muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/190, Karar No: 2021/489, Tarih: 21.10.2021

Savcılıkta; “Olay tarihi olan 01.04.2013'te saat 11.00 sıralarında babam ...'in iş yeri olan ... Otopark’a babamla konuşmak amacıyla gitmiştim. Daha evvelden intihar eden ağabeyim konusunda psikolojik sorunlar yaşadığımı söyledim. Ben babama durumumuzu anlatmama rağmen 'Siz benden değilsiniz, anneniz sizi kimden peydahladıysa ona gidin' şeklinde hakaret içerikli sözler sarf etmişti ayrıca bu sırada babam yakamı tutarak beni tartakladı ve dışarı çıkardı. Bu esnada babam iş yerinde çalışan bir işçiden iş yerinde bulunan çantasındaki silahı getirmesini söyledi. Bunun üzerine ben çok panikledim daha sonra babamın bana daha önceden verdiği ruhsatsız tabanca ile rastgele ateş etmeye başladım ancak kurşunun nereye isabet ettiğini de bilmiyorum. Ben o sırada havaya doğru mu ateş ettim yoksa babamı hedef göstererek mi ateş ettim bunu hiçbir şekilde hatırlamıyorum. Çünkü o sırada şuurumu kaybetmiştim ve ne yaptığımı da bilmiyordum. Dosyada tanık olarak dinlenen şahısların beyanlarına katılmıyorum. Çünkü hepsi babamın adamlarıdır ve yine babamın lehine ifade vermişlerdir. Ben babamı yaralamak ya da öldürmek maksadıyla iş yerine gitmedim. Benim amacım babamla konuşup ortak bir yerde buluşmaktı, ancak babam ‘Silahımı getir’ deyince ben de panik üzerine silahla ateş ettim. Ben günlük hayatımda silahla dolaşan biri değilim. Ancak babamın alacaklıları olan şahıslardan korkmam sebebiyle son zamanlarda silah taşımaya başladım. Üzerime atılı suçlamayı kesinlikle kabul etmiyorum. Ayrıca olay anında sağa sola rastgele ateş etmem nedeniyle bazı şahısların aracında zarar olduğunu öğrendim. Ancak ben rastgele ateş ettiğim için kasten kimsenin malına zarar vermedim. Üzerime atılı öldürmeye teşebbüs suçlamasını kesinlikle kabul etmiyorum.”,

Tutuklanması talebiyle sevk edildiği Sulh Ceza Mahkemesinde de benzer şekilde savunma yapan sanık Mahkemede; “Annem ile babam daha önceden ayrılmışlardı. Ben babamın yanında uzun süre kaldım. Sonra annemin yanına gittim. Onun yanında kalmaya başladım. Durumumuz iyi olmadığı için olay günü yardım etmesi amacıyla babamın yanına gittim. Kendisinden yardım istedim. Bana ‘Siz benden değilsiniz, sizi kim peydahladı ise ondan gidin yardım alın’ dedi. Ayrıca bana sinkaflı şekilde sövdü. Bu sırada ‘Tabancamı getirin’ diye bir söz söylediğini hatırlıyorum. Bunun üzerine de ben kendisini korkutmak için önce havaya bir el ateş açtım. Sonra rastgele ateş ettiğimi hatırlıyorum. Ancak kesinlikle kendisini hedef alıp ateş etmiş değilim. Nasıl yaralandığını bilmiyorum. Rastgele sıktığım zaman tabancayı yere yönelttim. Bu sırada babam yaralanmış olabilir. Tabancayı benim elimden ... haricinde birisi aldı. Ancak kimin aldığını bilmiyorum. Ben babamı öldürmek istemedim. Amacım sadece kendisini korkutmaktı. Tabancanın kaç mermi aldığını hatırlamıyorum. Kaç el ateş ettiğimi de hatırlamıyorum.”,

Şeklinde savunmada bulunmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun "Suça teşebbüs" başlıklı 35. maddesinde;

Şeklinde savunmada bulunmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun "Suça teşebbüs" başlıklı 35. maddesinde;

“Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur” hükmü yer almaktadır.

