muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7333, Karar No: 2019/6477, Tarih: 24.09.2019

6-Hayvan yetiştiriciliği bulunduğunun ileri sürüldüğü hallerde, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 01.06.2011 gün ve 2011/10-306-365 sayılı Kararında da belirtildiği üzere 16.05.1986 tarihinde yürürlüğe giren 3285 sayılı Hayvan Sağlığı ve Zabıtası Kanunu'nun 22. maddesi kapsamında hayvanlarına ilişkin menşe şehadetnamesinin bulunup bulunmadığı tespit edilerek, büyük ve küçükbaş hayvanlarına ilişkin istatistik bilgileri ve bu hayvanlara ilişkin yapılması zorunlu bulunan periyodik aşılara ilişkin bilgiler İlçe Tarım Müdürlüklerinden sorulmalı, köy muhtarı ve ihtiyar heyeti üyeleri gibi tarımsal faaliyetin varlığını yakından bilebilecek durumdaki tanıklar dinlenilerek sigortalılık olgusunun varlığı hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır.

Ayrıca 2926 sayılı Kanunun 6. maddesinde belirtilen şekilde sigortalılığın sona erip ermediği araştırılmalı ve bu bağlamda çekişmeli dönemde 506 sayılı Kanun kapsamında SSK sigortalılığı ya da 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı varsa ve bu sigortalılık süresi makul süreyi aşmışsa, HGK.'nun 14.02.2007 gün, 2007/21-73-71 sayılı ve 14.03.2012 gün, 2011/10-804-152 sayılı kararları göz önünde bulundurularak sigortalılığın sona erdiği olgusu da dikkate alınmalıdır.

Eldeki davaya konu somut olayda; ön inceleme tutanağında davacının bir günlük Tarım Bağ-Kur sigortalılık başlangıcına dair bir beyanı olmadığı, dava dilekçesi ve yine davacının 27.01.2017 tarihli beyan dilekçesine göre talebi 11.10.2001 den itibaren Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespitine yönelik olduğu anlaşılmakla bu kapsamda irdeleme yapılarak, sonucuna göre karar verilmelidir.

