muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2142, Karar No: 2014/11892, Tarih: 15.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/2142 E.  ,  2014/11892 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/71159

Mahkemesi : Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 28/12/2012

Numarası : 2012/1092-2012/1419

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu Başkanlığı'nın 13/11/1982 tarih ve A-3861 sayılı kararı ile korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli taşınmazın, Konya Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 16/12/1994 tarih ve 2169 sayılı kararı ile belirlenen koruma alanı içerisine, taşıyıcı sistemi demir profil olup önü paravan ile kapatılan bir imalat yaptığı iddiasıyla dava açıldığı, sanığın aşamalarda verdiği benzer ifadelerde, Karaaslanlar Ticaret isimli firmanın mesul müdürü olduğunu, iş yerine bitişik konumdaki Otoban Sürücü Kursu önünde bulunan 6.5 metre eninde, 15 metre uzunluğunda bir alanın üzerini, teşhir ettikleri malların yağmur ve kardan zarar görmemesi için taşınabilir branda ile kapattıklarını, koruma altına alınan binaya zarar vermediklerini, daha sonra brandayı ve seyyar düzeneği kaldırdıklarını beyan ettiği, olay yerinde yapılan keşif akabinde öğretim görevlilerinden oluşan bilirkişi heyetince düzenlenen raporda, korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli taşınmazın “Otoban Sürücü Kursu” olarak kullanıldığının, yargılama konusu faaliyetin, sözü edilen taşınmazın koruma alanında kalan komşu parselde gerçekleştirildiğinin, keşif günü itibariyle demir profilden yapılmış taşıyıcı sistem ile paravanın mevcut olup, üst örtü-brandanın kaldırılmış olduğunun, taşınmaz kültür varlığı binaya doğrudan müdahalede bulunulmamakla birlikte, görünümünün olumsuz yönde etkilendiğinin belirtildiği anlaşılmakla; tescilli kültür varlığı binanın koruma alanında gerçekleştirilip, varlığın zarara uğramasına sebebiyet vermeyen eylem nedeniyle sanığın “izinsiz inşai ve fiziki müdahalede bulunma” suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, suça konu imalatın kendileri tarafından yapıldığına dair açık savunmaya rağmen, sübut noktasında belirleyici olmayan “Otoban Sürücü Kursu yetkilisi olma” hususu esas alınarak yazılı şekilde hüküm tesisi, Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8271, Karar No: 2010/10330, Tarih: 15.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/8271 E.  ,  2010/10330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.04.2010 gün ve 2008/414-2010/244 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili aleyhine Bursa 6. İcra Müdürlüğü’nün 2008/5466 sayılı dosyasıyla takip yapıldığını, evrak takip konusu senedin teminat senedi olduğundan bahisle takip konusu bono nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tesbitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, HUMK’nun 409/6. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya inceleme sırası için Dairemizde beklemekte iken davacı asil mahkemesine verdiği 27.09.2010 günlü dilekçesi ile davadan feragat etmiştir. HUMK’nun 95. maddesine göre davadan feragat kat’i bir hükmün sonuçlarını doğurur. Ancak mahkemece bir karar verilip davadan el çekildikten sonra temyiz aşamasında feragat edildiğinden ve bu aşamada dahi feragat hakkında karar verme yetkisi mahkemeye ait bulunduğundan davacının vaki feragat beyanı hakkında bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, ödediği karar düzeltme harcın isteği halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 15.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2199, Karar No: 2014/11479, Tarih: 16.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2199 E.  ,  2014/11479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/12/2013 tarih ve 2011/255-2013/407 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı ...'nin..... Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin %50 hisseye sahip ortak ve yetkili müdürü olduklarını, ortaklıkları devam ederken müvekkili ile davalı ...'nin .... Ticaret Limited Şirketi'nde de aynı şekilde ortak ve yetkili müdür olduklarını, müvekkili ...'in bu şirketteki hissesini davalı ...'ye 15/07/2009 tarihinde devrettiğini, .... Sanayi Ticaret Limited Şirketi'nin hisse devri sırasında iştigal alanının plastik ve kauçuk olduğunu, davalı ...'nin bu şirketteki hisseyi devraldıktan sonra şirketin unvanını CBC Çelik Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi olarak değiştirdiğini, ayrıca şirketin iştigal konusunu da değiştirerek 21/07/2009 tarihinde ilan edildiğini, böylece davalının halen ortak ve müdürü olduğu dava dışı .... Çelik Ltd. Şti. ile aynı iştigal konusunda davalı şirketi kurduğunu, bu durumdan haberlerinin olmadığını, daha sonra davalı ...'nin CBC Limited Şirketi'nin ismini 16/09/2010 tarihinde ... olarak değiştirdiğini, böylece davacının ortağı olduğu şirket ile aynı ismi taşıdığını, bu durumun TTK'nın 547. maddesine aykırılık teşkil ettiğini, davalı ...'nin müvekkilinin ortağı olduğu .... Şirketi'nin telefonunu da kullandığını, böylece davalılardan ...'nin müdürlük yükümlülüklerine aykırı davranması sebebiyle görevinden azledilmesi gerektiğini, ileri sürerek dava dışı .... Şirketi'nin mevcut zararının bilirkişilerce tespiti ile şirkete verilmesine, bu kapsamda yoksun kalınan kar ile davalıların .... Şirketi'nin şöhretinden yararlanarak yaptığı işler neticesinde sağladığı kazançların da bilirkişice tespiti ile müvekkili şirkete ödenmesine, davalıların haksız rekabetten men edilmesine ve .... Şirketi ile benzer isim ve logoyu kullanmasının sonlandırılmasına ve davalı ...'nin şirket müdürlüğünden azline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkili ile davacı arasında yıllar önce zımmi bir anlaşma yapıldığını, bu sebeple hem müvekkilinin hem de davacının aynı konu ile iştigal eden şirketlerde hem ortak hem müdür olduklarını, müvekkilinin davalı şirketi davacıdan devralırken şirketin ünvanında .... ibaresinin bulunduğunu, davacının faaliyet konusu değişikliğinden de haberi olduğunu, davanın 1 senelik zamanaşımına uğradığını, müvekkilinin müdürlükten azli istenen dava dışı şirket olan .... Ltd. Şti'yi son iki senedir tek başına idare ettiğini, davacının 2 senedir şirkete uğramadığını, davacının idari yetkilerini oğluna bıraktığını, davacı ve oğlunun şirketle ilgili muvazaalı işlemleri olduğunu, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının ortağı olduğu .... Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinin 03/09/1976 tarihinde kurulduğu, davacı ... ile davalı ...'nin şirkette %50 hisseye sahip oldukları, .... Limited Şirketi'nin ise 16/06/2008 tarihinde kurulduğu, davalılardan ... dava dışı .... Limited Şirketi'nde ve ....Limited Şirketi'nde ortak ve yetkili müdür olduğu, her iki şirketin de aynı işle iştigal ettiği, ....Limited Şirketi'nde davacı hissesini satarken şirketin plastik ve kauçuk işiyle uğraştığı, daha sonra bu şirketin isminin ve iştigal konusunun değiştirildiği, bu şirketin hisse satım tarihindeki isminin .... Sanayi Ticaret Limited Şirketi olduğu, kauçuk işiyle uğraşan.... Limited Şirketi'ndeki hisseyi davalı ...'nin devralmasından sonra davacının ortak olduğu .... Şirketi ile aynı işi yaptığı ve davalının her iki şirkette de müdür olarak görevini ifa ettiği, böylece davalının haksız rekabet hükümlerine ve rekabet yasağına aykırı davrandığı, her iki şirketin kullandığı logoların birbirinin aynısı olup benzerlik teşkil ettiği, her iki şirketin isminde .... kelimesinin bulunmasının haksız rekabet yaratmadığı gibi hisse satım tarihinde de davalı şirketin isminde .... ibaresinin bulunduğu, gerekesi ile ispatlanamayan maddi tazminat talebinin reddine, davalı şirketin davacınn ortağı olduğu şirket ile benzer logoyu kullandığı sabit olduğnudan haksız rekabetin meni ile davalı şirketin ....ibareli logoyu kullanmaktan menine, her iki şirketin isminde .... kelimesinin bulunması haksız rekabet yaratmadığı gibi davacının hissesini devrettiği tarihte davalı şirketin isim ve ünvanında .... ibaresi bulunduğundan benzer isim kullanmasının engellenmesi yönündeki davacının talebinin reddine, davalı ...'nin .... Çelik San. ve Tic. Ltd. Şti'deki müdürlük görevinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalı ...'den temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 16/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25574, Karar No: 2014/40315, Tarih: 04.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/25574 E.  ,  2014/40315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