Buna göre suça teşebbüs, işlenmesi kastolunan bir suçun icrasına elverişli araçlarla başlanmasından sonra, elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamamasıdır. Maddenin açık hükmüne göre, icra hareketlerinin yarıda kalması ya da sonucun meydana gelmemesi failin iradesi dışındaki engel nedenlerden ileri gelmelidir.

Öte yandan, suça teşebbüsle ilgili değerlendirme yapılabilmesi, failin hangi suçu işlemeyi kastettiğinin belirlenmesini gerektirir ki buna "subjektif unsur" denir. Failin gerçekleştirdiği davranış ile bir suçu işlemeye teşebbüs edip etmediğini, eğer etmişse hangi suça teşebbüs ettiğini belirleyebilmek için öncelikle kastın varlığının belirlenmesi gerekmektedir. Başka bir deyişle, tıpkı tamamlanmış suçta olduğu gibi, teşebbüs aşamasında kalan suçta da, işlenmek istenen suç tipindeki bütün unsurlar failce bilinmelidir (İçel Suç Teorisi, Kayıhan İçel, ...,...,...,...2. Kitap, 2. Baskı, İstanbul, 2000, s.315.).

Bu husus, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 765 sayılı TCK'nın yürürlükte olduğu dönemde verilmiş olup kabul edilen ilkeler açısından 5237 sayılı TCK'nın teşebbüse ilişkin 35. maddesi yönüyle de varlığını devam ettiren 04.06.1990 tarihli ve 101-156 sayılı kararında da; “Teşebbüste aranan kast, icrasına başlanmış cürmü teşebbüs aşamasında bırakma kastı olmayıp, söz konusu suçu tamamlamaya yönelmiş kasıttır” şeklinde açıklanmıştır.

Kasten yaralama suçu ile kasten öldürme suçuna teşebbüs arasındaki ayırıcı kriter manevi unsurun farklılığına dayandığından, sanığın kastının öldürmeye mi, yoksa yaralamaya mı yönelik olduğunun çözülmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nın 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

İlkeleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar bulunan ve süregelen kararlarında açıklandığı üzere, bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüsü oluşturup oluşturmayacağının belirlenmesinde; fail ile mağdur arasında husumet bulunup bulunmadığı, varsa husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda yara meydana gelmiş ise bu yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri, hedef seçme imkânı olup olmadığı, failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmalıdır.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Kızıltepe ilçesinde ... Otopark adlı iş yerini işleten katılan ... (...) ...’nın 2010 yılında eski eşi ... ...’den boşandıktan sonra ailesinden ayrı olarak yaşamaya başladığı, bir süre babası katılan ...’in yanında kalan sanık ...'in, babasının yanından ayrılarak annesi ... ve kardeşleriyle birlikte yaşamaya başladığı, 2011 yılının Aralık ayında sanık ...’nın kardeşi, katılan ...’in de oğlu olan ... ...’in intihar ederek yaşamına son verdiği, gerek bu olay gerekse kardeşleri ve annesinin ekonomik sıkıntı çekmesinden rahatsız olan sanık ...’nın 01.04.2013 tarihinde katılan ...’in işlettiği otoparka gittiği, sanığın 9 mm çaplı ruhsatsız tabancasını yanına aldığı, o esnada işleri nedeniyle Ticaret Odasında bulunan ...’i otoparkta çalışan tanık ...’ün arayarak oğlu olan sanığın geldiğini ve kendisiyle konuşmak istediğini söylediği, bunun üzerine katılan ...’in otoparka giderek otoparkın yazıhane kısmına girdiği, burada sanıkla katılanın bir süre konuştukları, sanığın, kardeşinin ölümü ve annesi ile diğer kardeşlerinin ekonomik sıkıntı içerisinde olduklarından bahsedip katılandan bazı mallarını kendilerine devretmesini istediği, bunun üzerine katılan ...’in, sanığa “Siz benden değilsiniz. Annen sizi kimden peydahladıysa ona gidin. Gidin annenizi satın, hırsızlık yapın” dediği, bunun üzerine sanık ...’nın yanında getirdiği tabancayı çıkardığı, bunu gören katılan ...’in yazıhaneden çıkarak kaçmaya çalıştığı, sanık ...’nın da yazıhane önüne çıkarak yola doğru kaçmakta olan katılan ...’in arkasından 8 el ateş ettiği, tabancasındaki tüm mermileri boşaltan sanığa tanık ...’ın müdahale ederek sanığın elindeki tabancayı alıp yazıhane önündeki tabureye koyduğu, sanığın da olay yerinden kaçtığı, ateşlenen mermilerden bir tanesinin katılan ...’in sağ kalçasının dış yüzüne isabet ettiği, sanığın ateş ettiği yer ile kan birikintisinin bulunduğu yer arasında yaklaşık 14 metre bulunduğu, sanığın ateşlediği mermilerden bir tanesinin 16,5 metre uzaklıktaki binada bulunan yaklaşık 4,5 metre yükseklikteki dairenin penceresine, 2 tanesinin park hâlindeki Ford Transit marka aracın yerden 125 cm yükseklikteki çamurluğuna isabet ettiği, binada ve araçta mermi sekme izinin bulunduğu, bu aracın sol ön camının da kırıldığı, katılan ...’in hayati tehlike geçirmeyecek şekilde ve basit bir tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek ölçüde yaralandığı olayda;

