muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1166, Karar No: 2019/556, Tarih: 24.09.2019

Sonuç itibariyle tekerrüre esas alınan hükümlülüğün tutuklukta infaz edilmesi durumunda; incelemeye konu yeni suç tarihinden önce kesinleşmesi kaydıyla; infaza ilişkin en son işlemin yapıldığı tahliye tarihinin infaz tarihi olarak kabul edilip, buna göre mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesi gerekmektedir. Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun benzer olaylarda aynı doğrultuda kararları mevcuttur. Örnek olarak zamanaşımının başlangıç tarihi olarak iddianamenin kabulü koşuluyla iddianamenin düzenlendiği tarihi, yine aşağıda açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde deneme süresi içerisinde yeniden suç işleyen sanığın ikinci işlediği suçun kesinleşmesi koşuluyla deneme süresi içerisinde işlediği suç tarihinin zamanaşımının yeniden işlemeye başladığı tarih olarak kabul edildiği çok sayıda içtihat mevcuttur.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2016/467 K sayılı ilamında;

'Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi durumunda dava zamanaşımı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği tarihte durmaya başlayıp, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranılması halinde yeni suç işlendiği veya denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine aykırı davranıldığı tarihte dava zamanaşımı süresi yeniden işlemeye başlayacaktır. Anayasanın 38/4 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/2. maddelerinde düzenlenmiş bulunan 'masumiyet karinesi' gereğince suçluluğu kanunen sabit oluncaya kadar herkesin masum sayılacağı cihetle, hükmün açıklanabilmesi için denetim süresi içinde işlendiği ihbar olunan kasıtlı suçla ilgili mahkûmiyet kararının kesinleşmiş olması gözetilmelidir.' denilerek deneme süresi içerisinde işlenen suçtan verilen hükümlülüğün kesinleşmesi koşuluyla bu sure içerisinde işlenen suç tarihinin, zaman aşımımın yeniden işlemeye başladığı tarih olarak kabul edilmesi gerektiği açıkça vurgulanmıştır.

Somut olayımızda; tekerrüre esas hükümlülüğü tutuklu olarak infaz eden sanığın, infaza ilişkin en son işlemin yapıldığı tahliye tarihinden itibaren 3 yıllık süre geçtikten sonra incelemeye konu suçu işleyen sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanamayacağı gözetilmeden yerel mahkemece verilen mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasının isabetli bulan Yargıtay Yüksek 3. Ceza Dairesi tarafından başka bir nedene istinaden verilen düzeltilerek onama kararına yönelik Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabul edilmesi gerekirken, itirazın reddine dair Yargıtay Yüksek Ceza Genel kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak edilmemiştir." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

II- Sanık hakkında, katılanın hayat fonksiyonlarına orta (2) derecede etkili kemik kırığına neden olacak şekilde kasten yaralama suçundan, cezada ½ oranına kadar artırım öngören TCK’nın 87/3. maddesi gereğince uygulama yapılırken artırım oranının 1/3 olarak tespitinin isabetli olup olmadığı;

Kasten yaralama suçu 5237 sayılı TCK’nın 86. maddesinde;

“(1) Kasten başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine, dört aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.

(3) Kasten yaralama suçunun;

a) Üstsoya, altsoya, eşe veya kardeşe karşı,

b) Beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı,

c) Kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle,

d) Kamu görevlisinin sahip bulunduğu nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle,

e) Silâhla,

İşlenmesi hâlinde, şikâyet aranmaksızın, verilecek ceza yarı oranında artırılır.” şeklinde düzenlemiştir.

Yaralamanın vücutta kemik kırılmasına veya çıkığına neden olması hâline ise, Kanun'un "Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama" başlıklı 87. maddesinin 3. fıkrasında yer verilmiştir.

Anılan fıkranın 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile değiştirilmeden önceki hâli;

“Kasten yaralamanın vücutta kemik kırılmasına neden olması hâlinde, kırığın hayat fonksiyonlarındaki etkisine göre, bir yıldan altı yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.” şeklinde iken,

5560 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile yapılan değişiklikle;

“Kasten yaralamanın vücutta kemik kırılmasına veya çıkığına neden olması halinde, yukarıdaki maddeye göre belirlenen ceza, kırık veya çıkığın hayat fonksiyonlarındaki etkisine göre, yarısına kadar artırılır.”

Biçiminde tekrar düzenlenmiştir. Suç ve karar tarihi itibarıyla da fıkranın 5560 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile değiştirilmiş şekli yürürlüktedir.

