muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1220, Karar No: 2024/8089, Tarih: 31.10.2024

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; kadının evlilik birliğinin çekilmez hale gelmesinde kusurlu olduğunu iddia ederek evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine, yetkili mahkemenin İstanbul Aile Mahkemeleri olduğunu ileri sürerek yetkili Mahkemeye gönderilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin18.07.2018 tarihlı 2017/241 Esas 2018/222 Karar

Sayılı kararı ile; evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tarafların bir araya gelme ihtimallerinin olmadığı, uzun zamandır ayrı yaşadıkları, davalı tarafın İstanbul'da, davacı tarafın da Kastamonu ili ...'de ilçesinde yaşadığı, aralarındaki mesafenin epeyce uzak olduğu, tarafların aileleri arasında da nifak olduğu, aile ilişkilerine tarafların ailelerinin müdahalesi söz konusu olduğu gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin davacı anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki kurulmasına, 04.07.2018 tarihli ara kararla, ıslah yolu ile dava konusu olmayan talebin davaya dahil edilmesinin mümkün olmadığı, ıslah isteminin talebin arttırılması durumunda geçerli olacağı gerekçesiyle davacının ıslah dilekçesinin reddine karar verilmiştir

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili; gerekçe, kişisel ilişki, nafakalar, tazminatlar, ziynet eşyası alacağı yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri yönünde karar verilmesi için istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili; gerekçe, kişisel ilişki, nafakalar, tazminatlar, ziynet eşyası alacağı yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri yönünde karar verilmesi için istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 14.08.2020 tarihli karar ile; " Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 141. maddesi "Taraflar cevaba cevap dilekçesi ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise, ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir veya değiştirebilirler. Ön önceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir veya değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez, iddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır" hükmünü içermektedir. Islah ile davacı tahkikat sona erinceye kadar iddianın genişletilmesi ve değiştirilmesi yasağına tabi olmaksızın iddiasını genişletebilir ya da değiştirebilir. Bu durumda ıslahın, iddia ve savunmanın genişletilmesi ve değiştirilmesi yasağının istisnalarından olduğu kanunun düzenlemesinden açıkça anlaşılmaktadır. O halde ,davacı tarafından verilen ıslah dilekçesi süresinde olduğundan ve ıslah ile davacı dava sebebini dava konusunu veya talep sonucunu değiştirebileceğinden ilk derece mahkemesince davacı tarafça verilen 03.07.2018 havale tarihli ıslah dilekçesi değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken ıslah dilekçesinin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Yukarıdaki açıklamalar ışığında bu haliyle delillerin hiç değerlendirilmemiş olduğu derecesinde yargılama işlemlerinin eksik bırakıldığı anlaşıldığından kararın istinaf denetimini yapma olanağı bulunmamaktadır. İlk derece mahkemesince yapılacak iş;vardığı yargıyı içerir ve denetlenebilir gerekçe ve hüküm oluşturmak olmalıdır...." şeklindeki gerekçe ile İlk Derece Mahkemesince verilen boşanma, velayet, harç, yargılama gideri, vekâlet ücretine ilişkin hüküm istinaf edilmeksizin kesinleştiğinden kesinleşen konularda yeniden karar verilmesine yer olmadığına davacının istinaf taleplerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi Kararının gerekçe, kusur belirlemesi, kişisel ilişki, nafakalar, tazminatlar ve ziynet eşyası alacağı yönünden kaldırılmasına, ve dosyanın kusur belirlemesi, kişisel ilişki, nafakalar, tazminatlar ve ziynet eşyası alacağı hakkında bir karar verilmek üzere İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine ve kaldırma sebebine göre sair istinaf itirazlarının incelenmemesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 07.09.2022 tarihli 2020/138 Esas 2022/182 Karar sayılı kararı ile; evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin davacı kadını ailesi ile görüştürmemesi, davalının davacının babası ile görüştüğünde babasına davalıyı aramamasını söylemesi, davalının davacıyı ve ailesini tarafların müşterek konutundan kovması, davalının davacıyı dövmesi, nedenleriyle ağır kusurlu olduğu, davacını ise davalıya hitaben "baban iyi ki ölmüş" demesi, ev ve çocuk ile ilgilenmemesi, temizliğe dikkat etmemesi nedenleriyle kusurlu olduğu, tarafların boşanma ve velâyete ilişkin kararın istinaf edilmemesi nedeniyle boşanma ilamının 24.09.2018 tarihinde kesinleştiği, alınan nüfus kayıt örneğinde velâyete ilişkin kararın28.09.2018 tarihinde kesinleşerek davacıya verildiği, boşanma sebebiyle mevcut veya beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın eş yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerektiği, kadının boşanmakla yoksulluğa düşmeyeceği ve velâyet kendisine verilmeyen eşin çocukların bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmakla yükümlü olduğu, ziynet eşyası alacağı talebinin ise; ziynet eşyalarının davalı tarafından davacı asilden alınarak kredi borcunun kapatıldığı, davalı tarafından alınan ziynet eşyalarının davacının