muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6436, Karar No: 2013/18744, Tarih: 08.10.2013

Öte yandan 506 Sayılı Kanun anlamında sigortalı niteliğini kazanmanın koşulları başlıca üç başlık altında toplanmaktadır. Bunlar: a) Çalışma ilişkisinin kural olarak hizmet akdine dayanması, b) işin işverene ait yerde yapılması, c) çalışanın 506 sayılı Kanunun 3. maddesinde belirtilen istisnalardan olmaması şeklinde sıralanabilir. Sigortalı olabilmek için bu koşulların bir arada bulunması zorunludur.

Mülga 818 Sayılı Borçlar Kanunu’nun 313/1 maddesinde, hizmet sözleşmesi; “Hizmet akdi, bir mukaveledir ki onunla işçi, muayyen veya gayri muayyen bir zamanda hizmet görmeyi ve iş sahibi dahi ona bir ücret vermeği taahhüt eder.” şeklinde tanımlanmıştır. Bu tanımda sadece hizmet ve ücret unsurları belirginken, 4857 sayılı yeni İş Kanununda, daha önce Anayasa Mahkemesi ve öğretinin de kabul ettiği gibi “bağımlılık” unsuruna da yer verilmiştir.

Hizmet sözleşmesi her şeyden önce bir iş görme edimini zorunlu kılar. Bu sözleşmeyle sigortalıya yüklenen borç, işveren yararına bir iş görmek, hizmet sunmaktır.

Ücret, BK m. 313 anlamında hizmet akdini oluşturan unsurlardandır ve bu unsurun yokluğu durumunda çalışma ya vekalet sözleşmesine, ya da bir sözleşme ilişkisi bulunmaksızın hatır, yardım, dayanışma, arkadaşlık gibi bir nedene dayanmaktadır.

506 sayılı Kanuna göre sigortalılık niteliği için ücret zorunlu unsur değildir. Bu husus, anılan Kanunun 3-I-B, 6 ve 78/2. maddeleri hükmünde açıkça görülmektedir.

Bilindiği gibi çalıştırılanlar, işe alınmalarıyla sigortalı olurlar (506 SK. m. 6). maddenin “çalıştırılanlar” sözüne yer verip, aksine, hizmet akdi ile çalıştırılanlar ifadesine yer vermemesi karşısında, zaman ve bağımlılık koşulu gerçekleşmiş ise ücret koşulu gerçekleşmese de, kişi, sigortalı sayılmalıdır.

Bir diğer düzenleme olan 506 sayılı Kanunun 78/2. maddesinde günlük kazanç sınırları düzenlenirken “ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır.” hükmüne yer verilmiştir. Bu düzenlemenin gerekçesinde, maddenin, ücretsiz çalışanların prim kesintilerinin belirlenmesi amacıyla kaleme alınmış olduğu belirtilmektedir.

506 sayılı Kanunda hizmet akdine dayalı çalışmanın ücretsiz de olabileceğinden söz edilmesinin nedenine gelince, 506 sayılı Kanunun sistematiği dikkate alındığında, yasa koyucunun, Sosyal Sigortalar Kanunu bakımından ücreti hizmet akdinin zorunlu bir unsuru olarak öngörmediği, bu anlamda, 506 sayılı Kanunda anılan hizmet akdinin, Borçlar Kanununda tanımlanan şekliyle hizmet akdine göre özellikler gösteren bir (hizmet) sözleşme biçiminde olduğu söylenebilir.

Konu doktrinde de ele alınmış ve ücret almadan yapılan çalışmalarında sigorta kapsamına alınması gerektiği genel olarak kabul görmüştür.

Diğer unsur olan bağımlılık ve bu kapsamda ele alınması gereken zaman unsuru, hizmet akdinin ayırt edici özelliğidir.

Konu doktrinde de ele alınmış ve ücret almadan yapılan çalışmalarında sigorta kapsamına alınması gerektiği genel olarak kabul görmüştür.

Diğer unsur olan bağımlılık ve bu kapsamda ele alınması gereken zaman unsuru, hizmet akdinin ayırt edici özelliğidir.

Bağımlılık, iş ve sosyal güvenlik hukuku uygulamasında temel bir ilke olup, bu unsur, hizmetini işverenin gözetimi ve yönetimi altında yapmayı ifade eder. Ne var ki, iş hukukunun dinamik yapısı, ortaya çıkan atipik iş ilişkileri, yeni istihdam modelleri, bu unsurun ele alınmasında her somut olayın niteliğinin göz önünde bulundurulmasını zorunlu kılmaktadır. Bazı durumlarda, taraflar arasında sıkı bir bağımlılık ilişkisi bulunmasa da, işverenin iş organizasyonu içinde yer alınmaktaysa bu unsurun varlığının kabulü gerekecektir. Önemli yön, işverenin her an denetim ve buyurma yetkisini kullanabilecek olması, çalışanın, edimi ile ilgili buyruklara uyma dışında çalışma olanağı bulamayacağı nitelikte teknik ve hukuki bir bağımlılığın bulunmasıdır. Genel anlamda bağımlı çalışma, işverenin belirleyeceği yerde ve zamanda, işverence sağlanacak teknik destek ve işverenin denetim ve gözetiminde yapılan çalışmadır. İşverenin yönetim (talimat verme) hakkı karşısında işçinin talimatlara uyma (itaat) borcu yer alır. Bir işin görülmesi süreci içinde işçinin faaliyeti, çalışma şekli, yeri, zamanı ve işyerindeki davranışları düzenleyen talimatlar veren işveren onu kişisel bağımlılığı altında tutar. Bu sözleşmede varolan otorite/bağımlılık ilişkisi taraflar arasında kaçınılmaz olarak bir hukuki hiyerarşi yaratır. Bu nedenle iş akdinde bağımlılık hem işçinin kişiliğini ilgilendirmekte hem de bir hukuki bağımlılık niteliği taşımaktadır.

Uygulamada ticari taksi/minübüs sahiplerinin taksi plakalarını altı ay veya bir yıllığına kiraya verdikleri, ticari taksi/minübüsün işletilmesinin tamamen aracı kiralayan kişiye bıraktıkları görülmektedir. Bu durumda taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası olduğunda kuşku yoktur. Bir diğer uygulama ise, taksi sahibi esas olarak kendisi çalışmakta, günün belli bir diliminde (12 saatliğine veya 24 saatliğine) aracı başka bir şoföre tahsis etmektedir. Bunun karşılığında, elde edilen gelir ne olursa olsun sabit bir miktar taksi/minübüs sahibine ödenmekte veya taraflar arasındaki güven ilişkisinin niteliğine göre elde edilen gelirin belli bir oranı ticari taksi/minübüs sahibine verilmektedir. Bu durumda taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası mı, yoksa bağımlılık, zaman ve ücret unsurunu içerecek şekilde hizmet akdi mi olduğu hususu uyuşmazlık konusudur. Dairemizin ve 9. Hukuk Dairesi (19.06.2006

tarih ve 2006/13004 E. 2006/17679 K.)'nin içtihatlarına göre, ikinci uygulamadaki gibi çalışan şoförlerin çalışmaları, hizmet akdine dayalı çalışma olarak nitelendirilmiştir. Zira, hasılat kirasının unsurlarını taşıyacak nitelikte taksi/minübüsün işletilmesi tamamen şoföre bırakılmamakta, zorunlu nedenlerle taksi sahibinin devamlı olarak çalışmasının fiilen imkansız olması nedeniyle kısa bir süre için tahsis edilmektedir. İşverenin vardiyalı çalışmayı düzenleme yetkisinin bulunması ve yazılı bir kira sözleşmesinin bulunmaması nedeniyle taraflar arasında bağımlılık ilişkisinin varlığı kabul edilmekte, aksinin bunu iddia eden tarafından yeterli delillerle ispatlanması gerekmektedir.