Sanıkla katılan arasında, sanığın annesi ve kardeşlerinin ekonomik sıkıntı içerisinde olmaları nedeniyle önceye dayalı anlaşmazlık bulunmakla birlikte, aralarında öldürmeyi gerektirecek derecede bir husumet bulunduğuna dair kesin bir belirleme yapılamaması, tabancasındaki 8 adet merminin tamamını boşaltan sanığın, ateş ettiği esnada kendisine herhangi bir müdahalede bulunulmadığı, büro içinde çok yakın mesafeden mutlak şekilde neticeyi alma olanağı varken hedef almaksızın rastgele ateş ettiğinin anlaşılması, yine katılanın vücuduna isabet eden merminin doğrudan mı yoksa sekme neticesinde yaralanmaya sebebiyet verdiğinin belirlenemediği gibi hedef alınan vücut bölgesi ve katılanın hayati tehlike geçirmeyecek şekilde ve basit bir tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek ölçüde yaralanması karşısında, sanığın öldürme kastıyla hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden, kastının yaralamaya yönelik olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının haklı nedene dayanan itirazının kabulüne, Özel Dairenin onama kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün, sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ..., ..., ... ve ...; "İtiraza konu olayda sayın çoğunluk ile aramızdaki görüş farkının temelini sanık ...’in babası katılan ... ...’e yönelik eyleminin TCK’nın 82/1-d ve 35. maddeleri kapsamında nitelikli şekilde öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu yönündeki düşüncemiz oluşturmaktadır.

Yapılan yargılama ve incelenen dosya kapsamına göre;

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ..., ..., ... ve ...; "İtiraza konu olayda sayın çoğunluk ile aramızdaki görüş farkının temelini sanık ...’in babası katılan ... ...’e yönelik eyleminin TCK’nın 82/1-d ve 35. maddeleri kapsamında nitelikli şekilde öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu yönündeki düşüncemiz oluşturmaktadır.

Yapılan yargılama ve incelenen dosya kapsamına göre;

Suç tarihinde babası katılan ... ...' in iş yerine gelen sanık ... ile katılan arasında arazi meselesi ve mal paylaşımı konularında yaşanan tartışma sırasında sanığın yanında taşıdığı ruhsatsız tabancayı belinden çıkarması üzerine kendisine yönelik silahlı saldırıdan endişe duyan katılanın korku ve telaşla iş yerinden çıktığı, peşinden koşan sanığın babası katılanın arkasından toplam 8 el ateş ettiği, mermilerden birinin müştekinin sağ baldırına isabet ederek onu Mardin Adli Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim edilen 13/12/2013 tarihli rapora göre yaşamını tehlikeye maruz bırakmayacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı, katılanın anlatımlarında kendisine yönelik olarak ateşlenen mermilerden birinin sağ kulağının yanından, birinin de başının üstünden geçtiğini belirttiği, olay yeri inceleme raporu ve ekindeki krokilerden mermilerden ikisinin otopark karşısındaki 5 no'lu dairenin pencere altına ve camına isabet ettiği, yine olay yerinde bulunan ... plakalı araçta da 5 adet mermi izi bulunduğu, bu izlerin aşağıdan yukarıya seyirli olduğu, görgü tanığı ...' ün henüz soruşturma evresinde araya harici etkiler girmeden alınan samimi beyanında kendisinin ve diğer arkadaşlarının sanığın ateş etmesine engel olduklarını ve kolundan tuttuklarını, buna rağmen sanğın tahminen 7-8 el ateş ettiğini, katılanın yaralanmasından sonra vatandaşlar tarafından hastaneye götürülerek tedavi altına alındığı olayda;

Esasen failin iç dünyasını ilgilendiren kastının niteliğinin belirlenebilmesi için dış dünyaya yansıyan davranışlarından hareketle sonuç çıkarmak olanaklıdır. Başka deyişle, failin olay öncesi, sırası ve sonrasındaki davranışları kastının belirlenmesinde ölçü olarak alınmalıdır. Bunun yanında gerek Ceza Genel Kurulunun, gerekse 1. Ceza Dairesinin uzun yıllara dayanan uygulamalarında öldürmeye teşebbüs ve kasten yaralama suçlarına ilişkin kabul ettikleri ölçütler çerçevesinde olay değerlendirildiğinde, taraflar arasında önceye dayanan mülkiyet temelli husumet, sanığın babası olan katılanın iş yerine öldürmeye hazır olduğunu gösterecek şekilde silahlı gelmesi, suçta kullanılan öldürmeye elverişli nitelikteki silah, isabet bölgesi, basit bir gözdağı verme ya da sadece yaralama kastının çok ötesine geçen sayıdaki atışın varlığı, mermilerin izlediği seyir açısının aşağıdan yukarıya ve bu itibarla vücudun hayati bölgelerini hedefler görünümde oluşu, sanığın kastettiği ve istediği neticenin gerek katılanın kaçması, gerekse araya giren tanıkların müdahalesiyle gerçekleşmemesi bir bütün halinde öldürmeye teşebbüs suçuna vücut vermektedir. Bu bakımdan, sayın çoğunluğun sanığın eylemini silahla kasten yaralama suçu olarak niteleyen aksi yöndeki düşüncesine iştirak etmiyoruz." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi; sanığın eyleminin nitelikli kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğu görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 11.12.2018 tarihli ve 3957-5274 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.02.2018 tarihli ve 637-112 sayılı mahkûmiyet hükmünün, sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 21.09.2021 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 21.10.2021 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15807, Karar No: 2017/4759, Tarih: 11.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/15807 E.  ,  2017/4759 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11923, Karar No: 2014/3959, Tarih: 03.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/11923 E.  ,  2014/3959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/04/2013

NUMARASI : 2011/487-2013/204

Taraflar arasında görülen davada Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/04/2013 tarih ve 2011/487-2013/204 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl ve birleşen davada davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Burhan Sayılgan ile O.. S..'ın helva, reçel, pekmez, tahin fındık kreması üretimi ve pazarlaması yapan davalı Ş... Gıda ve İth. Mad. San. Tic. Ltd. Şti'de ki hisselerini ortaklar kurulu kararı ile devrettiklerini ve müvekkil şirket Ş. P. H. R. Tarımsal Ür. Gıda San. Ve Tic. Ltd. Şti'yi kurduklarını, davalı şirketteki hisselerin devri sırasında marka devir sözleşmesi imzalandığını, buna göre davalı şirket ortağı Osman Küçükkeleş adına tescilli "Ş..Ç.", "P.Ş.", "Ş.", "S." ve "H." markalarını Burhan Sayılgan'nın devir aldığını, bununla birlikete www.senergida.com.tr internet adresinin kullanım haklarının da devralındığını, davalı şirketin devirden itibaren 1 yıllık süre zarfında "Şener" markalı etiket ve ambalajları kullanabileceğini ancak süre bitiminde kalan etiket ve ambalajları iade etmesi gerekeceği hususlarının da kararlaştırıldığını ancak davalının marka devir sözleşmesine aykırı davranarak müvekkili şirketin pazar payını daralttığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 556 sayılı KHK 66/c maddesi ve TTK'nın 56 ve maddeleri uyarınca hesaplanacak 10.000,00 TL maddi tazminatın ve TTK 58/1. maddesi gereğince 140.000,00 TL manevi tazminatın ticari faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/340 E, 2013/142 Karar sayılı kararı ile birleşen dosyada ise, müvekkili O.. S..'ın marka hakkına dayanarak davalı şirket tarafından kullanılan www.senergida.com.tr internet sitesinin kapatılmasını, P.. Ş.markasının bahsi geçen internet sayfasında kullanımının yasaklanmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, imzalanan marka devir sözleşmesi ve marka birlikte var olma sözleşmeleri uyarınca dava konusu markaların kullanımına devam edildiğini, üretilen ürünlerin kullanma sürelerinin üretim tarihinden itibarin 1 ile 3 yıl olduğunu, bu nedenle 19.04.2011 tarihinden önce üretimi yapılarak bayi veya diğer alıcılara satışı yapılmış olan ürünlerin perakente satıcının raf veya stoklarında bulunmasının son derece doğal bulunduğunu savunrak her iki davanın da redini istemiştir.