rızası ile alındığının ispatlanamadığı gerekçesi ile ; boşanma ve velâyet düzenlemesine yönelik karar kesinleştiğinden bu hususlarda karar verilmesine yer olmadığına, ortak çocuk yararına karar tarihinden itibaren aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, hükmedilen nafaka bedelinin her yıl TÜİK'in yayınladığı ÜFE oranında artış uygulanmasına, kadın yararına 15.000,00 TL maddî ve 15.000,00 TL manevî tazminata , kadının talep ettiği yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadının ziynet eşyası alacağı talebinin kabulü ile 6 adet 20 gr 22 ayar bilezik (16.500 TL), 1 adet 11 gr kolye (946 TL), 16 adet çeyrek altın (252x16=4.032 TL)'nın davalı erkekten alınarak davacı kadına aynen iadesine, mümkün olmadığı takdirde altınların dava tarihindeki toplam bedeli olan 21.478 TL'nin ıslah harcının yatırıldığı tarih olan 07.02.2022 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle;kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminat, ziynet eşyalarının iadesinin kabulü, vekâlet ücretleri yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle;kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminat, ziynet eşyalarının iadesinin kabulü, vekâlet ücretleri yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; boşanma davalarında vekâlet ücretine davanın kabul ya da reddi halinde hükmedileceği, boşanmanın fer'î (eki) niteliğindeki tazminatların kısmen veya tamamen kabul ya da reddi halinde bunlar için ayrıca vekalet ücretine hükmedilmesinin mümkün olmadığı, davacı kadın dava dilekçesinde sadece boşanma ve velayet talebinde bulunduğu daha sonra 03.07.2018 havale tarihli ıslah dilekçesi ile, boşanma ve fer'î taleplerinin yanında ziynet eşyalarının iadesi talebinde de bulunduğu, ziynet eşyalarının iadesi talebi boşanmanın fer'î niteliğinde olmadığı ve ziynet eşyası alacağı davasının ayrı bir dava olduğu, Islah yoluyla dahi mevcut davanın yanına yeni bir davanın eklenmesi mümkün olmadığı, ziynet eşyalarının iadesi talebi yönünden usulüne uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığı ve, bu talep hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmediği gerekçesi ile; davalı erkek eşin, ziynet eşyalarının iadesine ilişkin karara yönelik istinaf talebinin kabulü ile; İlk Derece Mahkemesi kararının ilgili bentleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davacı kadının usulüne uygun olarak açılmış ziynet eşyalarının iadesi davası bulunmadığından, ziynet eşyalarının iadesi talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, boşanma davasında davacı lehine hükmedilen vekâlet ücreti istinaf edilmeksizin kesinleştiğinden kesinleşen konularda yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; ziynet alacağı davası ve vekalet ücreti yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; maddî ve manevî tazminat ve vekâlet ücreti yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ziynet eşyaları alacağı, vekâlet ücreti, maddî ve manevî tazminat noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü, 6 ncı maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ziynet eşyaları alacağı, vekâlet ücreti, maddî ve manevî tazminat noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü, 6 ncı maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

31.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3135, Karar No: 2024/2802, Tarih: 24.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/3135 E.  ,  2024/2802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1279 E., 2022/201 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası ve ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Mersin 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.04.2022 tarihli ve 2021/397 Esas, 2022/147 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

1. Katılan ...'e karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin

birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Katılan ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 31.10.2022 tarihli ve 2022/1279 Esas, 2022/201 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında katılanlara karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümlere karşı katılanlar vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvuruları gereğince yapılan incelemede, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, sanık hakkında,

1. Katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

1. Katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Katılan ...'ya karşı kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz nedenleri, suç vasfına,

2. Sanık müdafinin temyiz nedenleri, meşru savunmaya, sınırın aşılmasına, haksız tahrik derecesine,

3. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri, suç vasfına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay tarihinde katılan ...'nun sevk ve idaresindeki araçta katılan ..., tanık Selma ve Taner'in eski eşi Arzu'nun yolcu olarak bulunduğu, sanık ...'ın sevk ve idaresindeki araçta ise eşi Seher ve çocuklarının 'in yolcu olarak bulunduğu, taraflar arasında trafikte yol verme anlaşmazlığı yaşandığı, trafik ışıklarında Kenan'ın aracı önde, Taner'in aracı arkada olacak şekilde durdukları sırada araçlarından indikleri, sonrasında taraflar arasındaki sözlü tartışmanın arbedeye dönüştüğü ve meydana gelen kavgada

