muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1028, Karar No: 2022/5177, Tarih: 22.06.2022

Davalı vekili, davacı şirket ile müvekkilinin, Petrol Ofisi olarak faaliyet gösteren...-... Mahallesindeki akaryakıt istasyonunun devri konusunda anlaştıklarını, ortada iki ayrı sözleşmenin bulunmadığını, müvekkilinin ...'de bulunan faal haldeki akaryakıt istasyonu ve buna bağlı olarak çalışan...'deki sabit köy pompasının işletme haklarının 145.000,00 TL deviri bedeli karşılığında davacıya devri ve akaryakıt istasyonu ile köy pompasının müştemilatının davacıya teslimi konusunda yapılan anlaşmaya göre, davacı şirketin başka bir şirket aracılığı ile müvekkilinin hesabına 145.000TL havale ettiğini, müvekkilinin de çalışır vaziyetteki akaryakıt istasyonu ile buna bağlı olarak çalışan istasyonu ve köy pompası müştemilatını teslim ettiğini, davacının ... Mahellesindeki Akaryat İstasyonu için 145.000,00 TL, Ataköyde' ki sabit köy pompası için 140.000,00 TL devir anlaşması yapıldığı iddialarının doğru olmadığını, davacı tarafın...'deki sabit köy pompasını akaryakıt istasyonu olarak göstermeye çalışarak, Geyredeki akaryakıt istasyonundan bağımsız olarak devredildiğini iddia ettiğini, bu iddialarının gerçek dışı olduğunu, köy pompası için ayrı bir anlaşma yapılmadığını ve ayrı bir ücret takdir edilmediğini, zira...'deki köy pompasının ...' deki akaryakıt istasyonuna bağlı olarak faaliyet gösterdiğini, birbirinden bağımsız ve ayrı olarak çalıştırılmasının mümkün olmadığını, davacının...'deki sabit pompa için 140.00,00 TL ödeme yaptığını belgelendirmesi gerektiğini, ayrıca köy pompasını usule uygun olarak, ruhsat dahilinde çalışır vaziyette teslim edildiğini, davacının kendi adına ruhsat alamamasında müvekkilinin kusuru bulunmadığını, davacının kendi adına satış yapabilmesi için Lisans sahibi olması gerektiğinden davacının ruhsat devir tarihi olan 30.01.2015'den, davacının lisansa tarihi olan 20.03.2015 tarihine kadar müvekkilinin sahip olduğu lisans ile bayilik sözleşmesi üzerinden akaryakıt satışı yapıldığını, müvekkilinin davacının satış yapabilmesi için Petrol Ofisi A.Ş. den kendi adına 63.500,00 TL ve 37.500,00 TL tutarında akaryakıt alınarak bedellerinin petrol ofisine havale edildiğini, davacının yaptığı bu iki ödemenin akaryakıt satışına ilişkin olduğunu, fesih şartlarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesinceiddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; 00295 yevmiye nolu devir sözleşmesine konu işyerinin ... Mahallesinde bulunan akaryakıt istasyonu, 00297 yevmiye nolu devir sözleşmesine konu işyerinin ise... Mahallesindeki ... Mahallesinde bulunan akaryakıt istasyonuna bağlı bir köy pompası olduğu, Petrol Piyasası Lisans Yönetmeliği’nin 37/2. maddesinde, “istasyonlu akaryakıt bayileri, lisansları kapsamındaki akaryakıt istasyonları, lisansına işlemek ve gerekli tedbirleri almak kaydıyla, tarım sektörünün ihtiyaçları için tanker ve köy pompası vasıtasıyla LPG hariç akaryakıt satışı yapabilir” hükmünün bulunduğu, buna göre bir lisansa işlenmeksizin köy pompasında bağımsız işletme olarak faaliyette bulunamayacağı, dolayısıyla köy pompasının ruhsat sahibi ile akaryakıt istasyonun ruhsat sahiplerinin aynı kişi veya kuruluş olması gerektiği, aksi halde bayiden bağımsız ruhsatın bir hükmünün bulunmayacağının anlaşıldığı, dava dilekçesinde ... Mahallesinde bulunan akaryakıt istasyonu ruhsatının aldığının, ancak, Ataköy Mahallesinde bulunan köy pompasının ruhsatının yasal imkansızlık nedeniyle alınamadığı belirtilerek, sadece... Mahallesinde bulunan köy pompasının devrine ilişkin Karacasu Noterliği'nin 30.01.2015 tarihli 00297

