muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4846, Karar No: 2025/10917, Tarih: 16.06.2025

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilere izin verilen sınırların özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, Mahkemece hakaret kabul edilen paylaşımın içeriği gözetildiğinde, ifade özgürlüğü kapsamında siyasi ağır eleştiri niteliğinde olduğu, dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraatı yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, aynı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Erzurum 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2656, Karar No: 2018/9968, Tarih: 24.10.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/2656 E.  ,  2018/9968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, 19/07/2014 tarihinde kendisine ait evde yangın çıktığını, çıkan yangını söndürmeye gelen ... İtfaiye Bölge Amirliği'nin 23/07/2014 tarihli raporunda yatak odasında bulunan buzdolabında bilinmeyen bir arızadan oluşan kısa devre sonucu yangın çıktığı kanaatine varıldığını, meydana gelen bu olay sonrası ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/37 D.İş dosyasında keşif işlemi yapıldığını ve alınan bilirkişi raporunda buzdolabının kompresörü ile termostatı arasındaki kablolarda gevşek bağlantı ve ısınma sonucu yangın çıkmış olabileceği görüşüne varılarak mevcut hasarın 22.635,00 TL olarak hesapladığını, davalının kusurlu olmasına karşın hiç bir zararı gidermediğini ileri sürerek, 22.635,00 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kendi laboratuvarları tarafından yapılan inceleme sonucunda buzdolabında oluşan hasarın dış kaynaklı olduğunun tespit edildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, 22.635,00 TL maddi tazminatın dava tarihi itibari ile işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, manevi tazminat isteminin ise reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacı, evinde çıkan yangının davalı tarafından üretilen buzdolabında oluşan arızadan kaynaklı olduğunu ileri sürerek maddi ve manevi tazminat istemi ile eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, davacının olay sonrası talebi ile ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/37 D.İş dosyasında yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporunda belirtilen görüş doğrultusunda karar verilmiştir. Ne var ki, bu tespit dosyasında muhatap gösterilmediği gibi alınan rapor davalı tarafa tebliğ edilmemiş, davalının rapora yaptığı itirazların da dikkate alınmadığı anlaşılmıştır. Hal böyle olunca, mahkemece, uzman kişilerin yer alacağı bir bilirkişi heyeti oluşturularak taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor tesis edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelmeye dayalı hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3112, Karar No: 2022/3093, Tarih: 28.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/3112 E.  ,  2022/3093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki davada Tekirdağ 1. Asliye Hukuk (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) ile Yalova 4. Asliye Hukuk (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, devremülk sözleşmesinden cayma nedeniyle sözleşmenin feshi, verilenlerin iadesi istemine ilişkindir.

Tekirdağ 1. Asliye Hukuk (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'nce, devremülk satış sözleşmesinin feshinin koşullarının oluştuğunun anlaşılması halinde davacı üzerinde yer alan tapunun sözleşmenin feshinin doğal sonucu olarak davalıya iadesi gerekeceği, iadesi gereken taşınmazın Yalova ilinde yer alması nedeniyle taşınmazın aynına ilişkin davalarda taşınmazın bulunduğu yer mahkemelerinin HMK'nın 12/1. maddesi gereğince kesin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Yalova 4. Asliye Hukuk (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi’nce ise, davanın taşınmazın aynına ilişkin olmadığı bu sebeple kesin yetkinin de söz konusu olmayacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Devremülk hakkı Kat Mülkiyeti Kanununda düzenlenen taşınmazın müşterek mülkiyet payına bağlı bir haktır. Mevcut uyuşmazlığın tüketici mahkemelerinde görülmesi için davaya konu sözleşmenin resmi şekilde düzenlenmesi gerekli olmayıp, şekil şartına uyulup uyulmadığı hususunun tüketici mahkemesince tartışılarak bir karara varılması gerektiğinden, 6502 sayılı Kanun kapsamındaki uyuşmazlığın tüketici mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

28/05/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 73/5. maddesinde tüketici davalarının tüketicinin yerleşim yerinin bağlı bulunduğu mahkemelerde de açılabileceği hükmü düzenlenmiştir.

