muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/12079, Karar No: 2007/13128, Tarih: 01.11.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/12079 E.  ,  2007/13128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.08.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 9.3.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 724.maddesine dayalı temliken tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi krokisinde 4 ve 5 numara ile gösterilen toplam 575.m2 yüzölçümündeki taşınmaz bölümünün 194 parselden ifraz edilerek davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Hükmü davalılardan ... ... temyiz etmiştir.

Gerçekten; Türk Medeni Kanununun 718. maddesine göre arazi üzerindeki mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar dışında yapılar, bitkiler ve kaynaklarda gelir. Kural olarak da araziye ayrı, üzerindeki yapı, bitki ve kaynakları ayrı düşünme olanağı yoktur. Türk Medeni Kanununun 724. maddesi değinilen kurala istisna getirmiş, bazı koşulların varlığı halinde zemin ile üzerindeki yapı arasındaki bağlantıyı kesmiş ve o koşullar gerçekleşmişse yapı sahibine üzerinde bulunduğu taşınmazın mülkiyetini talep yetkisi tanımıştır.

Türk Medeni Kanunu’nun 724.maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanunun 3.maddesinde hükme bağlanan subjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşın bilebilecek durumda olmamasını, ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder. Malzeme malikinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki,14.02.1951 tarih 17/1 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü, bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur.Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

Somut olaya gelince; dosyada yer alan bilgi ve belgelerden davacının 194 parsel sayılı taşınmazdan davanın açıldığı 12.08.2003 tarihinden önce 23.06.2003 tarihinde maliklerden ... ...’dan pay satın aldığı, ancak aldığı payı yine davadan önce 16.07.2003 tarihinde tapudan, ... ...’a sattığı anlaşılmaktadır. Görülüyor ki, davacı taşınmazda aldığı pay sebebi ile mülkiyet hakkı sahibi olmuş ve yapısı Türk Medeni Kanununun 683. maddesi hükmünce korunma altına alınmış iken payını başka kişilere satmış, bundan sonra eldeki davayı açmıştır. Olay ve karinelerden durumun özelliğine göre kendisinden beklenen hiçbir özeni göstermeyen davacının iyiniyetli olduğunu kabulü olanaklı değildir. Böyle olunca; kötü niyetle açılan davanın dinlenme olanağı bulunmamaktadır. Mahkemece bu saptamalara göre davanın reddi yerine istem hüküm altına alındığından, karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 01.11.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18013, Karar No: 2011/19696, Tarih: 17.11.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/18013 E.  ,  2011/19696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğüne, ertelemeye, iadeye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi olan 03.10.2003 günü itibariyle temyiz inceleme gününde suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı tamamlanmış bulunduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, anılan maddeler uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, dava konusu korsan kitapların 5237 sayılı TCK.nun 54. maddesi uyarınca müsaderesine, orijinal kitabın katılana iadesine 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10243, Karar No: 2011/12054, Tarih: 14.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/10243 E.  ,  2011/12054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 29.11.2010 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kısa kararda davacının istemi kabul edilmesine rağmen, gerekçeli kararda davacının talebi olmayan parsel ve şahıs hakkında karar verildiği böylece, tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür.

10.04.1992 tarihli ve 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı, bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmasızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Bu itibarla kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, 14.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10561, Karar No: 2012/20630, Tarih: 29.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/10561 E.  ,  2012/20630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik (suç vasfındaki vaki değişiklik sebebiyle açığa imzanın kötüye kullanılması)

HÜKÜM : Düşme

Katılan ve vekilinin dosya içinde bulunan bir kısım dilekçe ve beyanlarında suça konu çekin katılan tarafından imzalanarak sanığa verildiği ve sanık tarafından anlaşma hilafına doldurulup kullanıldığına ilişkin beyanları ve dosya içinde bulunan ve mahkemece de itibar edilerek hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre; çekteki keşideci imzası katılana ait olduğu cihetle, eylemin 765 sayılı Yasanın 509/1. (5237 sayılı Yasanın 209) maddelerinde düzenlenen açığa imzanın kötüye kullanılması suçunu oluşturduğu yönündeki mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; değişen suç vasfına göre sanığa yüklenen "açığa imzanın kötüye kullanılması" suçunun yasadaki cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 29.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14231, Karar No: 2014/17680, Tarih: 02.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/14231 E.  ,  2014/17680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 14. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/02/2012

NUMARASI : 2011/565-2012/65

DAVA :Davacı, cezai şart alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işçinin, Ankara şubelerinde satış temsilcisi olarak çalışırken başka bir firmada iş bulmayı gerekçe göstermek suretiyle istifa ederek iş akdini sonlandırdığını, iş sözleşmenin 10. maddesi uyarınca davalının, iş akdinin herhangi bir sebeple son bulmasını müteakip bir yıl boyunca, bu iş sözleşmesi ile asli olarak bağlı olduğunu ve görev yaptığı işyerinin bulunduğu coğrafi bölge sınırları içerisinde işverenin iştigal alanı ve faaliyet konusu ile aynı alanda ve konuda faaliyet gösteren başka herhangi bir işveren nezdinde çalışmayacağını, aksi takdirde sözleşmesinin sona erdiği tarihte mevcut en son aylık brüt ücretinin 24 katı tutarında cezai şartı ödeyeceğini taahhüt etmiş bulunduğunu, davalının yeni çalışmaya başladığı firma ile kendilerinin iştigal alanının aynı olduğunu, ileri sürerek cezai şart alacağının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacı firmada çalımakta iken çocuğunun hasta olması ve iş performansı, çalışma süresi, iş verimi göz önüne alınarak zam yapılmasını istemesine karşın zam isteğinin karşılanmadığını, bu nedenle iş ararken O. Optik A.Ş. firması ile anlaşıp çerçeve bölümünde çalışmaya başladığını, davacı şirketin faaliyet alanında çerçeve bölümünün bulunmadığını, ayrıca yeni firmanın İstanbul'da olduğunu, savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, taraflarca sözleşmeye konu edilen cezai şart düzenlemesiyle iş akdinin sona ermesi halinde işçinin aynı alanda ve iştigal konusunda bir yıl süreyle çalışma yasağına tabi tutulduğu, bu şekilde Anayasal bir temel hak ve hürriyet olan çalışma hakkının özüne dokunur şekilde ölçülülük ilkesine uyulmaksızın sınırlandırılma yapılmasına hukuken cevaz verilemeyeceği, cezai şartın dayanağı olan çalışma yasağı geçersiz olmakla cezai şartın da geçersiz olduğu, gerekçesi ile davanın reddine, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, rekabet yasağının ihlalinden doğduğu ileri sürülen cezai şart ücretinin tahsili istemine ilişkin olup, öncelikle dikkate alınması gereken husus uyuşmazlığın 4857 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, rekabet yasağının ihlalinden doğduğu ileri sürülen cezai şart ücretinin tahsili istemine ilişkin olup, öncelikle dikkate alınması gereken husus uyuşmazlığın 4857 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir.

Davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348. maddesi “İş sahibinin müşterilerini tanımak veya işlerinin esrarına nüfuz etmek hususlarında işçiye müsait olan bir hizmet akdinde her iki taraf, akdin hitamından sonra, işçinin kendi namına iş sahibi ile rekabet edecek bir iş yapamamasını ve rakip bir müessesede çalışamamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olamamasını şart edebilirler. Rekabet memnuniyetine dair olan şart, ancak işçinin müşterileri tanımasından ve esrara nüfuzundan istifade ederek iş sahibine hissolunacak derecede bir zarar husulüne sebebiyet verebilecek ise, caizdir. İşçi, akdin yapıldığı zamanda reşit değil ise rekabet memnuiyetine dair olan şart batıldır.” hükmünü haiz olup, madde metninden de anlaşılacağı üzere bu madde sözü edilen sırlara vakıf işçinin sözleşme yapmak şartıyla işten ayrılması halinde aynı işi kendi adına yapmamasını, rakip bir müessesede çalışmamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olmamasını düzenlemektedir. Düzenleme, hizmet sözleşmesi içinde yer almakla birlikte hizmet sözleşmesi süresi içinde yapılmaması gereken bir hususta değil, hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra yapılmaması gereken bir hususta düzenleme getirmektedir.

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları ile aynıdır.

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları ile aynıdır.

Oysa somut uyuşmazlıkta davacı taraf, davalının, sözleşmenin sona ermesinden sonra gerçekleşen eylemi sebebiyle cezai şart istemektedir. Rekabet yasağının iş sözleşmesinin bitiminden sonraki bir tarihte ihlal edilmesi iş mahkemelerini görevli olmaktan çıkarmaktadır. Ayrıca rekabet yasağının belirlenmesinde ticari sırrın ne olduğu uzman mahkemelerce değerlendirilmesi gereken ve piyasa şartlarıyla sıkı sıkıya bağlı bulunan ticari bir konudur. Kaldı ki, davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesiyle kanun koyucu çok açık bir şekilde 818 sayılı Kanun'un 348. maddesinden kaynaklanan davaların mutlak ticari davalardan olduğunu öngörmüştür. Mutlak ticari davalar herhangi bir unsurun, bağlama noktasının veya sebebin davanın ticari niteliğini değiştirmediği, mahkemenin kanaatinin rol oynamadığı davalardandır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 29.02.2012 Tarih 2011/11-781 Esas- 2012/109 Karar sayılı ilamında da hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen 818 sayılı Kanun’un 348. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken uyuşmazlıklara ilişkin davaların 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3. maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığı ve mutlak ticari davaların görülme yerinin ise, açık biçimde ticaret mahkemeleri olduğu belirtilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, mahkemece mutlak şekilde ticaret mahkemelerinin görevine giren davada görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilerek hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29, Karar No: 2014/71, Tarih: 13.01.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/29 E.  ,  2014/71 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/10/2013

NUMARASI : 2013/548-2013/1181

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, iki haklı ihtar nedeniyle tahliye istemine ilişkindir :Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Hükme esas alınan 25.04.2009 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli sözleşme konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kiranın 400 TL ve her ay peşin olarak ödeneceği kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin 17. maddesinde; aynı dönem içerisinde kira bedelinin iki ay arka arkaya ödenmemesi halinde, ödenmeyen aydan itibaren kontrat süresi sonuna kadar kira bedelleri muacceliyet kesbeder ” şartı vardır. Bu şart geçerli olup tarafları bağlar. Muacceliyet şartının gerçekleşebilmesi için aynı dönemde iki ay kirasının arka arkaya ödenmemesi gerekir. İlk ay kirasının tek başına ödenmemesi halinde muacceliyet şartı gerçekleşmez. İki hakli ihtara konu dönem 25..04.2012-25.04.2013 dönemidir. Davacı, dava dilekçesinde, Ankara 16. Noterliğinin 10.08.2012 tarih ve .... yevmiye nolu ihtarı ve Ankara 16. Noterliğinin 30.10.2012 tarih ve .... yevmiye nolu ihtarlarına dayanmıştır. Davacı Ankara 16. Noterliğinin 10.08.2012 tarih ve ...yevmiye nolu ihtarında Altındağ 4. Noterliğinin 18.05.2012 tarih ve .... yevmiye nolu ihtarı ile 2002 Ocak-Mayıs aylar arası kira bedelinin ihtar yolu ile tahsil ettiğini belirtmiş, sonuç kısmında ise sözleşmeyi yenilemeyeceğini ve tahliye tarihine kadar doğmuş ve doğacak kiraların ödenmesini ihtar etmiştir. Bu ihtar uyarı niteliğinde bir ihtar olup, davacı ihtarında Altındağ 4. Noterliğinin 18.05.2012 keşide tarihli ve ... yevmiye nolu ihtarından da bahsettiğine göre bu ihtara da dayandığının kabulü gerekir. Altındağ 4. Noterliğinin 18.05.2012 keşide tarihli ve 14.578 yevmiye nolu ihtarında 2012 Ocak-Mayıs aylar arası kira bedelinin tahsilini istemiştir. Bu ihtar davalıya 24.05.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. İhtara konu aylardan Mayıs ayı kirası 25.04.2012-25.04.2013 tarihler arası iki haklı ihtara konu dönem içerisinde kalmaktadır. Davacı ihtara konu aylar kirası tebliğden sonra ödendiğini belirtmiş, davalı ise bu ödemeye karşı çıkmadığına göre bu ihtar haklıdır. Ankara 16. Noterliğinin 30.10.2012 tarih ve 24513 yevmiye nolu 2 ihtarla ödenmeyen 2012 Haziran ayı ve devam eden aylar kirasının ödenmesini istemiştir. Bu ihtar davalıya 31.12.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir.ihtar tebliğine rağmen bir ödemede bulunmadığından bu ihtar da haklıdır. Bu nedenle kiralananın iki haklı ihtar nedeniyle tahliyesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17977, Karar No: 2025/4865, Tarih: 17.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/17977 E.  ,  2025/4865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/921 E., 2022/302 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/309 E., 2021/49 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği, silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmayan ancak, örgüt liderinin çağrı dönemlerine denk gelen dönemlerde Bank Asya'da bankacılık işlemlerini yapan kişinin işlem yaptığı tarihlerde bu bankanın iltisaklı olduğu yapının silahlı terör örgütü olduğunu bilerek, örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve örgüte yardım etmek kastıyla para yatırması veya yatırım işlemleri yapmasının ispatı halinde bunun örgüte yardım suçunu oluşturabileceği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.