yevmiye nolu devir sözleşmesinin feshinin talep edildiği, ancak, köy pompasının akaryakıt istasyonunun ruhsatına bağlı olarak faaliyet gösterebileceği, akaryakıt istasyonuna bağlı olmaksızın ayrı bir ruhsatla faaliyet gösterme imkanı bulunmadığı, akaryakıt istasyonu ile köy pompası arasında çok sıkı bir ilişki mevcut olduğu, köy pompasının akaryakıt istasyonunun bütünleyici parçası niteliğinde bulunduğu, fesih kararı verildiği takdirde akaryakıt istasyonu davacıya, köy pompasının davalıya ait olacağı, bu durumda ise akaryakıt istasyonu ile köy pompası ayrı kişiler uhdesinde kalacağı, birbirinden bağımsız olmayan işletmelerin bu şekilde ayrılmasının hukuken mümkün olmadığı, bütünleyici parçanın ana eşyadan ayrı bir mülkiyete konu olamayacağı, satış bedelinin ne kadar olduğu konusu da taraflar arasında çekişme bulunsa da, fesih mümkün olmadığı için bu hususta değerlendirme yapılmaya gerek görülmediği, davacı kendinden kaynaklı olmayan bir durumdan ötürü sözleşmeden beklenen menfaati elde edemediği için bir zarara uğramış olsa dahi bunu ayrı bir tazminat konusu yapabileceği ve sözleşmelerin tümden feshini talep edebileceği, HMK'nın 26. maddesi gereğince, hakimin taleple bağlı olduğu, talepten daha fazlasına veya başka bir şeye karar verilemeyeceği, bu nedenle her iki sözleşmenin birden feshi veya tazminat hususlarının şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin değerlendirme konusu yapılmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; ... beldesi.../Aydın adresindeki Akaryakıt İstasyonunun işletilmesi için davalının sahibi olduğu İstasyonlu Bayilik Lisansına, Ataköy Köyü.../Aydın adresindeki köy pompasının işletmesi ve köy pompasının işletilmesi için adına ruhsat alması nedeniyle, köy pompasını işletebildiği, her iki işletmenin devir edilmesinden sonra, davacıya Geyrede' ki istasyon için lisans verildiği, davacının köy pompasının işletilmesi için ruhsat başvurusunun Belediye tarafından, yangın yönetimi, karayolu trafik güvenliği, lavabo ve benzerleri sağlık koruma bandı mesafeleri ve imar kanununa uygunluğu yönünden yapılan değerlendirmede uygun görülmeyerek ruhsat verilmemesi nedeniyle, köy pompasının davacı tarafça işletilemediği, davacı tarafça, heri iki işletme devrinin birbirinden bağımsız olduğu iddia edilerek, köy pompasının devri sözleşmesinin feshinin istendiği, köy pompası işletmesinin, İstasyonlu Bayilik Lisansına işlenerek, lisans sahibi tarafından işletilmesinin zorunlu olması karşısında, her ne kadar iki ayrı sözleşme ile devir yapılmış ise de, bir bütün olarak devir edildiğinin kabulü gerektiği, davacının ...'deki akaryakıt istasyonunun devrinin iptali istemeyerek, sadece köy pompası işletmesinin devri sözleşmesinin feshini istediği, davada feshe bağlı talepte bulunulmakla, taleple bağlılık ilkesi uyarınca maddi istemlerinin kabulü koşullarının oluşmadığı, dolayısıyla ilk derece mahkemesince verilen kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 22/06/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9532, Karar No: 2014/8851, Tarih: 21.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/9532 E.  ,  2014/8851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2014

NUMARASI : 2013/1022-2014/14

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, feshin geçersizliğine ve işe iadeye karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, feshin haklı nedene dayalı olarak yapıldığından davanın reddini karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin feshinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesinde belirtildiği şekilde yazılı olarak yapılmadığı gibi fesih sebebi açık ve kesin bir şekilde belirtilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-4857 sayılı Kanun’un 19. maddesinin birinci fıkrasına göre işveren fesih bildirimini yazılı yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Fesih bildirimi yazılı yapılmamışsa veya fesih sebebi açık ve kesin bir şekilde belirtilmemişse aynı Kanun'un 21. maddesi gereğince geçerli sebep gösterilmediği kabul edilir.

4857 sayılı Kanun'un “İşverenin haklı nedenle derhal fesih hakkı” başlığını taşıyan 25. maddesinin son fıkrasına göre işverenin haklı nedene dayanarak iş sözleşmesini feshettiği durumda fesih bildiriminin yazılı yapılması koşulu aranmaz.

