muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13013, Karar No: 2016/3363, Tarih: 23.02.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/13013 E.  ,  2016/3363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia ve savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra ise, diğer tarafın açık muvafakati ve ıslah dışında iddia ve savunma genişletilemez yahut değiştirilemez (HMK m.141/1). Davalı kadın, tahkikat aşamasında 25.2.2015 tarihli dilekçe ile Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesinden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat ve 175. maddesinde yer alan yoksulluk nafakası talebinde bulunmuştur. Bu taleplerle ilgili olarak davacı açık bir muvafakat beyanında bulunmadığı gibi bu konuda bir ıslah da yapılmamıştır. Bu talepler savunmanın genişletilmesi niteliğindedir. Davalı kadın tarafından usulüne uygun şekilde yoksulluk nafakası, maddi ve manevi tazminat talebi olmadığı halde talepler hakkında "karar verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi gerekirken, kesin hüküm oluşturacak şekilde red kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.23.02.2016(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/14937, Karar No: 2018/8894, Tarih: 17.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/14937 E.  ,  2018/8894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 03.05.2005 tarihinde satış temsilcisi olarak işe başladığını, SSK’nın 22.03.2006 tarihinde yapıldığını, müvekkilinin son zamanlarda işyerinde sık sık küfür ve hakarete maruz kaldığını, 22.09.2011 tarihinde 15.00 sularında davalının müvekkilini dövmek için müşteriler ve çalışanların önünde üzerine yürüdüğünü, “gel ulan buraya ağzını burnunu kırarım sinkaf ederim, işten çıktığına dair kağıt imzalayacaksın, biz kimseyi işten çıkartmayız, sen kağıdı imzala defol git” diyerek üzerine yürüdüğünü, işverenin kardeşinin araya girerek ayırdığını, müvekkilinin akşama kadar işini tamamlayıp, bir daha işine dönmediğini, müvekkilinin haklı nedenle iş sözleşmesini feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ,fazla çalışma alacağı, hafta sonu tatil alacağı, dini ve milli bayram alacağı ve yıllık izin ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 25/03/2006 tarihinde işe başladığını, işe başlama tarihinin davacının kendi el yazısı ile sabit olduğunu, davacının 2011 yılı Eylül ayı yıllık izin dönüşü mağaza müdürünün vardiya ayarlamasına itiraz ederek iş yerini terk ettiğini, davacının iş yerini terk edip işe gelmemesi nedeniyle tutanak tutulduğunu, davacının haklı mazeret bildirmemesi sebebiyle terk nedeniyle SGK’dan çıkışının verildiğini, işi bırakan davacının kıdem ve ihbar tazminatı hakkının bulunmadığını savunarak,davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece özetle; SGK kayıtları,toplanan delillerin değerlendirilmesinde; davacı vekili davacının iş akdini İş Kanununun 24/b maddesi uyarınca “b)işveren işçinin veya ailesi üyelerinden birinin şeref ve namusuna dokunacak şekilde sözler söyler, davranışlarda bulunursa veya işçiye cinsel tacizde bulunursa.” Haklı nedenle feshettiğini, işyerinde son zamanlarda sık sık küfür ve hakarete maruz kaldığını, davalının müşteriler ve diğer çalışanlar önünde sinkaflı küfür ettiğini, işi haklı nedenle feshettiğini beyan ettiği davacının, müşteriler ve çalışanlar önünde hakarete maruz kaldığını iddia etmiş ise de çalışanların tanıklıklarında böyle bir tartışma, hakaret olmadığının beyan edildiği davacının kıdem tazminatına hak kazanmadığı, davacı en son aldığı net ücretin 1.200,00 TL olduğunu iddia ettiği ancak davalı işyeri özlük dosyasında bulunan maaş bordrolarını ihtirazı kayıt ileri sürmeksizin imzaladığının görüldüğü ücretin tanıkla ispatı mümkün ise de somut olayda olduğu gibi maaş bordrolarının ihtirazı kayıt konulmadan imzalanması halinde bordroda yazılandan farklı ücret aldığını iddia eden işçi bu iddiasını ancak yazılı belge ile ispatlamak zorunda olduğu, davacı her ne kadar 03.05.2005 tarihinde davalı işyerinde çalışmaya başladığını, ancak SSK’sının 22.03.2006 tarihinde yapıldığını iddia etmiş ise de davacının 25.03.2006’da davalı işyerinde çalışmak istediğine yönelik el yazısıyla yazmış olduğu dilekçe, SGK kayıtları, davacının iş yeri özlük dosyası ve tanık beyanlarından davacının davalı işyerinde çalışması 25.03.2006-22.09

.05.2005 tarihinde davalı işyerinde çalışmaya başladığını, ancak SSK’sının 22.03.2006 tarihinde yapıldığını iddia etmiş ise de davacının 25.03.2006’da davalı işyerinde çalışmak istediğine yönelik el yazısıyla yazmış olduğu dilekçe, SGK kayıtları, davacının iş yeri özlük dosyası ve tanık beyanlarından davacının davalı işyerinde çalışması 25.03.2006-22.09.2011 tarihleri arasında 5 yıl 5 ay 27 gün olarak hesaplandığı, davacı her ne kadar kıdem tazminatı talep etmiş ise de davacı haklı nedenlerle derhal iş akdini feshettiğini ispatlayamadığından reddine karar verilmiş, tanık beyanlarından davalı iş yerinde iki vardiya şeklinde çalışma yapıldığı, vardiyaların davalı beyanı ile uyumlu olduğu buna göre davacının haftalık çalışmasının günde 8 saat, bir saat ara dinlenme tenzili ile 7 saat olduğu haftada 42 saat çalıştığı buna göre fazla mesai yapmadığının tespit edildiği, davacı vekili hafta sonu tatil alacağı talep etmişse de dava dilekçesinde davacının Perşembe günleri haftalık izin kullandığını beyan ettiği, hafta tatilinin Pazar günü yapılması zorunlu olmayıp, haftanın diğer günlerinde de yapılması mümkün olduğu, davacının haftada bir gün tatil yaptığı davacı vekili beyanından açıkça anlaşıldığından dolayı, davacının hafta tatili alacağı hakkı bulunmadığı, davacı vekili davacının dini bayramların ilk günü çalışmadığını, diğer günler ve milli bayramlarda çalıştığını, karşılıklarının ödenmediğini bu nedenle dini ve milli bayram alacaklarının ödenmesini talep ettiği, davalı vekilinin ise beyanında resmi tatil ve bayramlarda çalışma yapıldığında daha sonra dönüşümlü olarak izin kullandırıldığını beyan ettiği, tanık ifadelerinden de resmi tatil ve bayramlarda çalışma yapıldığının tespit edildiği, ancak dosya kapsamının incelenmesinde davalının daha sonradan izin kullandırıldığına yönelik beyanını ispatlayan bir olguya rastlanılmadığı bu nedenle davacının dini bayram ve resmi tatil alacağı olduğu, davacı vekili davacının yıllık izinlerini kullanmadığını belirterek yıllık izin talebinde bulunmuş ise de tanık beyanlarından davacının yıllık izinlerini kullandığının anlaşıldığı, davacının bakiye yıllık izin alacağının bulunmadığının tespit edildiği bu nedenlerle davacının net 1.383,14 TL dini ve milli bayram alacağının kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta dosyadaki bilgi ve belgelerden ve yıllık izin defterinin incelenmesinden 2011 yılı için yıllık izin defterinde davacı imzasının bulunmadığı görülmekle 2011 yılı için yıllık izin kullandırıldığını davalı ispat edemediğinden mahkemece 2011 yılı için yıllık izin ücretine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile yıllık izin ücreti alacağının reddi hatalıdır

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.04.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1530, Karar No: 2020/8018, Tarih: 21.12.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1530 E.  ,  2020/8018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 4. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen kurum işleminin iptali - muarazanın men'i davasının kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı eczacı; sigortalılarının reçetelerini karşılamak üzere 2012 yılında davalı kurum ile sözleşme imzaladığını, davalı kurumun kendisinin de aralarında bulunduğu 21 adet eczanenin 2007/2008 reçeteleri üzerinde yaptığı inceleme neticesinde düzenlenen 20/12/2013 tarih ve ZB-198 sayılı muhakkik raporuna istinaden, 2012 yılı Eczane Protokolünün 5.3.5 maddesi gereğince; hasta veya hasta yakınına teslim edilmeyen ilaçlara ait reçete nedeniyle hakkında uyarı cezası ve cezai şart uyguladığını, cezai işleme dayanak 17/08/2007 tarihli ve 12998 numaralı 1 adet reçete nedeniyle yedi yıl gibi bir uzunca bir süre geçtikten sonra 2012 yılı protokol hükümlerine dayanarak cezai şart tesisine ilişkin işlemin gerçeği yansıtmadığını ileri sürerek; 4.526 TL cezai şart ve 905,21 TL reçete bedeli olmak üzere toplam 5.939,71 TL'lik haksız ve hukuka aykırı kesinti işleminin iptali ile davalı kuruma herhangi bir borcunun bulunmadığının tespitini talep etmiştir.

Davalı; tesis edilen cezai işlemin, mevzuata uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; cezai işleme dayanak olan reçete sahibi davalı kurum sigortalısı ...'un SSK karnesi ve nüfus cüzdanını başka bir eczane çalışanına vererek ilaçları temin ettiği, ilaç kullanım raporu ve reçetenin şekil olarak tüm unsurları taşıdığı, bu doğrultuda reçete

muhteviyatı ilaçların eczacı tarafından hazırlanarak gelen şahsa teslim edildiği, cezanın şahsiliği ilkesi gereğince davacının cezaya konu olayda kusuru bulunmadığından hakkında cezai işlem tesis edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın kabulü ile davacıya 2012 yılı eczane protokolünün 5.3.5 maddesi gereğince uygulanan uyarı cezası ve 5.939,07 TL'nin tahsili talebinin yerinde olmadığının tespitine ve cezai işlemin iptaline karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı, davalı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İlk derece mahkemesi kararına karşı, davalı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; reçete sahibinin davalı kuruma ve mahkemeye çelişkili beyanlarda bulunduğu, mahkemeye verdiği ifadesinde reçeteyi kendisinin imzaladığını beyan ettiği, kurum görevlilerine vermiş olduğu imza örneklerinin dahi farklı karakterlerde bulunduğu, reçeteye dayanak olan sağlık raporlarına dayanarak dava konusu reçete tarihinden önce ve sonra farklı eczanelerden ilaç temin edildiği, işbu raporların sahteliğine dair bir tespit ve iddia bulunmadığı gibi raporun 6 uzman hekimce imzalanmış olması karşısında aksinin ancak bir mahkeme ilamı ile kanıtlanabileceği, reçete sahibinin ilaçlarını yazdırmak ve almak için 3. şahsa sağlık karnesini teslim etmiş olması karşısında artık bu kişinin hasta yakını olarak kabul edilmesi gerektiği, reçete arkasında reçete sahibinin adının yazılı olmasının sonucu değiştirmeyeceği, zira reçete sahibinin ilaçların bu kişi tarafından alındığını kabul ettiği, 2007 tarihli dava konusu reçetedeki ilaçların yaklaşık 7 yıl sonra alınıp alınmadığının, kullanılıp kullanılmadığının, reçete sahibi tarafından tam olarak hatırlanmasının da mümkün olmayacağı, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle; davalının istinaf başvurusunun esastan reddine, harçtan muaf olan davalıdan harç tahsili yönünde hüküm tesisi yönünden ise, bu durum yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden ilk derece mahkemesi hükmünün davalıdan harç tahsiline ilişkin kısmının kaldırılmasına karar verilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş; karar, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava; davalı kurum tarafından davacı eczacı hakkında 2012 yılı Eczane Protokolünün 5.3.5. maddesine istinaden tesis edilen cezai işlemin iptali ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Dava; davalı kurum tarafından davacı eczacı hakkında 2012 yılı Eczane Protokolünün 5.3.5. maddesine istinaden tesis edilen cezai işlemin iptali ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından davaya konu cezai işlemin, içlerinde davacının da yer aldığı 21 eczane için davalı kurumca yapılan inceleme sonrasında düzenlenen muhakkik raporuna ve işbu dava açısından, söz konusu inceleme kapsamında cezai işleme konu reçete sahibi davalı kurum sigortalısı ...'un alınan beyanı üzerine tesis edildiği anlaşılmaktadır. Adı geçen sigortalı yargılama sırasında talimatla alınan ifadesinde; "....Komşumuzun oğlu ... ilaç almam konusunda yardımcı oluyordu, benim sağlık karnemi alıp ilaç yazdırıyordu, bazen soğuk algınlığı ya da baş ağrısı ve antibiyotik gibi ilaçlara ihtiyaç duyduğumda... bize yardımcı olup bu ilaçları yazdırıp bize getiriyordu, tansiyon, şeker, kroner hastalığına ilişkin benim raporum yoktur, böyle hastalığım hiç olmadı, bu raporlarda yazan ilaçların hiç birini kullanmadım, söz konusu yazdırılan ilaçlar benim bilgim dışında yazılmıştır, komşumuzun oğlu olduğu için ilaçları alırken reçetede yazılı bulunan ilaçların isimlerini kontrol etmiyorduk, ilaçları almak için reçetenin arkasını imzalıyordum." şeklinde beyanda bulunmuş olup, davalı kurumca yapılan inceleme sırasında verdiği ifadesinin de benzer mahiyette olduğu, dosya eki klasörde yer alan dava konusu reçete suretinin arkasında "... kendisi" kaydı oluşturulup altı imzalanmış ise de, aynı klasörde yer alan adı geçen sigortalıya ait farklı tarihli ve farklı eczanelere ait reçetelerin arkasında da ... adı ve altında imza bulunduğu ancak, tüm reçetelerin arkasındaki ... adı altında yer alan imzaların hepsinin birbirinden farklı ve davalı kurumca yapılan inceleme sırasında adı geçen sigortalının alınan

imza örneklerindeki imzalardan tamamen farklı karakterde oldukları görülmüş, bu husus sigortalı ...'un dava konusu işlemin tesisine dayanak reçetede yer alan ilaçlara yönelik olarak "tansiyon, şeker, kroner hastalığına ilişkin benim raporum yoktur, böyle hastalığım hiç olmadı, bu raporlarda yazan ilaçların hiç birini kullanmadım, söz konusu yazdırılan ilaçlar benim bilgim dışında yazılmıştır" şeklindeki beyanları ile birlikte değerlendirildiğinde; dava konusu reçete arkasına ilacın teslim edildiği kişi olarak "... kendisi" kaydı düşülmesine rağmen davaya konu cezai işlemin dayanağı olan 17/08/2007 tarihli ve 12998 numaralı 1 adet reçete muhteviyatı ilaçların adı geçen sigortalıya teslim edilmediği, teslim edilen kişinin de kimlik tespiti yapılmadığı halde sigortalının kendisine teslim edilmiş gibi kayıt oluşturulduğu anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca, davacının 2012 protokolü 5.3.5 maddesine aykırı davranışı sabit olduğundan, davanın reddi yönünde karar verilmesi gerekirken bölge adliye mahkemesince; yanılgılı değerlendirmeyle davalının diğer istinaf sebeplerinin esastan reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Hal böyle olunca, davacının 2012 protokolü 5.3.5 maddesine aykırı davranışı sabit olduğundan, davanın reddi yönünde karar verilmesi gerekirken bölge adliye mahkemesince; yanılgılı değerlendirmeyle davalının diğer istinaf sebeplerinin esastan reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının HMK'nın 371 inci maddesi uyarınca davalı yararına BOZULMASINA, HMK'nın 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca dosyanın kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 21/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7284, Karar No: 2023/2221, Tarih: 11.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/7284 E.  ,  2023/2221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI :2019/1706 Esas, 2021/970 Karar

HÜKÜM :Kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ :Ankara 3. Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2013/59 E., 2019/193 K.

Taraflar arasındaki yeni bitki çeşidi (elma) hakkına tecavüz, haksız rekabetin tespiti men ve refi, maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine davalı vekilinin başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinden CIV’in İtalya’nın en önemli üç meyve üreticisinin ortaklığı ile kurulduğunu, özellikle ürettiği elma, armut ve çilek çeşitleri ile ulusal ve uluslararası alanda çok büyük başarılar elde ettiğini, müvekkillerinden ...’ın CIV’in Türkiye’deki tek lisansörü olduğunu, CIV’in 10.12.2009 tarih, 2009/034 no ve “CIVG198” çeşit ismi ile elma çeşidini Tarım ve Köyişleri Bakanlığı nezdinde tescil ettirdiğini, “CIVG198” isimli elma çeşidine ilişkin “MODİ” markasının Türkiye başta olmak üzere pek çok ülkede tescil ettirildiğini, ıslahçı hakkı başvurusunun 30.07.2008 tarih ve 2009/2 başvuru numarası ile yapıldığını, söz konusu başvurunun tesciline karar verilerek 10.12.2009 tarih ve 2009/034 nolu ıslahçı hakkı tescil belgesinin tanzim edildiğini, CIV’e ait bu ıslahçı hakkının kullandırılması için ...’a lisans verildiğini ve ...’ın CIV’in ıslahçı haklarına tecavüz durumunda her türlü davayı açmaya yetkili olduğu hususunda mutabık kalındığını, davalının gerçekleştirdiği elma üretimi kapsamında müvekkiline ait tescilli “MODI” ibareli elma çeşidinin de yer aldığını, bu üretimin müvekkillerinden izin alınmaksızın gerçekleştirildiğini, Ereğli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2012/198 D.İş sayılı dosyasından tanzim olunan bilirkişi raporu ile davalının adresinde 5727 adet MODI çeşidi elma ağacının mevcut olduğunun tespit edildiğini, davalının eylemlerinin 5042 sayılı Yeni Bitki Çeşitlerine Ait Islahçı Haklarının Korunmasına İlişkin Kanun (5042 sayılı Kanun) ile 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (6102 sayılı Kanun) haksız rekabete ilişkin hükümlerine aykırı olduğunu, maddi ve manevi zararlarının karşılanması gerektiğini, CIV ile ... arasında akdedilen 28.09.2011 tarihli sözleşme ile ...’ın üçüncü kişi üreticilerle sözleşme yapmasına ve üçüncü kişilere üretim yaptırmasına cevaz verildiğini, ancak, bu sözleşme kapsamında üçüncü kişilerin ürettiği ürünlerin kendi elleriyle değil, ... aracılığıyla satışının yapılmasının kararlaştırıldığını, dolayısıyla ...’ın üretilen her “MODI” yi kontrol etme ve daha sonra uygun gördüğü ürünleri üreticiden satın alarak piyasaya sunma gibi bir misyonunun söz konusu olduğunu, bu kontrol misyonunun ürünlerin kalite anlamında birbirine yakın olmasını ve müşteriler nezdinde de kalite algısının üst seviyede tutulmasını amaçladığını, davalının hukuka aykırı üretiminin maddi zararların yanı sıra müşteri nezdinde itibar kaybına da sebebiyet verdiğini, maddi zarar kapsamına fiili zarar ve yoksun kalınan kazancın girdiğini, CIV’in yoksun kaldığı kazanç bakımından, müvekkilleri arasında akdedilen üretim sözleşmesi uyarınca CIV tarafından Özler’e gönderilen her bitki için bitki başına 1 euro ödenmesi konusunda mutabık kalındığını, bu bağlamda davalının bahçesinde tespit edilen plantasyon adedinin 5727 adet olduğu göz önünde bulundurulduğunda CIV’in söz konusu ağaçların kendisi tarafından satılmaması nedeniyle 5