Yukarıda belirtilen hukuki ve maddi olgular değerlendirilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak, temyiz edilen ilk Derece Mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 24/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13251, Karar No: 2019/22097, Tarih: 11.12.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/13251 E.  ,  2019/22097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ile davalılardan ...Tem. Hiz. Pey. Ta. End. Okm. Nak. ve T.C. ... vekilleri ile davalı ... Tic. Ltd. Şti. tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan ... Genel Temizlik Tic. Ltd. Şti.'ne 19/01/2011 tarihinde işe başladığını ve aynı işverenlere ait M.A.T. Tem. Hiz. Pey. Ta. End. Okm. Nak. çalışırken iş akdinin 13/06/2013 tarihinde işveren tarafından haksız bir şekilde feshedildiğini, ... Genel Temizlik Tic. Ltd. Şti. ve ... Tem. Hiz. Pey. Ta. End. Okm. Nak.'nin taşeron firma, ... Belediye Başkanlğının üst işveren olduğunu, müvekkilinin iş akdinin İş Kanunu'nun 25/II -ı maddesi gereğince fesih edildiğini belirtmek suretiyle haksız olarak fesih edildiğini, davalılara ait işyerinde 2 yıl 4 ay 24 gün kesintisiz çalıştığını, üst işveren işyerinde farklı şirketler bünyesinde çalıştırmak suretiyle yıllık ücretli izin kullandırılmadığını ihar ve kıdem tazminatlarının ödenmediğini, ... başvurası onucunda iş müfettişlerince haftada 9 saat fazla çalışma tespit edildiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili; davacının 19/01/2011-13/06/2013 Tarihleri arasında T.C. ... Belediyesi bünyesinde çalıştığını iddia ettiğini oysa davacının 01/01/2011-31/12/2011 tarihleri arasında Tekin Uzkınay adına 1182897 işyeri numarası ile 02/08/2012-/01/11/2012 tarihleri arasında... şirketine ait merkez işyerinde 02/11/2012-13/06/2013 tarihleri arasında... şirketinin geri dönüşüm işinde çalıştığını davacının SGK hizmet cetveli incelendiğinde belediye bünyesinde çalışmadığının görüleceğini bu firmaların kurumlarında yaptıkları temizlik ihaleleri dışında pek çok işlerinin mevcut olduğunu diğer davalıların personeli olarak belediye ile alakası olmayan farklı birimlerde çalıştığını şehir çöpünün toplanması süpürülmesi temizlenmesi, çöpün nakli işinin 01/01/2011-31/12/2011 tarihleri arasında Tekin Uzkınay isimli gerçek şahısa verildiğini, husumetin bu kişiye yöneltilmesi gerekiğini, belediye başkanlığı ile hiç alakası olmadığı halde MAT şirketi e ... Şirketine ait merkez ve geri dönüşüm işlerinde çalıştığı dönemlerde asıl işveren sıfatı olmayacağını, müvekkilinin davada taraf sıfatı bulunmadığını, diğer davalı şirketler ile gerek iş kanunu gerekse HGK kararı bakımından asıl işveren alt işveren ilişkisini mevcut olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ile davalılardan .... Tem. Hiz. Pey. Ta. End. Okm. Nak. ve T.C. ... vekilleri ile davalı ... Tic. Ltd. Şti. temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı ve davalılardan asıl işveren Belediye ile alt işveren şirket... Temizlik şirketi vekilinin tüm, davalı ... şirketi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599. maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde miras bırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davalı ... şirketi son alt işveren şirket olmayıp yıllık ücretli izin alacağından sorumlu olmadığı halde sorumlu tutulması ve devreden alt işveren olan davalı ... şirketinin fazla mesai ücreti alacağından sorumluluğunun sadece kendi dönemi ile sınırlı olduğunun düşünülmemesi hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 11/12/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3128, Karar No: 2011/13788, Tarih: 03.11.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/3128 E.  ,  2011/13788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yetki yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya verdiği iki adet bononun teminat senedi olduğu, senetten dolayı müvekkilinin borcu bulunmadığını iddia ederek borçlu olmadıklarının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, yetki itirazında bulunarak Tekirdağ Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın icra takibinden önce açılmış menfi tespit davası olup, HUMK’nun 9.maddesi uyarınca davalının ikametgahının bulunduğu Tekirdağ Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle dava dilekçesinin yetki yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 03.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5147, Karar No: 2021/6003, Tarih: 13.10.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/5147 E.  ,  2021/6003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 9. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 04.12.2019 tarih ve 2016/550 E- 2019/1200 K. sayılı kararın asıl davada davalı Tarım Sigortaları Havuz İşletmesi A.Ş. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 22.04.2021 tarih ve 2020/1673 E- 2021/626 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi asıl davada davalı Tarım Sigortaları Havuz İşletmesi A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl ve birleşen davada davacı vekili, müvekkilinin işlettiği serada 16 ve 17.01.2016 tarihinde yoğun yağış ve sel sebebiyle domates ürünlerinde büyük miktarda hasar oluştuğunu, davalılardan Tarsim’in eksperlerince ödenecek tutarın sadece teknik donanıma ilişkin ve 30.271.- TL olarak belirlendiğini, ancak 4671238 sayılı Poliçenin 1. sayfasında sigortanın 28.01.2015 tarihinde başlayıp 28.01.2016 tarihinde biteceğinin belirtildiğini, poliçenin genel teamüllere göre okunamayacak ve incelenemeyecek durumdaki 5. sayfasında hasat teminatı bitiş tarihinin 15.07.2015 olarak gösterildiğine hasardan sonra muttali olunduğunu, bu hususta bir bilgilendirme yapılmadığını, aydınlatma yükümünün yerine getirilmediğini, genel olarak poliçelerin bir yıllık süre ile düzenlendiğini ileri sürerek asıl davada HMK’nın 107. maddesi uyarınca şimdilik 100.000.- TL’nin, birleşen davada HMK’nın 107. maddesi uyarınca şimdilik 1.000.- TL’nin hasar tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili, 04.02.2019 tarihli dilekçesi ile talep tutarını 711.000.- TL’ye çıkararak bu tutarın hasar tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalı Tarım Sigortaları Havuz İşl. A.Ş.’den tahsilini istemiştir.

