muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13321, Karar No: 2016/2471, Tarih: 10.02.2016

AİHM, başvurana verilen uyarma cezasının “demokratik toplumda gerekli olmadığı” sonucuna varmaktadır.

Bu nedenle AİHS’nin 11. maddesi ihlal edilmiştir.”

AİHM'nin 15/09/2009 tarih, B. No:30946/04 sayılı Kaya ve Seyhan/Türkiye kararında;

c) 'Demokratik bir toplumda gereklilik'

Hükümet, başvuranların yetkili mercilere haber vermeden ve geçerli bir gerekçe göstermeden görevlerini yerine getirmemeleri ve görev yerine gelmemeleri dolayısıyla, verilen uyarı cezasının acil bir sosyal ihtiyaca cevap niteliğinde olduğunu ve meşru bir önlem olarak değerlendirilmesi gerektiğini savunmaktadır. Hükümet, daha sonra bu tür bir önlemin hedeflenen amaçla orantılı olduğunu iddia etmektedir.

Başvuranlar, Hükümetin argümanlarına itiraz etmekte ve sadece üyesi oldukları Kesk ve Eğitim-Sen sendikasının 11 Aralık 2003 tarihinde ulusal düzeyde düzenlediği bir günlük eyleme katıldıklarını belirtmektedir.

AİHM, söz konusu bir günlük eylemin önceden ulusal düzeyde bildirildiğini ve ilgili makamlarca yasaklanmadığını kaydetmekte ve başvuranların barışçıl toplantı özgürlüğü haklarını kullandıklarını eklemektedir (Enerji Yapı-Yol Sen davası ilgili bölüm, prg. 32 ve Fransa aleyhine Ezelin davası, 26 Nisan 1991, prg. 41, seri A no 202).

AİHM, ihtilaflı disiplin cezasının, barışçıl toplantı özgürlüğünün teşkil ettiği önemli yer bağlamında, hedeflediği iddia edilen meşru amaçla orantılı olup olmadığını dosyadaki tüm unsurlar

ışığında incelemiştir. AİHM, başvuranların, üyesi oldukları Kesk’in parlamentoda tartışılmakta olan

kamu yönetimi kanun tasarısını protesto etmek üzere düzenlediği bir günlük eyleme katılmaları nedeniyle, disiplin cezası başlığı altında bir uyarı aldıklarını not etmektedir. Oysa, her ne kadar şikâyet edilen bu ceza çok küçük olsa da, sendika üyelerini çıkarlarını korumak için meşru grev ya da eylem günlerine katılmaktan vazgeçirecek bir nitelik taşımaktadır (Karaçay ilg.böl., prg. 37).

AİHM, başvuranlara verilen disiplin cezasının « acil bir sosyal ihtiyaca » tekâbül etmediğini

tespit etmekte ve bu nedenle « demokratik bir toplumda gerekli » olmadığı sonucuna varmaktadır.

Bunun sonucu olarak, mevcut davada, başvuranların AİHS’nin 11. maddesi anlamında gösteri yapma özgürlüğünü etkili bir şekilde kullanma hakları orantısız olarak çiğnenmiştir.

Dolayısıyla, bu hüküm ihlal edilmiştir.” biçiminde açıklamalara yer verilmiştir.

AİHM, başvuranlara verilen disiplin cezasının « acil bir sosyal ihtiyaca » tekâbül etmediğini

tespit etmekte ve bu nedenle « demokratik bir toplumda gerekli » olmadığı sonucuna varmaktadır.

Bunun sonucu olarak, mevcut davada, başvuranların AİHS’nin 11. maddesi anlamında gösteri yapma özgürlüğünü etkili bir şekilde kullanma hakları orantısız olarak çiğnenmiştir.

Dolayısıyla, bu hüküm ihlal edilmiştir.” biçiminde açıklamalara yer verilmiştir.

AİHM'nin önceki paragraflarda yer alan kararlarındaki özgürlükçü yaklaşımın, belirtilen hakka suç oluşturan eylemlerle müdahalelere ilişkin ceza soruşturma ve kovuşturmalarına da yansıtılması gerekmektedir. Böylece, hem kanuni ve meşru amaçla hem de suç oluşturan müdahalelerle kullanılması engellenen sendika hakkının (özgürlüğünün), demokratik bir toplum açısından taşıdığı öneme uygun, birbirini tamamlayan ve birbiriyle örtüşen bir şekilde korunması mümkün olacaktır. Bu bağlamda anılan suça ilişkin ceza soruşturma ve kovuşturmalarında; delillerin, sendika hakkının (özgürlüğünün), demokratik bir toplum açısından taşıdığı önem dikkate alınarak toplanması ve değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu suç, failin, mağduru bir sendikaya üye olmaya veya olmamaya, bir sendikanın faaliyetlerine katılmaya veya katılmamaya, sendikadan veya sendika yönetimindeki görevinden ayrılmaya zorlamak için cebir veya tehdit kullanmasıyla oluşur. Kanun maddesinde kullanılan cebir fiziki güç kullanılması anlamına gelmekte, tehdit ise manevi cebir niteliğinde olup mağdurun bireysel sendika özgürlüğünü kullanması yolunda iradesini sakatlayan, sendikal haklarını kullanması veya kullanmaya devam etmesi neticesinde kendisinin veya yakınlarının bir zarara uğratılacağını bildiren, belirli bir boyuta ulaşmış ve kolayca kurtulma olanağı bulunmayan her türlü davranıştır. Bu suçun oluşabilmesi için amacın gerçekleşmesi, başka bir anlatımla kişinin sendikaya üye olmaktan veya faaliyetlerine katılmaktan vazgeçmesi veya sendikadaki görevinden ayrılması zorunlu değildir. Bu amaçla mağdura karşı cebir veya tehdit kullanılması suçun tamamlanması için yeterlidir. Bu nedenle bu suç bir tehlike suçudur.

İncelenen dosyada;

Sanık ...'ın Atabey Sulama Birliği'nin başkanı, sanık ...'ın Birlik encümen üyesi, sanık ...'nin Birlik müdürü oldukları, sanıkların, Birlik'te sendikalaşma faaliyetlerinde bulunan Türkiye Enerji Su ve Gaz İşçileri Sendikası( Tes-İş) Isparta Şubesi Başkanlığı'nın faaliyetleri doğrultusunda 22/06/2012 tarihinde sendikaya üye olan katılan ...'yi sendikaya üye olduğu için işine son vermekle tehdit ettikleri, iş akdini askıya aldıkları, tanık beyanları ve 27.07.2012 tarihli teftiş raporu karşısında, eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan Tes-İş Sendikası temsilcisi ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24867, Karar No: 2012/37464, Tarih: 12.11.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/24867 E.  ,  2012/37464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanığın tüm aşamalarda yangını söndürmeye çalıştığını ancak başarılı olmadığını beyan etmesine, sanıktan ve olay yerinde bulunan tanık ...'dan yangını söndürmek için ne yapıldığının sorulmamasına göre; sanık ve tanıktan bu hususun ayrıntılı olarak sorulmasının yanısıra dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı olarak orman yangınına sebebiyet vermesi eyleminden dolayı meydana gelen zararın 6831 sayılı Yasanın 110/3. fıkrasının üçüncü cümlesinde belirtilen şekilde tespit edilmesinden sonra sanık hakkında verilecek cezanın tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/3558, Karar No: 2004/5927, Tarih: 16.09.2004

14. Hukuk Dairesi 2004/3558 E., 2004/5927 K.

**14. Hukuk Dairesi 2004/3558 E., 2004/5927 K.**

**- EN UYGUN TAŞINMAZ

- GEÇİT HAKKI**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 747 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.07.2002 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yepılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 29.12.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Dava, Türk Medeni Kanunu'nun 747 (önceki Medeni Kanunu'nun 671.) maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyaç veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nisbi geçit ihtiyacı ya da geçit yetersizliği denilmektedir.

Somut olayda;

Davacı 51 ve 57 parsel sayılı taşınmazlarının genel yola bağlantısının bulunmadığını ileri sürerek, davalılara ait 58, 59 ve 61 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Dosya içinde bulunan kadastro paftası ve mahkemece taşınmaz başında yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporu incelendiğinde davacı taşınmazlarının genel yola cephesinin bulunmadığı ve geçit ihtiyacının olduğu sabittir. Bu nedenle mahkemece, yapılan inceleme sonucunda en uygun güzergahın 59 ve 89 parseller olduğu ve 89 parselin orman niteliğinde bulunması nedeniyle, kamu mallarında geçit hakkı tesisi mümkün olmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı, belirli bir yerden değil, belirlenecek en uygun yerden geçit hakkı kurulmasını talep etmiştir. Bu nedenle, davacının geçit ihtiyacı mutlaka karşılanmalıdır. Yukarıda belirtilen genel ilkeler doğrultusunda mahallinde yeniden yapılacak keşifte de, davacı parsellerinin yola çıkışını sağlayacak tüm seçenekler belirlenmeli ve bu seçenekler içinde, davacıya en yararlı ve en az masraflı olacak yerden değil, geçit hakkı vermekle yükümlü olanlardan da en a"z zarar görecek olanın veya olanların durumu da dikkate alınarak ulaşılacak sonuca göre geçit hakkı tesis edilmek suretiyle, davacının mutlak yol ihtiyacı karşılanmalıdır. Eğer uygun geçit yeri olarak dava dışı bir parsel belirlenir ise, bu parsel malikleri, aleyhine açılacak davanın eldeki dava ile birleştirilmen ya da harcı verilmek suretiyle davaya katılmalı ve sonuca gidilmelidir.

