muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/418, Karar No: 2016/10342, Tarih: 26.05.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/418 E.  ,  2016/10342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVALILAR : 1-...

2-...

3-...

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın, dava dilekçesinde davalılardan eşi olan ...’in, kendi adına kayıtlı olup, tarafların aile konulu olarak kullandıkları taşınmazı, kendisinin rızası ve haberi olmadan davalılardan ...’a, ...'ın da davalılardan ...'a satarak devrettiğini belirterek davalı ... adına oluşan tapu kaydının iptali ile eşi davalı ... adına tescilini talep etmiş, mahkemece, " davalı ... ve davalı ... arasındaki devirde davacının üçüncü kişi konumunda olduğu ve şahsi hak talebinin davalı ...’a karşı dikkate alınmayacağı" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere dava, Türk Medeni Kanununun 194. maddesinde yer alan hukuki korumaya dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; aile konutu niteliği taşıyan dava konusu taşınmazın, davacının eşi ... tarafından 24.02.2009 tarihinde davalılardan ...'a devredildiği, ...’ın da 23.11.2010 tarihinde taşınmazı davalılardan ...'a devrettiği, davacı ve davalı eşin çocukları ile birlikte evlendikleri tarihten itibaren dava konusu taşınmazda oturmaya devam ettikleri anlaşılmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 194/1. maddesine göre. "‘Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki haklan sınırlayamaz." Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi konulmuş olmasa da eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, emredici niteliktedir.

Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak "belirli olan" bir işlem için verilebilir. Türk Medeni Kanununun 193. maddesi ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanununun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, "aile birliğinin" korunması amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunu devredemez. Aile konutunun devredilmesi ancak diğer eşin açık rızası alınarak yapılabilir. Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin “açık” olması gerekir (GÜMÜŞ, Mustafa Alper, Türk Medeni Kanununun Getirdiği Yeni Şerhler; Vedat Kitapçılık, İstanbul 2007, Birinci Basıdan İkinci Tıpkı Bası, 41-42 sh.).

Somut olayda, davalı eş dava konusu aile konutunu diğer davalı ...'a devretmiş, bu işlem sırasında davalı eş tarafından davacı eşin açık rızası alınmamıştır. Davalı tanığı ... de, davalı ...'ın evi satın alacağı sırada birlikte taşınmaza bakmaya gittiklerini ve evde bulunan davacı kadının, davalı eşine ve davalı ...'a kızdığını beyan etmiştir. Bu sebeple davalı ...’ın da, taşınmazın aile konutu niteliğinde bulunduğunu ve taşınmazı kendisine devreden ... üzerindeki tescilin yolsuz olduğunu bildiği veya bilmesi gerektiği kabul edilmelidir,

Türk Medeni Kanununun 194/1 maddesi eşin açık rızasını aradığından, yapılan satış işlemlerinin geçerli olduğunu kabul etmek imkansızdır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.04.2015 tarih ve 2013/2- 2056U-2015/I201K sayılı kararı) Öyleyse davanın kabulü gerekirken, reddine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.05.2016 (Prş.)

5-AB/HA/SS
Yargıtay — Esas No: 2013/22486, Karar No: 2014/17535, Tarih: 16.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/22486 E.  ,  2014/17535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

