ekleyerek Yargıtaydan bu konuda bir karar verilmesini istemek” bölge adliye mahkemesi ceza daireleri başkanlar kurulu ve hukuk daireleri başkanlar kurulunun görevleri arasında sayılmıştır.

5235 sayılı Kanun’un 35. maddesinin 2. fıkrasına göre ise “(3) numaralı bende göre yapılacak istemler, ceza davalarında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına, hukuk davalarında ise ilgili hukuk dairesine iletilir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı uyuşmazlık bulunduğuna kanaat getirmesi durumunda ilgili ceza dairesinden bir karar verilmesini talep eder. Uyuşmazlığın giderilmesine ilişkin olarak dairece bu fıkra uyarınca verilen kararlar kesindir.”

Bölge adliye mahkemesinin benzer olaylarda kesin nitelikteki kararları arasında uyuşmazlık bulunması durumunda, 5235 sayılı Kanun’un 35. maddesinde belirtilenler tarafından yapılacak gerekçeli başvuru sonrasında, mevcut başvuru hukuk daireleri başkanlar kurulunca değerlendirilerek Yargıtaydan bu konuda bir karar verilmesi istenilecektir.

Bu noktada ifade etmek gerekir ki, başvuru konusu dosyada ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf kanun yoluna müracaat edilmesi sonrasında bölge adliye mahkemesince verilen karar somut olaya özgü nitelikte olup, dosya kapsamında yer alan deliller ve somut olayın koşulları gözetilerek hüküm tesis edilmiştir. Bu anlamda olmak üzere, başvurucunun dilekçesinde belirtmiş olduğu Yargıtay kararları ile bölge adliye mahkemesi kararlarının da her somut olayın koşulları gözetilerek tesis edildiği nazara alındığında, her bir karar somut olaya özgü nitelik taşımaktadır.

Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında uyuşmazlığın giderilmesine yer olmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

IV-SONUÇ

Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında uyuşmazlığın giderilmesine yer olmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

IV-SONUÇ

... Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunun 02.07.2018 tarih ve 2018/6 sayılı kararına istinaden iletilen mevcut talep yönünden uyuşmazlığın giderilmesine yer olmadığına, 22.11.2018 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17511, Karar No: 2025/5427, Tarih: 12.05.2025

**10. Ceza Dairesi         2023/17511 E.  ,  2025/5427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/1034 E., 2017/49 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile, hükümlü hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca "düşmesine" ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 01.03.2017 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 11.09.2023 tarihli ve 2023/12892 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığının, 03.10.2023 tarihli ve KYB - 2023/98809 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.10.2023 tarihli ve KYB - 2023/98809 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinin 4. fıkrasında, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, hâlinde, hakkında kamu davası açılır " şeklinde,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde "Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür." ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde düzenlemelere yer verildiği,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 18.02.2019 tarihli ve 2019/667 esas, 2019/963 karar sayılı ilâmında "..."kovuşturma şartının" gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına" ve denetimli serbestlik dosyanın infazına devam edilebilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, "ceza verilmesine yer olmadığına" karar verilerek davanın esasını çözen bir kararla yargılama sonlandırıldıktan sonra, sanki durma kararı verilmişcesine "kamu davası açılmasının ertelenmesine dair kararın infazının devamına" karar verilerek hükümde çelişkiye neden olunması ve hükmün karıştırılması yasaya aykırı olduğundan,..." şeklinde belirtildiği üzere,

Somut olayda, mahkemece ısrar şartının gerçekleşmediği kabul edilerek "düşme" kararı verilmiş ise de, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinin 1. fıkrası

uyarınca sanığın cezalandırılması istemiyle açılan davada aynı maddenin 4.fıkrasında sayılan kovuşturma şartlarının gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda Mahkeme tarafından 5 yıllık erteleme süresi zarfında gerçekleşmesi muhtemel olan dava şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Kanun'un 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince davanın durmasına karar verilerek, geçerli tebligat işlemleri yapılarak tedavi ve denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde düşme kararı verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 05.08.2014 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 29.12.2014 tarihli ve 2014/151985 Soruşturma, 2014/1401 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davası açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve tedaviye tabi tutulmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolu, itiraz mercii ve itiraz süresinin doğru şekilde gösterildiği, erteleme kararının şüphelinin doğrudan MERNİS adresine tebliğe çıkarıldığı, 05.02.2015 tarihinde aynı konutta oturan annesi imzasına tebliğ edildiği, kararın tebliği ve kesinleşmesi beklenmeden tedbirin infazı için 13.02.2015 tarihinde Ankara Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

B. Ankara Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar ettiğinin bildirilmesi üzerine, erteleme kararının kaldırılarak Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 30.06.2016 tarihli ve 2014/51985 Soruşturma, 2016/28381 Esas, 2016/24008 sayılı iddianamesi ile Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

C. Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 19.01.2017 tarihli ve 2016/1034 Esas, 2017/49 Karar sayılı kararı ile; ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle, CMK'nın 223/8.maddesi uyarınca "kamu davasının düşmesine" ve denetimli serbestlik ve tedavi tedbirinin kaldığı yerden devamına karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

C. Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 19.01.2017 tarihli ve 2016/1034 Esas, 2017/49 Karar sayılı kararı ile; ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle, CMK'nın 223/8.maddesi uyarınca "kamu davasının düşmesine" ve denetimli serbestlik ve tedavi tedbirinin kaldığı yerden devamına karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D. Şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye usulüne uygun tebliğ edilmeden ve kesinleşmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, kararın kesinleşmeden infazına başlanması halinde denetimli serbestlik müdürlüğünce çıkarılan tebligatlar hukuki sonuç doğurmayacağı gibi, ısrar şartının gerçekleştiğinin kabul edilebilmesi için, çağrı yazısı tebliğine rağmen müdürlüğe başvurmayan sanığa uyarılı bir çağrı kağıdının tebliği gerektiği, aksi takdirde kovuşturma şartı olan ısrar şartının gerçekleşmeyeceği, kovuşturma şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle "düşme" kararı verilemeyeceği, düşme kararı verilmesi halinde bir daha kovuşturma yapılmasının mümkün olmayacağı, bu halde kamu davasının açılması bir şarta (yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etme şartına) bağlanmış olduğundan, mahkemece ısrar şartının gerçekleşmediği kanaatine varılması durumunda, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin ikinci fıkrasında,"Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir.", üçüncü fıkrasında, "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve dördüncü fıkrasının (a) bendinde "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,...hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklindeki ve 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinin birinci fıkrasında, "Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür." ve aynı maddenin sekizinci fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında;