muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2737, Karar No: 2023/8686, Tarih: 09.11.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın cinsel amaçla hareket ettiğine dair dosya kapsamında delil bulunmadığına, suçun nitelendirilmesi konusunda hataya düşüldüğüne, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesinin dikkate alınması gerektiğine ve dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, sanık ...’in mağdur ve tanık olarak ifadesine başvurulan ... ile birlikte yemek yeyip, bir süre vakit geçirdikten sonra hep birlikte sanığın aracına bindikleri, seyir halindeyken mağdurun ablasının kendisini beklediğini ve eve gitmek istediğini söylemesi nedeniyle sanığın mağdurun burnuna vurmak suretiyle darp ettiği, mağdurun ağlamaya başladığı, mağduru istediği yere götürmeyerek arabada tutan sanığın mağdurun hürriyetini bu şekilde kısıtladığı, sonrasında mağdurun ağlamaya devam etmesi üzerine mağduru araçtan indirdiği ve yoluna devam ettiği sırada mağdurun çantasının araçta kaldığını görüp geri döndüğü ve mağduru zorla tekrar araca bindirerek bir apart hotele götürdüğü, sanığın önce aparta gidip yer ayırttığı, sonra arabaya gelip mağdureyi omzuna alarak apartta ayırttığı daireye götürürken mağdurun ‘imdat’ diye bağırması üzerine apartta çalışanların müdahalesiyle alıkoyma eyleminin son bulduğu, bu şekilde gerçekleştiği anlaşılan olayda sanığın mağdura yönelik atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. İlk derece mahkemesince bozma ilamına uyularak hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurun aşamalardaki birbiri ile uyumlu beyanları, bu beyanları doğrulayan doktor raporu, tanık beyanları, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 230.06.2022 tarihli ve 2019/10219 Esas, 2022/11402 Karar sayılı ilamı ve tüm dava dosyası kapsamı dikkate alındığında, bozma ilamı sonrası yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, anlaşıldığından, sanık müdafiinin, sanığın cinsel amaçla hareket ettiğine dair dosya kapsamında delil bulunmadığına, suçun nitelendirilmesi konusunda hataya düşüldüğüne, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesinin dikkate alınması gerektiğine yönelik temyiz talepleri yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 109 uncu maddesinin ikinci ve beşinci fıkraları uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 15 yıllık olağan zamanaşımı ve 22 yıl 6 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. Bu belirlemeye göre, sanığın eylemi yönünden suç tarihi ya da zamanaşımı süresini son kesen işlem olan 18.01.2023 tarihli mahkûmiyet kararı dikkate alındığında, atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından olağan ya da olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dosya inceleme tarihi itibariyle henüz gerçekleşmediği görüldüğünden sanık müdafiinin, dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiğine yönelik temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2023 tarihli ve 2022/726 Esas, 2023/101 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz talebinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13963, Karar No: 2013/21110, Tarih: 05.12.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/13963 E.  ,  2013/21110 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işverene ait işyerinde, 15/08/2001 - 09/06/2011 tarihleri arasında çalıştığını, çalışmasının bir kısmının ... Bölge Müdürlüğünde bir kısmının da...Genel Müdürlüğünde geçtiğini...’de Bölge Müdürü olarak görev yaptığı 3 yıl boyunca haftada 2 kez şehir dışı göreve gittiğini,...da Bölge ve... Satış Müdürü olarak çalıştığı 18 ay boyunca ise haftada 3 defa şehir dışı göreve gittiğini, bu görevlerin 06.00- 07.00 gibi uçağa binip bazen şehir dışında konaklayarak 22.00-23.00’te sona erdiğini, müdür yardımcısı olarak çalıştığı 6 yıl boyunca şehir dışı görevi olmayan günlerde mesaisinin her gün 19.30-20.00’ye kadar sürdüğünü, yaptığı fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma ücreti isteğinin hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı, zamanaşımı def’inde bulunup, davacının davalı şirkette üst düzey yönetici olarak çalışması nedeniyle fazla çalışma ücreti hakkının olmadığını, çalışma saat ve programını kendisinin belirlediğini, diğer çalışanlardan fazla ücret aldığını, savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, “davacının davalı şirkete bağlı olarak İstanbul ve ... Bölge Müdürlüklerinde Müdür Yardımcısı ve Müdürlük ünvanı ile çalıştığı, üst düzey yönetici konumunda olduğu davalı şirket nezdinde en son İzmir Bölge Müdürü olarak

