muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/13142, Karar No: 2010/14706, Tarih: 20.12.2010

**11. Ceza Dairesi         2010/13142 E.  ,  2010/14706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik-dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK 223/2 maddesi gereğince; sanıkların resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından ayrı ayrı beraatlerine

Davanın dayanağını oluşturan 20/02/2008 tarih 2007/9859-2008/1818-119 no.lu iddianamede dava konusu edilmeyen ,Sanık ...’ün çalıştırdığı eczanede, Bağ-Kur’a tabi kişilerin sağlık karnelerine elkoyarak bu kişilerin bilgileri dışında Çameli Devlet Hastanesi doktoru müteveffa ...’ye sahte reçete düzenlettirerek kuruma fatura edip tahsil etme iddiasına ilişkin zamanaşımı içerisinde dava açılması mümkün görülmüştür.

Adlarına reçete düzenlenen hastalar .....ar’ın duruşmada suça konu reçetelere yazılı ilaçların tamamını aldıklarını,reçete arkasındaki imzaların kendilerine ait olmama nedeninin ise eczaneye yakınlarının ya da işyerlerinde çalışan kişilerin giderek ilaçları almasından kaynaklandığını beyan etmeleri karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenebilmesi ve sanıkların hukuki durumlarının tayini bakımından; duruşmada dinlenen mağdur tanıklar ....ve .....’ten de adlarına düzenlenen suça konu reçetelerdeki ilaçların tamamını alıp almadıkları,reçetelerde yazılı teşhise konu hastalıklarının bulunup bulunmadığı ile daha önce de bu hastalıklarla ilgili tedavi görüp görmedikleri hususları da detaylı bir şekilde sorularak, adlarına suça konu reçeteler düzenlenen .... ve .....’e ait hastane ve sağlık ocakları protokol kayıtları ve laboratuar kayıtları ile yapılmışsa tüm tahlil ve tetkik evrakları ve sağlık raporları getirtilip anılan kişilerde (mağdurlarda) bu hastalıkların bulunup bulunmadığı,reçetede yazılı ilaçların, reçetelerde belirtilen teşhisle uyumlu usul ve fenne uygun olup olmadığı hususunda konusunda uzman bilirkişilerden oluşturulacak kuruldan rapor alınarak toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının taktir ve tayini gerekirken eksik incelemeye dayanarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı,katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1132, Karar No: 2019/7710, Tarih: 02.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1132 E.  ,  2019/7710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 5.Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 25/01/2018 tarih ve 2016/253-2018/15 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin bir Kamu İktisadi Teşebbüsü olduğunu, yolsuzluk iddiaları üzerine TBMM Meclis Araştırma Komisyonu'nca iddiaların araştırıldığını, hazırlanan raporda, yapılmamış hizmetlerin ve alınmamış malların yapılmış-alınmış gibi gösterildiğinin belirtildiğini, Maliye Bakanlığı Teftiş Kurulu'nca yapılan vergi incelemesi sonucunda düzenlenen raporda ise, dava dışı firmaların düzenlediği faturalar nedeni ile çeşitli mal ve hizmet alımlarının fiilen yapılmadığı halde yapılmış gibi gösterilip sahte veya yanıltıcı nitelikte faturalar kullanmak suretiyle ödeme yapılmışçasına ilgililerin paraları zimmetine geçirdiklerinin tespit edildiğini, sahte faturalardan dolayı Turban Turizm A.Ş'nin Vergi Usul Kanunu’na aykırı hareket etmek suçundan vergi aslı, gecikme faizi ve kaçakçılık cezası adı altında 12.725,74 TL ödemek zorunda kaldığını, davalı ... ve diğer davalıların görevlerini kötüye kullanarak bu sahte faturaları kullanmak suretiyle kurumu zarara uğrattıklarını ileri sürerek, 12.725.74 TL'nin ödeme tarihi olan 28/01/2000 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; kurumun zararına sebep olduğu belirtilen faturaların sahte olup olmadığını müvekkili ...'in bilemeyeceğini, söz konusu zararın İşletme Müdürlükleri'nce kesilen faturalardan kaynaklandığını, dava dilekçesinde belirtilen usulsüzlük iddialarına ilişkin açılan Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesi'nde görülmekte olan 1998/1126E. sayılı ceza davasının bekletici mesele yapılması gerektiğini, davacının talep ettiği reeskont faizinin de yasal dayanağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davalının genel müdür olduğu süre içerisinde şirketin zarara uğratıldığından söz edilebilmesi için faturalara konu malların bedellerinin ödendiğinin fakat malların şirkete teslim edilmediğinin ispatlanması gerektiği, davalının Genel Müdür ve Yönetim Kurulu Başkanı olması sebebiyle belgelerin ve belgelerin karşılığı olan mal ve hizmetleri tek tek denetlemesinin işletmenin görev dağılımına uygun olmadığı, davalının konumu gereği faturaların içeriği olan malzemelerin gerçekten alınıp alınmamış olduğunu ve faturaların sahteliğini bilmesinin beklenemeyeceği, vergi inceleme raporlarında denetmenlerin, faturaları kesen firmaların hayali olduğu yolunda rapor hazırladığı, mal teslimi ve hizmetin yapılıp yapılmadığı yolunda herhangi bir araştırma ve şirket kayıtları üzerinde inceleme yapılmadığının anlaşıldığı, davalı ...'in davalı şirketteki Yönetim Kurul Başkanı ve Genel Müdür sıfatı ile dava konusu faturaların sahte olarak düzenlenmesi yönünde bir talimatının varlığına ilişkin veya bunların sahte olduğunu bildiği ya da bilebilecek durumda olduğu yönünde yapılmış bir tespit bulunmadığı gibi bunların ortaya çıkmasında ihmali bir davranışı olduğu, denetim ve gözetim görevini yerine getirmediği veya getirilmesini engellediği yönünde de ispata elverişli bir belge bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/23622, Karar No: 2010/9418, Tarih: 05.04.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/23622 E.  ,  2010/9418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, fazla çalışma alacağının ödetilmesine karar verilmesini

Istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işveren işyerinde 01.07.2002 tarihinden itibaren teknik uzman olarak 31.07.2006 tarihine kadar 20:00-08:00 saatleri arasında çalıştığını ancak fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini belirterek fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının, müvekkiline ait tohum işleme ve paketleme ünitesinde 01.07.2002-31.07.2006 tarihleri arasında çalıştığını, işin ve üretim ünitesinin özelliği gereği çalışmanın sadece üretim ve hasat döneminde söz konusu olduğunu, üretim ve hasat dönemi dışındaki kış aylarında herhangi bir çalışma söz konusu olmamasına rağmen davacıya ücretlerinin ödendiğini, davacının fazla çalışmasının olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, “Dosya üzerinde inceleme yapan bilirkişi tarafından düzenlenen 05.04.2007 tarihli raporda davacının 01.07.2002-31.07.2006 tarihleri arasında davalı işveren nezrinde çalıştığı,davacının çalışmalarına karşılık 11.226,74 YTL.fazla mesai ücreti alacağı olduğu belirtilmiş,

Tüm dosya kapsamı deliller birlikte değerlendirildiğinde davacı ...'nın davalı işyerinde 01.07.2002-31.07.2006 tarihleri arasında Teknik Uzman olarak çalıştığını, fazla çalışmalarına karşılık toplam 7258,15 YTL.fazla mesai ücreti alacağı olduğu kabul edilmiş ve bu alacağın tahsiline karar vermek gerekmiştir.” gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıyla ödenir (İş K. m.41/2). İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, bu halde sadece kalan yüzde elli zamlı kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı, nispi emredici bir nitelik taşır. Tarafların bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, sözleşmelerle daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıyla ödenir (İş K. m.41/2). İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, bu halde sadece kalan yüzde elli zamlı kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı, nispi emredici bir nitelik taşır. Tarafların bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, sözleşmelerle daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücreti ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanır. Son ücrete göre hesaplama yapılması doğru olmaz. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/ 20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönem içinde işçi ücretlerinin miktarı da belirlenmelidir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak bilinmeyen ücretin buna göre tespiti de Dairemiz tarafından kabul görmektedir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanması gibi durumlarda, bilinen son ücretin asgari ücrete oranının geçmiş dönemler yönünden dikkate alınmasının doğru olması doğru olmaz. Bu gibi hallerde ilgili meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler ücretleri sorulmalı ve dosyadaki diğer deliller bir değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık 45 saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak 45 saate kadar olan çalışmaları, fazla sürelerle çalışma olarak adlandırılır (İş K. 41/3.). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde normal çalışma saat ücreti yüzde yirmibeş yükseltilerek ödenir.

4857 sayılı İş Kanunu işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı 1 saat 30 dakika, fazla süreli çalışmada ise 1 saat 15 dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen hallerde, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarında belirli bir yüzde olarak eklenen paraların işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı İş Kanununun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik m. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark işverence ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır.

Yapılan bu açıklamalara göre yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/ 25857 E, 2008/ 20636 K., Yargıtay 9.HD. 28.4.2005 gün 2004/ 24398 E, 2005/ 14779 K. ve Yargıtay 9.HD. 9.12.2004 gün 2004/ 11620 E, 2004/ 27020 K.). Fazla çalışma ücretinden indirimi öngören bir yasal düzenleme olmasa da, bir işçinin günlük normal çalışma süresinin üzerine sürekli olarak fazla çalışma yapması hayatın olağan akışına aykırıdır. Hastalık, mazeret, izin gibi nedenlerle belirtilen şekilde çalışılamayan günlerin olması kaçınılmazdır. Böyle olunca fazla çalışma ücretinden bir indirim yapılması gerçek duruma uygun düşer. Ancak, fazla çalışmanın taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışma ücretinden indirim, taktiri indirim yerine, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davacı tarafın kendisini avukat ile temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekir.

