muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4380, Karar No: 2020/1828, Tarih: 20.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2018/4380 E.  ,  2020/1828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 20/12/2017 tarih ve 2014/1333 E. - 2017/1204 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 05/07/2018 tarih ve 2018/175 E. - 2018/710 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 18.02.2020 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ..., davalılardan Öz-Ce Turizm San. ve Tic. A.Ş. vekili, Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı ... arasında imzalanan 02.03.2012 tarihli protokol gereğince, davalının, davalı şirketteki %16,60 oranındaki hissesinin, %8,30’unu müvekkiline devrettiğini, ancak şirket ana sözleşmesi gereğince müvekkiline yapılan bu devir ve temlike şirket çoğunluk hissedarlarının muvafakat etmemesi halinde devri taahhüt edilen şirket hisselerine karşılık olarak dava dışı Çetinler İnşaat İth.İhr.Ltd Şti tarafından İstanbul Maltepe’de inşa edilen apartmandan 3 adet dairenin müvekkiline verilebileceğinin kabul ve taahhüt edildiğini, ancak davalı şirketin bugüne kadar hisse devrini ortaklık pay defterine kaydetmediği gibi, 3 adet daireye ilişkin edimin de yerine getirmediğini, müvekkilinin şirket ortaklık pay defterine kaydı için davalılara keşide ettiği noter ihtarnamesinin de semeresiz kaldığını ileri sürerek, öncelikle 02.03.2012 tarihli protokol gereğince, davalı ...’ın davalı şirkette mevcut 5700 adet hissesinden 2.850 adet hissesini müvekkiline devir ve temlik edildiğinin tespiti ile müvekkilinin ortaklık payının davalı şirket pay defterine kaydına, bu talebinin kabul görmemesi halinde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davalı şirketin gerçek değerinin belirlenerek müvekkilinin devir ve temlik aldığı şirket ortaklık payı karşılığı alacağın işleyecek faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, nama yazılı pay senetlerinin ya da yerine verilmiş olan ilmühaberlerin devrinin ciro ve teslim ile gerçekleşeceğini, devir için gerekli onayın verilmemiş olması halinde mülkiyet ve paylara bağlı tüm hakların devrende kalacağını, protokolde devrin çoğunluk hissedarların onayına bağlı olduğunun açıkça belirtildiğini, bu konunun ana sözleşmenin 8. m. de açıkça düzenlendiğini, protokolün imzalanmasından sonra gerekli iznin alınamayacağının anlaşılması üzerine, devir işleminin tamamlanmadığını, dolayısıyla protokolün yürürlüğe konulmadığını, protokol metninden anlaşıldığı üzere, devir karşılığı üç adet dairenin müvekkiline verilmesinin devrin ortaklar tarafından onaylanmaması halinde ise eğer daireler müvekkiline verilmiş ise bu dairelerin iadesinin öngörüldüğünü, ancak davacının müvekkiline herhangi bir ödeme yapmadığı gibi protokolde belirtilen daireleri vermediğini, müvekkilinin de pay senetleri yerine düzenlenen ilmühaberleri ciro ve teslim yoluyla davacıya devir etmediğini, protokolün hükümsüz kaldığını, artık müvekkilinde de devir iradesinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemişir.