Davalı vekili, imzalanan marka devir sözleşmesi ve marka birlikte var olma sözleşmeleri uyarınca dava konusu markaların kullanımına devam edildiğini, üretilen ürünlerin kullanma sürelerinin üretim tarihinden itibarin 1 ile 3 yıl olduğunu, bu nedenle 19.04.2011 tarihinden önce üretimi yapılarak bayi veya diğer alıcılara satışı yapılmış olan ürünlerin perakente satıcının raf veya stoklarında bulunmasının son derece doğal bulunduğunu savunrak her iki davanın da redini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca taraflar arasında yapılan protokoller ve sözleşmelere göre, davalı şirketen ayrılan bir kısım ortakların aynı sektörde Ş..ortak ticaret ünvanını kullanarak yeni bir şirket kurdukları, Ş.. markasının davalı şirket ortağı tarafından davacı gerçek kişi O.. S..'a devredildiği, markaları devralan O.. S..'ın Ş.. Pekmez Ltd. Şti'ne inhisarı olmayan lisans sözleşmesi ile marka kullanım hakkını verdiği, davacı tarafça davalının Ş.. markasının kullanımına muvafakat edildiği ancak kelimelerin birbirine çok yakın olması nedeni ile de markanın yazım şeklinin ve renginin Ş.. markasından farklılaştırılarak kullanılması hususunda anlaşıldığı davalının Ş.. markasını tescil edildiği şekilde "Şenerim" yazı karakterinde kullanmasının sözleşme hükümlerine aykırılık oluşturmadığı, davalının 1 yıllık geçiş süresinden sonra Ş.. markasını ürettiği ürünlerde kullanmaya devam ettiği, protokolde öngörülen sürenin sona erdiği 19.04.2011 tarihinden sonra üretilmiş olanlarda ise Ş...Markasının kullanıldığı ancak daha sonra üzerine Ş... etiketinin yapıştırıldığı, bu durumun davacının marka hakkına tecavüz teşkil ettiği gerekçesiyle davacılardan O.. S.. tarafından açılan markaya tecavüz davasının kabulü ile, davalının, davacıya ait TPE de 2005/18744 sayılı olarak tescilli olan “ Ş..” markasına ve 2007/36780 Sayılı olan "Ş. CH." markalarına vaki tecavüzünün 556 sayılı KHK'nın 61 ve 62. maddeleri gereğince önlenmesine, bu markalar ile piyasaya sürdüğü ve iş yerinde bulunan ürünleri ile reklam, broşür, çıkartma ve katalogların toplattırılmasına, davalıya ait www.şenergıda.com.tr internet sitesinin davalı tarafından kullanımının durdurulmasına, 1.000,00 TL maddi tazminat ve 10.000,00 TL manevi tazminatın 19.08.2011 dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan alınıp, davacı tarafa verilmesine,davacılardan Ş.Pekmez Helva Reçel Tar. Ür. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından açılan davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.