CMK'nin 231/12. maddesi gereğince ''Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz yolu açık bulunduğundan itiraz merciince kararın ve buna bağlı müsadere kararının temyiz kabiliyeti olmadığından ve ancak itiraz yolu açık bulunduğundan itiraz merciince karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 04.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/13482, Karar No: 2019/1822, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/13482 E.  ,  2019/1822 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5837, Karar No: 2014/19063, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5837 E.  ,  2014/19063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2013/93-2013/477

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işyerinde yıllardan beri uygulanmakta olan yüzde/puan usulü ücretlendirme sisteminin kaldırıldığını, tek taraflı yapılan bu değişikliğin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 ve 62. maddelerine aykırı olduğunu, müvekkilinin yüzde/puan sistemi ile daha iyi gelir elde etmesi ve teklif edilen ücretin düşük olması sebebiyle değişiklik önerisini kabul etmemesi üzerine iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, işyerinde yıllardan beri iki farklı ücret sistemi uygulandığını, çalışanların aylık maktu ücrete tabi çalışanlar ve yüzde/puan usulü ücrete tabi çalışanlar olarak ikiye ayrıldığını, 12.12.2011 tarihinde davalı işverene müracaat eden O. Sendikasına üye olan ve maktu ücrete tabi çalışan 106 işçinin bu durumdan yakındığını, bunun üzerine üniversitelerin ilgili bölümlerinde uzman kişilerden rapor hazırlatıldığını, 2011 Aralık ayında “Ücret Yönetimi Sistemi – Stratejik Yönetim ve Hukuksal Bakış Açısıyla Analiz” isimli raporun düzenlendiğini, bu raporun savunmaların esasını oluşturduğunu, değişiklik teklifinin işyerinde çalışan herkese teklif edildiğini, bunun 494 kişi olduğunu, bu kişilerden 238'nin O.Sendikası üyesi, 256'sının sendika üyesi olmadığını, 494 işçiden 429'unun teklifi kabul ettiğini, kabul oranının yüzde 86,84 olduğunu, feshin geçerli sebebe dayandığını, değişiklikle birlikte davacıya bireysel emeklilik, sağlık sigortası, yılda dört ikramiye, sosyal yardım gibi toplu iş sözleşmesi yardımlarının da ödeneceğini, maaşların aslında düşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü kanun koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi ispatlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği sebep dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal sebeple, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

Maktu aylık ücrette, her ay aynı miktarda bir ücretin işçinin eline geçmesi sağlanırken; yüzde/puan esaslı ücrette ise, özellikle otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde hesap pusulalarına belirli bir yüzde eklenerek müşterilerden tahsil edilmek suretiyle toplanan paraların işçilere belirli oranlarda ödenmesi sağlanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen işyerlerinde yüzde/puan usulü ücret sisteminin uygulanması zorunlu değildir. Bu tür işyerlerinde maktu ücret uygulanabileceği gibi, bu sistemle yüzde usulü birleştirilerek karma bir sistemin benimsenmesi de mümkündür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, işyerinde uygulanan zaman esaslı (maktu) ve yüzde/puan esaslı olmak üzere ikili ücretlendirme sisteminden, davacının yararlandığı yüzde/puan esaslı ücret sisteminin kaldırılmasına karar verildiği, söz konusu değişikliğin davacıya yazılı olarak bildirilmesine rağmen davacının değişiklik teklifini kabul etmediği, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca feshedildiği, işverenin tüm işletmesini kapsayacak şekilde, ücret politikası ile aldığı işletmesel karar sonucunda uygulama yaptığı, bu kapsamda işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve işçilerin % 84'ünün söz konusu değişiklik teklifini kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin performansa dayalı (yüzde/puan) ücret sisteminden, maktu ücret sistemine geçişi haklı kılan zorlayıcı ekonomik bir sebep bulunmadığı belirtilmiş ise de, bu bakış açısı işletmesel kararın yerindeliği ile ilgili olup, işletmesel kararların yerindeliği yargı denetimi dışında olduğundan isabetli görülmemiştir. Davalı işverence çalışma şartlarında yapılan değişiklik geçerli sebebe dayandığından buna dayalı yapılan feshin de geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Davanın reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 150,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 24.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.