10.09.2014 tarihli 6552 sayılı Yasa'nın 81.maddesi ile 5510 sayılı Yasa'ya eklenen geçici 60.maddesine göre davacının Yasa'nın yürürlük tarihi olan 11.09.2014 tarihinden itibaren 3 ay içinde davadan feragat ile yeniden yapılandırma hakkından faydalanabileceğinden bu süre beklenerek, davacının davadan feragat edip etmediği, yeniden yapılandırma talebinde bulunup bulunmadığı davalı Kurum’dan sorularak, gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9439, Karar No: 2010/15022, Tarih: 11.11.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/9439 E.  ,  2010/15022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece 03.05.2010 tarihinde incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/409 Esas-2009/221 Karar, Dairenin:2009/1543 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2008 yılı) gelen veri listesindeki biber veriminin bu dosya içerisinde bulunan veri listesindeki biber verimi ile aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, biber verimleri arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının sorularak 2008 yılı biber ürününün ve ayrıca 2009 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, biber ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/983, Karar No: 2017/9786, Tarih: 21.11.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/983 E.  ,  2017/9786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili; ... sitesinde ısı pay ölçer sisteminin kurulması hakkında 05/06/2011 tarihinde kat malikleri genel kurulunda karar alındığını ve 2011, 2012 ve 2013 yıllarında bu sistemin uygulandığını, 10/11/2013 tarihindeki genel kurulda 7. gündem maddesinde bu sistemin uygulanmamasına karar alındığını yakıt masrafının arsa payı nazara alınarak kat maliklerine dağıtılması sistemine dönüldüğünü, 10/11/2013 tarihli kat malikleri toplantısında gündemin 7. maddesinin görüşülmesi ve gündeme aykırı olarak pay ölçer sisteminin oy çokluğuyla iptal edildiği şeklindeki kararın yok hükmünde sayılmasına ve iptal edilmesini, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesinin cezai hükümlerinin davalılar hakkında uygulanmasını talep ve dava etmiştir. Mahkemece; 5627 sayılı Enerji Verimliliği Kanununun 02/05/2007 tarihinde yürürlüğe girmesi nedeniyle aynı Kanunun geçici 6. maddesi gereğince yayımı tarihinden itibaren 5 yıl sonra yani 02/05/2012 tarihinde Enerji Verimliliği Kanununun uygulanmasının başladığı; Enerji Verimliliği Kanununda ısı pay ölçer sisteminin zorunlu hale getirildiği, 10/11/2013 tarihli kat malikleri kurulunda alınan 7. madde ısı pay ölçer sisteminin kaldırılmasının yasal olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Anayapının yönetimi ve anayapıya ilişkin hususlar bağımsız bölüm maliklerince kat malikleri kurulunda alacakları karar ile mümkündür. Merkezi ısınma sistemli ana yapılarda ve sistemlerde merkezi veya lokal ısı veya sıcaklık kontrol cihazları ile bu cihazlara bağlı olarak giderin paylaşılmasının yapılması hususu faydalı giderlerdendir. Kat Mülkiyeti Kanununun 42/1. maddesinde belirtilen faydalı giderler anayapının sayı ve arsa payı çoğunluğuyla verecekleri karar ile mümkündür. 5627 sayılı Enerji Verimliliği Kanununun mevcut binalar için zorunluluk getirmediği, yönetmeliğin ise sistem kurulmasına ilişkin değil, uygulamaya ilişkin olması karşısında; ısı pay ölçer sisteminin ve bu sistemden vazgeçilmesine ilişkin kararlar ancak Kat Mülkiyeti Kanununun 42. maddesine göre kat maliklerinin sayı ve arsa payı çoğunluğu ile alınabilecektir. Mahkemece ısı pay ölçer sisteminden vazgeçilmesine ilişkin kararın, Kat Mülkiyeti Kanununun 42. maddesine göre kat maliklerinin sayı ve arsa payı çoğunluğu ile alınıp alınmadığı araştırılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, 5627 sayılı Enerji Verimliliği Kanununda ısı pay ölçer sisteminin zorunlu hale getirildiği ve kaldırılmasının yasal olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 21/11/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10138, Karar No: 2007/10650, Tarih: 19.09.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/10138 E.  ,  2007/10650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FATSA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda; davanın kısmen kabulü yolunda kurulan 30.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı A.. B.. tarafından istenilmekle, tayin olunan 26.12.2006 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden A.. B.. gelmedi, karşı taraftan Hazine vekili Av......ile Orman Yönetimi vekili Av. ... geldiler, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, Kösebucağı Beldesi Fatih Mahallesi 145 ada 34 ve 50 parsellerin orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla davalı adına kayıtlı tapunun iptalini ve Hazine adına tescilini istemiş, Orman Yönetimi de davaya müdahil olduktan sonra davanın kısmen kabulüne, 145 ada 50 parselin orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, 145 ada 34 parsele ilişkin davanın reddine karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi, Hazine ve gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman savına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile 1999 yılında kesinleşen arazi kadastrosu vardır.

Dava, orman savına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile 1999 yılında kesinleşen arazi kadastrosu vardır.

Mahkemece hükme esas alınan orman bilirkişi ... tarafından hazırlanan raporda çekişmeli taşınmazların eğiminin % 25-30 civarında olduğu, üzerinde 30-35 yaşlarında fındık plantasyonları bulunduğu, çevredeki tarım arazileri ile bütünlük arzettiği, 1955 yılında bütünlemesi yapılan 1959 baskı tarihli memleket haritasında kısmen yeşil alanda kalmakta ise de, her yeşil rengin ormanı ifade etmediği, haritanın lejantı incelendiğinde fidanlık rumuzlu alanda kaldığı, 1954 tarihli hava fotoğraflarında ise ziraat arazisi olduğu açıklanmak ve hava fotoğraflarına değer verilmek suretiyle orman sayılmayan yer olduğunun bildirilmesi üzerine dairede aynı gün temyiz incelemesi yapılan ve tamamı 145 adada yer alan taşınmazlar hakkındaki bir kısım davaların reddine bir kısım davaların ise kısmen kabulüne karar verilmişse de, tüm dosyalara ortak yazılan uzman bilirkişi raporu, taşınmazların orman olup olmadığını belirlemekte yeterli ve kanaat verici olmaktan uzaktır. Şöyle ki; gerek mahkemece hükme esas alınan raporlara gerekse dairenin geri çevirme kararları üzerine hazırlanan ek raporlara ekli memleket haritalarında semboller görünmemekte yeşil rengin bir kısım taşınmazlarda fındık fidanlarını simgelediği açıklanmaktaysa da çekişmeli taşınmazlardaki fındık ağaçlarının en fazla 30-35 yaşlarında olması, incelendiği bildirilen memleket haritasının ise 1955 tarihli olması karşısında bilirkişi yorumunun doğruluğu hakkında tereddüt oluşmaktadır.Bunun yanı sıra birbirine komşu olan ve memleket haritasında hava fotoğraflarında aynı konumda görünen iki parselden biri hakkında fidanlık rumuzu taşıdığı belirtilmek suretiyle orman sayılmayan yer; diğeri hakkında yapraklı ağaç rumuzu taşıdığı gerekçesiyle orman sayılan yer şeklinde görüş belirtilmiştir. Örneğin dairenin 2006-15495 mahkemenin 2005/457 sayılı dosyasında davaya