Taner ve Tanju'nun, Kenan'ı basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve burnunda birinci derece kemik kırığı oluşturacak nitelikte yaraladıkları, Kenan'ın ise araçta bulunan bıçakla katılanları karın bölgelerinden iki kez bıçaklayarak yaraladığı, Taner'in yaralanmalarının her ikisinin de yaşamsal tehlikeye neden olduğu, Tanju'nun ise bir yaralanmasının yaşamsal tehlikeye neden olduğu, diğerinin ise basit tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte olduğu, Kenan'ın aracıyla olay yerinden ayrıldığı, Tanju ve Taner'in tedavi amacıyla hastaneye gittikleri belirlenmiştir.

2. Katılanlar anlatımları, tanık beyanları, sanık savunması, Mersin Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 22.03.2022 tarihli raporu ve diğer adlî raporlar, kamera görüntüleri ve buna ilişkin bilirkişi raporu, uzmanlık raporları, nüfus kayıtları, adlî sicil kayıtları, muhtelif tutanaklar ve tüm evrak dosyada mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından duruşma açılmak suretiyle İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlerin 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılarak sanığın eylemlerinin kasten yaralama suçunu oluşturduğu belirlenmek suretiyle Hukuki Süreç başlığının ikinci paragrafındaki gibi hükümler kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından duruşma açılmak suretiyle İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlerin 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılarak sanığın eylemlerinin kasten yaralama suçunu oluşturduğu belirlenmek suretiyle Hukuki Süreç başlığının ikinci paragrafındaki gibi hükümler kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükümlere esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımlarının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, karşılıklı kavga hali ve sanığın saldırı ile orantısız biçimde güç kullandığından meşru savunma ve sınırın aşılmasının şartlarının oluşmadığı, katılanlardan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu anlaşıldığından, hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 31.10.2022 tarihli ve 2022/1279 Esas, 2022/201 Karar sayılı kararında katılanlar vekili, sanık müdafii, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Mersin 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8711, Karar No: 2022/5066, Tarih: 27.09.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/8711 E.  ,  2022/5066 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Bölge adliye mahkemesince kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanununun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin yasal şartları oluşmadığından CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

İfade özgürlüğü T.C. Anayasasının 26 ve Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına dair Sözleşmenin 10. maddesi ile teminat altına alınmıştır.

İfade özgürlüğünün kullanımına meşru bir müdahale için;

1-Müdahalenin yasalarda öngörülmüş olması,

2-Ulusal güvenlik, toprak bütünlüğü, kamu emniyeti, kamu düzeninin sağlanması ve suçun işlenmesinin önlenmesi, sağlığın korunması, ahlakın, başkalarının şöhret ya da haklarının korunması, gizli tutulması kaydıyla alınmış bilgilerin açıklanmalarının engellenmesi ve yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanmasına ilişkin değerlerden bir veya bir kaçını korumaya yönelik olmalıdır.

3-Müdahale demokratik bir toplumda gerekli bulunmalıdır.

İfade özgürlüğü terörle mücadele kapsamında en çok müdahale ve sınırlamaya maruz kalan temel haklardandır. Nitekim 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 7/2. maddesindeki propaganda yasağı bu duruma örnek teşkil etmekle birlikte kanun koyucu maddede zaman zaman yaptığı değişikliklerle özgürlüğü genişletmiştir. Bu amaçla 11.04.2013 tarih ve 6459 sayılı Kanunun 8. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu; terör örgütünün propagandası suçunun oluşabilmesi için; örgütün “cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da teşvik edecek şekilde” yapılması zorunlu kılınarak, sınırlamanın AİHS'ne uygun hale getirilmesi amaçlanmıştır. Ancak, aynı Kanunun 7. maddesinin 2. fıkranın b bendinde ise; toplantı ve gösteri yürüyüşünde gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1-Örgüte ait resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2-Slogan atılması,

3-Ses cihazları ile yayın yapılması,

4-Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi, şeklindeki fiil ve davranışlar propaganda suçundan cezalandırılacaktır. Bu düzenleme ile kanun koyucu herhangi bir unsurun varlığına bağlı olmaksızın bu suçun oluşacağını kabul edilmek suretiyle ifade özgürlüğü parametrelerini dışlayan tipe uygun eylem tanımlaması yapılmıştır.