muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/33652, Karar No: 2014/37167, Tarih: 25.12.2014

Davalı Kattenbeck Temizlik şirketi vekili, davalı İETT tarafından açılan ihale sonunda Sarıgazi Garajında temizlik işini aldığını, ihalenin son bulduğunu, daha sonra davalı İETT'nin temizlik işi için yeniden ihale yaptığını, ihaleyi yeni bir şirketin aldığını, davacı ve diğer çalışanların iş ilişkilerinin davalı işverenlikle kesildiğini ve işçilerin tüm hak ve alacaklarıyla birlikte ihaleyi yeni alan şirkete devredildiğini, davacının ihaleyi alan şirkette aynı işi kesintisiz olarak devam ettirdiğini, işyeri devrinden dolayı devreden şirket ile devralan şirketin sorumluluğunun bulunduğunu, devreden şirket olarak devir tarihinden itibaren iki yıllık süreyle sorumluğunun olduğunu, en son sözleşmenin yenilenmesinden önce davacı ve diğer işçilerin tüm hak ve alacaklarının kendilerine ödendiğinin noter vasıtasıyla tespit edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Dolayısıyla, davacının iş sözleşmesi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4543, Karar No: 2020/3986, Tarih: 13.10.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/4543 E.  ,  2020/3986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı (mağdur ...'e karşı), cinsel taciz (mağdure ...'a karşı), aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali (mağdure ...'ya karşı)

HÜKÜM : Sanığın çocuğun cinsel istismarı ve aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali suçlarından mahkumiyeti ile cinsel taciz suçundan açılan kamu davasının şikayet yokluğun nedeniyle düşmesine dair Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.09.2017 gün ve 2017/281 Esas, 2017/296 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile hükümlerin kaldırılarak cinsel taciz ve aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali suçlarından beraati ile çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi;

Katılanlar ... ve ... ile katılan mağdurlar ... ve ...’nın vekaletnameli vekili Av. ...’nun, diğer katılanlar ... adına dosyaya vekaletname sunmadığının, katılanlar ...’in de usulüne uygun tebliğe rağmen hükümleri temyiz etmediklerinin anlaşılması karşısında, Avukat ...’nun katılanlar ... adına kararı temyiz etme hakkı bulunmadığından adı geçen katılanlara yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı CMK’nın 298. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin sanık müdafisi, katılanlar ... ve ... ile katılan mağdurlar ... ve ... vekili ile katılan Bakanlık vekilinin temyizleriyle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

Sanık hakkında katılan mağdure ...’ya yönelik aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

İlk derece mahkemesince sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair kurulan hükmün istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın müsnet suçtan beraatine dair kurulan hüküm temyiz edilmiş ise de anılan kararın 5271 sayılı CMK'nın 286/2-d. maddesi gereğince kesin olup temyizi mümkün olmadığından, katılan ..., katılan mağdure ... vekili ile katılan Bakanlık vekilinin anılan hükme yönelik temyiz istemlerinin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık hakkında katılan mağdur ...’e yönelik çocuğun cinsel istismarı ile katılan ...’a yönelik eylemi nedeniyle kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında katılan mağdur ...’e yönelik çocuğun cinsel istismarı ile katılan ...’a yönelik eylemi nedeniyle kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdur ...’in aşamalardaki anlatımları, savunma ile tüm dosya kapsamına göre sanığın, değişik zamanlarda mağdur ...’in alt pijamasını indirmeye çalışıp "krem süreriz acımaz" demesi üzerine mağdurun diz kapağına kadar indirilen alt pijamasını yukarı çekerek sanığın yanından ayrılması şeklinde gerçekleşen olaylarda sanığın icrai hareketlerini sonuna kadar götürebilme imkanı bulunduğu halde ciddi bir engel neden olmaksızın kendiliğinden son vermesi ve mağdura yönelik fiziksel temasının bulunmaması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 36. maddesinde yer alan gönüllü vazgeçme düzenlemesi de gözetildiğinde mevcut haliyle eylemin aynı Kanunun 105/1-2. cümle, 105/2-a maddelerinde düzenlenen cinsel taciz suçunu oluşturduğu gözetilerek karar verilmesi yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sanık hakkında katılan ...’a 23.09.2002 tarihinden sonra gerçekleştirdiği eylemleri nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 103/1-a, 103/3-c, 43/1. maddeleri uyarınca kamu davası açılıp, ayrıca cinsel taciz suçundan açılmış bir kamu davasının bulunmasına rağmen ilk derece mahkemesince eylemler ile vasfa yönelik bir kabul yapılmaksızın suçun şikayete tabi olup, süresinde şikayette bulunulmadığı, zamanaşımının dolduğu ve kovuşturma şartının da gerçekleşmediği şeklindeki farklı ve çelişkili gerekçelerle kamu davasının düşürülmesi karşısında, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından duruşmalı yapılan istinaf incelemesinde cinsel taciz suçundan açılmış bir dava bulunmadığı da gözetilerek sanığın, ...’a yönelik iddianamede yer alan eylemlerinin sübutu tartışılıp, kabulü halinde suçun vasfı ile işlendikleri tarih ve zamanaşımı süresi yönünden değerlendirme yapılarak karar verilmesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi, katılan Bakanlık vekili, katılanlar ... ve ... ile katılan mağdurlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 05.10.2018 gün ve 2017/3092 Esas, 2018/1680 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükümlerin kaldırılarak sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, bozma sebebi ve tutuklu kaldığı süreye göre sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü olmadığı takdirde derhal salıverilmesinin ilgili yerlere en seri şekilde bildirilmesi için müzekkere yazılmasına, dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 13.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6158, Karar No: 2012/11608, Tarih: 14.09.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/6158 E.  ,  2012/11608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de, davada alacak istemi bulunmadığından nitelik itibariyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verilmiş olup, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira sözleşmeninin sona ermesi nedeni ile tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, taraflar arasındaki sözleşmenin hasılat kirası niteliğinden olduğundan bahisle akdin sona ermesi nedeni ile davalının tahliyesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Hasılat kirasında kiralayan, kiracıya ücret mukabilinde hasılat veren bir malın veya hakkın kullanılmasını ve semerelerinin intifaını terk etmeği iltizam eder. Hasılat kirasını adi kiradan ayıran, özellikle işletme yükümlülüğüdür. Hasılat getiren bir şey, adi kiraya da verilebilir. Ancak taşınmaz, techizat ve mefruşatıyla birlikte ve işletme ruhsatı da devredilerek kiraya verilmiş ve ayrıca da kira bedeli kiralananın semere ve hasılatının da bir kısmını oluşturmuş ise sözü edilen unsurları taşıyan kira sözleşmesinin hasılat kirası olduğunun kabulü gerekir.

Somut olayda, Mülkiyeti... Büyükşehir Belediyesine ait taşınmaz, 04.06.1991 yılında İzulaş A.Ş.'ye kiraya verilmiş, sonrasında... Büyükşehir Belediyesinin uygun görmesi nedeni ile İzulaş A.Ş., BP Petrolleri A.Ş. ile 26.04.1995 başlangıç tarihli kira sözleşmesi imzalamıştır. Sonrasında 01.05.1995 tarihli belirsiz süreli akit ile BP Pertol A.Ş. tarafından , BP ye ait akaryakıt ve diğer ürünlerin satışının yapılması için ... İnş. Tur. A.Ş.'ye devredilmiştir. Son olarak ta davacı ... İnş. Tur. A.Ş. ile davalı ...Transit Taş. Ve Pet. Tic. Ltd Şti arasında 14.03.2006 tarihi “protokol” başlıklı sözleşme ile 8537 a 1 parselde kayıtlı 16.223 m2 mesahalı taşınmaz üzerinde BP ile sözleşmeli akaryakıt Satış ve Servis İstasyonunun, İşletmeciliğinin 5 yıl süre ile 285.000 USD + KDV ile davalıya devredilmesi konusunda sözleşme imzalanmıştır. Sözleşmede kiralananın işletme ruhsatının devrine ilişkin hüküm bulunmadığı gibi, keşfen yapılan tespitte de işletme ruhsatının davalı şirkete ait olduğu görülmüştür. Bu nedenle taraflar arasındaki sözleşmenin adi kira sözleşmesi niteliğinde olduğunu kabulü gerekir. Adi kira sözleşmesine tabi taşınmazın B.K.'nun tabi olması halinde akdin sona ermesi halinde kiracının bu nedenle tahliyesi mümkün ise de, kiralananın 6570 Sayılı Yasaya tabi olması halinde yasanın 7. maddesindeki

./..

./..

sebepler olmaksızın, akdin sona ermesi nedeni ile tahliyesi talep edilemez.  6570 sayılı Yasanın uygulama alanını belirleyen 1. maddesinde iki koşul ileri sürülmüştür. Birinci koşul; kiralanan taşınmazın üstün vasfının musakkaf bulunması, ikinci koşul ise; Belediye sınırları içinde veya iskele, liman ve istasyonlarda bulunmasıdır. Davaya konu taşınmazda mahallinde keşif yapılmış ve taşınmaz üzerindeki yapıların musakkaf olduğu belirtilmiş, ise de, alınan raporda kiralananın üstün vasfının musakkaf olup olmadığı tartışılmamıştır. Taraflar arasındaki “protokol” başlıklı kira sözleşmesinde kiralananın “ 8537 a 1 parselde kayıtlı 16.223 m2 mesahalı taşınmaz üzerinde BP ile sözleşmeli akaryakıt Satış ve Servis İstasyonunun işletmeciliği olduğunun beyan edilmesine” dava dilekçesinde “8537 a 1 parselde kayıtlı 16.223 m2” miktarı taşınmazdan tahliyesinin talep edilmesine göre, daha önceki sözleşmelerde getirtilerek, mahallinde yeniden keşif yapılarak, taşınmazın üstün vasfının musakkaf olup olmadığı değerlendirilerek, kiralananın Borçlar kanununa mı yahut 6570 Sayılı yasaya mı tabi olduğu belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, kira sözleşmenin hasılat kirası olduğundan bahisle davalının tahliyesine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 2. no'lu bentte açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 14/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/31, Karar No: 2024/4321, Tarih: 10.06.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/31 E.  ,  2024/4321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1198 E., 2023/1668 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 fıkrası ve 286/2-a bendi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Niğde 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.05.2023 tarihli, 2023/33 Esas, 2023/133 Karar sayılı kararı ile;

1.Sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'a yönelik eylemleri nedeniyle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62/1, 53/1 ve 63. maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmalarına,

hak yoksunluklarına ve mahsuba,sanıklar hakkında verilen ilk karara yönelik aleyhe istinaf bulunmaması nedeniyle kazanılmış hakları gözetilerek 5271 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sonuç olarak verilen hapis cezalarının 4 yıl 2 ay hapis cezası üzerinden infazına,

2. Sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'ya yönelik eylemleri nedeniyle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 62/1, 53/1 ve 63. maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve mahsuba,sanıklar hakkında verilen ilk karara yönelik aleyhe istinaf bulunmaması nedeniyle kazanılmış hakları gözetilerek 5271 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sonuç olarak verilen hapis cezalarının 5 yıl hapis cezası üzerinden infazına karar verilmiştir.

B. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 03.10.2023 tarihli ve 2023/1198 Esas, 2023/1668 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz sebepleri, suçun sabit olmadığına, eksik incelemeye, cezanın miktarına ve meşru savunmaya ilişkindir.

III. GEREKÇE

B. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 03.10.2023 tarihli ve 2023/1198 Esas, 2023/1668 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz sebepleri, suçun sabit olmadığına, eksik incelemeye, cezanın miktarına ve meşru savunmaya ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Olay tarihinde akşam saatlerinde mağdurlar ... ve ...’nın ...'e ait ... plakalı araç ile aralarında önceye dayalı husumet bulunan sanıklar ... ve ...'ın Bor ...'de bulunan ikametlerine doğru gittikleri sırada ıslık sesi duyan ve araçta bulunan ...'ün aracı durdurduğu, sanıklar ... ve ...'ın ellerindeki sopalarla aracın camlarına vurmaları üzerine araçtaki şahısların indikleri, sanıklardan ...'ın elindeki sallama tabir edilen kılıç şeklinde bıçak ile mağdur ...'in burnuna ve sırtına bıçakla vurarak yaraladığı, mağdur ...'yı da bıçakladığı, sanık ...'ın elindeki bıçak ile Hayrettin'in yüzüne vurarak yaraladığı, ...'nın sırtından bıçakladığı ve boğazını kestiği anlaşılan olayda,

2. Sanıkların eylemleri neticesinde mağdur ...'da meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulu tarafından tanzim edilen 09.12.2020 tarihli rapora göre mağdurun boynunda orta hattın solunda cilt altına 1 cm nafiz 1 cm boyutunda kesi, sol omuz arka axiller hatta 2x1cm boyutlarında kabarık nedbe olduğu, pnömomediastinuma ve larenks kesisine neden olan kesici delici alet yaralanmalarının yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğu, ayrıca yüzde sabit ize ve organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına sebebiyet verdiği dikkate alınarak, 5237 sayılı Kanun'un 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35/2. fıkrası uyarınca ceza belirlenirken makul ile üst sınır arasında bir ceza tayini gerekirken yazılı şekilde 10 yıl hapis cezasına hükmedilmesi, temyiz aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, sanıkların hedef aldığı vücut bölgeleri, yara yerleri, mağdurlar hakkında Adli Tıp Kurumu Niğde Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 18.03.2013 tarihli ve Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun 09.12.2020 tarihli raporlarında belirtildiği üzere yaraların niteliği, kullanılan aletin elverişliliği birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların eyleme bağlı ortaya çıkan kastlarının öldürmeye yönelik olduğu, suç vasıflarının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, somut olayda meşru savunma koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından, hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Sanıklar hakkında mağdurlara yönelik eylemleri nedeniyle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümlerde sanıklar hakkında verilen ilk karara yönelik aleyhe istinaf bulunmaması nedeniyle kazanılmış hakları gözetilerek verilen hapis cezalarının ilk kararda verilen hapis cezaları üzerinden infazına karar verildiği kısımda 5271 sayılı Kanun'un "283. maddesi uyarınca " yerine " 326/son maddesi uyarınca" olarak yazılması hukuka aykırı bulunmuş ise de; söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (4) numaralı paragrafta açıklanan nedenle Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 03.10.2023 tarihli, 2023/1198 Esas, 2023/1668 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. fıkrası gereği hüküm fıkralarının kazanılmış hakka ilişkin bölümlerinde kanun maddesinin 5271 sayılı Kanun'un " 326/son maddesi uyarınca " yerine "283. maddesi uyarınca " olarak değiştirilmesi suretiyle Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. fıkrası uyarınca Niğde 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.06.2024 tarihinde karar verildi.