muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/119, Karar No: 2018/218, Tarih: 15.05.2018

**Ceza Genel Kurulu         2018/119 E.  ,  2018/218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 15. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 07.06.2016

Sayısı : 413-262

Nitelikli mala zarar verme suçundan sanık ...'ın beraatine ilişkin Şuhut Asliye Ceza Mahkemesince verilen 22.02.2011 gün ve 201-42 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 15.05.2013 gün ve 9100-8984 sayı ile;

"Sanığın katılana ait tarlada bulunan 7 adet vişne ağacını keserek zarar verdiğinin iddia edildiği somut olayda; tanıklar ..., ..., ...'ın 7 adet vişne ağacını sanığın kestiğini beyan etmeleri, mahallinde yapılan keşif sonucunda düzenlenen ziraat ve fen bilirkişilerinin raporlarında katılanın vişne bahçesindeki 7 adet vişne ağacının kesilmiş olduğunun belirtilmesi karşısında, sanığın atılı suçtan mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

04.06.2014 tarihli oturumda bozma ilamına uyulmasına karar veren yerel mahkemece yeniden tanık dinlenmesinden sonra verilen sanığın beraatine ilişkin 24.02.2015 gün ve 76-48 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 14.10.2015 gün ve 13340-29978 sayı ile;

"...Mahkeme tarafından sanık hakkında beraat kararı verilmesi ve katılan vekili tarafından kararın temyizi üzerine, Yargıtay 15. Ceza Dairesi tarafından dosya incelenip, tanık beyanları ve bilirkişi raporu doğrultusunda sanık hakkında mahkûmiyet kararı vermek gerektiği belirlenerek bozma kararı ile dosyanın mahalline gönderildiği, Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar veren mahkemenin, bozma ilamı doğrultusunda karar vermesi gerektiği gözetilmeksizin, aynı konuda yeniden yargılama yapılarak beraat kararı verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Şuhut Asliye Ceza Mahkemesi ise 07.06.2016 gün ve 413-262 sayı ile; önceki hükmünde direnerek nitelikli mala zarar verme suçundan sanığın beraatine karar vermiştir.

Bu hükmün de Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.10.2016 gün ve 375876 sayılı “onama” istekli tebliğnamesiyle dosya, 6763 sayılı Kanunun 36. maddesiyle değişik CMK'nun 307. maddesi uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 15. Ceza Dairesince 20.02.2018 gün ve 38264-1139 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan verilen beraat hükmü Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup direnmenin kapsamına göre inceleme, nitelikli mala zarar verme suçundan verilen beraat hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan verilen beraat hükmü Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup direnmenin kapsamına göre inceleme, nitelikli mala zarar verme suçundan verilen beraat hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; bozmaya uyma yönünde karar alan yerel mahkemenin, bozma nedenini gözetmeden ve bozmayı etkisiz kılacak şekilde yeniden önceki hüküm gibi hüküm kurup kuramayacağının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkemece 15.05.2013 tarihli ilk bozmadan sonra 04.06.2014 tarihinde yapılan oturumda “usul ve yasaya uygun olan Yargıtay bozma ilamına uyulmasına” denilmek suretiyle bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine rağmen, nitelikli mala zarar verme suçundan sanığın mahkûmiyeti yerine bozma öncesi yargılamada dinlenen tanıklar ... ve ...'ın yeniden; tanıklar ..., ... ve Sadettin Gökçe'nin ise ilk kez dinlenerek önceki hüküm gibi sanığın beraatine karar verildiği, bu hükmün de Özel Dairece 14.10.2015 tarihinde bozulması üzerine devam olunan yargılama sonucunda bu kez uyma kararından dönülerek bozma ilamına direnildiği belirtilmek suretiyle önceki hükmün tekrar tesis edildiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın isabetli bir şekilde çözümlenebilmesi için Yargıtayca verilen bozma kararları üzerine yerel mahkemelerce yapılacak işlemlerin gözden geçirilmesi gerekmektedir.

1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken "Davaya yeniden bakacak mahkemenin hak ve mecburiyetleri" başlıklı 326. maddesinde;

“Yargıtaydan verilen bozma kararı üzerine davaya yeniden bakacak mahkeme, ilgililere bozmaya karşı diyeceklerini sorar.