Somut olayda; cevap dilekçesinde işçinin yetersizliği ve kurumun zarara uğraması sebebiyle iş sözleşmesinin haklı nedene dayalı olarak feshedildiği belirtilmiştir. Davalı tarafından feshin haklı nedene dayalı olarak yapıldığı iddia edildiği gözetilmeden feshin yazılı olarak yapılmadığı, fesih sebebinin açık ve kesin olmadığından bahisle davanın kabulü hatalı olmuştur.

2-Mahkemece, davalının iddia ettiği haklı sebeple fesih gerekçeleri dikkate alınarak hesap işlerinde ve kurumun iştigal konularında uzman bilirkişilerin de bulunduğu bilirkişi heyetinden gerekiyorsa keşifte yapılarak davalı kurumun zararı olup olmadığı ve bu zararın oluşmasında davacıdan kaynaklanan kusurun bulunup bulunmadığı hususunda denetime elverişli rapor alınması ve edinilecek kanaate göre tüm deliller yeniden değerlendirilerek hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme sonucu hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/19759, Karar No: 2018/5963, Tarih: 09.05.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/19759 E.  ,  2018/5963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Yüzüne karşı verilen kararı CMUK’nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra, 28/09/2016 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II- Sanık ... hakkındaki hükmün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında Adli Tıp Denizli Şube Müdürlüğü uzmanı tarafından düzenlenen 29.05.2012 tarihli raporda üzerine atılı hırsızlık, ve mala zarar verme fiilinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama, davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişmiş olduğunun bildirildiği, 06/06/2016 tarihli sosyal inceleme raporunda, suça sürüklenen çocuğa şizofren tanısı konulduğu ve tedavisinin devam ettiğinin bildirilmesi karşısında, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesi veya Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden, suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibariyle üzerine atılı hırsızlık fiilinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiillerle ilgili olarak sosyal inceleme raporunda belirtilen şizofren hastalığının, suça sürüklenen çocuğun davranışlarını yönlendirme yeteneğinde önemli derecede azalma olup olmadığı konusunda rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 09/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14106, Karar No: 2015/19485, Tarih: 02.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/14106 E.  ,  2015/19485 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Erzurum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI :

DAVACI : S.. Y..

DAVALI : S.. İ..

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın tespiti

S.. Y.. ile S.. İ.. aralarındaki muhdesatın tespiti davasının reddine dair Erzurum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 18.03.2014 gün ve.... sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve aşağıda dökümü yazılı 25,20 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 2,50 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13536, Karar No: 2013/14491, Tarih: 30.10.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/13536 E.  ,  2013/14491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili amacıyla davalı hakkında tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Yargılama sırasında kiralanan tahliye edildiğinden ve takibe konu kira alacağı ödendiğinden, dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, davalının davanın açılmasına sebebiyet vermediğinden yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına ve davalı lehine vekalet ücretine karar verilmiş, karar davacı tarafından yargılama gideri ve vekalet ücretinden davacının sorumlu tutulmasının doğru olmadığı belirtilerek temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı hakkında, 01/09/2010 tarihli bir ay süreli aylık 650.- TL kira bedelli kira sözleşmesine istinaden, ... 2. İcra Müdürlüğünün 2011/335 esas sayılı dosyasıyla ödenmeyen 2011 yılı Mart ve Nisan ayı kira bedelleri olan 1.300.- TL kira parası ve 8,94.- TL işlemiş faizinin tahsili amacıyla tahliye istekli olarak icra takibi yapmış, davalıya kira sözleşmesi bir aylık olduğundan bahisle kira parasının 6 gün içerisinde ödenmesi ihtarlı ör:13 no'lu ödeme emri 19.04.2011 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı tarafından 19.04.2011 tarihinde takibe konu kira parasının daha önce taraflar arasında başka bir dosya nedeniyle görülen itirazın kaldırılması ve tahliye davasının mahkemece kabul edildiğinden bahisle söz konusu kararı tehiri icra talepli olarak temyizi sırasında söz konusu dosyaya ödediğini belirterek alacaklıya borcu olmadığından bahisle itiraz etmiştir. Davalının itirazı nedeniyle davacı tarafından itirazın kaldırılması ve tahliye istemi ile dava açılmış ise de, yargılama sırasında, davacı alacaklarını tahsil ettiklerini ve kiralananın da tahliye edildiğini bu nedenle davanın konusuz kaldığını belirterek, yargılama giderinin ve vekalet ücretinin davalıya yüklenilmesini talep etmiş, mahkemece de, davalının davanın açılmasına sebebiyet vermediğinden yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına ve davalı lehine vekalet ücretine karar verilmiştir.

