muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11354, Karar No: 2013/16476, Tarih: 23.10.2013

Bununla ilgili hükümler teknik şartnamede belirtilecektir. Kimyasal analiz masrafları satıcı firmaya aittir.” düzenlemelerine yer verilmiştir. Kaldı ki dosya kapsamında bulunan .... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 08.05.2008 tarihli delil yetersizliğinden davalı-sanık hakkında verdiği beraat kararı örneğinin .... sayfasında; “..suç tarihi olarak gösterilen tarihlerde kuruluşlara verilen yakıtlardan numunelerin alınmadığı, alınan numunelerin saklanmadığı, analizlerinin yapılmadığı, yapılan analizlerde de standarda uygunluğunun tespit olunması karşısında sanıkların savunmalarına göre akaryakıtın müşteki kuruluşlara standarda aykırı olarak satıldığı hususunda bir delil tespit edilemediği” belirtilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda emniyet birimlerince 01.01.2005 tarihinden sonra başlatılan soruşturma kapsamında davacının merkezlerindeki kalorifer kazanlarından ve davalının deposundaki tank ve tankerlerinden alınan numuneler üzerinde yapılan inceleme sonucu alınan örneklerden hareketle malın ayıplı olduğu saptanmıştır. Ne var ki peyderpey alınan akaryakıt alımları ile ilgili olarak davacının her akaryakıt alımında satın aldığı tarih itibariyle almış olduğu şahit numuneleri muhafaza etmediği veya bu numunelere ait analiz sonuçlarını ibraz etmediği gibi, alınan bir kısım numunelerin de standartlara uygun olduğu yukarıda bahsedilen ceza mahkemesinin kararı ile saptanmıştır. Bu durumda davacı kurum gerek teknik şartnamede ve sözleşmede gerekse TTK'nın 25/.... maddesinde belirtilen numune alma yükümlülüğünü yerine getirdiğini ispat edemediği halde yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeden yeterli inceleme ve araştırmayı içermeyen bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, ........2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10090, Karar No: 2017/8560, Tarih: 22.05.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/10090 E.  ,  2017/8560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacağı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 25/01/2006 ila 18/01/2009 tarihleri arasında davalılardan Tempo Güvenlik Hizmetleri Limited şirketinin çalışanı olarak diğer davalı ... Başkanlığına ait ve ekseriyeti ...’da olmak üzere muhtelif mezarlıklarda güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, davalılar arasında muvazaaya dayalı asıl-alt işveren ilişkini bulunduğunu, müvekkilinin iş akdinin haklı hiçbir neden olmaksızın feshedildiğini ancak almaya hak kazandığı tazminat ve bazı işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, fazla çalışma, yıllık izin ve asgari geçim indirimi alacakları istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Limited şirketi vekili, davacının müvekkil şirketin ihale ile aldığı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığına bağlı Mezarlıklar Müdürlüğünde, “... Geneli Mezarlıkları Özel Güvenlik Hizmeti” işinde ihale süreleri ile sınırlı olmak üzere, 25/01/2006 tarihinden itibaren son ihale dönemi olan 18/04/2007 ila 31/12/2008 döneminde, belirli süreli iş sözleşmesiyle çalıştığını, 2009 yılı için ihaleye çıkarılan işi kazanamayan müvekkil şirketin Büyükşehir Belediyesi ile ilişkisinin hukuken ve fiilen 31/12/2008 tarihinde sona erdiğinden, ihale süresinin sona erdiği tarihte davacı ile yapılan belirli süreli iş sözleşmesinin de kendiliğinden ihbar ve ihtara gerek olmaksızın, tazminatsız olarak sona erdiğini, dolayısıyla davacının iş sözleşmesinin 31/12/2008 tarihinden sonra 18/01/2009 tarihinde davalı şirket tarafından feshedildiğine ilişkin iddiasının gerçeği yansıtmadığını ve tazminat ve işçilik alacaklarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili ise, davacının davalı belediyenin işçisi olmadığını, davalı belediyenin güvenlik hizmetlerini yürütmek maksadıyla ihale işini alan diğer davalı şirketin işçisi olduğunu ve bu şirketin denetim, gözetim ve tasarrufunda çalışmasını yürüttüğünü ve sorumlu tarafın ihale makamının değil, yüklenici firmanın olduğunu, bu nedenle husumetin sadece yüklenici firmaya yöneltilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı ... vekili ise, davacının davalı belediyenin işçisi olmadığını, davalı belediyenin güvenlik hizmetlerini yürütmek maksadıyla ihale işini alan diğer davalı şirketin işçisi olduğunu ve bu şirketin denetim, gözetim ve tasarrufunda çalışmasını yürüttüğünü ve sorumlu tarafın ihale makamının değil, yüklenici firmanın olduğunu, bu nedenle husumetin sadece yüklenici firmaya yöneltilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporu ile ihale süresinin bitmesi işverene haklı fesih hakkı veren bir hal olmadığından 31.12.2008 tarihinde iş sözleşmesi sona erdirilen davacının ihbar-kıdem tazminatı talep hakkı doğduğu gerekçesine dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin tüm, davalılar vekillerinin ise, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6’ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120’nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14’üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599’uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599’uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanunu’na tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6’ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6’ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14’üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6’ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6’ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının hizmet akdinin 31/12/2008 tarihinde alt işveren davalı ... Limited şirketinin ihale süresinin bitmesi üzerine kayden sona erdiği, davacının 19/01/2009 tarihinde yeni ihaleyi alan dava dışı Akdeniz Güvenlik Hizmetleri Limited şirketi isimli alt işverende çalışmasına devam ettiği anlaşılmaktadır. Söz konusu bu işlem işyerinin devri niteliğinde olup, davalı ... Limited şirketinin kayıtlar üzerinde işçiyi çıkartmasının iş akdinin Akdeniz Güvenlik Hizmetleri Limited şirketinde devam ediyor olması karşısında hukuki etkisi bulunmamaktadır.

Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, talep edilen dönem itibariyle iş akdinin feshedilmemesi bir başka anlatımla iş akdinin devam etmesi karşısında feshe bağlı haklar talep edilemez. Bu itibarla, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin taleplerinin reddi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5998, Karar No: 2022/15118, Tarih: 02.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/5998 E.  ,  2022/15118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ: Ermenek Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda,; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvuru talebinin Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince davacı idare yönünden esastan reddine; davalı yönünden kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş, karar davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ...İli, ... İlçesi, ... Köyü 220 ada 1 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak üzerindeki yapıya aynı Kanun'un 11/1-h maddesi uyarınca resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumu dikkate alınmak suretiyle değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun davalı yönünden kabulü ile 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılmak suretiyle, bedel yönünden yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulduğundan, tescil yönünden yeniden hüküm tesis edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru değil ise de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi kararının, hüküm fıkrasının tescile ilişkin 2 nolu bendinin 5. paragrafının çıkartılmasına; yerine (...İli, ... İlçesi, Kayaönü Köyü 220 ada 1 parsel sayılı, 571,89 m²lik yüzölçüme sahip taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptaline, davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline, müteakiben 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 999. maddesi ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10/12.maddesi gereğince yol olarak terkinine, ) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 02.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13894, Karar No: 2014/17681, Tarih: 16.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/13894 E.  ,  2014/17681 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Lüleburgaz İş Mahkemesi

Tarihi : 30.04.2014

No : 2013/13-2014/97

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. buğday ve ayçiçeği ekim, bakım ve hasat işinde

Davacı, 01.08.2005-01.08.2011 tarihleri arasında, davalılardan işverene ait çiftlikte şoförlüğün yanı sıra ekim, biçim, gübreleme, sulama dahil tüm çiftlik işlerinde çalıştığını belirterek, hizmet tespitini istemiş, Mahkemece; tarım işçisi olarak, davaya konu dönemde 656 gün çalıştığının tespiti ile kısmen kabul kararı verilmiştir.

Davanın yasal dayanakları 506 sayılı Kanunun 79/10 ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddeleri olup, anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Ayrıca, 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi hükmüne göre; Kuruma bildirilmeyen hizmetlerin sigortalı hizmet olarak değerlendirilmesine ilişkin davanın, tespiti istenen hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içinde açılması gerekir. Çalışmanın tespiti istemiyle hak arama yönünden kanun ile getirilen süre, doğrudan doğruya hakkın özünü etkileyen hak düşürücü niteliktedir ve dolması ile hakkın özü bir daha canlanmamak üzere ortadan kalkmaktadır. 506 sayılı Kanunun kabul edilip yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla beş yıl olarak öngörülen süre, 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3395 sayılı Kanunun 5. maddesiyle on yıla çıkarılmış, daha sonra 07.06.1994 tarihinde yürürlüğe giren 3995 sayılı Kanunun 3. maddesiyle yeniden beş yıl olarak belirlenmiştir. Bu yönde, anılan madde hükmünde yer alan hak düşürücü süre; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalışmaları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar için geçerlidir. Bir başka anlatımla; sigortalıya ilişkin olarak işe giriş bildirgesi, dönem bordrosu gibi yönetmelikte belirtilen belgelerin Kuruma verilmesi yada çalışmaların

Kurumca tespit edilmesi halinde; Kurumca öğrenilen ve sonrasında kesintisiz biçimde devam eden çalışmalar bakımından hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemez. Ne var ki; sigortalının Kuruma bildiriminin işe giriş tarihinden sonra yapılması, bir başka ifade ile sigortalının hizmet süresinin başlangıçtaki bir bölümünün Kuruma bildirilmeyerek sonrasının bildirilmesi ve Kuruma bildirimin yapıldığı tarihten önceki çalışmaların, bildirgelerin verildiği tarihide kapsar biçimde kesintisiz devam etmiş olması halinde, Kuruma bildirilmeyen çalışma süresi yönünden hak düşürücü sürenin hesaplanmasında; bildirim dışı tutulan sürenin sonu değil, kesintisiz olarak geçen çalışmaların sona erdiği yılın sonu başlangıç alınmalıdır.

1- Eldeki somut olayda; 01.12.2005-28.02.2006 tarihleri arasında dava dışı farklı işyerinden hizmet bildirimi bulunan davacının, buğday ve ayçiçek ekim, bakım, hasat işinin gerektirdiği dönemlerde yılda yaklaşık 114 gün çalıştığı kabul edilerek, tanık beyanları değerlendirilmek suretiyle ve dava dışı işyerinden yapılan bildirim de dışlanarak toplam 656 gün hizmetinin tespit edildiği, yapılan inceleme ve araştırmanın hüküm kurmaya yeterli ve elverişli bulunmadığı anlaşılmaktadır.