çalışan davacının kendi çalışma düzenini kendisinin belirleme imkanının bulunduğu, yaptığı iş görev ve sorumluluğu kapsamında ücretinin taraflarca belirlendiği, imzalı bordrolar karşılığı yapılan ücret ödemelerine herhangi bir itirazının olmayıp görevini aşar şekilde fazla çalışma yaptığının ise yazılı belgelerle ve inandırıcı biçimde kanıtlanmadığı” gerekçesi ile isteğin reddine karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir .../..

talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Somut olayda, davacının 13.04.2007 tarihine kadar Bölge Müdür Yardımcısı iken bu tarihten itibaren Bölge ve ... Satış Birimi Müdürü olarak, 19.10.2008 tarihinden itibaren ise İzmir Bölge Müdürü olarak çalıştığı dosya arasındaki görevlendirme yazılarından anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının 13.04.2007 tarihine kadar Bölge Müdür Yardımcısı iken bu tarihten itibaren Bölge ve ... Satış Birimi Müdürü olarak, 19.10.2008 tarihinden itibaren ise İzmir Bölge Müdürü olarak çalıştığı dosya arasındaki görevlendirme yazılarından anlaşılmaktadır.

Davacının 19.10.2008 tarihinden itibaren Bölge Müdürü olduktan sonraki dönem için kendi mesaisini düzenleyen üst düzey yönetici olması nedeni ile fazla mesai ücreti isteğinin reddi doğrudur. Çünkü üst düzey yönetici ve amir konumunda olup, mesaisi hususunda emir ve talimat almamaktadır.

Ancak davacının Bölge Müdür Yardımcısı ve Bölge ve ...Satış Birimi Müdürü olarak görev yaptığı dönemde ise üstünde Bölge Müdürünün olduğu, mesaisi hususunda emir ve talimat alacak konumda olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının Bölge Müdür Yardımcısı ve Bölge ve ...Satış Birim Müdürü olarak çalıştığı dönemlere ilişkin olarak tanık beyanları ve dosyadaki diğer deliler birlikte değerlendirilerek davacın fazla çalışmasının olup olmadığı belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile isteğin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 05.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10095, Karar No: 2021/11823, Tarih: 17.06.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/10095 E.  ,  2021/11823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz itirazının eksik araştırmaya, lehe hükümlerin ve indirim sebeplerinin uygulanmamasına, suçun unsurlarının oluşmadığına yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi’nin başkan ve üyelerinin isim ve soyisimleri karar başlığında gösterilmeyerek CMK'nın 232. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendine aykırı davranılması kanuna aykırı ise de, bu hususun yerinde eklenerek giderilmesi olanaklı görüldüğünden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Oluş ve dosya içeriğine göre, olay tarihinde gündüz vakti sanık ...’ın mağdur ...’e bıçak tevcih edip para ve cep telefonunu yağmalaması şeklinde gerçekleşen olayda, sanık hakkında kurulan hükmün gerekçesinin yasal ve yeterli olduğu, yine verilen ceza miktarına göre de sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 50, 51 ve 5271 sayılı CMK'nın 231. maddelerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, bu itibarla sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümde ileri sürülen temyiz sebebi yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İTİRAZININ ESASTAN REDDİ ile tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN ONANMASINA, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine, 17.06.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17518, Karar No: 2014/22188, Tarih: 23.06.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/17518 E.  ,  2014/22188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/319501

MAHKEMESİ : Karaman 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/07/2011

NUMARASI : 2010/317 (E) ve 2011/331 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar H.. G.., Y.. S.. ve E.. S.. haklarında kurulan hükümler ile ilgili temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yapılan yargılama giderlerinin, suça sürüklenen çocuklardan payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken müteselsilen tahsiline karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar H.. G.., Y.. S.. ve E.. S.. müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yargılama giderleri bölümünde yer alan ''müteselsilen'' ibaresi çıkarılıp, yerine "payları oranında" ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar H.. E.. ve M.. H.. haklarında kurulan hükümler ile ilgili temyiz taleplerinin incelenmesine gelince;