konu 145 ada 43 ve 46 parsellere orman sayılmayan yer denilmiş olmasına rağmen dairede aynı gün temyiz incelemesi yapılan 2007/10143 (mahkemenin 2005/453 sayılı) dosyada davaya konu edilen aynı ada 45 ve 49 parseller için, yine dairenin 2007/10138 mahkemenin 2005/455 sayılı dosyasında davaya konu edilen aynı ada 50 parsel için orman sayılan yer şeklinde değerlendirme yapılmıştır. Dosyaya getirtilen 145 adanın tamamını bir arada gösteren 1/5000 ölçekli Memleket haritasında sözü edilen taşınmazların hiçbirinin rumuzu belli olmadığı gibi renk, konum, eğim çizgileri bakımından aralarında bir fark bulunmamaktadır.

O halde, sağlıklı sonuca varılabilmesi için; mahkemece hükme esas alınan 1959 tarihli hava fotoğrafından hemen sonra düzenlenen hava fotoğrafı ve memleket haritası ile varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek iki orman yüksek mühendisi bir ziraat uzmanı ve bir fen elemanı aracılığıyla gerekirse 145 adada davaya konu tüm parseller hakkında bir kılavuz dosya seçilmek suretiyle yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, ayrı ayrı tarihlerde düzenlenmiş hava fotoğrafı ve memleket haritaları çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; bu hava fotoğrafı ve memleket haritalarında çekişmeli taşınmazın konumunda farklılık olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalı; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) iki değişik tarihli memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı; taşınmazın hali hazır eylemli durumu hakim tarafından keşif gözlemi olarak tutanağa geçilmeli, taşınmazı dört yönden gösteren fotoğraflar alınarak dosyaya eklenmeli ve varsa 1954 yılından daha öncesine ve sonrasına ait hava fotoğrafları da incelettirilerek karşılaştırmalı rapor hazırlattırılmalı, böylece elde edilecek delillere göre karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetimi, Hazine ve gerçek kişinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine 19/09/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7856, Karar No: 2013/11270, Tarih: 30.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/7856 E.  ,  2013/11270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08.09.2011 gün ve 2011/196-2011/24 sayılı kararı onayan Daire’nin 08.01.2013 gün ve 2011/14415-2013/139 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yurt dışına çıkma ve pasaport işlemleri için verdiğini zannettiği vekaletnamenin dava dışı limited şirketin ortağının payının devrinde kullanıldığını, kendisinin anılan şirkete ortak yapıldığını, bu kararda devir eden paydaşın imzasının bulunmadığını, kendisinin usulsüz şekilde ortak yapıldığını, diğer kurucu unsurlarının bulunmadığını, daha sonra müdür olarak atanmasına karar verildiğini, bu kararda da vekilin imzasının yer almadığını, kararların TTK’nın 520 ve devamı maddeleri dikkate alındığında yoklukla batıl olduğunu, şirketinin vergi ve prim borçları nedeniyle takibe maruz kaldığını, davalı ... sicilinden kararların terkinine karar verilmesini istendiğini, bu istemin reddine karar verildiğini ileri sürerek, anılan kararın iptaline, ayrıca müdür olarak atanmasına ilişkin kararın yok hükmünde olması nedeniyle ticaret sicilindeki kaydın iptaliyle terkinine ve terkin işleminin ticaret sicilinde ilan edimesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı temsilcisi, işlemin yasal prosedüre uygun gerçekleştirildiğini, hukuka aykırılık taşısa bile yapılan işlemin tek yanlı iptalinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının limited şirket pay devri ile müdür atanmasına ilişkin kararın sahtecilik ve hile iddiasına bağlı olarak yokluğunu ileri sürdüğü, bu iddiaların davalı ... sicili memurluğunca değerlendirilemeyeceği, ancak şirket ile ortaklara karşı açılacak davanın konusunu oluşturacağı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 08/01/2013 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 30.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4298, Karar No: 2024/5587, Tarih: 20.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/4298 E.  ,  2024/5587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1933 E., 2024/127 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gebze 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2015/896 E., 2023/292 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacılar vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacılar vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtay'a aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,