Sanık veya müdahil ve vekillerine davetiye tebliğ olunamaması veya davetiye tebliğ olunmasına rağmen duruşmaya gelmemeleri nedeniyle bozmaya karşı beyanları tespit edilmemiş olsa dahi duruşmaya devam edilerek dava gıyapta bitirilebilir. Ancak sanık hakkında verilecek ceza, bozmaya konu olan cezadan daha ağır ise herhâlde dinlenilmesi gerekir.

Yargıtaydan verilen bozma kararına mahkemelerin ısrar hakkı vardır. Israr üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen kararlara uymak mecburidir.

Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291 inci maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz” hükmü yer almaktadır.

Yargıtaydan verilen bozma kararına mahkemelerin ısrar hakkı vardır. Israr üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen kararlara uymak mecburidir.

Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291 inci maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz” hükmü yer almaktadır.

Buna göre, Yargıtayca verilen bozma kararı üzerine dosyanın gönderildiği ilk derece mahkemelerince yeni bir tensip kararıyla duruşma günü tayin edilecek ve ilgililer duruşmaya çağrılıp bozmaya karşı diyecekleri sorulduktan sonra bozma ilamına uyulup uyulmaması yönünde bir karar verilecektir. Yerel mahkemenin, göreve ilişkin olanlar dışındaki bozma ilamına uyma ya da direnme kararlarından birisini verebilmesi mümkün olup, öğretide buna “bozmadan sonraki serbestlik kuralı” adı verilmiştir. Maddenin üçüncü fıkrasında mahkemenin bozma kararına ısrar hakkı olduğu vurgulandıktan sonra, ısrar üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen kararlara uymanın zorunlu olduğuna işaret edilmiştir. Aynı maddenin son fıkrasında ise, sınırlı biçimde uygulanabilecek olan "cezayı aleyhe değiştirememe" veya "aleyhte düzeltme yasağı" kabul edilerek, yalnız sanık veya onun lehine ilgililer tarafından temyiz davası açıldığında, bozma üzerine yeniden kurulan hükümde belirlenen ceza ve sonucun önceki hükümle belirlenen cezadan ve sonuçtan daha ağır olamayacağı hüküm altına alınmıştır.

"Bozmadan sonra serbestlik kuralı" uyarınca bozma kararına uyma ya da direnme kararlarından birini verme konusunda serbest olan ilk derece mahkemelerinin Özel Dairelerinin bozma kararlarına uymayı tercih etmeleri durumunda, bu kez “uymadan sonraki serbestlik kuralı” devreye girecektir. Serbestlik kuralı, ceza muhakemesinde maddi gerçeğin araştırılması ve en isabetli kararın verilmesi amacının zorunlu bir sonucu olup, mahkemenin bozma kararına uyulmasına karar verdikten sonra da, sanığın hukuki durumunu yeniden serbestçe değerlendirme hak ve yetkisi bulunmaktadır. Temyiz edilen önceki hüküm bozma kararı verilmesiyle ortadan kalkmış olduğundan, yerel mahkemece önceki karardan farklı olarak, suçun sübutu ve niteliği de dahil olmak üzere sanığın hukuki durumuyla ilgili tüm hususlarda, CMK'nun 217. maddesi uyarınca ulaşılan vicdani kanaat doğrultusunda serbestçe karar verilebilecektir. Nitekim, Yargıtay Özel Daireleri tarafından da ilk temyiz incelemesinde yerinde görülerek bozma konusu yapılmayan hususlar, lüzumu halinde hükmün yeniden temyizen incelenmesi sırasında bozma konusu yapılabilmekte, hatta ilk bozma kararından tamamen farklı olacak şekilde bozma kararı verilebilmektedir.

