muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13371, Karar No: 2012/1262, Tarih: 13.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/13371 E.  ,  2012/1262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: KADIKÖY 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/06/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, Kadıköy .....Mahallesi .. Ada 10 sayılı parseldeki H.. ve D..'e ait toplam 144/1903 payın mülkiyetinin mahlulen "M.. S. Vakfı"na intikal ettiğinin tespiti suretiyle bu paya tekabül eden 1.282.809.900.-TL'nın birikmiş faizleriyle birlikte tahsiline, Hazinen davaya karşı çıkması halinde mahkeme masrafları ile ücreti vekaletin Hazineye yükletilmesine karar  verilmesini istemiştir.Davalılar, davacının davasını ispat etmesi gerektiğini, Vakıflar Yasası'nın davacıya mahluliyet kararı düzenleme yetkisi vermediğini belirtip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüyle, Kadıköy 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin 1997/812 esas sayılı kayyım dosyasında H.. ve D..'in paylarına karşılık bankaya yatan 1.282.81.-TL'nin davacı Vakıflar İdaresine ödenmesine karar  verilmiştir.

Karar, Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 2762 Sayılı yasayı iptal eden 5737 sayılı Yasa'nın 17. maddesi hükmü uyarınca, aslı vakıf olan taşınmazın ortaklığın giderilmesi ve satış suretiyle temin edilen ve de mutasarrıflarına ait paya tekabül edip te bankada Kayyım hesabına yatırılan paranın hüküm altına alınması isteğine ilişkindir.Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Gerçekten de, aslı vakıf olan taşınmazdaki çekişmeli payın bankadaki karşılığının  davacıya ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

Ne var ki, 4351 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davada kanuni hasım olan kayyımın ve keza, gerekmediği halde kendisine husumet tevcih edilen Hazinenin yargılama giderleri ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulmamaları gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile aleyhlerine yargılama giderine ve avukatlık ücretine hükmedilmiş olması doğru değildir.

Hazine ve Kayyımın, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.02.2012  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5157, Karar No: 2013/10247, Tarih: 18.11.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/5157 E.  ,  2013/10247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Tapulama çalışmaları sırasında tapulama harici bırakılan taşınmazların 3402 sayılı Kanunun Ek-8. maddesi gereğince yapılan kadastrosu sırasında ... Köyü, 102 ada 322 parsel sayılı 1371,08 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile davalı adına tesbit edilmiştir.

Davacı Hazine, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, kayalık ve çalılık yerlerden olduğunu, zilyetlik koşullarının oluşmadığını ileri sürerek açmıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile dava konusu taşınmazın kadastro tesbitlerinin iptali ile (B) harfi ile işaretli 1063,55 m2 yüzölçümlü bölümünün taşlık ve çalılık niteliği ile Hazine adına, (A) harfi ile işaretli 307,53 m2 yüzölçümlü bölümünün tesbit gibi tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1974 yılında yapılan orman kadastrosu, 1986 yılında yapılan herhangi bir nedenle sınırlandırma dışı kalmış ormanların kadastrosu ile 2/B madde uygulaması ve aplikasyon çalışmaları ile 1956 yılında yapılan tapulama çalışmaları vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosuna, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırma sonucunda çekişmeli taşınmazın temyize konu (A) bölümünün orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen davalı yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 18/11/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5678, Karar No: 2015/4321, Tarih: 17.11.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/5678 E.  ,  2015/4321 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 16 - 2015/63828

Mahkemesi : Adana 9. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 20.01.2015

Numarası : 2014/514 - 2015/27

Suç : Yargı görevini yapanı, bilirkişiyi veya tanığı etkilemeye

teşebbüs

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.11.2007 tarih ve 70/254 sayılı kararında da belirtildiği gibi, TCK'nın 277. maddesinde tanımlanan suçun maddi unsuru, yargı görevini yapanları, emir vermek, baskı yapmak, nüfus icra etmek suretiyle veya her ne suretle olursa olsun hukuka aykırı olarak etkilemeye kalkışmaktır.

Maddi unsuru oluşturan fiilin ise, görülmekte olan bir davada gerçeğin ortaya çıkmasını engellemek veya bir haksızlık oluşturmak amacıyla, davanın taraflarından birinin, sanığın, katılanın veya mağdurun lehine veya aleyhine sonuç doğuracak bir karar vermesi veya bir işlem tesis etmesini sağlamak amacıyla işlenmesi gerekmektedir.

Somut olayda; başka suçtan cezaevinde tutuklu olarak bulunan sanığın Adana 2. Ağır Ceza Mahkkemesinin 2014/123 esas dosyasına yazdığı 05.02.2014 tarihli dilekçede özetle; dava konusu cinayetle ilgili olarak Devrim Yalap'ın suçu üstüne aldığı konusunda duyumları olduğunu, katkıda bulunmak istediğini belirtmesi üzerine anılan mahkemece tanık sıfatıyla tespit edilen 12.06.2014 tarihli ifadesinde, dilekçesinde yazdıklarının doğru olmadığını intikam amacıyla Sayim ve Şemsettin Yalap'ı suçlar tarzda dilekçe gönderdiğini beyan ettiği, ancak dilekçe içeriğinin doğru ya da yanlış olduğuna veya mahkemede tanık sıfatıyla alınan ifadesinin baskı altında verilmiş olup olmadığının kesin olarak saptanamadığı, mahkemece tanık sıfatıyla verilen ifadelerinin ./..

doğruluğunun kabulü karşısında, yalan tanıklık suçunun oluşmayacağı, cezaevinden göndermiş olduğu dilekçenin, yalan tanıklık yapmak için yapılmış bir başvuru olduğunun kabulü halinde, eyleminin TCK'nın 36. maddesi kapsamında kaldığı, bu kabul dışında dilekçe vermek şeklindeki eylemin yukarıda açıklanan suçun maddi unsurunu oluşturmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 17.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1218, Karar No: 2011/5490, Tarih: 21.04.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/1218 E.  ,  2011/5490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması gerekmektedir.

Aynı kamulaştırmaya ilişkin Dairemizce geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen İlçe Tarım Müdürlüğü cetvellerine göre (ör; Orhaneli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/119 E.-456 K., Dairenin 2010/1627 E.-8435 K.) biber ürününün 2008 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi 2.150 kg olarak bildirildiği halde bilirkişi raporunda daha yüksek verim (2.350 kg) üzerinden hesap yapılması doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan bozmaya uygun ek rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4979, Karar No: 2025/2070, Tarih: 26.02.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/4979 E.  ,  2025/2070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/1880 E. 2018/690 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık ... müdafii, sanık ... müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 53/6 ve 63.maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 1 yıl 6 ay süreyle ehliyetine el konulmasına ve mahsubuna, sanık ... hakkında ise taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 53/6 ve 63.maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 1 yıl 6 at süreyle ehliyetine el konulmasına ve mahsubuna karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesince mahalli Cumhuriyet savcısı, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii ile katılanlar vekilinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı CMK'nın 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 53/6 ve 63.maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 1 yıl 6 ay süreyle ehliyetine el konulmasına ve mahsubuna, sanık ... hakkında ise taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 53/6 ve 63.maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 1 yıl süreyle ehliyetine el konulmasına ve mahsubuna karar verilmiştir.

3.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık müdafinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık ... müdafinin temyiz sebepleri; kusur durumunun hatalı olduğuna, eksik inceleme ile karar verildiğine ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir.

B.Sanık ... müdafinin temyiz sebepleri; kusur durumunun hatalı olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir.

C.Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; sanıklar hakkında verilen ceza miktarının az olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık ... müdafinin temyiz sebepleri; kusur durumunun hatalı olduğuna, eksik inceleme ile karar verildiğine ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir.

B.Sanık ... müdafinin temyiz sebepleri; kusur durumunun hatalı olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir.

C.Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; sanıklar hakkında verilen ceza miktarının az olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 22.07.2015 günü saat 04.10 sıralarında sanık ...'nun sevk ve idaresindeki kamyon ile meskun mahal dışı, bölünmüş, tek yönlü, aydınlatmanın mevcut olmadığı, 110 km/s hız sınırının bulunduğu, iki şeritli, düz ve eğimsiz asfalt yolda seyir halindeyken, aynı istikamette ön ilerisinde sağ şerit üzerinde seyir halinde olan sanık ...'un idaresindeki traktöre bağlı olan römorkun sol arka kısmına çarpması üzerine römorkun yol içerisine devrildiği ve akabinde aynı istikamette geriden gelmekte olan ...'ın idaresindeki aracın römorka çarpması neticesinde ... ile ... 'ın öldüğü, ...'ın basit tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek ve vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde, ... ile ...'ın ise basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek şekilde yaralandıkları olayda, hükme esas alınan İstanbul Teknik Üniversitesi öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi heyeti tarafından tanzim edilen 07.12.2016 tarihli raporda; sanığın idaresindeki traktörün tepe lambasının çalışır vaziyette olduğu ancak römorkun görünürlüğünü sağlayacak herhangi bir uyarı işaret ile yansıtıcı özelliği bulunan levhanın olmaması sebebiyle sanık ...'un eşit derecede kusurlu olduğu, aydınlatmanın mevcut olmadığı yolda kısa huzmeli farla yolculuk yapması sebebiyle sanık ...'nun eşit derecede kusurlu olduğu, ölenin ise herhangi bir kusurunun bulunmadığı belirtildiği anlaşılmakla, mahkemece eşit derecede kusurlu olduğu kabul edilen sanıklar hakkında taksirle öldürme suçundan suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii ile katılanlar vekilinin istinaf başvuruları üzerine duruşmalı yapılan inceleme neticesinde; İlk Derece mahkemesi hükmünde ''Mahkemece traktör ve römorkta hiç ışık bulunmadığı kabul edilmesine rağmen, traktörün tepe lambalarının çalışır durumda olduğunu kabulle her iki sanığın eşit derecede asli kusurlu olduğunu belirten İTÜ raporunun hükme asas alınması sureti ile yazılı şekilde hüküm kurularak çelişkiye neden olunması, Gerekçe kısmında sanıklar hakkında hükmolunan hapis cezalarının bir gün karşılığı 20,00-TL. hesabı ile adli para cezasına çevrileceği belirtilmesine rağmen, hüküm fıkrasında sanıklar hakkında hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesi sureti ile çelişkiye neden olunması, Atılı suçtan dolayı sanıklar hakkındaki temel cezanın tayininde suçun işlenmesinde kullanılan araç şeklindeki gerekçenin esas alınamayacağının gözetilmemesi, Sanıklar vekaletnameli müdafiiler tarafından temsil edildiği halde, hükmün gerekçe kısmında sanıklara zorunlu müdafii atanmış gibi kabul edilip müdafii ücretlerinin hazine üzerinde bırakılacağı şeklinde açıklamaya yer verilmesi, Sanığın eylemi sonucunda iki kişi öldüğü halde hüküm fıkrasında bir kişinin ölümüne neden olmuş gibi yazılması, Yargılama gideri ile bu kapsamdaki vekalet ücretinin her iki sanıktan eşit olarak tahsili yerine, infazda tereddüt yaratacak şekilde eşit oranda ve ayrı ayrı tahsiline karar verilmesi” şeklindeki hukuka aykırılıklar tespit edilmesi üzerine ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak, sanık ...'un asli kusurlu, sanık ...'nun ise tali kusurlu olduğu kabul edilerek, sanıklar hakkında taksirle öldürme suçundan suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin kararında sanık sanık ... müdafii, sanık ... müdafii ile katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Konya 4.Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16249, Karar No: 2019/1349, Tarih: 11.03.2019

**4. Hukuk Dairesi         2016/16249 E.  ,  2019/1349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 08/02/2006 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/09/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının “Binbaşı Ersever'in İtirafları” isimli bir kitap yazdığını, bu kitabın 41. sayfasında tamamen hayal mahsulü, uydurma ve iftira mahiyetindeki bilgilere yer verdiğini, bu bilgilerin bazı kişiler tarafından gerektiğinde kötüniyetli kullanıldığını, kitapta belirtilen silah soruşturmasının tarafından yapılmadığını, Binbaşı Ersever’i tanımadığını, davalının ağır kusuru olduğunu, kendisinden ya da Bakanlıktan sorarak soruşturmayı kimin yaptığını öğrenebilecek durumda olduğunu belirterek uğradığı manevi zararın giderilmesini istemiştir.

Davalı, kitapta yer alanların davacının kişilik haklarına haksız ve kötü niyetli ağır bir saldırı olmadığını, kitabın araştırmalara dayanan ilgili kurum, kuruluş ve kişilerle yapılan görüşmeler sonrası yazıldığını, ilk baskısının 1994 yılında yapılmış olduğunu, hiçbir surette objektiflikten ayırmadan genişletici ve yanıltıcı yorumlarda bulunmadan onur kırıcı deyimler kullanmadan gazeteciliğin gerektirdiği bütün özeni sarf ederek haberin doğruluğunu iyice araştırarak o dönemin olaylarına ve gelişmelerine ışık tutmaya çalıştığını, gazetecilik mesleğinin ilkelerine uygun davrandığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, eserin davacının kirli ilişkiler içinde olduğunun vurgulanarak, desteği olmayan ve hakaret boyutunda ifadeler içerdiği, asılsız iddiaların ciddi boyutlara ulaşan kitabın yeni baskılarında tekrarlandığı, davacının kamuoyu nezdinde ciddi sonuçlar doğurabilecek mesleki onurunun zedelendiği, şahsiyet haklarına saldırı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, eserin davacının kirli ilişkiler içinde olduğunun vurgulanarak, desteği olmayan ve hakaret boyutunda ifadeler içerdiği, asılsız iddiaların ciddi boyutlara ulaşan kitabın yeni baskılarında tekrarlandığı, davacının kamuoyu nezdinde ciddi sonuçlar doğurabilecek mesleki onurunun zedelendiği, şahsiyet haklarına saldırı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi birçok kararında; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 10/1. fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini geliştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatarak, ifade özgürlüğünün sözleşmenin 10/2. fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen fikirler için değil, aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden fikirler için de uygulandığını, bunun çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olduğunu, bunlar olmaksızın demokratik toplum olamayacağını belirtmiştir. 10. maddede güvence altına alınan bu hak bazı istisnalara tabi ise de, bu istisnaların dar yorumlanması ve bu hakkın sınırlandırılmasının ikna edici olması gerekir.

Davaya konu yazı bir bütün olarak değerlendiğinde; ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmaktadır. Kaldı ki ilgili bölümde davacının kişilik haklarına saldırı teşkil edecek nitelikte söz ve ifade de yer almamıştır. Şu durumda, mahkemece davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kısmen kabulü yönünde karar veriliş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22717, Karar No: 2015/15517, Tarih: 15.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/22717 E.  ,  2015/15517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/142076

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 20. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 11/02/2014

Numarası : 2012/111 - 2014/62

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanık D.. T..'ın mahkumiyetine,sanık N.. Ç..'ın beraatine ilişkin hükümler, sanık D.. S.. müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde.... Tur. Gıda Org. Ve İşl. Ltd. Şti. ünvanlı işyerinin asansör tamir ve bakım işini üstlenen.... Asansör firması yetkilisi sanık D.. S..'nun işin yapılması için ölen S.. T.. ile anlaşması üzerine 24 yaşındaki ölen S.. T..'ın dayısı D.. D.. ile birlikte asansörün tamirine başlamadan önce kabinin üzerine çıkıp kabini emniyete almak için kullandıkları seyyar el caraskalın zincirinin kopması sonucu kabinle birlikte beşinci kattan zemine düşerek öldüğü olayda; mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; sanık D.. S.. yönünden bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelik tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanık N.. Ç.. hakkında yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın kusurunun bulunmadığı gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan,

Sanık D.. S.. hakkında ise; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik inceleme ile hüküm tesis edildiğine, ölenin kendi kusuru ile ölümüne sebebiyet verdiğine ilişkin temyiz itirazları ile katılanlar vekilinin ise bilinçli taksir hükmünün uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sanık N.. Ç.. hakkındaki beraat hükmü ile, sanık D.. T.. hakkındaki mahkumiyet hükümlerinin isteme aykırı olarak ONANMASINA, 15.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.