muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5161, Karar No: 2017/10591, Tarih: 15.06.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/5161 E.  ,  2017/10591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, ... Şirketi aleyhine açılan davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine, diğer davalı hakkındaki davanın ise kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının ... otel mutfak bölümünde mutfak bölümünde mutfak yöneticisi olarak çalıştığını, 20.12.1994 tarihinde işe başladığını, otelin ... firmasına devir edilmesi sebebi ile 26.07.2013 tarihinde gerekçe gösterilmeksizin ve ihbar öneli tanınmaksızın davacının işten çıkarıldığını ileri sürerek kıdem, ihbar tazminatları ile fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Otel ve Turizm İşletmeciliği A.Ş. vekili, işten ayrılış bildirgesine göre davacının 26.07.2013 tarihinde işten ayrıldığını, şirketin devir edildiğini ve tapuda otelin satıldığını, davacının diğer davalı şirkette çalışmaya devam ettiğini, bu sebeple ihbar tazminatı talep edemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili, davaya konu edilen ihtilaflı dönem ile ilgili olarak taraflarına husumet yöneltilemeyeceğini, davacının diğer davalı tarafça işten çıkartıldığını, işten çıkarma sebebi ile beş günlük işsizlik ücreti aldığını, davacının 01.08.2013-19.08.2013 tarihleri arasında ... firmasında çalıştığını, davacının ihtilaflı dönemde değil sonrasında işe başladığını, 01.08.2013-19.08.2013 tarihleri arasındaki çalışma sebebi ile davacının ... firmasından her hangi bir ücret alacağı bulunmadığını, kıdem-ihbar izin alacağı istenemeyeceğini, diğer davalıya ait otelin 01.08.2013 tarihinde tapudaki işlem ile satın alınarak şube açıldığını, diğer davalı firmanın halen ticari faaliyetini sürdürdüğünü, davacının işten çıkartılması konusunda her hangi bir kusurun kendilerine atfedilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdirildiğinin ispatının davalı işverene ait olduğu, davalı ... Otel A.Ş’nin. iş yerini diğer davalı ... Tur A.Ş.'ye kiralamak suretiyle devrederek devralan şirkette çalışacakların listesinin belirlendiği, devralan ... A.Ş.’nin faaliyetine Ağustos ayında başlamasına rağmen davacının iş akdinin 26.07.2013 tarihinde ... Otel A.Ş. tarafından haklı neden olmaksızın

feshedildiği gerekçesiyle, davalı ...Ş. aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalı ... Otel ve Turizm A.Ş. yönünden ise açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İşyeri devri hususunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu'nun 599. maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı davalılardan ... Otele ait Best Western Khan Hotel’in mutfak bölümünde 20.12.1994 tarihinden bu yana mutfak yöneticisi olarak çalışmakta iken, otelin ... Turizm Şirketine devredilmesi üzerine 26.07.2013 tarihinde hiçbir gerekçe gösterilmeksizin ve ihbar önelinde bulunulmaksızın işten çıkarıldığını belirterek davalılar arasında iş yeri devri olduğunu iddia etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı davalılardan ... Otele ait Best Western Khan Hotel’in mutfak bölümünde 20.12.1994 tarihinden bu yana mutfak yöneticisi olarak çalışmakta iken, otelin ... Turizm Şirketine devredilmesi üzerine 26.07.2013 tarihinde hiçbir gerekçe gösterilmeksizin ve ihbar önelinde bulunulmaksızın işten çıkarıldığını belirterek davalılar arasında iş yeri devri olduğunu iddia etmiştir.