Somut olayda, dava taraflar arasındaki devremülk sözleşmesinin cayma hakkı kullanıldığından bahisle sözleşmenin feshi ve verilenin iadesi istemine ilişkin olup, dava dilekçesi ve dosya kapsamından taşınmazın aynına ilişkin bir dava olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın, davanın ilk açıldığı yer mahkemesi olan Tekirdağ 1. Asliye Hukuk (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Somut olayda, dava taraflar arasındaki devremülk sözleşmesinin cayma hakkı kullanıldığından bahisle sözleşmenin feshi ve verilenin iadesi istemine ilişkin olup, dava dilekçesi ve dosya kapsamından taşınmazın aynına ilişkin bir dava olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın, davanın ilk açıldığı yer mahkemesi olan Tekirdağ 1. Asliye Hukuk (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Tekirdağ 1. Asliye Hukuk (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi’nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 28/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11391, Karar No: 2024/14440, Tarih: 24.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/11391 E.  ,  2024/14440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesinin temyiz başvurusu değerlendirme kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

24.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13932, Karar No: 2012/26983, Tarih: 27.11.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/13932 E.  ,  2012/26983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki malın ayıplı olmasından kaynaklanan davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 35.000 TL peşin ödeyip, 15.000 TL'da davalı bankadan kredi çekerek ödemek suretiyle diğer davalıdan 9.2.2006 tarihinde araç satın aldığını, ancak aracın siyah olan renginde zamanla deforme oluşup kaporta kısmının tamamen bozulduğunu, bu hususta delil tesbiti yaptırdığını ileri sürerek aracın yenisi ile değişimini, mümkün olmaması durumunda ödediği bedelin davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı ...Ş. araçta kullanım hatası bulunduğunu, imalattan kaynaklı bir sorun olmadığını ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını savunmuş, davalı banka ise kredi veren olduklarını, sorumluluklarının bulunmadığını savunmuş ve davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, alınan son bilirkişi kurul raporu kabul edilmiş, aracın ayıplı olduğu Tüketici Kanununun 10. maddesi uyarınca davalı bankanında sorumluluğunun bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile aracın değiştirilmesine, değişim halinde ayıplı aracın davalı ...Ş.'ye iadesine karar verilmiş; davalı ve davalı banka tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı .n tüm temyiz itirazlarının reddi gereki

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı .n tüm temyiz itirazlarının reddi gereki

2-Davacının satın aldığı araç için davalı bankadan 15.000 TL kredi kullandığı hususu taraflar arasında ihtilafsızdır. Davacı ile davalı banka arasında çözülmesi gereken husus, davalı banka tarafından davacıya kullandırılan kredinin Tüketici Yasasının 10. maddesinde tanımlanan bağlı kredi olup olmadığı, bağlı kredi ise davalı bankanın hangi miktardan sorumlu olduğu hususudur. Hemen belirtmek gerekir ki dosya içinde davacı tarafından kullanıldığı ihtilafsız olan krediye ilişkin belgeler bulunmadığından, kredinin bağlı kredi olup olmadığı incelenemediği gibi, mahkemecede bu hususta herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmamıştır. Bu itibarla öncelikle davacı tarafından davalı bankadan kullanılan krediye ilişkin tüm bilgi ve belgeler dosyaya getirtilerek, kredinin bağlı kredi olup olmadığının usulünce incelenmesi gerekir. İnceleme sonucunda kredinin bağlı kredi olduğunun anlaşılması halinde ise bankanın sadece kullandırdığı kredi miktarı kadar sorumlu olduğunun da kabulü zorunludur. Mahkemece, değinilen bu yönler gözetilerek, krediye ilişkin evraklar, getirtilip, incelenerek, kredinin bağlı kredi olmaması halinde banka yönünden davanın reddine, bağlı kredi olması durumunda ise bankanın kullandırdığı kredi miktarı kadar sorumlu olacağı kabul edilmek suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davalı Toyata A.Ş. Toymer'in tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca temyiz olunan kararın davalı banka yararına BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 2.228,00 TL kalan harcın davalı ... A.Ş.'den alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde davalı ... Bankası A.Ş.'ne iadesine, 27.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16208, Karar No: 2019/10831, Tarih: 03.12.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/16208 E.  ,  2019/10831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili, Özel eğitim ve Rehabilitasyon Merkezini satın aldığını, ancak müvekkili şirketin borçlu şirketin devamı gibi müvekkilinin hak ve alacaklarına haciz konulduğunu açıklayarak, hacizlerin kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 4.3.2016 tarihinde haczin kaldırılması talepli dilekçesinin takip dosyasına girdiği, davacının haczi en geç 14.03.2016 tarihinde öğrendiği, davanın yedi günlük yasal sürede açılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, karar davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