Bütün bu açıklamalar ışığında, Mahkemece de kabul edilen taraflar arasındaki ilişkinin yukarıda yapılan açıklamalar ışığında hizmet akdi olduğu belirgin olduğundan, işin esasına girilip hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 08.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3207, Karar No: 2018/343, Tarih: 22.01.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3207 E.  ,  2018/343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile, davalının döner piliç restoranı olarak işlettiği bağımsız bölümün tapuda mesken olarak kayıtlı iken Kat Mülkiyeti Kanununun 24/2. maddesinin âmir hükmüne göre işyeri olarak kullanabilmesine dair kat malikleri genel kurulunun oybirliğiyle aldığı bir karara dayanmadan ve...Büyükşehir Belediyesinden bir ruhsat almadan kaçak olarak işlettiğinden dolayı bunun önlenmesi için büyükşehir belediye başkanlığına yaptıkları şikâyeti ve aleyhine açılacak davaları önlemek gayesiyle tapuda mesken olarak kayıtlı işbu bağımsız bölümün bu vasfını tapu memurunu kandırarak Kat Mülkiyeti Kanununun 24/2 ve yönetim planına aykırı bir şekilde “depolu dükkâna çevirerek resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğini, kat malikleri genel kurulunun oybirliğiyle aldığı bir karara dayanmadan Kat Mülkiyeti Kanununun 24/2. maddesine aykırı bir biçimde kullanılan bağımsız bölümün işyeri olarak kullanılımına son verilerek taşınmazın yeniden mesken hâline dönüştürülmesine, kabil olmadığı takdirde, komşular arasında hoş görülebilecek dereceyi aşan piliç kokusu, duman ve sıcaklık ile sabah ikilere kadar aşağıdan yayılan gürültülerin önlenmesi ve davalının bu işyerini belediyenin nizam ve talimatlarına uygun bir hâle getirilmesi ve piliç çevirme işlemine en geç saat 22’de son verilmesi ve davalının işlediği bu haksız fiiller yüzünden düçar oldukları manevi zararlara karşılık davalıdan 40.000,00.-TL manevi tazminat ile davalının müvekkiline ait dairenin satışına mani olması yüzünden HMK’nın 107. maddesi gereğince uğradığı kâr kaybı nedeniyle fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik alacaklarına mahsûben 41.000.-TL’nin hadisenin vuku bulduğu 01.01.2010 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tazmin ve tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece akşam yemek saatinde restaurantdaki fanın çalışması esnasında meydana gelen ses şiddeti düzeyinin mutfağa en yakın yerden ölçümlemesinin yapıldığı, davacının yaşadığı dairenin içinde yapılan gürültü seviye ölçüm değeri 55 Db olarak tespit edildiği, iş sağlığı ve güvenliğinin mevzuatına göre maksimum eşik düzeyi 85 Db olduğu için, bahsi geçen işyerinden alınan ölçümlerde gürültü seviyesinin normal sınırlar içerisinde yer aldığı kabul edileceği, işletmeye ait bacanın, komşu binanın duvar cephesi boyunca paslanmazdan yapıldığı ve şartnamelere uygun monte edilmiş olduğu, bodrum kata dükkan içinden inilen merdiven ile dükkana ait olup kullanım alanı yaklaşık olarak net 41,56 m2 deponun olduğu ve nizami şartlarda kullanıldığı böylece tahliye şartlarını gerektirecek hususların bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının usulüne uygun ve süresinde verilen temyiz talebi bulunmamaktadır.

Mahkeme hükmü davacıya 7201 sayılı Kanunun 21/2.maddesi gereğince 14.02.2016 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ise, HUMK'nın 432. maddesinde öngörülen 8 günlük kanunî süre geçirildikten sonra davacı tarafından 17.03.2016 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtayca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, temyiz harcının istek halinde iadesine 22/01/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9462, Karar No: 2018/14382, Tarih: 12.11.2018

**1. Hukuk Dairesi         2016/9462 E.  ,  2018/14382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava konusu 1068 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, tapulama işlemleri sırasında görevli memurlar tarafından gerekli dikkat ve özen gösterilmediğinden, malik hanesinde isim, soy isim ve baba isminin yanlış yazıldığını ileri sürerek, tapu kaydında adının “...” olarak, “...’’olarak yazılı olan baba adının da “....” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 12.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8319, Karar No: 2013/641, Tarih: 06.02.2013

