muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4185, Karar No: 2019/1039, Tarih: 16.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/4185 E.  ,  2019/1039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar Milli Eğitim Bakanlığı vekili ile ... ... Gıda Temizlik Turizm İnşaat ... Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin alt işveren ... San. ve Tic. Kollektif Şirketinde 2003 yılından 2010 yılına kadar, bu tarihten feshe kadar olan dönemde de alt işveren ... ... Gıda Tem. Turizm. İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. adlı şirketin işçisi olarak YİBO'da çalıştığını, müvekkilinin yazılı bir bildirim yapılmadan ve ihbar sürelerine uyulmadan İş Kanunu hükümlerine aykırı bir şekilde işten çıkarıldığını belirterek kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin ve fazla mesai alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı ... şirketi yönünden davanın reddine, diğer davalılar Milli Eğitim Bakanlığı ile ... ... Gıda Tem. Turizm. İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden davanın kabulüne karar verilmiş ve her iki şirket alacaklardan müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmuşlardır.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalılardan Milli Eğitim Bakanlığı vekili ve ... ... Gıda Tem. Turizm. İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında kıdem tazminatı bakımından davalıların sorumlulukları konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı maddenin üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden, son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, dava asıl işveren Milli Eğitim Bakanlığı ile devreden işveren ... ve son alt işveren ... ... Gıda Tem. Turizm. İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine açılmış, Mahkemece davacının davalı ... nezdindeki çalışması üzerinden dava tarihi itibari ile 2 yıl dolduğundan bu şirketin fazla mesai alacağından sorumlu olmadığı, ... San. ve Tic. Kollektif Şirketince iş sözleşmesinin feshedilmediği ve ihale süresi bitimi olan 31.12.2010 tarihinden hemen sonraki 01.01.2011 tarihinde ihaleyi alan diğer davalı ... ... Gıda Tem. Turizm. İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. bünyesinde çalışmasını sürdürdüğü belirtilerek ... San. ve Tic. Kollektif Şirketinin kıdem tazminatından da sorumlu olmadığı kabul edilmiş ve sonuçta davalı ... bakımından davanın reddine karar verilmiş, diğer davalılar asıl işveren Milli Eğitim Bakanlığı ile son alt işveren ... ... Gıda Tem. Turizm. İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden bu davalıların tüm hizmet süresinden müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu kabul edilerek alacaklar hüküm altına alınmıştır.

Öncelikle yukarıda anlatılan yasal düzenleme karşısında davalılardan ... şirketinin fazla mesai ücreti ile yıllık ücretli izin alacaklarından sorumluluğunun olmadığının kabulü yerindedir. Ancak kıdem tazminatı bakımından yasal düzenleme dikkate alındığında; kıdem tazminatından devralan işveren son ücretinden ve tüm çalışılan süreden devreden işveren ise çalıştırdığı süre ve devir tarihindeki ücreti ile sınırlı olarak sorumludur, feshe bağlı ihbar tazminatından devreden alt işverenlerin sorumluluğu bulunmamaktadır. Mahkemece bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ... ... Gıda Tem. Turizm. İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine, 16.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3302, Karar No: 2021/14931, Tarih: 26.05.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/3302 E.  ,  2021/14931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı verilen hükme yönelik temyiz talebi ile birlikte talep ettiği eski hale getirme hususunda karar verme yetkisinin CMK.nın 42/1. maddesine göre hükmü temyizen incelemekle görevli Yargıtay'a ait olduğu gözetilmeksizin, mahkemenin eski hale getirme ve temyiz isteminin reddine dair 16.03.2017 tarihli ek kararı ile ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 23.03.2017 tarihli itirazın kabulüne dair kararların hukuki değerden yoksun olduğu, anlaşılmakla ek kararların kaldırılarak yapılan incelemede;

Yüzüne karşı usulüne uygun 11.06.2014 tarihinde tefhim edilen hükmü, CMUK.nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 26.04.2017. tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 26/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12190, Karar No: 2012/21597, Tarih: 26.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/12190 E.  ,  2012/21597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/04/2011 tarih ve 2007/31-2011/128 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 1988'de kurulduğunu, uzun süreden beri kullandığı “UYUM” ibaresini 2004 tarihinde marka olarak tescil ettirdiğini, davalı tarafın “UYUM” ibaresini kullandığının tespit edilmesi üzerine, Ankara 10. Noterliği kanalıyla 14129 yevmiye numarası ile 30.06.2006 tarihinde davalı tarafa ihtarname çekildiğini, davalı tarafın bu ihtarnameye cevap vermediği gibi, müvekkil i şirketin markası ve ticaret unvanına olan tecavüz hallerine devam ettiğini, müvekkiline ait markanın başkaları tarafından kullanılmasının bu markanın sulandırılmasına yol açacağı ve bu markayla iltibas yaratılarak tüketicilerin tuzağa düşürüleceğini, müvekkiline ait markanın tanınmış marka olduğunu, davalı yanın müvekkiline ait markanın ayırt edilemeyecek derecede benzerini kullandığı hususunun, işyerinde yapılan delil tespiti sonucu alınan bilirkişi raporu ile sabit olduğunu, bu durumda davalı yanın Markaların Korunması Hakkında KHK'nin 61. maddesi ve TTK'daki haksız rekabet hükümlerini ihlal ederek marka hakkına tecavüz fiilini gerçekleştirdiğini ileri sürerek, müvekkilinin marka hakkına tecavüzün tespiti, durdurulması ve men edilmesine, müvekkilinin markasına benzer işaretleri taşıyan ürünlerin ve verilen hizmete ilişkin evrakın toplatılmasına, bu markanın tanıtıcı işaret olarak kullanıldığı web sayfasından çıkartılmasına, müvekkilinin markasına benzer bir işaretin davalı yanca kullanılmasının haksız ve kötü niyetli olduğunun tespitine, haksız rekabetin menine, fazlaya dair haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 5.000,00 TL maddi, 20.000,00 TL manevi tazminatın ihtarname tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline ve hükmün tirajı yüksek bir gazetede ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacı tarafından çekilen 30.06.2006 tarihli noter ihtarı sayesinde davacı markasından haberdar olduğunu, müvekkilinin davacı markasından haberdar olmaksızın, bu markaya benzeyen bir ticaret unvanını yıllarca iyi niyetli bir şekilde kullandığını, davacının ihtarı üzerine davacıdan şifahen süre istendiğini ve bu süre sonunda müvekkilinin marka hakkına ve kanuni haklara saygı anlamında ticaret unvanını değiştirdiğini, ancak yine de kendisine verilen süre dolmadan bu davanın açıldığını, bu yüzden davacının tazminat taleplerinin haksız kazanç sağlamaya yönelik kötü niyet taşıyan bir talep olduğunun kabul edilmesi gerektiğini, müvekkilinin Gaziantep ilinde neredeyse kamu hizmeti vasfında ancak ücretli olarak rehabilitasyon hizmeti veren kendi halinde bir kuruluş olduğunu, davacı markasından yararlanmasının söz konusu bile olmadığını, Gaziantep'te yaşayan özürlü bir çocuğun Ankara'ya gidip rehabilitasyon hizmeti alamayacağını, her iki ildeki tüketici kesiminin tamamen farklı olduğunu, davacı markasının tanınmış bir marka

olmadığını ve bu markanın prestijinden yararlanmanın da söz konusu olamayacağını, müvekkilinin fiilinin davacı açısından hiçbir zarar husule getirmediğini bu yüzden tazminat talebinin yersiz olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

olmadığını ve bu markanın prestijinden yararlanmanın da söz konusu olamayacağını, müvekkilinin fiilinin davacı açısından hiçbir zarar husule getirmediğini bu yüzden tazminat talebinin yersiz olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacıya ait ticaret unvanının davalı ticaret unvanından önce tescil edilip fiilen kullanıldığı ve davacının davalıyı bu hususta uyarmasına karşın unvanı kullanmaya devam ettiği, davalının davacıdan şifahen süre istediğini ve davacının bu süreye uymadan dava açtığı şeklindeki iddiasını ispatlayamadığı, markanın davacı adına tescilinin 12/09/2007 tarihinde tamamlanmış olduğu dikkate alındığında dava açıldığı tarihte davacı adına tescil edilmiş bir marka olmasa bile, marka başvurusunun yapıldığının marka bülteninde ilan edildiği, söz konusu markanın dava açıldıktan hemen sonra 12/09/2007 tarihinde tescil edildiği, davacının bu davayı açma hakkının bulunduğu ve markanın haksız kullanımından dolayı tazminat isteme koşullarının doğduğu, bilirkişi heyeti raporunda davalının ihtardan sonra markayı kullanmaktan vazgeçtiği ve bu nedenle davacının geleceğe dönük maddi tazminat isteyemeyeceği görüşü bildirilmiş ise de, hukukun genel prensipleri gereği her davanın açıldığı tarihteki koşullara göre görüleceği, davalının ihtar tarihinden yaklaşık bir yıl sonra yapılan tespitte markayı kullandığının belirlendiği ve tespitin akabinde konulan ihtiyati tedbir ile marka kullanımının durdurulduğu, bu durumda dava tarihinde davalının markayı kullanmadığından ve dolayısıyla kusurlu olmadığından söz edilmesinin mümkün olmadığı, kaldı ki davacının talebinin dava tarihinden sonraki değil, dava tarihine kadar oluşan zarara ilişkin olduğu, ihtarname tarihi olan 30.06.2006 tarihi ile dava tarihi olan 02/08/2007 tarihleri arasında davalının markayı kullanma nedeniyle elde ettiği kârın, dolayısıyla davacının uğradığı zararın 3.087,32 TL olduğunun belirlendiği ve bu miktarın uygun görüldüğü, davalının eyleminin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet olarak kabul edildiği, davacının bundan doğan manevi zararını davalıdan tahsil edebilme hakkı bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, davalının davaya konu eyleminin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet olduğunun tespiti ile “UYUM” markasının internet alan adı dahil her türlü kullanımının önlenmesine, 3.087,32 TL maddi tazminat ile 5.000,00 TL manevi tazminatın 13.07.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile birlikte davacıya verilmesine, 556 sayılı KHK'nin 72 ve TTK'nun 61. maddeleri gereğince karar kesinleştiğinde masrafı davalıdan alınarak, hüküm özetinin tirajı 100.000'in üzerinde olan Türkiye genelinde yayınlanan ulusal bir gazetede bir kez ilanına, Gaziantep 3.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/86 D.İş sayılı dosyasında verilen 25.07.2007 tarihli ihtiyati tedbir kararının karar kesinleşinceye kadar devamına ve fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 462,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 26/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16359, Karar No: 2014/16894, Tarih: 25.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/16359 E.  ,  2014/16894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasında... 8. Asliye Hukuk Mahkemesi ve... 7. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R -

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye Ticaret Mahkemesince, uyuşmazlığın ticari dava niteliğinde olmadığı ve asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise, uyuşmazlığın mutlak ticari dava olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Somut olayda işin esası hakkındaki uyuşmazlık, kredi kartından kaynaklanan borcun tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptaline ilişkin olup taraflar arasındaki ilişkinin bankacılık işleminden kaynaklandığı, dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı Kanunun 4/f maddesi gereğince davanın mutlak ticari dava niteliğinde olduğu anlaşıldığından, itirazın iptali hakkındaki uyuşmazlığın TTK hükümleri çerçevesinde Asliye Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 25.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22685, Karar No: 2024/2647, Tarih: 04.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/22685 E.  ,  2024/2647 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/340 E., 2019/340 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği -temyiz süresinin hükmün son paragrafında yanıltıcı şekilde 15 gün olarak gösterilmesi nedeniyle- temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Alanya Cumhuriyet Başsavcılığının 08.03.2013 tarihli ve 2013/439 sayılı iddianamesiyle sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle Alanya Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır.

2. Alanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.10.2014 tarihli ve 2013/74 Esas, 2014/500 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 3.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Anılan kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 20.06.2017 tarihli ve 2017/15875 Esas, 2017/15904 Karar sayılı ilamıyla uzlaştırma kurumunun uygulanması için bozulmasına karar verilmiştir.

4. Uzlaşmanın sağlanamaması üzerine Alanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.04.2019 tarihli ve 2017/340 Esas, 2019/340 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 3.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi; hakkında eksik inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulduğuna, hapis ve adli para cezasının bir arada verilmesinin çok ağır olduğuna, zira 5 yıldır 2.500,00 TL ile çalıştığına, ödeme gücünün de bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi; hakkında eksik inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulduğuna, hapis ve adli para cezasının bir arada verilmesinin çok ağır olduğuna, zira 5 yıldır 2.500,00 TL ile çalıştığına, ödeme gücünün de bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, meçhul kişilerle birlikte 10.09.2012 tarihinde bankada bulunan katılana gerçekte değersiz altın sarısı rengine boyanmış 5,00 TL'lik kol saatini 40.000,00 TL değerinde olduğunu söyleyerek buna hileli davranışlarla inandırdıktan sonra 12.000,00 TL'ye sattığı, bilahare katılanın kuyumcuya götürdüğünde değersiz olduğunu öğrendiği, sanığın suçu inkâr ettiği, ancak bankadaki kamera görüntülerinden yola çıkılarak sanığın fotoğraflarının temin edildiği ve katılanın sanığı kesin ve net bir şekilde teşhis ettiği, sanığın beyanına itibar edildiği, Mahkemesince uzlaşmanın da sağlanmaması dikkate alınarak sanık hakkında dolandırıcılık suçundan mahkûmiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.03.2024 tarihinde karar verildi.