Diğer yandan, Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış pek çok kararında; uyma kararının dönülebilecek nitelikte bir ara kararı niteliğinde olmayıp, davanın esasına etkili olan kararlardan olduğu, bozmaya uymakla, yerel mahkemenin bozma kararında gösterilen esaslara göre işlem yapıp karar verme ödevi doğduğu, sonradan bu kararın bir kısmından veya tamamından açıkça ya da örtülü olarak geri dönülerek ilk hükmün aynen veya yeniden kurulmasının, uyma kararının hüküm ve sonuçlarını ortadan kaldırmayacağı, bu nedenle bozmaya uyan yerel mahkemenin dönülemez nitelikteki bu karardan sonradan dönerek, önceki hükmünde direnmesinin isabetsiz olduğu açıklanmıştır.

Buna göre, bozmaya uyma kararı verilmesi durumunda, sanığın hukuki durumu yeniden serbestçe değerlendirilerek yeni bir karar verilecektir.

Bununla birlikte uymadan sonraki serbestlik ilkesinin,

1- Özel Dairelerin bozma ilamlarına yerel mahkemece uyma kararı verilmesi hâlinde, bozma kararında belirtilen hukuka aykırılıkla yani bozma nedeni ile sınırlı olacak şekilde bozma doğrultusunda hareket etme zorunluluğu,

2- 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 326. maddesinin son fıkrasında düzenlenen "cezayı aleyhe değiştirememe" veya "aleyhte düzeltme yasağı" şeklinde iki istisnası bulunmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel mahkemece 04.06.2014 tarihli oturumda, Özel Dairenin, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesine ilişkin bozma ilamına uyulmasına karar verildiği, bu karar doğrultusunda mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiği halde, nitelikli mala zarar verme suçundan bozma nedeni gözetilmeden yargılamaya devam edildiği, bozma öncesi yargılamada dinlenen tanıklar ... ve ...'ın yeniden, tanıklar ..., ... ve Sadettin Gökçe'nin ise ilk kez dinlendiği olayda; bozma öncesi yargılamada dinlenen tanıkların beyanları, suçun sübutu bakımından kesinlik ifade etmesine rağmen gereksiz yere yargılama yapılıp, toplanan bu delillere dayanılarak uyma kararından da dönülmek suretiyle bozmayı etkisiz kılacak şekilde önceki hüküm gibi sanığın beraatine karar verilmesi, uyma kararının hüküm ve sonuçlarını ortadan kaldırmayacaktır.

Bu itibarla, yerel mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, Özel Dairenin bozma ilamına uyulmasına karar verildiği hâlde, dönülemez nitelikteki bu karardan dönerek önceki hüküm gibi karar verilmesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Şuhut Asliye Ceza Mahkemesinin 07.06.2016 gün ve 413-262 sayılı direnme kararına konu hükmünün, bozmaya uyulmasına karar verildiği hâlde, bozma ilamında belirtilen esaslar doğrultusunda karar verilmemesi isabetsizliğinden sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.05.2018 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8292, Karar No: 2011/7567, Tarih: 07.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2009/8292 E.  ,  2011/7567 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/09/193179

... Oktay'ı kasten öldürmekten ve izinsiz silah taşımaktan sanık ..., ...'yü hayati tehlike geçirecek şekilde yaralamaktan sanık ..., konut dokunulmazlığını bozmaktan ve mala zarar vermekten sanık ...'nün yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine, izinsiz silah taşımaktan adıgeçen sanık ...'ın beraatine ilişkin (...) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.02.2009 gün ve 298/66 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafiileri taraflarından istenilmiş, sanık ... müdafii duruşma da talep etmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: kararda açıklanan nedenle duruşmasız olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık ... müdafiinin, yasal süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme isteminin CMUK.nun 318. Maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Sanık ... müdafiinin, 6136 Sayılı Kanuna Aykırılık suçunda gerekçeye yönelmeyen temyiz isteminde hukuki yararı bulunmadığından temyiz isteminin, CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

3- Sanık ... hakkında 6136 Sayılı Kanuna Aykırılık suçundan verilen hükümde, sanığın sabıka kaydı ve dosyaya getirtilen ilam örneğine göre, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.03.2004 tarih 2004/153-212 esas-karar sayılı i1amıyla 765 sayılı TCK'nun 404/2 ve 59/2.maddeleri uyarınca verilen 10 ay hapis cezasının, 22.08.2005 tarihinde yerine getirildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK 58. Maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışmasız bırakılması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

4- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ... ile katılan-sanık ...'un suçlarının sübutu kabul, sanık ... ve katılan-sanık ...'un suçları yönünden oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliklerini tayin, sanıklar ... ve ... yönünden takdire ve tahrike, sanık ... yönünden takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve sanık ...'in kasten öldürme suçunda bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin meşru savunmaya, sanık ... ve müdafiinin tahrikin derecesine, meşru savunmaya ve sair nedenlere, katılan-sanık ... müdafiinin sanık ... yönünden haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, katılan-sanık ... yönünden sübuta yönelen temyiz itirazlarının reddiyle;

A) Sanık ...'in, 6136 Sayılı Kanuna Aykırılık, katılan-sanık ...'un, Konut Dokunulmazlığını İhlal ve Mala Zarar Verme suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B) Sanık ...'in kasten öldürme suçu yönünden;

A) Sanık ...'in, 6136 Sayılı Kanuna Aykırılık, katılan-sanık ...'un, Konut Dokunulmazlığını İhlal ve Mala Zarar Verme suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B) Sanık ...'in kasten öldürme suçu yönünden;

Sanığın sabıka kaydı ve dosyaya getirtilen ilam örneğine göre, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.03.2004 tarih 2004/153-212 esas-karar sayılı ilamıyla 765 sayılı TCK'nun 404/2 ve 59/2.maddeleri uyarınca verilen 10 ay hapis cezasının, 22.08.2005 tarihinde yerine getirildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK 58. Maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışmasız bırakılması;

C) Sanık ...'ın, katılan-sanık ...'u kasten yaralama suçu yönünden;

Mağdur hakkında düzenlenen ... Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 30.07.2008 tarihli raporunda, alt eksremitede damar cerrahisi operasyonu yapıldığı, ameliyat sonrası fizik tedavi ve rehabilitasyon gerektiği ve mağdurun yaşamını tehlikeye sokan bir durumun bulunduğu belirtildiği görülmüş ise de; meydana gelen yaraların niteliği, yaşamsal tehlikeye neden olan damar, sinir ve organ yaralanmasına ilişkin tanımlar açıkça belirtilmeden soyut olarak tehlikeden bahsedildiği anlaşılmakla; mağdura ait tedavi evrakları yeniden Adli Tıp Kurumuna gönderilerek, belirtilen hususlarda rapor alınması gerektiği düşünülmeksizin, yazılı şekilde eksik soruşturmayla yetersiz rapor dayanak yapılmak suretiyle hüküm verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanlar Fatma ve ... vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, kısmen re'sen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA; 07.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18809, Karar No: 2013/19663, Tarih: 20.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/18809 E.  ,  2013/19663 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davanın kapsamı, nitelik ve içeriği dikkate alındığında, somut olayda aktarılan dava bulunduğu, mahkemece kurulan 22.03.2013 gün, 2013/2-2013/5 E.K. sayılı kısa kararla gerekçeli kararın ise çeliştiği, bir başka anlatımla kısa kararda davanın reddine denilerek, dava konusu 156 ada 12, 157 ada 22, 29, 41, 66, 110 ve 159 ada 8 parsel sayılı taşınmazlar hakkında tespit gibi tescil hükmü kurulduğu, yine dava konusu 160 ada 14 parsel sayılı taşınmaz hakkında olumlu ya da olumsuz herhangi bir hüküm kurulmadığı, gerekçeli kararda ise dava konusu 159 ada 20 parsel sayılı taşınmaz hakkında iki farklı hüküm kurulduğu, 160 ada 14 parsel sayılı taşınmaz hakkında ise bu sefer hüküm kurularak hükmün infazında tereddüt yaratıldığı dosya kapsamı ile belirlenmiştir. Konuya ilişkin 10.4.1992 gün ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olmasının başlı başına bozma sebebi sayılacağı vurgulanmıştır.