**16. Hukuk Dairesi         2012/8319 E.  ,  2013/641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Kullanım kadastrosu sırasında Ölüdeniz çalışma alanında bulunan 509 ada 2 parsel sayılı 1839,19 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı ve Osman Uz tarafından kullanıldığı ve üzerindeki binaların kendisine ait olduğu şerhi verilerek tarla niteliği ile, 509 ada 3 parsel sayılı 220,28 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı şerhi verilerek çalılık niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı şirket vekili, çekişmeli taşınmazların, davacı ... Turizm İşl. ve Tic. Aş.'nin zilyetliğinde olduğunu belirterek, çekişmeli taşınmazlar üzerinde davacı şirket lehine zilyetlik şerhi verilmesini talep etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda dava konusu Muğla İli, Fethiye İlçesi, Ölüdeniz Beldesi 509 ada 3 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki davanın reddine, 509 ada 2 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki davanın kısmen kabulüne, 509 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile; teknik bilirkişi ...'ın 14.12.2011 havale tarihli raporunda EK:6'daki ölçü krokisinde gösterdiği üzere; krokide (A) harfi ile gösterilen eylemli orman niteliğindeki 155,18 metrekare yüzölçümündeki kısmın orman vasfı ile 509 ada 2 parsel numarası verilerek kadastro tespiti gibi ... adına tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazın tutanağının beyanlar hanesine zilyetlik şerhi yazılmamasına, krokide (B) harfi ile gösterilen 1.684,01 metrekare yüzölçümündeki kısmın tarla-bina ve müştemilatı vasfı ile 509 ada ve izleyen son parsel numarası verilerek kadastro tespiti gibi ... adına tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazın tutanağının beyanlar hanesine "Bu taşınmaz Belvü Turizm İşletmecilik Ticaret A.Ş. ile ...'un birlikte kullanımındadır ve taşınmaz içindeki binalar Belvü Turizm İşletmecilik Ticaret A.Ş.ne aittir" şerhinin yazılmasına, 509 ada 3 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin nitelik hanesinin iptali ile; eylemli orman niteliğinde olan taşınmazın kullanıcısı olmaksızın 220,28 metrekare yüzölçümü ve orman niteliği ile 509 ada 3 parsel numarası verilerek kadastro tespiti gibi ... adına tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazın tutanağının beyanlar hanesine zilyetlik şerhi yazılmamasına karar verilmiş; hüküm, davacı şirket vekili, davalı ... vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre çekişmeli 509 ada 2 parsel sayılı taşınmazın teknik bilirkişiler tarafından düzenlenen haritalı raporunda (A) harfi ile gösterilen bölüm yönünden yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile 509 ada 2 parsel sayılı taşınmazın (A) harfi ile gösterilen bölümü hakkındaki hükmün ONANMASINA,

2- a) Çekişmeli 509 ada 2 parsel sayılı taşınmazın (B) harfi ile gösterilen bölümü ile ilgili olarak; dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

b) Davalı ... vekili ile davacı ... Turizm İşl. ve Tic. A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarına gelince; 509 ada 2 parsel sayılı taşınmazda ...'un fiili kullanımı bulunmadığı gibi, adı geçen tarafından dosyaya ibraz edilen kira sözleşmesi içeriğinden de davalının iddiasının aksine kira sözleşmesine, davaya konu parselin dahil olmadığı belirlenmiştir. Bu durumda davalı tarafından, taşınmazda davacı şirketin sürdürdüğü zilyetliğin kendisine fer'an (kiracı sıfatı ile) olduğu kanıtlanamadığı ve tüm dosya kapsamından taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların davalı şirket tarafından yaptırıldığı anlaşıldığına göre, taşınmazın tamamının davacı şirket kullanımında olduğuna karar verilmesi gerekirken, eşit paylarla davacı şirket ve davalı ...'un zilyet olduğu yönünde karar verilmesi isabetsiz olup, davacı ... Turizm İşl. ve Tic. A.Ş. vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA,

3- Çekişmeli 509 ada 3 parsel sayılı taşınmazla ilgili hükme yönelik, davacı şirketin temyiz itirazlarına gelince; mahkemece taşınmazın eylemli orman niteliğinde olduğu gerekçesi ile davacının talebinin reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Dosyaya ekli fotoğraflar ve CD görüntülerinde, dava konusu 509 ada 3 parsel sayılı taşınmazın üzerinde teras, havuz ve bar bölümünün bulunduğu gösterilmiş olduğu gibi, orman mühendisi ...tarafından düzenlenen 14.12.2011 tarihli raporda bu taşınmazın toprak yapısının taşlık- kayalık olup, %75 eğimli olduğu, üzerinde otel müştemilatı, bar ve havuz bulunduğu, ağaç örtüsü bulunmadığı belirtilmiştir. Ancak dosya içerisinde bulunan, 12.12.2011 tarihli, yine, orman mühendisi ...ve fen bilirkişisi ... tarafından düzenlenen raporda ise; aynı taşınmazın tamamının çalılık ve kayalık vasıfta olduğu belirtilmiştir. Hal böyle olunca; dosyadaki raporlar, fotoğraflar ve CD görüntüleri ile mahkemece varılan sonuç arasında çelişki bulunmaktadır. Mahkemece, oluşan çelişki giderilmeden karar verilmesi isabetsizdir. Hal böyle olunca, mahallinde 3 kişilik orman bilirkişi kurulu ve fen bilirkişisi ile yeniden keşif yapılarak, taşınmazın niteliğinin belirlenmesi, düzenlenecek haritası üzerinde taşınmazın kullanılmayan taşlık- çalılık bölümleri varsa bu bölümlerin ve muhdesatların bulunduğu bölümlerin işaretlenmesi, dosyada bulunan fotoğraflar ve CD görüntülerinde izlenen tel örgünün, taşınmazın tamamını mı yoksa bir kısmını mı kapsadığı hususlarında bilirkişi kurulundan, önceki bilirkişi raporlarını da irdeleyecek şekilde ayrıntılı rapor alınması, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek ulaşılacak sonuca göre; bir karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davacı şirketin temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile çekişmeli 509 ada 3 parsel ile ilgili hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 06.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6326, Karar No: 2020/7627, Tarih: 28.09.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/6326 E.  ,  2020/7627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

