muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2971, Karar No: 2015/7786, Tarih: 30.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/2971 E.  ,  2015/7786 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının, davalı ile 01.08.2006 tarihli rekabet yasağı sözleşmesi akdedildiğini, davacının bu hükümlere aykırı hareket ettiğini, sözleşmede öngörülen cezai şarta dair koşulların gerçekleştiğini öne sürerek 53.700,00 TL cezai şartın tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, rekabet yasağı ile özen ve sadakat borcunun ihlalinden doğduğu ileri sürülen tazminatın tahsili istemine ilişkin olup, öncelikle dikkate alınması gereken husus uyuşmazlığın 4857 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir.

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları ile aynıdır.

İş görme ve sadakat borçları, açıkça kararlaştırılmasa bile her iş sözleşmesinde vardır. Rekabet etmeme borcu ise, ancak iş sözleşmesi taraflarının açıkça kararlaştırmaları halinde ortaya çıkar.

Bundan başka, iş görme ve sadakat borçlarının yerine getirilmesi sadece sözleşmenin yürürlüğü sırasında söz konusudur. Buna karşılık BK’nunda düzenlenmiş olan rekabet etmeme borcu ise iş sözleşmesinden sonraki süre içinde yerine getirilir. Rekabet etmeme yükümüne ilişkin sözleşmenin yazılı şekilde yapılması, iş ve süre ile sınırlandırılmış olması, işçinin ekonomik geleceğini hakkaniyete aykırı olarak tehlikeye sokmaması ve işçinin reşit olması gerekir.

İş sözleşmesi devam ederken, işçinin rekabet sayılacak davranışları ise “doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlar olup ”İş Kanunu’nun 25/II-e kapsamına girer ve işveren için haklı fesih nedeni oluşturur. Rekabet yasağına aykırı hareket edilmesi halinde ise işçi, BK.nun 351.maddesi gereğince zararı tazmin ile mükelleftir ( Çelik Nuri, İş Hukuk Dersleri, Beta Yayınları, 22.Bası, Ağustos s: 136-139; Tunçomağ Kenan, Centel Tankut, İş Hukukunun Esasları, Beta Yayınları, s:101; Mollamahmutoğlu Hamdi, İş Hukuku, Turhan Yayınevi, 2. Bası,s:367; Süzek Sarper, İş Hukuku, Beta Yayınları, 2.Bası, s:276-277).

İş akdinin devamı sırasında işçinin sadakat borcundan kaynaklanan rekabet etmeme yasağına aykırılık halinde, bu tür davalara bakmakla görevli mahkeme iş mahkemesidir. İş akdinin sona ermesinden sonra rekabet yasağına aykırı hareket edilmesi halinde ise, buna dayalı olarak açılacak dava niteliği itibariyle 818 sayılı BK’nun 348. maddesi kapsamına girmekle ve bu kapsamdaki davalar TTK.nun 4/1-3 maddesinin açık hükmü karşısında tarafların sıfatına bakılmaksızın mutlak ticari davalardan olmakla, bu tür davaların ticaret mahkemesinde incelenip karara bağlanması gerekir.  (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 29.02.2012 gün ve 2011/11-781 E., 2012/109 K.) sayılı kararlarında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

Böylece iş ve ticaret mahkemelerinin görev alanlarına ilişkin kıstaslar ortaya konulduğuna göre, yapılan açıklamalar ışığında, somut olay irdelenerek, eldeki davanın 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 440 ve devamı (mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348 ve devamı) maddeleri kapsamında değerlendirilip değerlendirilmeyeceğinin ve buna göre de davaya bakmakla görevli mahkemenin hangisi olduğunun belirlenmesi gerekir.

Davalının rekabet yasağını ihlal eden davranışının iş akdinin sona ermesinden sonraki döneme ilişkin bulunduğu; bu davranışın, hizmet akdinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 444 ve 447 maddeleri (mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348.maddesi) kapsamında değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Bu kapsamda yer alan uyuşmazlıklara ilişkin davaların ise, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu 4/1-c. (mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3.) maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığında duraksama bulunmamaktadır.

Mutlak ticari davaların görülme yeri ise, açık biçimde ticaret mahkemeleridir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 27.02.2013 Tarih 2012/9-854 Esas- 2013/292 Karar sayılı ilamıda hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 444 ve 447 maddeleri (mülga 818 sayılı Kanun’un 348. maddesi kapsamında ) değerlendirilmesi gereken uyuşmazlıklara ilişkin davaların 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu 4/1-c. ( mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3. maddesi ) gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığı ve mutlak ticari davaların görülme yerinin ise, açık biçimde ticaret mahkemeleri olduğu belirtilmiştir.

Somut olayda, davalı işçi, davacı işveren yanında 1.8.2006-06.08.2010 tarihleri arasında çalışmış olup iş akdi istifa ile sona ermiştir. Davacı işveren, davalı işçinin her ne sebeple olursa olsun işten ayrılmasından sonra 3 yıl süre ile Ege ve Marmara bölgesinde ambalaj sektöründe davacı işverenin iştigal ettiği iş dalında rakip bir firmada çalışmamayı taahhüt ettiğini, aksi halde 30.000 ABD doları cezai şart ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davalının ise işten ayrıldıktan çok kısa bir süre sonra rakip firmada çalışmaya başladığını öne sürerek cezai şartın davalıdan tahsili istemiyle dava açmış olup, Mahkemece kısmen kabul kararı verilmiş ise de; davalının rekabet yasağını ihlal eden davranışının iş akdinin sona ermesinden sonraki döneme ilişkin bulunduğu; bu davranışın, hizmet akdinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 444 ve 447 maddeleri (mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348.maddesi) kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, bu davanın mutlak ticari nitelikte olduğu ve bu tür davaların görülme yerinin Ticaret Mahkemeleri olduğu açıktır.

Açıklanan nedenlerle, mahkemece mutlak şekilde ticaret mahkemelerinin görevine giren davada görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilerek hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25303, Karar No: 2015/37069, Tarih: 04.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/25303 E.  ,  2015/37069 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/316427

MAHKEMESİ : Kırklareli(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2011

NUMARASI : 2010/18 (E) ve 2011/408 (K)

SUÇLAR : Tehdit, yaralama, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesinde, katılan sanık Y.. S.. ve sanık T.. S.. hakkında hakaret suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığı kararı ve sanık T. S. hakkında yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik görüş bulunmadığı,

Anlaşıldığından, katılan sanık Y.. S..'in temyiz isteği hakkında şimdilik bir karar vermeye yer olmadığına ve dosyanın, belirtilen husus yönünden EK TEBLİĞNAME DÜZENLENDİKTEN SONRA DAİREMİZE YOLLANILMAK üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 04/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4876, Karar No: 2022/2568, Tarih: 30.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4876 E.  ,  2022/2568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 4. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 04.11.2019 gün ve 2019/148 - 2019/385 sayılı kararı onayan Daire'nin 06.04.2021 gün ve 2020/1213 - 2021/3347 sayılı kararı aleyhinde davalı ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Asıl ve birleşen davada davacılar vekili, müvekkillerinin, davalı ... tarafından, lise üçüncü sınıflarda okutulmak üzere İnkılap Tarihi ve Atatürkçülük Ders Kitabı hazırlamak üzere 1997 yılında görevlendirildiğini, üç yıl boyunca diğer yazarlarla birlikte komisyonda çalıştıklarını ve oluşturulan taslak kitabın üç defa Bakanlığa gönderildiğini, en son 2000 yılının sonlarında gönderilen taslak üzerinde Bakanlıkça bir düzeltme yapılmadığını ve müvekkillerinin yer aldığı komisyona, kitabın yayınlanmasının askıya alındığının şifahen bildirildiğini, 2004 yılında Bakanlık tarafından aralarında davalı ...'in de yer aldığı yeni bir komisyonun görevlendirildiğini, söz konusu komisyon tarafından üç aydan daha kısa bir sürede dava konusu İnkılap Tarihi kitabının hazırlandığını, söz konusu kitabın müvekkilleri tarafından yazılan ve üçüncü kez Bakanlığa düzeltme için gönderilen kitapla büyük ölçüde aynı olduğunu, çok az bir kısmında değişiklik yapıldığını, kitabın hiçbir baskısında müvekkillerinin isimlerine yer verilmediğini, buna ilişkin olarak yeni komisyondan görüş isteyen Bakanlığa, yeni komisyonun başkanı olan davalı ... ile diğer kitap yazarlarının olumsuz yanıt verdiğini, kitabın Bakanlık tarafından basılarak okullara ve öğrencilere dağıtılması suretiyle müvekkillerinin FSEK'den kaynaklanan mali ve manevi haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklarının saklı kalması kaydıyla 1.000.- TL maddi tazminat ile 30.000.- TL'den az olmak üzere manevi tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiş yargılama sırasında talep ettikleri maddi tazminat bedelini ıslahla her iki müvekkili için toplam 36.000.- TL'ye yükseltmiştir.

Davalı ... ve davalı ... vekili; ayrı ayrı davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ve davalı ... vekili; ayrı ayrı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davanın kısmen kabulü ile manevi tazminat istemi yönünden; her bir davacı için 1.750,00 TL olmak üzere 3.500,00 TL manevi tazminatın davalı ...'den, 15.000,00 TL manevi tazminatın davalı ... Bakanlığından dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile tahsili ile davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin manevi tazminat istemlerinin reddine, hüküm özetinin ilanına, davaya konu eserin basım ve yayımının men i ve durdurulması isteminin konusuz kaldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, maddi tazminat yönünden açılan asıl ve birleşen dosyada davanın kabulüne, (fazlaya ilişkin hakkın saklı tutulmasına), davalı ... ile birlikte diğer davalı ... Bakanlığından talep edilen her bir davacı açısından 1.000,00 TL hesabıyla toplam 2.000,00 TL telif tazminatının dava tarihinden itibaren her iki davalıdan müştereken ve müteselsilen alınıp davacılara eşit olarak verilmesine, ıslah yolu ile davalı ... açısından talep edilen 34.000,00 TL telif tazminatının ıslah tarihi olan 30/10/2012 tarihinden itibaren yürütülecek yasal faizi ile birlikte davalı ... Bakanlığından alınıp davacılara eşit olarak verilmesine dair karar davalı ... vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davalı ... vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen sair karar düzeltme itirazlarının gerekmiştir.

2- Ancak, mahkemenin de kabulünde olduğu üzere davalı ... harçtan muaf olup, aleyhine hüküm kurulması halinde harçlar yönünden sorumluluğuna hükmedilmemesi gerekirken, hükmün (9) numaralı bendinde asıl ve birleşen dosyalarda yapılan yargılama giderleri içerisine ilk harç tutarı olan 1.362,60 TL de dahil edilerek toplam 2.704,60 TL'nin davalılardan tahsiline karar verilmesi doğru değil ise de, tek başına bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK veya HMUK 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin sair karar düzeltme isteğinin REDDİNE; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 2020/1213 E. 2021/3347 K. sayılı onama ilamının kaldırılarak, hükmün (9) numaralı bendinden "davalılardan" ibaresinin çıkarılarak yerine "davalı ...'den" ibaresinin yazılmasına, hükmün bu haliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 30/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9892, Karar No: 2011/18955, Tarih: 01.11.2011

**7. Ceza Dairesi         2011/9892 E.  ,  2011/18955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

MUTERİZ : Necmettin ÇETİN

TALEP : İdari para cezasına itiraz

HÜKÜM : Mahkemenin görevsizliğine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Tekirdağ 1.Sulh Ceza Mahkemesinin 28.09.2009 gün 2009/476 D.iş sayılı idari yaptırım kararının kaldırılmasına ilişkin kararına itiraz edilmesi üzerine Tekirdağ 2.Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 29.maddesi uyarınca verilen 13.10.2009 tarihli kararı kesin olup, itiraz edenin temyizi kabil olmayan karara yönelik temyiz inceleme isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,01.11.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11796, Karar No: 2014/15712, Tarih: 16.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/11796 E.  ,  2014/15712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen infaz

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 04.02.2010 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının süresinde temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 02.07.2012 tarihli ek Kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6482, Karar No: 2018/5123, Tarih: 24.05.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/6482 E.  ,  2018/5123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