Kasten yaralama suçunda korunan hukuki yarar, kişinin vücut dokunulmazlığı ve beden bütünlüğüdür. Suçun konusu, mağdurun acı verilen veya bozulan bedeni veya ruhsal varlığıdır. Failin yaptığı hareket sonucu, maddede belirtilen sonuçlardan biri meydana gelirse, kasten yaralama suçunun oluşacağında tereddüt bulunmayıp bu sonucu doğurmaya elverişli olan tüm hareketlerle, kasten yaralama suçunun işlenmesi mümkündür.

Kasten yaralama suçunda korunan hukuki yarar, kişinin vücut dokunulmazlığı ve beden bütünlüğüdür. Suçun konusu, mağdurun acı verilen veya bozulan bedeni veya ruhsal varlığıdır. Failin yaptığı hareket sonucu, maddede belirtilen sonuçlardan biri meydana gelirse, kasten yaralama suçunun oluşacağında tereddüt bulunmayıp bu sonucu doğurmaya elverişli olan tüm hareketlerle, kasten yaralama suçunun işlenmesi mümkündür.

TCK’nın 86. maddesinin birinci fıkrasında kasten yaralamanın temel şekli düzenlenmiş olup anılan fıkra uyarınca, kasten başkasını yaralayan kişi bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacaktır. Kasten yaralamanın, basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olması hâlinde ise fail maddenin ikinci fıkrası ile cezalandırılacaktır. Maddenin üçüncü fıkrasında ise beş bent hâlinde kasten yaralama suçunun daha çok cezayı gerektiren nitelikli hâllerine yer verilmiş olup fıkradaki bu bentlerden biri veya birkaçının gerçekleşmesi hâlinde yaralanmanın niteliğine göre fail hakkında birinci veya ikinci fıkralar uyarınca hükmedilen ceza yarı oranında artırılacaktır.

TCK'nın 87. maddesinde ise neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama fiilleri yaptırıma bağlanmıştır. Maddenin üçüncü fıkrasında kemik kırılması hâlinde yapılacak artırım oranı tespit edilirken öncelikle yaralanmanın vücutta kırık veya çıkık meydana getirip getirmediği, getirmiş ise bu kırık veya çıkığın hayat fonksiyonlarına etkisi belirlenmelidir. Burunda meydana gelen lineer kırık ile femur kemiğinde meydana gelen açık parçalı kırığın hayat fonksiyonlarına etkisinin aynı olamayacağının açık olmasına karşın, özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olan bu hususun hâkimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi de mümkün olmadığından, böyle bir değerlendirme ancak bilimsel verilere dayanan ve kemik kırıklarını hafif (1), orta (2-3) ve ağır (4-5-6) olarak sınıflandıran istikrar kazanmış adli tıp uygulamaları doğrultusunda düzenlenebilecek tıbbi bir raporla yapılabilecektir. Yaralamanın vücutta kemik kırılmasına veya çıkığına neden olması hâlinde TCK'nın 87. maddesinin 3. fıkrası uyarınca artırım oranı belirlenirken aldırılan tıbbi rapor doğrultusunda kırık veya çıkığın mağdurun hayat fonksiyonlarına etkisine göre artırım oranı tespit edilecek, ancak bu artırım oranı Kanun'daki düzenlemeye göre en fazla ½ oranında belirlenebilecektir.

Öte yandan;

5237 sayılı TCK’nın “Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi” başlıklı 3. maddesinin 1. fıkrasında;

“Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” hükmü getirilmiş, bu düzenleme ile işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında “orantı” bulunması, böylelikle suç işlenmesiyle bozulan toplum düzeninde adaletin sağlanması için suç işleyen kimseye uygulanacak yaptırımın haklı ve ölçülü olması gerektiği de göz önünde bulundurulacağı hüküm altına alınmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

“Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” hükmü getirilmiş, bu düzenleme ile işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında “orantı” bulunması, böylelikle suç işlenmesiyle bozulan toplum düzeninde adaletin sağlanması için suç işleyen kimseye uygulanacak yaptırımın haklı ve ölçülü olması gerektiği de göz önünde bulundurulacağı hüküm altına alınmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ...’ın gece saat 02.30 sıralarında Çaycuma ilçesi, Halk Bankası kavşağında beklediği sırada, sevk ve idaresindeki araçla yoldan geçmekte olan katılan ...’e el işareti yaparak durdurduğu ve katılandan kendisini Dost Kalesi Müzikholüne bırakmasını istediği, katılanın sanığı aracına alarak birlikte müzikhole gittikleri, sanığın araçtan indiği sırada her ikisi de alkollü olan sanık ile katılan arasında tartışma çıktığı, tartışma esnasında sanığın katılana yumruk attığı ve katılanın burnunda hayat fonksiyonlarına etkisi orta (2) derece olan kemik kırığı meydana geldiği olayda; katılanın vücudundaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisinin orta (2) derece olduğuna dair Zonguldak Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 14.02.2008 tarihli rapor içeriğine karşın, kemik kırığı doğuran yaralanmalarda kırığın derecesine göre sanığın cezasında ½ oranına kadar artırım öngören TCK’nın 87/3. maddesi gereğince uygulama yapılırken kırığın yaşamsal fonksiyonlara etkisi ile orantılı olarak makul bir oranda artırım yapılması yerine Yerel Mahkemece 5237 sayılı TCK'nın 3. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesini de ihlal edecek şekilde artırım oranının 1/3 olarak fazla tespitinde isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının bu uyuşmazlık konusu bakımından değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Dairenin düzeltilerek onama kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün, sanığın cezasında ½ oranına kadar artırım öngören TCK’nın 87/3. maddesi gereğince uygulama yapılırken kırığın yaşamsal fonksiyonlara etkisi ile orantılı olarak makul bir oranda artırım yapılması yerine 5237 sayılı TCK'nın 3. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesini ihlal edecek şekilde artırım oranının 1/3 olarak tespiti isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a) Birinci uyuşmazlık yönünden REDDİNE