Aynı tarihte iş akitleri feshedilen işçilerin benzer şekilde açtığı davalarda 7. Hukuk Dairesi tarafından temyiz incelemesi yapılarak davalılar arasında iş yeri devri olup olmadığı hususunda araştırma yapılmak üzere bozulan 2015/17757, 2015/27148, 2015/35820, 2015/39575 Esas sayılı emsal dosyalarda, davalı tarafın 26.07.2013-01.08.2013 tarihleri arasındaki 5 günlük sürede müvekkiline ait farklı bir şirkette çalışan personelin geçici olarak bu taşınmazın yeniden faaliyete geçirilmesi için çalıştığını beyan ettiği, dinlenen davacı tanıklarının da bu beyanı doğrular şekilde devralan ve devreden şirketin Cumartesi günü ortak toplantı yaptıklarını, çalışanların işine devam edeceğinin söylendiği ancak Pazartesi işten çıkarıldıklarının öğrenildiğini belirtmeleri karşısında, SGK’dan işçilerin çıkış bildirimlerinin hangi tarihte resmi başvuru ile yapıldığının araştırılmadığı, çıkış kodlarının "17 ve 34" olarak gösterilmesi ayrıntılı değerlendirilmediği gibi, ... Şirketi’nin 01.08.2013 tarihinde işletmeye başladığını iddia ettiği tarihe kadar geçen sürede faaliyetin devam edip etmediği, konaklama bulunup bulunmadığı, işyeri devri ilişkisinin de bu surette bulunup bulunmadığı da yeterince tartışılmamıştır. Diğer yandan emsal dosyalarda davalı ... Şirketi’nin tapuda satış dışında işyeri devri bulunmadığını, davalı ... Şirketi’nin ise işyeri devri bulunduğunu savunduğu görülmektedir. Davalı ... Şirketi tapuda satış dışında devir işlemi olmadığını savunmuş ise de, devir tarihinden sonra otel aynı mefruşat ve çalışanların çoğunluğu ile işletilmeye devam edilmiştir. Otelin adı ve internet sayfası da kullanılmaya devam edilmiş, müşteri çevresinin ulaşması için telefonlar dahi ... Şirketi tarafından devralınmıştır. Ayrıca otel dışında davalı Kışlahan’a ait ... Club'da devralınmıştır. Davalı ... Şirketi 01.08.2013 tarihinde işyerini işletmeye başlamış ise de, davalı Kışlahan ile Güncem Şirketi arasında otelin satış işlemlerinin 21.07.2013 tarihinde satış tarihinden 5 gün önce başladığı internet gazetelerine dahi yansımıştır. Tarafların tapuda taşınmaz satışının ötesinde, taşınabilir malları, işçilerin çoğunluğunu, maddi olmayan marka gibi unsurları, müşteri çevresini aldığı kesintisiz bir şekilde oteli aynı şekilde işletmeye devam ettiği halde Mahkemece taraflar arasında 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 202. maddesi kapsamında işletme devri ilişkisi olup olmadığı, muvazaalı işlem yapılıp yapılmadığı değerlendirilmemiştir.

Mahkemece eksik inceleme ile davalı ... Şirketine yönelik davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi olması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2799, Karar No: 2012/4332, Tarih: 25.06.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2799 E.  ,  2012/4332 K.**

* KOOPERATIF GENEL KURUL KARARLARININ İPTALI

* MUTLAK BUTLAN

* KOOPERATİFLER KANUNU (1163) Madde 51

* KOOPERATİFLER KANUNU (1163) Madde 45

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: GENEL KURUL SÖZLEŞMEDE GÖSTERİLEN ŞEKİL VE SURETTE TOPLANTIYA ÇAĞRILIR. TOPLANTI NİSABI SÖZLEŞMEDE GÖSTERİLİR. ANCAK YAPI KOOPERATİFLERİNİN GENEL KURUL TOPLANTISINDA ORTAKLARIN EN AZ 1/4’ÜNÜN ŞAHSEN VEYA TEMSİLEN HAZIR BULUNMALARI ŞART OLUP, KANUN VEYA ANASÖZLEŞMEDE AYKIRI HÜKÜM BULUNMADIKÇA, GENEL KURUL KARARLARINDA VE SEÇİMLERDE OYLARIN YARIDAN BİR FAZLASINA İTİBAR OLUNUR. SÖZÜ GEÇEN HÜKÜMLER EMREDİCİ NİTELİKTE OLUP, BU HÜKÜMLERE AYKIRILIK TEŞKİL EDEN GENEL KURUL KARARLARI MUTLAK BUTLANLA BATILDIR.

AİDAT MİKTARININ BELİRLENMESİNE İLİŞKİN MADDE, ANASÖZLEŞ­MEYE AYKIRI OLARAK YARIDAN FAZLA OYLA KABUL EDİLMEDİĞİNDEN MUTLAK BUTLANLA BATIL OLDUĞUNUN TESPİTİNE KARAR VERİLMELİDİR.

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasının yapılan yar­gılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı, davalı kooperatifin 13.04.2008 tarihli genel kuruluna eski baş­kan sıfatıyla katıldığını, alınan kararlara şerh koyduğunu, toplantıya toplam 51 kişinin katıldığını, vekaletname olmadan katılmayan üyelerin yerine oy kul­lanıldığını, ayrıca oy kullananlardan bir kısmının daha önce ihraç edildiklerini, kararların yeter sayıya ulaşılmadan alındığını ileri sürerek, 13.04.2008 tarihli genel kurul kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; alınan kararlarda toplantı ve karar yeter sayısının bulunduğu, Güladiye ve Abdullah’ın üyeliklerinin sona ermediği, aidatlarla ilgili 23 kabul oyu ile alınan kararda davacının muhalefet şerhi bulunmadığından iptalini isteyemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava kooperatif genel kurul kararlarının iptali istemine ilişkin olup, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu’nun 45/2. maddesi, “Genel kurul sözleşmede gösterilen şekil ve surette toplantıya çağrılır. Toplantı nisabı sözleşmede gösterilir. Ancak yapı kooperatiflerinin genel kurul toplantısında ortakların en az 1/4’ünün şahsen veya temsilen hazır bulunmaları şarttır.” hükmünü, aynı Kanun’un 51/1. maddesi ise “Kanun veya anasözleşmede aykırı hüküm bu­lunmadıkça, genel kurul kararlarında ve seçimlerde oyların yarıdan bir faz­lasına itibar olunur” hükmünü içermektedir. Dosyada mevcut anasözleşmenin 33. maddesinin 1. ve 2. fıkraları da benzer mahiyettedir.