İnceleme konusu karar, genel mahkeme tarafından Eczane ile davalı Kurum arasında yapılan protokol nedeniyle Kurum tarafından yapılan kesintiye ilişkin Kurumdan alacak istemine ilişkin olup, kararın niteliği bakımından Yagrıtay 13. Hukuk Dairesinin işbölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dava dosyasının Yargıtay 13. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11086, Karar No: 2023/1800, Tarih: 10.04.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/11086 E.  ,  2023/1800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Hükmün sanığın yokluğunda verildiği, gerekçeli kararın 12.07.2021 de aynı konutta birlikte yaşadığı eşine tebliğ edildiği, sanığın eşinin yüklenen suçun mağduru olması sebebiyle usulsüz olduğunun kabulü zorunlu bulunan tebligat işleminde tebliğ tarihinin sanığın bizzat kendisine tebliğ edildiği tarih olarak kabul edilerek temyiz istemi süresinde kabul edilmiştir.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412

sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1. KDZ. Ereğli Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2015/1099 Esas, 2016/372 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrası (a) bendi, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. KDZ. Ereğli Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2015/1099 Esas, 2016/372 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 17.12.2020 tarihli ve 2020/14040 Esas, 2020/19389 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulünün değerlendirilmesi gerektiği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. KDZ. Ereğli Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2021 tarihli ve 2021/32 Esas, 2021/412 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrası (a) bendi, 5271 sayılı Kanun'un 251 nci maddesi üçüncü fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığından hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ve mağdurun karı-koca oldukları, suç tarihinde taraflar arasında ekonomik sebeplerden çıkan tartışmada sanığın saçından çektiği ve burnuna kafası ile vurduğu mağduru yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Sanık aşamalarda üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığından hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ve mağdurun karı-koca oldukları, suç tarihinde taraflar arasında ekonomik sebeplerden çıkan tartışmada sanığın saçından çektiği ve burnuna kafası ile vurduğu mağduru yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Sanık aşamalarda üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

3. Mağdur soruşturma aşamasında alınan beyanında sanığın kendisini darp ettiğini beyan etmiştir.

4. Mağdur hakkında tanzim olunan adli muayene raporunda yaralanmasının basit tıbbî müdahale ile giderilebileceği ve yaşamını tehlike sokmadığı belirtilmiştir.

5. Mahkemece Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 17.12.2020 tarihli ve 2020/14040 Esas, 2020/19389 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilerek gerekleri yerine getirilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Bozma sonrası duruşma açılarak yapılan yargılamada sanık hakkında basit yargılama usulü uygulanmadığı halde, uygulama sırasında sanığın cezasından 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi

üçüncü fıkrası uyarınca indirim yapılması hukuka aykırı bulunmuşsa da, temyiz edenin sıfatı karşısında bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, mağdurun şikayet ve anlatımları ile uyumlu adlî muayene raporu ile kolluk tutanakları birlikte değerlendirildiğinde eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri red reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle KDZ. Ereğli Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2021 tarihli ve 2021/32 Esas, 2021/412 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/40872, Karar No: 2013/28765, Tarih: 11.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/40872 E.  ,  2013/28765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, resmi tatil ücreti, hafta sonu ücreti, günlük fazla mesai ücreti, akşam yemeği ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalılara ait işyerinde çalışmakta iken iş sözleşmesinin davalı tarafça haksız olarak fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, yıllık ücretli izin, yemek ücreti, ulusal bayram ve genel tatil alacağı istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...Ş. vekili, davacının kendi işçileri olmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Gıda İnş. San. ve Tic. A.Ş. vekili ise, davacının işe gelmediğini, fazla çalışma yaptığında ücretinin ödendiğini, resmi tatilde ve hafta tatilinde izin yaptığını, savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin davalılara ait işyerinde belirsiz süreli ve sürekli iş aktine dayalı olarak çalışırken iş aktinin işveren tarafından haksız olarak ve ihbar öneline uyulmaksızın fesh edildiği, davalılar arasında işyeri devri söz konusu olduğu, hafta tatili ile yemek bedeli ücreti alacağının bulunmadığı, fazla mesai ücreti, genel ve resmi tatil ve yıllık izin ücreti alacağı olduğu, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.