İİK'nin 96 vd. maddesine göre, borçlu tarafından üçüncü kişi lehine veya üçüncü kişi tarafından bizzat kendi lehine ya da İİK'nin 85/2 maddesi uyarınca borçlu ile malı birlikte elinde bulunduran üçüncü kişiler, diğer bir üçüncü kişi lehine istihkak iddiasında bulunabilirler. Bu kişiler tarafından yasal sürede yapılan istihkak iddiası ile dava açma süresi kesilir. Eğer istihkak iddiasına konu mal, borçlunun ya da üçüncü kişinin gıyabında (yokluğunda) haczedilmiş, yani haciz sırasında bunlar hazır bulunmamış ise, malın haczedildiğini öğrendikleri tarihten itibaren yedi gün içinde istihkak iddiasında bulunmak zorundadırlar; aksi takdirde aynı takipte bu iddiayı ileri sürme hakkını kaybederler. Şu halde bu ihtimalde, istihkak iddiasında bulunma süresi haczin yapıldığı tarihten itibaren değil,haczin öğrenildiği tarihten itibaren başlayacaktır.

İİK'nin 97/1 maddesinde öngörülen prosedürün işletilmesi halinde icra mahkemesinin takibin devamına veya ertelenmesine ilişkin kararının üçüncü kişiye tefhim ya da tebliğinden itibaren yedi gün içerisinde istihkak davasının açılması gerekir. Bu karar tefhim veya tebliğ edilmediği takdirde, hacizli mal satılıp bedeli alacaklıya ödeninceye kadar davacı üçüncü kişi tarafından istihkak davası açılabilir.

Yine İİK'nin 97/9. maddesine göre, kendisine istihkak talebinde bulunma imkanı verilmemiş olan üçüncü kişi önce icra dairesine istihkak iddiasında bulunmak zorunda olmaksızın,haczi öğrendiği tarihten itibaren yedi gün içinde doğrudan doğruya icra mahkemesinde istihkak davası açabilecektir.

Yine İİK'nin 97/9. maddesine göre, kendisine istihkak talebinde bulunma imkanı verilmemiş olan üçüncü kişi önce icra dairesine istihkak iddiasında bulunmak zorunda olmaksızın,haczi öğrendiği tarihten itibaren yedi gün içinde doğrudan doğruya icra mahkemesinde istihkak davası açabilecektir.

Bu durumda, borçlu şirket tarafından işletilip üçüncü kişi şirket tarafından devralınan rehabilitasyon merkezinin 2010 yılı aralık ayı ve devamınca tahakkuk edecek hak ve alacaklarının haczine yönelik İcra Müdürlüğü tarafından 16.2.2016 tarihinde ... İlçe Milli Eğitim ve Mal Müdürlüklerine müzekkere yazılmış Mal Müdürlüğü hakedişlerin tahahhuk ettirildiği ... İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne haciz bildirisinin yapılması gerektiğini cevaben bildirmiş, üçüncü kişi tarafından takip dosyasına sunulan 26.2.2016 tarihli dilekçe ile, İlçe Milli Eğitim Müdürlüğündeki hak ve alacakları üzerindeki hacizlerin kaldırılması talep edilmiş, İcra Müdürlüğü, üçüncü kişinin, 16.2.2016 tarihli talebi hakkında İcra Mahkemesi tarafından karar verilmesi gerektiğinden bahisle talebin reddine karar verilmiştir. Üçüncü kişi 14.3.2016 tarihli dilekçe ile, dosya kapak hesabının hatalı olduğunu, şirketin borçla ilgisi olmaması nedeni ile hacizlerin kaldırılmasını istemiştir. Buna göre, davacı üçüncü kişinin takip dosyasına sunduğu ve haczin kaldırılmasına yönelik dilekçeleri istihkak iddiasına ilişkin iradesini ortaya koymaktadır. Açıklamalar ışığında, davacı üçüncü kişi şirketin 26.2.2016 tarihinden önce haczi öğrendiğine dair dosyaya yansıyan bir bilgi olmadığından, süresi içerisinde üçüncü kişinin takip dosyasına istihkak iddiasında bulunduğunun kabulü gerekir. İcra Müdürlüğünce, istihkaka ilişkin prosedür işletilmeksizin üçüncü kişi tarafından,doğrudan eldeki dava açılmıştır. Bu durumda, davacı üçüncü kişi istihkak iddiasında bulunmuş, yasal prosedür işletilmeden doğrudan açılan davanın süresinde olduğunun kabulü gerekir.

Bu durumda,işin esasına girilerek, taraf kanıtları toplandıktan sonra oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde ret kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nin 366 ve 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nın 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 03.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.