muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14429, Karar No: 2025/6704, Tarih: 04.03.2025

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013).

Açıklamalar ışığında, somut olayda;

Yargılama konu sosyal medya paylaşımının, doğrudan onur, şeref ve saygınlığı rencide eder nitelikte olmayıp, yönetimsel politikalara yönelik ağır siyasal eleştiri kapsamında olduğu anlaşılmakla delil ve olguların hatalı değerlendirilmesi sonucunda sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü tesisi,

Kanuna aykırı olup, sanık ve müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304/1 inci maddesi uyarınca Çorum 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2598, Karar No: 2022/6459, Tarih: 29.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2598 E.  ,  2022/6459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Kocaeli 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 01.11.2017 tarih ve 2015/1180 E- 2017/721 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 11.02.2021 tarih ve 2018/1242 E- 2021/296 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine 24.05.2015 keşide tarihli ve 25.07.2015 vade tarihli bonoya dayanarak icra takibi başlattığını, müvekkili şirketin bono nedeniyle borcunun bulunmadığını savunarak müvekkilinin bono nedeniyle borçlu bulunmadığının tespitine, icra takibinin iptaline, davalı aleyhine tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, senedin doğumuna sebep olan ilişkiden bağımsız ve soyut olduğunu savunarak davanın reddine ve kötü niyetli davacının %20'den az olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, takibe konu edilen bononun, tüm unsurları tam ve Türk Ticaret Kanunu'nda düzenlenen kıymetli evraktan olan kambiyo senetleri arasında sayılan bono olup, davalı ... emrine düzenlendiği, bono borçlusu olarak, davacı borçlu şirket kaşesi basılıp, kaşe üzerine imza atan ...'ın bononun tanzim edildiği tarihte davacı şirketi temsile yetkili müdür olduğu konusunda davacının bir itirazının ve bu konuda her hangi bir uyuşmazlığın bulunmadığı, aksine davacının açık kabulünün bulunduğu, davacı şirket tarafından geçersizliğe ilişkin olarak ileri sürülen hususun, ...'ın 02/05/2015-02/07/2015 tarihleri arasında iki aylık sürede şirketin müdürlüğünü yapmakla birlikte, 02/05/2015 tarihli, 2015/1 sayılı karardaki... imzasının sahte olduğu, bu nedenle müdürlüğü döneminde tanzim ettiği bono ile davacı şirketin davalının da katılımı ve bilgisi dahilinde muvazaalı olarak kötü niyetle borçlandırıldığına ilişkin olduğu, davacının iddiasına konu ortaklar kurulu kararı, ...'ın, şirket ortağı ...'ın hisselerini devralması ve 10 yıl süre ile şirkete müdür olarak atanmasına ilişkin olup, bu karardan sonra...'ın, ... ile birlikte 18/05/2015 tarihli 02 numaralı kararı da ortaklar kurulu olarak beraberce toplanmak suretiyle aldıkları ve şirketin ...'ta olan merkezinin Elazığ Kovancılar ilçesine taşınmasına karar verdikleri, yine ortaklar kurulu olarak 02/07/2015 tarihli, 2015/3 sayılı karar ile de...'ın, şirket ortak ve müdürü ...'ın ve kendi hisselerinin ...'a devrine ilişkin karara birlikte imza attıklarının görüldüğü,...'ın imzasının kendisine ait olmadığı iddiası gerçek kabul edilse bile;...'ın bu durumu öğrenerek birlikte gerçekleştirdiği ortaklar kurulu kararları ile ...'ın ortak ve şirketi temsile yetkili müdür pozisyonuna rıza ve muvafakat göstermiş olduğunu kabul etmek gerektiği, kaldı ki, şirketin iki ortağından biri olan... tarafından, imzasının sahte olduğu iddiasıyla; hisse devri ve ...'a müdürlük yetkisi verilmesine ilişkin ortaklar kurulu kararının iptali yönünde her hangi bir dava açtığı da ileri sürülmediği, ayrıca ortaklar kurulunun 02/07/2015 tarihli, 2015/3 sayılı hisse devri ve yeni müdür seçilmesine ilişkin karar ile şirketin tek ortağı ve temsile yetkili müdürü haline gelen ...'ın, şirketin adresinin daha önce "Karma Organize Sanayi Bölgesi .... Cad. No: ...Merkez/..." iken, 18/05/2015 tarih ve 02 sayılı karar ile Elazığ ili Kovancılar ilçesinde bulunan "Çarşıbaşı Mah. Çarşı Cad. ...Apt. No:....Kat: 1, Daire: 1" adresine taşınmış ve şirket merkezi de Kovancılar ilçesi olarak belirlenmiş iken, bu kez şirketin şube adresini 14/07/2015 tarihinde ...'ta bulunan aynı adrese taşıdığı, daha sonra 27/08/2015 tarihinde şirket merkezini... ili ... ilçesine taşıyarak burada "İnönü Mah. ... Cad. No: ...." adresinin şirket adresi olarak tescil ettirildiği, aradan 10 gün geçmesinden sonra 07/09/2015 tarihinde ise şirket merkezinin bu kez Hatay iline nakli yapılarak "Kurtuluş Mahallesi Müftü ..

....Kat: 1, Daire: 1" adresine taşınmış ve şirket merkezi de Kovancılar ilçesi olarak belirlenmiş iken, bu kez şirketin şube adresini 14/07/2015 tarihinde ...'ta bulunan aynı adrese taşıdığı, daha sonra 27/08/2015 tarihinde şirket merkezini... ili ... ilçesine taşıyarak burada "İnönü Mah. ... Cad. No: ...." adresinin şirket adresi olarak tescil ettirildiği, aradan 10 gün geçmesinden sonra 07/09/2015 tarihinde ise şirket merkezinin bu kez Hatay iline nakli yapılarak "Kurtuluş Mahallesi Müftü ... Caddesi No:.../ Hatay" olarak tescil ettirildiğinin görüldüğü,tüm bu hukuki nedenler ile davacı şirkete ilişkin olguların birlikte değerlendirilmesinden; ...'ın 02/05/2015-02/07/2015 tarihleri arasında iki aylık sürede şirketin müdürlüğünü yaptığı dönemde düzenlemiş olduğu bononun, tüm unsurları tam ve geçerli bir senet olup, kambiyo hukuku kapsamında borçlusu olarak görülen davacı şirketi bağlayan ve sebepten soyut borçlandırıcı bir belge olduğu, düzenlenen bu senetle yapılmış olan hukuki işlemin, limited şirketi temsile yetkili olan müdür olan ...'ın, şirketin amacı ve işletme konusuna giren her türlü işleri ve hukuki işlemleri şirket adına yapabilme yetkisi kapsamında düzenlediği belge olmakla davacı şirketi bağlayıcı nitelikte olup, davacı şirketin belirtilen bu bono nedeniyle borçluluğunun açık olduğu, davacı tarafça ...'a atfedilen iddiaların, şirketin iç işleyişini ilgilendiren hususlara ilişkin olup, davalı tarafın lehtarı olduğu senedin tanziminde kötü niyetli olduğunun ispat edilemediği, davacı iddialarının borçtan kurtulmaya yönelik, hukuken değer atfı mümkün olmayan iddialar olduğu sonuç ve kanaatine varılmakla davanın reddine ve kötü niyet tazminatı ile mahkumiyetine de karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davacı yan, davaya konu senedin şirketin eski yetkilisi tarafından tanzim edilmiş ise de; şirketin böyle bir borcu olmadığını, davacının bonodan sorumlu olmadığını iddia etmiş, Mahkemece yerinde olarak tespit edildiği üzere; davacı yanca ...'ın şirket temsilcisi olarak seçilmesine ilişkin kararın iptali yönünde dava açıldığına ilişkin bir iddia ve delil ileri sürülmediği, bu durumda şirketin yetkilisinin keşide ettiği bonodan dolayı davacı şirketin sorumlu olacağı, davacının şirket işleyişi ve temsilcinin sorumluluğuna ilişkin iddiasının işbu davada dinlenemeyeceği, ispat yükünün davacıda olduğu, davacının kesin delil sunmadığı, senette şirket kaşesindeki adresin senedin kambiyo senedi vasfını etkilemeyeceği dikkate alındığında davanın reddine dair kararda esas ve usul yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 29/09/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2792, Karar No: 2018/360, Tarih: 24.01.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/2792 E.  ,  2018/360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Ltd. Şti. aleyhine 09/06/2014 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11/09/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki yapılan yargılamanın son oturumunda hüküm olarak; davanın kabulü ile; A- Dava konusu edilen 2011 yılı için 990,00 TL tazminat bedelinin, 2012 yılı için 2.870,00 TL tazminat bedelinin, 2013 yılı için 4.190,00 TL tazminat bedelinin yine dava dilekçesinde talep edilen dava konusu bağın verimsiz hale gelmesi sebebiyle oluşan 10,00 TL olmak üzere toplamda 8.060,00 TL'nin davalı şirketten alınarak davacılara verilmesine, söz konusu alacak miktarına dava tarihinden itibaren işleyecek mevduata uygulanan yasal faizin uygulanmasına, şeklinde karar verilmişken, daha sonra yazılan gerekçeli kararda; Tüm bu gerekçelerle mahkememizce itibar edilen bilirkişi raporlarında da belirtildiği üzere 2011 yılı için 1.400,00 TL, 2012 yılı için 4.060,00 TL tazminat, 2012 yılı için 5.930,00 TL tazminat, dava konusu bağın verimsiz hale gelmesi sebebiyle oluşan 10,00 TL bedelin toplamda 11.400,00 TL olmak olmak davalı ... İnş. Ltd. Şti.'den alınarak davacılara verilmesine, söz konusu alacak miktarına talep gibi dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizin uygulanması kanaatine varılmış olup, aşağıdaki şekilde hüküm verilmiştir denilmiş ve böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir. Öyleyse karar belirtilen nedenle bozulmalıdır. O halde, mahkemece yapılacak iş; önceki kısa kararla bağlı olmaksızın; kısa karara uygun olarak gerekçesini yeniden düzenlemek veya gerekçeye uygun nitelikte yeni bir kısa karar oluşturmak ve bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi gidermektir.