Dosyada bulunan bilirkişi raporunda uygun olarak belirlenen ve orman parseli olduğu belirtilen 89 parselin tapu sicil müdürlüğünden gelen yazıda itirazlı olduğu ve 89 parselin güneyinde genel yoldan başlayan ve 59 parsele ulaşan mevcut bir yolun bulunduğu belirtilmiştir. Öncelikle geçit hakkı tapuda tescilli, özel mülkiyete tabi taşınmazlar üzerinde tesis edilir. Ancak, orman parseli içinde bulunan mevcut yoldan faydalanmak isteniyor ise, bu yolun niteliği Orman işletme Müdürlüğünden sorulmalı ve orman içi servis yolu ise davacının yararlanıp yararlanamayacağı da ilgili kurumdan araştırılmalıdır.

Diğer taraftan, geçit kurulurken yükümlü taşınmazı ikiye böierek, kullanım ve ekonomik bütünlüğünü bozacak şekilde geçit hakkı tesisi de doğru değildir. Geçit yeri belirlenirken bu konuya da dikkat edilmelidir.

Mahkemece, davacının geçit ihtiyacının mutlak karşılanması gerektiği düşünülmeden ve yukarıda belirtilen hususlara da dikkat edilerek, tüm alternatifler değerlendirilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına (BOZULMASINA), istek halinde temyiz harcının yatırana iadesine, 16.09.2004 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22214, Karar No: 2012/16223, Tarih: 27.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/22214 E.  ,  2012/16223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık aldığı mal karşılığında katılana verilen suça konu çeki, yapılan araştırmalarla eşine ulaşılan ve gerçek şahıs olduğu tespit edilen ... isimli şahıstan aldığını ve çek arkasındaki birinci ciranta imzasının da bu şahsa ait olduğunu, çek karşılıksız çıkınca İzmir'e ...'ın işyerine gittiğini, işyerinde ...'ın olmadığını ancak bu işyerinde ... (...) isimli şahsın olduğunu ve aldığı duyumlara göre bu şahsın da ...'ın yaptığı dolandırıcılık işlerinde onunla birlikte hareket ettiğini beyan ettiği, katılan ...'in de sanığın bu yöndeki beyanını doğrulayarak, ...'ın ...'le birlikte bu işleri yaptığını duyduğunu beyan etmesi, çek keşidecisi şirket yetkilisi olan ...'un aşamalardaki çelişkili beyanları yanında suça konu çekle birlikte 4 adet çeki imzalayıp masasına koyduğunu ancak imzalanmış vaziyette masada bulunan bu çeklerin çalındığı hususundaki beyanının da ticari teamüller ve hayatın olağan akışına uygun düşmediği de gözetildiğinde, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından; sanık ve katılan beyanlarında isimleri geçen ... (...) ve ...'nin açık kimlik ve adres bilgileri araştılarak dava konusu olaya ilişkin beyanlarının alınması, çek keşidecisi ...'un çalındığını iddia ettiği çeklerle ilgili karakola müracaat ettiği yönündeki beyanı da nazara alınarak, çeklerin çalındığına dair kolluk yetkililerine müracaatının bulunup bulunmadığı araştırılıp varsa buna ilişkin onaylı belge suretlerinin dosya arasına alınması, sanık beyanına göre ...'nin attığı iddia olunan çek arkasındaki birinci ciranta imzası ile ön yüzünde bulunan keşide tarihindeki değişikliği parafe eden imzanın aidiyeti hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması ve tüm bu deliller toplandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik incelemeye dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

765 sayılı Yasa hükümleri sanık lehine kabul edilip anılan yasa maddeleri uyarınca ceza tayin edildiği halde verilen cezaların 5237 sayılı Yasanın 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine, 3. fıkrası uyarınca da denetim süresi belirlenmesine karar verilmesi suretiyle karma uygulama yapılması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2460, Karar No: 2016/5468, Tarih: 09.11.2016

**20. Ceza Dairesi         2016/2460 E.  ,  2016/5468 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazla İlgili Mahkeme Kararı : ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 02.12.2015 tarihli 2015/128 esas ve 2015/384 karar sayılı kararı

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

İtiraz yazısı ile dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) KONUYLA ...