29.01.2010 olay yakalama ve mülakat tutanakları, suça sürüklenen çocukların savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuklar Y.. S.. ile E.. S..'in soruşturma aşamasında alınan beyanlarında katılana ait motorsikleti suça sürüklenen çocuk H.. G.. ile birlikte çaldıklarını belirttikleri, suça sürüklenen çocuk H.. G.. ile suça sürüklenen çocuklar Y.. S.. ve E.. S.. arasında herhangi bir husumet iddiası da bulunmadığı anlaşılıp suça sürüklenen çocuklar H.. E.. ve M.. H..'nün aşamalarda alınan tüm savunmalarında atılı suçu işlemediklerini savunmaları karşısında; suça sürüklenen çocuklar H.. E.. ve M.. H..'nün yüklenen suçu işlediklerine dair, cezalandırılmalarına yeterli, her türlü kuşkudan uzak, hukuka uygun, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, yüklenen suçtan ayrı ayrı beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Yapılan yargılama giderlerinin, suça sürüklenen çocuklardan payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken müteselsilen tahsiline karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

Yapılan yargılama giderlerinin, suça sürüklenen çocuklardan payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken müteselsilen tahsiline karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar H.. E.. ve M.. H.. müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 23.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7533, Karar No: 2007/10131, Tarih: 17.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/7533 E.  ,  2007/10131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Mahkemesi

TARİHİ : 28/09/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 13.10 YTL onama harcı alındığından başkaca harç alınmasına yerolmadığına, 17/05/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/37451, Karar No: 2015/19954, Tarih: 24.06.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/37451 E.  ,  2015/19954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması ve hırsızlık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık hakkında kredi kartının kötüye kullanılması suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelmesinde;

Hükümde, TCK.nun 62. madde uyarınca hapis cezasında indirim yapılırken 3 yıl 1 ay 15 gün yerine, hesap hatası sonucu 3 yıl 1 ay belirlenerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, temyiz itirazlarının reddiyle hükmün oybirliğiyle (ONANMASINA),

II- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

6545 sayılı Yasa ile TCK.nun 142/1-b maddesi yürürlükten kaldırılmış ise de, anılan suçun 142/2-h maddesinde düzenlenmiş olması ve bu düzenlemenin açıkça sanık aleyhine olması gözönüne alınarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçların oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Oluşa, katılanın ve sanığın soruşturma aşamasında alınan beyanları, 18.04.2013 tarihli tutanak ve tüm dosya kapsamına göre; hırsızlık suçunun konusunu oluşturan kredi kartının sanık tarafından katılana iade edildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK.nun 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

1- Oluşa, katılanın ve sanığın soruşturma aşamasında alınan beyanları, 18.04.2013 tarihli tutanak ve tüm dosya kapsamına göre; hırsızlık suçunun konusunu oluşturan kredi kartının sanık tarafından katılana iade edildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK.nun 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanığın, katılana ait kartı iade ederek hırsızlık suçu yönünden zararı giderdiği, adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararının mahkumiyet niteliğinde bulunmadığı, suç tarihi itibariyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yasal engel teşkil etmediği ve Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün, 2008/11-250 esas, 2009/13 sayılı kararında; 01.06.2005 tarihinden sonra işlenen suçlardan mahkûm edilen sanıklar yönünden 5237 sayılı TCY'nın tekerrür hükümlerinin uygulanması için 58. maddesinde öngörülen sürelerin geçmiş olduğu hallerde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının objektif koşullarının değerlendirilmesinde olumsuz koşul olarak kabul edilemeyeceği belirtilmiştir. Bu hale göre sabıkalarının infaz tarihinden itibaren TCK.nun 58. maddesinde zikredilen 3 yıllık sürenin geçmiş olması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında, 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK.nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunda, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, ''katılan tarafın zararlarını gidermediği ve daha önce kasıtlı bir suç nedeniyle mahkumiyetinin bulunduğu, yine daha önce yargılanıp hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği anlaşılmış'' denilerek yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 24.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.