muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2529, Karar No: 2016/11182, Tarih: 24.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/2529 E.  ,  2016/11182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacı vekili, iş akdinin işveren tarafından uygulanan baskı, ücret düşürme gibi nedenlerle davacı işçi tarafından haklı nedenle feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya içeriği ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin ücret miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacı 19.08.2013 tarihine kadar davalı iş yerinde asistan olarak çalışmış olup net 1350,00 TL ücret aldığını bunun 1000,00 TL tutarındaki kısmını bankadan gerisini elden aldığını iddia etmiş, davalı ise bordroda gözüken ücretin asıl ücret olduğunu savunmuştur. Emsal ücret araştırması sonucu davacının emsali işçinin Türkiye Sağlık İşçileri Sendikası asgari ücretin % 10 fazlası ücret alabileceğini, ...İşçileri Sendikası net olarak 2012 tarihinde 1500,00 TL 2013 tarihinde 1600,00 TL 2014 tarihinde ise 1700,00 TL ücret alabileceğini bildirdiği görülmüştür. Anılan ücret seviyesinin ispatı davacı üzerinde olup, dinlenen davacı tanıkları beyanlarında davacının asgari ücretin üzerinde maaş aldığını kendisine elden ödeme yapıldığı konusunda duyumları olduğunu ancak gerçek durumu bilmediklerini açıklamışlardır. Dosya içerisinde yer alan bordrolar incelendiğinde davacıya en son net 1073,40 TL ücret tahakkuk ettirildiği görülmüştür. Davacı tanıklarının davacıya elden ücret ödemesi yapıldığı hususunda duyuma dayalı bilgilerinin olduğunu beyan etmeleri ve dönemin asgari ücreti net 803,68 TL olduğundan davacıya zaten asgari ücretin üzerinde ücret ödemesi yapıldığının anlaşılması karşısında davacı bordroda gözüken ücret dışında kendisine elden ödeme yapıldığı hususunu ispatlayamamıştır. Tüm bu hususlar göz önünde bulundurularak mahkemece davacının bordroda gözüken ücret seviyesinde ücretle çalıştığının kabulü gerekirken davacı iddiası doğrultusunda net 1350,00 TL ücret aldığı kabul edilerek hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/455, Karar No: 2017/7134, Tarih: 15.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/455 E.  ,  2017/7134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, burun ve göğüs estetiği olmak üzere davalıya başvurduğunu ve bu başvuru neticesinde davalı tarafından ... bünyesinde 22.03.2011 tarihinde 10342050 protokol numarası ile cerrahi operasyon gerçekleştirildiğini, burun ameliyatında herhangi bir sorun olmamasına rağmen yapılan göğüs estetiği ameliyatının son derece başarısız olduğunu, davalı tarafça gereken özen ve dikkat gösterilmediğini, göğüslerinin ameliyat öncesine göre çok daha kötü bir duruma geldiğini, bunun üzerine yeniden davalı hekime başvurarak ikinci bir operasyon geçirdiğini, ancak bu operasyonun da başarısız olduğunu, bu süreçte gerek maddi gerek manevi olarak çok yıprandığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, yapılan masraflar nedeniyle 3.500.-TL maddi tazminat ile 50.000.-TL manevi tazminatın işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, iddiaları kabul etmediğini, davacıya burun güzeltme ve göğüs büyültme olmak üzere iki ayrı ameliyat yaptığını, ameliyat öncesinde, her iki ameliyatın taşıdığı riskler konusunda davacıyı detaylı olarak bilgilendirdiğini, gerekli onam formlarının hastaya imzalatıldığını, gerçekleştirilen operasyonların tümüyle tıbbi kurallara uygun olarak yapıldığını, ameliyatlardan sonra davacının sınavlarının olması nedeniyle düzenli olarak muayenelere gelmediğini, davacının göğüslerinde ameliyat sonrası oluşan durumun her tüelü önleme rağmen bu tür operasyonlarda görülme riski olan bir komplikasyon olduğunu ileri sürerek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; Adli Tıp Kurumu raporu ve tüm dosya kapsamına göre yapılan tedavinin tıp kurallarına uygun olduğu, komplikasyonların normal olduğu, hekim hatası bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dava; estetik amaçlı meme büyütme operasyonu nedeniyle meydana geldiği iddia olunan zararın tazmini için açılan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Tarafların açıklamaları ile dosyadaki bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde; taraflar arasındaki akdi ilişkinin, TBK'nın 470 (BK. m. 355) ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklandığı açıktır.

Davacı taraf iş-eser sahibi; davalı taraf ise yüklenicidir.

Eser sözleşmesinde, işin uzmanı sayılan yüklenici, yapımını yüklendiği işi, özen borcu gereği olarak fen ve sanat kurallarına, sözleşme hükümlerine, kendisine duyulan güvene ve beklenen amaca uygun şekilde yapmakla ödevlidir.

Davacı taraf iş-eser sahibi; davalı taraf ise yüklenicidir.

Eser sözleşmesinde, işin uzmanı sayılan yüklenici, yapımını yüklendiği işi, özen borcu gereği olarak fen ve sanat kurallarına, sözleşme hükümlerine, kendisine duyulan güvene ve beklenen amaca uygun şekilde yapmakla ödevlidir.

Eser sözleşmesini diğer iş görme sözleşmelerinden ayıran önemli özelliklerinden birisi sonuç sorumluluğu, yani tarafların iradeleri doğrultusunda yüklenici tarafından bir sonucun meydana getirilmesi taahhüdüdür. Zira; eser sözleşmesinde bir eserin yaratılıp teslim edilmesi borcu altına girilmektedir. Bu borcun altına giren taraf yani yüklenici, işin mahiyeti gereği işi sadakat ve özenle yerine getirmek zorundadır. Sadakat borcu, yüklenicinin iş sahibinin yararına olacak şeyleri yapması ve ona zarar verecek her türlü eylemden kaçınmasıdır.

Eserin, sözleşmede kararlaştırılan niteliklerine, ya da iş sahibinin beklediği amaca uygun olmaması veya lüzumlu bazı vasıflardan bir ya da bir kaçının bulunmaması halinde ayıplı ifa edildiğinin kabulü gerekir.

Eser sözleşmesinde, yüklenici belli bir sonucu (eser) taahhüt ettiğinden sonuç gerçekleşirse, yüklenici borcunu ifa etmiş sayılır. Buna göre davalı yüklenici, davacı iş sahibinin zarar görmemesi için mesleki tüm şartları yerine getirmişse; somut durumun gerektirdiği tedbirleri noksansız biçimde almışsa, uygun tedaviyi belirleyip uygulamışsa, uygulanan tedavide nadirde olsa görülebilecek olumsuz sonuçlara dair davacıyı aydınlatıp uyarmış ve davacının bu hususta rızasını almışsa, eserini iş sahibi davacının ondan beklediği amaca uygun olarak tamamlayarak teslim etmişse ücrete hak kazanır.

Eğer eserin iş sahibinin istediği şekilde gerçekleştirilmesi mümkün değilse, davalı yüklenicinin bu konuda öncelikle iş sahibini uyarma yükümlülüğü bulunmaktadır. Uyarının yapıldığı davalı iş sahibi tarafından ispatlanmalıdır.

Bu bağlamda davalı yüklenicinin uygulama öncesi muhtemelen hasıl olabilecek sonuç ve komplikasyonlar hakkında iş sahibini bilgilendirmesi bir zorunluluktur.

...nun 266. (HuMK. nun 275.) maddesine göre, mahkemenin çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişi görüşü alma zorunluluğu bulunmaktadır. Estetik amaçlı ameliyatın tıbbın gereklerine uygun şekilde yapılıp yapılmadığı, amacına ulaşıp ulaşmadığı, ameliyat nedeniyle davacının burnunda geçici veya kalıcı bir rahatsızlığın ortaya çıkıp çıkmadığı teknik bir konu olduğundan, konunun uzmanı plastik cerrahlardan ve kulak burun boğaz uzmanlarından oluşturulacak bir kuruldan rapor alınması, davanın rapor sonucuna göre değerlendirilmesi gerekir.

Hükme esas alınan 30.10.2013 tarihi Adli Tıp Kurumu 2.İhtisas Kurulu raporlarında “... davacının yapılan fizik muayenesinde meme başı aralığının 22cm, sol meme başının hafif lateralde olduğu, sol meme hacminin biraz daha büyük görümünde ve hafif aşağıda olduğu, sol memenin bir cm daha aşağıda olduğunun görüldüğünü, davacıya yapılan meme büyütme ameliyatında yapılan işlemlerin tıp kurallarına uygun olduğunu, her ne kadar ikinci operasyondan önce çekilen fotoğrafların dava dosyasında mevcut olmadığı için incelenemediğini, kişinin ilk meme operasyonundan yaklaşık bir yıl sonra acar revizyonu ve

kapsülotomi operasyonu geçirdiği, bu operasyonun ilk meme operasyonuna bağlı gelişen ve her türlü özene rağmen görülebilecek daha önceden öngörüp önlenemeyecek komplikasyon olarak değerlendirildiği ve yapılan işlemin tıp kurallarına uygun olduğu,kişinin kurulca yapılan muayenesine göre de memelerin şekil ve görüntüsünün bu tip ameliyatların beklenir sonuçları içinde kabul edildiği cihetle davalı doktorun işlemlerinin tıp kurallarına uygun olduğunun tespitine karar verildiği" anlaşılmıştır. Ancak, anılan raporda TBK. nun 475 maddesine göre değerlendirme yapmaya imkân verecek bilgiler ve açıklamalar yer almamaktadır.

Adli Tıp Kurumu raporlarında davacının her iki meme görünümü arasında farklılık bulunduğu belirtildiğine ve bu sorun nedeniyle davalı hekim tarafından ikinci bir operasyon yapılamak durumunda kalındığı da dikkate alındığında, davacıya yapılan meme estetiği ameliyatında kararlaştırılan sonuca ulaşılamadığı anlaşılmaktadır.

Ayrıca, davalı hekimin bu işlemi yapmadan önce davacıya muhtemel komplikasyonlar hakkında bilgi verip vermediği, risklerin anlatılıp anlatılmadığı, başka bir deyişle aydınlatılmış rıza alınıp alınmadığı konusunda inceleme yapılmamıştır.

Hal böyle olunca mahkemece, TBK.nun 475. maddesine göre değerlendirme yapılabilmesi için üniversitelerden seçilecek Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi uzmanlarından oluşturulacak olan bilirkişi heyetinden estetik amaçlı ameliyatın tıbbın gereklerine ve taraflar arasındaki sözleşme hükümlerine uygun şekilde yapılıp yapılmadığı, amacına ulaşıp ulaşmadığı, ameliyat nedeniyle eserin ayıplı olup olmadığı, davalının iş sahibi davacıyı aydınlatma yükümlülüğünü tam olarak yerine getirip getirmediği, davacının beklediği amaca uygun olarak işi teslim edip etmediği, hususlarında hüküm kurmaya elverişli, Yargıtay denetimine açık ayrıntılı rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1300, Karar No: 2016/5008, Tarih: 17.05.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/1300 E.  ,  2016/5008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatına ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar ... ve ...'nın, usulsüz olarak temin ettikleri, ele geçirilemeyen yeşil kartları tedavide ve sonrasında doktor tarafından yazılan ilaçların alınmasında kullanarak, kurumun ... adına eczane gideri olarak toplam 112,75 TL, ... adına eczane gideri olarak toplam 7.487,88 TL zararına sebebiyet vermek suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda,

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. Fıkrası ile AİHS'nin 1, 2, 8. maddeleri, 2022 sayılı Kanun'un 1. Maddesi, 3816 sayılı Kanun'un 1. maddesi, 4857 sayılı İş Kanunu, 5510 sayılı Kanun hükümleri dikkate alındığında vatandaşların belli şartlarda sağlık giderlerinin devlet tarafından karşılanmasının öngörüldüğü, suç tarihinin üzerinden geçen zaman dikkate alındığında sanıkların sonradan yaptırılan tahkikatta maddi durumlarının iyi olmadığının belirlendiği, suç tarihinde başkaca herhangi bir sağlık güvencelerinin bulunmadığı, yapılan usulsüz olduğu iddia edilen harcama toplamının 112 TL ve 7.487 TL olduğu, bu koşullarda sanıklara yetkili mercilerce yeşilkart verilebileceği hususunun kesin olmamakla birlikte, uluslararası ve kanunlardaki düzenlemeler ve sanıkların aksi kanıtlanamayan muhtaç oldukları yönündeki savunmaları ve

kollukça yapılan tespit dikkate alındığında sanıkların sağlık giderinin devlet tarafından karşılanmasının sosyal devlet ilkesinin bir sonucu olduğu, sanıkların suç tarihinde yeşil kart almalarına engel bir hukuki durumları olduğunun dosyada kanıtlanamadığı, ayrıca usulsüz olarak yeşil kartları temin ettikleri hususunun da sabit olmadığı, ilgili büro tarafından dayanak dosyanın oluşturulmasının gerektiği, bu nedenle lehlerine düşünülerek yeşil kart almaya haklarının olduğunun kabulünün gerektiği ve atılı suçu işledikleri hususu sabit olmadığı gerekçe gösterilerek sanıkların atılı suçtan beraatlarına ilişkin hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçların sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin atılı suçların sübut bulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin ONANMASINA, 17/05/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19869, Karar No: 2011/5144, Tarih: 23.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19869 E.  ,  2011/5144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 75 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 35 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 23.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/17251, Karar No: 2019/4078, Tarih: 21.02.2019

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2018/17251 E.  ,  2019/4078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Somut olayda, dava tarihi 03.12.2013 olmasına karşın gerekçeli karar başlığı ile çelişkili olacak şekide hükümde faiz başlangıç tarihinde dava tarihinin 03.02.2013 olarak belirtilmesi hatalıdır. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca düzelterek onanması uygun bulunmuştur.

