muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15013, Karar No: 2015/12362, Tarih: 08.10.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/15013 E.  ,  2015/12362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali-tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne karşı davanın kısmen kabul, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı-karşı davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı-karşı davacı vek. Av. ... gelmiş diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkili şirketin ortaklarının tamamının Avusturya uyruklu olup 19.01.2006 tarihinde dava dışı ... ile imzalanan genel müdürlük sözleşmesi ile adı geçenin genel müdür sıfatıyla ve Türkiye’de şirketin idari, hukuki ve ekonomik konularda tek yetkilisi olarak işe başladığını, söz konusu sözleşmede “genel müdür, iş bu sözleşmenin süresi boyunca ... ile rekabet ve dolaysız bir partnerlik içinde bulunan veya benzer bir ürün yelpazesine sahip de hiçbir başka firmaya iştirak edemeyeceği” hükmünün yer aldığını, bu hükme rağmen adı geçen aynı sektörde faaliyet gösteren davalı şirkette hem ortak hem de temsile yetkili müdür olduğunu, böylece ...’ın aynı dönemde hem müvekkili şirkette hem de davalı şirkette yetkili olarak görev yaptığını, bu dönemde adı geçenin imzası ve onayı ile davalı şirkete muhtelif tarihlerde mal sattığını, satılan mal bedelinin tahsili için başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı sonucu durduğunu belirterek, itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ...’ın davacı şirkette genel müdürlük yaptığı sırada müvekkilinin davacı şirketin bayisi olduğunu, bu nedenle davacının müvekkiline mal satmasının normal olduğunu, davacı şirket tarafından ...’ın sözleşmesinin feshedilmesinden sonra müvekkiline mal verilmemeye başlandığını, böylelikle taraflar arasındaki bayilik sözleşmesinin fiilen haksız olarak feshedildiğini, müvekkilinin bu nedenle maddi ve manevi olarak zarara uğradığını bildirerek davanın reddini istemiştir. Davalı vekili, karşı davasında, müvekkilinin uğradığı zararlar nedeniyle 40.000 TL. maddi, 10.000 TL. de manevi tazminatın dava tarihiden itibaren reeskont faiziyle davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi roporuna göre, asıl davada, takibe konu faturaların düzenlendiği tarihte ...’ın hem davacı hem de davalı şirket genel müdürü olarak görev yaptığı ve davacı şirketçe düzenlenen faturalara dayalı sevk irsaliyelerinde imzasının bulunduğu, davalının mal almadığı yolunda bir itirazının bulunmadığı, davalı şirket kayıt ve belgeleri üzerinde yapılan inceleme soncunda ise davalının davacıya 70.757,81 TL. cari hesap borcunun bulunduğu, 1.3.2007 tarihli 162, 13 TL. bedelli ve 30.11.2007 tarihli 518,11 TL. bedelli faturalarda davacı şirket yetkili ...’ın imzasının yer aldığı gerekçesiyle asıl davanın kabulüne, birleşen dava da ise taraflar arasında bayilik ilişkisi bulunmadığı, ancak davacı-karşı davalının davalı-karşı davacıya elektrik armatürleri satmakta olduğu, davacı-karşı davalının ticari ilişkiyi sonlandırmasından dolayı davalı-karşı davacı elinde bir kısım malzemelerin kaldığı ve bu malzemelerin devamı olmamasından dolayı davalı-karşı davacı tarafından ekonomik açıdan değerlendirilemeyeceği, bu malzemelerin bedeli kadar karşı davanın kabulü gerektiği gerekçeleriyle karşı davanın kısmen kabulüne, fazlaya ilişkin istemle manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, hüküm davalı-karşı davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 08.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7601, Karar No: 2018/7471, Tarih: 31.10.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/7601 E.  ,  2018/7471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanık ...'nün beraatine ilişkin hükümler müşteki vekili tarafından, nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanıklar ..., ... ve ...’nın mahkûmiyetlerine ilişkin hükümler müşteki vekili ve sanıkların müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu'nun 19/01/2015 tarih ve 2015/8 sayılı kararının Yargıtay Ceza Daireleri İşbölümünü düzenleyen II nolu bölümün, ortak hükümler başlığının 3. bendinde, "Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde, 28/06/2014 tarihinden önce düzenlenen tebliğnameler bakımından iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirmeye göre görevli daire belirlenir. Bu tarihten sonra düzenlenen tebliğnameler bakımından ise mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda da iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır.” hükmüne yer verilmiştir.

Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

İncelenen dosya içeriğine göre;

İncelenen dosya içeriğine göre, Yalova Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 01.08.2011 tarih ve 2011/2285 sayılı iddianamesiyle, Özel ... Rehabilitasyon Merkezinin sorumlu ve yetkili müdürü olan sanık ...’ın, merkezin sahibi olan diğer sanıklarla birlikte sahte belge tanzim ederek haksız kazanç sağlayıp, kamuyu zarara uğrattığının iddia edilmesi karşısında; 14.02.2007 gün ve 26434 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve iddianamenin düzenlendiği tarihte yürürlükte bulunan 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 9/son maddesindeki "Kurumlarda görev yapan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler, görevleri sırasında suç işlemeleri veya görevleri nedeniyle kendilerine karşı işlenen suçlardan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun uygulanması ve ceza kovuşturması bakımından kamu görevlisi sayılır." amir hükmü uyarınca, sanıkların memuriyet sıfatına bağlı olarak tavsifi yapılan eylemlerinin, 5237 sayılı TCK'nın 204/2. maddesinde düzenlenen memurun resmi belgede sahteciliği suçunu oluşturduğu da gözetilerek yapılan incelemede;

Temyiz incelemesine konu suçlardan iddianamede anlatılan kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunun cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 204/2. maddesinde üç yıldan sekiz yıla kadar hapis; dolandırıcılık suçunun cezasının ise, aynı kanunun 158/1-e-son maddesinde üç yıldan yedi yıla kadar hapis olduğu dikkate alındığında;

Temyiz incelemesine konu suçlardan iddianamede anlatılan kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunun cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 204/2. maddesinde üç yıldan sekiz yıla kadar hapis; dolandırıcılık suçunun cezasının ise, aynı kanunun 158/1-e-son maddesinde üç yıldan yedi yıla kadar hapis olduğu dikkate alındığında;

İddianamedeki anlatım, nitelendirmeye göre, Yargıtay Kanunu’nun Değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesinin Yüksek (11.) Ceza Dairesi’nin görevi dâhilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye TEVDİİNE, 31/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8910, Karar No: 2015/15017, Tarih: 15.09.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/8910 E.  ,  2015/15017 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı belediye vekili ve davalı şirket temsilcisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 13.11.2009 tarihli iş kazasında yaralanan sigortalıya bağlanan gelir ve tedavi gideri nedeniyle uğranılan zararın davalılardan teselsülen tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu 21. maddesidir.

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası Ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin Ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır.

Anılan maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır.

Mahkemece, konusunda uzman bilirkişiden gerçek zarar tavan hesabı yaptırarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı belediye vekili ve davalı şirket temsilcisinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmü BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılara iadesine, 15.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19324, Karar No: 2016/16617, Tarih: 07.12.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/19324 E.  ,  2016/16617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1, 143, 168 ve 62. maddeleri gereğince 3 ay 26 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/07/2014 tarihli ve 2014/336 esas, 2014/471 sayılı kararının, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının dava dışı sanık Arif Kılıç hakkındaki aynı Mahkemenin 2008/173 esas sayılı dosyasındaki hükmün açıklanmasına ilişkin olduğu, hüküm ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğundan bahisle Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 15/03/2016 tarihli 2016/2321-4630 sayılı ilâmı ile sanık hakkında kısa kararda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği cihetle, kararın itiraz kanun yoluna tabi olduğu, itirazın merciince değerlendirilmesi için dosyanın iadesine karar verilmesini müteakip, itiraza konu gerekçeli kararın hüküm fıkrasının başka bir dosyaya ilişkin olduğu, kararda da hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmediği, 5271 sayılı Kanun’un 308.maddesi uyarınca aykırılığın giderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi gerektiğine dair mercii Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/04/2016 tarihli ve 2016/294 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 12/10/2016 gün ve 105-23-7976-2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/10/2016 gün ve 2016/380358 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12/10/1987 tarihli 1987/8-361-458 sayılı kararında da belirtildiği üzere, kısa karar ile gerekçeli karar arasında farklılık bulunduğu takdirde, kısa karara itibar edileceği, Mahkemece kısa karar ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, gerekçeli kararın gerekçe bölümünün de kısa karar ile uyumlu olduğu cihetle, itiraz mercii Elazığ Ağır Ceza Mahkemesince itirazın esasına girilerek karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.09.1987 gün ve 1987/4-268 E., 376 K. ve 12.10.1987 gün ve 1987/8-361 E., 458 K. sayılı kararlarında da, tefhim edilen kısa kararla (hüküm fıkrası) gerekçeli karar arasında farklılık bulunduğu takdirde hükmün esasını teşkil eden kısa karara itibar olunacağı belirtilmiş, yine Yargıtay Ceza Dairelerinin birçok kararında da, kısa karara uygun olmayan gerekçeli kararın hukuki geçerliliğinden bahsedilemeyeceği vurgulanmıştır.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.09.1987 gün ve 1987/4-268 E., 376 K. ve 12.10.1987 gün ve 1987/8-361 E., 458 K. sayılı kararlarında da, tefhim edilen kısa kararla (hüküm fıkrası) gerekçeli karar arasında farklılık bulunduğu takdirde hükmün esasını teşkil eden kısa karara itibar olunacağı belirtilmiş, yine Yargıtay Ceza Dairelerinin birçok kararında da, kısa karara uygun olmayan gerekçeli kararın hukuki geçerliliğinden bahsedilemeyeceği vurgulanmıştır.

Somut olayda; mahkemece hükmün esasını teşkil eden kısa karar ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 3 ay 26 gün hapis cezası ile mahkûmiyete ve CMK’nın 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve gerekçeli kararın gerekçe bölümünün de kısa karar ile uyumlu olduğu anlaşılmakla, itiraz merciince itirazın kabulü ile işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde “CMK'nın 308/1. maddesi gereğince dosyanın Yargıtay C. Başsavcılığına gönderilmesine” karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden (ELAZIĞ) 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 08.04.2016 gün ve 2016/294 sayılı D. İş sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca BOZULMASINA, sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, 07.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27249, Karar No: 2018/12230, Tarih: 17.12.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/27249 E.  ,  2018/12230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ... davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı ... konutları 2.etap projesinden 22.05.2008 tarihli sözleşme ile daire satın aldığını ve 22.11.2010 da teslim edilmesi gerekirken geç teslimle 21.04.2011 tarihinde de konutun teslim edildiğini, tanıtım ve projesi ile broşürlerde olmasına rağmen sosyal donatı alanlarının yapılmadığını, yeşil alanın bir kısmının site dışındaki kayalık alanda bırakıldığını, bu şekilde sitenin ortak kullanım alanında ve bağımsız bölümde yapılacağı vaat edilen hususların yerine getirmeyerek davalının edimini eksik olarak ifa ettiğini ve bundan dolayı kendisinin zarara uğradığını ileri sürerek, ayıp ve eksiklikler nedeni ile şimdilik 100,00 TL bedel indiriminin, 100,00 TL. maddi ve manevi tazminat ile 100,00 TL. kira kaybı bedelinin temerrüt tarihinden itibaren yasal faizi ile ödetilmesini istemiş, ıslah ile de talebini artırmıştır.

Davalı, ayıp ve eksik bulunmadığını, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın eksik ifa ve maddi- manevi tazminat yönünden reddine, kira kaybı bedeli yönünden kabulü ile 5.027,00 TL'nin ihbar tarihi olan 18.05.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı ... davalı vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ... davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, geç teslim nedeni ile mahrum kalınan kira geliri talebine ilişkindir. Mahkemece, kira kaybı yönünden davanın kabulüne karar verilmişse de, hesaplama davacı tarafın sunduğu ve mahkemenin baz aldığı kira sözleşmesine göre yapılmıştır. Oysa, davacı tarafın sunmuş olduğu kira sözleşmesi herzaman istenilen miktarda düzenlenebilir olup bu kira sözleşmesine dayanılarak hüküm kurulamaz

Bu durumda, dava konusu taşınmazın kira kaybına ilişkin bedelin taraflardan öncelikle emsalleri istenmeli, mahkemece de emsaller celbedilip, keşif esnasında da bilirkişiler tarafından re'sen emsaller bulunup dava konusu taşınmaz ile karşılaştırılmalı, bu şekilde emsal ve rayiç kiralar belirlendikten sonra hesaplanması gerekirken, eksik araştırma ve yanlış değerlendirmeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Bu durumda, dava konusu taşınmazın kira kaybına ilişkin bedelin taraflardan öncelikle emsalleri istenmeli, mahkemece de emsaller celbedilip, keşif esnasında da bilirkişiler tarafından re'sen emsaller bulunup dava konusu taşınmaz ile karşılaştırılmalı, bu şekilde emsal ve rayiç kiralar belirlendikten sonra hesaplanması gerekirken, eksik araştırma ve yanlış değerlendirmeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince kararın temyiz eden taraflar yararına BOZULMASINA, peşin alınan 150,81 TL harcın davalıya iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/175, Karar No: 2011/210, Tarih: 11.10.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/1-175 E.  ,  2011/210 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname: 2011/177784

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Kasten Öldürme suçundan sanık Y... K...’in, 5237 sayılı TCY’nın 81/1, 53/1, 54 ve 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, zoralıma, mahsuba ve tutukluluk halinin devamına ilişkin, Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08.11.2007 gün ve 248–536 sayılı re’sen temyize tabi olan hükmün, Cumhuriyet savcısı, sanık Y. K.müdafii ve katılanlar vekili tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 08.12.2010 gün ve 5360–7872 sayı ile;

“Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Y... K...’in öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık S... Z.... D.... hakkında elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Y.... müdafiinin TCK’nun 25 ve 27. maddelerinin şartlarının varlığına ilişen, Cumhuriyet savcısının ve müdahiller vekilinin sanık S....yönünden sübuta, sanık Y... için suç vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

…2- Sanık Y.... hakkında öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

Maktulün, sanığın yanında ve annesinin yokluğunda annesine küfür etmesi üzerine sanığın balta ile maktulün kafasına vurarak öldürdüğü olayda; 5237 sayılı TCK’nun haksız tahrike ilişkin 29. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesi ise 08.03.2011 gün ve 8–61 sayı ile;

“...Sanık Y..., balta ile maktule vurduğunu kabul etmiş, sakladığını söylediği yerden çıkarılan ceset üzerinde yapılan otopsi neticesi maktulde sanığın tarif ettiği aletle yapılmış travmalar belirlenerek sanığın müsnet suçu işlediği yönündeki beyanı bu raporlar ile de doğrulandığından, kasten üvey babasını öldürdüğü kabul edilmiştir.

Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesi ise 08.03.2011 gün ve 8–61 sayı ile;

“...Sanık Y..., balta ile maktule vurduğunu kabul etmiş, sakladığını söylediği yerden çıkarılan ceset üzerinde yapılan otopsi neticesi maktulde sanığın tarif ettiği aletle yapılmış travmalar belirlenerek sanığın müsnet suçu işlediği yönündeki beyanı bu raporlar ile de doğrulandığından, kasten üvey babasını öldürdüğü kabul edilmiştir.

Sanık ile maktul arasında olay öncesi yaşananlar hakkında sanığın beyanları dışında başka delil elde edilememiş ise de sanığın kendisini daha fazla cezadan kurtarma gayreti içerisinde olacağı ve maktulü başına gelenleri hak etmiş bir durumda göstermek isteyeceği unutulmamalı, sanığın maktul ile yaşadıklarına dair sözlerin, her ikisinin sosyal ve ekonomik hayatı ve ilişkileri ile uyumlu ve hayatın olağan akışına aykırı düşmemesi gerekmektedir. Nitekim kasten adam öldürmenin cezası müebbet hapis iken, tahrik hükümleri uygulandığında verilecek azami ceza onsekiz yıl hapis olup her iki cezanın infazı arasındaki uçurum dikkate alındığında ceza adaletini sağlama yönünden sanığın gerçekten tahrik altında adam öldürüp öldürmediğinin ortaya konulması icap eder. Sanığın başka muhtemel sebepleri olma ihtimali yanında sadece soyut iddiaları ile annesine yapılan küfre maruz kalmasından kaynaklanan tahrikin varlığının kabulü adalet prensipleriyle bağdaştırılamaz.

Tanık Y... Z...’in beyanına göre sanık, üvey babasının annesi hakkında küfürlü konuştuğunu ve bıçakla üzerine saldırdığını belirtmiştir. Tanık N... Z...; kızı S...’in kendisine; H...’in Y...’a, ‘anneni satacağım, arsaları geri alacağım’ demesi üzerine kavga ettiklerini söylediğini belirtmiştir. S... de beyanında ikinci ifadeyi doğrulamıştır. Bu iki beyan arasındaki çelişki dikkat çekmektedir. Sanık Y..., maktul ile aralarında kendisinin iş bulup çalışması yönünde tartışma çıktığını, maktulün ‘zaten bir işe yaramıyorsunuz, annen orospu, onu satacağım’ diyerek bıçakla üzerine yürüdüğünü belirtmektedir. Maktulün dosya kapsamından belirlenen sosyal hayatı ve kişiliği dikkate alındığında eşine bu hakaretleri yapabilecek bir kişilikte olmadığı düşünülmektedir. Üstelik maktul olaydan bir hafta önce eşiyle resmi nikâh kıymıştır. Eşi ile ilgili düşünceleri son bir haftada değişmiş olamayacağına göre orospu olarak nitelediği biri ile nikâh kıyması hiçbir mantıkla bağdaştırılamaz. Kaldı ki çevresinde hoca olarak tanınan maktulün eşine kötü muamelede bulunmadığı, S...’in beyanları ile de sabittir.