Asıl davada davalı İzber Sigorta ve Aracılık Hizm. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, sigorta poliçesinin tarafı olmayan müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Asıl davada davalı İzber Sigorta ve Aracılık Hizm. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, sigorta poliçesinin tarafı olmayan müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Asıl davada davalı Tarım Sigortaları Havuz İşl. A.Ş. vekili, poliçe tanziminde domates ürünü mevcutsa da poliçe vadesi içinde ancak hasar tarihinden önce hasat edildiğini, 4671238 sayılı poliçe tanziminde otomatik olarak alınan ve sigortalının beyanlarına göre oluşturulan örtü altı kayıt çizelgesine göre hasat bitiş tarihinin 29.06.2015 olduğunu, ardından seraya yeni ürün ekildiğini, yeni ürünün poliçeye dahil edilmediğini, zeyil düzenlenmediğini, hasara konu ürünün teminat kapsamında kalmadığını, davacının 22 dönümlük serasını 33 dönüme çıkardığını, bu sera için 5996062 sayılı 28.01.2016 ila 28.01.2017 tarihlerini kapsayan yeni bir poliçe düzenlendiğini, davaya konu hasarın ise 17.01.2016 tarihinde doğduğunu, yeni poliçenin henüz hayata geçmediğini, Genel Şartların 7. maddesine göre seralarda teminatın fide/ fidanların dikimi ile başlayıp hasadın bitmesiyle sonlanacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davalı vekili, tahsil ettiği primi Havuza devreden müvekkilinin bir sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, Örtü Altı Kayıt Belgelerinden, ürün dikiminin 2015/22 dekar ve 2016/33 dekar alanlarda gerçekleştirileceği, davalı Tarsim’in bu ilk belge dayanak düzenlediği poliçede ve poliçe üzerine dercettiği gibi ürün teminatını 15.07.2015 hasat bitiş tarihi esas olmak üzere sigorta himayesi sağladığı, nitekim davacı sigortacı tarafından 2015 döneminde 22 dekardan ürün hasar edilmiş olmakla Tarım Sigortaları Havuzu İşletmesinin "Devlet Destekli Sera Sigorta Genel Şartları A.7" hükmünde sorumluluğunun sonlandığı, ancak sigortalının bu hasattan sonra ve alanı da genişletmek sureti ile yine 2015 döneminde 33 dekarlık alanda ürün dikimi gerçekleştirdiği, bir kısım ürünün hasat edildiği, arazide kalan henüz hasat edilmeyen ürünlerin tümünün 17.01.2016 tarihinde riziko adresinde meydana gelen "Sel ve Su Baskını" sonucu hasarlandığı, davalı Tarsim’in de poliçe vadesi içinde kalan teknik donanım hasarlarını (muafiyet ve müşterek sigorta oranları kapsamında) davacıya bir kısım ödemede bulunduğu, davalı Tarsim’e yan yükümlülük olarak verilen ve ilgili yasal düzenlemelerdeki hükümler ile Hazine Müsteşarlığı'nın tebliğ ve duyurularına göre, sigortalısını sözleşmenin kurulması sırasında sigortanın kapsamı ve şartları hakkında aydınlattığı, bilgilendirdiğine dair ıslak imzalı veya sesli ya da görüntülü herhangi bir belge sunmadığından Tarım Sigortaları Usul Yönetmeliği'nin 6. vd. maddelerindeki hükümlere göre edimini yerine getirdiğini ispatlayamadığı, dolayısıyla yasal yükümlülüğünü ihlal ettiği, diğer taraftan gerek ikinci poliçede peşinat priminin yatırıldığı 12.01.2016 tarihinde yani 17.01.2016 hasar tarihinden önce ürün dikim alanı 33 dekar olarak kayıtlandırıldıktan sonra ve gerekse hasarın reddi sonrasında yine 2. Poliçe için 05.04.2016 tarihli 1 nolu, 26.08.2018 tarihli 2 nolu zeyilnameler de ürün bedelleri ve dekarlar ayrı ayrı belirtilmiş olmasına göre davacının 17.01.2016 hasarın meydana geldiği tarihte düzenlenen ilk poliçe ile sigorta teminatı altında olduğu, dolayısıyla ön görülen hasar bitiş 15.07.2015 tarihinden sonra dikilen alanlar için de mevcut poliçesindeki teminatın hükmünün devam ettiği inancında olduğunun kabul edildiği, davalı acente tarafından dosyaya sunulan elektronik ileti yazışmasına göre, sigortalının sigorta teminatı altında olduğu inancına ilişkin kanaati desteklediği, bu durumda davalı Tarsim’in, sigortalısının SSBİY’nin 7. maddesi hükmü gereğince poliçe limiti ile sınırlı olarak ortaya çıkan ürün zararını karşılamakla yükümlü olması gerektiği sonucuna ulaşıldığı gerekçesiyle asıl davada, davanın davalı Tarım Sigortaları Havuz İşletmesi A.Ş. yönünden kabulüne, 711.000.- TL sigorta tazminat bedelinin 26.02.2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalı Tarım Sigortaları Havuz İşletmesi A.Ş.'den tahsili ile davacıya ödenmesine, asıl davanın davalı İzber Sigorta Aracılık Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti

.Ş. yönünden kabulüne, 711.000.- TL sigorta tazminat bedelinin 26.02.2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalı Tarım Sigortaları Havuz İşletmesi A.Ş.'den tahsili ile davacıya ödenmesine, asıl davanın davalı İzber Sigorta Aracılık Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden reddine, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.