4857 sayılı İş Kanununun 46. maddesinde işçinin, tatil gününden önce aynı yasanın 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla yedi günlük zaman dilimi içinde 24 saat dinlenme hakkının bulunduğu açıklanmıştır. İşçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin 2. fıkrasında ifade edilmiştir.

Hafta tatili izni kesintisiz en az 24 saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez.

Hafta tatili izni kesintisiz en az 24 saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez.

Ayrıca, hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin 24 saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır.

2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun 3. maddesine göre hafta tatili Pazar günüdür kural bu şekilde olmakla birlikte, işçiye Pazar günü dışında hafta tatili izni kullandırılması mümkündür.

Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi norm kuramı uyarınca bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan hafta tatili ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, hafta tatilinde çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir.

İmzalı ücret bordrolarında hafta tatili ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin hafta tatili alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazi kaydının bulunması halinde, hafta tatili çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olanın dışında hafta tatillerinde çalışmaların yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, hafta tatili ücretlerinin tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde hafta tatili çalışması yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Hafta tatili çalışmalarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Hafta tatili çalışmalarının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Dairemizce son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, hafta tatili çalışmasının taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Hafta tatili çalışmalarının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Dairemizce son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, hafta tatili çalışmasının taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, Mahkemece, davacı yararına fazla çalışma ücretine hükmedilmişse de, dosya içinde mevcut bilirkişi raporunda, fazla çalışma hesabının, davacının haftada 7 gün çalıştığının kabulü ile yapıldığı anlaşılmaktadır. Fazla çalışma ücreti, işçi tarafından yapılan haftalık çalışma süresinin üzerinde yapılan çalışmalar karşılığında ödenen ücret olup 4857 sayılı İş Kanununun 41. maddesinde, fazla çalışma, haftalık 45 saati aşan çalışma olarak tanımlanmaktadır. Bu durumda, fazla çalışma hesabının, işçinin kanuni hakkı olan hafta tatilini kapsar şekilde yapılması hatalıdır. Her ne kadar, davacı işçinin haftanın 7 günü çalıştığı belirtilmişse de, hafta tatili ücreti İş Kanununda ayrı olarak düzenlenmiş olup davacı tarafça bu yönde talepte bulunulmadığından, yapılan hesapta hafta tatiline ilişkin kısım dışlanarak sonuca gidilmesi gerekirken hatalı bilirkişi raporuna dayanarak karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de, faiz başlangıç tarihinin dava ve ıslah harcının yatırıldığı tarihler göz önüne alınarak belirlenmesi gerekirken alacağın tamamına dava tarihinden itibaren faiz uygulanması bir başka bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7223, Karar No: 2013/11405, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/7223 E.  ,  2013/11405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden davacı vekili Avukat .... ile aleyhine temyiz istenilen Hazine vekili Avukat .... geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlandı. Tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “ bozma kararı uyarınca 01.4.2010 günlü keşifte arkeolog bilirkişi tarafından çekilen dava konusu taşınmazlar ve çevrelerini gösteren fotoğraflardan, çekişmeli taşınmazlar ve etraflarının tarımsal faaliyet yapılmaya uygun bulunmayan, insan elinin pek değmediği, çok yoğun bir biçimde ağaç ve ot dokusuna sahip, yer yer taşlık ve hatta kayalık bir yapı gösterdiği ziraatçi bilirkişi ...., tarafından düzenlenen raporda da çekişmeli taşınmazların %30-40 meyile sahip, çevrelerinde yer alan orman arazisine benzer nitelikte yabani bitki örtüsüne sahip oldukları, üzerlerinde herhangi bir imar-ihya çalışması yapılmadığı ve tarımsal faaliyette bulunulmadığının bildirildiği; bu belirlemelerin arkeolog bilirkişi tarafından çekilerek dosyaya sunulan fotoğraflarla birebir örtüştüğü; fiili ve gerçek duruma uymayan, yeterli gerekçe ve doğrulama içermeyen, denetimden uzak ve soyut nitelik taşıdığı anlaşılan çekişmeli taşınmazların tarım arazisi niteliğindeki yerlerden bulunduğunu bildiren 07.10.2002 tarihli ziraatçi bilirkişi raporuna değer verilemeyeceği; sonuç itibariyle, tarım arazisi özelliği taşımadığı, tarımsal amaçla kullanılmadığı, doğal haliyle durduğu anlaşılan çekişmeli taşınmazları tasarruf şeklinde kazanmayı sağlamayacağı düşünülerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru bulunmadığından hükmün bozulması” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulü ile .... Köyü 113 ada 66, 67, 68, 69, 70 ve 71 parsel sayılı taşınmazlar için açılan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ile davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Yargıtay duruşması için belirlenen 990,00 TL vekalet ücretinin temyiz eden davacıdan alınarak, kendisini vekil ile temsil ettiren davalı tarafa verilmesine, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, temyiz karar harcı peşin yatırıldığından davacıdan harç alınmasına yer olmadığına,26.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.