Sonuç: Temyiz konusu kararın hüküm fıkrasının “Yıllık izin alacağında ıslah edilen kısım için ıslah harcının yatırıldığı 26.08.2014. tarihten, ıslah edilmeyen kısım için ise 03.02.2013 dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte,

Genel tatil ücreti alacağında ıslah edilen kısım için ıslah harcının yatırıldığı

26.08.2014 tarihten, ıslah edilmeyen kısım için ise 03.02.2013dava tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte, davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, kısımlarının çıkarılarak yerine

“Yıllık izin alacağında ıslah edilen kısım için ıslah harcının yatırıldığı 26.08.2014. tarihten, ıslah edilmeyen kısım için ise 03.12.2013 dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte,

Genel tatil ücreti alacağında ıslah edilen kısım için ıslah harcının yatırıldığı tarihten, ıslah edilmeyen kısım için ise 03.12.2013dava tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte, davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, ” rakam ve sözcükleri eklenerek hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.02.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3593, Karar No: 2013/7829, Tarih: 12.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/3593 E.  ,  2013/7829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 09/11/2012 tarihli dava dilekçesi ile dava konusu .... Köyü 143 ada 16 parsel sayılı, 822,27 m2 yüzölçümlü ve 143 ada 13 parsel sayılı 3526,24 m2 yüzölçümlü taşınmazların kadastro çalışmaları sonucu davalı adına tespit edildiğini, buna karşın taşınmazların öncesinin taşlık, kayalık, çalılık ve makiliklerle kaplı olup, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu ve zilyetlikle kazanılmasının mümkün olmadığını ileri sürerek, davalı adına yapılan tespitlerin iptali ile dava konusu taşınmazların Hazine adına tapuya tescil edilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile dava konusu 143 ada 13 ve 16 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile taşınmazların tamamının taşlık ve çalılık vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından esasa yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanun ile eklenen geçici 8. madde gereği yapılan kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde, 1956 tarihinde tapulama çalışmaları yapılmış ve dava konusu taşınmazlar tespit harici bırakılmıştır. 25.12.1975 tarihinde ilân edilen; 6831 sayılı Kanuna göre orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde çalışmaları ve 1986 yılında yapılan 6831 sayılı Kanunun değişik 2/B madde uygulama çalışmaları bulunmaktadır.

incelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve davalı yararına 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığı, imar ve ihya ile zilyetlik bulunmadığı belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA 12/09/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15353, Karar No: 2012/5660, Tarih: 09.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/15353 E.  ,  2012/5660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/06/2010 tarih ve 2007/182-2010/139 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, temizlik ürünleri alanında faaliyet gösteren müvekkilinin ürettiği ürünlerden biri olan “CALGONIT”in, hem kelime hem de ambalaj deseni olarak 1987 yılından bu yana müvekkili adına tescilli olduğunu, müvekkilinin büyük emek ve masraf sarf ederek söz konusu ürünü tanınmış hale getirdiğini, davalının müvekkili adına tescilli “CALGONIT” ismini değiştirerek, “KALYON” ismi ile yeni bir ürünü piyasaya sürdüğünü, davalının bu ürününün kelime, desen ve ambalaj olarak müvekkili adına tescilli olan “CALGONIT” markası ile iltibas oluşturduğunu ve bu durumun müvekkili haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek, taklit üretim ve markaya tecavüzün tespitini, önlenmesini ve taklit ürünlerin toplatılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafça aynı marka ile ilgili olarak ve aynı nedenlerle müvekkili aleyhine İstanbul 4. Fikri ve Sınai Haklar Mahkemesinde markaya tecavüzün ve haksız rekabetin önlenmesi talepli dava açıldığını, derdestlik nedeniyle davanın reddedilmesi gerektiğini, müvekkili adına tescil edilen “KALYON” markasının, davacı adına tescilli marka ile yazılış, okunuş, şekil, renk, desen ve ambalaj olarak hiçbir benzerliğinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Dahili davalı vekili, müvekkilinin “Kalyon+Şekil” markasını, 05/09/2007 tarihinde davalıdan devraldığını, müvekkilinin kullandığı ismin “KALYON” olduğunu, müvekkili markası ile davacı markası arasında benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.