Davalı şirket vekili, nama yazılı geçici ilmühaberin devrinin nama yazılı hisse senetlerinin devrine göre yapılacağını, buna göre, devrin ciro ve teslim yoluyla gerçekleşeceğini, dolayısıyla ortada geçerli bir devir bulunmadığı gibi, müvekkili şirket esas sözleşmesinin 8. m. uyarınca devrin ancak yönetim kurulu kararıyla şirkete karşı hüküm ifade edeceğini, bu hisse devrine de muvafakat edilmediğini, geçerli bir hisse devri olmadığından pay deflerine işlenmediğini, müvekkilinin dava konusu protokolün tarafı olmayıp, tazminat talebinin de yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, devre konu edilen nama yazılı geçici ilmühaberin davalı ...'e 17.09.2009 tarihinde teslim edildiği, 6762 sayılı TTK’nın 411 ile 416. m. ve gerekse 6102 sayılı TTK’nın 486/2. m. ilmühaberlerin devrinin nama yazılı hisse senetlerinin devrine göre, ciro ve teslim yoluyla gerçekleştirilebileceğinin öngörüldüğü, ilmühaberin davacıya ciro edilerek teslim edildiğine dair bir delil olmadığı gibi, davacının da bu yönde bir iddiası olmadığı, dolayısıyla ortada geçerli bir devrin bulunmadığı, devrin gerçekleştiği tarihte yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'da ilmühaberin ve ilmühaber çıkarılmasına ilişkin yönetim kurulu kararının tescil ve ilan edileceğine ilişkin bir kanuni zorunluluk bulunmadığı, davalı şirketin geçerli bir devir işlemine dayanmayan pay devirlerini pay defterine kaydetmesinin hukuken mümkün olmadığı, davacının zararını kanıtlayamadığı, bunun yanı sıra davacının 02.03.2012 tarihli sözleşmenin ikinci maddesinde belirtilen üç adet dairenin kendisine verilmediğini ileri sürmüş ise de, bu yorumun hem sözleşmenin 2. m. hem de hayatın olağan akışına da aykırı olduğu, zira, davacının iddiasının kabul edilmesi halinde devraldığı payların karşılığında davacının herhangi bir karşılık vermeden payların yanı sıra üç dairenin de davacıya verileceği gibi bir sonuç ortaya çıktığı, zaten sözleşmenin 2. maddesinde de üç dairenin pay devri "karşılığı" olarak davacı tarafından davalıya verileceği son derece net olup, davacının bu edimi yerine getirdiğine ilişkin de herhangi bir delil sunmadığı, sonuç olarak davalı şirketin nama yazılı paylarının ilmühabere bağlaması nedeniyle bu ilmühaberlerin ciro ve teslim yoluyla devrolunmamasından dolayı pay devrinin geçerli olmadığı, davacının davalıya herhangi bir ödemede veya karşı edimde bulunmadığı bu nedenle iade talebinde de bulunamayacağı, sözleşmenin geçersizliği nedeniyle zarara uğradığını da kanıtlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı, davacı vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur.

İstinaf Mahkemesince idda, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 6762 sayılı TTK’nın 416 m. uyarınca, nama yazılı pay senetlerinin ciro ve zilyetliğin geçirilmesi ile devredileceği, somut olayda, nama yazılı geçici ilmühaberin davalı ...’a 17.09.2009 tarihinde teslim edildiği, TTK m. 411 m. uyarınca, ilmühaberlerin devrinin nama yazılı hisse senetlerinin devrine göre yapılacağı ve 416. m. uyarınca da devrin ciro ve teslim yoluyla gerçekleştirilebileceği ancak, ilmühaberin davacıya ciro edilerek teslim edildiğine dair bir delil olmadığı gibi, davacı tarafça da bu yönde bir iddiada bulunulmadığı, kaldı ki, davalı şirketin paylarının bağlı nama yazılı paylar olup, payların devrinin geçerliğinin yönetim kurulunun bu devre izin vermesine bağlı olduğu, somut olaya 6102 sayılı TTK’nın uygulanacağı kabul edilse dahi, 6102 sayılı TTK’nın md. 486/2 uyarınca, pay senedi bastırılıncaya kadar ilmühaber çıkarılabileceği ve ilmühaberlere kıyas yoluyla nama yazılı pay senetlerinin devrine ilişkin hükümlerin uygulanacağı, buna göre, 6102 sayılı TTK açısından da 6762 sayılı TTK’da olduğu gibi hem hamiline hem de nama yazılı paylar için ilmühaber çıkarılabileceğinin kabulü gerektiğinden 02.03.2012 tarihli sözleşmenin tarafları arasında gerçekleştirilen pay devrinin geçerli bir devir olmadığı, davacı tarafça devir karşılığı davalı devredene ödemede bulunulduğu ileri sürülmüş ise de, herhangi bir ödeme yapıldığı anılan protokolde belirtilmediği gibi, ödemeye ilişkin yazılı delilin de ibraz edilmediği, ispat yükü üzerinde olan davacının pay bedelini ödediğini ispat edemediği, Noterlik Kanunu m. 60/3 ve 89. m. uyarınca taşınmaz satımı vaadi sözleşmelerinin noter tarafından res’en düzenlenmesi gerektiği, bunun bir geçerlik şartı olup, bu şekle uyulmadığı takdirde sözleşmenin geçersiz olduğu, somut olayda devir protokolünde kararlaştırılan taşınmaz devir borcu doğuran hükmün bu nedenle geçersiz olduğu, geçersiz bir sözleşme kapsamında tarafların sadece aldıklarını iade ile yükümlü olduğu, davacı, davalı ...’a geçersiz sözleşme karşılığında herhangi bir ivazda bulunduğunu ispat edemediğinden geçersiz sözleşmeye dayalı tazminat isteminin de yerinde olmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına ve davacı tarafça dava dilekçesi ile terditli olarak, dava konusu hisselerin davacıya devir ve temlik edildiğinin tespiti ile davacının ortaklık payının davalı pay defterine kaydı aksi halde, davalı şirketin gerçek değerinin belirlenerek davacının devir ve temlik aldığı şirket ortaklık payı karşılığının tahsili istemlerine ilişkin olmasına ve protokolde belirtilen taşınmazlar ile ilgili iddiaların işbu davadaki talepler itibariyle değerlendirilemeyecek olmasına göre, yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1.b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak, davalı Öz-Ce Turizm Sanayi ve Ticaret A.Ş.'ye verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 18,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 20/02/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11872, Karar No: 2011/3098, Tarih: 15.03.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/11872 E.  ,  2011/3098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar davacı-davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, hor kullanma tazminatı ve onarım süresi kirası 36.406.21 TL’nin işlemiş faizi ile birlikte tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali ve icra inkar tazminatına ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile itirazın 14.420 TL asıl alacak ve 656.16 TL işlemiş faizi üzerinden iptaline, icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili ve davacı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davacı vekili ve davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin hor kullanma tazminatı ve yargılama giderlerine ilişkin temyiz itirazlarına gelince ;

İcra takibinde ve davada dayanılan ve hükme esas alınan 1.8.2001 başlangıç tarihli ve iki yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralanan şeyin durumu “iyi” olarak nitelendirilmiş, sözleşmenin özel şartlar bölümü 3. maddesinde kiracının kiralayanın yazılı izni olmaksızın kiralananda tadilat ya da ilave yapamayacağı, aksi halde taşınmazı eski hale getirmeye ve meydana gelecek zararı ödemeye mecbur olduğu, 4. maddesinde de bu maddede yazılı demirbaşların kiracıya sağlam ve çalışır vaziyette teslim edildiği, kiracının da teslim aldığı şekilde iade edeceği kararlaştırılmıştır. Bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. Davalının kiracılık süreci içinde taşınmazı tahliye etmesinden sonra 27.12.2007 tarihinde mahkeme aracılığı ile kiralananın tahliye edilmiş olduğunu ve taşınmaz ile demirbaşların mevcut durumunu tespit ettirmiştir. Davacının da katıldığı bu tespit sonrasında düzenlenen 28.12.2007 tarihli bilirkişi raporunda taşınmazın genel durumu ile sadece demirbaş olarak teslim edilen sekreter dolabı ve camlı kitaplığın bulunmadığı belirtilmiştir. Bu tespite itiraz eden davacı ise 17.1.2008 tarihinde yine mahkeme aracılığı ile kendisi bir tespit yaptırmıştır. Bu tespit sonrasında düzenlenen 27.1.2008 tarihli bilirkişi raporunda ise kiralanana verilen hasarlar daha ayrıntılı şekilde belirtilmiş ve eksik demirbaşlar gösterilmiştir. Buna göre kiralananda demirbaşlar ve onarım süresi kirası da dahil 36.168 TL tutarında eksik ve hasar mevcut olup hasarlar kırkbeş günde giderilebilecektir. Davalı da bu bilirkişi raporuna itirazda bulunmuştur. Yapılan tespit sonrasında davacı tarafından bilirkişi raporuyla belirlenen miktarın tahsili için davalı hakkında ... İcra Müdürlüğü’nün 2008 / 10237 sayılı dosyası ile icra takibi yapılmış, davalı bu takibe takip konusu alacağın yargılamayı gerektirdiğinden söz ederek itirazda bulunmuştur. İtiraz üzerine açılan işbu davada mahkeme alternatifli şekilde hazırlanan bilirkişi raporu çerçevesinde farklılıklar ve çelişkiler içeren iki tespit bilirkişisi raporunda ortak olarak belirlenen kalemler doğrultusunda ve hasarların onbeş günde giderilebileceğini kabul ederek 14.420 TL hasar tazminatı ve onarım süresi kirası üzerinden itirazın iptaline karar vermiştir. Davalı tarafça kiralananın hangi tarihte davacıya teslim edildiğine ilişkin bir belge sunulmamıştır. Yargılamada dinlenen davalı tanıkları kiralananın Aralık 2007 ayının ilk haftasında tahliye edildiğini beyan etmişler, davalı tarafından yaptırılan tespite de davacı katılmış ise de bu durum ilk yapılan tespit tarihi itibariyle kiralananın tahliye ve teslim edildiği anlamına gelmez. Bu durumda taşınmazın davacı tarafından yaptırılan tespit tarihinde davacının tasarrufuna geçtiğinin kabulü gerekir. Bu tarihte ise kiralanandaki eksiklik ve hasarlar ilk tespite göre daha fazladır. Ayrıca bu konuda hazırlanan tespit bilirkişisi raporu daha ayrıntılı veriler içermektedir

. Bu durumda taşınmazın davacı tarafından yaptırılan tespit tarihinde davacının tasarrufuna geçtiğinin kabulü gerekir. Bu tarihte ise kiralanandaki eksiklik ve hasarlar ilk tespite göre daha fazladır. Ayrıca bu konuda hazırlanan tespit bilirkişisi raporu daha ayrıntılı veriler içermektedir. O halde mahkemenin demirbaş eksiklikleri ve verilen hasarlar yönünden davacı tarafından yaptırılan tespiti baz alarak bir inceleme yapıp taşınmazın altı yıl süreyle davalının kullanımında olduğu gözetilerek aşınma ve eskime payları göz önünde bulundurularak hasar tazminatı ve onarım süresi kirasına hükmetmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurması doğru olmadığı gibi, dava dilekçesinde de talep edildiği üzere yargılama giderleri içinde tespit giderlerine de yer vermemesi usul ve yasaya aykırıdır.

3-Davalı vekilinin onarım süresi kirasına ilişkin temyiz itirazlarına gelince ;

Taraflar arasında düzenlenen 1.8.2001 başlangıç tarihli ve iki yıl süreli kira sözleşmesinde aylık kira parası 750 TL olarak belirlenmiş ve özel şartlar bölümü 15. maddesinde ikinci yıldan itibaren kira parasının DİE’nin açıkladığı bir yıllık TEFE + TÜFE oranlarının aritmetik ortalaması oranında artırılacağı kararlaştırılmış ise de kiracılık süreci içinde taraflar arasında görülen kira tespit davasında İzmir 3. Sulh Hukuk Mahkemesi, 10.3.2008 gün ve 2007 / 1224 esas 2008 / 281 karar sayılı kararı ile aylık kira parasını 1.8.2007 tarihinden itibaren brüt 2.500 TL olarak saptamış ve hüküm 11.11.2008 tarihinde kesinleşmiştir. Davalının kiralanana verdiği hasarların giderilmesi yönünden geçecek süre için onarım süresi kirasının bu miktar üzerinden hesaplanması gerekirken davalının taşınmazı tahliye etmesinden sonra davacı tarafından 1.4.2008 tarihinde yeniden aylık 5.250 TL bedelle kiraya vermesinden hareketle aylık 5.250 TL üzerinden onarım süresi kirasının hüküm altına alınması da yerinde değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekili ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarda (2) ve ( 3 ) No’lu bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.3.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4987, Karar No: 2015/29752, Tarih: 12.10.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/4987 E.  ,  2015/29752 K.**

**"İçtihat Metni"**

.

MAHKEMESİ : .Asliye Ceza Mahkemesi

.

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanıkla katılanın, aynı site içinde evlerinin bulunduğu, katılanın, kendi evinin bulunduğu bölümde kayma olduğu gerekçesiyle evin önüne istinat duvarı yaptığı, sanığın da, söz konusu duvarın site yönetiminin kararı olmadan yapıldığını, katılanın, tek başına böyle bir tasarrufta bulunamayacağını, yapılan bu duvar nedeniyle, kendi evine geçişin kapandığını, bu nedenle duvarın bir kısmını yıktığını belirttiği, böylece sanığın mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, katılan aleyhine, site sakinlerinden biri tarafından 25/11/2010 tarihinde açılan Milas Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/1387 Esas sayılı men-i müdahale dosyasında, söz konusu duvarın yıkılması ve müdahalenin önlenmesinin talep edildiği, sanığın da, suç işleme kastıyla hareket etmeden ve kendi evine giden yolu kullanmak amacıyla duvarı yıktığı dikkate alınarak, suçun manevi unsurunun oluşmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır ve bu nedenlerle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12/10/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı oy;

Milas 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.01.2013 tarih ve 2012/233 E, 2013/50 K nolu ilamı ile mala zarar vermek suçundan sanık ......'nın beraatine ilişkin kararın müdahil tarafından temyizi üzerine Yargıtay 15. Ceza dairesinin 12.10.2015 tarih ve 2015/4987 -2015/29752 E.K sayılı kararı ile onanmasına ilişkin kararda çoğunluk ile aramda olan hukuki anlaşmazlık, kişilerin mahkemeye müracaatları gerekirken ihlal edilen haklarını kendilerinin alıp alamayacağı hususudur.

Karşı oy;

Milas 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.01.2013 tarih ve 2012/233 E, 2013/50 K nolu ilamı ile mala zarar vermek suçundan sanık ......'nın beraatine ilişkin kararın müdahil tarafından temyizi üzerine Yargıtay 15. Ceza dairesinin 12.10.2015 tarih ve 2015/4987 -2015/29752 E.K sayılı kararı ile onanmasına ilişkin kararda çoğunluk ile aramda olan hukuki anlaşmazlık, kişilerin mahkemeye müracaatları gerekirken ihlal edilen haklarını kendilerinin alıp alamayacağı hususudur.

İnsanların toplumlaşmasından itibaren, şahıslar arasında çeşitli sorunların meydana gelmesi doğaldır. Çünkü farklı inanç, eğitim ve karaktere sahip insanların birbirlerinden ayrı davranması mümkündür. Bu davranışların meydana gelmesi sonucu hak, hukuk ve adalet kavramları ortaya çıkmıştır. Bu kavramların ortaya çıkması sonucu meydana gelen toplumsal düzensizliklerin giderilmesi görevini de devlet cihazı üstlenecektir. Bu üstlenme de; kişilerin hukuki güvenceye sahip olacakları şekilde olacaktır. Bunun temel şekli yasalardır. Aksi taktirde kişilerin kendi hukuki güvencelerini sağlamaya çalışması toplumsal karışıklıklara ve düzensizliklere sebep olacaktır. Bu itibarla kişiler hak arama hürriyetini devlet nezdinde arayacaklardır.

Türk hukukunda da hak arama hürriyeti kanunlarla teminat altına alınmıştır. Türk ceza yargısı incelendiğinde eski deyimle ihkakı-hak kavramı mevcut değildir. Türk ceza yargısında olmayan bu kavram sadece Türk Medeni Kanunu'nun 730, 738 ve 740. maddelerinde yan taşınmaza sarkan ağaç dallarının sahibine haber verilerek tecavüz edilen taşınmaz sahibi tarafından kaldırılması hususundadır. Tek istisna budur.

Somut olaya gelindiğinde;

Sanığın annesi ile katılan arasında taşınmazlarının sınırları konusunda ihtilaf mevcuttur. Katılan ortak kullanılan yolun bir kısmının fazladan kendi taşınmazından alındığını düşünerek, bahçesinin sınırlarını genişleterek duvar örmüştür. Sanığın annesi olan ....... bu konuyla ilgili mahkemede men'i müdahale ve kâl davası açmıştır. Ancak sanık bu dava sonucunu beklemeden olay tarihinde temin ettiği iş makineleri ile katılanın yaptırdığı duvarı yıktırmış, yıkma sonucu meydana çıkan molozları katılanın bahçesine atarak zarar vermiştir. Burada hukuki sorun, sanığın annesine ait ve kesinleşmeyen dava konusu bir hakkı kendisi devlete müracaat etmeden alabilecek midir. Eğer alabilecekse devlet kurumlarına ve mahkemelere gerek kalmamaktadır.

Yukarıdaki izahat ışığında, sanık, katılanın kendi imkanları ile kendi arazisi olduğunu düşünerek yapmış olduğu duvarın, hukuki olarak katılan ile gayrimenkulle ilgili ortak hiç bir ilişkisi olmayan sanık tarafından yıkılması ve yıkım sonucu katılana ait bahçeye zarar verilmesi, mala zarar vermek suçunu oluşturmaktadır.

Bu itibarla sanığın cezalandırılması amacıyla kararın bozulması gerektiği düşüncesi ile çoğunluk görüşüne karşıyım.