b) İkinci uyuşmazlık yönünden değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 14.02.2012 tarihli ve 23138-4867 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a) Birinci uyuşmazlık yönünden REDDİNE

b) İkinci uyuşmazlık yönünden değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 14.02.2012 tarihli ve 23138-4867 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Çaycuma 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.02.2008 tarihli ve 501-156 sayılı mahkûmiyet hükmünün, sanığın cezasında ½ oranına kadar artırım öngören TCK’nın 87/3. maddesi gereğince uygulama yapılırken kırığın yaşamsal fonksiyonlara etkisi ile orantılı olarak makul bir oranda artırım yapılması yerine 5237 sayılı TCK'nın 3. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesini ihlal edecek şekilde artırım oranının 1/3 olarak tespiti isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Sanık ... hakkındaki cezanın infazına başlanmış ise İNFAZIN DURDURULMASINA, başka bir suçtan tutuklu veya hükümlü değilse DERHAL SERBEST BIRAKILMASI için YAZI YAZILMASINA,

5- Dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 24.09.2019 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık konusu bakımından oy çokluğuyla, ikinci uyuşmazlık konusu bakımından oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4021, Karar No: 2018/8680, Tarih: 28.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2016/4021 E.  ,  2018/8680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nun 155/2, 62, 51. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan Küçükçekmece 9. Asliye Ceza mahkemesi'nin 04/10/2013 tarih ve 2010/879-2013/559 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın denetim süresi içerisinde bu kez de hakaret suçunu işleyip Tekirdağ 1. Asilye Ceza Mahkemesinin 2015/62-2016/36 sayılı ilamı incelendiğinde, sanık hakkında hakaret suçundan TCK'nun 50/1-d. maddesi gereğince mahkum olduğu ilgili mahkemenin bildirimde bulunulması üzerine mahkemece verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 5 yıllık denetim süresi içerisinde TCK'nın 125/1 maddesinde düzenlenen hakaret suçunu işlediği gerekçesi ile Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından ihbarda bulunulduğu olayda, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yanı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümlerinin yeniden düzenlendiği 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetildiğinde Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi ilamına konu hakaret suçu yönünden, uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak, anılan hükmün yönünden uzlaştırma işleminin olumlu sonuçlanmış olması durumunda, sanığın denetim süresinde işlediği başkaca kasıtlı suçlardan mahkum olup olmadığı da tespit edilip sonucuna göre Küçükçekmece 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04/10/2013 tarih ve 2010/879-2013/559 sayılı hükmün açıklanıp açıklanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 28/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/30902, Karar No: 2011/29583, Tarih: 20.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/30902 E.  ,  2011/29583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/09/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra mahkemesi kararlarından hangilerinin temyiz olunabileceği özel hükümlerle ve genel olarak da İİK.nun 363. maddesinde birer birer açıklanıp gösterilmiştir. Bunların dışında kalan mahkeme kararları kesindir. Yargıtay’ca incelenmesi istenen karar bu maddelerle tespit edilen kararlar arasına girmeyip kesin nitelikte bulunduğundan temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 20.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/11516, Karar No: 2010/19576, Tarih: 09.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/11516 E.  ,  2010/19576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 12 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/41589, Karar No: 2017/12672, Tarih: 08.11.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/41589 E.  ,  2017/12672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Yargılamaya konu somut olayda, sanığın vali ile görüşebilmek ve dikkat çekebilmek kastı ile iki adet yumurtayı tören alanında protokole yaklaşarak atması şeklindeki kişilere zarar vermeyen eyleminin, demokratik bir tepki niteliğinde olduğu ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ise;

Temel ceza belirlenirken doğrudan TCK'nın 125/3-a maddesi gereğince uygulama yapılması yerine, TCK'nın 125/1. maddesi uyarınca ceza belirlendikten sonra 125/3-a maddesinin uygulanması,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/11/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2253, Karar No: 2015/7641, Tarih: 03.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2253 E.  ,  2015/7641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TOSYA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/10/2014

NUMARASI : 2013/97-2014/212

Taraflar arasında görülen davada Tosya Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.10.2014 tarih ve 2013/97-2014/212 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 03.12.2007 tarihli genel kredi sözleşmesi akdedildiğini ve davalıya ait aracın müvekkili banka lehine rehnedildiğini, kredinin ödenmemesi nedeniyle hesabın kat edilerek davalı aleyhine icra takibi başlatıldığını, bu aşamada dava dışı S. T.'nın müvekkiline müracaat ederek bankanın tüm alacaklarını, rehin ve ipotek haklarını kendisine temlik etmesi halinde borcu ödemeyi teklif ettiğini, teklifin kabul edilerek 22.04.2011 tarihli alacağın temliki sözleşmesi yapıldığını ve temellük eden Sıddık tarafından 16.569,00 TL'nin ödendiğini, müvekkilinin de davalı adına kayıtlı araç üzerindeki rehin ile ipotekleri ve icra dosyalarını dava dışı S. T.'ya temlik ettiğini, daha sonra müvekkili banka görevlisinin rehnedilen araç ile ilgili sadece kendi sistemindeki rehin şerhini kaldırmak isterken hata ile trafik kaydındaki rehni de kaldırdığını, bu durumda dava dışı S. T.'ya araç üzerindeki rehin yani rüçhan hakkını kaybederek sıra cetvelinde altıncı sıradan alacaklı olarak işlendiğini, aracın icra vasıtasıyla dava dışı bir şahsa satıldığını, satış parasının da rehin hakkı sahibi olmayan fakat sıra cetvelinde dava dışı S. T.dan daha ön sıralarda yer alan diğer alacaklılar arasında paylaştırıldığını, bunun üzerine dava dışı S. T. tarafından müvekkili aleyhine dava açıldığını, dava sırasında müvekkili ile S. T.'nın anlaşmaları sonucu 10.998,87 TL asıl alacak, 600,00 TL vekalet ücreti, 484,20 TL yargılama gideri olmak üzere toplam 12.083,07 TL'nin 05.12.2012 tarihinde dava dışı Sıddık Tarakçı'ya ödendiği, müvekkili tarafından rehin kaldırma işleminin hataen yapıldığını ve yapılan bu hatalı işlem nedeniyle davalının müvekkili tarafından dava dışı Sıddık Tarakçı'ya ödenen miktar kadar sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 12.083,07 TL'nin 05.12.2012 tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin meydana gelen olaylarda herhangi bir müdahalesinin olmadığını, davacının yapmış olduğu hatanın sonuçlarına katlanması gerektiğini zira, davacının basiretli bir tacir gibi davranma yükümlülüğü bulunduğunu, davayı kabul etmemekle birlikte talep edilen tutara vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin dahil edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin meydana gelen olaylarda herhangi bir müdahalesinin olmadığını, davacının yapmış olduğu hatanın sonuçlarına katlanması gerektiğini zira, davacının basiretli bir tacir gibi davranma yükümlülüğü bulunduğunu, davayı kabul etmemekle birlikte talep edilen tutara vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin dahil edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanılan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, somut olayda alacağını ivazlı olarak yani, dava dışı S. T. tarafından davalıya ait borcun ödenmiş olmasından sonra temlik gerçekleştiğinden, temlik eden davacı bankanın alacağın varlığını garanti ettiğinin kabulü gerektiği, her ne kadar davalı borçlunun alacağı tahsil edilememesinden davacı bankanın sorumlu olmadığı düşünülebilirse de, alacağın temliki sözleşmesinde yer almasına rağmen var olan rehni kaldıran bankanın dava dışı S. T. tarafından asıl borçludan tahsil edilemeyen tutarı S. T.ya tazmin borcu bulunduğunun kabul edilmesi ve sulh yolu ile 12.083,07 TL olarak ödenmesinin hukuka uygun olduğu göz önüne alındığında, alacağa bağlı rehnin kaldırılmış olması alacağı sona erdirmeyeceğinden davacı bankaca davalıya var olan bir borcun ödendiği, davalının borcunun davacı tarafından dava dışı S. T.'ya yapılan 12.083,07 TL ödeme nispetinde azaldığı, 818 sayılı BK'nın 61., 6098 sayılı TBK'nın 77. maddesi anlamında bir sebepsiz zenginleşmenin söz konusu olduğu ve bu itibarla davacının davalıdan talep edebileceği alacak miktarının dava dışı S. T.'ya yapmış olduğu 12.083,07 TL'lik ödeme olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 12.083,07 TL'nin dava tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.