... 16. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 06/11/2013 tarih ve 2013/20 E. 2013/281 K. sayılı kararının davalı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 19. Hukuk Dairesi’nin 27/01/2020 tarihli 2020/139 E.-2020/50 K. sayılı kararıyla davalı şirketin adli yardım talebinin reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin davalı şirket tarafından istenilmesi üzerine dosyanın HMK’nun 337. maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334 ve devamı maddeleri uyarınca; adli yardım talebinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispat etmesi, davada veya talepte haklı olduğu hususunda da mahkemede kanaat uyandırması gerekir.

Aynı Kanunun 336/2. maddesine göre de; adli yardım talebinde bulunacak kişinin, yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren, mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye ibraz etmesi zorunludur.

Somut olayda; adli yardım talebine ilişkin dilekçe ekinde davalının yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren, mali durumuna ilişkin belgeler ibraz edilmemiş, dilekçede yer alan bilgiler ise tek başına adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğunu ispatlar nitelikte değildir.

Yukarıdaki nedenlerle Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı yasaya uygun olduğundan, davalı şirketin yerinde bulunmayan itirazının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Davalı şirketin yerinde görülmeyen itirazının HMK’nun 337/2. maddesi gereğince REDDİNE, 28/09/2020 gününde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1339, Karar No: 2019/2805, Tarih: 14.05.2019

**4. Hukuk Dairesi         2019/1339 E.  ,  2019/2805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Haber Ajansı Basın ve Yayıncılık AŞ ve diğerleri aleyhine 30/03/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın davalı ... yönünden husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne dair verilen 26/12/2018 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ile davalılar ... Haber Ajansı Basın ve Yayıncılık AŞ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA

ve aşağıda yazılı onama harcının 44,40 TL'sinin davacılara, 683,10 TL'sinin de temyiz eden davalılara yükletilmesine, peşin alınan harçların bundan mahsubuna 14/05/2019 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince davanın temyiz eden davalılar yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmü davalılar temyiz etmiştir.

Davacılar vekili, müvekkillerinden ...’nin haber tarihinde Çevre ve Şehircilik Bakanı, ...’nin ise adı geçenin eşi olduğunu, Cumhuriyet Gazetesinin 22/03/2015 tarihli nüshasında, olimpiyat sporcularını yetiştirmek amacıyla hizmete açılan kapalı yüzme havuzunu, müvekkili ...’nin yüzme öğrenmek amacıyla kapattığına ilişkin davalı ... tarafından gerçeğe aykırı haber yapıldığını, haberin amacının müvekkillerini yıpratmak olduğunu beyanla manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalılar vekili; müvekkillerinin, haber kaynaklarından aldıkları bilgiyi haberleştirdiklerini, yayının gazete dışındaki farklı yayınlarda da dile getirilmiş olduğunu, yayının, güncel, yeni ve kamuoyu ilgisini çekecek nitelikte olduğunu, haber içeriğinde amacı aşan söz veya ifadelere yer verilmediğini beyan ederek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; söz konusu haberin gerçeğe aykırı olduğu, davalı ....’ın söz konusu olaya ilişkin olarak iftira suçundan yargılanıp mahkûm olduğu, habere konu olayın gerçek olması hâlinde ilgililer hakkında adli ve idari soruşturma açılmasının gerektiği gerekçeleriyle davacıların kişilik haklarının saldırıya uğradığı sonucuna ulaşılmış ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.