Önceki Daire bozma kararında, davacının 2011 yılı Mart ve Nisan aylarına ilişkin kira alacağı yönünden takip yapmasında ve itirazın kaldırılmasını istemesinde haklı olduğu vurgulanmış, ancak tahliye isteği yönünden 30 günlük ödeme süresi verilmediğinden tahliye istemekte haklı olmadığı belirtilmiştir. Yargılama sırasında alacağın ödenmiş olması sebebiyle alacak yönünden davanın konusuz kaldığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Ne var ki 30 günlük ödeme süresi tanınmadığından tahliye davasının

reddine karar verilmesi gerekirken tahliye davası konusunda da tahliye davası konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Bu durumda alacaklı davacı itirazın kaldırılmasını istemekte haklı olduğuna göre yargılama gideri ve vekalet ücreti hakkında tarafların haklılık durumu gözetilerek karar verilmesi gerekirken bu defa yargılama giderinin tamamının davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesi ve alacak isteği yönünden davacı yararına vekalet ücreti verilmesi gerekirken bu hususun göz ardı edilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6601, Karar No: 2021/9512, Tarih: 04.10.2021

**10. Ceza Dairesi         2019/6601 E.  ,  2021/9512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme :... Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm :Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine

mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Başka suçtan hükümlü bulunan sanığa, hüküm tefhimi yapılırken temyiz dilekçesini Ceza İnfaz Kurumuna verilmek suretiyle hükmü temyiz edeceği belirtilmesi gerekirken ''tefhim tarihinden itibaren mahkemeye verilecek dilekçeyle'' denilmek suretiyle temyiz başvuru yolunda yanılgıya sebep olunması nazara alınarak sanığın mahkemeye göndermiş olduğu temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında, 06/08/2014 tarihli eyleminden dolayı 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik kararı verildiği, kararın sanığa usulüne uygun şekilde 16/12/2014 tarihinde tebliğ edildiği, 27/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının tebliğ ve itiraz süresi geçtikten sonra kesinleşebileceği ancak ihlal oluşturduğu belirtilen eylemin kararın tebliğinden önce 12/08/2014 tarihinde işlendiği anlaşılmakla, ihlal niteliği olmayan eylemden dolayı kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 04/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12209, Karar No: 2015/10099, Tarih: 17.09.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/12209 E.  ,  2015/10099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2014

NUMARASI : 2012/217-2014/138

Davacı Ş.. T.. vekili Avukat Umut tarafından, davalılar F.. A.. ve diğeri aleyhine 09/07/2012 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

T. Gazetesinin 25 Şubat 2012 günlü sayısında “Selimiye Kışlasında Cadı Avı” başlığı ile verilen dava konusu haberde özetle, Fenerbahçe Orduevi'nde ölü olarak bulunan Yarbay A. Ö.'in yolsuzlukla suçladığı Albay T.'ın, olayın basına yansıması üzerine odalardaki bilgisayarları arattığı, Askeri Savcılığın ise yolsuzluk iddiaları ile ilgili soruşturma başlattığı anlatılmıştır.

Davacı, dava konusu haberin kişilik haklarına saldırı içerdiğini, var olduğu iddia edilen ihbar mektubunun müteveffa tarafından kaleme alındığına dair tek bir delil bulunmadığını, haber başlığının çirkin bir iddia olduğunu, soruşturmanın halen devam ettiğini, davalıların kendisini küçük düşürüp suçladıklarını, gerçeğe aykırı mahiyette olan haber nedeni ile manevi tazminat ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, dava konusu haberin görünür gerçeğe uygun olduğunu, davacı hakkında askeri savcılığa suç duyurusunda bulunulduğunu, kışlada görev yapan rütbeli bir asker tarafından Yarbay A. Ö.in ihbar mektubunun bir örneğinin kendilerine gönderildiğini, haberin kamuoyunu bilgilendirme amacı ile yapıldığını, gazetecinin maddi gerçeği bulma zorunluluğu olmadığını, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu haberde aktarılan suçlamaların gerçekliği konusunda davalılar tarafından somut hiçbir kanıt gösterilmediği, yayının davacının kişilik haklarına saldırı içerdiği kanaati ile istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, dava konusu haberde aktarılan suçlamaların gerçekliği konusunda davalılar tarafından somut hiçbir kanıt gösterilmediği, yayının davacının kişilik haklarına saldırı içerdiği kanaati ile istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.