Anılan hükümler emredici nitelikte olup, bu hükümlere aykırılık teşkil eden genel kurul kararları, BK’nın 19 ve 20. maddeleri hükümlerine göre mutlak butlanla batıldır.

Somut olayda ise, 13.04.2008 tarihli genel kurul toplantısı 86 kayıtlı ortağı bulunan davalı kooperatifin 51 ortağının katılımı ile başlamış olup, toplantı nisabı (22) gerçekleşmiştir. Aidat ödemelerine ilişkin gündemin 12. maddesi görüşülürken ise, 23 kabul oyu ile karar alındığı anlaşılmaktadır. Oysa, anasözleşmenin 33. maddesinin 2. fıkrasındaki “yarıdan fazlası” ibaresi karşısında karar yeter sayısının 26 olduğu sonucuna ulaşılmaktadır. Bu du­rumda, gündemin 12. maddesinde aidat miktarının belirlenmesine ilişkin olarak 23 kabul oyuyla alınan kararın, karar yeter sayısı yokluğundan dolayı mutlak butlanla batıl olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

S o n u ç: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı ve­kilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 25.06.2012 tarihinde oy­birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19364, Karar No: 2015/10012, Tarih: 08.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/19364 E.  ,  2015/10012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, süre tutum dilekçesinde belirtilen ve bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08/06/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi:

09.02.2009 tarihinde apandisit ameliyatı olan katılana, gece ağrısı olduğu için sanık tarafından iğne yapıldığı, iğne yapıldığı an bacağında uyuşma hissettiği, bu uyuşma bir kaç gün geçmeyince doktora söylediği, geçer dediği geçmeyince tekrar doktora söylediği, nöroloji uzmanı çağrıldığı, MR istendiği, taburcu olduktan bir hafta sonra uyuşmanın azaldığı, ancak ağrı ve sızı başladığı, daha sonra beyin cerrahi ve fizik tedavi uzmanlarına muayene olduğu, reçete verildiği, 10 gün fizik tedavi uygulandığı, halen ayağının altında ağrı olduğu ve yürürken topalladığı,

... Uygulama ve Araştırma Hastenesinin 07.04.2009 ve 28. 07. 2009 tarihli EMG raporlarına göre katılanın siyatik sinirlerinde harabiyet tespit edildiği, bu harabiyetin de sanığın yaptığı iğneden kaynaklandığında tereddüt bulunmaması karşısında; sanığın taksirle yaralama suçundan cezalandırılması yerine,... İhtisas Dairesinin sanığın kusursuz olduğuna ilişkin raporuna itibarla verilen beraat kararının bozulması gerektiğini düşündüğümüzden çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2025/919, Karar No: 2025/2069, Tarih: 17.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2025/919 E.  ,  2025/2069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/419 E., 2023/798 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bursa 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.10.2023 tarihli ve 2015/419 Esas, 2023/798 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 87/3, 29, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 9 ay 10 gün hapis cezasının, aynı Kanun'un 50/1-a maddesi uyarınca adlî para cezasına çevrilerek hükümlünün 5.600,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 30.01.2024 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 17.01.2025 tarihli ve 2024/9878 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.02.2025 tarihli ve KYB-2025/14253 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.02.2025 tarihli ve KYB-2025/14253 sayılı kanun yararına bozma isteminin; olağan dava zamanaşımının gerçekleşmesi nedeniyle kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Olay günü katılan ile hükümlü arasındaki tartışmada hükümlünün katılana yumruk atması neticesinde katılanın adlî muayene raporuna göre burnunda orta (3.) derece kemik kırığına neden olacak şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un Dava zamanaşımı başlıklı 66/1-e maddesine göre; "(1) Kanunda başka türlü yazılmış olan haller dışında kamu davası;

(e) Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adlî para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl,

Geçmesiyle düşer."

5237 sayılı Kanun'un Kasten yaralama başlıklı 86/1. maddesine göre; "(1) Kasten başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." ve aynı Kanun'un Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama başlıklı 87/3. maddesine göre; "(3) (Değişik: 6/12/2006 – 5560/4 md.) Kasten yaralamanın vücutta kemik kırılmasına veya çıkığına neden olması halinde, yukarıdaki maddeye göre belirlenen ceza, kırık veya çıkığın hayat fonksiyonlarındaki etkisine göre, yarısına kadar artırılır."