Mahkemece kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2455, Karar No: 2012/18267, Tarih: 29.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/2455 E.  ,  2012/18267 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hükümlü ...'ın eski hale getirme talebi üzerine yapılan yargılaması sonunda; eski hale getirme talebinin reddine dair (TEKİRDAĞ) 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.09.2011 gün ve 2011/606 D.iş karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi hükümlü tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlünün 22.08.2011 tarihli talebi üzerine Tekirdağ 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 05.09.2011 tarihli eski hale getirme isteminin reddine dair 2011/606 değişik iş sayılı kararı eski hale getirme istemi hususunda karar verme yetkisinin CMK.nun 42/1. maddesine göre hükmü temyizen incelemekle görevli Yargıtay'a ait olduğu gözetildiğinde hukuki değerden yoksun kabul edilerek yapılan incelemede:

Hükümlünün vekaletname ile tayin ettiği savunmanının katıldığı celsede kurulan mahkumiyet hükmü, süresinde sanık savunmanı tarafından temyiz edilmiş olup, hüküm vaki talep üzerine Yüksek Yargıtay 8. Ceza Dairesince incelenerek 18.01.2010 gün ve 2007/12559 esas, 2010/31 karar sayılı düzelterek onama kararı ile kesinleştiği anlaşıldığından, sanığın eski hale getirme ve temyiz isteminin koşulları oluşmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 29.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1402, Karar No: 2019/2680, Tarih: 08.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1402 E.  ,  2019/2680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 13/04/2017 tarih ve 2016/28 E. - 2017/187 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kısmen kabulüne - esastan reddine dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen 28/12/2017 tarih ve 2017/1540-2017/1460 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin muz serası inşa etmek için davalı bankadan kredi kullandıklarını, alınan krediyle seranın inşa edildiğini ancak, 12.03.2012 tarihinde meydana gelen fırtına sebebiyle serada büyük hasar oluştuğunu, akabinde taraflar arasındaki anlaşma gereğince banka tarafından yaptırılması kararlaştırılan ... sigorta poliçesini almak için bankaya başvuruda bulunduklarını ancak, davalı bankanın müvekkili ...’e ait hesapta bulunan 880 TL tutarındaki paraya tarım sigortası yapılacağını söyleyerek bloke koymasına ve müvekkillerine sigortanın banka tarafından yaptırılacağı hususunda güven vermesine rağmen sigorta yaptırmadığını öğrendiklerini, müvekkillerin uğradığı zarardan sigorta yaptırmayan bankanın sorumlu olduğunu ileri sürerek, 10.000 TL tazminatın dava tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş, akabinde 21.02.2017 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 146.072,91 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, kredi sözleşmesinin davacı ... ile imzalandığını bu nedenle diğer davacının aktif husumet ehliyetinin bulunmadığını, davacıya ait hesapta bulunan paraya bloke konulmasının bankacılık muamelelerinden kaynaklanabilecek sigorta, resim, harç giderleri ve kredi lehtarının gerekli sigortaları yaptırmasını güvence altına almak için konulduğunu, söz konusu paranın tarım sigortası için bloke edilmediğini, kredi kullanımı sırasında tarım sigortasının banka tarafından yapılacağının söylenmediğini, kredi sözleşmesine göre bankanın sigorta yapılmasından dolayı sorumluluğu bulunmadığını, tarım sigortası yapılması için örtü altı kayıt belgesinin sunulması gerektiğini ancak davacılarca bu belgenin sunulmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında akdedilen kredi sözleşmesinin 12.1. maddesiyle, sigorta yaptırma yükümlülüğünün davacıda olduğu, ancak banka uygun görürse sigorta işleminin banka tarafından yaptırılacağının kararlaştırıldığı, davalı bankanın davacının hesabında bulunan 880 TL tutarındaki paraya bloke koyup, poliçe yapılacağı konusunda davacıda inanç yaratmasına rağmen sigorta yaptırmaması sebebiyle meydana gelen zarardan %60 oranında kusurlu olduğu, davacının ise sigorta yapılıp yapılmadığını takip etmediği, poliçeyi davalıdan istemediği için % 40 oranında müterafik kusuru bulunduğu, davacı ...'ın kredi sözleşmesini kefil sıfatıyla imzaladığı, taşınmazını kredi borcuna teminat olarak ipotek verdiği, çiftçi kayıt sistemine üye olduğu ve dava konusu seranın da sahibi olarak gözüktüğü bu nedenle aktif dava ehliyetine sahip olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 87.643,74 TL'nin davalıdan yasal faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama neticesinde, mahkemenin kusura ve davacı ...’ın aktif husumet ehliyeti bulunduğuna ilişkin görüşünün isabetli olduğu ancak, davacı yanca reeskont faizi talep edilmesine ve taraflar arasındaki ilişkinin ticari iş niteliğinde olmasına rağmen yasal faize hükmedilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılıp yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle davanın kısmen kabulüne, 87.643,74 TL'nin dava tarihi olan 11.04.2012 tarihinden itibaren değişen oranlarda reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4.490,94 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,

aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 08/04/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3300, Karar No: 2013/7252, Tarih: 07.05.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/3300 E.  ,  2013/7252 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1-2. cümle, 62, 50, 52. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Muhafaza görevini kötüye kullanma suçunda failin muhafaza edilmek üzere kendisine resmen teslim olunan rehinli veya hacizli veya herhangi bir nedenle el konulmuş malı teslim amacına uygun olarak muhafaza ve istenildiğinde iade yükümlülüğünün bulunduğu, cezalandırılabilecek eylemin tipe uygun hukuka aykırı bir eylem olması gerektiği;

Somut olayda, kendisine teslim edilen hacizli malların bir kısmını işyeri kirası ağır geldiği için eşine ait depoya götürdüğünü, halen malların başka bir yerde muhafaza altında olduğunu beyan eden sanığın savunmasının doğruluğu araştırılıp, mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, amacı dışında kullanıp kullanmadığı belirlendikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 07.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19144, Karar No: 2011/3683, Tarih: 03.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19144 E.  ,  2011/3683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaza enerji nakil hattı geçirilmek suretiyle 1971 yılında el atıldığı anlaşılmıştır.

30.06.2010 günü yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa uyarınca tarafların uzlaşamayacağı anlaşıldığından işin esasının incelenmesin de;

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, 03.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.