Bu olgular dikkate alındığında mahkemece Dairemizin bozma kararı doğrultusunda taşınmazların gerçek maliklerinin adına tescil hükmü kurularak kısa kararla uyumlu olmak üzere (çelişkisiz) gerekçeli kararın oluşturulması zorunludur. Hal böyle olunca, kısa kararla uyumlu olmak üzere (çelişkisiz) gerekçeli kararın oluşturulmaması isabetsiz davacıların temyiz itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacılara iadesine, 20.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2971, Karar No: 2024/12930, Tarih: 12.12.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/2971 E.  ,  2024/12930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/287 Esas 2022/20 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 11. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/203 Esas 2019/453

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ... tarafından müvekkili aleyhine ortaklık sözleşmesinden doğan alacağını tahsil edemediği iddiası ile ilamsız icra takibi başlatıldığını, takibin usule aykırı şekilde kesinleşmesi üzerine müvekkilinin işlettiği "... Turizm Otomotiv" isimli balıkçı teknesinde haciz işlemi yapıldığını, davalı ...'ın talebi üzerine haciz mahalline gelen davalı muhabir ...'ın burada röportaj yaptığını ve 25.02.2018 tarihinde Vatan Gazetesi ve gazetenin internet sitesinde bu konuda gerçek dışı haber yapıldığını, hukuka aykırı haber ile müvekkillinin ticari itibarının zedelendiğini, kişilik haklarının saldırıya uğradığını, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını belirterek 200.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar .... ve ... vekili cevap dilekçesinde; dava konusu haberin gerçek olduğunu, adli bir olayla ilgili kamuoyunu bilgilendirmek için dava konusu haberin yapıldığını, haberin basın özgürlüğü sınırları içerisinde değerlendirilmesi gerektiğini, kabul anlamına gelmemekle beraber talep edilen manevi tazminat miktarının da fahiş olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin basın mensuplarını haciz mahalline getirdiği iddiasının tamamen gerçek dışı olduğunu, aksine davacının buna vesile olduğunu, davacının kişilik haklarına bir saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin basın mensuplarını haciz mahalline getirdiği iddiasının tamamen gerçek dışı olduğunu, aksine davacının buna vesile olduğunu, davacının kişilik haklarına bir saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu haberde haciz işlemi ile bağlantısı olmayan davacının yarım boy fotoğrafının yayınlandığı, bu nedenle davalılar ... ve Vatan Gazetesi yönünden tazminat koşullarının oluştuğu ancak kişilerin haber değeri taşıdığını düşündükleri olayları basın yayın organlarına bildirmelerinin mümkün olduğu, bildirime konu olayın haber niteliği taşıyıp taşımadığı, şayet taşımakta ise haberin veriliş biçiminin ilgili basın yayın organının takdirinde olduğu, bu nedenle teknede gerçekleştirilen haczin ... vekili tarafından davalı gazeteye bildirilmesinin davalı ...'ın sorumluluğununu doğurmayacağı, zira davacının fotoğrafının yayınlanmasına ve haberin veriliş biçimine davalı ...'ın müdahalesinin söz konusu olmadığı gerekçesiyle davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulü ile 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılar ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalılar ... ve ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu haberin Eminönü'de balık ekmek satılan bir teknede yapılan haciz işlemi ve bu işleme sebep davalı iddialarından ibaret olduğu, bu yönüyle davacı ve davalı ... arasında adliyeye yansıyan çekişmenin haberleştirildiği; habere konu haciz yapılan yerin kamuoyu tarafından bilinen, şehirle özdeşleşen yerlerden olduğu, bu yönü ile toplum tarafından ilgi duyulan bir yer olup bu yerde yaşanan adli bir vakanın haber değeri taşıdığı, yapılan adli işlemin görünür gerçeklik olduğu, daha sonra alacak borç ilişkisinin görünür gerçeklikteki gibi olmadığı anlaşılsa bile basının bundan sorumlu tutulamayacağı, haberde çekişmenin taraflarına ilişkin yayınlanan fotoğrafların haberle ilgili olduğu, haberde gerek kullanılan fotoğraflar gerekse içerikte yer verilen iddiaların taraflar arasında adliyeye yansıyan iddialardan ibaret olduğu, özle biçim arasında dengenin bozulmadığı, dava konusu haberin basın özgürlüğü kapsamında kaldığı bu nedenle davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken istinaf eden davalılar yönünden kısmen kabul kararı verilmesinin doğru olmadığı gerekçesi ile davalılar ... ve ... vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri