muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18982, Karar No: 2015/24808, Tarih: 10.09.2015

Davalı ... Temizlik şirketi vekili, davalı ... tarafından açılan ihale sonunda ... Garajında temizlik işini aldığını, ihalenin son bulduğunu, daha sonra davalı ...'nin temizlik işi için yeniden ihale yaptığını, ihaleyi yeni bir şirketin aldığını, davacı ve diğer çalışanların iş ilişkilerinin davalı işverenlikle kesildiğini ve işçilerin tüm hak ve alacaklarıyla birlikte ihaleyi yeni alan şirkete devredildiğini, davacının ihaleyi alan şirkette aynı işi kesintisiz olarak devam ettirdiğini, iş yeri devrinden dolayı devreden şirket ile devralan şirketin sorumluluğunun bulunduğunu, devreden şirket olarak devir tarihinden itibaren iki yıllık süreyle sorumluğunun olduğunu, en son sözleşmenin yenilenmesinden önce davacı ve diğer işçilerin tüm hak ve alacaklarının kendilerine ödendiğinin noter vasıtasıyla tespit edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, iş yerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanunun üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, iş yeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya iş yerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, iş yerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Dolayısıyla, davacının iş sözleşmesi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3859, Karar No: 2017/9312, Tarih: 12.09.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/3859 E.  ,  2017/9312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden; davalı kadın tarafından ise tüm yönlerden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının tüm, davacı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflar, cevaba cevap ve 2. cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra ise diğer tarafın açık muvafakati ve ıslah dışında iddia ve savunma genişletilemez yahut değiştirilemez (HMK m. 141/1). Davalı kadın, cevap dilekçesinde yoksulluk nafakası talebinde bulunmamıştır. Davalı kadın vekili, tahkikat aşamasında verdiği 28.12.2015 tarihli dilekçe ile 750 TL yoksulluk nafakası talep etmiş, davacı tarafın ise bu taleplere açık muvafakati olmamıştır. İşbu talep iddianın ve savunmanın genişletilmesi niteliğindedir. Davalı tarafından bu konuda usulünce yapılmış bir ıslah işlemi de bulunmamaktadır. Durum böyleyken, davalı kadının talep ettiği yoksulluk nafakası ile ilgili olarak “karar verilmesine yer olmadığına" dair karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yoksulluk nafakasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölütnlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, adli müzaharetden yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.12.09.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2019/12698, Karar No: 2020/2698, Tarih: 11.03.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/12698 E.  ,  2020/2698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Hakaret, gizliliğin ihlali

Hükümler : 1- Sanık ... hakkında hakaret suçundan TCK’nın 125/2. maddesi yollamasıyla aynı Kanun’un 125/1, 125/4, 62, 52/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Sanıklar ... ve ... hakkında gizliliğin ihlali suçundan CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince ayrı ayrı beraat

Hakaret suçundan sanık ...’ın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından, gizliliğin ihlali suçundan sanıklar ...’nın beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezalarının 5320 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla; sanık hakkında hakaret suçundan dolayı 14.05.2015 tarihinde doğrudan hükmedilen 1740 TL'den ibaret mahkumiyet hükmüne yönelik suç vasfına ilişkin herhangi bir temyiz istemi de bulunmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

B) Sanıklar ... hakkında gizliliğin ihlali suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

B) Sanıklar ... hakkında gizliliğin ihlali suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Mağdur kavramı gibi kanunda açıkça tanımlanmamış olan “suçtan zarar görme” kavramının, gerek Ceza Genel Kurulu gerek Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında; “suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali” olarak anlaşılıp uygulandığı, buna bağlı olarak da dolaylı veya muhtemel zararların, davaya katılma hakkı vermeyeceğinin kabul edildiği, bu hususun, Ceza Genel Kurulunun 11.04.2000 tarihli ve 65–69, 22.10.2002 tarihli ve 234–366, 04.07.2006 tarihli ve 127–180, 03.05.2011 tarihli ve 155–80, 21.02.2012 tarihli ve 279–55, 15.04.2014 tarihli ve 599-190, 28.03.2017 tarihli ve 214-206 sayılı kararlarında; “dolaylı veya muhtemel zarar, davaya katılma hakkı vermez” şeklinde açıkça ifade edildiği ve Ceza Genel Kurulunun 25.03.2003 tarihli ve 41–54 sayılı kararında da “tazminat ödenmesi, itibar zedelenmesi ve güven kaybı” gibi dolaylı zararlara dayanarak kamu davasına katılmanın olanaklı olmadığının kabul edilmesi karşısında, sanıklar hakkında adliyeye karşı işlenen gizliliğin ihlali suçundan açılan kamu davasında; sanıklara atılı suçun koruduğu hukuki yarar ve niteliği itibariyle şikayetçi ...'ın sanıklara yüklenen suçun mağduru olmadığı ve suçtan doğrudan zarar görmemesi nedeniyle davaya katılma hakkı bulunmadığı gözetilmeksizin davaya katılmasına karar verilmiş olması hukuki değerden yoksun olup, hükümleri temyiz yetkisi vermeyeceğinden, şikayetçi vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE, 11.03.2020 tarihinde, sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin reddi ile ilgili olarak oybirliğiyle, sanıklar ... hakkında gizliliğin ihlali suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin reddi ile ilgili olarak oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Gizliliğin ihlali suçundan sanıklar ... ve ...’in beraatlerine ilişkin hükümlerin, katılan vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizce;

Sanıklar hakkında adliyeye karşı işlenen gizliliğin ihlali suçundan açılan kamu davasında; sanıklara atılı suçun koruduğu hukuki yarar ve niteliği itibariyle şikayetçi ...'ın sanıklara yüklenen suçun mağduru olmadığı ve suçtan doğrudan zarar görmemesi nedeniyle davaya katılma hakkı bulunmadığı gözetilmeksizin davaya katılmasına karar verilmiş olması hukuki değerden yoksun olup, hükümleri temyiz yetkisi vermeyeceğinden, şikayetçi vekilinin temyiz isteminin reddine oyçokluğuyla karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre;

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre;

Sanıklar ... ve ... hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen iddianame ile; Aydınlık Gazetesinin 23.12.2013 tarihli nüshasının 1. sayfasında ve gazeteye ait internet sitesinde, “...'in vakfına rüşvet teslimatı” başlığı altında, “Savcılık kaynakları, yolsuzluk soruşturması kapsamında bir bilgi daha sızdırdı. Buna göre ...'ın özel kuryesi ..., 19 Temmuz'da ...'ın yöneticisi olduğu ... Genel Merkezi’ne içinde rüşvet paraları olan 2 çantayla giriyor ve dosyalarla çıkıyor...” ibareleri ile birlikte yayımlanan yazıda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/42981 sayılı soruşturma dosyasının şüphelileri hakkında bilgi verilip, şüpheliler arasında teknik takibe takılan görüntülerin okuyucunun görgüsüne sunulduğu ve henüz kovuşturma evresine geçilip geçilmeyeceği bile belli olmayan konularla ilgili şikayetçi ...'ı suçlayan ifadeler kullanılarak, soruşturma evresinde yapılan işlemlerin içeriğinin açıklandığı iddiasıyla gizliliğin ihlali suçundan kamu davası açılmıştır.

Yargılamada şikayetçi ...'ın davaya katılmasına karar verilerek, daha sonra müsnet suçtan sanıkların beraatlerine karar verilmiştir.

Dairemizin; sanıklara atılı adliyeye karşı işlenen gizliliğin ihlali suçunun koruduğu hukuki yarar ve niteliği itibariyle şikayetçinin, sanıklara yüklenen suçun mağduru olmadığı ve suçtan doğrudan zarar görmediği, bu sebeple katılma hakkı bulunmadığından temyiz itirazlarının reddedildiği görüşüne katılmak mümkün değildir.

Kamu davasına katılma CMK'nın 237. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre “Mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanlar,…kamu davasına katılabilirler.” Mevzuatımızda adliyeye karşı işlenen suçlarda kamu davasına katılmayı engelleyen veya diğer bir suç bakımından bir sınırlama getirmemiş, ilke olarak şartların varlığı halinde tüm suçlar yönünden kamu davasına katılma kabul edilmiştir. Ancak kanunda “suçtan zarar gören” ve “mağdur” kavramlarının tanımı yapılmamıştır. Zararın maddi veya manevi olduğu hususunda da bir ayırıma tabi tutulmamış ve sınırlandırılmamıştır. Uygulamada ise “suçtan zarar görme” kavramı “suçtan doğrudan zarar görmüş bulunma hali” olarak anlaşılıp uygulanmaktadır.

Soruşturmanın gizliliğini ihlal suçunda korunan hukuki yarar, sadece adliyenin ve adli makamların korunmak istenmesi düşüncesi ile ceza muhakemesinin en temel kurallarından olan soruşturmanın gizli yapılması değildir. Soruşturma evresinin gizliliğinin ceza adaletinin doğruluk, dürüstlük ve gerçeğe ulaşma ilkelerine uyulması için bir zorunluluk olduğu, her şeyden önce suçsuzluk karinesinin sağlam tutulabilmesi yönünden de vazgeçilmez nitelikte olduğu, buna uyulmadığı takdirde, ülkemizde ve yabancı ülkelerde örneklerine rastlandığı üzere yargısız infazlar sonucu insanların ızdıraplara sürüklendiği ve suçsuzluk karinesinin lafta kalacağı aşikardır.

Burada kanun koyucu suçun koruma alanının sınırlarını çizerken özellikle iki alana vurgu yapmıştır. TCK’nın 285. maddesinin Gerekçesi’nde, “Medya, suçlar hakkında bilgilenerek halkın bilgi edinme ihtiyacını karşılamak görevindedir.” Ancak “…medya mensupları, bu konularda doğru haber elde edemediklerinde öteden beri devşirilen ve çok kere yanlış olan bilgileri halka yansıtmakta ve insanların en temel hakkı olan suçsuzluk karinesini ihlal etmekte ve soruşturma da zarar görmekte ve delillerin yok edilmesi hususunda, elbette ki istemeden şüphelilere yardım sağlanmış olmaktadır” denilerek medya mensuplarının haber verme hakkının sınırları çizilmeye çalışılmıştır.

Müşteki/katılan ..., dosyamızdaki olayda, gerek gazetede gerek gazeteye ait internet sitesinde yayımlanan yazıyla soruşturma, devamında kovuşturma yapılmadan ve iddialar yargı kararına bağlanmadan, yolsuzluk yaptığından bahsedilmesi ve gizli kalması gereken bilgilerin soruşturmadan alınarak ifşa edilmesi nedeniyle soruşturmanın gizliliğini ihlal suçunun mağduru ve zarar göreni olmuştur. Dolayısıyla ilk derece mahkemesinin davaya katılma kararı vermesi yerindedir.

Açıklanan nedenlerle dairemizin sanıklar ... hakkında gizliliğin ihlali suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin kararla ilgili çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/5464, Karar No: 2019/3926, Tarih: 28.05.2019

**16. Hukuk Dairesi         2018/5464 E.  ,  2019/3926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... ve diğerleri, ... mirasçısı ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "HUMK'nın 286. maddesi hükmü uyarınca hakimin bilirkişi raporlarıyla bağlı olmayıp, elde edilen son bilirkişi raporunun gerek mahkeme gözlemine, gerekse diğer bilirkişi raporuna ters düştüğü, Mahkeme gözleminin yer aldığı tutanağada itiraz edilmediğine göre bu gözlem ve onu teyit eden 1. rapor ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, "sarı renkle" gösterilen yerler ve bu kısım içinde kalan çekişme konusu taşınmazlar bakımından gerek 3402 sayılı Yasa'nın 14 ve 17. ve gerekse 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713. maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı ile iktisap koşullarının davalılar yararına gerçekleştiğinin kabulüne olanak bulunmadığı belirtilerek; 18.06.2008 tarihli fen bilirkişi ... raporunda "sarı renkle" gösterilen çekişmeli taşınmazlar yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi" gereğine değinilmiş; Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 256 ada 2, 3, 4, 7 ve 8, 255 ada 6, 7, 12 ve 13 parsel sayılı taşınmazların davalı ... adına olan, 263 ada 1, 262 ada 1, 2, 3 ve 4, 261 ada 1, 2, 3, 4, 5 ve 6, 260 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazların davalı ... adına olan ve 255 ada 8 ve 11 parsel sayılı taşınmazların davalı ... adına olan tapu kayıtlarının iptaline, tarıma elverişli olmayan taşlık ve kayalık niteliğinde arazi olduğundan 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 16/1-(C) maddesi gereğince tescil dışı bırakılmasına, çekişmeli 244 ada 123, 256 ada 1, 255 ada 1, 2, 3, 5, 14 ve 16 parsel sayılı taşınmazların davalı ... adına olan, 255 ada 15 parsel sayılı taşınmazın davalı ... adına olan, çekişmeli 255 ada 4 parsel sayılı taşınmazın davalı ... adına olan, 244 ada 122 parsel sayılı taşınmazın davalı ... adına olan tapu kayıtlarının iptaline, "palamutluk” niteliği ile davacı Hazine adına tapuya tesciline, çekişmeli 244 ada 121 parsel sayılı taşınmazın davalı ... adına olan tapu kayıdının iptali ile "fıstık çamlığı” niteliği ile davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ile davalılar ... ve müşterekleri vekili, ... ve müşterekleri ile ... mirasçısı ... vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 21.06.2018 tarih 2015/172224- 2018/4200 esas ve Karar sayılı ilamıyla hükmün onanmasına karar verilmiş, onama ilamına karşı ... ve arkadaşları vekili ile ... (davalı ... mirasçısı) vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

1- Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan ... ve arkadaşları vekilinin 255 ada 8 ve 11 parsel sayılı taşınmazlar dışındaki diğer taşınmazlar hakkındaki karar düzeltme isteğinin REDDİNE,

2- Davalı ... mirasçısı ... vekilinin 255 ada 8 ve 11 parsel sayılı taşınmazlar karar düzeltme istemine gelince; Kadastro tespiti sırasında önce 22, 36, 37, 38 parsel numaralarıyla ... ve arkadaşları adına paylı olarak tespit ve tescil edilen taşınmalar tevhit sonucunda 120 parsel numarasını almış, bilahare yapılan imar uygulaması sonucunda 95 adet parsele ifraz görmüş, bunlardan 255 ada 8 ve 11 parsel sayılı taşınmazlar 27.12.2001 tarihinde maliklerinin satışı nedeniyle kayden ... adına tescil edilmiştir. Davacı Hazine tarafından 2002 yılında 95 adet parsel hakkında taşınmazların devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunduğu iddiasıyla eldeki dava açılmıştır. Davalı ... yargılama sırasında ölmüş olup Av. ... 'in 06.08.2010 tarihli dilekçesiyle, müvekkili ... ile arasındaki vekalet ilişkisinin bu nedenle sona erdiğini bildirildirilmesine ve Mahkemece söz konusu dilekçenin verildiği duruşma sırasında zapta geçirilmesine rağmen davacı Hazine vekiline adı geçen davalının mirasçılarının davaya dahil etmesi için süre verilmeksizin, davalı mirasçılarının yokluğunda yargılama yapılarak temyize ve karar düzeltmeye konu 11.06.2013 tarihli karar ile davalı adına kayıtlı 255 ada 8 ve 11 parsel sayılı taşınmazlarında taşlık ve kayalık niteliği ile tescil harici bırakılmasına karar verilmiştir. Taraf teşkili kamu düzeninden olup mahkemece yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gerekir. Hal böyle olunca; mahkemece davalı ... mirasçısı ...'ı (temyiz dilekçesi ekinde sunduğu mirasçılık belgesine göre adı geçen dışında başkaca mirasçı bulunmadığı görülmekle) davaya dahil edilmesi için davacı Hazine vekiline süre verilmesi ve taraf teşkili tam ve doğru olarak sağlandıktan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken taraf teşkili sağlanmaksızın işin esası hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup hükmün bozulması gerekirken Dairemizce bu hususun gözden kaçırılmak suretiyle onanmış olduğu anlaşılmakla davalı ... mirasçısı ... vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 21.06.2019 tarih, 2015/17224 Esas, 2018/4200 Karar sayılı onama ilamının ortadan kaldırılmasına, 255 ada 8 ve 11 parsel sayılı taşınmazlar hakkındaki hükmün BOZULMASINA, bozma gerekçesine göre davalı mirasçısının esas hakkındaki karar düzeltme taleplerinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 28.05.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.