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık ... hakkında ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce yapılan yargılama sonucu 02.12.2015 tarihinde 2015/128 esas ve 2015/384 karar sayı ile mahkûmiyetine karar verilmiştir. Hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmiştir. Dairemizce 27.04.2016 tarihinde 2016/844 esas ve 2016/2525 karar sayı ile sanık hakkındaki hükmün bozulmasına oyçokluğuyla karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca Dairemizin sanık hakkındaki hükmün bozulmasına ilişkin kararına itiraz edilmiş; dava dosyası 6352 sayılı Kanun'un 99 ve 101. maddeleri uyarınca Dairemize gönderilmiştir.

B) İTİRAZ NEDENLERİ :

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itiraz yazısında özetle; “27/03/2015 günü saat 18.25 sıralarında polise gelen ihbara göre ...... plakalı araçta uyuşturucu satışı yapıldığı bildiriliyor. Salt bu ihbar üzerine adli arama kararı talep etse polis, mahkeme makul şüphe yok diyerek talebi reddedecektir. İhbarı alan polis araçta uyuşturucu satılıp satılmadığını tespit edebilmek yani yasa koyucunun aradığı makul şüpheye ulaşabilmek için aracın muhtemel olabileceği yerleri araştırıyor. Ertesi gün saat 19 sıralarında yolda seyir halinde araç görülüyor, takibe alınıyor. Takip edildiğini fark eden sanık, sevk ve idaresindeki araçla kaçmaya başlıyor. Yoğun trafikte sanığın sevk ve idaresindeki araçla durması üzerine aracın yanına giden polis olduğunu beyan eden kolluk görevlilerinden kaçabilmek için sanık sağındaki ve önündeki araçlara çarparak kaçmayı deniyor. Başaramayınca araçtan inerek yaya olarak kaçmaya başlıyor. Sanık kovalamaca ile yakalanıyor. Sanığın kaçarken terk ettiği araçta ön sağ koltuk üzerinde esmer fırın ibareli sarı renkli poşetin içinde 2 parça halinde toplam 5016 adet uyuşturucu hap ele geçiriliyor.

Bilindiği üzere arama eylemleri üç farklı işlemle yapılabilir. Birincisi durdurma işlemlerine dayalı arama eylemi ki adli ve önleme aramaları yönetmeliğinin 27. maddesinde düzenlenmiştir. Diğeri adli arama kararına dayalı arama eylemleri, bir diğeri ise önleme arama kararına dayalı arama işlemleridir.

Bilindiği üzere arama eylemleri üç farklı işlemle yapılabilir. Birincisi durdurma işlemlerine dayalı arama eylemi ki adli ve önleme aramaları yönetmeliğinin 27. maddesinde düzenlenmiştir. Diğeri adli arama kararına dayalı arama eylemleri, bir diğeri ise önleme arama kararına dayalı arama işlemleridir.

Yönetmeliğin 27. maddesinde ise durdurma işlemlerine dayalı arama eylemleri tanımlanmıştır. Burada makul şüphe değil kolluk görevlisinin mesleki tecrübesine dayanarak izlediği davranışlarından o kişinin bir suç işleyeceği veya işlediği hususunda kanaat elde edilirse kolluğun durdurma yetkisini kullanabileceği ve umma derecesinde şüphenin durdurma işlemi için yeterli olduğu düzenlenmiştir. Aynı maddede durdurulan kişinin üzerinden herhangi bir elbise çıkartmaksızın yoklama biçiminde kontrol yapılabileceği ve hatta aranan şeyin uyuşturucu olması halinde ince arama da yapılabileceği, maddenin h bendinde yoklama işleminin kişinin üzerinde veya aracında yapılabileceği düzenlenmiştir.

Olayımızda adli arama değil yönetmeliğin 27. Maddesine uygun durdurma işlemine dayalı arama eylemi mevcuttur.

Bu düzenlemeye göre itirazımıza konu dosyada, görülen ve işlenmekte olan suçun delillerinin yok olması olasılığı polisin yasal ve dayanağını yürürlükteki yönetmelikten aldığı yönetmeliğe uygun müdahalesi ile önlenmiştir. Ve suç delili ile sabittir. Buna göre 2 numaralı bozma nedeninin de infaz aşamasında resen dikkate alınabileceği gözetilerek hükmün onanmasına karar verilmesi gerekirken bozulmasına karar verilmiş oluşu usul ve yasalara aykırı olduğu” gerekçesiyle hükmün bozulmasına ilişkin Daire kararında isabet olmadığı belirtilerek; Dairemizin sanık hakkındaki bozma ilamının kaldırılarak hükmün onanması istenmiştir.

C) CUMHURİYET BAŞSAVCISININ İTİRAZIYLA İLGİLİ YASA HÜKÜMLERİ

1- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi :

(1) Yargıtay Ceza Dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, resen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kurulu'na itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

(2) (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen fıkra) İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

(3) (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen fıkra) Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderir.

2- 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un geçici 5. maddesi (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen):

(1) Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308 inci maddesinde yapılan değişiklikler, bu Kanunun yayımı tarihinde Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nda bulunan ve henüz karara bağlanmamış dosyalar hakkında da uygulanır.

D) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ :

2- 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un geçici 5. maddesi (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen):

(1) Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308 inci maddesinde yapılan değişiklikler, bu Kanunun yayımı tarihinde Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nda bulunan ve henüz karara bağlanmamış dosyalar hakkında da uygulanır.

D) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ :

Somut olayda, 27.03.2015 tarihinde yapılan ihbarda ..... plakalı araç ile ..... caddesi üzerinde uyuşturucu madde satıldığına yönelik yapılan ihbar üzerine bahse konu aracın tespiti için yapılan çalışmalar sırasında aracın saat 19.00 sıralarında TEM otoyolunda ilerlediğinin görülmesi üzerine takip edilmeye başlandığı, sanığın kolluk görevlilerini fark etmesi üzerine sanığın trafiği tehlikeye sokacak şekilde farları kapalı olarak şerit değiştirerek seyretmesi üzerine durdurulmak istendiğinde kaçmaya başladığı, diğer araçlara çarparak durduğu ve sanığın kaçmaya başladığı, yağılan takip neticesinde sanığın yakalandığı, kolluk görevlilerince aracın açık olan sol ön kapısından gözle yapılan kontrolde sağ ön koltuk üzerinde bulunan sarı renkli poşet içerisinde 5016 adet MDMA etken maddesi içeren tabletlerin ele geçirildiği, ..... Kaymakamlığı'nın 28.02.2015 tarihli önleme araması kararına istinaden yapılan aramada araç içerisinde başka suç unsuruna rastlanmadığı anlaşılmıştır.

Dairemizin itiraza konu olan kararının, itiraz yazısında ileri sürülen tüm nedenler tartışılıp değerlendirildiğinde, Aramada amaç gizli ve saklı tutulan bir suç unsurunun ortaya çıkarılmasıdır. Kişinin gizlemediği ve kendi isteği ile alenileştirdiği eşyalar için bir aramadan söz edilemeyeceği için bir arama kararı alınmasına da gerek bulunmadığı, birisine ait korunması gereken özel bir gizlilik alanının söz konusu olmadığı dava konusu olayda aracı kullanan sanığın aracı, kolluk görevlilerinin müdahale edilebileceğini öngörebilecek şekilde terk ettiği, bu nedenle aracın içerisinde yapılacak incelemenin arama sayılmayacağı kaldı ki uyuşturucu madde taşıyan aracın plakasının verildiği, araçta bulunan kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin verilmediği, 5271 sayılı CMK'nın 90. maddesine, 2559 sayılı Polis Vazife ve Selahiyat Kanun'un 4. ve 13. maddelerine, Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği'nin 27. maddesine uygun olarak araç içerisinde ve araçta bulunan kişilerin üzerilerinde önleme arama kararına dayalı olarak yapılan aramanın hukuka uygun olduğu, bu nedenle hükmün kanuna uygun ve gerekçesinin yeterli olduğu anlaşılmış ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar vermek gerekmiştir.

E) KARAR:

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne,

2- Dairemizin 27.04.2016 tarih 2016/844 esas ve 2016/2525 karar sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Sanık hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

E) KARAR:

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne,

2- Dairemizin 27.04.2016 tarih 2016/844 esas ve 2016/2525 karar sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Sanık hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E. 2014/140; K. 2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık ve müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, hükmolunan hapis cezasının miktarı ile tutuklama tarihine göre, sanık hakkındaki salıverme isteğinin reddine, 09.11.2016 tarihinde tarihinde, oybirliğiyle karar verildi.